Black Flower - Muzikale kruisbestuiving en rijkdom
Black Flower laat een multiculturele etnojazz wind over ons heen blazen en waaien. ‘Kinetic’ is de nieuwste worp , die in de tour voorop staat en zoals de cd titel luidt, gaat het hier om een muzikale move, bewegen, dansen en je energie, je ei kwijt kunnen. Het is zich door de chaos van het leven walsen in een zweverig minimal en rijkelijk beeldrijk klankenspectrum. Een warme, kleurrijke sound die staat voor een totaalbeleven. Sjiek…
Inderdaad sjiek, mooi, boeiend, inspiratievol klinkt het combo rond spil/componist Nathan Daems, die al een handvol platen uitheeft en sinds de corona maar aan publiek en fans wint. Ook wij leerden hen in deze cocoon-tijd kennen. De albums ‘Magma’ en ‘Kinetic’ palmden ons moeiteloos in. We krijgen een amalgaan van pop, etno, world, psychedelica, krautrock, postrock, afro, dub in een dromerige, groovy, bezwerende, dansbare jazzsound.
Een veelheid aan instrumenten siert de sound; we hebben percussie, gitaar, bas, keys verder hobo, sax, trompet, flute en allerhande tierlantijntjes die het breder, kleurrijker maken. Een cinematografisch geheel dus, een kruisbestuiving aan stijlen, een muzikale rijkdom, die hun virtuositeit en spelplezier ondersteunt.
De ritmisch repetitieve, opbouwende melodieën en experimentjes gaan hand in hand door verrassende, onverwachtse wendingen. Het klinkt leuk, ontspannend, zalvend, dromerig, iets niet van deze wereld tot prikkelend, twinkelend, sprankelend wat dan de dansspieren aanspreekt. Of hoe een traditioneel als avontuurlijke geluid elkaar vinden.
‘Kinetic’ verscheen in het voorjaar en zoals het woord zelf, zegt het allemaal een beetje zelf … “bewegen is bevrijden, wat vastgelopen is ontwrichten, het is aanpassen en openstaan voor verandering enz; de energie in je loslaten, zich laten ontplooien. Kansen bieden en hoe je kan evolueren als mens. Droom en realiteit zijn in elkaar laten verweven”. Het klinkt mooi, filosofisch, én Black Flower probeert hier een steentje van positieve vibes bij te dragen.
De magie krijgen we in een rits heerlijke, sferische groovy songs van ‘Kinetic’ en er wordt af en toe eentje geplukt van het vroegere materiaal. Het is grotendeels instrumentaal. Op plaat wordt er wel eens beroep gedaan op de stem van Meskerem Mees.
Vanavond niet, maar tussenin horen we wel John Birdsong die naar het eind toe een praatzang liet horen op het indringende “Monkey system”, een sneert, een vingerwijzing naar hoe wij ons in deze wereld laten meeslepen in zo’n systeem …
We kregen een mooie inleider en met “Synesthetic” werden we definitief ondergedompeld en meegesleept in die unieke muzikale wereld van Black Flower. Het vijftal is goed op elkaar ingespeeld. Het oudere “Upwards” is iets opzwepender en steviger. De klemtoon komt dan vooral op het nieuwe album met boeiende, sfeervolle, broeierige nummers als “Violet drift”, “Particles” en “Underwave”, die een onderhuidse spanning, grimmigheid, dreiging als warmte, genegenheid, intimiteit ademen. Sober, elegant, breed in de instrumentatie is er ergens een referentie naar psych/ambiente bands als Loop Guru, Boards of Canada en Ozric Tentacles. Een natuurdocumentaire over Moeder Aarde lijkt niet vreemd in deze nummers.
“Bones” uit 2016 intrigeert door dubsounds, galm en het geluid van een schelp, hoorn zorgt voor creativiteit en innovatie. De song zet ook aan tot een jamsesssie, ook te horen op de twee afsluitende nummers, “Monkey system”, die, indien nodig, de middelvinger plaatst, als de titelsong “Kinetic”; heerlijk genietbaar en opbouwend met allerhande stijlvariaties en kronkels die ons bij de leest houden. Het toont nog maar eens hoe Black Flower speelt met alles en nog wat en meesterlijk de kaart van melodie en avontuur trekt.
Een goed uur vertoefden we in hun unieke wereld, met een beeldrijke uitstraling, waarvan een grijze, grimmige blik nooit veraf is.
De groepsnaam Black Flower is er één van openbloeien, fleurigheid en weemoed, mistroostigheid. Elke keer opnieuw een muzikale kruisbestuiving en rijkdom. Zeker live eens bekijken!
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
‘Echoes of Transgression’ is de nieuwe EP van The Giant Low. Met vier tracks pakken ze elke fan van moderne postpunk meteen in.
The Giant Low is sinds 2019 de band van Malte Olsson. Deze Zweed – die ooit nog bas speelde op een nummer van The Hellacopters – vond de liefde in Nijmegen toen hij in Doornroosje optrad met zijn (Zweedse) band Brick. Later vormde hij in die stad de band The Giant Low, waarin hij zingt en gitaar speelt, met enkele gelijkgestemde zielen.
The Giant Low klinkt een beetje als the Editors, Customs en Interpol, maar ze doen er hun eigen ding mee. Meeslepend, uptempo en donker dansbaar, modern en tegelijk met respect voor tradities, goede refreinen en catchphrases,
Op “Blindness” zingt Malte Olsson op dezelfde manier als Tom Smith van Editors. Er zijn natuurlijk nog kleine verschillen in klankkleur en volume. “What’s The Point” heeft een sterke intro die doet denken aan Interpol en Customs en in “Payments” zit een beetje D:Zine.
‘Echoes of Transmission’ (in plaats van Transgression) had ook een goede titel van deze EP kunnen zijn, als knipoog naar het album van Joy Division, want die referentie zit er zeker ook in.
https://www.youtube.com/watch?v=wlH0dlm6kHs
Blowers - Wonderbaarlijke garagepunk
Mijn eerste kennismaking met cultuurhuis Boegie Woegie, dat zo'n twee jaar bestaat, was er eentje om niet licht te vergeten …
Eerst kregen we LS Gatekeeper op ons bord, een gezelschap dat zijn basis heeft in zowel Amsterdam, Rotterdam als Berlijn. De zanger, Lui Surreal, bleek dan ook nog eens een Brit te zijn. Een man met zwarte lippen, gekleed in een stijlvol zwart jasje met daaronder een groezelig hemdje dat net boven de buik was afgeknipt, die meteen alle aandacht naar zich toe zoog. Met een robotachtige motoriek stuiterde hij zowel vóór als op het podium als een losgeslagen Duracell-konijn in het rond.
Het eerste nummer bleef hij nog aan de kant want dat was een instrumental waarin een zwaar vervormde gitaar met een homp loodzware psychedelica ons op het verkeerde been probeerde te zetten. Daarna stuurde LS Gatekeeper resoluut haar koers richting punk die tegen de hardcore aanschurkte hoewel die gitaar zijn psychedelische trekjes bleef behouden. Het bleef een vreemde combinatie: die wat wereldvreemde gitaar met de krachtige punk vocals, die soms net geen rap waren, van Lui Surreal en de uitermate strakke drums van Bobby Boycott maar het werkte. Ondanks de afwezigheid van de bassist wist LA Gatekeeper een gesmaakte set neer te poten.
Blowers zag ik voor het eerst twee jaar geleden en ze konden me ondanks de hooggespannen verwachtingen na hun schitterende tweede plaat, ‘Blown again’, maar half overtuigen. Er waren wel verzachtende omstandigheden: de grote zaal van Trix, waar ze het voorprogramma van The Chats waren, was nog zo goed als leeg.
Ik kwam toen tot de conclusie dat ze waarschijnlijk veel beter zouden gedijen in een propvol café. Nu bleek cultuurhuis Boegie Woegie geen café maar een knus zaaltje te zijn en propvol zat het ook al niet, toch werd ik dit keer compleet van de sokken geblazen door dit viertal uit Melbourne.
Naast frontman Kit Convict (zang, gitaar), weeral in een Wipers t-shirt, en tweede zanger-gitarist Andrew Porter zagen we twee nieuwe gezichten: bassiste Shannon Cannon en de drummer, die zich blijkbaar net voor de tour bij de groep kwam vervoegen. Zijn naam moet ik jullie schuldig blijven, maar wat ik wel weet is dat hij jarig was, er ongelooflijk veel zin in had en veel nummers luid schreeuwend op gang trok.
Blowers heeft een van alle subtiliteit ontdane en zelfs boertige benadering van rock-'n-roll die wonderbaarlijk goed uitpakt. De enige momenten waarop ze blijk gaven van enige verfijning, was tijdens de gracieuze samenzang tussen de twee gitaristen en de bassiste.
Hun laatste plaat, ‘Blowmania’, uit op het Portugese Chaputa Records en het Australische Trash Cult Records, viel me na een enkele beluistering wat tegen wegens te poppy en hoewel zowat de helft van de gespeelde nummers uit die plaat kwam kon ik geen enkele misser noteren. De op infantiele melodieën gestoelde nummers werden met zo veel gruis overgoten en met zoveel lust gebracht dat ze stuk voor stuk klonken als verloren gewaande garagepunkparels.
Vergelijken lijkt me zo goed als onmogelijk maar als het dan toch moet, hou ik het bij een onoordeelkundige mix van Reatards, Oblivians en Ramones.
Dit keer hield Kit Convict het, buiten die ene mislukte poging tot braken, vrij beschaafd en deed hij er alles aan om het vuur erin te houden. Zo dreigde hij zelfs een drietal nummers minder te spelen indien het publiek niet dichter kwam. En tijdens het laatste nummer, het bijzonder wilde "Everybody in the room hates me", zette hij zijn gitaar aan de kant om tussen het volk te gaan dansen.
We hadden dan al een set vol hoogtepunten, inclusief mijn favoriet "Shut the fuck up", achter de rug. Voor de bis mochten twee extra muzikanten (van het Berlijnse S.U.G.A.R., met wie ze samen op Europese tournee zijn maar die hier in Menen om één of andere reden niet speelde) het podium op om er nog een indrukwekkende cover van "New race" van het legendarische Radio Birdman uit te knijpen.
Organisatie: Boegie Woegie, Menen
LowMad - We laten ons niet vastpinnen op één genre. Niet teveel over nadenken en gewoon doen wat we graag doen, vanuit ons buikgevoel!
De formatie LowMad (*****) is een vrij nieuwe band binnen de scene, toch zijn de verschillende bandleden geen groentjes meer. Tom Fruytier, (gitaar en zang ) en Christof Bessems, (gitaar), die eerder in de punkband Sinners speelden, ontmoetten Kenneth De Schepper - (bas), die toen deel uitmaakte van de bluesy stonerband The Gang Bank op een concert in de Magasin 4 ergens rond 2018. Drummer Philip Couliez , die binnen de metal scene heel wat ervaring had, maakte het plaatje compleet.
In 2020 bracht LowMad , midden coronatijd, hun debuut uit. Dat is ons niet ontgaan. Nu, vijf jaar later, is er een gloednieuwe plaat 'Lost' , een erg gevarieerde, diverse plaat vol energiebommetjes.
Ze zijn moeilijk in een hokje te duwen. Het tekent hun verdienste. Ook even verdienstelijk was wizard Jonas Nyaarr die achter de knoppen zat om dit album te producen. De speelsheid en hun gretigheid was hun sterkte.
Naar aanleiding van die release hadden we een fijne babbel met Kenneth, Philip en Christof vóór hun optreden in Maboel (Zottegem) .
Uiteraard polsten we ook naar de ambities en de toekomstplannen en ambities.
Ons laatste interview dateert al van 2020, midden coronatijd. Lees gerust
Hoe is het ondertussen met jullie?
We hebben ondertussen niet stil gezeten, en heel hard gewerkt met de band. Vooral het voorbije jaar was heel intens, ondertussen een nieuw album opgenomen. en alles wat daarbij komt kijken. Het vergt veel energie, maar het geeft ons ook veel energie terug.
Het is niet zo dat zonder die corona wellicht andere deuren zouden zijn open gegaan? En die periode heeft er (in tegenstelling tot bij sommige bands) niet voor gezorgd dat jullie de handdoek in de ring gooiden?
We hebben tijdens corona gewoon kunnen blijven verder werken, binnen wat kon en mocht. Een leuke periode was het, door die beperktheden en regels, zeker en vast niet. Maar het is bij ons nooit opgekomen om de handdoek in de ring te gooien, integendeel zelfs. We bleven gemotiveerd, en zijn nu , na vijf jaar, zelfs nog meer gemotiveerd. Dat het andere deuren zou kunnen hebben geopend? Dat weten we dus niet.. iedereen lag stil tijdens die twee jaren Corona. We hebben wellicht geen grote stappen gezet, maar zijn dus wel blijven doorwerken waardoor we kleine stappen voorwaarts konden blijven zetten. Met nu dus die nieuwe plaat ‘Lost’ als kers op de taart. Bovendien , grote stappen zetten is niet altijd evident. Het is net door in die kleine stappen te werk te gaan, dat je als band kunt blijven groeien.
Ondertussen hebben jullie een nieuwe plaat uit die jullie vanavond voorstellen in Zottegem? Wat is (volgens jullie) het grote verschil tussen de nieuwe plaat en het debuut…
We zijn vooral onszelf gebleven, maar zijn wel meer naar elkaar toegegroeid. Nog meer een hechte vriendschapsband dan voorheen. Dat hoor je dus wel aan die nieuwe plaat, iedereen kijkt meer dan ooit dezelfde kant uit. Het is moeilijk om daar zelf op te antwoorden.. wellicht zal wie naar beide platen luistert daar beter een oordeel kunnen over vellen. Maar we hebben deze plaat samen kunnen opnemen, in de studio, zonder grenzen.
Positief is de ‘volwassener’ sound , en het voortdurend balanceren tussen de sterke energie en een ingetogen sfeer. Is dit een beetje jullie ingesteldheid?
We zijn zeker meer op elkaar ingespeeld, waardoor de sound nog beter is gevormd dan voorheen. Waardoor het wellicht volwassener klinkt. Wat dat ‘voortdurende geschipper betreft tussen ingetogen en overdosis aan energie’ misschien is dit wel ergens bewust maar dan ook weer niet. We houden wel van in hoogtes en laagtes werken, flatliners is niks voor ons ;-) , maar ik denk dus eerder dat dit door de individuen komt binnen de band,. Zoals eerder gezegd, iedereen zijn invloed is welkom en dan fixen we dat ook gewoon, Ergens is hoe zotter hoe beter misschien wel een leidraad, zoals het onderdeel ‘Mad’ in onze bandnaam wat aangeeft, Maar het echt bewust zo willen doen? Niet echt, we love a ‘natural flow’. =Alhoewel dit voor een buitenstaander misschien toch niet zo ‘natural ‘ zou kunnen overkomen, voor ons is dat dus wel het geval.
Je hoort op plaat een zekere ‘punk vibe’; met die energieke sound wens je prompt in de pit staan. Worden hier frustraties weggespeeld?
Zeker geen persoonlijke frustraties. Als je zoveel jaren in punk of metal hebt gezeten, een deel van ons zat in de eerste scene en een ander deel in de andere scene, is dat niet onlogisch dat die ‘vibe’ hier en daar wel eens naar boven komt. We kunnen ons verleden niet verloochenen, het is een onderdeel van onszelf.
Jullie muziek is moeilijk in een hokje te duwen; in deze tijden niet zo evident meer. Uniek zijn is natuurlijk niet mogelijk…
Het is niet onze bedoeling om uniek te zijn. Maar het is wel zo dat we ons niet in een hokje laten duwen. We zijn dus helemaal niet op zoek naar uniek zijn binnen de muziekwereld. Gewoon wat komt, dat komt wel. Maar we laten ons niet vastpinnen op één genre. Niet teveel over nadenken, en gewoon doen wat we graag doen, vanuit een buikgevoel.. is onze motto
Ik las in een interview dat jullie live ‘rauwe ongefilterde energie’ willen uitstralen. Geslaagd mag ik zeggen …
Waar die energie op plaat vandaan komt moet je aan Jonas vragen. Wij hebben de energie gegeven, maar we waren er ons van bewust dat dit niet altijd makkelijk is op dit op plaat te krijgen. Hij heeft de plaat geremixt en geproducet. Jonas Nyaar van ‘Go To Eleven’ zijn inbreng is dan ook een enorme meerwaarde om tot die ‘live vibe’- sound te kunnen komen.. door hem klinken we gewoon zoals we zijn en dat was voor ons belangrijk, Jonas is absoluut top in wat hij doet voor bands. Dat bewijst hij voor ons ook . Dat mag toch ook in de verf gezet worden! Wat live beleving betreft? Hangt van veel factoren af, één daarvan is de energie die je krijgt van je publiek. Als die enthousiast reageren, krijg je daar zelf ook een energie boost van waardoor je de lat nog wat hoger legt.
Jullie hebben al wat watertjes doorzwommen. Blijven doorgaan! Waar haal je de energie?
Onze vriendschap, dat samen kunnen spelen en muziek maken geeft ons nog het meeste energie. Die vriendschapsband is zelfs nog sterker geworden, en automatisch vullen en voelen we elkaar dan ook moeiteloos aan. Die speelsheid is zowel live als op plaat een belangrijke factor, die ons steeds meer energie blijft geven.
Hoe waren de eerste reacties op de nieuwe release en op de shows?
Niet alleen positieve reviews, ook komen mensen ons na de shows positief tegemoet. Dat doet deugd. We zijn dus heel tevreden over de reacties die we al hebben gekregen. En dat is niet enkel de verdienste van ons zelf, maar van alle mensen waarmee we ons laten omringen. Zoals Jonas, of de Tom zijn vriendin, Kim Pots die fotografie doet, Er was ook nog Alain Vergeylen die onze Artwork gedaan heeft en nog doet. En Ivan Heyninck. Hij ons ons clipje gemaakt. En zeker ook niet te vergeten de redelijk vaste delegatie die toch zeer veel naar onze shows komen. Je laten omringen door een zeer goede entourage is een sleutel tot succes. En deze plaat is dus zeker een succesverhaal, met dank aan iedereen rondom de band. Zonder hen kunnen we dit gewoonweg niet.
Jullie zijn heel actief op sociale media; hoe belangrijk is het voor jullie? Waarom nog fysiek platen uitbrengen?
Als je naambekend wil vergaren, is promotie langs sociale media heel belangrijk. en wat fysieke platen betreft, opteerden we voor een vinyl omdat dit toch nog wordt verkocht
Jullie muzikale projecten voorheen waren top, maar nooit een ‘groot succesverhaal’. Waar is het fout gelopen?
Kan LowMad een succes worden door de energie die jullie uitstralen?
Voor ons is dit moeilijk te zeggen of LowMad al dan niet een succes verhaal zal worden, voor ons persoonlijk is dit project echter wel al redelijk succesvol. We zijn er ons uiteraard ook van bewust dat onze muziek niet voor iedereen in de wieg gelegd is, you love it or you hate it, los daarvan het is voor jongere bands in deze tijden sowieso moeilijker geworden, de omstandigheden zijn niet altijd even goed zoals dat in onze jonge tijd het geval. Er zijn bijvoorbeeld ook minder plaatsen om te spelen en repeteren en zo.
