Tijuana Panthers is een Californisch bandje die het houdt op gruizige , evenzeer aangename  ‘60s garagerock’n’roll . Op hun doorbraak hier, komt het trio af met 12 songs in een kleine dertig minuten . Fris, vaardig klinkende rocksongs die in de buurt hangen van Dead Moon , Thee oh sees , The allah-las en het oude Strokes .
We noteren boeiende variaties in de sound, “Above your means” (zompig , neigend naar een shoewavegeluid) naar “Wall walker” (punky),   tot “Father figure” (Amerikaanse Strokes natuurlijk) en “Pushover” (relaxte ‘60srock’n’roll) . Op de laatste 2 songs , “Sunday” en “Boardwalk” (een reprise van de snellere versie op de cd) komt de klemtoon op een lofisound. Tijuana Panthers - Garagerock’n’roll , niet vies van wat reverb en intussen met een afgerond, onschuldig kantje …

“All the way down  from St. Louis Missouri, Usa” … Pokey Lafarge is al een paar jaar bezig en explodeert graag in de muzikale traditie van de Amerikaanse rootsmusic . Hij wordt op sleeptouw genomen door Jack White , die mee instond voor de nieuwe titelloze plaat .
Samen met het combo The South City Three , een bigband, brengen ze een soort vooroorlogse retroroots van jazz, western swing , countryblues, pop en doowop …Akoestische dansmuziek, een “sun blessed riverboat style”  die onsterfelijk klinkt volgens Lafarge.
We horen het zeker aan het enthousiasme, de dynamiek en  de friste in het materiaal . Aangename muziek voor wie houdt van die traditional old style van Kitty , Daisy & Lewis of Caro Emerald .

Het Canadese Majical Cloudz , rond producer Matthew Otto en zanger Devon Welsh , uit Canada , brengt een bevreemdende, hypnotiserende, elegische sound in hun indietronica . In de picture staat de muzikale zang van Devon , die diep indringend , bedwelmend , helder, sterk is en ergens de hoogte in kan gaan op z’n Anthony Hegarty’s ; verder natuurlijk de  spaarzame , minimale begeleiding van keys en toetsen  . Bijna een transcendent ervaren, dat zelfs een tikkeltje akelig en benauwelijk is . Welsh liet zich al opmerken op het debuut van Grimes.
‘Impersonator’ is fragiele, elektronische kamerpop, die breekbaar , morbide klinkt . De eerste nummers “This is magic” , “Childhood’s end” en de titelsong dompelen je meteen onder in die aparte sfeer. De toevoeging van orkestraties, psychedelica, verstilde soundscapes  en knisperende elektronica op z’n Notwist op “I do sing for you” ,  “Silver rings” , “Bugs don’t buzz” en “Mister” geven wat verruiming .
Een plaatje dat we binnen het genre graag bij de collectie toevoegen.

Jake Bugg, een  jonge Britse sing/songwriter , pas 19 , omgordt de gitaar , beschikt over een gouden fluwelen doorleefde stem en heeft al een sterk visitekaartje afgeleverd met z’n titelloze debuut. Hij is nu aan z’n tweede plaat toe . Ongedwongen , emotievol brengt , schudt hij een reeks innemende, gevoelige, stekelige als onstuimige akoestische en elektrische gitaarsongs af , die een reeks artiesten samenbalt als folky bards Robert Johnson, Bob Dylan, Buddy Holly , als de onmiskenbare Britinvloed van de Beatles , Oasis, Noel Gallagher, Miles Kane en Alex Turner’s Arctic Monkeys . Het zijn gewone , eenvoudige maar treffende songs . Hij klopte aan bij Rick Rubin voor z’n tweede cd , werd wat in de Nashville/Memphis cultuur  ondergedompeld en noemde de cd  naar de studio’s  van Rubin, ‘Shangri La’. Geen wonder dat Johnny Cash door de boxen te horen was en hij ‘My my hey hey’ covert van Neil Young.  ‘Rock’n’roll zal zeer zeker niet sterven !

