The Paper Kites - Uitgepuurde balans van intiem en volle sound
Onverstoord en onvermoeibaar blijven The Paper Kites verder timmeren aan hun eigen indie-folk, subtiel gekruid met country en rock. Meer van dat serveren de Australiërs ook op hun nieuwste plaat ‘If You Go There, I Hope You Find It’ (2026).
Door koppig trouw te blijven aan zichzelf groeit hun publiek gestaag. Deze keer streek het zestal neer in de Ancienne Belgique, waar hun kenmerkende zeemzoete melancholie opnieuw vrij spel kreeg.
De vroege vogels werden beloond met een sterke set van Bess Atwell. Met nummers uit haar twee jaar oude plaat ‘Light Sleeper’ wist de Britse singer-songwriter in haar eentje de zaal moeiteloos in te palmen. “Release Myself” klonk in uitgepuurde vorm glashelder en riep echo’s op van Phoebe Bridgers en Julia Jacklin. “Crowds” balanceerde tussen donkerte en warmte, sfeervol en intens tegelijk. Afsluiter “Nobody” werd enthousiast onthaald. Een voorprogramma dat niet zomaar passeert, maar zich diep nestelt in ons geheugen.
Nog voor het geroezemoes helemaal was uitgedoofd, verscheen The Paper Kites in het halfduister op het podium. Het publiek maande de laatste babbelaars tot stilte terwijl de band zich rond één microfoon schaarde voor het nieuwe “Morning Gum”. Halverwege zwol het nummer open en nam iedereen zijn plaats in, alsof een schets plots kleur kreeg. Bij “Change of the Wind” werd het minimalistische decor zichtbaar in zacht sfeerlicht. “Till the Flame Turns Blue” ademde voor het eerst die uitgesproken countrytoets, met een prominente steelgitaar en een hecht samenspel. Ook het nieuwe “Every Town” overtuigde, terwijl het bluesy “Black & Thunder” extra lading kreeg door een scherp, bliksemachtig lichteffect.
De set zat doordacht in elkaar, met een vloeiende afwisseling tussen nieuw en oud, intiem en voluit. Tijdens “Dearest” keerde de band terug naar die ene microfoon en kregen we een innemend duet tussen frontman Sam Bentley en Bess Atwell. De zaal hield collectief de adem in. In dezelfde opstelling, maar zonder Atwell, groeide “Paint” uit tot een eerste hoogtepunt. Na een ingetogener passage volgde “Without Your Love”, waarbij Bentley het publiek al liet meezingen nog voor het nummer volledig openbrak.
Het meest beklijvende moment van de avond was echter “Deep (In the Plans We Made)”. Bentley, vergezeld door gitarist en toetseniste, had zich tijdens het vorige nummer al tussen het publiek begeven. Onder een eenzame lampion, midden in de zaal, brachten ze het nummer fluisterzacht. Fans drongen dichterbij, sommigen zichtbaar geëmotioneerd. Daarna trok de band opnieuw naar het podium voor het krachtige “Give Me Your Fire, Give Me Your Rain”, waarna “On the Train Ride Home” zachtjes neerdaalde als een kalme epiloog.
Uiteraard volgde er een bisronde. Met banjo, mandoline en zes harmonieus verweven stemmen werd “Bloom” gul meegezongen. Als perfect sluitstuk was er nog “When the Lavender Blooms”, dat de avond afrondde met een warm lentegevoel dat nog lang bleef nazinderen.
Setlist: Morning Gum - Change of the Wind - Till the Flame Turns Blue - Every Town - Black & Thunder - Dearest (with Bess Atwell) - Paint - Bleed Confusion - Without Your Love - Electric Indigo - Walk Above the City - Shake Off the Rain - Deep (In the Plans We Made) (Performed in the crowd) - A Gathering on 57th - Give Me Your Fire, Give Me Your Rain - On the Train Ride Home — Bloom - When the Lavender Blooms
Organisatie: FKP Scorpio
Satellites - De verrijzenis van Lou Reed
Na tien jaar en in een deels vernieuwde bezetting staat de Lou Reed-tributeband Satelittes er terug. Het publiek in @ The Finish verwelkomt de heren en dame met open armen. Van heinde en verre (zelfs uit Izegem!) is men gekomen om dit concert live bij te wonen.
“Vijf rock-minnende zestigers en één frivole zangeres”, zo omschrijven ze zichzelf, en meer heeft deze band ook niet nodig om het werk van Lou Reed opnieuw tot leven te wekken. Wat ooit begon als een spontaan idee in een rokerig repetitie-kot, is uitgegroeid tot een hechte band die met zichtbaar plezier en overtuiging het podium opstapt. Geen verkleedpartij of gratuite imitatie, maar een oprechte muzikale buiging voor een icoon.
De setlist is rijk en gevarieerd: startend met “Real Good Time Together” en “Sweet Jane” gaat het vloeiend over naar “Femme Fatale”. Die femme, frontvrouw Marie, speelt een cruciale rol. Niet alleen geven haar stem en présence extra kleur aan het geheel, haar métier als kinesiste kan zeker van pas komen om de krakende knoken van de andere bandleden na de show te helpen herstellen. Ze zat met een hoestje – een fan van het eerste uur fluisterde ons in dat ze de hele week ziek was en nog tot ’s middags koorts had – maar dat deerde niet. Naast haar staat Koen D’haene, die met zijn karakterstem de nummers meedraagt. Hij zoekt niet naar een perfecte kopie, maar naar de juiste sfeer - en vindt die ook!
De gitaren zijn in handen van Lode “Lou” Van Assche en Koen Derieuw (die laatste bij sommigen ook bekend als de vader van boks-sensatie Oshin), en samen zorgen ze voor het snedige, soms schurende geluid dat deze muziek nodig heeft.
Met “Stephanie Says” (later herwerkt als “Caroline Says”) en ook “Sally Lane” wordt nog maar eens duidelijk hoeveel vrouwen een prominente plaats innemen in Reeds repertoire. “Waiting for the Man” en “Pale Blue Eyes” tonen dan weer dat zowel de klassiekers en als de minder evidente parels van The Velvet Underground een plaats krijgen. Ook John Cale wordt geëerd vanwege zijn onmiskenbare rol in de sound van de nummers.
Wat opvalt, is de vanzelfsprekendheid waarmee de band zich door dat immense oeuvre beweegt. Luk De Byttebier legt met zijn bas een solide fundament, terwijl Geert Almeye achter de drums de motor draaiende houdt. De sluwe zilveren vos wou blijkbaar vroeg naar huis en probeerde “Satellite of Love” over te slaan, maar dat plan werd snel afgevoerd. Sommige evergreens laat je nu eenmaal niet liggen.
De muzikanten houden duidelijk van wat ze spelen, en dat enthousiasme werkt aanstekelijk: het publiek wordt moeiteloos meegezogen in een avond die draait om liefde, vakmanschap, en de tijdloze kracht van goede songs en “propere nummers”.
