Hooverphonic - Emotioneel en grenzeloos, het bijna afscheid van Geike in Luxemburg
Na een autorit van drie uur – die me door het glooiende landschap richting het zuiden voerde – kwam ik aan bij Den Atelier in Luxemburg-Stad. De vermoeidheid van de weg viel direct van me af zodra ik de kenmerkende sfeer van deze legendarische zaal opsnoof. Het was een bijzondere avond: de voorlaatste zaalshow van Hooverphonic met Geike Arnaert, die vorig jaar voor de tweede keer haar vertrek uit de groep aankondigde. Een historisch momentje dus, en dat was voelbaar in de lucht.
De avond werd geopend door Frizzy P & Mister Cole. Dit duo bracht een meeslepende, eigenzinnige mix van Franse hiphop, soul, triphop en elektronica. De zangeres maakte indruk met haar sterke stem, maar vooral met haar persoonlijke inleidingen. Bij elk nummer deelde ze een verhaal over familiebanden, moeizame relaties of trauma’s uit haar jeugd. Die openheid gaf hun dromerige set een diepe, menselijke laag.
Toen Hooverphonic het podium betrad, viel direct op hoe anders deze setting was dan hun recente passage in de Lotto Arena. Waar de grootsheid van een strijkersorkest daar soms voor een afstand zorgde, was de connectie met het publiek in Den Atelier vanaf de eerste noot tastbaar. De zaal ademde een internationale sfeer. Vooraan stond een extatische Spanjaard te dansen, en ik sprak zelfs een Amerikaanse die speciaal met haar Nederlandse vriendin was meegekomen. Met fans uit Duitsland, Frankrijk en uiteraard België voelde het als een Europees onderonsje.
Alex Callier was in topvorm en toonde zich een charmante gastheer, laverend tussen Frans en Engels. Hij benadrukte meerdere keren de bijzondere band die hij heeft met Luxemburg. Hij grapte zelfs dat hij er zijn pensioen zou kunnen doorbrengen, meteen gevolgd door ‘maar nu nog niet’. Wat hem vooral fascineert, zijn de scherpe contrasten van de stad: de groezeligheid rondom de concertzaal waar de junkies rondhangen, om slechts een paar straten verderop te belanden in de chique, peperdure wijken. Die rauwheid versus elegantie lijkt naadloos aan te sluiten bij de muziek van de band.
Toch was er ook een zweem van weemoed die verder ging dan alleen het vertrek van Geike. Het was namelijk pijnlijk duidelijk dat Raymond Geerts er sinds het concert in de Lotto Arena niet meer bij is vanwege gezondheidsproblemen. Zijn plek op het podium werd nu ingenomen door Simon Raman, die in de Lotto Arena ook al stand-by stond om in te springen. Het deed me beseffen dat de show in de Lotto Arena misschien nog wel meer het definitieve afscheid van Raymond was dan dat van Geike. Simon deed het overigens uitstekend, maar de afwezigheid van het vertrouwde gezicht van Raymond bleef voelbaar voor de trouwe fans.
Het middelpunt van de avond was echter Geike. Ze begon zichtbaar emotioneel aan de set. Tijdens de eerste nummers oogde ze schuchter en trok ze zich bijna letterlijk terug in de veiligheid van haar rolkraag. Maar gaandeweg de avond zag je haar ontdooien. De schroom maakte plaats voor passie en tegen de tijd dat klassiekers als ‘Mad About You’ en ‘Amalfi’ voorbijkwamen, was ze volledig losgekomen en stond ze zelfs te dansen op het podium. Het was prachtig om die transformatie van dichtbij te zien; een artieste die haar rol nog een keer met hart en ziel omarmde.
De setlist van de avond: Intro/ Autoharp, The Magnificent Three, Out Of Sight, You Love Me/ Hiding, No More Sweet Music, 2 Wicky, The Wrong Place, Stranger, Anger Never Dies, Romantic, Expedition Impossible, Eden, Vinegar And Salt (piano), Jackie Cane, The Night Before, Mad About You, Badaboum, Amalfi, Bis 1: Inhaler, Barabas, Bis 2: The World is Mine, Sometimes
Na het concert verplaatste de actie zich naar de merchandise-stand. Er was net een verse lading vinyl met herdrukken van hun eerste albums geleverd die massaal werden aangekocht, en Alex nam uitgebreid de tijd om elk exemplaar te signeren. Tijdens dat momentje bij de fans liet hij ook een interessant nieuwtje vallen over de toekomst van de band: mogelijks zou één van de vorige zangeressen terug een aantal concerten meespelen zodra Geike definitief vertrekt. Wie zou dat kunnen zijn?
De melancholie van het naderende afscheid en de warmte van de show in Luxemburg galmden nog lang na. Een waardig en emotioneel 'au revoir' aan een tijdperk.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Hooverphonic
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9076-hooverphonic-21-03-2026?Itemid=0
Frizzy P & Mister Cole
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9078-frizzy-p-mr-cole?Itemid=0
Organisatie: Atelier, Luxemburg
Hooverphonic in de Lotto Arena – ‘The magnificent tree’, 25Y. en afscheid dat niet werd uitgesproken!
Het concert van Hooverphonic in de Lotto Arena voelde als een momentopname in een overgangsfase. Officieel werd het woord ‘afscheid’ nergens uitgesproken, maar alles aan deze avond ademde wel degelijk afscheid.
Dit was het laatste zaalconcert met strijkers en dirigent, een indrukwekkend ensemble van 21 muzikanten achter de band. Daarna volgen nog clubshows in Europa en festivaloptredens deze zomer. En dan… mag Alex Callier opnieuw op zoek naar een nieuwe zangeres. Of keert één van de eerdere vervangers van Geike Arnaert alsnog terug? De vraag bleef onbeantwoord, maar hing tastbaar in de lucht.
De avond begon bedachtzaam, met een trage opbouw die de Lotto Arena voorzichtig op temperatuur moest brengen. Met iedereen op zitplaatsen voelde de zaal groot en afstandelijk, alsof er letterlijk een ruimte moest worden overbrugd tussen podium en publiek. Alex Callier was zich daar duidelijk van bewust. Op een bepaald moment grapte hij zelfs dat het publiek vooral niet in slaap mocht vallen, een kwinkslag, maar tegelijk een erkenning dat het ijs nog gebroken moest worden. Via korte bindteksten probeerde hij die brug te maken.