Grote podia is geen ambitie , maar kan deze plaat een doorbraak zijn naar een ruimer publiek?
Dat we geen grote podia willen doen moet je beetje nuanceren, ik denk dat iedere band dat wil doen. het is gewoonweg niet onze topprioriteit.. En uiteraard willen we een zo ruim mogelijk publiek aanspreken, maar forceren hierin niets en zien wel wat er op ons afkomt. Trouwens Als je vertrekt vanuit een ambitie om veel geld te verdienen , en snel? Dan is het bij voorbaat een verloren zaak. Langzaam groeien en zien wel waar we uitkomen.. is de boodschap
Over de ‘ambities’ en ‘doelen’ hadden we het al bij ons vorig interview. “Ne vette cd opnemen en op leuke podia staan. Maar vooral ook veel fun maken en andere bands leren kennen”, zeiden jullie. Is dit doel intussen bereikt … of zijn er ondertussen nieuwe?
Een festival als Crammerock – als Waaslanders – of eens op een festival als Desertfest kunnen staan. Maar op zich is het doel dus nog steeds hetzelfde, nog veel mooie albums opnemen, en op mooie podia kunnen spelen. En dat nog veel jaren kunnen blijven doen.
Jullie zijn al wat jaren bezig … Wat is jullie grote advies naar jonge talentvolle beginners?
Vooral jezelf blijven, vaak tegen beter weten in. Is het beste advies dat we kunnen geven. Zo houdt je het ook het langste vol. En ook geduld hebben, heel veel geduld hebben en dan komt er wel eens iets op je af… en ook zeer belangrijk, het spelplezier moet altijd overeind blijven, anders heeft het ook geen zin.
Hoe lang hoop je dit vol te houden, want LowMad vergt wel heel veel energie toch?
Fysiek staat er op muziek maken geen eindpunt, kijk naar The Rolling Stones die treden ook nog steeds op. Als je geen plezier meer vind in wat je doet? Dan houdt het ergens op, maar daar zitten we totaal nog niet, integendeel zelfs. Er is natuurlijk een overaanbod aan bands, de vijver zit vol. Het is een kwestie van daarin staande te houden, maar we hebben wel het gevoel toch altijd een soort underdog te zullen zijn.
Waar zien jullie LowMad binnen het overaanbod? Wat maakt jullie uniek?
Ik Denk dat dit vooral persoonlijk is, of degene die het evenement organiseert open genoeg is en misschien ook wel de ballen heeft ons te vragen of te laten optreden, zoals hiervoor gezegd we zijn zo van ‘take it or leave it “THIS IS LOWMAD” We merken bijvoorbeeld wel dat het moeilijk is om op een echt metal festival op te treden Omdat we soms niet echt Metal genoeg zijn, en aan de andere kant zijn we ook niet echt een 100% punk of stoner band, dus we snappen dit wel, misschien zijn we eerder iets te avontuurlijk. Festivals die daarvan houden mogen ons steeds boeken.
Het moeilijk in een hokje onderbrengen maakt het soms niet makkelijk naar promotors toe?
We proberen daar wel rekening mee te houden, vooral tijdens live optredens op festivals kijken we op welk festival we spelen. En passen onze set aan , en kijken wat we kunnen doen om het plaatje te laten kloppen. We proberen dus altijd een verschillende setlist te brengen. We passen ons daar ‘live dus wel een beetje aan. Maar we willen ons gewoonweg niet in één hokje laten duwen, omdat we nu eenmaal barsten van diversiteiten.
Wat zijn de verdere plannen?
Zeker nog lang voort doen, nog enkele vette albums opnemen, en tussen mooie line ups staan is ook altijd wijs, maar dit heb je als band ook niet altijd in eigen handen.
Bedank voor dit fijne gesprek … Tot een volgende concert /festival
Merci Erik!!! We love you!!! Greetz LowMad
LowMad – Wat een spelplezier van deze gasten
De formatie LowMad (*****) is een vrij nieuwe band binnen de scene, toch zijn de verschillende bandleden geen groentjes meer. Tom Fruytier, (gitaar en zang ) en Christof Bessems, (gitaar), die eerder in de punkband Sinners speelden, ontmoetten Kenneth De Schepper - (bas), die toen deel uitmaakte van de bluesy stonerband The Gang Bank op een concert in de Magasin 4 ergens rond 2018. Drummer Philip Couliez , die binnen de metal scene heel wat ervaring had, maakte het plaatje compleet.
In 2020 bracht LowMad , midden coronatijd, hun debuut uit. Dat is ons niet ontgaan. Nu, vijf jaar later, is er een gloednieuwe plaat 'Lost' , een erg gevarieerde, diverse plaat vol energiebommetjes.
Ze zijn moeilijk in een hokje te duwen. Het tekent hun verdienste. Ook even verdienstelijk was wizard Jonas Nyaarr die achter de knoppen zat om dit album te producen. De speelsheid en hun gretigheid was hun sterkte. We keken er naar uit.
Jonge wolven Atmancer (****) opende. Het zaaltje was al goed gevuld voor deze support. Enthousiasme was er meteen, want het gaspedaal werd meteen ingedrukt en niet meer los gelaten tot het bitter einde. Wat een riffs , wat een mokerslagen steeds van deze Atmancer. De band heeft, volgens we lazen op hun Facebook, een tijdje stil gelegen maar is dit jaar klaar om hun energieke sludge en doom sound te doen ontploffen. Wat een overtuigende warming-up!
Ook LowMad heeft er duidelijk zin in. De charismatische frontman Tom trekt meteen de aandacht op overtuigende songs “Jackie” en “Seems Better than nothing”. De muzikanten zijn goed op elkaar ingespeeld, de gitaarriffs sieren en ze hebben een beest van een drummer. Wat een spelplezier van deze gasten. De kwinkslagen, de improvisaties in stijlen zijn een mooi toegevoegde waarde.
Op plaat slaagde Jonas erin om het 'live gevoel' perfect weer te geven. Wat een levendigheid en dynamiek. Het publiek reageert enthousiast. LowMad speelt duivels, “Fake Identity” en “KNAL” zijn echte knallers, die ons murw slaan.
En het kon ook breder klinken, “Kaleiscope Dreams” heeft een psychedelica ondertoon. Het onderstreept hun divers karakter, een weerbarstige mengelmoes van sludge/stoner/punk/psychedelica. Het klinkt energiek , gedreven, gezellig in de kleine club. Maar LowMad kan meer, de festivals lonken , we denken dan aan Dunk!festival, Alcatraz en Sjock festival. Oudje “Disobedient Slavery” bracht al deze elementen samen en was een overtuigende afsluiter.
Sympathieke toppers, bijzonder bandje dus deze LowMad, zonder meer!
Organisatie: Maboel - LowMad - Klosjar Kollektiv
Stoner, (cosmic) doom, postmetal, grunge en sludge, het zijn genres die niet zo heel van elkaar liggen. LowMad graast op elk van die weides het mooiste gras weg en slikt dat alles door met nog wat punk. Hun eind vorig jaar uitgebrachte album heet ‘Lost’ en werd opgenomen met Jonas Nyaarr (Growing Horns, Witch Trail, Heisa, Electric Octopus).
De band bestaat sinds 2018 en bracht in 2021 zijn debuutalbum ‘LowLand’ uit. Monster Magnet, Queens of the Stone Age en desertrock in het algemeen lijken tot de inspiratiebronnen te behoren, net als Gojira, Pentagram, Tool, Stake en Sleep. In hun muzikale zoektocht komen ze vaak op hetzelfde pad uit als bijvoorbeeld Mould, Growing Horns, Slift of NinjaWitch, maar de invloeden van punk en grunge geven er bij LowMad nog wat extra scherpte en diepte aan.
Per track worden er verschillende genre-ingrediënten en tempo’s in de mix gegooid. Sommige luisteraars vinden dat net fantastisch terwijl er ook wel zullen zijn die zich ergeren aan een dergelijke stuurloosheid. In de lyrics gaat het over persoonlijke vrijheid, parallelle universums, valse beloftes, bedrogen worden door politici en verlies in al zijn betekenissen.
Mijn favorieten op dit eclectische album zijn “Knette’s Garden”, “Kaleidoscope Dreams” en “KNAL”. Op het volledige album ligt de lat hoog, behalve misschien de vocalen op “Seems Better Than Nothing”.
Ergens in februari zal Lost ook op vinyl beschikbaar zijn.
https://lowmad.bandcamp.com/album/lost
Slow Pulp - Zachtjes tot pulp geslagen
Pril zijn ze al niet meer, maar het debuut van het jonge Slow Pulp is door de Covid-periode wat onopvallend aan ons voorbijgegaan. Met een tweede plaat ‘Yard’ (2024) en als support act voor Pixies en Death Cab For Cutie hebben ze de verwachtingen nog wat scherper gesteld. Hun dromerige indie shoegaze pop zou wel goed pakken op een festivalweide, maar tot ons geluk konden we ze oppikken in de gezellige AB Club.
Het jonge Schotse songwriting duo No Windows, versterkt door een bassist en drummer, wist al vroeg op de avond te verrassen en de temperatuur de hoogte in te jagen. Een plotselinge opschrikkende baskick trapte “Song 01” af, dat verder kabbelde met stevige gitaarleads en solo van Morgan Morris en de zachte vocals van Verity Slangen. De stress voor hun eerste keer op Belgische bodem was tussendoor voelbaar, maar tijdens de nummers stonden ze stevig in hun schoenen en zochten ze de interactie op met het publiek. “Zodiac 13” was een gebald en gelaagd nummer, waar de zang ons eerst zeemzoet streelde en de gitaarsolo ons deed opveren. Afsluiter “Fibbs” begon als een liefelijke ballad, maar ze haalden nog eens alles uit de kast om met een banger te eindigen.
De main act had openingstrack "On The Western Skyline" van Bruce Hornsby & The Range nodig om geruisloos en minder onwennig het podium te betreden. Nochtans was het golvende “Idaho” een heerlijke opener van Slow Pulp, met de dan al zuivere stem van frontvrouw Emily Massey. De flow zat er met het rockende “At It Again” goed in, waar de Soccer Mommy-achtige vocals de boel strak bijeenhielden. Ze joegen het tempo en de ondraaglijke hitte in de zaal verder op tijdens “Cramps”, dat deed denken aan Wolf Alice. “Worm” was door zijn klievende break en scheurende solo een demonstratie van hun muzikaal kunnen. Het publiek, dat dan al een en al enthousiast was, was helemaal weg van het hoogtepunt met het heerlijke “Slugs”.
Het tweede deel van de set deed zeker niet onder. Voor “New Media” liet Massey haar gitaar aan de kant om volop haar stem te laten schitteren en de concertgangers nog meer te prikkelen.
Nog verder imponeren deed de band met “Steel Birds”, dat met de rollende strofen en het beukende refrein enorm volgroeid klonk. Hoewel de tweede gitarist technische issues had, brachten ze het zachte maar pakkende “Falling Apart” met de beste overtuiging over. Heel even klonk het alsof Alex G. op het podium stond. Een tweede hoogtepunt waarbij de vele fans graag de lyrics meezongen. Het ingetogen “Broadview” sloot, door de toevoeging van de mondharmonica, nauw aan op die dromerige sfeer. Een slottrio was meer dan zomaar een toegift. “New Horse” en “Yard” waren aanvankelijk rustige kijksongs met sterke lyrics, maar “At Home” sloot het geheel enig mooi af met opnieuw een strak gespeeld, moeiteloos gezongen en dromerig pareltje.
Slow Pulp slaagde erin om in een korte set vele zieltjes te winnen en de verwachtingen ruimschoots in te lossen. We zijn zeer benieuwd hoe de band zich verder ontplooit.
Setlist: On The Western Skyline (Bruce Hornsby & the Range) - Idaho - At It Again - Cramps - Worm - Slugs - New Media - Steel Birds - Track - Trade It - Falling Apart - High - Broadview - MUD – New Horse - Yard - At Home
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Fire Down Below - We zijn niet zo bezig met planningen, we beginnen eraan en we zien wel waar de vibes die op ons afkomen ons zullen brengen
De Belgische stoners van Fire Down Below kregen met hun in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum de aandacht van Ripple Music, één van de toonaangevende labels in het genre. Hun tweede album – onder de vleugels van Ripple – opende de deuren naar de concertzalen en festivalpodia in Europa.
‘Low Desert Surf Club’, het derde album van Fire Down Below, is muzikaal opnieuw een hele stap vooruit. De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen
Op 22 oktober speelde Fire Down Below een set waar ze de stellingname live in de verf plaatsten “Als ‘Hymn Of The Cosmic Man’ de kwalificatie voor de Europacup was, dan is ‘Low Desert Surf Club’ voor Fire Down Below de Champions League”.
We hadden naderhand een fijn gesprek met de band, ook over het optreden, de toekomstplannen en de eventuele ambities.
Fire Down Below is sinds 2015 actief. Wat zijn de belangrijkste mijlpalen en momenten die je reis als band hebben gevormd?
Een heel belangrijke mijlpaal is toen Kevin en Sam ons hebben vervoegd. We zijn begonnen als duo, en waren aan het aanmodderen met grunge en punk. Een andere belangrijke mijlpaal was de eerste keer op Desertfest hier (2019), dat was een ervaring die we nooit meer zullen vergeten.
In 2018 besteedde ik aandacht aan ‘Hym of the cosmic man’ de opvolger van een sterk debuut ‘Viper Vixen Godess Saint’ in 2016. Ik vond het sterk, dat grenzen verlegde toen. Heeft de coronatijd er niet voor gezorgd dat jullie hiervan de vruchten niet konden plukken? Want jullie waren goed op weg om echt door te breken kreeg ik de indruk? In die periode hebben natuurlijk veel bands de handdoek in de ring gegooid …
Die handdoek in de ring heeft nooit echt gespeeld, alles is wel in een vertraging terecht gekomen. We hebben in 2019 zeer veel opgetreden. We waren sowieso van plan om het in 2020 wat kalmer aan te doen, maar het heeft dan wel wat langer geduurd dan voorzien, door covid. Die tijd gaf ons, los van het feit dat we niet meer konden optreden, wel de kans om nieuwe nummers te schrijven. Het enige verschil? Had die coronatijd er niet geweest, dan was die plaat wellicht veel vroeger uitgekomen dan in 2023. We moeten gewoon die nummers samen in het repetitiehok kunnen kneden, en dat ging niet. Die coronatijd heeft dus voor een zekere vertraging in het proces gezorgd, maar van stoppen was er op geen enkel moment sprake.
De band is gewoon blijven doorgaan, eerder brachten jullie een nieuwe plaat uit ‘Low Desert Surf Club’. Musiczine schreef “Als ‘Hymn Of The Cosmic Man’ de kwalificatie voor de Europacup was, dan is ‘Low Desert Surf Club’ voor Fire Down Below de Champions League.” Ik kon het niet beter uitdrukken; hoe waren de algemene reacties en heeft deze plaat deuren geopend denk je?
De reacties zijn zeer positief, we kregen vanuit alle hoeken van de wereld mooie commentaren. Dat is heel fijn natuurlijk, het is leuk om te zien dat de mensen de vibes en intenties van het album oppikken zoals we het voor ogen hadden. Of deze plaat specifiek nieuwe deuren zal openen, moet nog blijken. Het feit dat we bij het label Ripple Music zitten, is dan misschien meer een deuropener geweest. We hadden onze eerste plaat uitgebracht in eigen beheer, en zijn toen bij Ripple music uitgekomen. En dat opent zeker wel deuren omdat die toch een breder bereik hebben , het is voor een Vlaamse band toch een stap voorwaarts om bij zo een label te mogen zitten.
‘Low Desert Surf Club’ wordt inderdaad uitgebracht via Ripple Music. Hoe draagt je samenwerking met het label bij tot een breder publiek en het verbeteren van je artistiek bereik?
Ripple Music is een Californisch label waar tegenwoordig heel wat legendes uit de originele stoner scene aan verbonden zijn, dus wij zijn vereerd om daartussen te staan. Zij hebben sowieso een groot bereik aan de andere kant van de oceaan en bereiken dus heel wat meer en andere mensen dan wij, hier in België.
Ik pik toch even in op dat het toch iets grensverleggend is als Vlaamse band op zo een groot label te mogen staan; zijn we als Belg niet een beetje te bescheiden, jullie moeten totaal niet onderdoen voor de internationale scene
Het is ook niet dat we onszelf als ‘maar een Vlaamse band zien’ verre van. De scene is in Amerika of zo wellicht anders, maar daarom zijn we inderdaad niet beter of slechter dan een doorsnee band uit die internationale scene.
Jullie verdienen internationale erkenning, al vele jaren; indien jullie Engelsen of Amerikanen waren, konden jullie wereldberoemd zijn . Mee eens of is dat te kort geredeneerd?
Het nadeel van een Belgische band zijn is dat de stoner scene heel klein is, de ‘scene’ op zich is al bij al niet groot eigenlijk, laat staan in wat wij doen. In Antwerpen is die scene er echter wel. Dat neemt niet weg dat je in grote landen als Amerika en Duitsland wellicht meer aan de bak zou komen, dan in België. Maar een echt groot nadeel hoeft dat niet te zijn.
Zit je ook niet een beetje op je grens door stoner te spelen, waardoor je op die grenzen botst? Met heavy metal of rock zou je een breder publiek kunnen aanspreken, of ben je daar niet mee bezig?
We spelen wat we graag horen, en wat we graag willen doen. Dat is op zich belangrijker dan in zo een marketing verhaal te stappen en iets te gaan doen waar we niet achter staan. We willen natuurlijk onze grenzen verleggen, maar dan naar de buitenlandse scene toe zoals Duitsland of Frankrijk, er is dus zeker nog een groeimarge. We botsten zeker nog niet op onze grenzen als band.
Jullie hebben al drie prachtige platen uitgebracht, waarbij de sound wat in dezelfde richting gaat maar steeds met een zekere evolutie toch; wat is volgens jullie het grote verschil tussen de vorige en deze plaat denk je?
De productie toch wel, we hebben met een producer gewerkt en dat is toch een heel andere insteek op de zaak. De vorige twee platen werden tot de perfectie uitgewerkt, maar op de derde plaat kon dat iets losser en speelser. Ook de samenwerking met Nick DiSalvo, de in Duitsland residerende Amerikaan van de band Elder, zorgde ook voor een andere manier van werken. We hadden, weer door die corona, ook meer tijd om die plaat te maken. Daardoor hadden we ook wat meer speling om te verbeteren of veranderen. Dat is het grote verschil wellicht.
Is het in deze tijd van social media en andere nog interessant om echt platen uit te brengen denk je? Waarom?
