In 2008 verbaasde het Amerikaanse Battles, John Stanier (ex Helmet drum), Ian Williams (ex Don Caballero gitarist), Dave Konopka (ex Lynx gitarist) en Tyondai Braxton (zoon van avantgarde jazz muzikant Anthony Braxton). Toen waren ze nog met vier.
De sound van het debuut werd omschreven als mathrock, complexe muziek , die vernuftig in elkaar was gestoken,  een klankkleur van avant garde, grillige pop, psychedelica, dub, symfo, prog, jazz en hiphoptunes, onder diverse tempowisselingen. O.m. de single “Atlas” zat in het geheugen gegrift.
Het heeft een tijdje geduurd voor de opvolger klaar was . De groep heeft een ellendige periode achter de rug, gezien bij de opnames Braxton de band verliet en de drie andere de muzikale formule moesten aanpassen, op zoek naar een ietwat nieuw geluid. Een hoop elektronica, iets meer dan vroeger, wordt vermengd met frisse gitaren; een opzwepende en pompende drum geven de toon en de sound kan een licht Caribische inslag hebben. Toegankelijk, aanstekelijk en licht dansbaar dus . “Ice cream”, “Futura” , “Inchworm”, “Rolls bayce” en “Sundome” zijn sprekende voorbeelden.
De cd verrast aangenaam, heeft boeiende en avontuurlijke wendingen en is soms niet vies van een experimentje zoals op “Wall street”, “My machines” en “White electric” .
Ze deden beroep op enkele gastvocalisten om de sound hier wat meer open te trekken,  danceproducer Matias Aguayo , Kazu Makino van Blonde Redhead en Yamantaka Eye van Boredoms.
De cd toont nog eens het puike samenspel van elektronica – gitaar en drums aan. Overtuigende tweede plaat.

Het eigengereide NYse combo Gang Gang Dance van de zangeres Lizzi Bougatsos, heeft de electro in hun bezwerende en betoverde psychedelische dancepop op het achterplan verdrongen . Op de recentere platen ‘Saint Dymphna’ en ‘Eye contact’ horen we een ontwapende ‘dreamworld’ van langdurende epossen. Invloeden uit alle windstreken en stijlen (psychedelica, pop, wave, progrock, avantgarde , wereldmuziek, dub en Oosterse tribaldance), een elektronisch web van pulserende beats, ambiente soundscapes, trancegerichte, hypnotiserende beats , percussie, trommels en gitaarreverbs vloeien hier moeiteloos in een spacejam samen.

Weirde taferelen zien we op het podium, duivelse connecties worden uit het lichaam gedreven, een ‘love & peace’ mentaliteit op z’n Polyphonic Spree’s, zachte, zalvende kleurendia’s en kleurrijke lightspots op de instrumenten, brachten iedereen in de juiste stemming en vibe.
Ze komen graag naar de Bota en eerder waren de Gang Gang Dance al te zien met Les Nuits Bota. Sounds van Ozric Tentacles, The Orb, Orbital, Transglobal underground, Natacha Atlas, African Headcharge, Zion Train en de ‘transcendental’ van Loop Guru, maken de brug met de huidige tunes van Flaming Lips, Animal Collective, Yeasayer, The Knife , Tune-Yards  en het cabareske van Cocorosie . De etherische zang van Lizzi zweeft door de nummers.
Weg van de dagdagelijkse beslommering en zorgen! We waanden ons even in een Battlestar Galactica sterrenstelsel of een bezinningstrip bij de Hara Krishna beweging door de beeldrijke dia’s en de rustgevende, aanstekelijke  sound , die in de opbouw aanzwol en durfde te exploderen en te knallen als op de dansvloer . Wat wierook was hier te kort om het sfeertje nog aangenamer, leuker en meer ontspannend te maken . Positieve energie rakelde op bij hun muziek.
“Adolth Goth” vormde de aanzet van de ‘Gang Gang Dance’ kosmos en dweepte met heerlijk bedwelmende dansbare versies van “Chinese high”, “Glass jar” en “Mindkilla”, die het aardse bestaan ‘los/vast’ maakte  . ‘A new dimension’ , jawel , Gang Gang Dance opende de ‘gates’ van het universum.