Geike bleef intussen haar schuchtere zelf. Geen grote woorden of uitgesproken interactie, maar wel een ingetogen présence in het midden van het podium. Ze straalde op haar eigen manier en nam zichtbaar haar tijd om de warmte uit de zaal toe te laten. Muzikaal werd ze daarbij omringd door een strak spelende band: Raymond Geerts tekende voor de herkenbare Hooverphonic-gitaarsound, Frank Duchêne zorgde voor de sfeervolle toetsenpartijen en Arnout Hellofs hield alles subtiel maar trefzeker samen achter het drumstel.
Toch duurde het even voor de wisselwerking met het publiek echt voelbaar werd. Pas vanaf “Jackie Cane” kwam het concert definitief in schwung. De afstand tussen podium en zaal smolt weg en de herkenning deed haar werk. Dat momentum werd volledig benut met Badaboum, waarin Geike een intens duet aanging met gitarist Pieter Peirsman. Dat nummer werkte als een kantelpunt: emotie, dynamiek en connectie vielen plots perfect samen.
Ook de podiumopstelling droeg bij aan de beleving. De strijkers waren volledig achteraan opgesteld, met de band ervoor verspreid. Tussen de muzikanten ontstond letterlijk leegte, een visuele afstand die ongewild symbool stond voor het nakende vertrek van Geike. Die thematiek werd nog versterkt door de songteksten. Verschillende nummers die Alex schreef over verbroken relaties en afscheid kregen in deze context een extra emotionele lading.
Het emotionele hoogtepunt volgde aan het einde van de set, wanneer Alex de band voorstelde. Bij de aankondiging van Geike sprong de hele zaal spontaan recht voor een lange staande ovatie. Een moment dat duidelijk langer duurde dan zij had verwacht en dat haar zichtbaar ontroerde.
Die emotie nam ze mee naar de laatste nummers en de bisrondes, waarin ze hoorbaar en voelbaar iets terug gaf aan het publiek.
Het allerlaatste nummer, “Hidden Stories”, werd uiteindelijk een puur kippenvelmoment. Geike’s stem kwam hier volledig op de voorgrond, breekbaar en intens, gedragen door minimale begeleiding.
Wanneer het publiek samen met de band een zacht ‘lalala’-moment deelde, verdween elke resterende afstand tussen podium en zaal. Voor even was er geen verleden, geen toekomst, alleen een gedeeld moment dat alles samenvatte wat deze avond zo bijzonder maakte.
Setlist: Intro – Autoharp - The Magnificent Tree - Out of Sight - You Love Me to Death - Hiding in a Song - No More Sweet Music - 2Wicky - The Wrong Place – Stranger - Anger Never Dies – Romantic – Eden - Vinegar & Salt (pianoversie) - Jackie Cane - The Night Before - Mad About You – Badaboum - Amalfi (met snippet van Lana Del Rey’s Video Games)
Encore: Nirvana Blue - The World Is Mine – Sometimes
Encore 2: Hidden Stories
Het concert in de Lotto Arena was geen uitbundig feest, maar een ingetogen, emotioneel geladen avond. Geen expliciet afscheid, maar wel één dat voelbaar was in de ruimte, in de stiltes, in de teksten, en vooral in die lange staande ovatie die meer zei dan woorden ooit hadden kunnen doen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9020-hooverphonic-06-02-2026?Itemid=0
Organisatie: Gracia Live
Al meer dan twintig jaar in de running is Hooverphonic rond de tandem Callier – Geerts die een eeuwige verbondenheid leken te hebben met vocalistes . Geike (Arnaert) en Noémie (Wolfs) hadden hier de langste samenwerking, en nemen die ervaring mee in hun solocarrière. Hooverponic heeft zo zijn verhaal . Muzikaal eerst Belgica triphop, die evolueerde naar een poppy, orkestrale kant en tot slot sijpelde diverse stijlen als rockabilly, soul , funk, psychedelica op beheerste wijze door.
Goede wijn behoeft geen krans, Hooverphonic heeft z’n vakkundigheid door de jaren bewezen en op de nieuwe huidige plaat ‘In Wonderland’ is het niet anders . Een ietwat ander gelaat door de collectie nummers met meerdere vocalisten . Vijf in totaal op plaat .
Live werken ze anders .Zijn ‘Voices of Vlaanderen’ waren twee vocalistes van eigen ‘Waasland’ bodem , Kimberly Dhondt (zus van Sean Dhondt) en Nina Sampermans . Gitarist Pieter Peirsman was de mannelijke . Net als op de plaat gaeven de drie een uniek timbre en variatie aan de nummers .
De verschillende timbres van de mannelijke en vrouwelijke stemmen tonen hoe sfeervol , kleurrijk een nummer kan zijn , met z’n identiteit en karakter . De songs zijn sfeervol , dromerig , broeierig, behouden een trippopconcept en verraden een psychedelische tune. Het dampend funky “Badaboum” (Emilie Satt en Litlo Tinz) is een schitterend platform voor de frisse aanpak , maar ook “I like the way I dance” (Bird) , “Hiding in a song” (met de Nederlander Tjeerd Bomhof) en de titelsong zijn sterkhouders . Trouwens , het eerste deel van de cd is uiterst boeiend en wisselt af , op het eind zakt het wat ineen .
Met de jaren horen we een interactieve, hartverwarmende band. Hooverphonic spreekt een breed publiek aan. De nieuwe invalshoek was alvast geslaagd, de nieuwe zijn wat directer, weemoedig.
Na twintig jaar is dat niet iedereen gegeven … Wondere Muziek In Wonderland … Missie geslaagd dus!
Al meer dan twintig jaar in de running is Hooverphonic rond de tandem Callier – Geerts die een eeuwige verbondenheid leken te hebben met vocalistes . Geike (Arnaert) en Noémie (Wolfs) hadden hier de langste samenwerking, en nemen die ervaring mee in hun solocarrière. Hooverponic heeft zo zijn verhaal . Muzikaal eerst Belgica triphop, die evolueerde naar een poppy, orkestrale kant en tot slot sijpelde diverse stijlen als rockabilly, soul , funk, psychedelica op beheerste wijze door.