En die rock’n’roll hoorden we in al z’n verschillende vormen , melodieuze frisse pop , pure, naakte intieme sing/songwriting en rauwe , primitieve Britrock. Hij wordt bijgestaan door een basgitarist en een drummer , die sobere , dromerige , huppelende ritmes toevoegen . We hebben de  muzikale boodschap van Jake Bugg goed begrepen … twintig songs weliswaar, en hij begon er goed aan met een paar korte , kernachtige nummers, waarbij al gauw een paar singles passeerden , “Seen it all”  en “2 fingers”, die door de handclaps van het publiek een toegevoegde waarde kregen  . Als we de set van in de l’Aéronef er op nahouden , dan  kon hij hier rekenen op een warm onthaal en respons en dat deed hem deugd . Hij was minder onwennig, zocht toenadering en er kon af en toe een woordje en een glimlach vanaf . Na die aanstekelijke songs , die ergens een ‘Grease Lightning’ deden ervaren , kwam er al één van die weerbarstige rockers , “Messed up kids” .
Dat hij het songschrijven in zich heeft hoorden we in de intieme , aangrijpende, indringende “Country song” , “Pine trees” en een “Love song” , waarbij stem en gitaar versmolten en de gevoeligheidsfactor aandikten .
Een volgend luik waren de meer rauwe , ruwere rocksongs  als “Green man”, “Kingpin” en de sterkhouders “Taste it” , “Slumville sunrise” en “What doesn’t kill you” . We kregen er nog drie bovenop  , met de cover van Neil Young en het levenslustige “Lightning bolt” .

Dat hij een revelatie was, bewees hij al op de vorige concerten. Kwalitatief boeiend, knap, sterk werk , dat intussen een breder publiek heeft. Talent en vakmanschap dropen er van af. Nu nog beetje schaven aan de présence en dan hebben we hier met een briljant artiest te maken.

We zagen nog een paar nummers van de support HoneyHoney , Suzanne Santo & Ben Jaffe ,
die sobere , kleurrijke folky/americana speelden . De switches van gitaar , banjo en viool  en haar heldere vocals zorgden voor een uiterst emotievolle sound .

Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in de l’Aéronef, Lille op 22 november 2013

http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4337

Organisatie: Live Nation

De groepsnaam Splashh luidt het al deels in … Dit gezelschap brengt dromerige, zorgeloze, zoetsappige zelfs zomers indiepop . Splashh is een Brits/Australisch/Nieuw-Zeelands kwartet die heel wat indie invloeden samenbrengt in een broeierig aanstekelijke sound .
De songs zijn inwisselbaar , maar klinken goed en ontspannend . Je komt hier wat uit op vroegere bands als The Chills, The Clean en verder 90s Ride en My Bloody Valentine. Songs als “Headspins” en “Washed up”  krijgen een noise injectie toegediend van grungepop , die we hoorden van The Breeders. Verder liggen ze in het verlengde van een Beach Fossils en Wavves. Op relaxte wijze gaan we door het songmateriaal! Leuk plaatje.

Palms is een nieuw project gevormd door leden van Isis (bassist Jeff Caxide – drummer Aaron Harris – gitarist Bryant Clifford Meyer) en Chino Moreno  van Deftones. Je kan er zeker niet omheen dat dit een kruisbestuiving is van Isis en Deftones door de  bezwerende, slepende ritmes en de opzwellende , breed uitwaaierende partijen die hun donkere postrock – postmetal sieren.
De zes songs zijn mooi uitgediept en hebben een broeierige spanning en intensiteit. Elk van de leden levert zijn bijdrage om zo’n werkstukken te realiseren, gedragen door die kenmerkende dromerige kreunzang van Moreno . Het zijn eerder sfeervolle nummers, waarbij de eerste wat meer dreiging hebben en de andere grimmige soundscapes laten horen. Af en toe druipt er wat elektronica door in de sound , maar dat hadden we ook al bij beide bands .
Voor wie het opdoeken van Isis nog niet echt verteerd heeft , heeft met dit project een handig alternatief om de rouw te verwerken !