Panda Bear, het alterego van Noah Lennox van Animal Collective, is ook al aan z’n vierde solo plaat, ‘TomBoy’, toe. De geluidskunstenaar brengt een ijl geluid met behoorlijk zweverige synths en psychedelische grooves , sampleloops, elektronische en tribal ritmes, en die niet vies zijn  van ‘60s (Beach Boys) pop en een laagje noise.
Een bevreemdend geheel is het soms allemaal, dat een spannende, donkere dreiging uitstraalt en verlatingsangst ademt . Voeg hierbij nog de reverbs op een echoënde, etherische stem en een bezwerende gitaarloop toe en het klinkt niet-meer-van-deze-wereld .
Een uurtje kregen we een David Lynch neigende soundtrack te horen van de twee …  hemels, ongrijpbaar, onheilspellend en huivering , die de grilligheid van Animal Collective, Aphex Twin en Mouse on Mars tracht te linken aan de zalvende sound van de Boards of Canada en de dooms van Sunn O))).
Door de steeds wederkerende ritmes en lome beats klonk Panda Bear een  beetje teveel van hetzelfde, wat ervoor zorgde dat de aandacht verslapte.  Maar op een song als “Slow motion”, hadden we een vette kluif door helse, exploderende beats … De wondere wereld van Panda Bear is nog niet deze van Animal Collective, die we iets dichter in het hart dragen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gang-gang-dance-28-11-2011/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/panda-bear-28-11-2011/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/stellar-om-28-11-2011/

Organisatie: Botanique, Brussel

De jonge Amerikaans-Russische Nika Roza Danilova aka Zola Jesus moeten we in het oog houden . Na ‘Stridulum II’ verschijnt  nogal snel de opvolger ‘Conatus’, die de doorbraak kan betekenen. Vorig jaar was ze nog de nobele onbekende in de Kreun in Kortrijk; vanavond was de Rotonde afgeladen vol om de zangeres aan het werk te zien .
Muzikaal intrigeert haar fusie van gothicpop, industrial  en abstracte elektronica . En tel daar dan maar haar indringende, galmende zang bij, een declamerende voordracht waarbij ze hoog kan uithalen en neigt aan een operastem, die gif kan spuwen.

De weerbarstige, meeslepende spookhuiselektronica met z’n onderhuidse zwaarmoedigheid, grimmigheid en dramatiek van deze ‘princess of darkness’ boeit en werkt aanstekelijk door een dansbare goove. Zola Jesus laveert ergens tussen Lydia Lunch, Kate Bush, Siouxie Sioux, Nina Hagen, Diamanda Galas , Elisabeth Frazer en de huidige rits Fever Ray  en The xx. Als een duivelse nimf beweegt ze over het podium en omarmt ze haar publiek. Het materiaal wordt elegant, gedreven en energiek gebracht.
Een hoop elektronica, toetsen en dubbele percussie siert de bezwerende ‘darkwave’ electro. Openers “Avalache” en “Stridulum”  imponeerden . Een kolossaal geluid hadden we met smeulende songs als “Hikikomori” , “Collapse”,  “Seekir” en “Lick the palm of the burning handshake” van de nieuwe plaat .
Een intens spanningsveld creëerde ze met haar publiek. De single “Vessel” , was adembenemend, huiverde en blies het oude Virgin Prunes ten tijde van ‘If I die , I die’ nieuw leven in. Of  “Run me out” , die door de zwaar logge, traag slepende ritmes en de  repetitief opbouwende percussie aan Swans deed denken .

Sinnersday, Shadowplayfest of de New-Wave classix kunnen vanaf nu de link leggen tussen nostalgie en de actua met de ‘dark queen’ van Zola Jesus . We zijn gewaarschuwd …

Organisatie: Botanique, Brussel

Het garagerockend-abilly duo, Alison ‘VV’ Mosshart en Jamie ‘Hotel’ Hince; The Kills,  speelden een boeiende, frisse, aanstekelijke, sprankelende set, met een zekere jeugdigheid en flair. Vonken en vuur, show en entertainment op het podium, die ook z’n weg vond bij het publiek, die enthousiast reageerde op de rock’n’roll kills, -hooks en -licks van de twee .
Tja, The Kills vormen het zalvende recept op The White Stripes en bieden nog steeds een gepast antwoord op The Raconteurs, The Dead Weather, The Black Keys  en onze Black Box Revelation.