Goede wijn behoeft geen krans, Hooverphonic heeft z’n vakkundigheid door de jaren bewezen en op de nieuwe huidige plaat ‘In Wonderland’ is het niet anders . Een ietwat ander gelaat door de collectie nummers met meerdere vocalisten . De verschillende timbres van de mannelijke en vrouwelijke stemmen tonen hoe sfeervol , kleurrijk een nummer kan zijn , met z’n identiteit en karakter . En in hun professie hadden we hier op gemoedelijke wijze opnieuw een uitgekristalliseerde, uitgekiende set .
Op plaat werd er gewerkt met allerhande artiesten , waarvan het dampend funky “Badaboum” een schitterend platform is voor de frisse aanpak . Twee try-outs stelden ze voor, eentje in de Zwerver en vanavond in hun thuisbasis St-Niklaas , De Casino. Om dan definitief op tour te gaan voor een rits concerten.
Zijn ‘Voices of Vlaanderen’ waren twee vocalistes van eigen ‘Waasland’ bodem , Kimberly Dhondt (zus van Sean Dhondt) en Nina Sampermans . Gitarist Pieter Peirsman was de mannelijke . Net als op de plaat gaven de drie een uniek timbre en variatie aan de nummers . Alle drie te samen met de strijkers zorgde net voor het oud vertrouwde volle geluid als op “Stranger”, “We all float” en het nieuwe “God’s gift” die door z’n rockabilly en de stemmenpracht zo kon geplukt worden voor de nieuwe ‘The hateful 8’ . Nina kreeg de hoofdrol en geeft aan de nummers een frêle, lichthese, diepere inslag , terwijl Kimberly met haar soulfulle vocals het dichtst bij Noémie zit . De keuze voor de jonge dames viel op een reeks moeilijke nummers als “Eden”, “Jackie Cane”, “Anger never dies”, “Gravity”, “The night before”, “Amalfi” , “2 wicky” , “Happiness” en “Mad about you” . Ze bleven meer dan overeind en een glansrol was weggelegd op “Ether” , intiem gespeeld , enkel stem , piano en een sobere strijker . Pieter op z’n beurt komt dan in de buurt van een Max Colembie (Oscar & The Wolf) en een Jeff Buckley . “Vinegar & Salt” , al vroeg in de set, was adembenemend mooi , maar ook “Sometimes” (in een varieté kleedje gestopt) en de single “Babadoum” schitterden . Hij besloot met het donker sfeervolle “You love me to death” .
Met de jaren horen we een interactieve, hartverwarmende band. In het begin nog wat onwennig, op dreef komen met het nieuwe “In wonderland” en “I like the way I dance” om dan in hun plooi te vallen ; hier horen we een rockende band met een poppy dromerig geluid door z’n vocalisten en strijkers.
De wedstrijd in hun thuishaven deden ze alle eer aan met z’n weetjes , noden en hebbelijkheden . Dat tikkeltje humor en die gemoedelijkheid siert hen en werd door iedereen gesmaakt. Ook een knipoog naar hun Franstalige vrienden uit Luxemburg , die naast hun muziek ook deze stad moeten leren kennen . Mooi meegenomen allemaal . Om maar hun innemende , broeierige , dromerige pop , die open ; direct , stijlvol is en een hoge emotionele waarde heeft , te onderstrepen. Het zat en zit ingenieus in elkaar en door de afwisseling die we hoorden , bleef het publiek aangenaam betrokken .
Hooverphonic spreekt een breed publiek aan. De nieuwe invalshoek was alvast geslaagd, de nieuwe zijn wat directer, weemoedig , de oudere wat anders aangekleed . Zondermeer raken ze nog even intens en door de variaties is het geheel spannend. Na twintig jaar is dat niet iedereen gegeven … Wondere Muziek In Wonderland … Missie geslaagd dus!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hooverphonic-31-03-2016/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Al zo’n kleine twintig jaar zijn ze bezig , deze Hooverphonic rond de tandem Callier – Geerts, door de MIA’s al uitgeroepen tot beste Belgische groep. Rond 2010 kreeg hun muzikale carrière een nieuwe wending door het vertrek van Geike Arnaert . Noémie Wolfs werd de nieuwe zangeres en ‘The night before’ het eerste resultaat . Er werd afstand genomen van de kenmerkende trippop en het aspect ‘pop’ kwam sterker op het voorplan. Ook de koele uitstraling en terughoudendheid boog om naar een interactieve , hartverwarmende band , die zelfs hield van een vleugje humor . Zo zie je maar hoe Hooverphonic is geëvolueerd . En ze staan steeds open voor iets aanlokkelijks, fris en nieuws . Na de ‘orkestratie’ tour verscheen een paar maand terug ‘Reflection’ , gemoedelijke , broeierige, innemende pop , waarbij Noémie met haar indringende, lichthese vocals de songs met gemak naar zich toe trok . Een open, direct , sfeervol stijlvol geluid, goed uitgewerkt en uitgekristalliseerd , niets vies van een vleugje rockabilly en waarbij de emotie belangrijk is en blijft.
Op de livegigs nu worden de strijkersarrangementen op het achterplan geduwd en komt die directe , eerder rauwere aanpak van ‘The President of the LSD Golfclub’ naar voor , zonder in te boeten aan jun subtiele melodie.
Hooverphonic is een duidelijk rockende band geworden met een poppy dromerig geluid , die de vocale capaciteiten van Noémie optimaal benut en over twee sterke backing vocalisten beschikt , die op hun beurt aanvullend op gitaar of toets spelen . Mooi.
Hun ‘Reflection’ - Tour in het clubcircuit kan (bijna) steevast rekenen op het bordje ‘Uitverkocht’. Natuurlijk kwam in het eerste deel het recentere werk aan bod , “Boomerang” opende en verder kregen we een “Roadblock” , “Wait for a while” , “Gravity”, “Bad weather” en de single “Ether” . Aandacht was er ook meteen voor de broos, kwetsbare aanpak, enkel geleest op stem en een pianospel. Al af toe sijpelde een oudje door als “Expedition impossible”, “Mad about you”, “One two three” en “Happiness”. In deze songs eigende het gitaar-/basspel en de drums zich een plaatsje toe en de toetsen en piano kregen wat meer vrije ruimte.
