We zijn alvast onder de indruk van het debuut ‘Ashes’ van de Britse sing/songwritster Kyla La Grange. We hebben te maken met een reeks broeierige rocksongs die gebed zijn in een gothic en freefolky sfeertje . Voldoende afwisseling noteren we; de songs klinken sfeervol en aanstekelijk, hebben een spannende opbouw en durven breed gearrangeerd zijn . Al meteen scherpt de opener “Walk through walls” onze aandacht , wat verder gezet wordt in songs als “Courage” , “Woke up dead” en “Catalyst”, die onderhuids tussen Florence Welch ( & The Machine), Austra , Within Temptation , Kate Bush en Loreena McKennitt te situeren zijn. Maar ook Cocorosie kijkt om haar schouder heen op “Vampire smile” en The Walkabouts lijken plots naast haar te staan op “Been better”. Mooie referenties telkens! Het ingetogen, sobere “Heavy stone” is uitermate gevoelig.
Lekkere melodieën ,  sterke zang – afwisselend materiaal , ze verdient alvast in de spotlights te staan met dit debuut .
http://www.kylagrange.com  

Sing/songwriters , cabaretiers en troubadours worden al dag en dauw in de muziek gerespecteerd . De laatste jaren worden we sterk verwend door artiesten als The tallest man on earth , Ed Sheeran , Ben Howard, Tom Odell, Jake Bugg en ons eigen Bram Vanparys (Bony King Of Nowhere), Jonathan Vandenbroeck (Milow), Bert Dockx (Flying Horseman) en ga zo maar door.
In het najaar van 2012 kwam Passenger als support in de spotlights van Ed Sheeran , twee jonge gasten die de Britse sing/songwriterpop elan gaven . Mike Rosenberg is al zo’n goede tien jaar bezig , heeft al vijf platen uit en kwam recent in de belangstelling met de emosingle “Let her go”; het nummer omarmt ons al wekenlang in de hitparade . Wie houdt van elegante pop van één man – één gitaar komt duidelijk aan zijn trekken .

De nieuwe plaat ’All the little lights’ zorgt voor de definitieve doorbraak en verdient erkenning . Het is een afwisselende plaat , ingetogen , innemend , warm, gevoelig als extravert, gedreven , hitsend , explosief , en die wat breder kan klinken . De man heeft persoonlijkheid , maturiteit en  een warme stem .
Op het podium staat er iemand die muzikaal talent en stand up samenbrengt. Anderhalf uur boeit hij z’n publiek en is als doorwinterde reiziger een ‘bagagedrager’ van verhalen, alledaagse gebeurtenissen , ervaringen en grapjes; hij performt, animeert en betrekt het publiek bij de songs met een ontwapenend, puur , oprecht , eerlijk geluid.
Het concert werd al gauw verplaatst naar de Orangerie en was dan ook in een mum van tijd uitverkocht. Heel wat jong volk die vanavond hun idool van op radio aan het werk wou zien .
Elke song heeft wel zo z’n eigen verhaal van een ‘lonesome traveller’; er was de fascinatie bij de obscure levensstijl en – wijze van opener “David”  en de kogelverzamelaar op “Bullets”; of de interactie bij “Caravan”, een whistling van dronken vogels, de vingertics op “The wrong direction” , en “I hate” , waarbij het publiek het refrein onderbouwde en neuriede.
Het publiek werd muisstil bij (gebroken) ‘love-verlating’ songs: “I see love” , één van de oudere songs, en “Circles” waren sober , spaarzaam en werden deels zonder versterking gespeeld .
En in z’n verhaal kon hij jonge gasten wel eens op het verkeerde been zetten door te zeggen dat er een paar totaal nieuwe songs uit zijn , maar die eigenlijk covers waren , “The sound of silence” en “The eye of the tiger” , die hij een eigen identiteit bezorgde.
Gedegen vakmanschap , elegantie , een bard in sing/songwriting , die moeiteloos z’n publiek wist in te palmen en optimisme , levenslust , samenhorigheid stopt in z’n performance. Zelf was hij sterk onder de indruk van de respons … “honestly amazing”, hoeveel keer hebben we dit niet gehoord vanavond …
Een opwindende “27” besloot . Het publiek kreeg meer, een hartendief met “Heart’s on fire” en Stu Larsen op backing vocals, en tot slot de singles “Let her go” en “Holes” , die het soloconcert compleet maakten , de eerste bracht de nodige smileys en werd (bijna volledig) op gepaste wijze meegezongen; en “Holes” is de volgende hit in spé .