Na de ‘quality time’ van Jamie met Kate Moss en Alison met The Dead Weather, zijn ze er na drie jaar terug bij met een vierde cd ‘Blood Pressures’. Live hoorden we een ferme doorslag van een rauw, zompig, smerig en rammelend gitaargeluid. Gejaagde, onrustige melodieën, ritmes, schurende en scheurende gitaren en een breder concept door live drums werden aangeboden , die handig de elektronicabeats en de drumcomputer van de laatste cd’s omzeilden. Vier live drummers mepten hoekig en synchroon op de trommels.
Een visite kaartje om U tegen te zeggen door de intense spanning en dynamiek. Ons leren vestje konden we terug aantrekken en de rock’n’roll vrouwen zullen eraan denken om  net als Alison de haren akajou/rood te kleuren. Dit was chemie tussen de twee, en met het publiek! Geniaal.

Een gevarieerde set dus, waarbij de klemtoon kwam op het recente materiaal, die een paar oude ophitsende klassiekers opgroef als “No wow”, die rauw en bitchy de anderhalf uur durende set opende, “Kissy kissy”, en in de bis “Fried my little brains”, “Fuck the people” en “Monkey 23”; hier ging Hince de strijd aan met z’n gitaar en Alison met haar microfoon en –staander. Ze kronkelde over het podium, danste, hotste, maakte sensuele, erotiserende passen en stond gejaagd en lieflijk tegenover Hince. Opwindend en doorleefd .
Ze hielden het boeiend en spannend met toegankelijke en broeierige rockers als “Future starts slow”, “Heart is a beating drum”, “Baby says” en “Satellite”. De meeslepende “Pale blue eyes” van de Velvet Underground, “Black ballon” en “Pats & pans” kregen iets bijzonders door de drumtics of sfeervolle toetsen. Overtuigend besloten ze met “Cheap & cheerfull” en “Tape song” , inderdaad snedige, krachtige rockers.
Het innemende, ingetogen “The last goodbye” liet ons lekker wegdromen door de synths en toonde de lieflijke, kwetsbare kant van de rock’n’rollers. Een harde streep trokken ze dan met de  eerder vernoemde classics; “Love is a deserter” en “The good ones” misten we in het rijtje, maar de sound, de energie, de attitude, de look en het enthousiasme van The Kills maakten het feestje compleet!

Support Weekend zit in hetzelfde rijtje als Ringo deathstarr, die eerder nog de Smashing Pumpkins opwarmde, wat betekende  noiserock, shoegaze, lange hypnotiserende stukken,  ingedrukte pedaaleffects en zweverige, overwaaiende vocals …

Organisatie: Live Nation

Autumn Falls Festival 2011: Low – Bill Callaghan – Pinback
Fans van de slowcore konden hun hartje ophalen bij de triple – bill van Low – Bill Callaghan – Pinback

Een goede vier jaar terug verscheen het laatste werk ‘Autumn of the seraphs’ (toepasselijk voor Autumn Falls!) van het Amerikaanse Pinback, onder het onafscheidelijke duo Rob Crow  en Zach Smith (bas/gitaar). Ze zijn er terug bij en werken nu aan de vijfde cd. Pinback, gegroeid uit Three Mile Pilot, midden de jaren ’90, introduceerde samen met Low de lofi en slowcore van traag meeslepend en sfeervol dromerig, overlappend gitaargetokkel en -akkoorden, keys en opzwepende percussie, onder een emotionele, zweverige soms verbeten samenzang.
Het trio hebben de keys vervangen door vooraf opgenomen sampleloops. Ze respecteerden de gevoelige sound van “Penelope” en “Loro”, maar klonken vanavond steviger en staken meer beats in songs als “Good to sea”, “Sherman” en “Fortress”, waarbij de lijvige Crow de show stak; hij plofte zich neer op de grond en als een dolfijn bewoog hij over het podium. Onverwachts spitsvondig! We zijn benieuwd naar het nieuwe materiaal, maar duidelijk was dat Pinback kon rekenen op een warm onthaal op hun return .