De reeks hits verder door de jaren, “Eden”, “Anger never dies” , “The night before”, “Sometimes”, “Strange effect”, “2 wicky” en de huidige prachtsingle “Amalfi” , in welke hoedanigheid ook , zaten mooi , eigentijds, ingenieus in elkaar, gingen als een trein en toonden die boeiende afwisseling aan .
Kortom , goede wijn behoeft geen krans , dat is onderhand wel geweten bij Hooverphonic, die een breed doelpubliek heeft bereikt , van jong tot oud! Een leuke band , live sterk overtuigend en die we best (mogen en blijven) koesteren . Het is weinigen gegeven om na zo’n tijd nog steeds intens te raken en afwisselende spannende sets te spelen !
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun ‘Reflection’-tour in het KC, Brussel
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hooverphonic-04-04-2014/
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun ‘Reflection’-tour in Théâtre de Mons, Mons
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hooverphonic-07-05-2014/
Organisatie Greenhouse Talent
Een goede drie jaar brachten Callier – Geerts , tandem van Hooverphonic , een nieuwe wending aan hun muzikale carrière . Zangeres Geike Arnaert werd vervangen door Noémie Wolfs en ‘The night before’ was het eerste resultaat . Hierbij werd afstand genomen van hun kenmerkend trippopgeluid en kwam het popgeluid in de spotlights. De songs waren mooi in elkaar gekunsteld, klonken dromerig, kregen kleur door strijkersarrangementen en konden een hoger tempo of opbouwende groove hebben. Sprookjespop en een musicalsfeertje, waarbij de stem van Wolfs meer & meer werd uitgediept .
Daarna kregen we nog twee platen met ‘Orchestra’ , waarbij het beste werk in een orkestraal jasje werd gestopt en Wolfs zich vocaal meer en meer kon profileren .
En dan is er na die uitgebreide tour de opvolger , ‘Reflection’ , die op 4 verschillende locaties in ons landje werd opgenomen . Hooverphonic houdt van wat spanning , zocht en vond de opnamelocaties via audities , net zoals ze toen Noémi naar zich konden halen.
We hebben hier gemoedelijke , broeierige, innemende pop , waarbij Noémie vocaal de songs naar zich toe trekt . Een open, direct sfeervol stijlvol geluid, goed uitgewerkt en uitgekristalliseerd , waarbij de emotie belangrijk is en blijft. De singles “Amalfi” en “Plasticine” vormen het uitgangsbord , maar verder valt er voldoende afwisseling te noteren, met nummers als “Ether” , “Gravity” , “Copper” , “Bad weather” en “Devil kind of girl” tot het gevoelige “Boomerang” en “Wait for a while” .
Opnieuw een overtuigende sterke Hooverphonic dus die we mogen koesteren . Het is weinigen gegeven om nog steeds zo intens te raken met dit sing/songschrijven .
Hooverphonic With Orchestra – Wolfs in schapenvacht
Goede wijn behoeft geen krans, zeker niet als die jarenlang op eiken vaten gerijpt is. Al vijftien lentes was het een natte droom van Alex Callier om de Hooverphonicsongs een orkestjasje om te doen. Het werd een smoking, een gala-avond om u tegen te zeggen. En voor wie er nog aan twijfelde, een gloriërende Callier herhaalde het tot tweemaal toe: Noémie Wolfs is ‘The Voice of Belgium’.
Een applausjesfeestje, de hele avond lang. De complimenten vlogen op het podium van links naar rechts en van voor naar achter. Maar het was (meer dan) terecht. De vele muzikale vruchten van Hooverphonic werden uitgestrooid op een banket van klasse en intensiteit die de Antwerpse Koning Elisabethzaal achteraf spontaan recht deed veren.
Klasse dus. Zelfs de PA-man moest verplicht een kostuum aan, want de veeleisende frontman van Hooverphonic staat voor details, voor echtheid in zijn retrostijl, maar telkens ook voor klassiek. De hele groep en de dirigent in witte pakken met zwart hemd en dito schoenen, het 42-koppige orkest erachter in zwarte kostuums en de lady die de dans leidde zelf in een zwart-witte, visgraat-baljurk.
Ze stond er. Van minuut 1. Voor het gordijn zich opende, helemaal alleen, met de inzet van “Battersea” waarin pianist Remco Kühne inviel. De toon was gezet, maar die zou zich ontspinnen in hoogtes en laagtes, in breed en smal, in opzwepend en ingetogen.
Sensueel ook hoe La Wolfs als een diva voortschreed, haar staander streelde en schijnbaar hooghartig de zaal overgoot met klanken die bijna helemaal deden vergeten dat Hooverphonic vroeger Geike Arnaert was. Wolfs deed het met de juiste handjes, de juiste pasjes, de juiste hoofdbewegingen, maar vooral met haar juiste stem, soms gepast uitdeinend op een echo.
Het gordijn rolde open op “One, two, three” en we waren vertrokken voor een aaneenrijging van de bekende (en minder bekende) songs die stuk voor stuk een ander arrangement kregen. Soms gedurfd, af en toe braaf. Gedurfd was in elk geval de cover van “Unfinished Sympathy” van Massive Attack: Wolfs alleen met pianist Kühne voor het orkest.
We onthouden nog een knappe versie van het enige uptempo nummer “The World is mine” met de blazers in de hoofdrol en een zwoele “2 Wicky”, dat na anderhalf decennium onverslijtbaar mooi blijft, en “George’s Café” met een westerkantje aan. Op “Jacky Cane” stapte de zaal klappend mee de intro in, wat de strijkers subliem overnamen.
Callier – samen met gitarist Raymond Geerts de enige authentieke Hooverphonic - kon het af en toe niet laten om eens om te kijken en triomfantelijk te glunderen toen hij zag dat het goed was. Hij viel in zijn vrij grappige bindteksten over het niveau van zijn eigen Nederlands en liet - op die tweede avond van hun reeks van zes die al allemaal uitverkocht waren - zijn cassante geest vechten met recensist Bart Steenhaudt , die hem had willen horen zwijgen in plaats van wauwelen en zingen. Maar ook met zijn leadzangeres die hem verschillende malen woordelijk prompt van het podium veegde.