Het is belangrijk, helaas een beetje eigenlijk, als je wil dat mensen naar je shows komen of een plaat beluisteren is het belangrijk dat ze je vinden. En dan kun je gewoon niet voorbij aan die connectie via sociale media. Maar dat kan dus ook averechts werken, je moet zien dat wat te doseren zodat het niet teveel wordt; maar we doen dus zeker ons best om ons te tonen via sociale media, omdat het de beste manier is om zoveel mogelijk fans te bereiken.
Ik trek de lijn ook even door naar Spotify, een belangrijk medium om ervoor te zorgen dat mensen over de hele wereld jullie leren kennen. Maar waarom dan nog platen uitbrengen als je je muziek gewoon daar kunt op zetten?
We zitten in een scene of genre, waar muziekliefhebbers gelukkig nog steeds iets van een fysieke plaat willen kopen. Ook deze plaat wordt verkocht, zeker en vast. Ook al is Spotify handig om nieuwe dingen te leren kennen. Maar je verdient er niets aan.
Ik wou eens polsen naar de toekomstplannen, uiteraard deze nieuwe plaat promoten. Ook in het buitenland?
We zouden uiteraard heel graag in het buitenland willen, spelen, o.a. Duitsland staat op ons verlanglijstje. Daar is er een mooie scene, met veel coole festivals. We zijn daar dus mee bezig, maar ook stillaan beetje bezig met nieuwe dingen te maken, maar daar staat geen rush op.
Jullie blijven jezelf steeds opnieuw uitvinden, opmerkelijk, maar bots je niet een beetje op je grenzen denk je? Wat is de volgende stap, welke richting zou je met Fire Down Below willen uitgaan?
We zijn niet zo bezig met planningen of zo, we beginnen eraan en zien wel waar de vibes die op ons afkomen ons zullen brengen. We schrijven in die zin ook voor onszelf, en zien wel waar we terecht komen, dat gebeurt dus allemaal niet geforceerd maar heel natuurlijk. Welke richting Fire Down Below in de toekomst zal uitgaan is daarom koffiedik kijken. We gaan op ons buikgevoel af.
Dat brengt me bij de vraag, wat zijn de verdere ambities van de band (wereld dominantie is al een beetje gedateerd ondertussen)? Is er een soort doel dat je voor ogen hebt?
Het zou leuk zijn om te kunnen blijven toeren en met onze muziek bezig te zijn, en dat we een balans vinden tussen het spelplezier en dat financiële kantje van de zaak. Dat is voor ieder van ons beetje persoonlijk. Gewoon dus op alle vlakken stappen vooruit blijven zetten is wellicht onze grootste ambitie, en dan zien we wel vanzelf waar we uitkomen.
Indien je kan kiezen, headliner zijn op een groot festival of een Sportpaleis, of een naam blijven zijn in het clubcircuit, wat verkies je en waarom?
Het is wellicht niet de echte ambitie, maar we zouden uiteraard graag in het Sportpaleis spelen en voor 10000 mensen staan spelen die je songs meebrullen, dat moet schitterend zijn. Maar even goed elke avond in een club voor tweehonderd man spelen, als de vibe goed zit. Het is op beide vlakken gewoon schitterend als er mensen staan die je muziek kennen en daar op bewegen en mee zingen. Dus beide, maar realistisch bekeken, lijkt een stempel blijven drukken op dat clubcircuit het meest realistische. Kortom: liever tien keer AB dan 1 keer een vol sportpaleis eerlijk gezegd. Maar we zeggen niet ‘nee’ als we die kans zouden krijgen. Laten we het daarbij houden.
Pics homepag @Elke Verstraeten
Dat lijkt me een goed statement om dit interview af te sluiten. Bedankt voor dit fijne gesprek, veel succes met de nieuwe plaat en de tour. We blijven jullie uiteraard op de voet volgen
The Slow Show - Band met een eigen geluid, een eigen sterkte en een eigen fanbase die dreigingsniveau 4 durft te trotseren
We schrijven 2010. Als de jonge van oorsprong Vlaamse producer Frederik ‘t Kindt ervaring opdoet in de Manchester Blueprint Studio ontmoet hij er Rob Goodwin. Met gitarist Joel Byrne-McCullough, bassist James Longden en drummer Chris Hough richten ze The Slow Show op en voltooien ze het sfeervolle ‘White Water’, wat vijf jaar later verschijnt. Al erg snel volgt daarna ‘Dream Darling’ waarmee ze hun sound nog meer naar eigen hand weten te zetten en talloze keren in België komen toeren.
We schrijven 2023. The Slow Show beroerde de AB opnieuw tijdens een bizarre en toch betoverende avond in de bijzonder sfeervolle setting waarin ze hun diep melancholische nummers ten gehore brachten. De band presenteerde zich in een stijlvolle outfit die een vintage Ierse uitstraling had, passend bij de Peaky Blinders-pet die Goodwin droeg. Dit gaf een extra laag aan hun al charismatische podiumaanwezigheid. Het publiek werd meegenomen op een reis door emoties, ondersteund door een sober muzikaal landschap en de indringende stem van zanger Rob Goodwin, zijn hemd helemaal open zoals Tarkan.
Het optreden begon met nummers als “Strangers Now”, “Dresden”, “Long Way Home” en het intieme “Mountbatten”, die meteen de toon zetten voor de avond. Met ‘Ordinary Lives’ kregen we een eerste hoogtepunt, gevolgd door “Breaks Today”, “Low”, “Brother” en “Vagabond”. Het gebruik van klassiek geschoolde pianoklanken en een breed scala aan instrumenten, waaronder trompet, flugelhoorn, bass, clarinet en vioolsolo's, voegde diepte en complexiteit toe aan hun muziek. Hun geluid blijft herkenbaar en tegelijk verschilt het toch aanzienlijk van het meer rock-georiënteerd geluid van tijdens hun beginjaren.
De muziek lijkt af en toe wat te kabbelen, maar wie zijn aandacht niet losliet, werd telkens bij het eind van elke song ontroerd door die extra touch, alsof er ‘een hoek af’ is. Zeker wanneer de band in hun element was, zoals bij het nummer “Builder Boy”, valt op hoe makkelijk ze live overeind blijven. Hier hoort ook een welverdiend applaus bij voor opwarmer Joshua Burnside, die dit laatste nummer naar een hoger niveau tilde dankzij de zeer fijne afwisseling in stemgeluid tussen hemzelf en Goodwin.
Het enige minpunt van de avond was dat er weinig interactie was met het publiek en het concert wat aan de korte kant voelde. Daarenboven wordt de band vaak verweten dat ze expansiedrift missen en gewoon maar wat ‘meer van hetzelfde’ te doen. Hoewel er weinig vernieuwing lijkt te zijn, is dit niet per se een negatief punt. De groep weet met hun eerlijke liedjes het publiek te raken. Geliefden stonden in een innige omhelzing te genieten van de fraaie nummers die met passie werden verteld/gezongen.
De nummers vanop de nieuwe plaat ‘Subtle Love’ lijken daarenboven ook dieper te gaan dan op voorgaande albums, wat getuigt van een zekere muzikale groei. De nieuwe worp voelt als een echt herfstalbum, de timing van het concert was dus perfect (los van de vreselijke aanslag daags voordien, waar de bandleden ook even kort bij stilstonden). “Net nu hebben we nood aan een goeie show”, riep iemand uit het publiek. Raak.
Tot slot verdient toetsenist Frederik 't Kindt ook een vermelding voor een uitstekende thuismatch. Al met al is The Slow Show een band die met elk album volwassener lijkt te worden en vasthoudt aan hun eigen ontwikkelde geluid. Ze blijven trouw aan zichzelf, en dat is iets om te koesteren. En nee, we maken de vergelijking met The National niet.
Deze band heeft een eigen geluid, een eigen sterkte en een eigen fanbase die dreigingsniveau 4 durft te trotseren. Chapeau.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De Belgische stoners van Fire Down Below kregen met hun in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum de aandacht van Ripple Music, één van de toonaangevende labels in het genre. Hun tweede album – onder de vleugels van Ripple – opende de deuren naar de concertzalen en festivalpodia in Europa. ‘Low Desert Surf Club’, het derde album van Fire Down Below, is muzikaal opnieuw een hele stap vooruit. Benieuwd of dit album hun muziek nog verder brengt.
De opener van ‘Low Desert Surf Club’ is “Cocaine Hippo” en deze track heeft een hitsig drumritme en geile riffs. Hoe de cocaïne en de neushoorn in het verhaal passen is mij na een paar luisterbeurten nog niet duidelijk geworden, maar wat een vette openingstrack is dit? De intro zet je ook al een paar keer op het verkeerde been: net als je denkt dat de hel zal losbarsten beginnen ze nog eens opnieuw. Sterk. En goed gedaan.
“California”, de eerste single van dit album, swingt. Voor zover stoner kan swingen uiteraard. Deze track straalt al net zo veel passie uit als de openingstrack en toont tegelijk het ‘métier’ dat dit viertal opgebouwd heeft inzake songopbouw en techniek. Het zou jammer zijn mochten ze die kennis en ervaring na drie albums niet hebben, maar het is wel zo leuk dat ze laten horen dat ze ‘het’ inderdaad allemaal in de vingers hebben.
“Airwolf” – de tweede single – start met een leuke baslijn en die wordt de hele track door aangehouden. Fire Down Below speelt heel handig met de spanningsboog in deze track, nu eens wordt het gaspedaal gelost, dan weer wordt het hard ingeduwd. Een killer.
“Surf Queen” begint met een typische surfrocksound. Daarop vallen een fuzzy bas en gitaar in. Die beweging wordt een paar keer herhaald voor deze track het zandstrand verlaat en doorreist naar het zand van de desertrock. Deze track zit al even in de liveset van Fire Down Below en zet het publiek al eens op het verkeerde been. De verbaasde blikken bij het inzetten met surfrock zijn goud waard. De Gentse band rekt het begrip grensoverschrijdend in deze track nog wat verder op door ook nog wat spacerock toe te voegen. Een bijzonder knappe track en ondanks een speelduur van ruim zeven minuten zou dit wel eens de volgende single kunnen zijn.
“Dune Buggy” is geen cover van The Presidents Of The USA, al deelt dit nummer uiteraard dezelfde setting. Dit nummer heeft een paar heerlijk gitaarsolo’s met flink wat fuzz en zelfs wat noise. Die komen bovenop een rollend, bulderend ritme.
Fire Down Below heeft voor de productie en mix deze keer een beroep gedaan op Nick DiSalvo, de in Duitsland residerende Amerikaan van de band Elder, en niet langer op Tim De Gieter die op hun eerste albums mee in de studio zat. Voor DiSalvo is het zowat zijn debuut als producer, al heeft hij dan wel al talloze opnames gedaan met zijn eigen band. De sound van Fire Down Below klinkt hier nog massiever, dikker, zwaarder, met meer aandacht voor de groove, lijkt het toch.
“Here Comes The Flood” is heeft een beetje een creepy, trage intro, ook doordat de vocalen van Jeroen vervormd werden, en dat ongemakkelijke gevoel wordt lang aangehouden. Je moet hier wat geduld oefenen, maar aan het eind van deze track word je beloond met prachtige slepende riffs en ritmes.
Rustig, bijna akoestisch gitaargetokkel luidt het begin in van het instrumentale en bij momenten fluwelen aanvoelende “Hazy Snake”. Hier krijgen we opnieuw wat space en progressieve elementen. Ondanks de titel sluit deze track eerder aan op debuutalbum ‘Viper Vixen Goddess Saint’ dan op ‘Hymn Of The Cosmic Man’. Misschien komt door de songopbouw.
Daarna wordt het gaspedaal opnieuw diep ingeduwd met “The Last Cowboy”. Een furieuze uptempo banger met een hoog octaan- en testosteron-gehalte. Afsluiter “Mantra” heeft een filmische, U2-achtige intro en ook de riffs die daarop volgen doen mij aan The Edge (ten tijde van ‘The Joshua Tree’) denken. Strikt genomen is het geen mantra. Het ritme van bas en drum blijft wel constant terugkomen, maar de gitaar gaat hier helemaal zijn eigen weg. Het lijkt wel een jamsessie waarbij gitarist Kevin aan de anderen in de band gevraagd heeft om even dat ritme aan te houden zodat hij daar over heen kan improviseren. Na een minuut of zeven volgt een break, valt het mantra-ritme van drum en bas weg en vervelt deze track van instrumentaal naar gezongen. Vanaf dan begint het ritme mee te improviseren … Zo verandert deze track nog een paar keer van gezicht, terwijl de jam/impro-vibe blijft overheersen. Deze track klokt af op enkele seconden meer dan zestien minuten maar is absoluut het pièce de résistance van ‘Low Desert Surf Club’. Dit is genieten met al je zintuigen tegelijk.
‘Low Desert Surf Club’ is een heel gevarieerd album dat toch op alle tracks onmiskenbaar stoner en desert als gemeenschappelijke noemer heeft. Als ‘Hymn Of The Cosmic Man’ de kwalificatie voor de Europacup was, dan is ‘Low Desert Surf Club’ voor Fire Down Below de Champions League.
https://www.facebook.com/firedownbelow/videos/792209615924056/
https://www.youtube.com/watch?v=V3zaG6-N-OQ
Flowers of Hell - Greg Jarvis - Ik denk dat de rode draad echt in het gevoel zit - we brengen alleen iets uit als we het gevoel hebben dat het een bepaald niveau van schoonheid heeft bereikt
The Flowers of Hell is een Trans-Atlantisch experimenteel orkest dat bestaat uit een wisselende bezetting van ongeveer 16 onafhankelijke muzikanten uit Toronto en Londen. Hun grotendeels instrumentaal geluid slaat een brug tussen klassieke muziek en post-rock, shoegaze, space rock en drone muziek, waardoor ze vaak beschreven worden als een orkestrale uitbreiding van het werk van The Velvet Underground en Spacemen 3. Ze worden geleid door synestheet componist Greg Jarvis. Veel van hun repertoire is een verkenning van de klankkleur-vorm synesthesie die ervoor zorgt dat Jarvis onwillekeurig alle geluiden waarneemt als zwevende abstracte visuele vormen.
Naar aanleiding van de recente releases ‘Keshakhtaran’ en het uitbrengen van het in 2012 uitgebrachte cover album ‘Odes’ op vinyl hadden we een fijn gesprek met de veelzijdige performer, componist en alleskunner Greg Jarvis
Greg, je hebt inmiddels al heel wat muzikale watertjes doorzwommen, wat zijn de hoogte- en dieptepunten tot nu toe? Vertel eens wat meer over jezelf
De hoogtepunten zijn mensen als Lou Reed, mensen van Spacemen 3, Kevin Shields, de Tate Gallery en NASA's ground control team die ons werk promoten; we zijn een kleine onafhankelijke groep die niet-commerciële muziek maakt, dus die erkenning voelt echt ongelooflijk. Het grootste dieptepunt zou zijn dat we zes jaar bezig zijn geweest met het maken van een vierdelige klassiek-psychologische symfonie en dat niemand de moeite neemt om ernaar te luisteren. Toen hebben we in 2019 wat fragmenten uitgevoerd in Rusland, en het conservatorium van Moskou (waar Tsjaikovski, Rachmaninov en Prokofjev allemaal hebben gewerkt) vroeg om een volledige orkestpartituur voor de première! Ik en een tra scribent voltooiden dat een paar dagen voordat de oorlog uitbrak... en zo stierf mijn symfonie nog een andere dood. Poetin heeft mijn symfonie vermoord! Rot op met die vent.
Was de pandemie een inspiratie voor dit of andere projecten? Met andere woorden, hoe heb je deze periode als muzikant en mens doorstaan?
Zoals veel muzikanten kon ik niets nieuws schrijven tijdens de lockdowns; niets erin, niets eruit. Maar Toronto was hard en lang afgesloten en ik moest mijn hoofd en mijn muren ontvluchten. Dus stofte ik een 40 minuten durend meditatiestuk af waarvan ik vóór de pandemie al een kladje had gemaakt en ging aan de slag om er lagen aan toe te voegen, net als mijn bandgenoten die me hun stukjes stuurden. Een van mijn bandleden werkt overdag als masseuse en dus nam ik een overdosis paddo's en testte ik de mixen die ik aan het maken was tijdens massages - het was een ware ontsnapping naar een andere wereld in een tijd waarin die om me heen zo beperkt was.
Ik heb het gevoel dat het na die periode veel moeilijker is geworden voor bands of artiesten om concerten te boeken en weer terug te keren in de business; heb jij daar ook last van of niet?
Er is een heleboel onzin die bands in eigen beheer moeten doen en na een lange pauze is het moeilijk om daar weer aan te beginnen. Plus de hyperinflatie maakt alle verliezen zo veel groter. Laat staan dat na de pandemie iedereen en zijn band een 'muzikant' is met een 'album' - op dezelfde manier dat iedereen met een mobiele telefoon een 'fotograaf' is.
Flowers of Hell is begonnen in 2000 (denk ik); hoe is het idee ontstaan en wat betekent de naam? Letterlijk 'Flowers of Hell'?
De naam komt van Baudelaire, maar eigenlijk gaat het over het zwoegen van de muzikanten dat leidt tot het plezier van de luisteraars. Ik woonde in Londen en was op paddo's naar de Albert Hall gegaan om Classical Spectacular te zien, waar 300 muzikanten op het podium staan en een koor met 100 stemmen het 'beste van klassiek' doet - met lasers! Ik haastte me geïnspireerd naar huis, bedacht een stuk dat 'Opt Out' heette en riep een paar vrienden bij elkaar om het op te voeren. Toen dat goed ging, besloten we een band te worden.
De muziek op ‘Keshakhtaran’ is erg spiritueel merk ik op in het beluisteren; was het de bedoeling om een spirituele plaat uit te brengen of zie ik dit verkeerd? Waar ik van hou is die experimentele kant, ook de dromerige , de sprookjesachtige en de bevreemdende schoonheid in de instrumentatie , klopt het; was dit een bewuste keuze om zo te werken?
Ik denk dat je zeker gelijk hebt, want veel mensen hebben gezegd dat ze Keshakhtaran een spiritueel stuk vinden. Hoewel ik niet kan beweren dat ik weet hoe dat echt is gebeurd. John Coltrane's A Love Supreme (een heel bewust spirituele plaat) was in zekere zin een sjabloon voor Keshakhtaran als het gaat om het streven naar een sonische bestemming die bestaat als een wereld voorbij die van atomen en materie waarin wij leven. Bij het maken ervan schakelde ik mijn bewuste brein zoveel mogelijk uit en versmol ik gewoon met de muziek terwijl die zich laag voor laag ontwikkelde.
De albums 'Odes' en ''Keshakhtaran' werden kort na elkaar uitgebracht, met een verschillende inslag. Kun je ver war meer over vertellen en was Keshakhtaran een conceptplaat?
Odes is ons covers-album uit 2012 waar Lou Reed dol op was en dat het veelgeprezen Britse cultlabel Space Age Recordings in 2023 voor het eerst op LP uitbracht voor Record Store Day. De bedoeling van die plaat was om orch-popversies te maken van een aantal van mijn favoriete nummers. Ik wist dat mijn eigen schrijven steeds verder de abstractie in ging (en de obscuriteit die dat met zich meebrengt), dus ik wilde een wegwijzer van couplet-refrein-vers covers achterlaten die mensen naar mijn eigen composities zou kunnen leiden.