Hij slaagde er in iedereen naar zijn hand te zetten, was podium zeker,  en bezorgde ons een ongelofelijk avondje sing/songwriting door z’n open houding , bagage en animo , met de nodige romantiek.
Ed Sheeran wist vorig jaar op Werchter een volle Barn tent te boeien, dit jaar kan het Passenger worden ; hij verdient dit plaatsje om jouw zomer nog leuker en  mooier te maken!

De Australiër Stu Larsen was hier voor ‘a short time’ in België , en zit natuurlijk in dezelfde trend als Passenger; ook hij had een reeks ‘catchy’ dromerige luistersongs op gitaar en vulde soms aan op mondharmonica. De songs waren sober, spaarzaam en konden verrassende wendingen ondergaan. “Paper dails” , “Diving” en een cover van Coldplay waren sterk.
Iets later zette hij alles klaar voor Passenger en stemde hij mans akoestische gitaar . Zo zie je maar hoe sing/songwriters het voor elkaar opnemen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/passenger-04-02-2013/

Organisatie: Botanique , Brussel

Een aparte , weirdo figuur die Dan Deacon , die al een paar platen uitheeft , maar in de spotlights komt met het recente ‘America’, een ratatouille aan stijlen en elektronisch vertier, waarbij de songs energieke , hypernerveuze en beukende ritmes hebben . De songs zijn deels gedrenkt in een melancholieke sfeer van klank en melodie , maar al gauw helt dit over naar  hitsende uptempo ritmes , een apotheose van elektronica , blazers , percussie en strijkers . Live uit z’n context en overweldigend . Deze muziek moet je letterlijk ondergaan !

Meer dan lovend zijn we over het optreden van de uit Wales afkomstige The Joy Formidable. Het was meteen raak en we zagen een formidabel concert dat hun naam alle eer aandoet. Ze zijn graag geziene gasten in de Bota, en ook op de festivals charmeert het sympathieke trio. Het nieuwe concertseizoen kon niet beter van start gaan .
 
De band van de blonde Ritzy Bryan dringt het meest tegen de vroegere Yeah Yeah Yeahs aan, met gevoelige broeierige , meeslepende , explosieve melodieuze indierockende shoewave; gecontroleerde chaos, strak, begeesterend, bezwerend en catchy, waarbij het trio alle registers kan opentrekken, wild tekeer gaan en sommige nummers lekker lang uitspint; ze krijgen kracht en sterkte door haar indringende vocals . Een intensiteit die gedoseerd klinkt , kan uitbarsten , ontploffen, door hypnotiserend, potig , gierend gitaargeweld , diepe ronkende basstunes en hitsende drums , zonder de popmelodie uit het oog te verliezen. Uiterst genietbare muziek, die raakt , overweldigt , en ondersteund wordt door visuals. Bruisend enthousiasme, kwaliteit en talent dus! Bijgevolg indrukwekkend concert !
De nieuwe plaat ‘Wolf’s law’ is net uit en volgt ‘The big roar’ op . Beide platen kwamen  vanavond voldoende aan bod . Het trio hield het publiek anderhalf uur lang in hun greep . Ze herinnerden hun vroegere optredens in de Bota nog , het onthaal van een warme publiek , de respons , de voorbijvliegende jonge diver … Leuk. Levenslust, optimisme, vertrouwelijkheid, het schept een nauwe band. Heerlijk dat dit allemaal kan opgenoemd worden .
De eerste single “Austere”  zat al vroeg in de set en werd voorafgegaan door het springerige nieuwe “Cholla” , een uppercut van een nummer . Continu zorgden ze voor een evenwicht tussen pop , shoewave en noise , o.m. de pulsaties en de uithalen op “This ladder is ours” , een snedig, scherp “Little blimp” en “Cradle”  of als op “The greatest light is like the greatest shade”, sfeervolle, ingetogen  tunes, die  crescendo gaan, harder, feller klinken en durven te ontsporen en ontploffen .
“Silent treatment” bood een adempauze en plaatste bassist Rhydian Dafydd in de spotlight, die hier voor de gelegenheid op akoestische gitaar speelde. Een pracht van een overtuigende eindrun werd ingezet,  “Maw maw song”, “I don’t want  to see you like this” en “The everchanging spectrum of a lie”. .De klassieker “Whirring” werd tot op het bot uitgediept, sloeg je helemaal murw en tekende voor een ongelofelijk formidabele live ervaring .