Tot tweemaal toe bejubelde Callier zijn Wolfs in schapenvacht als ‘The Voice van Belgium’, waarna hij zich verontschuldigde bij zijn twee overgebleven kandidates in ‘The Voice Van Vlaanderen’ (Iris Van Straten en Joke Vincke) die in de zaal meegenoten. ‘Is het nu al gedaan? Zo rap?’, vroeg Iris zich na kop een uur luidop af toen de groepsleden zich voor een eerste keer terugtrokken.
Maar ze bisten nog intens met een breekbare versie van “Sometimes” en een super gestileerd “Eden” en “Renaissance Affair”. Een tweede bisronde begon met een instrumentaal nummer dat Callier deed terugdenken aan Serge Gainsbourg die hem ooit met het orkest-met-strijkers-virus besmette om dan helemaal af te sluiten met “Danger Zone”. Na een anderhalf uur, meteen een sollicitatie om de soundtrack van de volgende James Bond-film te mogen schrijven (had Callier zich halfweg al laten ontvallen).
Voor de (snelle) geïnteresseerden: op 26 oktober is er een extra gig in het Antwerpse Sportpaleis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hooverphonic-with-orchestra-07-03-2012/
Organisatie: Greenhouse Talent
Hooverphonic is goed op dreef … na enkele tryouts waaronder in het Muziekcentrum Dranouter en twee uitverkochte concerten in de AB is de clubtour definitief op gang getrokken. Hooverphonic met de nieuwe jonge zangeres Noémie Wolfs kan opnieuw de grote zalen bereiken, maar de tandem Callier – Geerts willen dichter bij hun publiek staan en houden dus van het clubcircuit. Ze willen in interactie treden met hun fans, zijn aangenaam en leuk in omgang en maken enkele zinspelingen. Ze klinken en zijn warmer. Vroeger zagen we een onderkoelde, afstandelijke band op het podium.
De uitgebalanceerde, uitgekristalliseerde trippoppende sound, soms rijkelijk ondersteund van bombast en orkestraties vormen nog steeds het handelsmerk van de band, met een ’60 s rock’n’roll tint, spaghetti western en dreigende, bevreemdende sounds. Minder hemels en breekbaar dan bij Geike, maar met de komst van Noémie korrelig, doorleefd en ietwat meer soul.
De return van Hooverphonic op ‘The night before’ bevat meeslepend, dromerig, gevoelig materiaal en varieert met een opbouwende groove.
Het zeskoppige Hooverphonic gaf de nummers een gepast gevoelig, snedig en subtiel gitaarspel en een diepe bastune; toetsen en synths zorgden voor het juiste tegenwicht. De band met hun nieuwe zangeres blijkt goed op elkaar ingespeeld. Zelfverzekerd, ontspannen en relaxt.
Noémie was gekleed in een rood-zwart gestreepte trui, de schouders (lichtjes) ontbloot, felrode lippen en een indringende blik, net als op de plaat … Ze benadrukte nog wel eventjes de statische, coole opstelling van Geike aan de microfoon, in het midden van de band, maar had voldoende lef om het publiek in te nemen. Ze is duidelijk extraverter en grapte mee met Callier.
Qua songopbouw en setlist is er niet echt een verschil met de vorige concerten die ik zag van ‘The night before’ - tour, maar het zit ‘em in de amicale opstelling, attitude en spontaniteit. Mooi meegenomen dus om door te stoten als een gezelschap die een warme, losse band slaat met z’n publiek.
Het nieuwe materiaal kwam meteen in de spotlights waarbij al vroeg de puike single en titelsong van de cd ‘The night before’ werd gespeeld, die het vertrouwen wonnen. “Club Montepulciano” en “2 wicky” waren de eerste oudjes, klonken ietwat anders met de jaren en Noémie zong ze met een diepere, vollere stem, minder hoog, indringend en dreigend. Iets anders inderdaad, maar bleven duidelijk overeind.
Na het poppy “Anger never dies”, ademde de combinatie “Identical twin” (intens, broeierig, spannend, bezwerend en gedragen door piano- stem), “Expedition impossible” (repetitief opbouwend) en “George’s café” (bepaald door het akoestische gitaargetokkel en viool), de sfeer van een bruine kroeg. Ook een soundtrackgevoel en beelden van spaghetti westerns borrelden op.
Wat volgde, was een ‘Best of’ in een ietwat gewijzigde versie. Op “The world is mine”, met het herkenbare, bepalende baslijntje mocht een jarige jonge dame meeklappen en het refrein meezingen en “Jackie cane” onderscheidde zich door een fors tokkelende gitaarpartij. Het podium kreeg een rode gloed op de classics “Mad about you” en “Sometimes”, vocaal meer doorleefd, maar minder diepgevoelig; ze kunnen eigenlijk achterna gezien enkel door Geike maar huiveren en kippenvel bezorgen. Noémie was vindingrijk genoeg om het refrein van “Sometimes” zachtjes te laten meezingen en - neuriën door het publiek. Iets wat steevast gebeurt als je hen al aan het werk zag.
Na iets meer dan een uur werd de set besloten. Er was ruimte, veel ruimte om nog een resem songs voor te stellen. Ze wisselden de bekende “Eden” en “Vinegar & Salt” af met het avontuurlijke “Renaissance affair” van ‘Blue wonder power milk’, een schitterende donker onheilspellende sfeermaker door de repetitieve opbouw, die mooi uitgesponnen werd. Op deze nummers namen de vioolpartijen het voortouw.
Tot slot speelden ze nog enkele ingetogen broeierige songs van ‘The night before’, “More” en “Danger zone”. “How can you sleep” stond eerst voor de ideale nachtzoen van Noémie, maar door de poppy en de krachtiger wordende aanpak van zich afbijtende gitaren, schudde ze ons wakker. Angus Young gitaarpasjes vulden aan ... Een overtuigende afsluiter …
Hooverphonic heeft het verlies van Geike verteerd en komt zelf spontaner en losser voor de dag. Een nieuw hoofdstuk is aangesneden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Over Hooverphonic valt veel te vertellen, maar zelfs de grootste scepticus zal moeten toegeven dat dit instituut uit het Waasland na 15 jaar hun sporen meer dan verdiend hebben binnen en buiten Vlaanderen.
