Het eigengereide NYse combo Gang Gang Dance van de zangeres Lizzi Bougatsos zijn toe aan de vijfde cd, en hebben electro in hun bezwerende en betoverde psychedelische dancepop op het achterplan verdrongen . Op ‘Eye Contact’ horen we een ontwapende ‘dreamworld’ van langdurende epossen. Invloeden uit alle windstreken en stijlen (psychedelica, pop, wave, progrock, avantgarde , wereldmuziek, dub en Oosterse tribaldance), een elektronisch web van pulserende beats, ambiente soundscapes, trancegerichte, hypnotiserende beats , percussie, trommels en gitaarreverbs vloeien hier moeiteloos in een spacejam samen. Check maar eens de tijdsduur van sommige songs . Opener “Glass jar” verrast alvast elf minuten.
‘Alles kan – alles mag’ om iedereen in de juiste stemming en vibe te brengen . Gang Gang Dance integreert sounds van Ozric Tentacles, The Orb, Orbital, Transglobal underground, Natacha Atlas, African Headcharge, Zion Train en de ‘transcendental’ van Loop Guru, en maakt de brug met de huidige tunes van Flaming Lips, Animal Collective, Yeasayer, The Knife , Tune-Yards  en het cabareske van Cocorosie . De etherische zang van Lizzi zweeft door de nummers. Een repeterende , rustgevende, aanstekelijke sound, die durft aan te zwellen in de opbouw en soms kan knallen.
Het zorgt voor een fijn, leuk, aangenaam soms dansbaar geheel.
Kijk Gang Gang Dance biedt positive vibes en energie . “Mindkilla” , “Chinese high” en het afsluitende “Thru & thru” steken er dan nog een tandje bij …. ‘A new dimension’ , Gang Gang Dance opende de ‘gates’ van het universum.

Ryan Adams - Groots talent die rond de eeuwwisseling met de cd ‘s ‘Heartbreaker’ en ‘Gold’ enkele pareltjes afleverde . De americana sing/songwriter had in zijn onstuitbare productiviteit toch wel te lijden aan wisselvalligheid, maar had steeds een handvol prachtsongs klaar. met ‘Easy tiger’ , een paar jaar terug , laste hij een sabbatperiode in. Hij trad intussen ook in het huwelijk met de actrice Mandy Moore.
Back is hij nu met een nieuwe plaat ‘Ashes & Fire’, geproduceerd door de zeventigjarige Glyn Johns , die al Rolling Stones, Steve Miller Band, The Eagles , The Who, Joan Armatrading en John Hiatt op z’n palmares heeft staan.
Op de nieuwe cd horen we sfeervolle americana en ingetogen werk met o.m. Norah Jones . 11 mooi gearrangeerde songs die een Dylaneske, Verlaine invloed hebben. Met de cd toont hij aan dat hij binnen de americana niet is afgeschreven, maar in staat blijft fijn ambachtelijk materiaal af te leveren.

Het Britse collectief The Leisure Society uit Brighton past in het plaatje van de ‘new British scene’ van fleurige neofolkypop. Nick Hemming en Christian Hardy zijn de creatieve spil. Ze zijn toe aan de tweede plaat, die ‘The sleeper’ opvolgt … Songs die een prikkelend lentegevoel creëren en toch herfstig kunnen zijn door de melancholisch, dromerige inhoud.
De groep past in het plaatje van The Decemberists, Port O’Brien, Noah & The Whale, Mumford & Sons, de indie ’bombast’ Britfolk van Midlake  en durft de brug te slaan naar de fijne samenzang van Fleet Foxes en Grizzly Bear. Door de soms bredere en weelderige arrangementen komt Arcade Fire wel eens om de hoek gluren. Ze kwamen in de picture door Guy Garvey van Elbow.
Een arsenaal van instrumenten als toetsen, cello viool, blazers, accordeon, mandoline en flutes zorgen voor kriebelingen en geven elan aan de catchy melodieën . The Leisure Society legt de klemtoon op de klankkleur, die het sterkst uit de verf komt bij “Dust on the dancefloor”, “You could get me talking” en “I shall forever remain an amateur”.
Best spannend cdtje , die de dromerige, broeierige songs sierlijk, gracieus, ingehouden en  ingetogen brengt.