We hebben alle vertrouwen in het trio die een grootse doorbraak verdienen en hun spontaniteit , speelsheid , tonnen enthousiasme en gretigheid niet verliezen . Geweldig concert!

Een drietal songs hoorden we nog van de support We Are Animal , een Brits kwintet die we ook maar beter in het oog houden , de verrassende wendingen en de wisselende ritmiek in de dubbele percussie en synths zorgden voor een boeiend geheel. 

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/we-are-animal-01-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-joy-formidable-01-02-2013/

Organisatie: Botanique , Brussel

Twee technogrootheden hebben elkaar gevonden en dat geeft vonken. Marc Romboy, binnen de Duitse technoscene en Ken Ishii , samen met DJ Shadow , een gereputeerde technoDJ die houdt van schurende beats , sampling en verrassende wendingen . Een afwisseling horen we in hun concept van elektronische filmische soundscapes , hypnotiserende ritmes , chillwave , trance gerichte , forsere, krachtige technobeats en deephouse , van “Selum” en “Dopplereffekt” als catchy dansvloerhits en hardere krakers, en de sfeervolle spacey elektronica als “Giosa” en “Helium”.
Inspiratievol album en samenwerking .
Info http://www.publicity-lab.com

Binnen het elektronisch landschap valt de trip van de twee Amerikanen Nick Weiss en Logan Takahashi enorm mee . Elektronische dreampop , die harder, feller en lekkerder kan klinken , uitstapjes naar house en techno evenals injecties van pop , r&b, abstracte elektronica, soundscapes en de toevoeging van vocals.
‘Ttracer’, opvolger van het debuut ‘7AM’  is de ideale after party cocktail door de rustige zweverige , zalvende geluidjes . Mmw van Animal Collective’s Panda Bear , een invloed die samen met Yeasayer onmiskenbaar is in  hun sound .
Info http://www.facebook.com/TeengirlFantasy

Het uit Londen afkomstige Archive brengt een niet alledaags geluid en is niet direct in een vakje te stoppen . Integendeel , ze staan garant voor filmisch bezwerende, huiveringwekkende trips. Daar is hun unieke combinatie van ritmisch, slepende melodieën, sferische soundscapes, trippop, industriële beats, ‘70’s psychedelica, progrock en indierock voor verantwoordelijk. Ze schuwen bombast, orkestraties en experiment niet .
Archive, gecentraliseerd rond het duo Darius Keeler en Danny Griffith, is al toe aan hun negende album. Hun vorige twee ‘Controlling crowds’ platen hebben nu een kleine drie jaar later opvolging met ‘With us until you’re dead’. Een donkere klankkleur , ingehouden , dreigend , explosief , hitsende en zalvende ritmes over elkaar gestapeld, een aanhoudende broeierige spanning door slaghamerdrums, lichtvoetige strijkers en uitmuntende afwisselende man-vrouw zang . Op die manier hebben we 12 twaalf fijn uitgewerkte songs. Heerlijk huiveren en wegdromen .