Slotakkoord “White Light / White Heat” wordt begeleid door een nietsontziende stroboscoop die de grijze haren in de zaal fel doet oplichten en de intensiteit de hoogte in stuwt.
Als bisnummer krijgen we nog het romantische “Oh! Sweet Nuthin’”, opgedragen door gitarist Lode aan zijn partner Marijke, de fonkel in haar ogen duidelijk zichtbaar.
Onder luid applaus wordt de avond verdergezet aan de bar, waar er nog duchtig wordt gekeuveld over de strak gespeelde en goed gerepeteerde ode aan een eigenzinnige man en dito band.
Wie ze ook eens aan het werk wil zien, heeft nog een kans op zaterdag 21 maart in DE L!NK Sint-Eloois-Winkel, maar ’t is voor de rappe, mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. voor info en tickets!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Daan Vanassche
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9045-the-satellites-21-02-2026?Itemid=0
Organisatie: Satellites ism The Finish, Zwevegem
The Raveonettes live in Trix - Luid, fel en compromisloos
The Raveonettes streek neer in Trix Antwerpen voor een concert dat niet alleen luid, maar ook fysiek voelbaar was. De avond zou gaandeweg uitmonden in een zintuiglijke overrompeling waarin geluid, licht en intensiteit geen enkele rem meer kenden.
Het voorprogramma werd verzorgd door Spare Skin, een band die zichzelf treffend omschrijft als ‘post-punk w/ anger & love’. Met Anne-Lise op gitaar en zang, Olivier op bas en Alisson achter de drums brachten ze een set die tegelijk scherp en emotioneel was. De woede zat in de riffs, de liefde in de melodieën. In die zin paste Spare Skin perfect in een bredere beweging die dit jaar opvallend sterk aanwezig was op de concertpodia. De vergelijking met andere punk- en postpunkbands met overwegend vrouwelijke leden drong zich haast vanzelf op: The Pill, Crybabies en dichter bij huis Maria Iskariot.
Het is moeilijk om hier níét enthousiast over te zijn. Dit soort muziek leeft, en deze vrouwen staan meer dan hun mannetje – zonder dat het ooit geforceerd aanvoelt. Een speciale vermelding voor de basist die ‘very fast’ was, een grapje gemaakt door de vrouwelijke bandleden toen hij voor het laatste nummer vlug een snaar op zijn bas moest vervangen.
Na het optreden van Spare Skin, tijdens de ombouwpauze voor de hoofdact, werd de zaal plots overspoeld door extreem luide trapmuziek. Vermoedelijk diende dit om de bassen te testen, maar het effect was allesbehalve onschuldig. Heel wat mensen grepen naar hun oren ter bescherming. Achteraf bekeken bleek dit moment een onmiskenbare voorbode: volume en fysieke impact zouden die avond een hoofdrol spelen.
Toen The Raveonettes uiteindelijk het podium betraden, werd meteen duidelijk dat ook visueel alles op scherp stond. Eigenlijk had er aan de ingang een waarschuwing voor epilepsiepatiënten moeten hangen. Of misschien had de lichtman zelf een aanval van epilepsie: zo constant en genadeloos stond de belichting in strobostand. Rust voor de ogen was er niet, maar dat paste wonderwel bij de sonische aanval die volgde. De bassen waren zo luid dat je de muziek niet alleen hoorde, maar letterlijk tegen je huid voelde, tot diep vanbinnen. Dit was geen achtergrondgeluid, dit was een lichamelijke ervaring.
Sune Rose Wagner en Sharin Foo vormden opnieuw het herkenbare, magnetische middelpunt van de band. Sharin Foo zag er nog altijd ravissant uit en stond zelfverzekerd in het stroboscopische geweld, terwijl Sune Rose Wagner aanvankelijk wat gereserveerder oogde.
Live werd het duo bijgestaan door drummer Jakob Hoyer, die met zijn strakke en krachtige spel de songs extra gewicht gaf en de massieve bassen nog meer draagkracht verleende.
De set werd opgebouwd met vroege mokerslagen als “Blackest”, “Killer” en “Speed”, waarna het publiek massaal meeging in klassiekers als “That Great Love Sound” en “Love in a Trashcan”.
Donkerder materiaal als “You Say You Lie” en “Attack of the Ghost Riders” hield de spanning strak, terwijl “My Tornado”, “Dead Sound” en “The Enemy” het geluid nog dieper en dreigender maakten. Richting het einde van de hoofdset volgden hoogtepunten als “Sisters” en “Strange”, met daartussen een cover van “Venus in Furs” van The Velvet Underground, waarna “Aly”,”Walk With Me” de overgang naar de bisronde voorbereidde.
Naarmate het concert vorderde, liet Sune Rose Wagner steeds meer van zijn aanvankelijke terughoudendheid varen. Samen met Sharin Foo en Jakob Hoyer bouwde hij gestaag op naar een steeds intensere climax. De bisronde begon met “The Christmas Song”, opvallend intiem gebracht met Wagner en Foo samen achter dezelfde microfoon, een kort moment van verstilling na het auditieve geweld. Die rust bleek van korte duur: “Last Dance” trok de spanning opnieuw aan, waarna tijdens “Recharge & Revolt” alle remmen losgingen en Wagner zonder gitaar volledig losbarstte op het podium. Het zou zomaar kunnen dat de Duvels waarvan de band tijdens het concert genoot daar iets mee te maken hadden.
Als ultieme afsluiter volgde “I Wanna Be Adored”, waarbij Sharin Foo haar gitaar achterwege liet en zingend de volledige breedte van het podium verkende. Het nummer kreeg zo een extra sensuele en bezwerende lading, een perfecte finale voor een concert dat constant balanceerde tussen agressie en aantrekkingskracht.
The Raveonettes leverden op deze zondagavond in Trix geen comfortabel concert af, maar een compromisloze, zintuiglijke aanval waarin geluid, licht en emotie samensmolten. Soms te luid, soms te fel, maar altijd intens en precies daarom bleef dit optreden nog lang nazinderen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Spare Skin
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8936-spare-skin-14-12-2025?Itemid=0
The Raveonettes
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8935-the-raveonettes-14-12-2025?Itemid=0
Organisatie: Trix , Antwerpen
Les Negresses Vertes – Taal is niet het belangrijkste in muziek, het is de energie. En als de energie werkt in je eigen taal, doe het dan gewoon in je eigen taal... Het gaat dus allemaal om de energie!
Les Negresses Vertes staan al sinds 1987 garant voor een wervelend, folkloristisch dansfeestje. We zagen ze ooit Rock Lede plat spelen in 1991 en zelfs nu trekken ze zich nog steeds geen bal aan van wat de goegemeente daarvan denkt, en zo hoort dat ook. Het overvolle Park tijdens ‘Great Gigs in the Park’ in Sint-Niklaas danste, zong, genoot en ging dan ook compleet uit de bol op deze mooie zomeravond.