Een kleine twee jaar terug debuteerde het kwartet onder Christopher Owens en Liza Thorn. Het jonge bandje bracht met ‘Album’ twaalf emotievolle, licht melancholische indiegitaarpopnummers, waarin beheerste uitstapjes waren naar de rock’n’roll, wave en shoegaze.
Op de tweede cd ontpopt Owens zich nog meer als songschrijver en is de brug van ‘60s Beach Boys , 70s psychedelische rock, stoner, shoewavepop en sfeervolle dromerige pop nog sterker gemaakt.
De eerste songs “Honey bunny”, “Alex” en “Die” trekken meteen de aandacht door de ietwat ruwe aanpak, dan slaat het om naar zeemzoete love van o.m. “Saying I love you” en “My ma”. “Vomit”, “Just a song”  en “Forgiveness” zijn uitgesponnen , en boeien en intrigeren door  de verschillende muzikale stijlen.
‘Father, Son, Holy Ghost’ is best een overtuigende plaat van de band uit San Francisco, die dramatiek, intimiteit en extravertie verwerkt.

De 34 jarige Texaanse zangeres Jolie Holland kwam vorig jaar in de belangstelling met de soloplaat ‘The Living & The Dead’ . Vroeger maakte ze deel van uit van het hier relatief onbekende Be Good Tanyas . Haar solowerk intrigeert dus duidelijk meer  … Ze onderscheidt zich in eenvoudige traditionele sing/songwriterpop, geworteld in blues, country, folk en jazz en wordt gerekend tot de nieuwe lichting vrouwen folkpop/americana als Gilian Welch, Chan Marshall (Cat Power) en (Leslie) Feist . Ze heeft een kritisch scherpe tong.
Voor de nieuwe plaat haalde ze de mosterd bij de ‘Zuma’ plaat van Neil Young ;  de songs kwamen zelfs deels onder invloed tot stand.
Muzikaal namen ze een akoestische start om dan elektrisch, fraai gearrangeerd aangevuld te worden. We horen in de ingetogen, sfeervolle, dromerige, broeierige nummers invloeden van Dylan, Waits, V.U., Joni Mitchell, Rickie Lee Jones, Janis Joplin en Lucinda Williams.
De rustieke bassisfeer van het materiaal krijgt een beklemmend, onheilspellend karakter en  wordt gesierd door een lichtelijk bezeten voordracht. 
De toon van het heftige spul wordt al meteen gezet door opener “All those girls” en “Remember”. Op “The devil’s sake” en “Honey girl” overheerst een bluesy gitaargetokkel. Opmerkelijk is ook  “Rex blues” ( cover van Townes van Zandt) die raakt en kippenvel bezorgt.
De  ingetogen pracht en soberheid van o.m. “Tender mirror” , “Gold & yellow” en “Little birds” krijgen gevoelige aanvullingen. Emotioneel word je behoorlijk heen en weer geslingerd, maar besluiten kun je dat haar vrouwelijke sing/songwriterpop een tijdloos karakter heeft .

Heather Nova grijpt op de nieuwe cd terug naar de hoogdagen van haar muzikale carrière en dan hebben we het over ‘Oyster’ en ‘Siren’, de bijhorende live ‘Blow’  en met een knipoog naar haar debuut ‘Glow stars’. De muzikanten van die periode zijn er hier terug bij . Op die manier laat ze het (mindere) (semi-akoestische) werk van ‘Storm’ , ‘Red bird’ en ‘The jasmine flower’ wat achterwege en horen we vertrouwde, sfeervolle, dromerige poprock, gedragen door haar kristalheldere, hemelse emotievolle stem . Viool- en strijkerspartijen vullen opnieuw aan .
Net als vroeger weten een handvol songs te overtuigen, zoals “Beautiful ride”, “Higher ground”,  “Do something that scares you” en “Turn the compass round”. Ze kan hiermee jongere vrouwelijke fans aanspreken en de vroegere fan vindt terug aansluiting.
Het album is geïnspireerd op haar kindertijd die ze met haar ouders doorbracht op een inmiddels gezonken zeiljacht , waarmee ze door het Caribische gebied trok .