Met Keshakhtaran gaat het nergens over, dus ik denk niet dat het echt in de categorie van conceptalbums past - maar er speelden zeker veel artistieke en filosofische parameters mee bij het maken ervan.
De covers van bijvoorbeeld Lou Reed (een van mijn absolute favoriete artiesten) zijn magisch en baanbrekend. Waarom hebben jullie juist die nummers gekozen? Zit er een verhaal achter?
Met Odes hebben we demo's gemaakt van covers van obscure nummers van mensen als The Raincoats, The Paradise Motel, New World en Jack Kerouac, maar de grote klassiekers die we probeerden kwamen er allemaal beter uit. Lou Reed's Heroin is al heel lang mijn favoriete nummer en toen ik me realiseerde dat Laurie Anderson's O Superman ook uit slechts twee akkoorden bestaat, vroeg ik me af hoe het zou zijn om die twee te combineren, net als Lou & Laurie. Walk On The Wild Side hebben we gedaan omdat we zowel een elektrische bassist als een contrabassist hebben - je hebt ze allebei nodig voor de beroemde baslijn van dat nummer, dus ik liet ze het uitproberen tijdens een repetitie en vond het geweldig hoe het eruit kwam. Hmmm, Run, Run, Run... ik denk dat we dat gedaan hebben omdat het makkelijk en leuk is om te spelen!
Naast de instrumentatie op ‘Keshakhtaran’, ben ik onder de indruk van de bijzondere vocals; waar heb je deze prachtige stem gevonden, zo veelzijdig en mooi?
Ik stak de Atlantische Oceaan over als enige passagier op een vrachtschip, terwijl ik aan mijn symfonie werkte, en ik realiseerde me dat ik een operazang nodig had om het geheel aan elkaar te rijgen. Danie Friesen, een meisje dat ik een paar weken eerder in een buurtcafé in Toronto had ontmoet, had gezegd dat ze een operasopraan was. Dus vond ik haar weer en sindsdien werken we al tien jaar samen - we reizen naar plaatsen als Moskou, Londen, Berlijn en Praag om op te treden en hebben het erg naar ons zin.
Het is moeilijk om een rode draad te ontdekken in de vele releases met 'Flowers to Hell' (laat staan in je andere projecten). Is er een rode draad? En waar zitten de grootste verschillen tussen de verschillende releases?
Ik denk dat de rode draad echt in het gevoel zit - we brengen alleen iets uit als we het gevoel hebben dat het een bepaald niveau van schoonheid heeft bereikt. De eerdere albums zijn psych met een vleugje klassiek en de latere zijn klassiek met een vleugje psych.
Hoe zijn de reacties tot nu toe?
De mensen die naar Keshakhtaran hebben geluisterd leken er allemaal erg van onder de indruk; op dezelfde manier was ik onder de indruk van hoe poëtisch veel muziekjournalisten het beschreven. Maar wat het publiek betreft, ik denk niet dat veel mensen het al gehoord hebben. In dit tijdperk van Tiktok en Instagram Reels van 10 seconden is het echt moeilijk om mensen te laten luisteren naar een instrumentaal album dat bestaat uit twee stukken van 21 minuten.
Je bent een bezige bij, er zijn al veel releases geweest en toch weet je jezelf steeds opnieuw uit te vinden, waar haal je steeds die inspiratie en kracht vandaan?
Al jaren zeg ik tegen onze drummer Linda Noelle Bush: "Dat is het! Ik stop ermee! Ik heb genoeg van alle niet-muzikale dingen die je moet doen!" Maar er komt altijd wel een of andere triomf voorbij die me de inspiratie en kracht geeft om door te gaan. In juli vorig jaar had ik Linda weer eens verteld dat ik ermee stopte, maar een paar weken later kreeg ik een deal aangeboden door Space Age Recordings, kreeg ik opening slots van the Wedding Present (hun Seamonsters album is een Top 5 fav van mij), en werd ik gevraagd om een twee uur durende festivalset van Velvet Underground covers te spelen met een band van legendarische oude Tsjechische dissidenten - dus ik was er weer!
Vind je ondertussen nog tijd voor andere projecten, vertel ons er alles over
Ik werk aan een boek dat is gebaseerd op mijn dagboeken uit de jaren '90 over mijn leven als jonge platenbaas in Praag, waar ik Oost-Europa zag transformeren.
Wat zijn je toekomstplannen?
Mijn plan voor de nabije toekomst is om het boek af te maken en te publiceren. De verre toekomst is niet iets waar ik veel over nadenk, maar de onzekerheid of die ooit komt, maakt dat ik vandaag zoveel mogelijk wil doen.
Wat zijn je ambities, is er iets als een doel dat je wilt archiveren?
Ik ben niet erg doelgericht, maar zoals alle artiesten heb ik de wens en hoop dat mijn werk in de toekomst meer gehoord zal worden. Het is duidelijk dat als we populair zouden willen zijn, de muziek niet zo zou klinken - maar we dromen er nog steeds van dat het een groter publiek vindt, hoewel we niet willen dat we persoonlijk bekender worden.
Bedankt voor dit interview, als je nog iets wilt toevoegen, voel je vrij om dat te doen
Bedankt voor de geweldige vragen Erik. En aan iedereen die dit tot het einde heeft gelezen, bedankt voor je tijd!
https://www.youtube.com/watch?v=XnCDPsgydic
De Gentse stoner-rockers van Fire Down Below stellen op 9 september hun derde album ‘Low Desert Surf Club’ voor in Trefpunt in hun thuisstad Gent. Wie vol ongeduld zit te wachten op dat nieuwe werk kan op Bandcamp al luisteren naar “California”, de eerste digitale single.
De productie was in handen van Nick DiSalvo van de Amerikaanse band Elder en de opnames gebeurden in Duitsland. “California” is desert-stoner pur sang in de goede traditie van Kyuss, Monster Magnet en Cowboys & Aliens.
Het Gentse viertal zet een massieve wall of sound neer over een stampvoetend tempo en een catchy, meezingbaar refreintje. Een knappe single die ons bijna helemaal omverblaast en die ons doet verlangen naar dat nieuwe album.
https://firedownbelow.bandcamp.com/album/low-desert-surf-club
Fire Down Below - Bringing the desert to Ghent
Fire Down Below + Cities Of Mars + High Desert Queen
Fire Down Below puzzelde met de tourschema’s van High Desert Queen en Cities Of Mars, twee van hun labelgenoten bij Ripple Music, en kwam zo tot een klein broertje van het Ripple Fest in Gent. De Gentse stonerband heeft flink wat nieuwe tracks die ze aan een live-toets wilden blootstellen.
De Texanen van High Desert Queen mochten de avond inzetten met hun desert rock. Het was hun allereerste concert ooit op het Europese vasteland, nadat ze de week ervoor reeds door de UK zwierven. Met meer succes overigens dan verwacht, want op een handvol cassettes en T-shirts na was hun hele merchandise reeds uitverkocht. En dan moesten ze nog beginnen aan het Duitse luik van hun tournee.
High Desert Queen bestaat nog niet zo heel lang als band, maar hun naam en faam schiet als een raket omhoog. Na de eerste noten van “Ancient Alien” wist je ook meteen waarom. Voor zover er een definitie bestaat van catchy desertrock, beantwoordt High Desert Queen aan alle criteria. Lekker uptempo, meer Kyuss en Monster Magnet dan Sleep, compacter in songopbouw dan veel andere bands in het genre, meteen de sound oproepend die we zijn gaan associëren met weidse woestijnen, …. Het plaatje klopt helemaal.
De Texanen speelden in Gent slechts twee tracks van hun debuutalbum ‘Secrets Of The Black Moon’ (“As We Roam” en het fantastische “The Mountain Vs The Quake”). De vijf andere zijn nieuwe tracks voor hun volgende album, dat er al snel aankomt. Afgaand op de live-versies, kijken wij alvast uit naar de opnames van “Ancient Alien”, “Pretty Little Liar”, “Head Honcho” en vooral “Solar Rain” waarmee ze in Gent de set afsloten.
High Desert Queen speelde in Gent een heel strakke set. Drummer Phil en bassiste Morgan legde een solide basis voor gitarist Rusty en zanger Ryan. Die laatste was naar Amerikaanse normen de bescheidenheid zelve: uitermate dankbaar voor de speelkans en super professioneel. In de slotakkoorden van “Solar Rain” liep hij het zaaltje in om elkeen persoonlijk te bedanken met een knuffel of een high five en bij de volgende bands stond hij telkens op de eerste rij om te supporteren. Zo hoort het eigenlijk, maar het is lang geleden dat we het nog effectief gezien hebben.
High Desert Queen wordt een hele grote band in het circuit van Desertfest en gelijkaardige festivals.
Voor Cities Of Mars was de Asgaard in Gent één van de haltes op hun tournee door Zweden, Duitsland, Zwitserland en België. In België doen ze liefst vier clubs aan en vooral aan Antwerpen hebben ze goede herinneringen van een vorige tournee. Hoewel de band toch al goed acht jaar bestaat, zijn ze hier nog niet zo bekend, maar ze werken er dus hard aan. Dit trio mengt o.m. doom, postrock en sludge door hun donker-getinte stoner.
De Zweden brachten in Gent een mooie dwarsdoorsnede uit hun oeuvre, met van hun jongste album (‘Cities Of Mars’) onder meer “The Prophet”, “Towering Graves” en “The Black Shard”. Afsluiten deden ze met “The Third Eye”, hun debuutsingle uit 2015. Prima band en ook zij speelden een strakke set.
Fire Down Below zit op een kantelpunt, of eerder al een stuk voorbij het kantelpunt. De internationale interesse voor dit Gentse stoner-viertal groeit zienderogen en hun volgende album moet die interesse nog een extra zetje geven. De opnames volgen eind dit jaar en de release is voor volgend jaar. Daarbij is het altijd een goed idee om het nieuwe materiaal eens live te testen voor jezelf en bij de fans. Van die nieuwe songs zijn “Airwolf” en “Driver” meer dan degelijk, mist “Cocaine Hippo” misschien nog wat punch en extra psychedelica en intrigeert “Malibu” met een gewaagde surf-intro. Het absolute nieuwe anthem voor Fire Down Below wordt evenwel “California”. Die track is smoking hot en onmiddellijk mee te brullen. Met dat derde album van Fire Down Below komt het dus wel goed.
Zanger/gitarist Jeroen kreeg het wel heel warm op het podium en krijgt bij een opmerking daarover meteen antwoord van Ryan van High Desert Queen: You started it, bringing this desert rock to this city. De stoner-fans konden hun hart nog ophalen aan klassiekers uit ‘Viper Vixen Goddess Saint’ en ‘Hymn Of The Cosmic Man’ als “Ignition”, “Roadburner”, “Saviour Of Man” en “Dashboard Jesus” (het trucje met de extra drum in het publiek voor de intro, dat werkt nog steeds). Bij “Malibu” duikt Jeroen nog het publiek in en mag daar al spelend meeslurpen aan een Duvel.
Als bisnummer speelde de band op verzoek nog “The Mammoth” en daarna was er nog een groepsfoto met alle bands en een gemeende glimlach op ieders gezicht. Als die nieuwe vinyl volgend jaar in de winkels ligt, zal die vast als zoete broodjes verkopen. En live staat deze band steeds overeind als een huis.
Goed, de opkomst kon nog iets beter, maar dat moet zowel elke organisator vandaag zeggen. Maar misschien is op 3 juni de basis gelegd voor een eerste editie van Ripple Fest Belgium?
Organisatie: No Name Collective
Low - Duister, dieper en intenser dan ooit
Al 29 jaar lang brengt Low het beste van de slowcore indie rock-wereld. Hun laatste plaat ‘Hey What’ (2021) borduurt verder op de fuzzy productie van ‘Double Negative’ (2018) met nog steeds voldoende interessante elementen om origineel te zijn. Om te weten hoe Low die laatste plaat live overbrengt, moesten we ons begeven naar de Trix.
De treingoden waren ons deze avond niet gezind. Hierdoor moesten we een groot deel missen van het supersonische Doom van Divide and Dissolve. Met heel wat versterkers was er geen tekort aan een loeiharde rock. Het beetje dat we konden meepikken was alvast onversneden sludge/doom zoals je die zou verwachten. In het afsluitend nummer ging het van uptempo naar een heel zware en logge brij. Niets onverteerbaar want de manische drums ondersteund met de slide noise waren wel nog meeslepend. Leuk opwarmertje.
Tijdens de verpozelijke pauze werd het podium gestript tot het pure essentiële waarmee Low wel gekend hun live muziek overbrengt. Nieuw en wat later bleek vooral heel effectief, waren de drie lichtzuilen die voor de nodige projects zorgden. Zeer onopvallend kwamen Alan Sparhawk, Mimi Sparks en gelegenheidsbassiste Liz Draper op kousenvoeten hun plaats innemen. Het doel was zeer duidelijk: hun laatste plaat Hey What quasi integraal brengen. “White Horses” zette de toon voor de rest van het nieuwe materiaal. Het stokkend gitaareffect dat naadloos aansloot bij de verknipte synchrone lichtprojecties, was een terugkerende patroon. Al in het tweede nummer “I Can Wait” was daar de typische prachtige samenzang van Sparhawk en Sparks. “All Night” klonk qua zang van Sparks betrekkelijk poppy maar het geheel zorgde - mede door fameuze basmelodie - al voor een eerste indrukwekkend hoogtepunt. “Hey” was dan een persoonlijk hoogtepunt voor Spark waar ze de leiding nam in de zang. “Days Like These” begon aanvankelijk rustig maar even werden we met verstomming geblazen wanneer we halfweg sonisch omvergeblazen waren. De rustige bijna-balad “Don’t Walk” moest alvast ook niet onderdoen.
Die nieuwe plaat klonk dan al enorm overtuigend, nog meer duister en dieper dan wat we gewoon zijn van Low maar dus allesbehalve bevreemdend. Afsluiter van de eerste concerthelft “The Price You Pay (It Must Be Wearing Off)” was een waar genot waarbij het publiek uitbundig wiegde, headbangde of diep genoot (met de ogen) gesloten.
De tweede helft was secuur samengesteld met ware indieparels uit verschillende van hun vorige platen. Contrasterend met het nieuwe duister materiaal was het vlot gespeelde “Congregation”. Vanaf de eerste noten werd daarna het zeemzoete “Sunflower” onder luid gejoel ontvangen. De geprojecteerde neergaande zon versterkte het hartverwarmend effect dat Low naar op zoek was. “Disarray” was ook visueel een streling voor het oog waarna Sparhawk de lichttechnicus zeer terecht bewierookte. Ook het sterrenschouwspel op de schermen tijdens “Plastic Cup” zorgde net voor dat tikkeltje meer. “Monkey”, een ander hoogtepunt, was met die diepe baritonstem van Sparhawk en het beukende gedrum van Sparks, gewoonweg af. Naarmate het concert vorderde werd de frontman spraakzamer en stortte vaak zijn dankbaarheid uit, wat uiteraard wederzijds was. Tijdens “Especially Me”, dat trouwens zo zou passen in de tracklist van het nieuwe Hey What, had het drietal er duidelijk veel plezier en voldoening in om voor zo’n dankbaar publiek te staan. Ze mogen al dan vaak afgesloten hebben “Nothing But Heart” maar ook deze keer baande dit prachtnummer zich vlot naar de diepste delen van ons hart. Een pure verwennerij dat afgesloten werd met “Two-step” en het bedriegelijk rustige “When I Go Deaf”.
Ook al hebben ze er al vele jaren opzitten en hebben ze een indrukwekkende oeuvre samengesteld, toch blijft Low immer relevant en boeiend. Iets wat ze ook deze avond opnieuw hebben bewezen.
Setlist
White Horses - I Can Wait - All Night - Disappearing - Hey - Days Like These - Don't Walk Away - More - The Price You Pay (It Must Be Wearing Off) - Congregation - No Comprende - Sunflower - Disarray - Plastic Cup - Monkey - What Part of Me - Especially Me - Nothing but Heart - (Encore:) Two-Step - When I Go Deaf
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1902-low-04-05-2022
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1901-divide-and-dissolve-04-05-2022
Organisatie: Trix, Antwerpen
Black Flower - Een multiculturele schokgolf
We citeren even ’Black Flower releasete eind januari 2022 ‘Magma’ op het door grooves geobsedeerde label Sdban Ultra. Het is het vierde album van de band onder leiding van saxofonist, fluitist en componist Nathan Daems (Echoes of Zoo, Dijf Sanders). Hij laat zich al sinds jaar en dag bijstaan door Jon Birdsong (cornet), Filip Vandebril (bas) en Simon Segers (drum). Nieuw in de band is toetsenist Karel Cuelenaere. Op de plaat, die werd geproducet door Frederik Segers, horen we ook de stem van Meskerem Mees.
Black Flower brengt een hypnotische mix van ethiojazz, afrobeat, psychedelica en Oosterse geluiden. De muzikanten laten zich daarbij inspireren door Mulatu Astatke, Fela Kuti, maar ook door Westerse muzikale tradities.
We waren er bij in de N9, Eeklo …
Als Nathan Daems iets aanraakt , verandert het in goud; de multi-instrumentalist brengt een diversiteit aan stijlen, en tast muzikale grenzen af. Naast hem plaatsen we met plezier ook de andere muzikanten van Black Flower in de spotlight. Cornet speler Jon Birdsong bespeelt zijn instrumenten (en ook het publiek) met diezelfde gretigheid als Nathan. Samen vormen ze de basis van de band.
Ze worden bijgestaan door Filip Vandebril, subtiele , fijne baslijntjes, en Frederik Segers die zijn drumvellen streelt; er ontstaat een multiculturele schokgolf, een sound die inwerkt op de dansspieren. Het sprankelend klankentapijt van toetsenist Karel Cuelenare vormt live een beduidende meerwaarde door die psychedelica-exotica, en maakt dus het plaatje compleet.
Black Flower bewandelt een uiterst avontuurlijk pad , een perfecte mix van pop, jazz, psychedelica, etno, afro, Balkan en ga zo maar door.
De groovy klanken, de aanstekelijke percussie, fluit, sax en de sprankelende cornet/gitaar bedwelmen ons volledig. Ze prikkelen hoedanook de dansspieren.
De multi-culturele mix en diversiteit brengt een soort magie, een zalving van Oosterse klanken en de Westerse cultuur. Grenzen worden afgetast en af en toe werden de registers opengetrokken. Mooi. Live schittert deze warme, kleurrijke sound. Wat een totaalbeleving .
Organisatie: N9, Eeklo
Black Flower is een Belgisch etno-jazz-band (met ook afrobeat en dub) rond saxofonist Nathan Daems met bandleden die referenties kunnen voorleggen van Calexico en Beck tot The Valerie Solanas en De Beren Gieren. Doorgaans doen ze hun ding volledig instrumentaal, maar voor hun eerste vocale gast hebben ze meteen een prijsbeest uitgekozen: Meskerem Mees. Zij werkte eerder samen voor singles van Tourist LeMC en Mooneye en heeft vooral haar prachtig eigen album ‘Julius’ op haar conto staan.