Twee Australiërs die een bezwerende, uiterst genietbare, dansbare trip brengen van songs die nauw leunen aan de Britse ‘Madchester’ rave scene , poppsychedelica , punkfunk en elektronische dansmuziek . “The throw”, “Four” en “Exercise” zetten alvast de dansmoves in. Jagwar ma zit ergens tussen Stone Roses, Primal Scream , The Rapture , The Music , Happy Mondays en Caribou in . “Let her go” en “Man I need” zijn zo geplukt uit die nineties stal .
We houden wel van dit jong duo , die een British revival op poten zetten met een reeks aantrekkelijke, aanstekelijke, dromerige groovende songs . Fijne plaat!

Heel wat volk was opgedaagd om de elektronica weirde Amerikaan Will Wiesenfeld aan het werk te zien . Hij was hier samen met een tweede man achter de keys en de knoppen, die ook nog af en toe een gitaarriedel  speelde . Baths was hier in het kader van de events van Autumn Falls.
 
Baths plaatst zich met hun tweede cd ‘Obsidian’ in de kijker, die net als het debuut , een klankenspectrum bevat.  In die sound kunnen we fijne melodieën herkennen met zalvende, slepende , hortende en stotende beats , gekenmerkt van een vleugje dubstep (remember Flying Lotus) en de  knisperende elektronica van Notwist ; ze kunnen uit de bocht gaan, tegendraads zijn en ergens neigen naar de hyperkinetische , harde breakcore van Venetian Snares .
En om de experimentjes leuk te houden maken die twee heren er een ontspannend , speels optreden van , met tussenin grappige bindteksten en een komische noot.
Eerder was Wiesenfeld al in de Bota te zien. Ook toen klonk het ietwat rommelig en ging hij een beetje op t gevoel af . Vanavond was het niet veel beter, de techniek  faalde af en toe en hij werd geconfronteerd door stemproblemen van een voedselvergiftiging.
Beiden spreidden hun talenten tentoon in hun keys/elektronica , waarbij nogal gegoocheld werd en ruimte was voor jams. Een paar heerlijke dromerige , sfeervolle , grimmige als opgewekte songs borrelden op. O.m. hadden we van het recente album “Worsening”, “Earth dead”, “No past lives” en “Phaedra” . Z’n falset zang was regelmatig  ontstemd en vals , en zweefde over de nummers heen . Hij kon sterk uithalen met z’n schreeuwzang en enkele oerkreten, die de nummers een grimas bezorgde . Tja , van een experimentje meer of minder was het duo duidelijk niet bevreesd . Een lang uitgesponnen “No eyes” moest (meermaals) worden  herhaald , maar wat een duracellsong werd het, door de krachtige groove en het elektronisch vertier. Het vatte de totaliteit van z’n weirde sound samen.

Baths was een aparte belevenis , waar structuur en chaos elkaar gedegen kruisten. Uniek staaltje elektronica die wist aan te trekken en af te stoten! Borderlinetronica!?

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4340
Organisatie: Botanique, Brussel

Mount Kimbie speelde zich in de kijker op het afgelopen Pukkelpopfestival en slaagde er moeiteloos in om de brug te slaan tussen elektronische sounds , soundscapes en sing/songwriting . Het is aangenaam te zien dat live instrumenten gitaar , bas , drums en de regelmatige toevoeging van zang en hiphoprhymes de elektronica ondersteunen .
Mount Kimboe zweert de vlakke ‘boemboem’ elektronica af , en zorgt voor een ‘andere boem’ , een voller , percussief geluidstapijt, dat aanstekelijk werkt op de dansspieren . Tja, ze zijn ergens tussen Boards of canada en Caribou te plaatsen