Al een paar jaar volgen we de muziek van O’Death uit Brooklyn NY. Ze kwamen in de belangstelling met een opvallende crossover van rauw rammelende rock’n’roll, country, punk en folk.
Vuilnisbakkenfolk! Een instrumentarium van ukelele, banjo, piano, viool, harmonica, drums en andere rammelende percussie zorgen hiervoor.  De zeemansliederen van vroeger zijn wat gematigder, want de helft van de songs klinken rustiger, maar onderhuids dringt het ruige, rauwe, losgeslagen potten en pannen gekletter door .
O’Death brengt nog steeds een boeiende afwisselende trip van The Pogues, Kaizers Orchestra, Mumford & Sons , Woody Guthrie en Fleet Foxes . Een goede vierde cd dus …

Als we spreken over Wilco , dan maken we onmiddellijk de link met de sing/songschrijver Jeff Tweedy en het Muzikaal Vakmanschap van z’n band door de knap opgebouwde rootsrock/alt.country.  Aanstekelijke, broeierige  rockers, sfeervol dromerig materiaal en ingehouden, intieme (semi-akoestische) songs met een folky inslag . Veelzijdig binnen het genre . Rootsliedjes die van gitaarerupties kunnen worden vergeven .
Ze vallen met “Art of almost” met de deur in huis , een overrompelende, lange song die de instrumenten laat spreken; dan volgen een tiental songs met een gewone, gemiddelde tijdsduur , die de Wilco variatie onderstreept om dan met het eenvoudige, uitgesponnen repetitieve folky “One sunday morning” te besluiten .
Subtiel uitgewerkt materiaal is en blijft het handelsmerk van de Amerikaanse rootspopband , een band die boeit, vernieuwt en zich nestelt in z’n oud vertrouwde stijl … Maw op ‘The whole love’ vind je ‘Fantas-matische’ Wilco muziek .

My Morning Jacket is live een fantastische beleving en die ervaring proberen ze steevast op de laatste platen te zetten. Ze is dan ook opgenomen in hun hometown Kentucky . Jim James en de zijnen My Morning Jacket tekenen voor schoonheid, pracht en intensiteit binnen een indie/alt.americana concept , wat betekent dat we een tiental pittige , broeierige, bezwerende en ingetogen, sfeervolle songs met een retro/psychedelisch randje en met een melancholische inslag horen, gedragen door de warme, zalvende, hemelse, indringende vocals van de zanger/componist James.
De retrorock ligt hen hierin als gegoten en maakt de songs op de plaat sterk . Puur vakmanschap dus! Ze hebben een geduldige opbouw; “Victory dance” en de titelsong zijn al meteen twee boeiende tracks.
Op het eind met “Slow slow tunje” en “Movin’ away” neemt het gezelschap wat vaart en ritme terug , maar is het genieten van de sfeervolle aanpak.
Op ‘Circuital’ is een ouderwets klinkende MMJ aan het woord  en zonder meer overtuigt!

Na bijna acht jaar is het duo Lamb , zangeres Louise Rhodes en computerfreak Andy Barlow, terug bij elkaar . Ze lasten eerst een ‘Best of’ tour in, draaiden de motor terug op volle toeren en leverden deze zomer een nieuwe plaat af, simpelweg ‘5’ genaamd, vijfde in de reeks na ‘Lamb’ (’97), ‘Fear of fours’ (’99), ‘What sound’ (2001) en ‘Between darkness & wonder’ (2003) .
Lamb onderscheidde zich binnen het triph(p)opwereldje van Massive attack, Everything but the girl, Tricky, Sneaker pimps en Portishead; er heerste een elektrische spanning tussen beiden door een dwars uitgekiende, gesofisticeerde sound van neohippe popfolk,  triphop, drum’n’bass , breakbeats en allerhande trancy beats (link naar de huidige dubstep), gerealiseerd door Barlow’s elektronica en Rhodes bezwerende, zwoele, breekbare (soms neurotische) vocals . Een broeierige spanning creëerden ze, innemend, pakkend, sfeervol, aanstekelijk, lieflijk, grillig en dansbaar.