Deze “Morning In The Jungle” heeft een mooie setting. Het verhaal begint (op papier) in Brazilië waar lekker gedanst wordt en lichamen tegen elkaar aanschurken. Tegelijk is er een vrouwelijke pickpocket aan het werk en de single is eigenlijk de soundtrack bij het mogelijke verhaal van het avontuur dat volgt op dat gegeven, tot aan het ochtendgloren. Een leuke zet van Black Flower om dat zo te ‘verkopen’.
Muzikaal is dit een mooi voorbeeld van waar Black Flower voor staat: swingende exotische jazz van de bovenste plank. Knappe productie. Niets op aan te merken. Meskerem Mees krijgt een mooie gastrol in het muzikale verhaal, maar kan/mag/wil als zangeres niet helemaal op haar hoogste niveau schitteren, terwijl het in jazz toch vaak net de bedoeling is dat elke artiest zijn momentje krijgt/neemt. Samengevat is dit een prima single die maar een zucht verwijderd is van geweldig.
Op het B-kantje, want deze single komt uit op een beperkte oplage van 300 7”-vinyls, krijg je nog een onuitgegeven track van Black Flower als extraatje.
Jazz/Blues
Morning In The Jungle -single-
Black Flower feat Meskerem Mees
https://blackflower1.bandcamp.com/album/morning-in-the-jungle-feat-meskerem-mees
Slow Crush + The Guru Guru - Stevig slaapmuts gevolgd door eindeloze droom
De Belgische shoegazerband Slow Crush is op tour om hun tweede album ‘Hush’ dat op 22 oktober gereleased wordt, voor te stellen. Met een EP ‘Ease’ (2017) en ‘Aurore’ (2018) reeds onder de arm en meer dan honderd optredens in de VS achter de kiezen, heeft de door-internationale-pers-bejubelde band met hun eigen invulling van shoegaze al een trouwe fanbase opgebouwd. Reden genoeg om af te zakken naar de Botanique.
Als special guest liet The Guru Guru ons alle hoeken van de Rotonde zien met onder andere enkele nieuwe songs uit EP ‘It’s a (Doggy Dog) World’. Zanger Tom Adriaenssens, in pyjama, zocht in opener “Where’s My Rum (Isn’t it Anywhere)” wanhopig naar zijn nachtmutsje. Geen erg want met het daaropvolgende opzwepende “Chramer” leek hij al geen zin te hebben om vroeg in de veren te duiken. Vanaf dan zette de band één langgerekte sprint in. De knallende nieuwkomer “Honestly (I Don't Feel Like Dancing)”, de met een ukulele gespeelde “And I'm Singing Aren't I” en het ogenschijnlijke innemende “Origamiwise” waren telkens uitschieters waar Adriaenssens absurde dansmoves en mimiek boven haalde.
Hoe divers het vijftal er uit zag, zo divers was ook hun muziek. Eens klonk het als de vroege Foals met snedige gitaar hooks, andere keren herkenden we toetsen van The Faint of kwamen er vlagen van industrial of sludge metal voorbij. In een veel te kort half uur zijn ze er in geslaagd om ons meerdere keren KO te slaan.
Gelukkig had het talrijke en divers publiek voldoende tijd om terug op krachten te komen voor Slow Crush. Het viertal, gefront door de Engelse Isa Holliday, nam het volledig podium in om zo figuurlijk plaats te bieden aan hun indrukwekkende wall of sound. En dat was het ook: de drum kletterde er duchtig op los, de gitaren walsten over alles en iedereen, de overdriven bass hield alles strak in het gareel en het geheel werd door Holliday’s dromerige, zachte stem gekleurd.
“Glow” dat naadloos aansloot op het voorprogramma, was de perfecte overgang. Dit punkachtige nummer begon verschroeiend om op een half tempo beukend te eindigen. De zeemzoete dream pop in “Aurore” voelde aan als een warm troostend herfstdekentje. Nog een hoogtepunt was “Swoon” dat doorspekt was met grungy toetsen. Door die verscheidenheid aan genres, zou het brandmerken van de band als pure shoegaze hen onrecht aandoen. Ook hun nieuw materiaal zoals “Swoon” en “Hush” klinken etherisch, fris en origineel.
Enige minpuntjes bij momenten waren de overdaad van de snare drum en de soms onverstaanbare vocals. Dit deerde het publiek allesbehalve dat zichtbaar genoot van de vele opgetrokken soundscapes en headbangmomenten.
Slow Crush was dan ook geen statige band die zo maar naar hun schoenen staarden maar de ruimte op het podium goed benutte.
Kortom een band met een sterke live act waar we nog veel over zullen horen en van zullen zien!
Neem gerust een kijkje naar de pics (@Dieter Boone)
https://musiczine.net/nl/photos/category/325-slow-crush-20-10-2021
Organisatie: Botanique, Brussel
Na bijna 10 jaar is Jakob Dylan terug met zijn Wallflowers. Het nieuwe album ‘Exit Wounds’ werd geproduceerd door Butch Walker (Taylor Swift, Weezer), gemixed door Chris Dugan (Green Day) en bevat vocale bijdragen op vier songs van zangeres/singsongwriter Shelby Lynne.
Dynamisch en krachtig (‘lean, potent and eminently entrancing’) rocken Jakob & Co als een ‘'Tom Petty-alike timeless songwriting and storytelling with a hard-hitting and decidedly modern musical attack'. Dit is goudeerlijke Amerikaanse rock 'n roll/roots, met de nodige swing en grooves!
Eigenlijk hoeft de band zich niet meer te bewijzen. ‘Bringing Down The Horse’ was het succesalbum , op zich is er in die tussentijd niet echt veel veranderd. Ze doen waarin ze goed zijn, zonder zichzelf te moeten heruitvinden . En dat stoort allerminst.
Wallflowers is de band van Jakob Dylan, de zoon van …; de man heeft een warme stem, die de rootssound integer maakt. ‘Exit Wounds’ overtuigt als rootspoppende plaat. Het is een degelijk album, eenvoudig , doeltreffend , doorleefd, energiek, weemoedig, in het genre zonder echte verrassingen en avontuurlijke uitstapjes.
“Maybe your heart's not in it nog more” is meteen een sterke opener, licht melancholisch en dromerig van aard. Lekker voortkabbelend klinkt het materiaal , o.m. met “Roots and wings” en “The dive bar is in my heart” en het afsluitende “The daylight between us”.
Kortom, de band is en blijft op z’n best in het badje van rootspop.
Tracklist: 1 Maybe Your Heart's Not In It No More 2 Roots And Wings 3 I Hear The Ocean (When I Wanna Hear Trains) 4 The Dive Bar In My Heart 5 Darlin' Hold On 6 Move The River 7 I'll Let You Down (But Will Not Give You Up) 8 Wrong End Of The Spear 9 Who's That Man Walking 'Round My Garden 10 The Daylight Between Us
Slow Crush - livestream - Verschroeiende, beklijvende shoegaze sound!
We citeren even: ‘Dat 2021 een moeilijk jaar is voor de live-sector is ondertussen wel al geweten. De internationaal gerenommeerde shoegaze act Slow Crush probeert er desondanks toch het beste van te maken. Eerder dit jaar stonden ze al (virtueel) op Eurosonic Noorderslag. Nu hebben ze ook een fantastische concert film in mekaar geknutseld met steun van de Ancienne Belgique in Brussel.
https://www.youtube.com/watch?v=jGL-sa4m7-Y
Eerder ging de sessie al in première via het nieuwe cultuurkanaal Podium 19, nu kan je hem dus ook integraal herbeleven via het youtube kanaal van de Ancienne Belgique zelf.
Later dit jaar volgt trouwens ook eindelijk de langverwachte opvolger van Slow Crush hun debuut album 'Aurora'."
Toen we Slow Crush in 2019 zagen optreden in de AB club schreven we: ''Slow Crush is op die paar jaar tijd duidelijk volwassen geworden. De muzikanten spelen op het scherpst van de snede en ze vullen elkaar perfect aan. Isa ontpopt zich tot een bijzonder vurige frontvrouw, die je hart sneller doet sneller slaan door haar stem en uitstraling. Slow Crush is muzikaal een intens spooky, bevreemdende schoonheid’.
Slow Crush is te situeren binnen My Bloody Valentine , Ride, Slowdive en Lush; dit is subtiel klinkende shoegaze met weerhaken , dat de sound gevoelig extravert maakt . Intrigerend en inspirerend mooi …
Het begint allemaal vanavond met de camera die ons door de gangen van de AB loodst … we waren geëmotioneerd, ontroerd toen we de zaal nog eens binnenin konden.
Live trekt Slow Crush de registers helemaal open op “Aurora”, “Drift” en het afsluitende “Glow”, energieke , dynamische nummers in het genre. Ze hebben een broeierige spanning en intensiteit. Een rakende, dreigende oorverdovende intimiteit.
De dromerige sound komt door op “Tremble” , “Collide” en “Reel” , die een bedwelmende, hypnotiserende indruk nalaten.
Een mooie afwisseling die de weg opnieuw plaveit naar de nineties.
Intussen worden nog beelden getoond van de AB gangen , wat zorgt voor een visueel beleven.
Dit is een shoegaze avond ten top. De vocals van Isa zijn zalvend, dreigend, oorverdovend. De instrumentatie is intens , broeierig, spannend, scherp. Het intrigerende shoegazegeluid is donker, zwart en warm, veelzijdig.
Slow Crush gaat uitgekiend te werk, spooky en bevreemdend, verschroeiend en beklijvend.
Opzet geslaagd dus !
Setlist: Aurora//Drift // Tremble// Aid and Abet//Collide//Reel//Glow
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Slow Pilot - Slow Pilot plays Jeff Buckley - livestream - Een perfect eerbetoon aan Jeff Buckley
We maakten kennis met Slow Pilot (*****) in 2015 , toen de band het voorprogramma verzorgde van K's Choice in De Casino, Sint-Niklaas. We schreven daarover: ''Slow Pilot, de band rond de talentvolle singer-songwriter Pieter Peirsman, speelde een erg gedreven set. Zijn zangtalent kwam hier naar voor, de jonge gast had een begenadigde gitarist mee, maar speelde zelf ook een potje gitaar en piano."
Eind maart 2018 bracht Slow Pilot hun debuut album uit via Starman Records. ‘Gentle Intruder’ viel vooral op door de combinatie hartverwarmende melancholie en broeierige aanstekelijkheid.
Ondertussen is de band rond Pieter Peirsman sterk bezig. Onder de noemer 'Slow Pilot Plays Jeff Buckley' stonden er in 2019 enkele concerten op het programma; een mijlpaal alvast in de carrière van de band, gezien je eigenlijk net die magie van een Buckley terugvindt bij de band.
Slow Pilot brengt in het kader van De Week van de Belgische Muziek, de muziek van de grootmeester weer tot leven via streaming in Cultuurcentrum Brugge.
Naast het concert zelf waren er fragmenten te zien uit interviews van Jeff Buckley, een terugblik over zijn concert op Rock Werchter 1995 en interviews die Sofie Engelen achter de schermen had met o.a. Pieter Peirsman zelf, en vele andere muzikanten.
Op deze wijze werd een ware ‘Rockumentaire’ gepresenteerd over de man zelf en uiteraard over het album 'Grace'.
De manier waarop Slow Pilot de muziek van Buckley tot leven wekt op het podium van CC Brugge, zorgde voor kippenvelmomenten. Pieter heeft een breed stembereik en kan vocaal de grens verleggen; Met name hier de gevoelige Buckley, waarbij Pieter’s stem breekbaar klinkt, maar ook in het energieke door een forse, krachtige, trillende stem.
De muzikanten beheersen perfect hun instrument. De sound is spannend, vlijmscherp en integer, emotioneel.
Ze spelen een gevarieerde set, die ons sterk raakt. Een uur lang zijn we onder de indruk en worden we bij het nekvel gegrepen. Wat een dosis vuurkracht en intensiteit straalt deze band uit, die de grootmeester eert .
Een mooier eerbetoon konden de fans van de veel te vroeg gestorven held zich niet voorstellen. Geen routineuze set van het gezelschap , nee, hier was er sprake van bezieling, nauw verbonden aan de muzikant en de performer Buckley zelve! Innerlijk genot ervaarden we door deze topmuzikanten zowel op de ingetogen als energieke momenten; alle registers durfden ze open te trekken. De vocals van Pieter , zachtmoedig als krachtdadig, zijn even cruciaal. De geest van Jeff dook op …
Alles werd trouwens zeer mooi aan elkaar gepraat door Sofie Engelen, die niet alleen interviews voor haar rekening nam, maar ook haar aanstekelijk enthousiasme , een prachtige bijdrage leverde aan het concept.
Slow Pilot leverde dus een prachtig eerbetoon aan Jeff Buckley. Innemend, aanstekelijk en hartstochtelijk . Er hing magie in de lucht . Zoals Buckley de liefhebbers raakte, benadert Slow Pilot het materiaal, van én de artiest zelf, zielsmatig sterk in een overtuigende set.
Organisatie: Cultuurcentrum Brugge
Everglow - Altijd overeind blijven en verder doen waarmee je bezig bent, het positieve willen zien of eruit halen en de steun die je aan elkaar hebt, is hier extreem belangrijk!
De uit het Waasland afkomstige band Everglow timmert sinds 2000 aan de weg. Muzikaal wordt Everglow omschreven als ‘power metal’ met een vrouwelijke ‘touch’ , en klinkt de band zeer fris en uniek. Hun laatste platenwerk dateert al van 2013 ‘Destination’ ; toch heeft Everglow niet stil gezeten, integendeel. We hadden dan ook een fijn gesprek over de toekomst en hoe de band (en de leden daarvan) zijn omgegaan met deze corona tijden.
Everglow is een band die al een tijdje aan de weg timmert. Hoe is de band ontstaan? Voor zij die jullie nog niet kennen , wie zijn Everglow?
De band is ontstaan door het stoppen van Poseydon (mijn andere band , meer in de Death/Thrash metal). We hadden met Poseydon al songs geschreven met Cindy (zangeres), maar door de stop hebben we heel de boel opgesplitst en is Everglow ontstaan!
Everglow wordt omschreven als 'female power metal', is dat de juiste omschrijving? Ik hou niet zo van bands in een hokje duwen, maar hoe zou je zelf uw muziek omschrijven?
Everglow maakt power songs met keyboards en vrouwelijke zang. De beste omschrijving voor de stijl lijkt me dus inderdaad ‘Female Powermetal’. Voor optredens of interviews vragen ze meestal een stijlomschrijving, dus we moeten wel een bepaalde richting kiezen! Onze muziek is redelijk krachtig. Je kan het niet vergelijken met de typische Gothic metal, maar de keyboards en de female vocals zijn wel prominent aanwezig. De beste keuze was dus om te verwijzen naar de power, de vrouwelijke zang en de sfeer van de keyboards die we in onze songs hebben.
Je ziet door het bos vaak de bomen niet meer wat dit genre betreft, heb ik de indruk. Maar toch klinkt Everglow 'uniek’. Hoe komt dat denken jullie zelf?
We zijn inderdaad een buitenbeentje (zoals ze zeggen) en dat vinden we zelf ook. We beschouwen het zelf dan ook als een pluspunt! We kunnen onszelf moeilijk vergelijken met die ene of die andere band. Mochten we bijvoorbeeld ooit een cover willen doen, dan zou de keuze ook niet evident zijn door de vele verschillende invloeden van de bandleden. Onze aparte stijl en klank komt hoofdzakelijk door de power van de muziek in combinatie met de cleane zang!
Om daar een beetje verder op in te gaan ... De typische female voice metal is naar mijn mening een beetje aan het doodbloeden, er is zelfs geen female voice metal fest meer in Wieze. Hoe overleef je als band met toch een typische female voice inslag?
Het is vooral hier in België moeilijker om aan bod te komen. Zeker in vergelijking met Thrash- of Death metal bands! We moeten veel meer inspanningen doen dan bij andere genres. Maar doodbloeden zou ik nu ook niet zeggen, want er is weldegelijk publiek voor. Naar mijn mening is er vooral vanuit de organisaties minder vraag naar. Gewoon verder doen en blijven gaan is hier de boodschap!
Hoe waren de reacties op ‘Destination’'(2013)’, de plaat waardoor ook ik jullie heb ontdekt?
Vol lof moet ik zeggen, echt waar. We waren zelf aangenaam verrast door de positieve reacties! Voor de ‘Destination’ CD hebben we dan ook echt onze tijd genomen om de songs volledig tot de allerlaatste noot af te werken. Ook in de studio en tijdens het masteren hebben we alle tijd genomen, alles moest gewoon perfect zijn. Het harde werk werd beloond!
Persoonlijk was ik, wat dat album betreft, onder de indruk van die grunts van Alain die zo mooi samengaan met de melodieuze zanglijnen van Cindy. Een perfecte match. Wat is jullie mening?
We hebben die reactie nog gekregen! Volgens sommigen zouden we het zelfs meer in de songs moeten verwerken. In de desbetreffende nummers zit het ook echt wel op zijn plaats. Er is nog samenzang in andere nummers aanwezig, maar dit is niet altijd grunt natuurlijk!
Er is ondertussen veel veranderd, wat waren de hoogte en dieptepunten door de jaren heen?
Alles blijft veranderen in het leven he. We moeten ons daar constant naar aanpassen, dat is ook normaal en we hebben het niet altijd even makkelijk gehad. Denk nu ook niet dat het bij andere bands allemaal van een leien dakje loopt. Maar langs de andere kant hebben de kansen die we gekregen hebben bij het uitbrengen van ‘Destination’, ons wel op de kaart gezet!
Sommige van jullie zitten ook in andere projecten, de meeste hebben een familieleven naast de bands, is dit nog allemaal combineerbaar en hoe?
Een goede planning en afspraken zijn hier dan heel belangrijk. Ik vind dat iedereen in de band mag doen waar hij voor kiest. Sommigen onder ons hebben ook een voorliefde voor een ander genre, zowel binnen als buiten de metal. Door ook te spelen in andere bands, kunnen ze de voldoening compleet benutten. Maar druk is het sowieso: gaan werken, gezin, en dan komt er nog eens repeteren, nummers schrijven en optreden bij. Je kan het eigenlijk best vergelijken met iemand die zich moet inzetten voor zijn sportactiviteiten: die heeft ook vaste verplichtingen naast de sport. Uiteindelijk is het de passie die ervoor zorgt dat we er tijd voor maken.
Het is de laatste tijd een klein beetje stil rond Everglow, enfin met die corona tijden rond iedere band, maar ik had al een tijdje niets meer van jullie vernomen. Of het moet zijn dat ik onder een steen heb geleefd en is me iets ontgaan?