Eerder was Bill Callaghan  nog te zien tijdens les Nuits Bota in het Théâtre 140 in Schaarbeek. De sing/songwriter bracht eerst jarenlang platen uit onder het alterego Smog, maar heeft er al een pak uit onder de eigen naam. Als de bard van Dave Eugene Edwards , Nick Cave, Stuart Staples en Gavin Friday neemt hij ons mee op een boeiende, broeierige, melancholische indie/sadcore country trip, gedragen door z’n diepe, indringende, grauwe stem op z’n Leonard Cohen’s. Meteen had hij het publiek mee op z’n trip met “Rising for the feeling” , “Baby’s breath” en “America” . Naast z’n stem en het aanstekelijk semi-akoestisch gitaargetokkel, werden we op sleeptouw genomen door het aanvullende drumspel, maar vooral door het avontuurlijke, slepende,  tegendraadse reverbgitaarspel van z’n kompaan, die door de verrassende wendingen een spanningsboog en een ‘wall of noise’  verwezenlijkte . Songs van de recente cd ‘Apocalys’ zinderden . Closing final waren “One fine morning” en “Too many birds”. Tussenin hadden we het sobere ingetogen “Our anniversary” . Wat een boeiende ‘pop noir’ en intensiteit hoorden we in het  sing/songwriterschap van Callaghan en  z’n uitmuntende muzikanten . Klasse dus!

Ook Low  toonde zich van zijn beste kant en liet net als twee vorige de muziek spreken . Low koos in hun ruim anderhalf uur durende set , tot net vóór middernacht, voor hemelse gitaarpop van beheerst opbouwende melodieën, en songs die durfden aan te zwellen  en omgebogen worden tot stevige,  rauwe, korrelige, gejaagde, overstuurde rock, en kon exploderen.
Het onafscheidelijke duo Alan Sparhawk (gitaar) - Mimi Parker (minimalistische drums) en een goed ingespeelde bassist ontroerden, beten sterk van zich af en contrasteerden in hun materiaal . Ook in de zang ervaarden we hetzelfde; de zang van Sparhawk kon warm, getormenteerd zijn, en werd verweven, samengebracht en afgewisseld met de behoedzame,  innemende, mooie stem van Parker.
Uitroeptekens plaatsten we bij snedige parels “Violent pass”, die de bloedmooie set opende , “Nothing by heart”, “Monkey”, “Sunflowers” en het ingetogen “Nightingale”. Verder zorgde Low voor een boeiende, meeslepende trip van o.m. “Try to sleep”, “Breaker” en “$20”, die een onderhuidse dreiging hadden. Verder een sfeervol dromerige “Witches”, “In the drugs”, “Murderer”, en een toegankelijke “Last snowstorm of the year”.
Tussenin pakte Parker ons in met “You see everything”, “Especially me”  en “Laser beam” in de bis .
Low bracht voldoende varianten aan en speelde een frisse, aanstekelijke, emotionele set die kon huiveren. Het afsluitende “When I go deaf”  fascineerde: de song  trok nog eens alle registers open , sierde door een declamerende voordracht van Sparhawk en deinde mooi uit. Kippenvel kregen we.
Low is trouwens één van de eerste namen op het komende Cactusfestival op zaterdag 7 juli. Is genoteerd met deze!

Organisatie: Botanique, Brussel (ism Toutpartout)

Amatorski startte de avant première van hun theatertour in een uitverkochte Bota Rotonde . De dromerige fluisterpop van de EP ‘Same stars we shared’ (doorbraaksingle “Come home” en “The king” ) en de onlangs  verschenen cd ‘TBC’  (prachtsingle “Soldier”), van het kwartet uit Gent/Lier wordt enorm gewaardeerd. Amatorski gaat op de plaat nu iets verder … meer ruimte voor arrangementen en elektronica. De band was al te zien met een blazerssectie en zal tijdens de theatertour werken met projecties, een programma waarin muziek en beeld naadloos in elkaar overlopen; kortfilms aangeleverd door beloftevolle , jonge cineasten met hun muziek als soundtrack of omgekeerd, beelden beïnvloed door hun songs . Vanavond was door één of andere reden  de kortfilm tijdens de set niet te zien .
Geen probleem, Amatorski speelde heerlijke, fraaie, kunstzinnige, bedwelmende  sfeermuziek en triphopsounds sijpelden door; songs die uitermate sober, intiem, zacht zijn of durven aan te zwellen en een mate van mystiek, dreiging en mysterie uitstralen . Een ideaal geluid voor tijdens deze herfstige, mistige dagen .

Ze hielden het uitermate boeiend hoor , met “Soldier” en “22 februar” die de set openden, een korte gehouden “The king”, de verrassende wendingen op “8 th november” en op de nieuwe “Warshawa” . “Peaceful” en “Never told” hadden binnen het Amatorski concept een traditionele songstructuur. Onder de indruk waren we van het prachtig uitgewerkte “Anthem  & é hop” … elektronisch vernuft, soundscapes en gitaareffects sierden de song.
Een klein uur hoorden we emotionele, gevoelige, mooi verslavende, ‘verloren’ zieltjespop in  sober gehouden spotlights en lichtbundels van de projector, die schenen en draaiden op de artiesten.
Binnen het donker gehouden decor genoten we van hun eenvoudige, subtiele songs, die werden doorkruist van pianoloops, elektronica, gitaarreverbs en roffelende drums , gedragen door de behaaglijke,  fragiele, breekbare, zweverige,  ijle zang van Inne Eysermans.
Een geconcentreerd publiek respecteerde de  stiltes tussen de nummers , gezien de verbale communicatie verdrongen werd . We droomden weg en gleden af van de dagdagelijkse realiteit; een ijzige wind in de Rotonde ontbrak nog  om de Scandinavian/trippop optimaal tot z’n recht te laten komen.  Mag dit een tip voor hen zijn om tijdens winteravonden eens buiten te spelen …

Ook al zijn ze intussen “Come home” moe gespeeld, de warmte en genegenheid bracht ons dichter bij elkaar … de ideale afsluiter van hun verstilde pop. Geen bis, maar een gerespecteerde buiging en een schuchtere wuivende hand hadden ze over voor de fans …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/amatorski-22-11-2011/


Organisatie: Botanique, Brussel

Wu Lyf is een kwartet uit Manchester die debuteert met broeierige synthpop , met intrigerende gitaarriedels en orgeltje. Deze twee instrumenten sijpelen steeds door in de nummers, samen met de rauwe, schorre , schurende en hese stem van Ellery Roberts. Het geeft de songs hier een emotionele lading. Een beladen sfeertje door de finesse en subtiliteit. De songs winnen aan zeggingskracht per luisterbeurt. Ze moeten op “Cave song” en “L Y F” wat op dreef komen, maar overtuigen sterk  op “Such a sad puppy dog”; vanaf song 5 “We  bros” geven ze er een aangename, lichte (verteerbare) en bezwerende  groove en swing aan. ‘Go tell fire to the mountain’ heeft wel een erg sterk tweede deel , wat maakt dat dit een boeiende artyfarty popplaat is geworden !

De jonge wolven Jan Paternoster (zang/gitaar) en Dries Van Dijck (drums), zijn héél goed op elkaar ingespeeld. Dat is duidelijk te horen op de derde cd ‘My perception’ die een potpourri bevat van de twee vorige, ‘Set your head on fire’ en ‘Silver threats’. Als algemene noemer hebben we rock’n’roll ‘pur sang’, eenvoudigweg gitaar, drums en zang, en bewerkingen die  smerig, ruig, kleurrijk, onstuimig, catchy en melodieus zijn.
Hun perceptie is breder en pittig gekruid door de verrassende wendingen en het afdwalen naar een bluesy Jon Spencer, een Barkmarket dreiging en een woestijnrockende Kyuss.
Rauwe, vette, retestrakke garage rock’n’roll die hevig kan zijn , kan knallen of broeierig, slepend, intens kan zijn. Op die manier houden we van de snedige  “Rattle my heart” , “Skin”, “Shadowman” en de titelsong als de straffe robuuste “Sealed with thorns” en “New sun”. …
Maw nog steeds straf spul wat de twee verwezenlijken.

