The Walkabouts zijn al een goede vijfentwintig jaar bezig, maar nu was het toch zes jaar geleden vóór het nieuwe werk ‘Travels in the dustland’ verscheen na ‘Acetylene’. De uit Seattle afkomstige band , van het songschrijversduo Chris Eckman en Carla Torgerson als spil, zorgden ervoor dat americana en folkrock in de jaren ’90 samen pasten en gaven het een muzikaal gezicht. Ze probeerden voldoende varianten te creëren met orkestratie, donkere, onheilspellende uitstapjes of een mate van melodramatiek.
Wat intrigeert is het vakmanschap en de subtiliteit door een broeierige, spannende opbouw van ingetogenheid en dynamiek, en de emotionele variatie. De ruimte en de uitwerking van het traditionele instrumentarium , de klankkleur door een Hammond toets en de afwisselende en aanvullende vocals van beiden, tekenden voor een ouderwets goed, toegankelijk album. Ze trakteren ons op een rits knappe songs als “My diviner”, “Soul thief”, “Every river will burn” en “Long drive in a slow machine”. The Walkabouts zijn misschien nu toe aan een volgende route in hun muzikaal leven.
De bebaarde mountainhakkers van Megafaun van de broers Cook en Joe Westerlund zijn goede vrienden van Bon Iver. Zij bleven achter om in North Carolina te werken aan de eigen specifieke variant van de americana. Ze kwamen in de spotlights met ‘Gather, Form & Fly’ in 2009 en na een paar EP’s is de titelloze opvolger klaar. Ze wortelen in de Amerikaanse rock van americana, folkrock , ‘70s psychedelica en sing/songwriting. Gitaar, mandoline en banjo worden soms herfstig gekleurd met piano, toetsen, strijkers en mondharmonica en wordt gedragen door een zalvende, zeemzoeterige, dromerige meerstemmige zang .
Megafaun tuimelt naar de periode van Crosby, Stills en Nash , The Band , The Grateful Dead, Jackson Brown, en haalt nu zelf maar al te graag The Beatles en Paul McCartney aan met hun sfeervolle, dromerige , ingetogen pop. Filmische instrumentals en geluidchaos tussenin vullen aan … als een kabbelend riviertje in stroomversnelling … de klassieke songmelodie met z’n emotionaliteit krijgt soms verrassende wendingen en een dosis experimenteerdrift, toegankelijk, zacht, intiem of wat meer doorleefd , harder en ruiger …
De Milow pop staat garant voor gitaarspel en een stempracht , toetsen en drums vullen mooi aan en geven kleur aan de songs, die live intenser en krachtiger durven te klinken. ‘North & South ‘ is een consistent album van innemende, romantische, luchtige en rockende songs , eenvoudig en doeltreffend . In één adem heb je op de recente cd een resem hits, “You & me in the pocket”, “Little in the middle”, “She might she might”, “Never gonna stop” en “Rambo” . Ook staan er enkele uiterst genietbare ‘campfire’ songs op, want hij verloochent de akoestische gitaar niet om melodieus aangrijpende popsongs te spelen, op z’n Low Anthem, Fanfarlo en Elliott Smiths , zoals “Son” , “Move to town” en “The kingdom” . Allemaal heel gemoedelijk materiaal met een maatschappijkritische ondertoon waar nodig!
De jachtige en flitsende sound van de eerste twee fantastische Arctic Monkeys kreeg met de derde cd ‘Humbug’ uit 2009 een knauw met een donkerder, meer gelaagd randje . De nieuwe cd is een typische melodieuze Britpop plaat met een rauw toegankelijk randje, gedragen door een ongeëvenaarde zegzang/wordplay van Alex Turner . Het kwartet toont nog geen spoortje van verval en is eenduidiger met de twaalf songs; af en toe gaat men eens lekker uit de bocht met breaks, stops en tempowisselingen, “Library pictures”, die ons stevig in de tang houdt. ‘Suck it & See’ is een fris, aanstekelijk, dynamisch, energiek en sfeervol plaatje met een rits blijvertjes als “The hellcat spangled shelalala”, “Don’t sit down ‘cause I’ve moved your chair” en de titelsong. De groep ontroert en legt een link naar de ambachtelijke pop van Turner’s The Last Shadow Puppets …’Go & see ‘em’ …
Sista Flex is het alterego van de zingende drumster Anouk Verheyen . Op de EP horen we vier rauw, rammelende, zalvende melodieuze, broeierige rocksongs , waarbij vooral de titelsong van het trio neigt naar het oude PJ Harvey. Energiek door een snedig, strak, bluesy gitaarspel en een ruige diepe bas die mooi aanvullen. In Nederland werd de song al sterk onthaald (dankzij het programma ‘De wereld draait door’) . De andere songs (o.m. “California”, “Move”) zijn swampy en meeslepend en tonen aan dat we hier te maken met een beloftevol trio , die weet waar de klepel hangt als het gaat over intense emotievolle gitaarrock.