Er is je niks ontgaan :-) We hebben reeds een bewogen pad achter de rug: onze nieuwe CD was bijna klaar en de planning voor de studio (Midas Studio in Lokeren olv Tony De Block) was gefinaliseerd, toen onze toenmalige drummer (toffe kerel, perfect fit met en voor de band) ziek werd. Al onze plannen vielen toen quasi in het water. Bij ons is ieder groepslid niet zomaar een groepslid maar ook een vriend, dus je geeft die jongen tijd om erbovenop te geraken, maar dit bleek echter niet van korte duur te zijn. Na maanden kwamen we allen tot de constatatie dat het niet zou lukken, desondanks alle kansen. Hierdoor waren we toch weeral een hele periode verder, met een serieuze opdoffer bij elk bandlid als gevolg! Met veel spijt in ons hart hebben we uiteindelijk dan toch afscheid genomen van elkaar. We hebben daarna ook ruim de tijd genomen om een nieuwe en goede vervanger te vinden. De goden moeten ons wel goed gezind zijn, want we hebben hem dan ook gevonden in Ash!
De hoofdreden, naast die corona crisis, is dat ik heb vernomen dat er dit jaar een nieuwe plaat zou uitkomen? Wanneer, waar hoe? Vertel er gewoon iets meer over
Het is inderdaad zo dat we momenteel met deze nieuwe bezetting op dreef zijn om alles af te werken voor de studio, en we willen ook onze drummer de kans geven om zijn stempel op de nieuwe nummers te zetten. Met de coronacrisis die ertussen is gekomen, hebben we een shift gemaakt naar thuiswerk en wordt alles via digitale weg aan elkaar bezorgd. Zo hebben we geen extra tijd verloren om dit jaar nog de CD te kunnen uitbrengen. Want niet te vergeten: een CD uitbrengen is hard werken. Zoals ik in mijn vorig antwoord al vermeldde, zullen we opnieuw samenwerken met Tony De Block van de Midas Studio in Lokeren, omdat we van mening zijn dat we een goede formule niet moeten veranderen. Tony heeft zich 100% gegeven tijdens de ‘Destination’ CD en dat zijn we zeker niet vergeten! Over het wanneer en hoe, zijn de nodige contacten met Tony ook al gelegd en onze drummer is momenteel volop aan de laatste songs bezig om zijn eigen sound te verwerken in de nummers. Daarna kunnen we hopelijk terug de studio induiken!
Ik veronderstel dat er door die corona crisis wel andere plannen in het water zijn gevallen, zo ja welke?
Dat valt eigenlijk nog wel mee. Buiten het feit dat we niet samen kunnen komen om te repeteren, zijn er natuurlijk wel enkele optredens weggevallen. We kunnen gelukkig allemaal van thuis uit verder werken en dat is een groot voordeel. Op dit moment is het enige grote vraagteken vooral wanneer we de studio terug in kunnen.
Ik stel deze vraag dus echt aan iedereen. Maar het lijkt toch belangrijk te weten, de antwoorden zijn uiteenlopend. Hoe ga je als muzikant, band (maar ook als mens) om met zo een crisis waarin we nu zitten?
Makkelijk is dit voor niemand, dus ook voor ons niet. Altijd overeind blijven en verder doen waarmee je bezig bent, het positieve willen zien of eruit halen en de steun die je aan elkaar hebt, is hier extreem belangrijk! We zien elkaar niet zo veel als we zouden willen, maar ook hier bieden de digitale wegen een oplossing!
Dit is ook zo een standaardvraag in deze periode. Zijn er plannen om eventueel jullie nieuw werk via sociale media en streaming aan te bieden? Je ziet tegenwoordig wel meer filmpjes passeren.
Omdat we merken dat alles langer zal duren dan verwacht, zijn we ook actief bezig om meer aandacht te besteden aan de sociale media en streaming. Over wat en hoe kan ik echter nog niks van verklappen. ;-) De verrassing zou er af zijn, maar iedereen zal het binnenkort wel merken!
Wat zijn de plannen na deze crisis?
Met stip op nummer één staat het inblikken van het nieuwe album! Het logische gevolg daarna, is dan om zo snel mogelijk terug het podium op te kruipen!
Is er, wat de band betreft, ook een soort einddoel? Iets wat jullie absoluut willen bereiken?
Na deze crisis zal het voor veel bands nog moeilijker worden om de verwachtingen in te kunnen lossen. De crisis heeft alles vertraagd en plannen in duigen geslagen. Maar als we kunnen verder doen op het elan dat we bezig zijn en onze bovenstaande plannen kunnen verwezenlijken, zal bij ons in de band iedereen al gerustgesteld zijn.
Ik zit door mijn vragen heen, mijn laatste wellicht. Het is in deze tijden onmogelijk om merchandiser voor de band op concerten aan te kopen, op welke wijze kunnen mensen dat online wel? Geef gerust enkele links
Zoals bij iedere band is elke steun meer dan welkom! Voor T-shirts, CD’s, stickers, plectrums, enz is het gemakkelijkst om via onze Facebookpagina een bestelling te plaatsen (https://www.facebook.com/everglowbelgium/).
Je kan ook altijd naar onze website gaan (www.everglow.be) en dan doorklikken naar ‘Contact’ of een mailtje sturen naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..
Bedankt, veel succes met de eventuele nieuwe releases, we volgen het op de voet en doen er dan de nodige promotie rond
LowMad - May our fuzz hits you hard and put a smile on your face! Hope to see you soon
Om de uit Klein Sinaai afkomstige band LowMad voor te stellen citeren we even de introductie op de vi.be-pagina van deze band: ''We are LowMad, We started in need of making music we love. Tom, Christof, Knette & Philip. Our roots are our influences: stoner, metal, sludge, punk, grunge, doom riff ’n is what we love to do. Cheers!!''
Dat zijn zo van die introducties die me altijd overtuigen om een band dan ook eens uit te checken. Ondanks dat het hier gaat om een vrij jonge band , hebben elk van de leden toch al wat watertjes doorzwommen.
En dat hoor je dus ook terug in dat album 'LowLand', nu op de markt gebracht. We schreven daarover: ''Bereiding: Neem een grote scheut stoner, voeg daar veel snuifjes sludge aan toe. Laat het overkoken tot het 'punk'-kookpunt is bereikt. Goed schudden en heet opdienen binnen een doom-sfeertje. Dat is in het kort hoe deze 'LowLand' in elkaar steekt.''
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/75185-lowland.html
Zoals bij veel bands, promotors, artiesten en dergelijke kwam die corona crisis, gezien de promotie en de optredens die de band ging doen naar aanleiding van dat debuut, dus ook voor LowMad op een bijzonder slecht moment.
We wilden graag weten hoe de band daarmee omgaat … En ook wat de toekomst plannen zijn na deze crisis. Het antwoord was - zoals in de titel te lezen valt - vrij duidelijk.
Toen ik vorige zomer jullie debuut onder de neus geschoven kreeg ,was ik al onder de indruk van deze introductie: “We are LowMad, we started in need of making music we love.” Het resultaat mag er zijn. Hoe is het idee rond de band ontstaan?
LowMad is ontstaan omdat de mannen van ‘SINNERS’, Tom & Christof, na 10 jaar honger hadden naar iets nieuws. Bijkomstig draaide de band ‘The Gang Bank’, met Kenneth & Christof, op een laag pitje waarbij het er niet naar uitzag dat dit vlug zou beteren. Dat gegeven in combinatie met pot en pint zorgde ervoor dat het idee voor een nieuwe band geboren was.
Jullie komen ook uit uiteenlopende muzikale strekkingen, dat maakt het nog meer interessant. Waar en hoe hebben jullie elkaar gevonden?
We kennen elkaar al vele jaren waarbij muziek toch wel een belangrijke rode draad in het verhaal is. We zijn in 2018 gestart met een andere drummer, Koen. Door omstandigheden zijn we enkele maanden later dan in zee gegaan met Philip, een snoeiharde metal drummer die Kenneth nog kende van eerdere metal projecten uit het verleden. Zoals iedereen zijn stempel drukt op de band, heeft ook Philip gezorgd voor zijn twist aan de muziek. De muzikale strekkingen zijn inderdaad divers ; punk, metal, stoner, post. Geen toeval dat je die invloeden nu ook in LowMad hoort terugkomen.
Waar komt de naam LowMad eigenlijk vandaan?
We hebben bijna een jaar moeten zoeken naar een naam. Geen makkelijke opgave omdat het al bestond, of het bekte niet goed . Ons eerste optreden was trouwens zonder naam, beeke weird. We gingen ervan uit dat het optreden wel voor inspiratie zou zorgen maar dat bleek uiteindelijk toch niet het geval. ‘Low’ verwijst eigenlijk een beetje naar de genres en sounds, laag klinkend. En ‘Mad’ verwijst wat naar de zotte, beetje angry touch. Het idee komt voort uit de naam ‘Nomad’, die boven op ons lijstje stond maar die al 50 keer gebruikt werd.
Ik vond het vooral een zeer gevarieerde plaat, beetje sludge, beetje punk, beetje van alles. Dat je de muziek niet kunt labelen trok me nog het meest over de streep. Maar hoe zouden jullie zelf je muziek omschrijven?
Moeilijke vraag omdat dat ook niet het uitgangspunt was. Gezien de verschillende muzikale invloeden, was het niet echt de bedoeling om muziek te maken binnen één en hetzelfde genre. We hebben onze oogkleppen afgezet en ons opengezet voor invloeden van ieders inbreng. Zolang iedereen achter het idee stond, zijn we ermee aan de slag gegaan. De inbreng van iedere muzikant is echt wel belangrijk voor ons en deze ligt toch wel vrij uiteen. Maar als we het dan toch moeten doen, zien we ons wel in de ‘Desert’ scene spelen, die toch ook wel heel erg breed gaat.
Ook dat jullie die 'woede overgieten met de nodige dosis humor vond ik heel opvallend. Is bewust voor die weg gekozen? Wat is jullie mening?
Haha, leuk om te horen, maar dat is niet echt een bewuste keuze. Misschien omdat we ons goed amuseren op repetities en optredens dat het zo uitstraalt. Anderzijds zijn we intussen al vrij gedreven in het relativeren, zij het wel met gezonde ambities.
Hoe waren de algemene reacties op dat debuut eigenlijk?
Algemeen positief, maar verdeeltd. We ontvingen reacties als « verrassend » of « wat was dat allemaal ». Ongetwijfeld zitten de verschillende invloeden hier ook weer voor iets tussen. ‘You like it or you don’t’.
Heeft dat debuut bepaalde deuren geopend? Wat optredens en zo betreft?
We hadden toch al wat shows geboekt, waar we enorm naar uitkeken, maar jammer genoeg hebben de Corona toestanden wat stokken in de wielen gestoken. Of die demo deuren heeft geopend kunnen we niet echt zeggen, maar slecht zullen ze het niet gevonden hebben , gezien we toch meer vragen kregen.
Hoe zit het met de andere eventuele projecten of liggen die nu allemaal stil?
Sinners is gestopt en The Gang Bank ligt stil. Voor altijd of niet voor altijd, wie zal het zeggen. Time will tell. We komen alleszins nog goed overeen allemaal, dus who knows.
De reden van dit interview is dat je me via facebook hebt verteld dat jullie bezig zijn met een oude live rep in orde aan het maken met beeld en dergelijke meer? Vertel er meer over (een link of zo als die er is mag ook)
Wij zijn er momenteel nog mee bezig. Het is niet eenvoudig om oude live repetities tot een goed eindresultaat te maken. Er zal ongetwijfeld iets van uit de bus komen maar het zou ook kunnen dat we ons richten op het nieuwe materiaal dat er op stond. Dus ‘work in progresss’ - DIY .
Door die corona crisis zijn er wellicht ook bij jullie plannen in het water gevallen, welke?
YUP!! We gingen normaal samen spelen met de mannen van Growing Horns in de Kinky Star. In café ‘De Zot’ mochten we ook een feestje bouwen samen met ‘Left Eye Perspective’ en in café ‘Het Gouden Mandeken’ was er ook al een lekkere party voorzien. Er waren ook gesprekken bezig met andere cafés en veneus. Ook naar repetities en zo toe, hebben de toestanden toch wat roet in het eten gegooid.
Jammer genoeg geldt dat voor alle bands. Maar uitstel is geen afstel. Van zodra de wereld terug wat veiliger is geworden, komen we overal den boel plat spelen.
Hoe spartelen jullie deze crisis als band (en ook op persoonlijk vlak) door?
We gaan de digitale toer op ; veel chatten, ideeën delen, riffs opnemen en uitwisselen enz. We blijven niet stil zitten. Moeilijk gaat ook. Het is niet de meest leuke periode maar we mogen op zich niet klagen. Er zijn er die het minder goed hebben.
Zijn er mogelijkheden tot 'live' optreden via sociale media?
Goh, voorlopig niet echt omdat het nog steeds verboden is om samen te komen en we geen onze centen liever aan andere dingen uitgeven dan boetes. Maar we blijven creatief en denken voortdurend na over wat we kunnen doen om bezig te blijven en productief te zijn.
Maar uiteraard kijken we vooruit. Wat zijn de plannen na deze crisis?
Onze achterstand inhalen, zijnde spelen, spelen en nog eens spelen.
En toch verder nummers maken met het uiteindelijke doel deze ook te vereeuwigen op een plaat, waarvoor we toch al wat materie hebben.
Om daar een beetje op verder te borduren. Ik vraag me af hoe zal de toekomst eruit zien denk je wat de muziekwereld in het algemeen betreft?
De organisatoren hebben het heel moeilijk. Het waren de eerste die moesten sluiten en zullen als laatste terug mogen opstarten. We hopen dat organisatoren de middelen en ambitie blijven hebben voor het organiseren van optredens. Er zijn genoeg Belgische bands die staan te springen om terug te spelen. Dus daaraan zal het niet liggen. Van zodra het is toegelaten, hebben wij ook wel zin om iets te organiseren to support the local scene.
Is er ook een soort einddoel dat je als band of muzikant stelt? Wat zijn jullie ambities en je persoonlijke?
Ne vette cd opnemen en op leuke podia staan. Maar vooral ook veel fun maken en andere bands leren kennen.
Mijn laatste vraag, nu men niets kan kopen op concerten zijn er mogelijkheden om online dingen aan te kopen als Cd's of vinyl of zo? Zet hieronder een link of zo?
Onze demo is beschikbaar op Bandcamp die nog altijd gratis en voor niks te downloaden is. We hebben er uiteraard niks op tegen als daar een kleine bijdrage tegenover staat.
De plaat is ook op cd te verkrijgen voor de luttele prijs van 5€.
We zijn te bereiken via onze Bandcamp page op Facebook.
https://lowmad.bandcamp.com/releases
https://www.facebook.com/LowMadPunks/
Zijn er nog mededelingen plaats ze gerust hieronder. Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk doen we dat binnenkort face to face over tussen pot en pint. Stay Safe!
May our fuzz hits you hard and put a smile on your face!
Hope to see you soon.
Greetz LowMad
Hallows is een dark electronic collectief uit Seattle. De band ontstond in 2018 en grasduint door de postpunk, new wave en andere donkere elektronische muziek uit de jaren '80. Met hun debuut 'Subtle' levert de band een EP af die echter daardoor niet gedateerd, maar opvallend fris en monter klinkt. Een postpunkrevival waar we met de glimlach op de lippen zitten naar te luisteren en vooral genieten tot de toppen van onze tenen.
Hallows trapt namelijk niet in de val van zomaar die muziekstijl te kopiëren, ze doen er daadwerkelijk ook iets mee door er een eigen en moderne draai aan te geven. Waardoor het lijkt alsof die muziekstijl wordt heruitgevonden. En daar slaagt niet elke postpunkopleving dezer dagen nog in. Dat blijkt al uit die ijskoude, lekker donker klinkende “Out Of Sync”. Niet alleen door de opmerkelijke instrumentale klanken die je doen teruggrijpen naar dat verre verleden, ook de lijzige stem doet een duistere walm over de hoofden waaien, waardoor je je puntschoenen aantrekt en lekker gaat zweven over de dansvloer alsof die jaren '80 nu pas zijn begonnen. Die aanstekelijkheid keert ook terug op “Subtle”, soms in een eerder, hoe zullen we zeggen, intieme sfeer als bij “In A Sleeping World” het geval is, maar die ook ook lekker uptempo alle registers opentrekt, zoals bij ''The Call//Ravenous'' en de prachtige afsluiter “Far Too Gone”.
Hallows zet zijn eigenzinnige stempel op een genre dat nog niet vergeten is en geeft het gelukkig een eigen en modern gezicht. De band heeft een zeer gevarieerd pareltje van een EP die smaakt naar meer, binnen die nog steeds groeiende postpunkrevivalbands die bewust grasduinen in het genre, met elektronische invloeden .
Hallows klinkt opvallend fris, monter en vooral vrij uniek. Daardoor zal deze band één van de weinige zijn die kan doorbreken in dat postpunkbos, waar je vaak de bomen niet meer ziet. Deze schitterende EP bewijst dan ook dat er nog bands zijn die dat wel kunnen. Hallows is dus een naam om te onthouden in dit genre. We voorspellen hen op basis van deze EP in elk geval een gouden toekomst.
Dance/Electronic
Subtle
Hallows
Binnen het overaanbod aan releases ontgaan ons helaas soms pareltjes van platen die eigenlijk ook onze aandacht verdienen maar daar door die omstandigheden te vaak aan ontsnappen. Zo bracht The Sad Flowers een knappe schijf uit, 'Desolation', waar breekbare songs gekoppeld worden aan weemoed, emoties en melancholie die je niet in slaap wiegen maar als een mokerslag in je gezicht terecht komt waardoor je compleet van de kaart achterblijft.
We citeren uit de biografie: ''De teksten sluiten nauw aan op de wereldwijde problematiek.
De rode lijn van deze productie beschrijft een mogelijke evolutie van de mensheid als er niet snel een fundamentele verandering komt in het gedrag van de mens ten opzichte van de natuur en zijn medebewoners."
Inderdaad is het een album waarbij de band de aanhoorder een spiegel voorhoudt die er niet altijd even mooi uitziet. Die resulteert in een donkere intensieve atmosfeer, waardoor je in weemoedige gedachten een traan wegpinkt, zonder dat dit al te klef gaat klinken. Die sfeer komen we reeds tegen bij “Sphere”, gevolgd door een klepper van circa acht minuten: “Deep”. Een song die inderdaad diep gaat. Opvallend bij The Sad Flowers is de magie tussen piano/keyboard klanken, gitaarstreepjes die de haren op je armen doen rechtkomen en een vocale aankleding die snikkend en breekbaar je hart verwarmt. Nogmaals, zonder te klef te klinken, wel integendeel dus. Dit duo, want ja deze band bestaat uit de topmuzikanten Jan Ooms en Jany Claeskens, zorgen er ook nu weer in dat je op hun muziek geen label kunt kleven. Dat trok ons bij dat debuut in 2017 al over de streep, ze doen dat bij 'Desolation' nog eens fijntjes over. Daarvoor worden alle potjes van deemoedigheid opengegooid, maar hoor je ook - binnen de donkere walmen - enkele positieve soundscapes tevoorschijn komen. Als een licht aan het einde van die duisternis. The Sad Flowers slagen er bovendien ook nu weer in newwave- en goldwavefans te verbinden met de liefhebbers van gothic en andere alternatieve rock. Luister maar naar een ijzingwekkende perfect in elkaar gestopte song als “Sad Flowers” en voel, mede door de instrumentale pracht en vocale inbreng, die haren compleet recht komen op je armen. Dat is ook de donkere draad in de daarop volgende songs “Scorpions & Snakes”, “Deception” en afsluiter “Watchtower”. Duistere intensiviteit die je met de neus op de feiten drukt, zonder een standpunt in te nemen. Dat is wat Sad Flowers doet op deze plaat. Nee, je wordt er niet depressief van, maar je wordt wel geconfronteerd met een realiteit die er niet altijd even rooskleurig uitziet.