Lees gerust het verslag https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/95212-les-negresses-vertes-great-gigs-in-the-park-2024-wereldmuziek-met-een-ferme-hoekaf.html
Naar aanleiding van dit concert, polsten we naar de plannen en de ambities van deze band met bezieler Stéfane Mellino
Hoe gaat het de laatste tijd met jullie?
Op dit moment zijn we terug uit Marseille en wachten we op een volgend optreden volgende week vrijdag. We blijven op tournee tot december van dit jaar en misschien gaan we ook in België en Nederland spelen. Dus ja, we blijven de hele tijd bezig...
Ik zag jullie voor het eerst op Rock Lede in 1991, toen al een onvergetelijk concert.
Helaas is er sindsdien veel veranderd, zoals de dood van Helno 'Noël' Rota in 1993. Hoe 'overleef' je zo'n zwaar verlies?
Voor een Franse band, die in het Frans speelt en zingt, was het in die tijd een eerder zeldzaam om buiten Frankrijk te spelen. We hadden nog nooit in landen als Duitsland, België of Engeland gespeeld. Dus het was speciaal om in het begin van onze carrière in die landen te spelen. Over het overlijden van Helno kreeg ik een telefoontje en ik kon het niet geloven. Het was een grote schok voor ons en ik dacht erover om de band te verlaten. We zouden het kunnen doen zoals Joy Division die hun naam veranderde in New Order na het overlijden van Ian Curtis. Maar het label vertelde ons dat dat in ons geval geen goed idee was. Omdat we in de eerste plaats een band zijn. Het label zei 'hij was niet de enige die liedjes schreef, die jullie schrijven en zingen, dus ga door'. Het is een groot verlies, maar we zijn inderdaad een band en kunnen doorgaan, ook al is het soms moeilijk en moeilijk. Dus dat deden we. Zoveel jaar later denk ik dat het beste is wat we voor hem konden doen, doorgaan, dat is wat Helno gewild zou hebben. De energie is er nog steeds op het podium, op een bepaalde manier is Helno er ook nog. Dus we zijn blij dat we toen niet gestopt zijn... Les Negresses vertes leeft nog steeds, de scene ook.
Ik zag jullie een geweldige optreden spelen op Great gigs in the Park in Sint-Niklaas. Wat een energie! Het was eigenlijk nog beter dan dat onvergetelijke concert in 1991 voor mij. Waar halen jullie die energie vandaan?
We zijn nu betere muzikanten, we hebben meer ervaring op het podium. Hoe meer we spelen, hoe beter we worden. Dat verklaart alles. Ik was toen vrij jong en ik ben nu 64. Ik ben bijna op de top van mijn carrière. Ik ben nu bijna op de top van de heuvel. Op het podium staan, optreden, het is een manier van leven.
Ik blijf ook onder de indruk van de diversiteit en de verrassende wendingen live. Is het wereldmuziek? Frans chanson? Of zijn jullie gewoon punk? Wat betekent Les Negresses Vertes in 2024?
Het is er altijd geweest. Voordat we met Les Negresses Vertes speelden, speelden sommigen van ons in de Franse punkscene, dus die punkvibe was er altijd al. De mix tussen stijlen ook. We proberen onze nummers zo dicht mogelijk bij het originele geluid te spelen. In Sint-Niklaas hebben we dat ook gedaan. We willen een hechte band met onze fans, dat is heel belangrijk. Dus, nee we zijn nog steeds hetzelfde als toen maar met veel meer ervaring in wat we doen.
Ik had ook het gevoel dat de speelsheid niet verloren is gegaan; als jonge wolven tekeer blijven gaan. Waar komt die niet aflatende energie toch vandaan?
Ik begrijp waarom bands dat doen, als je je hele leven muzikant bent, heb je veel stress. Je hebt ups en downs. Het draait allemaal om gevoel en verbinding met mensen. Als ik tijdens een optreden de lachende gezichten van het publiek zie, voel ik de energie opborrelen om ervoor te gaan. Maar het is niet de artiest van bands die dat niet doen, die dat vergeten is. Het legt veel druk op jezelf als je live speelt. En soms moet je je daar op concentreren.
Iets anders. Terwijl stijlen komen en gaan blijft het Franse Chanson overeind, net als Nederlandstalige muziek nu (kijk maar naar de Nederlandse lichting met Froukje, Joost Klein en anderen) ... Denk je dat zingen in de eigen taal nu meer geaccepteerd is, en het makkelijker is om door te breken? Hoe zie je het zelf?
Het hangt ervan af wat voor soort muziek je brengt. In sommige stijlen denk ik dat het meer geaccepteerd wordt als je in het Engels zingt als je naast je eigen land ook andere landen wilt bereiken. Misschien is rock- en metalmuziek beter in het Engels. Maar voor bands zoals wij? Wij spelen meer folklore en wereldmuziek, met nog steeds een rock- en punkgevoel erin. Het wordt dan veel gemakkelijker geaccepteerd denk ik. Wij zouden dat ook kunnen doen, onze nummers in het Engels brengen. Maar we voelden, en voelen nog steeds, dat we ons het beste kunnen uitdrukken door in onze eigen taal te zingen. Een van de beste voorbeelden is tegenwoordig rap. Franse rap probeert niet in het Engels te zingen, ze doen het in het Frans omdat dat de beste manier is om uit te drukken wat ze echt willen zeggen. Het werkt. Taal is niet het belangrijkste in muziek, het is de energie. En als de energie werkt in je eigen taal? Doe het dan gewoon in je eigen taal... maar het gaat allemaal om de energie.
Muziek kon je vroeger meer in hokjes plaatsen. De jongere generatie denkt niet echt meer in hokjes. Ze gaan naar een punkconcert, doen dan een Pommelien Thijs en eindigen op een dansfeestje in Tommorowland. Hoe zien jullie dit?
Aan het begin van deze tour in 2018 hebben we op een aantal grote festivals gespeeld en natuurlijk voor jonger publiek dat onze band kende omdat hun ouders onze platen hebben en ik herinner me dat een jonge vent me na de show vertelde “ hey Negresses vertes you're playing real ”. Het klinkt als het beste compliment dat we zouden moeten hebben. Geen vraag voor ons om een USB-sleutel te spelen in plaats van echte instrumenten of zang. Ik denk dat de jongste generatie nog steeds bezig is met het bouwen van nieuwe codes en nieuwe manieren om zich uit te drukken in muziek. Platenmaatschappijen werken niet meer aan de ontwikkeling van artiesten en de jongeren weten dat ze nu op netwerken moeten bestaan.
In 2018 vierden jullie het 30-jarig jubileum. Jullie waren in 2018 ook in Engeland, niet voor het eerst maar toch … Is het niet moeilijker voor een Franse band om er door te breken? Hoe zie dit?
Er is altijd een soort concurrentie geweest tussen Engeland en Frankrijk in de geschiedenis (hihi) maar ik denk dat Engelsen ons leuk vinden omdat we hen niet kopiëren weet je. Wat wij doen is vrij uniek. We brengen een mix van muziekstijlen, maar hebben de rock energie in ons. We zijn ook geen gewone Franse band. Het is die mix van stijlen en culturen die ons uniek maakt en daarom is het makkelijker voor een band als wij om door te breken in landen als Engeland, zelfs als Franstalige band. We voelen dat ook in Sint-Niklaas.
Plannen: Nog steeds platen uitbrengen in deze tijden, of niet?
We willen geen nieuwe albums meer opnemen. Bijna 17 jaar geleden zijn we gestopt met het opnemen van nieuw materiaal. Het is voor mij gewoon te moeilijk om hetzelfde te doen als toen ik jonger was, dus voor mij gaat het erom dat we onze liedjes uit het verleden zo lang mogelijk spelen, maar nieuwe dingen opnemen? Niet met Les Negresses Vertes, maar wel met persoonlijke projecten ...
Andere plannen de komende jaren?
Zoals ik al eerder zei, we spelen optredens tot ergens in december. We hebben de afgelopen jaren veel concerten gedaan, dus volgend jaar nemen we een pauze. En daarna kijken we wat we kunnen doen... we kunnen nieuwe energie vinden, om na dat jaar terug te komen.
Je gaat niets doen voor je 40e verjaardag... om het te vieren
Er zijn nog geen plannen, we willen met dezelfde energie op het podium blijven staan. We willen niet de fout maken om 'één concert te veel' te doen. Dus daar maken we geen plannen voor, maar als het dan goed gaat en die belangrijke energie er nog is, als er nog steeds de band is met het publiek... dan gaan we door... en dan weet je het nooit.
Na al die jaren, zijn er nog ambities of een soort doel dat je voor ogen hebt?
Mijn jongste dochter is singer-songwriter in een Britse band uit Brighton genaamd Belmondo en ik steun haar. Mijn dochters helpen in hun leven en de paden die ze volgen, dat is de belangrijkste ambitie in de toekomst ...
Pics homepag @Sven Dullaert
Bedankt voor dit leuke gesprek, ik hoop jullie in december weer op het podium in België te zien
Les Negresses Vertes - Great Gigs in The Park 2024 - Wereldmuziek met een ferme hoek af
We hebben er lang moeten achter wachten, maar dit weekend scheen de zon uitbundig en konden we rekenen op een eerst echt zomers weekend. Net op tijd want op Great Gigs in The Park stond een band die de zomer 'vibes' nodig heeft om nog meer boven zichzelf uit te stijgen. (Wereld)Punkers in kostuum die met hun mix van rock, chanson en wereldmuziek festivalweides en concertzalen graag doen ontploffen. Les Negresses Vertes (****1/2) staan al jaren garant voor een wervelend, folkloristisch dansfeest, en trekken zich nog steeds geen bal aan van wat de goegemeente daarvan denkt, zo hoort dat ook. Het overvolle Park danste, zong, genoot en ging dan ook compleet uit de bol.
De openingsacts op deze Great Gigs in The Park hebben het duidelijk moeilijker om het publiek mee te krijgen, ook al doen ze allemaal een enorme inspanning. Er is eerder een afwachtende houding, zo te zien …
"Rumbaristas blaast een frisse wind door het peloton van de Europese wereldmuziek en wil mensen glimlachend laten heupwiegen. Ergens tussen Borgerhout, Barcelona, Catalonië en Calais, creëert deze band zomerse sferen op basis van rumba, tarantella en andere Zuiderse ritmes.", lezen we in de biografie. Het bleek al vrij duidelijk dat Rumbaristas (****) hier niet was gekomen om op te warmen, nee, de band duwde, trok, ging wild tekeer en de frontman sprak zijn publiek voortdurend aan. De aanstekelijke klankentapijtjes stapelden zich op, tot het publiek uiteindelijk toch wat begon te heupwiegen.
In een wervelende finale , waarbij dat gaspedaal werd ingedrukt, ging het dak er alsnog finaal af. Rumbaristas was het levende bewijs dat hard werken loont! Respect!
Het publiek schoof wat dichterbij, en Les Negresses Vertes werd, nog voor ze een noot hadden gespeeld, ontvangen op een daverend applaus. Het publiek had er dus zin in, en de band gelukkig ook. Les Negresses Vertes hebben het na het overlijden van hun tot de verbeelding sprekende frontman Helno 'Noël' Rota in 1993 zeker niet makkelijk gehad, maar ze staan er weer, als één brok energie, en die zich van niets of niemand iets aantrekt.
Hun muziek kun je ook niet in een hokje duwen, ondanks de folkse sfeer, die de brug slaat naar punk en wereldmuziek. Meteen kwamen we in die kenmerkende sfeer met het zwierige “La Valse”. De spraakzame frontman/gitarist Stefane Melino is een volksmenner en heeft een indringende, heldere stem. Een meerwaarde , naast de gitaarvirtuositeit.
Geruggesteund door blazers, gitaar, percussie/drums, en een aanstekelijke accordeon worden we al heel vlug meegezogen in een leuk, gevarieerd, kleurrijk feestje.
"La Danse des Négresses Vertes” luidt een eerste echt hoogtepunt in; even voordien wist de band ons al te intrigeren. Er zouden nog vele mokerslagen volgen. Je verveelt je met deze Franse wereldbestormers geen seconde. “Les Yeux de ton Pére” was er weer zo eentje die aan de ribben kleefde. Als Iza Mellino de zang overnam, kwam het punkachtige binnen de band wat meer op het voorplan; wat een gebalde sound dito brulteksten.
Op het einde van de set gaan enkele bandleden het publiek letterlijk opzoeken, waardoor het hek compleet van de dam is. Schitterend!
Les Negresses Vertes staan garant voor een portie wereldmuziek met een ferme hoek af. Een uitverkocht Great Gigs in The Park toont dat deze Franse feestelijkeband er nog steeds staat! Fijn optreden.
Setlist: La valse - C'est pas la mer à boire - Voilà l'été - Orane - L'homme des marais - Hey Maria - La faim des haricots - La danse des Négresses Vertes - Zobi la mouche - Famille heureuse - Les mégots - Les yeux de ton père - 200 ans d'hypocrisie - Les rablablas les roubliblis
Encore: Face à la mer - Hasta llegar - La Bodega
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
We citeren even "De Brusselse zangeres Tessa Dixson deed tijdens de lockdown een beroep op een eclectische groep collega-artiesten om hen hun tanden te laten zetten in tracks van haar debuutalbum ‘Genesis’.
Gelijkgestemde artiesten als The Subs, Glauque, Yellowstraps, Compact Disc Dummies (opererend onder hun Silver Sisters moniker), NightFunk, DJ Licious, KRANKk, Rheinzand, Borokov en vele anderen zetten hun eigen unieke stempel op Tessa's indrukwekkende verzameling songs."