http://www.sistaflex.com
Clare Louise is een Franse folkartieste die in Brussel resideert . Haar inspiratie haalt ze van dames als Agnes Obel, My Brightest Diamond, Jolie Holland, Joanna Newsom, Mariee Sioux en StVincent. De songs zijn geleest op het akoestische gitaargetokkel van de jonge dame, en ze krijgen soms een weelderig, breed arrangement toebedeeld die ons in haar droomwereld doen tuimelen .Luister maar eens naar de elegante structuur van “Architecture”, “Black stars”, “A house” en de titelsong. Sober en innemend klinken “Walking alone” , “False mirror”, “You don’t know my name” en “She’s floating”. Broeierig en forser durven “Hard disk” en “Two hearts” te gaan. Het cd hoesje nodigt uit naar de freefolky cultuur van CocoRosie. Een debuut die voldoende afwisseling biedt en een sing/songschrijfster meer in de schijnwerpers plaatst.
http://www.myspace.com/clarelouisemygarden
Het West-Vlaamse MIAVA gaat muzikale uitdagingen aan binnen de postmetal . Scheurende postrock meets rock’n’roll … Yeaahh! . Eerder verscheen er al werk van het kwartet. Ze houden het boeiend in hun instrumentale sound door de opbouwende lagen, variaties en tempowisselingen . Ze klinken fris, snedig, bruisend en energiek . Doordacht en treffend!
Het is hun gevoelsuitdrukking en ervaring van hoe bepaalde zaken in de samenleving zich verhouden . Check deze band alvast …
http://www.myspace.com/mariaisntavirginanymore
De Engels DJ/sing-songwriter Fin Greenall is een goed bewaard geheim die het DJ bestaan in de koelkast heeft geplaatst en sinds een zestal jaar melodieus minimale, innemende, akoestische popsongs aflevert, gedragen door z’n zachte, nasale, donkere en pastelkleurige stem . De man uit Bristol hielp zelfs nog mee aan het werk van Amy Winehouse.
In het wereldje van de indiefolk sing/songwriters krijgt Fink met de jaren meer respons en de laatste plaat liegt er niet om, ‘Perfect Darkness’ van de charismatische Brit is boeiende luisterpop en klinkt donker en zoet, brengt troost, genegenheid en gemoedsrust, geruststelling. De songs zijn sober ingehouden, of durven forser te bewegen door de broeierige opbouw en een niet storende breder omlijsting Met een knipoog naar Luka Bloom, Dave Eugene Edwards en Bruce Cockburn.
Gevoelig , treffende (akoestisch) gitaargetokkel van een reeks elektrische en akoestische gitaren, live aangevuld met spaarzame drums (Tim Thorton) en diepe bas (Guy Whittaker), soms aangevuld met elektronica/soundscapes .
‘A rich DJ/ a poor sing/songwriter’ die boeiend afwisselend materiaal brengt, luister maar eens de variëteit van “Fear is like fire”, “Yesterday was hard on all of us” , “Wheels” , “Who says”, “Foot in the door” en de titelsong . Zeker de moeite dus!
Uit Zweden maken we kennis met de sing/songschrijfster Annika Norlin . Haar muziek en verhalen horen we in het Engels op twee platen, onder de naam Hello Saferide en in het Zweeds op twee platen als Säkert.
We horen een uitermate gevarieerde plaat die enerzijds Scandinavisch klinkt, maar ook de brug slaat naar toegankelijke, sfeervolle, melancholische pop. Ze integreert diverse stijlen tot een mooi geheel . Op die manier houdt ze het spannend en zijn we overtuigd van nummers als het ingetogen “November” (piano – stem), “Honey” ( die shoewave kenmerkt), het rockende “The lakes we skate on” en een folky “The flu” .
Annika Norlin kan het komende jaar veel teweeg brengen …
Kate Bush - Eind de jaren ’70 tot midden de jaren ’80 stond ze in de picture met cd’s als ‘The kick inside’ (’78), ‘Never for ever‘ (’80) en ‘Hounds of love’ (’85). Volgende singles zijn in het geheugen gegrift: “The man with the child in his eyes”, “Babooshka”, “Army dreamers”, “Running up that hill” en “Cloudbusting”.
Ze koos ervoor gas terug te nemen en bracht dan nog sporadisch een plaat uit, o.m. ‘The Sensual world’ (’89), ‘The red shoes’ (’93); een comeback noteerden we met ‘Aerial’. Ze nam de tijd om te ‘leven ‘ en stond in voor de opvoeding van haar zoontje .
Ze zorgde voor iets speciaals met subtiel uitgewerkt materiaal , de literaire scholing, haar frêle, hemelse zang , de samenhang pop-klassiek en haar op ballet geleeste danspassen hadden een grote invloed op vrouwelijke sing/songwriters als Suzanne Vega, Tori Amos, Björk en Kate Nash .
‘Director’s Cut’ is een herinterpretatie van vier nummers ‘The sensual world’ en zeven nummers van ‘The red shoes’ . Het is een sfeervolle, sensuele plaat met spannende ingetogen folky, trippop en klassieke bewerkingen , die droom- en sprookjesachtig klinken en gedragen worden door haar prachtige zang die neigt vertellend te zijn.
Het eerste deel met o.m. “Flower of the mountain”, “The song of Solomon” en “Lily” komt heel sterk over . De andere songs zijn intens, en ze verbluft nog eens op het eind met “Rubberband girl”.
Boeiende plaat dus, en met ’50 Words for snow’ heeft ze nog iets in haar mars …
Nederlands 
Français 