The Sad Flowers drukken al enkele jaren hun stempel op het alternatieve rockgebeuren met een donkere twist en zetten dit nog maar eens in de verf op deze 'Desolation'. Een plaat die je hart verwarmt en je ziel doet rusten in een bad van diezelfde voornoemde melancholie. Wie de eerste plaat omarmde zal zich in deze weemoedige schijf boordevol donkere melancholie die de band je weer aanbiedt , dus zeker kunnen vinden.
We keren even terug in de tijd. Begin september 2017 zakten we af naar vredefeesten in Sint-Niklaas. Naast de traditionele ballonvaart en alle feestelijkheden daar rond, staan daar ook fijne concerten op het programma. Eén van de ontdekkingen op die editie was Slow Crush. We citeren even: ''Slow Crush won de vi.be wedstrijd, en mocht de concerten op Het plein openen. Deze heren en dame brengen een potje shoegaze dat recht door je hart boort. Met als klap op de vuurpijl een zangeres die je met haar bijzondere zweverige stem, koude rillingen bezorgt tot het bot. De band speelde voor een handvol fans, maar brachten hun set alsof ze stonden te spelen voor een overvol plein. Op basis van dit optreden is Slow Crush dan ook een 'te ontdekken' band naar de toekomst toe".
Anno 2019 is de band uitgegroeid tot een bekende naam binnen die shoegaze en aanverwante stijlen. Hun laatste schijf 'Aurora' was een shot in de roos en kreeg overal zeer goede recensies. "Zo krijgen we tot aan het einde (met de single “Aurora”) uptempo en downtempo songs die heerlijk weggalmen. Dit is een must voor shoegaze liefhebbers maar ook voor iedereen die van alternatieve rock, indierock houdt. Aanschaffen die handel!" schreef onze recensent erover. De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/70893-aurora.html
Ondertussen is Slow Crush aan een succesvolle tour bezig in binnen en buitenland. Meer nog, Slow Crush is duidelijk nog steeds aan het groeien in zijn kunnen, dat merkten we op een koude zondagavond in een vrij goed vol gelopen AB Club, en bracht bovendien twee artiesten mee die we op basis van hun optreden aldaar, eveneens een gouden toekomst voorspellen, namelijk Soft Kill en Many Rooms.
Many Rooms - een persoonlijk verhaal, waar een mens stil van wordt
Many Rooms (****) is het pseudoniem rond de Amerikaanse muzikant en zangeres Brianna Hunt. Met een sound die schippert tussen donker lo-fi folk en post rock brengt Hunt niet alleen zeer breekbare, maar vooral heel persoonlijke songs naar voor waarbij moeilijke onderwerpen niet worden geschuwd. Met haar debuut 'There is a Presence Here' houdt ze dan ook niet alleen haar directe omgeving onder de loep, maar houdt ze ook ieder van ons een spiegel voor. Een spiegel die er trouwens niet altijd even mooi uitziet. Ook live raakt Many Rooms, met haar bijzonder donkere en breekbare stem, meerdere gevoelige snaren. Ze staat, onder begeleiding van haar gitaar, helemaal alleen op het podium. De AB Club wordt er, tot haar eigen verbazing trouwens, zeer stil van. In gedachten verzonken, treden we binnen in haar wereld. We leven mee met het verhaal dat ze vertelt over haar vader in “The Father complex” of als ze het heeft het over haar moeder en het contrast tussen haar beide ouders. Al die persoonlijke verhalen, raken echter ook bij de aanhoorder een zeer gevoelige snaar waardoor de aanhoorder inderdaad zeer stil en onbewogen zijn of haar eigen demonen in de ogen kijkt, en een traan wegpinkt. Brianna straalt bovendien iets ongedwongen en bedeesd uit, waardoor ze eveneens een glimlach op je lippen tovert. Ze speelt dus voortdurend met je emoties, en daar houden we wel van.
Kortom: Many Rooms is een bijzonder veelzijdige artieste, die zeer goed weet hoe ze de emoties van de aanhoorder kan bespelen, net door haar verhaal zodanig te vertellen dat het ook over uw persoonlijke levenservaring gaat waardoor je er als mens muisstil van wordt.
Soft Kill - Post punk clichés binnen een vernieuwende omkadering
Iets rauwer en ongepolijst ging het eraan toe bij Soft Kill (***1/2). De uit Portland afkomstige band, rond Tobias Grave, brengt een sound die ons terugbrengt naar de jaren '80. De donkere intensiviteit van The Cure overgoten met snoeiharde post rock riffs, en gekruid met duistere melancholie in verlengde van Joy Division, is in een notendop hoe je Soft Kill nog het best kunt omschrijven. Door middel van een sobere verlichting, een gitarist die bijna de gehele set met de rug naar het publiek staat, en een weinig spraakzame maar zeer beminnelijke frontman , laat deze band dan ook de muziek voor zich spreken. En ook al worden alle post rock clichés op een hoopje gegooid, net door die bijzonder intensieve en donkere aankleding word je als het ware gehypnotiseerd, en kom je in een diepe trance terecht waaruit je niet meer wil ontsnappen. De band kreeg moeiteloos de handen op elkaar, en dompelde ons onder in een post rock atmosfeer die ons terugvoert naar onze jeugdjaren. Echter met een gezonde, moderne en vernieuwende twist waardoor het niet gedateerd klinkt. Het ontberen van enige interactie met het publiek is daarbij een minpunt, maar puur muzikaal sneed deze post rock wel degelijk door ons hart als door een blokje boter. Waardoor we met een krop in de keel, lekker meedeinen zoals we deden in de tijd van toen. Op het einde van de set mocht Isa Holliday van Slow Crush tonen dat ze niet alleen over een bijzonder tot de verbeelding sprekende stem beschikt, maar ontpopt zich eveneens tot een virtuoze met gitaar klanken.
Kortom: Soft Kill bracht een nostalgie trip naar de gouden post rock tijden, met gelukkig voldoende scheutjes moderne post rock klanken daarbovenop. Het is echter vooral de intensiviteit waarop alles naar voor werd gebracht, dat ons daarbij nog het meest over de streep trekt. Post rock fan zijnde van het eerste uur, deed deze bijzonder aanstekelijke trip naar mijn jeugd dan ook deugd aan mijn oude post rock hart.
Slow Crush - Oorverdovende shoegaze klanken, gecombineerd met een intensieve, bedwelmende en sprookjesachtig vocale aankleding
Afsluiter Slow Crush (****) hulde zich in eerst instantie in een dikke rookwolk, die als een duistere verstikkende walm over de hoofden heen dreef. Door de brij van rook, hoorden we verschroeiende, oorverdovende shoegaze klanken, gedrenkt in voldoende post rock elementen, die je letterlijk de adem benemen. Waarna de sympathieke Isa, met haar bijzonder spookachtige en zweverige stem, je letterlijk bedwelmt en doet wegzweven naar nog meer donkere oorden. De band wordt in sommige media vergeleken met bijvoorbeeld Slowdive, wat niet uit de lucht gegrepen blijkt. Want Slow Crush betovert je op dezelfde wijze als Slowdive dat doet. Ook al beschikt de band vooral over een eigen smoel, laat dat duidelijk zijn.
Bindteksten zijn ook nu weer eerder zeldzaam, want ook Slow Crush laat vooral zijn muziek voor zich spreken. Eens de rook om ons hoofd is verdwenen, zijn we in zodanig diepe trance beland door de hypnotiserende inwerking van enerzijds een bijzonder intensieve instrumentale aankleding, en anderzijds die sprookjesachtige stem van Isa. Een terugkeer naar de realiteit doet pijn aan onze ogen. Slow Crush drijft het tempo voortdurend op naar een hoogtepunt, waardoor de AB Club op zijn grondvesten davert, of was het ons hart dat in gruzelementen op de grond terecht kwam doordat Isa en haar gevolg onze ziel zo diep beroerde? We hebben er het raden naar.
Het enige minpunt aan de set is de veel te korte tijdsduur van amper 45 minuten. Ook al smeekte het publiek om meer, een bisnummer kwam er dus niet. Bijzonder jammer, maar de band maakte dit ruimschoots goed door direct na hun optreden aan de tafel van merchandise hun fans te woord te staan, met een brede glimlach op de lippen. Dat siert hen. Dit optreden was tevens het afscheid van drummer Steven, die door werk en familiale omstandigheden zijn privé leven steeds moeilijker kan combineren met het leven 'on the route'. Hij werd door de band en het publiek op een warm applaus onthaald.
Kortom: Slow Crush is op die paar jaar tijd duidelijk volwassen geworden. Elk van de muzikanten bespelen hun instrumenten op het scherpst van de snede, en ze vullen elkaar dan ook perfect aan. Isa ontpopt zich dan weer tot een bijzonder vurige frontvrouw, die menig hart sneller doet slaan door een stembereik en uitstraling die schippert tussen spookachtige en bevreemdende schoonheid die je hart doet branden van pure intensiviteit.
Besluit: In de AB Club deden we in het verleden meerdere mooie ontdekkingen, deze avond was er ook zo eentje die in de analen zal terecht komen van ''weet je nog dat we die band zagen aantreden in AB Club?''
We zien dan ook drie artiesten die elk op hun eigen wijze zowel binnen shoegaze, post punk en andere, een stempel kan drukken op een toekomst die er donker, intensief maar vooral zeer zwartkleurig uitziet. Elk van hen raakt voldoende snaren, om onze donkere ziel te verwarmen op deze koude winterdagen. Bovendien zien we eveneens drie bands die nog steeds kunnen groeien in hun kunnen, het eindpunt is nog niet bereikt. Integendeel. We zien al uit naar meer in de nabije en verre toekomst. Hou ze zeker in het oog!
Pics homepag @Peter Cauberghs
Organisatie: Flood Floorshows + Ancienne Belgique, Brussel
De tijd dat ik mijn kot uitkwam voor, wat ik maar als ‘indie folk’ zal omschrijven, met groepen als Iron And Wine, Other Lives, M. Ward, Great Lake Swimmers, Bon Iver, Okkervil River of Bright Eyes ligt ook al weer een poosje achter me. De meeste van die groepen zijn het spoor bijster geraakt terwijl de grootverdieners, zoals een Mumford & Sons, me helemaal van het genre lieten vervreemden. Maar nu kwam The Low Anthem het tienjarig bestaan van hun pièce de résistance, ‘Oh my God, Charlie Darwin’, vieren en dat kon ik toch niet aan me voorbij laten gaan hoewel ik me afvroeg of het wel een goed teken was als een groep één van hun oude platen na amper tien jaar opnieuw komt voorstellen met een integrale uitvoering.
Om het wat intiemer te maken werd het podium dit keer niet gebruikt om mocht de groep op de grond vlak voor de tribune met zitplaatsen zijn intrek nemen. Ideaal was het misschien niet maar het kwam de sfeer zeker ten goede.
The Low Anthem had zelf het voorprogramma meegebracht: Futur Primitif, nom de plume van Daniel Lefkowitz uit Strasburg, Virginia. De vreemde schrijfwijze van Futur Primitif kwam er wellicht om verwarring met gelijknamige boeken, platen en groepen te vermijden. De man speelde enkele jaren in hun beginperiode bij The Low Anthem maar heeft zelf intussen reeds een viertal obscure albums uitgebracht. Zijn laatste, die enkel digitaal verkrijgbaar is, heet ‘Neil’ en is een eerbetoon aan Neil Armstrong en het Apollo programma in het algemeen. De eerste vijf songs kwamen uit dat album maar echt wild werd ik er niet van. Zijn stem klonk nogal dun terwijl zijn akoestische gitaar het al even sober hield. Om de sound toch iets te verrijken duikelde hij enkele keren een mondharmonica op en zette hij wat effecten op zijn stem. Vooral dat laatste hielp wel en toen hij zich dan toch plots aan een uptempo nummer waagde doken zowaar The Everly Brothers in mijn gedachten op.
‘Oh my God, Charlie Darwin’ vond ik destijds een erg mooie plaat maar het meesterwerk waarvoor ze doorgaans versleten wordt , heb ik er nooit in gezien. Maar die status kon ze eventueel nog verwerven nu The Low Anthem (uit Providence, Rhode Island) ze integraal ging uitvoeren maar dat is dus niet gebeurd. De songs mochten er nog steeds zijn maar de meerwaarde, die je live toch verwacht, was er nooit bij.
Het optreden zat simpel in elkaar: eerst werd kant één gespeeld, daarna enkele nieuwere nummers om te eindigen met kant twee. De start was veelbelovend met “To Ohio” maar dat is dan ook het beste nummer van de plaat. Wat volgde , bleef mooi maar ik had voortdurend het gevoel dat het iets meer mocht zijn.
Er was wel een verzachtende omstandigheid: bassist en medeoprichter, Jeff Prystowsky, was er niet bij. Dus moesten we verder met Ben Knox Miller (zang, gitaar), Florence Wallis (violin) en Bryan Minto (mondharmonica) terwijl Miller en Wallis ook al eens achter het orgel plaats namen. Toch nog volk genoeg om er iets heel moois van te maken maar de drie wilden het iets té verstild doen en dat dat ook nog eens moest gebeuren in het halfduister was ook geen echte hulp. Niet dat hun eigengereide mix van ouderwetse folk, breekbare country, seculiere gospel en lo-fi pop plots aan klasse had ingeboet, het bezorgde me alleen niet de euforie waarop ik gehoopt had. Zo was een nummer als “Music Box” (niet meer dan wat de titel laat vermoeden: wat gefoefel met een muziekdoosje) zeker leuk maar of dit nu bijdroeg tot het meesterwerk dat we verondersteld waren te horen? T
oen virtuoos Bryan Minto met veel misbaar een andere mondharmonica uit zijn indrukwekkende verzameling griste , dacht ik even ‘nu gaat het gebeuren’ maar ook dat nieuwe exemplaar diende enkel om wat, weliswaar subtiele, accenten te boetseren. Het bleef wel altijd geraffineerd en vooral ook stil. Zo konden de piepende pedalen van het orgel zelfs als wat storend worden ervaren. Toen de laatste noten uitstierven , floepten de lichten meteen aan net zoals de pickupnaald na de laatste groeven omhoog wipt.
Het was alsof we een mooie plaat gehoord hadden maar daarmee was mijn honger toch niet gestild.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
De nieuwe knuffelbeer en enfant terrible van de Britse grimescène deed gisteren met zijn Europese tour Antwerpen aan. Met zijn debuutplaat ‘Nothing Great About Britain’ bracht de 24-jarige uit Northampton een van de beste uit van het jaar. Zijn mix van hiphop, punk en dance kan een groot publiek bekoren, net zoals zijn politieke boodschappen doorheen zijn muziek. Na een volle Brixton Academy vorige week zal de Trix Club wat kleiner aangevoeld hebben, maar Slowthai bracht ook hier een opzwepend concert dat de Trix zwetend en vol blauwe plakken achterliet.
Na de gebruikelijke opwarmer-dj was het tijd voor het voorprogramma. De Ierse rapper Kojaque bracht zijn bruut poëtische teksten over jazzy mellow beats mee naar Antwerpen. Naarmate het optreden vorderde werden de beats harder en ontstond er hier en daar al wat duw- en trekwerk. Hierna mocht de dj weer achter de tafels schuiven en bracht de hij ene hiphop schijf na de andere, van Sheck Wes tot Tyler en natuurlijk kon Skepta niet ontbreken. Het publiek kon zich nu al niet meer inhouden en danste er op los. Iedereen was klaar voor Slowthai, ware het niet dat ene Blackey de Trix nog meer kwam opjutten. De rapper bracht twee van zijn eigen nummers, waarvan de junglebeats op gejuich konden rekenen. ‘Who is ready for Slowthai?’ Een retorische vraag?
Slowthai - Opener “Nothing Great About Britain” was een opwarmertje voor de kopstoot die “Drugdealer” heette. (Deze had Slowthai overigens genezen van zijn buikgriep van vorige week). De hele zaal veranderde in een springende massa die de temperatuur in de zaal deed stijgen met tien graden. Het duurde niet lang voor Slowthais trui en T-shirt in het publiek verdwenen. Hierna bracht hij zijn mascotte, een manisch konijn met felrode ogen op het podium. Doel was het konijn te pakken te krijgen en in de lucht te gooien, een gemakkelijke taak voor de Trix. “Psycho” was een tweede hoogtepunt, waarna iemand uit het publiek de micro vroeg. ‘Fuck Boris’ werd er gescandeerd: ook in Antwerpen ligt men wakker van de Brexitproblematiek.
Het konijn bleef als een gek op het podium bewegen en ook Slowthai moest toegeven dat het ‘fucking hot’ was. Een tip om zijn trui uit te doen tegen de warmte werd gretig opgevolgd door de eerste rijen. Wie zich in de voorste helft van de zaal bevond, kon niet ontsnappen aan de bezweette ruggen en opstoten van de kolkende massa. Slowthais muziek roept telkens op tot een moshpit, die hij eerder ‘friendshipcircles’ noemt. Moshen is iets ouderwets, hier zijn we onder vrienden.
Hij verzekerde dat iedereen hier welkom was, zich hier veilig kon voelen en mocht zijn wie hij of zij wou zijn. Het is duidelijk: Slowthai ziet zijn fans graag. En het publiek kan zijn maatschappelijk geladen boodschappen smaken. Bij “Inglorious” mocht het hele voorprogramma instaan voor de lyrics van Skepta. Een tweede keer werd de micro gevraagd vanuit het publiek, wat volgde was een vraag en antwoord tussen de rapper en het publiek, dat in manisch geschreeuw en gegiechel uitbarstte. Voor het laatste lied gooide Slowthai wat water in het publiek om te delen. “Doorman” deed de laatste keer de Trix daveren. Een bis was niet nodig, de zaal lag al in duigen.
Slowthai bracht met overtuiging zijn nummers en lijkt klaar om na het Verenigd Koninkrijk nu ook Europa plat te spelen. Zo lang hij zijn oprechtheid niet verliest zullen ook de fans blijven en blijven groeien. Nothing Great About Britain? Wij hebben alvast het bewijs van een uitzondering op die regel.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Trix, Antwerpen
Pop/Rock
Per W / Pawlowski: Twee creatieve geesten aan het woord in hun samenwerking
Per W / Pawlowski
2019-10-10
Dirk Ghys
Voor mij is dit gesprek - hou je vast - zo’n beetje als Lennon & McCartney interviewen. Per W & Pawlowski zijn eveneens twee vrijgevochten creatieve geesten met een behoorlijke staat van dienst.