Het was bij wijlen een dolle rit die ging van de overbekende beslommeringen met platenfirma's (zoiets gebeurt nu eenmaal als je er in slaagt om een miljoen cd's te verkopen) tot de bekende perikelen met de zangeressen. Het nieuws dat Geike Arnaert deze Belgische hitmachine zou verlaten sloeg in als een bom en meteen wisten Callier en Geerts dat ze voor de vijfde maal in hun carriere mochten uitkijken naar een nieuwe zangeres.
De zoektocht werd een multimediagebeuren waarbij de kroon werd doorgegeven aan de 22-jarige Noémie Wolfs, een bekroning die vertaald werd in hun laatste cd ‘The night before’, een popcd die aansluiting zocht met hun vroeger muzikaal verleden maar tegelijkertijd in schril contrast stond met de experimentele voorganger en zonder twijfel de beste Hooverphonicplaat ooit, ‘The president of the LSD Golf Club’.
Hoezeer artiesten het ook mogen hebben over artistieke zijsprongen bleek snel duidelijk dat een cd als ‘The night before’ broodnodig was indien Callier en Geerts ooit nog een plaats wilden bemachtigen in het koppeloton van de Belgische muziekscene want het publiek houdt van Hooverphonic, alleen gunnen ze hun idolen slechts met mondjesmaat hun drang naar experimentele vrijheid. Een vaststelling die Alex Callier aan de lijve ondervond met Hairglow, het synthpopuitstapje van een tweetal jaar geleden.
Dit alles zorgde ervoor dat Hooverphonic geconfronteerd werd met een strijd die aan twee fronten moest worden uitgevochten: enerzijds de niet eenvoudige opgave om het Belgisch publiek te herwinnen en anderzijds de nog zwaardere taak die op Noémie’s schouders rustte, en die er in bestond om het beeld van Geike te doen vergeten.
Het concertminnend publiek bleek in ieder geval te bestaan uit een troep trouwe soldaten want nadat de AB tweemaal uitverkocht was, ging ook de Handelsbeurs voor de bijl.
Omdat je naar het schijnt nooit een winnend team moet veranderen werd voor de Handelsbeurs dezelfde set uitgekozen als deze van de AB, ook al mochten we vandaag de verschijning van pianist/violist Cedric aan dit viertal toevoegen wat Hooverphonic op bepaalde momenten een absolute meerwaarde bezorgde en ons deed terugdenken aan de dagen toen ze in diezelfde Handelsbeurs met een heus strijkorkest stonden te pronken.
Met een grote zelfzekerheid en van alle zenuwen ontnomen, opende Noémie dit concert met "One, Two, Three" en alhoewel het als nummer niet meteen het sterkste is wat Hooverphonic te bieden heeft, snoerde deze 22-jarige wel alle cynische monden door te bewijzen dat er op deze wereld naast een plek voor Geike, er ook wel eentje weggelegd is voor haar.
Meer zelfs, ook al gingen de grotere hits zoals "Jackie Cane" of "The world is mine" door de platvloersheid wat verloren, zag je ook dat deze Noémie deze groep terug de nodige energie bezorgde waar ze al jaren op zoek naar blijken te zijn. Misschien stralen ze niet meer de majestueuze grandeur van vroeger uit, was het wel een verwelkomende verademing om te horen hoe oude klassiekers als “Club Montepulciano" of "Mad about you" terug vlijmscherp werden gespeeld door een groep die blij was dat ze terug op een podium konden staan.
En ja, misschien zou die nieuwe single "Angels never die" best wel eens het beste James Bondnummer kunnen zijn dat nog nooit het witte doek haalde maar gelukkig bestaat er nog zoiets als dagdromen, iets wat we in overvloed deden op een overweldigende minimale uitvoering van “Eden”.
Hooverphonic stond voor een uitdaging en die hebben ze met verve overwonnen, ook al hebben ze voor de makkelijkste keus geopteerd die er is: terug aanknopen naar wat vroeger was.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs)
Na het plotse vertrek van Geike Arnaert, een goede twee jaar terug, was het stil rond Hooverphonic; een stilte die Alex Callier deels gebruikte voor een nieuw project, met name Hairglow, maar hij was natuurlijk in hoofdzaak bezig om samen met Raymond Geerts een waardige opvolgster van Geike te vinden; Noémie Wolfs werd de nieuwe zangeres. We waren dus uitermate benieuwd of zij in de voetsporen van Geike kon treden en haar kon opvolgen. Aan belangstelling lag het alvast niet, want de twee concerten in de AB waren uitverkocht …
Toen de lichten in de zaal doofden, traden de muzikanten tijdens de intro één voor één aan; langs de zijkant van het podium zette Noémie “One Two Tree” in, een nummer dat op hun recentste plaat terug te vinden is. Met een zelfzekere tred en de nodige elegantie begaf de 22 jarige jonge deerne zich naar het midden van het podium waar ze meteen flirtend achter haar microfoon stond. Tot onze grote verbazing vuurden ze onmiddellijk na hun opener de eerste single “The Night Before” uit hun gelijknamige album af. Noémie liet voor een eerste keer zien wat ze allemaal in haar mars had; ze is extraverter en haar stem is korrelig, meer doorleefd, en minder hoog en breekbaar; ondanks alles zal haar stem altijd wel met die van Geike worden vergeleken.
Een vergelijking die niet steeds mag gesteld worden, want we zagen een Noémie, die tijdens klassiekers als “The World Is Mine” en “Jackie Cane” niet echt moest onderdoen voor Geike; alleen tijdens “Mad About You” kon je duidelijk horen dat ze de hoge vocals van Geike niet aankon.
Hun set sloten ze af met “Sometimes” een nummer waarbij Noémie het publiek aanspoorde om met haar mee te zingen; het publiek leek overtuigd, hing aan haar lippen en scandeerde vol enthousiasme het refrein.
Een ingetogen “Eden” opende de bis en een bloedmooie “Vinegar & Salt" volgde. Een tweede bisronde breidden ze er nog aan met enkele nieuwe songs als “More, “Danger zone” en “How can you sleep”, die een venijnig staartje kreeg van gitaren en pedaaleffects. Een meer dan gesmaakt optreden dus.