Op haar debuut bewees ze reeds haar veelzijdigheid als pop artieste, Het debuut 'Genesis' overtuigde . Ondanks de corona lockdown slaagde ze erin haar nummers opnieuw te bewerken en nieuw leven in te blazen. Ze krijgen een nieuwe input in de samenwerkingen. Ingenieus alvast.
Tessa Dixson weet als muzikante en componiste haar publiek te bespelen.
Uit de eerste disc halen we die eigenzinnigheid van ‘uitkleden’, ‘ontleden’ en een ‘heel andere wending geven’, wat we horen op o.m. “Tender Me”, “Burn” en “Promised land”. Tessa Dixson heeft een bedwelmende ontroerende stem , duidelijk een meerwaarde in het songmateriaal!
Deze 'Genesis (Expanded)' is een avontuurlijk plaatje geworden op die manier. Songs die een andere wending krijgen door de remix, en groovy klinken, door de rits artiesten en haar eigen talent. De Rheinzand remix is er eentje om van te snoepen door de funky raves.
Ze bracht een opmerkelijke single uit “Creep” , die de veelzijdigheid onderstreept.
https://www.youtube.com/watch?v=60ZcsqnMR3w
Disc 1: Tender Me 03:36 My Mind 03:35 Burn 03:57 Promised Land 02:19 My Love (feat. Yusuf) 04:06 How High 04:06 Keep Going 04:12 Stealing Eyes 03:51 Coming Home 03:13 Hurting So Good 03:43 Morning Light 04:02
Disc 2: Coming Home (DJ Licious remix) 03:00 How High (Yung Malfliet Remix ) 04:32 Coming home (Silver Sister Remix) 05:21 Promised Land (NightFunk remix) 05:05 Stealing eyes (Yellowstraps remix) 03:22 Keep Going (KRANKk remix) 03:32 Tender Me (Stereoclip remix) 03:47 Coming Home (The Policy Remix) 04:43 How High (John Noseda remix) 03:39 Keep Going (Borokov Borokov remix) 03:59 My Mind (La Nuyt's Acid Mix radio edit) 04:59 Tender Me (Sander W remix) 02:28 Promised Land - Glauque (Glaque remix) 02:48 Keep going (Rheinzand Dub mix) 08:28 Coming home (Andy Faisca Remix) 06:45 Keep going (Rheinzand remix) 07:57 Tender me (the subs remix) 03:40
Lief van Testament dat ze de old school thrash avond verkochten als een driedelig ticket. Voor ons was de superieure act snel duidelijk, maar toch bedankt voor de moeite. Zoals in hun nieuwste singles speelde Testament zo strak als maar kan, met als verschil met het voorprogramma dat ze ook echt goeie nummers hadden.
In de Ancienne Belgique was het vanaf 18 uur op de koppen lopen. Wie last had van agorafobie of corona bleef beter thuis. Wat wij meemaakten, was een old school knokpartij. De drie bands speelden hetzelfde genre en rijpten zogezegd in dezelfde wijk in San Fransisco. Het werd echter snel duidelijk dat enkel Testament echt volwassen geworden is en dus geld kan vragen voor enkele meedogenloze shows. Het grootste verlies van de avond was dat geen enkele bassist een meerwaarde kon leveren en het dus bleef bij een eindeloze reeks riffs, maar daarover straks meer.
Death Angel deed goed hun best om hun naam waar te maken. Je kan niet ontkennen dat ze hun nummers goed spelen, echter zijn die songs meestal verwaarloosbaar. Death Angel begon als wonderkind van Metallica gitarist Kirk Hammett (speelde eerst bij Exodus!) toen hun drummer pas veertien was. Sindsdien ging het enkel bergaf. “The Ultra-Violence” en “Voraciour Souls” uit hun debuut van 1987 zijn wellicht hun enige memorabele nummers. Een busongeval maakte in 1990 een einde aan hun ambities, maar het grote plaatje leert ons nu dat daar toch niet veel meer in te verdienen viel. 6/10 voor de moeite. Rob Cavestany is de enige die echt indruk maakte, als originele leadgitarist wist hij perfect wat hem te doen stond, echter heeft hij weinig podiumpersoonlijkheid en zijn vrienden konden dat helaas niet aanvullen. De pogingen van zanger Mark Osegueda (het enige andere originele bandlid) waren noemenswaardig, maar helaas zal deze band nooit zichzelf headlinen.
Over Exodus valt een veel langer verhaal te vertellen. De band is wellicht de uitvinder van het thrash metal genre (nee, niet Metallica en voor hun debuut van 1983). In obscure clubs zoals Old Waldorf, The Stone en Ruthie’s Inn speelden deze legendes voor het eerst headbangers zoals “The Toxic Waltz“, waar ze de ‘Big Four’ voor waren en zowat de essentie legden van wat ‘thrash metal’ betekent. Tijdens deze old school shows vloeide al eens bloed en aangezien het gisteren bijna even heftig was, blijft de bijnaam ‘Most Dangerous Band on Earth’ niet misplaatst. Tijdens Exodus’ set nam de moshpit ongeziene groottes en breedtes aan, terecht voor een band die de facto de uitvinder van dit chaotisch concept is.
Gary Holt is eindelijk terug van Slayer en kon zijn eigen ding weer doen. Wat is dat eigen ding, vraagt u? Oerdegelijke riffs en solo’s spelen, wat hij ook even bij Slayer deed, dus niets nieuws onder de zon. Ook de drummer was beter dan die van Death Angel, maar wanneer gaan we eens de gitaren horen boven die basdrum? Het is een vraag gericht aan de AB en bij uitbreiding alle festivals.
Exodus bracht leven in de brouwerij door eindelijk eens van tempo en drumfill te wisselen. Legende Steve ‘Zetro’ Souza zien schreeuwen was op zich al een genoegen, ondanks dat ook hij helaas écht geen zangstem heeft. Maar bij thrash metal boeit dat niet zo. Wel zeer jammer dat je bij Exodus nooit het verschil in setlist hoort; deze band klinkt al dertig jaar hetzelfde.
The Bay Area thrash is een verhaal van hard stijgen en dalen. Eind jaren negentig hadden alle bands in het genre het moeilijk door concurrentie uit postgrunge en nu metal. Death Angel en Exodus werden letterlijk uitgeschakeld. Testament daarentegen beleefde mogelijk hun meest creatieve jaren, met albums als ‘Practice What You Preach’, ‘Low’ en ‘The Gathering’, terwijl de voorprogramma’s van deze avond op hun bloot gat zaten. Wij durven zeggen dat ‘The Gathering’ uit 1999 hun openbaring als band was: hun bestaansreden en succesformule als death/thrash crossover. “Fall Of Sipledome” speelden ze bijvoorbeeld, geheel onverwacht. Trouwens Dave Lombardo drumt op dat nummer, waar hangt die tegenwoordig rond, alsjeblieft zeg??