In een mistroostig , droevig en donker bezwerende wavepostrock decor dwaalt het Londense O.Children net als ILikeTrains, The Horrors, S.C.UM en Interpol rond. Linken zijn er natuurlijk met grote broers Nick Cave, The National , White Lies , Editors en Tindersticks . Trouwens de groep is vernoemd naar één van de songs van Cave .
Net als bij ILikTrains , de meest nauwe referentie, hebben we hier te maken met een donker, onheilzwanger geluid , dromerige doemsongs met repetitieve , opbouwende, meeslepende en zweverig golvende melodieën met een deels toegankelijke, lichtvoetige ondertoon; verzorgde, uitgewerkte en aanzwellende soms galmende gitaarlijnen – riedels, treffende percussie , sombere toetsen en baritonzang bepalen de toon.
De voortkabbelende ritmes, de broeierige spanning  en het bedwelmend soms krachtig geluid zijn uitermate genietbaar, en dan zitten we tussen nummers als “Holy wood”, “The releast” , “Red like fire” , “Oceanside”, “Yours for you” en “Swim”. Band die een eerbaar plaatsje verdient!

Arno , nog net geen 65, intrigeert al ruim dertig jaar als nachtburgemeester en (ongekroonde) peetvader van de Belpop. Hij is nog niet versleten hoor; samen met z’n vast rechterhand Serge Feys is hij aan zijn zoveelste jeugd toe . Als je de laatste tien jaar eens op een rijtje plaatst, hebben we hier nog steeds een hoop consistente platen , die hij op zijn eigen unieke manier volks en professioneel brengt; een uit de duizend herkenbare , meeslepende, maar evenzeer verrassende sound, met een aanstekelijk pleidooi voor een multiculturele samenleving. ‘Future Vintage’ volgt het twee jaar oude ‘Brusseld’ op .

In de drie landstalen en in een kluwen van een ‘Oostends Brussels’ dialect performt en animeert hij z’n publiek . Hij brengt op een gemoedelijke , humoristische en emotionele manier een verhaal , smijt er een godverdomme tegen aan , stottert , sleept zich voort en rockt gevoelsgeladen met z’n grauwe indringende stem. Hij en z’n publiek worden één.
Met een rijkelijk gevuld oeuvre en met obligate verwijzingen naar TC Matic, zorgt hij voor een afwisselend aanstekelijke, frisse, dynamische, rauwe en intieme, ingetogen set. Hij is klaar om na twee uitverkochte AB concerten , het komende voorjaar van 2013 het clubcircuit en de festivals elan te geven .
In de twee uur durende set kwam natuurlijk het nieuwe materiaal naar boven als een rockende “I don’t believe” , een broeierige “ça plane pour nous” , verweven van de hitsende ritmes van TC Matic en een ingenomen “Dit pas ça à ma femme” . En TC Matic is de bron en zit in de wortels bij de gigs ; het oude “The parrot brigade” werd van onder het stof gehaald, naast “Que pasa” en de obligate “Olalala” en “Putain putain” , die herwerkt werden , het tweede zelfs volledig uitgediept . Het toont nog eens de onmiskenbare invloed van  die band door die smachtende explosieve bluesy en funkende ritmes en grooves aan.
Elke song is emotievol, rauw en doorleefd . De openers “We want more” en “Fantastic” knalden . Hits als “Ratata” en “Je veux nager” zaten mooi verdeeld in de variërende set . Hij pakte verder uit met een ingehouden sober pakkende “Elle pense quand elle danse” , de vaudevile van “Lola” , een stevige “With you” en een extravert bezwerende “Black dog day”.
Z’n familie in de eerste , tweede graad kwam wel ergens eens aan bod , om maar te zeggen hoe persoonlijk Arno kan zijn , met “Les yeux de ma mere” als absolute verlatingsballad .Ook z’n gekende carrousel hoempapa ontbrak niet , “Comme à Ostende” en “Bathroom singer” in de bis maakten het ‘Arno’ plaatje compleet .

Arno is en blijft op dreef. Hij beschikt ‘opnieuw ‘ over een goed op elkaar ingespeelde band, de gitarist Filip Wauters in een glansrol.
Arno speelt tijdloze rock, boeit en heeft een recept in alle talen. Pet af voor deze ‘Fun Lovin’ Criminal’ , nachtraaf en Ostendse Brusselaar , die op scherp staat voor de komende clubtour .

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-20-12-2012/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel