In de Witloof Bar kon je terecht voor twee beloftevolle Amerikaanse ontdekkingen: Holiday Shores en Twin Sister
Zonnestralen raakten op de loungy, sfeervolle sound van de band rond de multi-instrumentalist Nathan Pemberton, die subtiele pianotunes speelde en gretig manueel overweg kon met de pedaaleffects . Holiday Shores biedt geraffineerd uitgewerkt materiaal, straalt een vakantiesfeertje uit, maar de onverwachtse wendingen van allerhande experimentjes van elektronica, psychedelica en gitaarakkoorden zorgden ervoor dat je niet steeds op de wolken dreef; muzikaal wrong de band uit Florida zich in allerlei bochten tussen zomerse pop, krautrock,’70s psychedelica, indie en lofi . Ze debuteren  met ‘New masses for squaw peak’ en ze boeiden alvast met een muzikale aanpak van toegankelijkheid en gewaagdheid.

Iets later trad Twin Sister op, een kwintet uit Portland, rond gitarist Eric Cardona en Andrea Estella. Twin Sister brengen een meeslepende, hypnotiserende sound van droompop , die durft te prikkelen door een zachte, speelse en swingende groove. De pluimpjes op de gitaren brachten je al meteen in deze ‘dreamworld’.
Na twee EP’s ‘Vampire with dreaming kids’ en ‘Colour your life’ zijn ze uiteindelijk toe aan het debuut ‘In heaven’. En dat mag wel letterlijk worden geïnterpreteerd, want net als Holiday Shores drijf je op  wolken door de hemelse, broze  en breekbare zang van de bedeesde Estella, die lekker knus was ingeduffeld in haar uitgerekte, witte wollen trui.
Een rustgevende sfeer overheerste,  maar het kwintet wist het af en toe handig te doorbreken met meer pit en vaart te steken en de spannende, broeierige opbouw; het geheel bleef uitermate boeiend, zoals op  “All around and away we go” en “Bad street” . De band brengt kwalitatief materiaal en we waren duidelijk te vinden voor “Anyway you want to”, “Gene ciampi” en “Kimmi in a rice field”. Overtuigende set en dat zullen hun invloedrijke bands en artiesten Björk, Stereolab en Mazzy Star kunnen beamen.

Organisatie: Botanique, Brussel

The Wombats, het trio uit Liverpool,  is toe aan hun tweede cd, ‘The modern glitch’, en heeft al een handvol singles uit die netjes verdeeld werden in de anderhalf uur durende set . Hier was heel wat jong volk voor gekomen … Lekker in het gehoor liggende, frisse, opwindende , leuke adhp pop, door een eenvoudige, aanstekelijke, treffende melodie. Energieke, opzwepende, vaardige, speelse indie postpunk dus!  De gitaarloops, - riedeltjes en toetsen zorgden voor dynamiek  en een meezing- en springgehalte.
De eerste rijen hotsten hen en weer en ook op het podium hadden ze er duidelijk zin in , ondanks dat ze er een lange vlucht van Seatlle achter de rug hadden . Een heerlijk ontspannende, dansbare set hoorden we door songs als “Kill the director”, “Jump into the fog”, ”Techno fan”, “Moving to NY” en “Tokyo”.  Het tempo werd strak gehouden , ook al klinkt het trio meer electrorock op de nieuwe cd … “Our perfect disease”, “Party in a forest” en” My first wedding” durfden te exploderen.
Na de sfeervolle “Anti –d” gingen ze samen met het publiek nog eens lekker loos;  ze weefden en jamden “Walking disaster” en “Let’s dance to Joy Division” aaneen. Sprankelende ‘bubble’rock, catchy en feestelijk … Een stomend setje ‘to the limit’!

Organisatie: Botanique, Brussel

Dirty Beaches is het alter ego van Alex Zhang Hungtai, een Taiwanese Canadees die houdt van ‘on the road’ soundtracks. Beelden van eeuwig op drift zijn en talloze nachtelijke autoritten verschijnen op de donkere,  broeierige sound; een in elkaar geknutseld geluid van ‘80s elektronica, punk, rockabilly en garagerock  Suicide, David Lynch en The Cramps zijn invloedrijk bij deze do-it-all.
In een lofi attitude horen we acht songs die door knip- en plakwerk, onrustige, paranoïde synths,  holle experimentele gitaarklanken, cassettegeruis , sobere pianoriedels aan elkaar verweven zijn en gedragen worden door een declamerende , verhalende zegzang op z’n Alan Vega’s (Suicide!) en Dave Eugene Edwards (Woven Hand) .
De songs hebben een mysterieus, begeesterend triphoptintje door de klanken en de repetitief spannende opbouw.
‘Badlands’ is een overtuigende doorbraak. Het mengen van titels ‘Dirty’ en ‘Bad’ in de groeps- en titelcd en songtrips als “Speedway king”, “A hundred highways”, “Horses” en “Hotel” wakkeren dit aanvoelen enkel maar aan .

De Dum Dum Girls , onder ‘Dee Dee’ Kristen Gundred, zijn afkomstig uit California. De indiegirlgroup debuteerde met aanstekelijke rammelpop en rock’n’roll/shoegaze in een ophitsend tempo en in een catchy verpakking. Ze houdt op die manier het midden tussen Blondie, The GoGo’s, L7, Vivian Girls, Jesus & Mary Chain en The Raveonettes; met een knipoog naar de Yeah Yeah Yeahs (Karen O) en Chrissie Hynde (Pretenders) .
Op de tweede cd ‘Only in dreams’, die ‘I will be’ opvolgt, zitten er heel wat verlieservaringen, wat resulteert in ideale treursongs, “Coming down” en “Hold your hand” , die het nauwst leunen aan The Mazzy Star van Hope Sandoval .
En ze balanceren tussen catchy en rauwe rock’n’roll . Algemeen horen we  dromerige kauwgomballen rock; een vettige gitaarlick en een verloren gelopen gitaarfuzz klinkt door op “Always looking”, “Just a creep” en “Teardrop on my pillow”. Songs met een charmante ruis! “Bedroom eyes”, “In my head”  en “Heartbeat” zijn verradelijk zeemzoetig, lichtvoetig , meezingbaar en laten soms bittere tranen na. Tja, Dum Dum Girls houdt het bij de leest van meidengroepen als de Supremes, The Shangri-La’s en The Ronettes.
‘Only in dreams’ is al bij al een goede plaat, lekkere popdeuntjes, gimmicks , maar voorspelbaar en niet verrassend …

Het Londense trio Male Bonding zijn toe aan de tweede plaat, gekenmerkt van korte, kernachtige rocksongs, die niet vies zijn van een stevige brok shoegaze. Het sierde alvast het debuut ‘Nothing hurts’. Ze slagen erin frisse, aanstekelijke, toegankelijke melodieën te schrijven .
De opvolger ‘Endless now’, in een productie van John Agnello, verschijnt nogal redelijk snel na het debuut . Gruizige; rafelige en melodieuze poppunk, uptempo, energiek, opzwepend en broeierig waarbij ze over je heen razen.
De zang van John Arthur Webb is nu niet meteen ‘angry’, maar eerder dromerig en lijzig , wat de songs wat meer doet opentrekken . Het trio brengt een knap staaltje rock, prachtige songs met een basisinstrumentarium van gitaar-bas-drums en vocals, die door de fraaie samenzang nog een opvallende meerwaarde toebedeeld krijgt.
Heerlijk genieten is het op songs als “Carrying”, “Seems to notice now” , “Bones” en iets verderop “What’s the scene”, “Mysteries complete” en “Channeling your fears”. Af en  toe noteren we een tierlantijntje als aanvulling, maar dit stoort het strakke tempo en ritme niet ... Op “The saddle” nemen ze zelfs even gas terug om de eenvormigheid wat te doorbreken .
‘Endless now’ is een fantastisch tweede plaat , eentje die bands in het genre als de Thermals (in hun begindagen) doet verbleken!

The Rapture –Leuk, maar kort feestje!
The Rapture
Grand Mix
Tourcoing
2011-11-12
Johan Meurisse

We werden iets te lang al opgewarmd door één van de plaatselijke DJ’s op de Rapture set, maar bon, al heupwiegend gingen we het NYse collectief tegemoet, die na de vorige cd ‘Pieces of the people we love’ (met de hitsende single “Get myself into it”), nota bene al vijf jaar oud , zwarte sneeuw hebben gezien … een  matig onthaalde plaat, ‘gig’ moeheid en het wegvallen van de bassist. The Rapture op automatische piloot concludeerden we dus, die pit, gedrevenheid en friste misten en de vonk niet meer konden doen overslaan! The Rapture had nu net het kenmerk van gretige en felle funk- en punkopstoten. Hun doorbraak ‘Echoes’ (al van 2003) zorgde ervoor dat zij samen met Radio 4, LCD Soundsystem, The Klaxons en Hot Chip één van de bepalende bands waren van de punkfunk, die artiesten als Gang Of 4, A certain ratio, Cabaret voltaire en Happy Mondays in het vaandel droegen . 
Met het evenwichtige ‘The grace of your love’ hebben ze de smaak opnieuw te pakken; hun indie/dancepunkfunk is niet vies van ‘80s wave en de single “How deep is your love” is een grote danskraker. Aanstekelijk, broeierig en fris door de hoekige, scherpe  gitaren, de stuwende toetsen- drumpartijen, de bijkomende percussie van koebellen en de geëxalteerde zang van Luke Jenner .

Het zal alvast een tweede kenmerk zijn dat de groep er geen lange optredens op nahoudt. In een goed uur hadden we het gehad , waarbij afwisselend songs van de drie cd’s aan bod kwamen … De Rapture punkfunk blonk en twinkelde … de titelsong “In the grace of your love” en “Pieces of the people” gaven de toon aan, en de toegevoegde koebel en sax op het gekende “Get myself into it” , “Killing”, “Never die again” en “Wwhoo allright yeah” dweepten de boel op en deden de temperatuur stijgen. De electro en wave klonken wat meer door op “House of jealous lovers” en “Sail away”; ze waren niet vies van een stevige, krachtige, hakkende gitaar op “The devil” en “Children” (in de bis) . Een verrassende wending en experimentje intrigeerde op “Echoes” .
Op die manier klonken ze het binnen het punkfunk concept ietwat verslavend en boeiend … Het was dan ook in één adem gedaan … De trip ging richting discotheek met de recente hitsingle “How deep is your love”, ingeleid door een pianotune.

Het dansbaar dessert kon gerust met een “Sister saviour” besluiten maar de band had ons intussen al bedankt en uitgewuifd … Maar kijk, het kwartet is erin geslaagd opnieuw op het voorplan te treden . Mooi!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-raptures-12-11-2011/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing 

The Smashing Pumpkins, het alter ego van Billy Corgan, speelde zoals in 2008, hard en zacht voor hun fans!, waarbij ruimte, heel veel ruimte was voor soli; liefst twee en een half uur, Astemblieft!, serveerden zij nieuw werk uit de volgend jaar te verwachten cd ‘Oceana’, aangevuld met enkele rarities en een druppelswijze terugblik naar ‘Gish’ en ‘Siamese dream’. Bekende songs van de Topplaat ‘Mellon Collie & The Infinite Sadness’ hoorden we in de bis met de obligate “Zero” en “Bullet with butterfly wings” . De donkere platen ‘Machina / The machines of God’ en ‘Zeitgeist’ waren veilig opgeborgen in de koelkast. Van Godverhevenheid was na een paar nummers geen sprake meer . Een reikende hand, een glimlach, spelplezier én als de set ten einde was een oprechte buiging en dankende Corgan . De afstand tussen het publiek en hem werd per nummer ‘closer’. Een ‘Human –Under-The Humans’! Ook in 2008 sijpelde al de warme interactie door … Een dosis correcte zelfrelativering en leerschool, die zegt dat er met het publiek moet rekening gehouden worden.
Geen opgepompt ego van een zelfverzekerd, niet-tot-deze-wereld-behorende,  norse Corgan; ook de flamboyante kledij was mooi in de kast opgeborgen … gewoon in een t-shirt werd hij geflankeerd door Jeff Schroeder (tweede gitarist sinds de vorige plaat, die James Iha overtuigend vervangt) , de bevallige bassiste Nicole Fiorentino , die d’Arcy en andere bassistes doet vergeten en een enthousiaste Byrne (? ), die Chamberlain, de vroegere rechterhand van Corgan, wegdrumde. Duidelijk was dat het kwartet sterk op elkaar was ingespeeld in de soms lang uitgerekte songs; de flashy lights en het  decor van  molenwieken deden de rest om er een uiterst genietbaar gitaaravondje van te maken ...

… Hard en zacht … Inderdaad … Meteen werden we in a ‘wallofsound’ ondergedompeld , stevig, krachtig gitaren  met felle uitbarstingen, heel veel tempowisselingen, en bezwerende, opzwepende drums, op de nieuwe “Quasar”, “Panopticon”, “Starla” en het oude “Geek USA”. Hier werd nogal geschakeld hoor, de gitaarsnaren gespannen en een gitaararm, die ze in allerlei standen plaatsten. En er werd al eens geput uit hun ‘Mellon Collie …’ en hun grootse debuut ‘Gish’ met prachtversies van “Muzzle” en “Windowpaine”, die lekker lang tot op het bot werden gespeeld . Ook “Soma”  van ‘Siamese dream’ had hetzelfde recept . Heerlijk zoiets.
Wat gas namen ze terug in enkele sfeervolle nummers, in de opbouw ontroerend als verbeten, waaronder de titelsong van de nieuwe ‘Oceana’ en het oude “Siva” , terug uit, jawel, ‘Gish’ . Schitterend! Een ware jamsessie, balancerend tussen subtiliteit , virtuositeit en een geluidsbrij, hielden ze er op na met “Trail & Bedazzled”, “Silverfuck” en “Thru the eyes of Ruby” … soli, noise, distortion, feedbackgeraas en opzwepende drums. De songs werden in allerlei bochten gewrongen en zagen alle uithoeken in hun broeierige intensiteit.
Een verademing tussenin hadden de ingetogen, gevoelige “Pinwheels” en “Pale horse”. Om dan met “Cherub rock” het pad van de herkenbaarheid te bewandelen. “For Martha”, uit ‘Adore’, besloot de set,  werd uitgediept en kreeg krachtige lappen muziek . “We play music” gaf Corgan ons mee! . 

Het kwartet liet een erg goede indruk na met pittig gekruide songs; een uiterst afwisselende, gevarieerde set, niet steeds even boeiend, maar relaxt, fris en ongedwongen, wat resulteerde in een fijn gearrangeerde muzikale trip, uitermate geapprecieerd . Toegegeven, we misten in het SP concept wat meer herkenbaarheid , want graag hadden we er een “Today”, “Mayonaise”, “1979” of “Rhinocerose” erbij; “Zero”en “Bullet with butterfly wings” in de bis, hadden een meezinggehalte en zorgden nog voor een smaakvol toetje.
De pompoenen daverden in de Club van Vorst Nat, die qua populariteit hebben ingeboet. Ze zijn een gewone band geworden, geen ‘blahblahblah’, kitsch & glitter; maar een deugddoend ‘Back to Earth’-gevoel.