Het moet gezegd worden: nu Slayer op pensioen gaat, is Testament de enige die qua niveau kan tippen aan de Big Four los van wat Dave Mustaine weeral schreeuwt. De band is simpelweg beter op alle vlakken. Eventueel Overkill komt in de buurt, maar simpelweg niemand van de thrash generatie heeft evenwaardige songwriting. Laten we het eens hebben over de bas. Geen enkele bassist wist noemenswaardig te zijn deze avond. Thrash is riffs en solo’s, akkoord, maar een goed nummer definieert zich door alle instrumenten. We verwachten dus een bassist die soms eens durft afwijken van de hoofdriff. Case in point: Cliff Burton. Niet voor niets sprong “Practice What You Preach” net in het oor.
Testament combineert ook netjes solopartijen met meezingmomentjes, dat laatste doet Exodus te vaak (bij gebrek aan inspiratie?). De nieuwe nummers werden ook geaccepteerd, als waren het vaste waarden. Niet verwonderlijk voor een band (en een genre) dat het blijft doen met dezelfde formule, aangezien experimentatie (meestal terecht) werd afgekeurd. Van die leuke gimmicks op plaat (het ultieme voorbeeld is de ride cimbaal in “Down for Life” bij 1:16) werden helaas meestal in het spel achterwege gelaten. ‘Old school’ thrash was daarom niet alleen van toepassing op de fans, ook de muziek had haar staan. Niets mis mee - en er was zeker een aandeel dappere jongeren - maar wij vragen ons af wat dat binnen tien jaar gaat geven. Deep Purple en Paul McCartney kunnen misschien eindeloos blijven spelen tot in hun zeventiger jaren, maar die muziek is klotesimpel in vergelijking. Hier spreken we over complexe solo’s en continue tempowissels (ook al blijft dat tempo torenhoog). Chuck Billy was de enige zanger van de avond die een echt talent bezit. Maar ook hij had het soms moeilijk, dat is zelfs op zijn meest recente werk te horen, hoe goed hij het probeert te verbergen. Zullen deze bands misschien instrumentaal gaan? Een paar cellen in ons lichaam hopen het, en Megadeth hint er misschien naar.
Is dit de laatste adem van het thrash genre? Bands als Slipknot en System Of A Down laten de riffs voortleven, maar zolang ‘The Bay Area’ als ‘innovator’ blijft teruggrijpen naar een verloren verleden, blijven wij met een honger zitten, hoe strak de bands ook spelen. Gelukkig blijven Eric Peterson en Alex Skolnick (een leerling van Joe Satriani) verdomd goeie gitaristen. De avond klonk straf, maar bijna als een laatste adem.
Eindigen deze bands binnenkort allemaal zoals Slayer? Testament had alvast de visuals mee en bracht zelfs podiumtrapjes mee. Wie fan is van old school thrash metal kwam zeker aan zijn trekken. Wij durven verder denken en vragen ons af of het genre misschien terminaal is. ‘Old school’ werd misschien twintig keer vermeld doorheen de avond. Testament heette vroeger ‘Legacy’, maar hopelijk worden ze geen legacy act.
Setlist Testament: Eerie Inhabitants - The New Order - The Haunting - The Preacher - Dark Roots of Earth - Last Stand for Independence - Throne of Thorns - Brotherhood of the Snake - The Pale King - Fall of Sipledome - Chrildren Of The Next Leven - Night of the Witch - Into the Pit - Practice What You Preach - Over the Wall - Disciples of the Watch
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/exodus-10-03-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/testament-10-03-2020.html
Organisatie: Biebob
De Mexicaanse band Le Butcherettes zal wel altijd een snoepje voor de kenners blijven, een curiosum waarover je kan opscheppen tegen collega-liefhebbers van afwijkende muziek. Een doorbraak naar het grote publiek zit er niet meteen in. In 2016 stonden Le Butcherettes nog in De Kreun in Kortrijk, met een ander rariteitenkabinet (the Picturebooks) als support. De zaal was slechts half vol, maar vanwege de unaniem positieve respons kwam opper-Bucherette Teri Gender Bender, badend in het zweet en met uitgelopen make-up, na de bis-nummers iedereen - zonder uitzondering - persoonlijk een knuffel geven. Dat soort band is Le Butcherettes.
De Mexicanen hebben een nieuw album uit dat deze keer net iets toegankelijker is. Dat probeerden ze reeds ongeveer op vorige albums, via samenwerkingen met o.m. Iggy Pop, John Frusciante (ex-Red Hot Chili Peppers) en brulboei Henry Rollins. Deze keer pakken ze dat iets bescheidener aan, met gastrollen voor Jello Biafra (Dead Kennedys), de Chileense singer-songwriter Mon Laferte en Alice Bag (van The Bags, maar vooral een collega-feministe voor Teri). De beste zet van Le Butcherettes was echter om na drie albums Omar Rodríguez-López (van At The Drive In en The Mars Volta) uit de producersstoel te duwen en hem te vervangen door Jerry Harrison. Deze ex-Talking Head is dan wel van een andere generatie dan Le Butcherettes, hij verstaat de kunst om ‘afwijkende’ muziek toegankelijk te maken zonder dat een artiest of band zijn ziel moet verkopen.
Op het nieuwe album ‘bi/MENTAL’ krijg je als luisteraar dan ook precies dat: ‘moeilijke’ muziek die toch heel poppy klinkt en vlot binnenkomt. Dit is heerlijk rebels. Elke song gaat een nieuwe richting uit, met strakke drums en bas en Teri Gender Bender als onwelvoeglijke stoorzender op gitaar, aan de synths en achter de microfoon. Denk aan de furie en tegendraadsheid van de jongste versies van Sineaid O’Connor en PJ Harvey op een muzikaal bedje van The Gossip, David Bowie, Brian Eno en – toch wel - Talking Heads. Ook liefhebbers van pakweg de Evil Superstars zullen hier hun gading vinden.
De lekkerste brokken zitten in de eerste helft van het album. Het openingstrio met het onheilspellende “spiderWAVES” (alleen al die titel), de met metal opstartende bluesrocker “giveUP” en het stevig rockende liefdeslied “strongENOUGH” zijn om duimen en vingers van af te likken. Daar tegenover zijn “fatherELOHIM” (Blondie!) en “littleMOUSE” muzikaal niet zo overtuigend, maar toch boven de middelmaat. Eens voorbij halfweg gaat de snelheid er wat uit en dan zal het voor sommige luisteraars wel even doorbijten zijn. “struggleSTRUGGLE” maakt zijn naam helemaal waar. “motherHOLDS” kan nog net gedelibereerd worden, maar “BREATH” krijgt voor elk vak een onvoldoende, ondanks een stevig rockende finale. En “sandMan” is jammer genoeg geen cover van Metallica. Daar zouden we nochtans blij van worden: het half-verontrustende slaapliedje van James Hetfield dat door de mangel gehaald wordt door een subversieve punkrockband die niet vies is van een beetje experiment. Waar blijft dat cover-album van Le Butcherettes?