De nieuwe plaat ‘5’ is een logisch vervolg op de twee vorige cd’s, die best spannend klinkt, maar niet écht meer kan tippen aan het oude materiaal , daarvoor is de  ‘muzikale botsing’ en de ‘jus’ wat weg en is het duo de weg ingeslagen van prettig wegdromen en –luisteren.
De Lamb formule van een ingetogen , sfeervolle start, langzaam opbouwen, aanzwellende arrangementen en enkele elektronica explosies omgeven door Rhodes hemelse stem , is live extraverter door de vaardige, hakkende ritmes en de slepende, forsere beats  … De sound ontroert, kietelt en prikkelt de dansspieren … De rode draad van een anderhalf uur durende set … Ze blikten terug naar enkele oudjes, stelden de laatste cd voorop, en lieten de ‘matige’ vierde cd volledig terzijde. De projecties op het achterplan sierden, met een knipoog naar Discovery Channel of National Geographic.
De derde man, Jon Thorne,  speelde op de staande elektrische bas en soms stond de roadie klaar om de synths over te nemen als Barlow zich even wou uitleven op de drums.
Na een flitsende intro hadden we “Another language”, opener trouwens van ‘5’, een indringende, sfeervolle, maar live ook dreunende song. Elektronische uitspattingen , welig knoppengefreak en spetterende beats kruiden het. Andere nieuwe songs als “Butterfly effect”, “Strong the root” en “Wise enough” reden een hobbelig parcours door de contrasten en de tempowisselingen. Het innemende “Gabriel”, al vroeg in de set,  was een eerste hoogtepunt en kreeg middenin een harde, krachtige beat . Een ander oudje, het broeierige  “Little things”  klonk snedig. “Alien” hield het op onheilspellende triphopsounds en de classics “God bless” en “Gorecki” kregen een ferme kopstoot. Dezelfde klievende beats konden we ook horen op het nieuwe “Build a fire”.  Overtuigend!
Er was ruimte om te ademen tussenin, met het toegankelijke, korte “Existential itch” en het venijnige, maar sfeervol zalvende “Rounds”. Dit nummer wist ons in te palmen en ze hadden het nog maar een paar keer gespeeld. Waauw!
Barlow is en blijft de dirigent; hij bepaalt de rust, onrust, emotie, uitspatting, chaos en vastheid. In de bis verrasten ze met prachtige versies van oudjes “What sound” en “B-line”. Het spelplezier spatte er van af op het apocalyptische, bezwerende “Trans fatty acid” uit hun debuut , waarbij de drie zwaar uithaalden  op hun instrumenten … Repetitieve ritmes, krachtige dreigende en  nevelige triphopbeats, effects, en een ruis door , jawel zangeres Rhodes die met een zwierige noise gitaar optornde tegen de andere twee . Zulke overweldigende songs missen we toch wel een beetje …

Ook al zijn niet alle songs van Lamb even sterk, live weet het trio moeiteloos te overtuigen en zijn ze niet vies er een krachtige beat tegenaan te gooien, die hen richting toegankelijke dance en dubstep brengt . Lamb tekende dus voor een fijn concertje.
Btw - Drie maal zijn ze te gast in de Bota … Een lamskotelet  meer dan de moeite waard …

Support was de charismatische sing/songwriter Jay Leighton , die een vijftal intimistische songs speelde op akoestische gitaar en z’n pas eenjarig dochtertje van een enthousiast publiek verblijdde op z’n gsm …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lamb-19-12-2011/

Organisatie: Botanique, Brussel