Mauro (48 j.) heeft Poolse en Italiaanse roots. Een interessante mix, zo blijkt. Hij speelde bij duizenden groepen waarvan de bekendste Evil Superstars en dEUS zijn. De Evil Superstars maakten heerlijke songs als “Satan is in my ass”, “B.A.B.Y.” (met grappige zinnen als ‘Skip your dinner, and come down if you wanna have smart sex with a winner’) plus het onverwoestbare “Sad sad planet”.
Kloot (64 j.), zanger / multi-instrumentalist / graficus / illustrator, mag je zonder meer de D.I.Y. (Do It Yourself) godfather noemen. Ook hij maakte deel uit van duizend bands. Om er enkele te citeren: The Misters, The Employees, De Lama’s en - jawel - De Kreuners. Hij gaat de geschiedenis in als de man die zijn muziek via cassettes aan de man bracht. Leeftijdsgenoot Jan Hautekiet geeft zonder blozen toe dat hij opkijkt naar Per W.
De cd van Per W en Pawlowski heet ‘Insider outsider’, telt 21 tracks en wordt uitgegeven door het Engelse Jesusfactory Records. Een buitenlandse platenmaatschappij gezegend door christus, dat kan tellen. Met als resultaat uitermate lovende recensies.
Een LP bestaat uit twee zijden, vandaar een dubbelinterview. Waan jezelf in Liverpool, nog voor de Brexit. Die stad asemt The Beatles.
Kant A: Mauro Pawlowski
Hoe ben je bij Per W terechtgekomen?
Dat gebeurde via Felix Huybrechts, de man achter Starman Records. Hij vertelde me dat Kloot een producer zocht. Zo hebben we afgesproken en zijn we samen beginnen werken. Ik ben een paar keer naar Tervuren geweest, de woonplaats van Per W. Zijn werkkamer moet dringend erkend worden als werelderfgoed. Hiermee verwijs ik naar de hoes van onze cd. Ik schiet goed op met Kloot omdat hij inspirerend werkt.
Hoe gingen jullie te werk?
De inbreng was zowat 50/50. We zijn twee jaar geleden begonnen. Nu ligt de plaat in de winkels. Daar gaat inderdaad een periode over. De teksten zijn hoofdzakelijk van Per W. Hij stuurde eens een medley door met onafgewerkte tekstflarden. Deze hebben we letterlijk gebruikt. We bespeelden als duo alle instrumenten zelf. Later werden de drums van Jo Moens (The Employees) en de bas van Pip Vreede (Red Zebra, The Wolf Banes) toegevoegd. De ondersteuning van de vocals gebeurde door niemand minder dan Daan, Nathalie Delcroix (Lais), William Souffreau (Irish Coffee) en Mona.
Waren er inspirerende voorbeelden zoals in de recensies vermeld worden?
Dat van The White Album (de dubbele witte van The Beatles) en The Velvet Underground (met Lou Reed en John Cale) klopt als een bus. Dat zijn dan ook twee mijlpalen. Diegene die dat ontkent, heeft geen kaas gegeten van popmuziek. The White Album is een trendsetter. Een soort compilatie met 30 songs, alsjeblieft. Er zit geen echte lijn in. Met heel afwisselende nummers als “Back in the USSR” over “Dear Prudence” naar “Sexy Sadie”.
Op ons schijfje staat er ook hitgevoelig materiaal. Als alternatievelingen zijn we daar zeker niet vies van. Neem bijvoorbeeld “Land of the most forgotten” of “Waiting for the con man”.
Je muzikale loopbaan loopt van The Evil Superstars over dEUS naar Per W en verder. Hoe voelt dat aan?
Dat is simpel. Ik speel bij iedereen als het maar interessant is. Ik heb veel waardering voor Kloot. Ik vind zijn cassetteperiode een hoogtepunt. Ik was al fan van hem toen hij bij The Misters en The Employees speelde. Een artiest die heel wat in zijn mars heeft en niet in één vakje te stoppen is, daar hou ik heel erg van.
Kant B: Kloot Per W
Hoe is jouw samenwerking met Mauro tot stand gekomen?
Ik kende Felix van Starman Records. Ik speel bij Lavvi Ebbel en hij had een dubbel-cd van die groep uitgebracht. Hij lanceerde recent ook een luxebox van mijn ‘Music For Girls’ op cassette. Felix bracht ons samen. Zo hebben Mauro en ik afgesproken in een kroeg. Het klikte meteen. We zijn uit hetzelfde hout gesneden, weliswaar van een andere generatie. Ik vertelde hem dat ik een hele stapel onafgewerkte nummers had. ‘Geen probleem,’ zei hij me, ‘bezorg me alles.’ Ik vertelde hem dat het honderden zaken betrof. Hij vond dat prima. Om te beginnen heb ik hem vier maanden lang alles doorgestuurd.
We speelden enkele keren samen in mijn repetitiehok. Sommige opnames gebeurden zelfs via de smartphone. Daarna voltooide de wisselwerking zich via het internet.
De productie was in handen van Mauro. We hadden geen budget, nul euro. De mannen van Pink Floyd zouden je vierkant uitlachen.
Ik schat Mauro zeer hoog in. We zijn gelijkgezinden. Hij weet op een clevere manier invloeden te integreren. Hij beschikt over een zeer grote muzikale horizon.
Werkte ‘the White Album’ inspirerend?
Zeer zeker, dit album was een soort sjabloon dankzij de verschillende sferen. “Eleonor Rigby” is een song van The Beatles, weliswaar van ‘Revolver’. Dit personage diende als archetype voor vergeten eenzame mensen. Door de herhaalde regel ‘Look at all the lonely people. Where do they all come from? Where do they all belong?’
Ik heb er “Eleonore Rigby” van gemaakt, een slepend Franstalig nummer. Geïnspireerd op Madame Bovary, een vrouw met verschillende persoonlijkheden.
Hecht je veel belang aan liedjesteksten?
Jawel. Het label Jesusfactory complimenteerde me met mijn teksten. Deze zijn verborgen autobiografisch. Ze gaan dus over mezelf en zijn bijgevolg persoonlijker.
Zoals je merkt zijn Mauro & Kloot op hun eigen manier Lennon & McCartney.
Per W & Pawlowski concerteren op vrijdag 6 december in Gistel omdat de Sint overbezet is. De groep bestaat uit zeven muzikanten die hun sporen verdiend hebben bij The Wolf Banes, dEUS, Red Zebra, The Employees, De Kreuners…
Het voorprograma wordt verzorgd door ‘Not Eno & Cale’. Dat is duizendpoot Marcel Vanthilt in duo-formatie. Ze brengen hun versie van new wave klassiekers. Eenmalig en uniek.
Zes december 2019 zal - naast het vele speelgoed en snoep - in je geheugen gegrift blijven als een uitzonderlijke muzikale avond.
Wat - concert Mauro / Per W plus band
Voorprogramma - Marcel Vanthilt duo (Not Eno & Cale)
Wanneer - vrijdag 6 december - 20 uur
Waar - cc Zomerloos Gistel
Voorverkoop - 15 euro
Info - www.gistel.be
Om de uit Klein Sinaai afkomstige band LowMad voor te stellen citeren we even de introductie op de vi.be-pagina van deze band: ''We are LowMad, We started in need of making music we love. Tom, Christof, Knette & Philip. Our roots are our influences: stoner, metal, sludge, punk, grunge, doom riff ’n is what we love to do. Cheers!!'' Dat zijn zo van die introducties die me altijd overtuigen om een band dan ook eens uit te checken. Ondanks dat het hier gaat om een vrij jonge band hebben elk van de leden toch al wat watertjes doorzwommen. En dat hoor je dus ook terug in dat album 'LowLand', op de markt gebracht april.
Bereiding: Neem een grote scheut stoner, voeg daar veel snuifjes sludge aan toe. Laat het overkoken tot het 'punk'-kookpunt is bereikt. Goed schudden en heet opdienen binnen een doom-sfeertje. Dat is in het kort hoe deze 'LowLand' in elkaar steekt.
De eerste song, “Jackie”, is een vuurpijl die vol in je gezicht tot ontploffing komt. Waarna we zijn vertrokken voor een helse, gevarieerde rit waarbij ook wel enige heilige huisjes worden omvergegooid. Dit alles zonder dat er een ongeordende chaos ontstaat, integendeel. En dat is wel heel straf. Nee, deze heren weten verdomd goed waar ze mee bezig zijn. “These Bleeding Words” knettert als een haardvuur op een koude winteravond en verwarmt je hart tot dat kookpunt is bereikt.
De band slaat ook aan het experimenteren met al die muziekstijlen, dat is een ander opvallend element dat we terugvinden op daarop volgende songs als “Vibes”, “Raise” en “Learn To Live”. Die laatste start als een punksong en mondt uit in een verschroeiende samensmelting van een doom/grunge/stoner en sludge-allegaartje. Pure klasse!
Echter het grootste pluspunt is dat deze band bestaat uit één voor één topmuzikanten en een zanger die zich rot amuseren in de band. Het spelplezier loeit vanaf de eerste tot de laatste song uit de boxen. De bandleden vullen elkaar dan ook blindelings aan, alsof ze al veertig jaar samen spelen. Wat opbouw van elk van die best lange songs betreft, valt er dus nergens een speld tussen te krijgen. Ondanks die perfectie, voelt het echter niet aan alsof deze band een routineklus aflevert. Nee, eerder amuseren deze jongens zich volop als kinderen in een speelgoedwinkel. Bij elke riff voel je een adrenalinestoot van jewelste ontstaan, waardoor je van je sokken wordt geblazen; waarna een vocale aankleding je koude rillingen bezorgt. Op een verschroeiende wijze wordt de luisteraar een spiegel voorgehouden. Maar dit eveneens overgoten met de nodige dosis humor.
Voeg uiteenlopende artiesten, uit al even uiteenlopende muziekstijlen samen en laat ze gewoon hun gang gaan. Dan ontstaat een soort magie die doom verbindt met punk, aangevuld met enorm veel scheppen grunge en sludge. Alsof dat de normaalste zaak van de wereld is, slaat de band dan ook spijkers met koppen.
LowMad is zonder verpinken de perfecte band om jouw sludge- of punkavond met een knal van formaat af te sluiten, want na al die mokerslagen en knetterende vuurballen zal geen enkel dak er nog opliggen.
Tracklist: Jackie 06:51; These Bleeding Words 05:53; Narcistic Rage 04:40; LowLand 04:08; Vibes 05:20; Raise 05:37; Learn To Live 05:57; Disobedient Slavery 05:21; Stuck Inside My Head 07:18
Mauro Pawlowski moeten we niet meer voorstellen. Die kent iedereen van Evil Superstars, dEUS, zijn solowerk en zijn talloze samenwerkingen (Mitsoobishy Jacson, The Love Substitutes, Hitsville Drunks, Gruppo Di Pawlowski, …).
Kloot Per W is van een oudere generatie. Op zijn CV staan bands als The Misters, The Employees, Polyphonic Size, Sandie Trash, De Kreuners en De Lama’s. Per W heeft een passie voor de Beatles en de Ramones en vorig jaar nog bracht hij ‘Inhale Slowly and Feel’ uit, zijn ode aan de Velvet Underground.
Per W en Pawlowski bewonderden al lang elkaars werk, en stonden al in 2006 eens samen in een studio. Op ‘Insider/Outsider’ werken ze voor het eerst samen aan een volledig album. Dat levert niet altijd het verwachte vuurwerk op, maar vervelen doen ze nooit.
De eerste track is meteen raak. “KPW on 45” heeft een beetje een – wie kent dat nog – Stars On 45-vibe, met goed verstopte backing vocals van Luc Crabbe van Betty Goes Green, Daan, Peter Evrard (Idool en 10Rogue), Nathalie Delcroix en William Souffreau van het legendarische Irish Coffee. Ondanks al dat verzamelde talent is het een coole, maar rustig voortkabbelende song met in de lyrics een paar opmerkingen over de Ramones. Liever hadden we de grain en branie van die Amerikaanse punks ook in de muziek ontdekt. Deze track is meer Broken Glass Heroes dan de Broken Glass Heroes zelf. Jammer ook dat ze al die gasten niet ook lieten meeschrijven aan de track, want die collectie talent inzake lyrics en compositie kon “KPW on 45” vast nog naar een hoger niveau tillen. Ook “We Won’t Lose Touch” is een heel traditioneel poprocknummer met Mona Per W die heerlijke backingvocals toevoegt op deze naar Tom Petty overhellende track.
Een songtitel als “Eleonore Rigby” verrast niet voor Per W. Dat is maar twee letters verschil met “Eleanor Rigby” van de Beatles. Muzikaal slaan Per W en Pawlowski hier evenwel een heel andere weg in met hevige Franse lyrics, gefluisterde backings, een drammerige piano, een van de Velvet Underground-geleende gitaarlijn, een Julle De Borgher-drumritme, … Dit is smullen voor muziekliefhebbers. Hetzelfde recept volgt voor “Waitng For The Con Man”. Dat is opnieuw maar een paar letters verschil met “Waiting For The Man” van de Velvet Underground, maar muzikaal kon het duo daar niet verder van zitten, met een pompende bas en gemene discopunk-riffs die gepikt zijn van de Talking Heads en Devo. Mocht het tempo nog net iets hoger liggen, komen ze hier wel uit bij de Ramones.
Nog meer vuurwerk volgt op “Smokey Derision”, met bas, drums en ijle gitaren uit de donkerste periode van de jaren ’80, en – heel passend - een licht vervormde stem. Doet denken aan de glorieperiode van Front 242 en de Neon Judgement. Meer ‘80s dan dat ze ze in de ‘80s maakten. Ook “Human Grain” voelt heel retro-weerbarstig aan, maar mist toch wat inhoud. “Sleepless Under Water” treft dan weer wel doel, als moderne, trage en met weerhaken gepimpte blues en een songtekst die je voor het eerst op dit album meteen bij de lurven pakt.
“Room!” is het absolute hoogtepunt van dit duo-album. De intro roept echo’s op aan Depeche Mode in hun Berlijnse periode. Daarna komt er een BB King-gitaar langs. Vocaal zit deze track op de juiste golflengte, wat we niet elke keer kunnen zeggen. Het is moeilijk te duiden, maar op deze track gebeurt er iets magisch en komt het talent van Per W en Pawlowski het sterkst bovendrijven. Dat herhalen ze nog eens op het vinnige “Stand Up Chameleon”, opnieuw een mix van 80’s elektro en over-the-top bluesrock.
Daartegenover is “Land Of The Most Forgotten” nog steeds een degelijke track, maar misschien net iets te gewoontjes. “Spanwerk” begint veelbelovend, met iets van een soundsystem, maar verzandt al snel in richtingloos gerommel. Het instrumentale “Pale In The Face” is een knappe soundscape, maar ook niet meer dan dat. “Bigotry & Bigamy” doet muzikaal denken aan een slepende versie van dEUS ten tijde van ‘In A Bar, Under The Sea’.
Naar het einde toe scoort het duo nog twee keer. “Naked Girl” heeft een David Bowie/Iggy Pop-vibe en zou net als “Say What You Do” niet opvallen op een album met onbekende, donkere synthpop uit de jaren ’80. Het album sluit af met “The Dream Pop Spa”, met een lange intro, dan bijna tien minuten niks en dan nog het eerder flauwe vervolg van de track. Er zijn elegantere manieren om de luisteraar op het verkeerde been te zetten.
‘Insider/Outsider’ geeft een paar keer het vuurwerk dat je mag verwachten als je Kloot Per W en Mauro Pawlowski samen in een studio zet, maar leert ook dat muzikale genialiteit niet zomaar op bestelling komt. Dit duo levert de beste resultaten als ze voor elkaar stoorzender kunnen spelen, maar zuiver op compositie en lyrics winnen ze deze wedstrijd niet. Misschien hadden ze niet enkel hun agenda’s maar ook hun adresboekjes met bevriende muzikanten moeten samenleggen vóór ze de studio introkken.
De Botanique mocht de loketten sluiten voor het Amerikaanse trio Low, dat altijd immens populair geweest is in België in de 25 jaar dat ze al bezig zijn. Voor hun twaalfde album, 'Double Negative' trokken ze naar de studio van Bon Iver, en werkten ze samen met BJ Burton, de producer van Bon Iver’s overambitieuze en grotendeels (mislukte) plaat ‘22, a million’, dat onterecht met ‘Kid A’ van Radiohead vergeleken wordt, maar zich compleet verliest in vocoder effecten en verre van baanbrekende elektronica. Je kan dus stellen dat Low met deze producer het risico niet uit de weg gaat: ‘Double Negative’ is een radicale plaat die de gemiddelde fan zwaar op de proef zal stellen: overstuurde elektronica en verknipte stemmen bepalen volledig de sound, die wel nog altijd de slowcore-filosofie aanhoudt: de nummers ontwikkelen zich traag maar gestadig. Vele critici bejubelen de nieuwe plaat, maar menig gitaarliefhebber zal afhaken. Wij hebben nog geen verdict klaar, daarom gingen we ook naar de Botanique.
Low speelde vanavond hoofdzakelijk nummers uit de nieuwe plaat, maar verrassend genoeg bleef de elektronica volledig afwezig: we kregen dus de bekende Low-sound: de brokkelige gitaar van Alan Sparhawk, het zachte geroffel van Mimi Parker en de functionele bas van Steve Garrington en vooral de hemelse samenzang van Sparhawk en Parker.
Op deze manier bewees Low dat hun nieuwe nummers uitgekleed overeind blijven, en kon je ook beter de teksten verstaan. Die zijn zoals altijd uiterst minimaal, maar trefzeker, met Bijbelse referenties met een donkere twist. De gitaarfreaks werden getrakteerd op een minutenlange drone en een mantra “One more reason to forget” in “Do you know how to waltz?”, waar ze Sonic Youth-gewijs uiteindelijk uit het bos van geluid opdoken en je een catharsis door het publiek voelde gaan.
Opvolgen deden ze met “Lazy” uit hun debuut, en we kregen zelf een heuse gitaarsolo in “Always trying to work it out”. Kippenvel kregen we bij het uitgebeende “Nothing but heart” waarin de stemmen van Sparhawk en Parker snikkend samensmolten. “Holy Ghost” openbaarde zich als een moderne countryklassieker.
Low nam uitgebreid de tijd , in totaal klokten we af op een uur en drie kwartier, de band speelt graag in de Botanique, dat vertelden ze ons. De gitaaruitbarstingen van “Dinosaur act” of “Monkey” moesten we ditmaal missen, maar gelukkig biste de band met het magistrale “Murderer”.
Low speelde een sterk concert. Sparhawk en Parker beheersen hun minimalisme tot in de puntjes, ze durven het aan nummers in te zetten puur op zang, en weten hoe ze het publiek muisstil krijgen door net stiller te gaan spelen. De gitaarliefhebbers keerden gerustgesteld en tevreden huiswaarts, de moeilijke elektronica van de plaat bleef achterwege.
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