Een uitverkochte Grand Mix en een eerder uitverkochte Bota … De elektronica van het Londense duo  Dominic Maker en Kai Campos van Mount Kimbie zit duidelijk in de lift . Ze  bieden een boeiend concept door de opbouw, de bezwerende groove, de donkere duistere sounds, de filmische soundscapes en de onverwachtse wendingen. Twee gewone jonge gasten, die graag van apparatuur switchen, bas en gitaar aanvullen en over een percussionist als derde man beschikken . Dit is dansmuziek voor in de huiskamer , poppy geïnjecteerd, en regelmatig ondersteund van een zalvende zang . En op een optreden mag het dan wat krachtiger en harder klinken .
Het trio werd sterk onthaald en die warme respons deed deugd . Ze bouwden hun set op naar een sterke closing final . Ze begonnen met de fijne achtergrondmuziek van een lounge “Carbonated” en “Before I move off”, die aanzwollen, werden uitgediept en forsere beats hadden , zonder hun identiteit te verliezen . Iets verderop hetzelfde met het prachtige “Fallout”, letterlijk op z’n Boards of canada gestart met ‘bleep’ soundscapes, die dan door percussie , gitaar en basloops wat meer dynamiek krijgen.
“Home recordings” zette de eerste zangpartij in en vanaf “Blood & forms” kreeg je de klemtoon op de ritmiek en op aantrekkelijke , aanstekelijke,  dansbare elektronische grooves. Ze serveerden een ongelofelijke live ervaring met “So many times, so many ways”, “Made to stray”, en oudjes “Field” en “Mayor”, die elan kregen door lichteffects en stroboscoops .

Mount Kimbie – elektronicatechneuten die de brug slaan met warme popsounds, de dansspieren aanspreken en er een ongelofelijk live ervaring van maken . Sjiek!

Organisatie: Grand Mix Tourcoing

Anderhalf uur hield Ghostpoet, het alterego van de Londense Obaro Ejinive, ons in zijn greep. Onze jonge zwarte poëet met levensgrote bril balanceert behendig tussen mellow hiphop, elektronica, dubstep, trippop en sing/songwriting . In een nogal donker decor dat werd gecreëerd , zorgde het kwartet voor een beklijvend setje en avondje; niet zomaar wat ‘hipeletronica’ maar een boeiende reeks aantrekkelijke,  aanstekelijke als duistere, melancholische nummers , die hier door een goed op elkaar afgestemd kwartet gespeeld werden !

Als leadfiguur loodste hij ons doorheen een broeierige, spannende, adembenemende set . Tja, zelfs eerder een bedwelmende , hypnotiserende trip van sfeervolle , creatieve en experimentele nummers , bepaald door z’n getormenteerde , gepassioneerde , mompelende lyrische rap en zegzang , die door een apparaat bij zich nog wat effects meekregen.
Er werd gretig geput uit de twee cd’s die totnutoe zijn verschenen , ‘Peanut butter blues & melancholy jam’ en ‘Some say I so I say light’. Een goed opgebouwde set hoorden we met sterke songs als “Gaaasp” , “Cold win”,  “Plastic bag brain”, “Survive it” en “Run run run”, die elan hadden door de subtiel toegevoegde geluidjes van keys en die ‘neverending’ zegzang. Ook de slepende , gruizige tunes van “Meltdown” en “Sloth troth” intrigeerden. De invloed van Gangstarr, Roots Manuva , Bobby Sichran en MC 900 ft Jesus is onmiskenbaar.
Ook de dame aan de keys die soms dienst deed als zangeres met de vocale dialogen overtuigde . Hier kwam  Tricky met Martina Topley-Bird om de hoek kijken .
Kijk, het toont de speelsheid en de veelzijdigheid aan waarmee Ghostpoet switch in stijl . “Comateuse” ,“Dim sun” en “Us against whatever” , met opnieuw die samenzang , waren dansbare outfreaks en besloten een zalige avond.

Ghostpoet is muzikaal toch iets apart en unieks binnen het genre, die het moet hebben van het Woord; onnavolgbare rhymes zijn in een boeiend muzikaal web geweven en alles viel mooi op z’n plaats!

Ook de support Hiatus Kaiyote verraste aangenaam. Het is een Australisch gezelschap rond de bevallige Nai Palm. Een warme, slepende, bezwerende sound van jazzy trippop hoorden we van deze band . De dame benadert ergens de Joodse traditie in haar kledij en muzikaal kreeg de sound diepgang en sterkte door de diepe basstunes , de kleurrijke synths , de percussieve ritmes en haar heldere, indringende, zwoele vocals. Een fijne ontdekking!

Organisatie: Vk* , Sint-Jans Molenbeek