Elk zal wel z’n mening hebben betreffende het ‘nieuwe’ en het ‘oude’ Hooverphonic. De band beet van zich af, gaf sommige oude nummers een andere invalshoek en is met Noémie Wolfs klaar om een nieuw hoofdstuk aan te vatten; ze hebben genoeg kwaliteit in huis om opnieuw aan te sluiten bij de Belgische scène …
Playlist: One Two Tree, The night before, Heart broken, Club Montepulciano, The last thing, Norwegian Stars, 2 Wicky, Angels never die, Identical Twins, Expedition Inpossible, George’s Café, Encoded love, The world is mine, Jackie Cane, Mad about you, Sometimes
Bis: Eden, Vinegar & Salt, Renaissance affair
Bis: More, Danger Zone, How Can You Sleep
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Een week vóór Hooverphonic z’n clubtour definitief afschoot met de nieuwe jonge zangeres Noémie Wolfs, zocht de band den buiten op en hield halt in het pittoreske Dranouter in de Westhoek. Een ‘tryout’ concert, een warming up en een laatste vingeroefening naar het echte werk en de vuurdoop in de clubs.
Het deed de tandem Callier – Geerts deugd er opnieuw als band te kunnen zijn. Eerder werd de tienjarige carrière van de band besloten, gezien zangeres Geike Arnaert de band verliet en haar eigen weg ging, een muzikale carrière die ze startte met o.m. het Dorleac project met Spinvis.
Hooverphonic trok een streep op hun hoogtepunt met Geike, een oeuvre van fijn, uitgekristalliseerd, uitgebalanceerde materiaal van trippop en filmisch dreigende en bevreemdende sounds, soms rijkelijk ondersteund van bombast en orkestraties. Naar het eind klonken ze rauwer en kregen de songs een sterke ‘60s rock’n’roll tint.
Tja ‘that was then, this is now’ … na een reeks selectierondes kwamen de twee heren terecht bij de jonge Noémie, die wel de dochter of de veel jongere zus kon zijn van de twee andere. Haar stem klonk meer soulful, korrelig, doorleefd en was minder hemels en breekbaar. De nieuwe plaat ‘The night before’ klinkt dromerig, krijgt kleur door strijkersarrangementen en neigt niet naar bombast; een ‘80s wave referentie is aanwezig en ze durven variëren met ‘60s gitaar rock’n’roll en een filmische spaghettiwestern klank! Meeslepend materiaal, dat een opbouwende groove en een hoger tempo aankon. De plaat pint zich vast aan ‘The magnificent tree’ en ‘Jackie Cane’.
Live kunnen we U ook geruststellen, duidelijk was dat de band met hun nieuwe zangeres op elkaar was ingespeeld … en kleine foutjes mogen er zijn op een tryout. Noémie is extraverter, liet in interviews al een zelfverzekerde indruk na en was hier haar zenuwen de baas. Ze was gekleed in een rood-zwart gestreepte trui, de schouders (lichtjes) ontbloot, felrode lippen en een indringende blik, net als op de plaat … Ze benadrukte nog wel eventjes de statische, coole opstelling van Geike aan de microfoon, in het midden van de band, maar had voldoende lef om het publiek in te nemen.
Het zeskoppige Hooverphonic gaf de nummers een gepast gevoelig, snedig en subtiel gitaarspel en een diepe bastune; de toetsen en synths zorgden voor het juiste tegenwicht. Op gang kwamen ze met het nieuwere werk, waarbij al vroeg de puike single en titelsong van de cd ‘The night before’ werd gespeeld; een goede aanzet trouwens om vertrouwen te winnen. “Club Montepulciano” en “2 wicky” waren de eerste oudjes, klonken ietwat anders met de jaren en Noémie zong ze met een diepere, vollere stem, minder hoog, indringend en dreigend. Ze bleven overeind! Na het poppy “Anger never dies”, ademde de combinatie “Identical twin” (intens, broeierig, spannend, bezwerend en gedragen door piano- stem), “Expedition impossible” (repetitief opbouwend) en “George’s café” (bepaald door het akoestische gitaargetokkel en viool), de sfeer van een bruine kroeg. Ook een soundtrackgevoel en beelden van spaghetti westerns borrelden op. Het sfeervol “Encoded love” werd meer & meer opwindend door de opbouwende groove.
Wat volgde, was een ‘best of’ in een ietwat gewijzigde versie met o.m. “The world is mine” en “Jackie Cane”, de ene met het herkenbare, bepalende baslijntje, de andere door het treffend gitaargetokkel. Het podium kreeg een rode gloed op de classics “Mad about you” en “Sometimes”, vocaal meer doorleefd, maar die eigenlijk achterna gezien enkel door Geike maar kunnen huiveren en kippenvel bezorgen. Noémie was vindingrijk genoeg om het refrein van “Sometimes” zachtjes te laten meezingen en - neuriën door het publiek.
Na iets meer dan een uur werd de set besloten. Er was ruimte, veel ruimte om nog een resem songs voor te stellen. Ze wisselden de bekende “Eden” en “Vinegar & Salt” af met het avontuurlijke “Renaissance affair” van ‘Blue wonder power milk’, een schitterende donker onheilspellende sfeermaker door de repetitieve opbouw, die mooi uitgesponnen werd.
Tot slot speelden ze nog enkele ingetogen broeierige songs van ‘The night before’, “More” en “Danger zone”. “How can you sleep” stond eerst voor de ideale nachtzoen van Noémie, maar door het poppy en de krachtiger wordende aanpak, werden we wakker geschud, en tot slot overstelpt van zich afbijtende gitaren ... Een overtuigende afsluiter …
Hooverphonic heeft het verlies van Geike verteerd en komt zelf spontaner en losser voor de dag. Ondanks het feit dat er muzikaal niet echt veel verschilpunten zijn met vroeger, is toch een nieuw hoofdstuk aangesneden …
Neem gerust een kijkje naar de pics die werden genomen tijdens hun concert in de Ancienne Belgique, Brussel op 30 januari 2011
Organisatie: Muziekcentrum Dranouter (Festival Dranouter), Dranouter
Na het tienjarig bestaan van Hooverphonic besloot zangeres Geike Arnaert de tandem Callier – Geerts te verlaten en een eigen wending te geven aan haar muzikale carrière. Hooverphonic besloot toen met ‘The President of the LSD Golfclub’, die het uitgekristalliseerde, fijn uitgebalanceerde, soms rijkelijk gevulde trippopgeluid eerder een filmisch bevreemdende, dreiging gaf, wat we nog hoorden in het ver verleden van hun debuut.