Tijdens onze zoektocht naar nieuwe parels, stoten we soms op positieve recensies van gewaardeerde collega's, die ons dan ook benieuwd maken naar het wat, hoe of waarom. Zo kregen we al meerdere lovende recensies te lezen van het debuut ‘High Priestess’ van High Priestess. Dit vrouwelijk trio, afkomstig uit Californië, timmert pas sinds twee jaar aan de weg. Na een demo, die eveneens overal goed werd ontvangen, in 2017, bracht de band via Ripple Music eindelijk een debuut op de markt.
Binnen de Psychedelisch Doom Metal zien we ondertussen door het bos de bomen niet meer. Deze dames weten ons echter vanaf die eerste song “Firefly”, die afklokt op meer dan tien minuten, al compleet van de kaart te spelen. Naast de trage, zo typische doom metal riffs is het de cleane vocale aankleding die daarbij het meest opvalt. We halen prompt bands als Black Sabbath voor de geest bij opvolger “Despice”. Een weg die de band blijft verder bewandelen bij opvolgers “Banshee”, “Take the Blame”. Meesterlijke riffs die je koude rillingen bezorgen, met daarbovenop een boeiende stem die wellicht wenkbrauwen zal doen fronsen bij sommige doom metal liefhebbers. Maar net daardoor ervoor zorgt dat dit geen zoveelste doom act is in een lange rij.
High Priestess is eerder een Psychedelisch Doom band die durft buiten de lijntjes van deze muziekstijl te kleuren, zonder al teveel af te wijken van het origineel, waardoor liefhebbers van typische Doom over de streep worden getrokken. Maar vooral de avonturier in ons, die op zoek is naar nieuwe ontdekkingen binnen een muziekstijl nog het meest overslag gaat. Daardoor klinkt High Priestess net vrij uniek en vernieuwend binnen dat genre. Ook bij daarop volgende Doom kleppers als “Mother Forgive Me” en “Earth Dive “ blijkt dit toch de grootste rode draad in het geheel te zijn.
Besluit: High Priestess is net , door totaal niet binnen de gedoodverfde lijnen van het doom metal gebeuren te kleuren, dan ook één vrij originele parel te noemen binnen die muziekstijl. Daar waar veel bands gewoon de begane wegen tot soms vervelens toe blijven bewandelen, durft deze vrouwelijke Psychedelisch Doom band daar eerder iets uniek aan toe te voegen, waardoor wellicht de meningen wat uiteen zouden kunnen liggen. Wie echter houdt van avontuurlijke uitstappen binnen het Doom gebeuren , zal zeker vallen voor die combinatie tussen hemelse riffs met een vocale aankleding die je de krop in de keel, tot koude rillingen bezorgt.
‘High Priestess’ is dan ook een grensverleggende schijf geworden. Deze band slaat voortdurend aan het experimenteren en improviseren. En vindt daardoor de muziekstijl Doom en Psychedelische doom opnieuw uit. We voorspellen hen om die reden dan ook een gouden toekomst binnen dat typische Doom en aanverwant gebeuren.
Tracklist: Firefly 10:12 Despise 08:04 Banshee 04:08 Take the Blame 06:36 Mother Forgive Me 05:04 Earth Dive 06:40
Crites is een Gentse band die reeds twee jaar aan de weg timmert en die zopas zijn debuutalbum uitbracht bij Starman Records. Ze brengen lekker weerbarstige noiserock die soms hint naar postrock. Zet ze dus niet in het rijtje van andere recente noisebands als Brutus en Cocaine Piss. Wel komt Crites in de buurt van ‘oudere’, meer Amerikaanse noisebands als Jezus Lizard, Shellac, Slint, Cop Shot Cop en Girls vs Boys.
De twaalf tracks op dit titelloze debuut hebben een ingehouden energie die maar weinig bands in de vingers hebben. Het gaspedaal wordt nooit helemaal ingedrukt. Als een fietsband die superhard staat, maar toch niet openknalt.
Mimi Van de Put legt bij momenten flink wat soul in haar bas-spel en biedt de luisteraar een houvast doorheen de songs als de twee gitaristen en soms ook de drummer buiten de lijntjes gaan kleuren. Mick Windey is geen natuurtalent als zanger, wat in dit genre doorgaans als sympathiek wordt ervaren, maar hij slaagt er wel in om je mee te nemen in zijn wereld van kleine en grote problemen en overpeinzingen.
Uitblinkers op dit debuutalbum zijn opener (en single) “Walls”, het van noise en fuzz naar pop uitwijkende “Run” en “Moan”, dat Pixies-ambities heeft. Op het einde van “Unrelenting” lijkt de fietsband het toch te gaan begeven, maar dan komt er weer een smoothe baslijn die meer zalft dan slaat. “Haywire” heeft een paar knappe, bijna psychedelische gitaarrifjes en afsluiter “Gimmick” zoekt nog een laatste keer de grenzen op van de ingehouden energie, om uit te monden in slotakkoord dat het midden houdt tussen Frank Zappa en Sonic Youth.
Een intrigerend debuut van een veelbelovende band.
www.vi.be/crites
We beschikken over sappige woorden in onze moerstaal. Neem nu het alom gekende ‘trut’. Dit blijkt een scheldwoord te zijn voor een vervelend meisje. Ook wel een akelig kind, boerentrien, sullige dame of in het West-Vlaams een seute.
We voelen Gerrit De Cock aan de tand, allerminst een troela. Naast tv-presentator drumt hij bij Les Truttes. Deze groep is zonder twijfel de gekste bende die met hun originele mengeling van dansbare nummers de zaal aan de kook brengt. Ze doorspekken hun optreden met humor en kitsch.
Laten we beginnen met je tv-werk.
Naast presentator ben ik tv-maker. De meeste mensen kennen mij van Big Brother, JIM tv en het datingprogramma Take Me Out. Nu werk ik vooral voor de zender Vier. Voor mijn televisiewerk sta ik evenveel uren voor de camera als er achter. Ik ben betrokken bij de regie, het monteren en de eindredactie. Ik zorgde bijvoorbeeld gedeeltelijk voor het format van Big Brother. Niettemin relativeer ik dit alles. Ze mogen gerust op mijn bidprentje zetten “Het was maar tv.”
Over naar de muziek: het percussie-duo De Beenhouwerij.
We hebben 20 jaar getoerd. De Beenhouwerij was een persiflage op Slagerij van Kampen. We, twee drummers, zorgden voor totaalspektakel door op te treden in slagersvest. We kwamen op met slagersmessen en een uitgebeende varkensrug. We namen De Beenhouwerij letterlijk. Dolle pret, dat spreekt voor zich. Momenteel staat dit duo op non-actief.