Feelgood folkpop met een prettig melancholische ondertoon serveren  Charlie Fink en z’n bende  op de nieuwe derde cd. Ze breken definitief naar een breder publiek door en samen met dat plaatje van The Naked & Famous, The Decemberists en Mumford & Sons brengen de Britten iets leuks en ontspannend …  Inderdaad, lekker in het gehoor liggende pop door een zwierige viool of toetsen; want moeiteloos neuriën we “Tonight’s the kind of night” , “Life goes on” en “Wild thing” . ‘Last night on Earth’ heeft met “Paradise stars” en “The line” nog een paar sfeervolle pareltjes klaar.
De elektronica heeft op rustige en swingende wijze een plaatsje bemachtigd binnen de sound . En in de vocals horen we in de verte de invloed van Tom Petty en Cornershop ...
Fink had de kunst van songschrijven al op de vorige platen, die warm, broeierig en donker konden zijn. Door het mistig gordijn heen, klinkt nu de fleurigheid door , wat resulteert in een toegankelijk album van geraffineerd uitgewerkt songmateriaal vol fijne melodieën.
‘Last night on earth’ is een spannende plaat, intrigeert en … overtuigt.

Om op een zaterdagavond op dreef te komen , was een concertje als Foster The People leuk meegenomen . De Californische band rond Mark Foster was een ‘Saturday Night Fever’ geleider … …  Voer dus vóór  het vertrek naar je favoriete fuif ...
Fris en lekker in het gehoor liggende pop die door de toegevoegde elektronica en percussie gewichtiger klinkt. De groep refereert deels aan het toegankelijke materiaal van MGMT en Phoenix en houdt van ‘80s elektronica .

Een fijn setje speelden ze , en net als Peter, Bjorn & John (single – “Young Folks”), een paar jaar terug , floten we nu ook moeiteloos “Pumped up kicks” mee tijdens de zomer. De single zorgde ervoor dat de band op korte tijd populair werd en dat het concert in de Orangerie uitverkocht was! De jongeren waren op de afspraak en de  doorwinterde muziekliefhebber checkte het (zoveelste) beloftevolle bandje …
De dubbele percussie, de toetsen, de elektronicableeps en de stroboscoops op de strakke beats waren een meerwaarde, die de songs een twinkelende, dynamische kwinkslag gaven, zoals op de openers “Houdini” en “Miss you” . De nieuwe single “Call it what you want” (leuke pianotune!), netjes middenin de set, plaatste de popgehalte voorop; “Don’ stop” en “Helena beat”  klonken op hun beurt zeemzoeterig. “Life on the nickel” en “Broken jaw” waren de meest inventieve songs live; ze kregen een verrassende, creatieve wending en gingen van een dromerige naar een meer energieke opbouw . Ook zanger Foster wisselde van stem; een moeiteloze overstap was het van indringende, emotievolle vocals op z’n Cold War Kids naar de  hoge falset op z’n Wild Beasts. En hij  laveert graag van de ene naar de andere kant op het podium en op z’n sensuele danspasjes hoor je wat gegil van jonge meisjes op de eerste rijen. Jonge gasten deden wel eens een skydive.
Het trippende “Pumped up kids” kon niet ontbreken, werd luidkeels meegezongen en – gefloten en was doordrongen van pompende elektro en dubstep , ergens tussen Goose, Netsky en de huidige rits dubstep hitparade artiesten. Om dan in een stevige gitaarsolo te besluiten.

Een gesmaakt optreden hoorden we van de jonge, gemotiveerde band , die ons zoet hield met enkele leuke, ontspannende songs, maar soelaas zullen we pas hebben na een volgende plaat en tour … 

Organisatie: Botanique, Brussel