Support was Ringo Deathstarr, shoegaze met noisegolven , ingedrukte pedaaleffects en overwaaiende vocals … het klonk naar meer, maar niet  in zo’n grote zaal. Ze hadden beter tot hun recht gekomen in de Bota. Voor wie houdt van een mengeling My Bloody Valentine, het oude Jesus & Mary Chain en het hitsige karakter van ‘Gish’ …

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-smashing-pumpkins-07-11-2011/

Organisatie: Live Nation

U zegt Gavin Friday (Fionan Hanvey…)? … In de jaren ’80  was hij het boegbeeld van de Ierse The Virgin Prunes die postpunk, coldwave, industrial en cabaret in elkaar deden vloeien. In de begindagen was er nog een connectie met Paul Hewson ( Bono van U2) , die nog steeds een goede vriend is van Friday. De band hield van experimentele performances, testten de grenzen van de ‘goede smaak’ en ontwikkelden een eigen kijk op de esthetiek (schoonheid en puurheid) met platen ‘A new form of beauty’ en ‘If I die I die’ ( met “Pagan lovesong” en “Baby turns blue” als singles) .
Na ’86 hield het avontuur op en Friday legde zich toe op het chanson. Drie cd’s bracht hij al uit, “Each man kills the thing he loves” (met The Man Seezer), ‘Adam & Eve”, die vooral piano, akoestische gitaar en de stem beklemtoonden, en het breder georkestreerde ‘Shag tobacco’. Op de soloplaten horen we politieke en persoonlijke bloedmooie songs met een donker, destructief randje .
Intussen 51 geworden , en zestien jaar later, brengt hij een nieuwe cd uit , een emotionele, persoonlijke plaat , niet meer scherp of confronterend , maar gemoedelijk tussen bittere tranen, troost en hoop. In een licht elektronisch decor horen we een stemmige, filmische plaat, die een surrealistisch , droomachtig decor opbouwt met cello, akoestische en elektrische gitaar, piano en veel violen. Zijn  krakende fluisterstem en backing vocals  zorgen voor de pastelkleuren . De dood zal - net als bij Robin Proper-Sheppard (Sophia) - de rode draad blijven vormen .
We luisteren naar fijn materiaal  toon gegeven door opener “Able” en “Land on the moon”; de plaat eindigt met “Lord I’m comin’” , samen met ex-Clannad folkzangeres Maya Brennan. ‘catholic’ (met kleine c ) is opnieuw een machtig mooi album geworden ...

Net als Peter, Bjorn & John (single – “Young Folks”), een paar jaar terug , floten we nu ook moeiteloos “Pumped up kicks” mee van de Californische band rond Mark Foster. Fris en lekker in het gehoor liggende pop die door de toegevoegde elektronica en percussie gewichtiger klinkt. De groep refereert deels aan het toegankelijke materiaal van MGMT en Phoenix en houdt van ‘80s elektronica .
Opener “Helena beat” beantwoordt al meteen  aan de muzikale ingrediënten van de band. “Pumped up kids” volgt, maar ook “Call I what you want” tekent voor lichtvoetig, hitgevoelig werk, gekenmerkt van een lichte swing. En we houden  van “I would anything for you” en “Houdini”, verderop de cd. De percussie knalt op “Miss you”; “Don’t stop” en “Warrant” zijn hitsend en dynamisch .
Foster The People heeft alvast een leuk ontspannend, twinkelend, bruisend en zeemzoeterig plaatje uit … Eentje om van te snoepen!

We waren al te vinden voor de doorbraak plaat ‘Hospice’ van het NY-se The Antlers onder Peter Silberman,  een conceptplaat van dromerig, ingetogen songs; een niet voor de hand liggend geluid, avontuurlijk, creatief, ingenieus en die verrassende wendingen ondergaat. ‘Burst apart’ is een passend vervolg door het sfeervolle kader ; een nevelige sfeer door de elektronica soundscapes en de aparte, soms hoog uithalende, emotievolle stem van Silberman. Kaleidoscopisch, filmisch en soms ijzig, maar toegankelijk door de steeds nieuwe patronen in deze sound . “I don’t want love” en “Every night my teeth are falling out” komen sterk uit de verf. “Hounds”, “Corsicana” kunnen probleemloos in een film gebruikt worden .  Het rustig voortkabbelende “Putting the dog to sleep” sluit gemoedelijk de cd af.
Jawel, het trio heeft een overtuigende opvolger klaar !