“… That was then , this is now…” want Hooverphonic is na ruim twee jaar back op de kaart. Een mediacampagne volgde om een nieuwe zangeres te vinden, maar in de laatste selectierondes hield Hooverphonic het stil wie de nieuwe zangeres kon zijn. De jonge Noemie Wolfs is het geworden en ze kan de dochter of de veel jongere zus zijn van de twee andere bandleden; ze is een extraverte dame en heeft een korrelig stemgeluid, minder hemels en breekbaar, maar meer doorleefd en soulfull. Jawel, een muzikaal talent; binnenkort kunnen we de podiumprésence evalueren.
Muzikaal is het een popplaat geworden die de top van ‘The magnificent tree’ en ‘Jackie Cane’ tracht te benaderen. De songs zitten mooi in elkaar gekunsteld, klinken dromerig, krijgen kleur door strijkersarrangementen en kunnen een hoger tempo of opbouwende groove hebben. Sprookjespop en een musicalsfeertje.
Songs als “George’s café”, “Sunday afternoon” en “Danger zone” ademen dan op hun beurt een spaghetti westerns soundtrack of van die Franse Zwart-Wit films van oude Citroens DS. ‘The night before’ is een stijlvolle plaat geworden (wat hadden we anders gedacht van Hooverphonic!) waarvan de titelsong, single van de plaat btw, alvast de parameter is voor de rest van de cd …
Hooverphonic vierde vorig jaar z’n tienjarig bestaan met de ‘Electric Hoover tour’, en blikte terug naar het debuut ‘a new stereophonic sound spectacular’, toen onder de naam Hoover uitgebracht. Het was de aanzet van het nieuwe album ‘The President of the LSD Golfclub, onder de spil Callier/Geerts. De plaat onderscheidt zich van de fijn uitgebalanceerde , soms rijkelijk georkestreerde trippop van de voorbije cd’s.
’60’s gitaarrock’n’roll, ‘70s psychedelicatoetsen, ‘80’s wave en een diepe bas staan voorop, gedragen door de hemels breekbare, ijle, betoverende doch soms ook onheilspellende en betoverende stem van Geike Arnaert.
De plaat heeft een poppy dromerige en een filmisch bevreemdende, dreigende sound.
Een sfeervolle, soms donkere aanpak is te horen op “Circles”, “The eclipse song”, “Billie” en “Strictly out of phase”. Op “50 watt” en “Gentle storm” zingt Callier mee. “Expedition Impossible” en “Black marble tiles” klinken zijn regelrechte songs voor een soundtrack van een fatalistisch romantiek/suspensefilm. En opener “Stranger” en afsluiter “Bohemian daughter” kruiden deze sound nog meer!
Hooverphonic vond zichzelf opnieuw uit, een nieuw geluid dat er terecht mag zijn.
Hooverphonic vierde vorig jaar z’n tienjarig bestaan met de ‘Electric Hoover tour’, waarbij ze hun debuutalbum ‘A new stereophonic sound spectacular’ voorstelden. Het was een fijne terugblik naar de roots van de trippop, zoals we het hoorden van Tricky, Portishead en het fel onderschatte Lowpass van eigen bodem.
Het heeft alvast het duo Callier/Geerts en de lieftallige, mooi ogende zangeres Geike Arnaert muzikaal geïnspireerd voor de nieuwe cd ‘The President of the LSD Golfclub’, want er is meer het werk van een echte band; het knip- en plakwerk en de strijkersarrangementen zijn volledig op het achterplan. De plaat onderscheidt zich door ‘60’s gitaarrock’n’roll, ’70’s psychedelica toetsen, ‘80’s wave en een diepe bas, gedragen door de hemels breekbare, ijle én soms onheilspellende stem van Geike. Hooverphonic staat op die manier in voor een poppy dromerige en een filmisch, bevreemdende, dreigende sound.
Een ingenieus lichtdecor van stroboscoopeffects en witte spotlights (aan de statieven van draaiende spiegels bevestigd) hadden iets mee van een filmset of van een straatverlichting.
Het eerste half uur was gewijd aan de nieuwe plaat. “Stranger”, donker en huiveringwekkend, was de ideale geleider in dit lichtdecor. Een bezwerende trippoppsychedelicatrip van “50 W” volgde. “Expedition Impossible” liet de gitaarklanken stevig doorklinken. En Hooverphonic’s hitpotentie was te horen op “Gentle storm”. Geike trakteerde het publiek op een intiem Valentijn met Godley & Creme’s “Cry”…pakkend en emotievol…Om kippenvel van te krijgen en haar een zoen te geven!
Na “Cry” grossierde het zestal in hun uitgebreide oeuvre; de songs werden muzikaal aangepast en klonken rauwer en directer: een poppy “Club Montepulciano”, een snedige “No more sweet music” - waarbij de drummer een paar krachtige slagen liet horen -, “The magnificent tree” - die ze nog maar een paar keerden speelden -, en een sfeervolle “Billy”.
De groep ging naar een climax met het op gitaargetokkel herkenbare “Jackie Cane”, “The world is mine” en een uitgesponnen “Eden”, op het eind omgeven door een scherp, krachtig gitaarspel en distortion.
Vocaal werd Geike af en toe ondersteund door Alex Callier. Enkele leuke verwijzingen naar Valentijn en anekdotes van Callier doorbraken de ‘coole’ sets van vroeger.
De groep werd sterk onthaald. Tweemaal keerden ze terug en speelden een uitgebreide bis: “Mad about you”, “Sometimes” en “Inhaler” waren strakker, zwollen aan en hadden een repetitieve opbouw. Het donker, dreigende “Bohemian laughter” besloot na ruim anderhalf uur de set.
Bij Hooverphonic heeft de rock’n’roll /psychedelica de bovenhand genomen; ze lijken de soundtrack te vormen van fatalistische romantiek-/suspensefilms. Hun op de klippen gelopen liefdessongs,waren nu net niet toepasselijk voor de romantiek van Valentijn!
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Nederlands 
Français 