Les Truttes bestaat meer dan 20 jaar. Weet je nog hoe het begon?
In 1996 in het jeugdhuis van Dilbeek. Tijdens de plaatselijke rockrally moesten we het moment opvullen tussen de wedstrijd en de uitslag. Als rockers zorgden wij voor een ludiek muzikaal intermezzo door disconummers te coveren. In die periode was dit not done. Het begon als een grap.
Kan je ons enkele hoogtepunten toevertrouwen?
In 2009 werden we door The Levellers uitgenodigd om in Engeland op hun Beautiful Days Festival te spelen. Zowel de groep als de crew stonden naar ons te kijken. We prijkten op de affiche naast Hawkwind en The Pogues. Een ander memorabel moment was in Ruddervoorde met Markey Ramone, drummer van de legendarische Ramones. Na onze show hoorden we hem duidelijk zeggen dat het de eerste maal was sinds de dood van Joey Ramone dat hij terug van muziek genoten had.
Wat vind je van het cliché dat de drummer het domste lid van de groep is?
Dom? Bij Les Truttes bestaat de ritmesectie uit de meest speciale mensen. Een beetje gekke figuren.
Noem voor de vuist weg jouw drie favoriete drummers.
Ik hoef niet lang na te denken. Dave Grohl van Nirvana en Foo Fighters. Wijlen John Bonham van Led Zeppelin. En dichter bij huis Mario Goossens van Triggerfinger. Die drumt werkelijk op alles. Op hun hitsingle I follow rivers hoor je hem ritmisch kloppen op enkele koffiekopjes. Dat zijn de perfecte drummers voor die groepen omdat ze organisch spelen. Ik ben geen zo’n fan van drumsolo’s. Een leuke groove of een tof drumpatroon is de max. Luister maar eens naar Larry Mullen van U2 op Sunday bloody Sunday.
In welke binnen- en buitenlandse band zou je willen drummen?
Bij Stijn Meuris. Vooral omwille van zijn teksten. Hij creëert een toffe wereld. Het moet leuk zijn om ook naast het podium met hem om te gaan. Daarnaast mogen The Foo Fighters en Bruce Springsteen me altijd bellen.
Vind je het niet te min om nummers te coveren?
Het gaat hem om steengoede nummers uit de annalen van de pop en rock. We serveren het bestaande materiaal in een eigen versie met de nodige show. Je kunt het een soort memory lane noemen. Onze creativiteit is de meerwaarde. We repeteren veel en vragen ons af op welke wijze we die nummers uitvoeren. In welke volgorde? Wij brengen een nieuw verhaal. We kiezen songs uit de periode van de sixties tot nu. We mengen een klassieker van Lenny Kravitz met een riff van Led Zeppelin en een song van Celine Dion. Dat is het verhaal van Les Truttes. Per concert halen we gemiddeld zo’n 140 nummers door de mangel.
Inderdaad, zowat de hele popgeschiedenis passeert de revue. Van ABBA tot ZZ Top. Of dit nu gespeeld wordt door zogenaamde trutten, seuten, sullen of sukkels, het wordt met de nodige energie en glamour gebracht. Niemand, maar dan ook niemand, kan hierbij blijven stilstaan.
Les Truttes
partyconcert
zaterdag 1 juli – 20 uur
cc Zomerloos Gistel
toegang € 2
059 27 98 71
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Een band die zalen vult en op Werchter staat enkel op basis van veel views op Youtube: Cigarettes after sex doet het: ze hebben enkel twee EP’s uit, eentje uit 2012 en een andere uit 2015. Hun debuutplaat komt pas in juni uit, maar ze doen nu al een Europese tour die hun naar Le Grand Mix bracht.
Cigarettes after sex komen uit Texas, maar werken nu al een tijdje vanuit New York. De muziek van deze band is droompop, verstilde, minimalistische gitaarmuziek . Frontman Greg Gonzalez zingt met een hogere stem dan zijn normale spreekstem. De band begon heel rustig aan zijn optreden, en dit zou eigenlijk heel de set zo blijven. Het was dus een uurtje wegdromen, maar voor ons mochten er eigenlijk net iets meer dynamiek en weerhaakjes zijn. Bands als Daughter, Mazzy Star en Low smokkelen meer feedback en tempowisselingen in hun nummers, wat dit betreft sloot Cigarettes meer aan bij de slowcore van Spain, of de eersteling van The XX. De muziek werd ondersteund met zwart-wit filmbeelden van onder meer Irène Jacob, de actrice die vooral bekend werd in de films van de Poolse regisseur Krzysztof Kieslowski. De band onderscheidde zich met aan aantal opvallende covers: “Starry eyes” van Roky Erickson en vooral een kaalgestript “Keep on loving you” van REO Speedwagon.
Uitkijken wordt het dus naar die nieuwe plaat in juni, we zijn benieuwd of deze band overeind gaat blijven in The Barn op Werchter, donderdag 29 juni om 3 uur zullen we het weten.
Setlist K. - Starry Eyes (Roky Erickson cover) -I'm a Firefighter - Sunsetz-Dreaming of You - Flash- Nothing's gonna hurt you baby - Keep on loving you (REO Speedwagon cover)-Apocalypse -Affection
Bis: Please don't cry -Opera house
Organisatie : Grand Mix, Tourcoing
In die vijf jaar sinds hun debuut is er toch heel wat gebeurd … Het Gentse Arquettes onderging een serieuze verandering in hun bezetting en de keys werden op het achterplan geduwd . De band combineert dynamiek en friste met een dromerig concept en dat levert een fijn overtuigende plaat op .
Een doortasten rockgeluid , niet vies van effects en shoegaze hebben we op een “When it shows” en de single “I don’t need it” . Het andere aspect horen we op “I need a rest”, “Cracks”, “Cuz” en “Space age”; die rustiger , ingenomener zijn . En verder houden we van hun intens broeierig materiaal die het kwintet weet aan te bieden als “Can’t you see” en “Stay around”, die ergens The Posies doet opborrelen.
Een snedige, dromerige aanpak , die ons weet te overtuigen en aantoont dat dit kwintet ‘back in town’ is.
Meer info op http://www.arquettesmusic.com
Een zeer opvallende band uit de Rookie Records-stal is Big John Bates. De rockformatie uit het Canadese Vancouver heeft als centrale figuur John Bates. De man speelt zowel gitaar, banjo, percussie als mandoline en neemt deels de vocalen voor zijn rekening. Daarnaast is er Brandy Bones die naast haar job als zangeres ook instaat voor de violen, cello en piano. Bones’ stem trekt trouwens verdacht veel op ene PJ Harvey.
In tegenstelling tot wat het cv van John Bates laat vermoeden (hij was ooit de frontman van trashband Annihilator) kunnen we de sound van BJB niet situeren in het hardere segment. Integendeel, Big John Bates maakt een donkere mix van country, rock, rockabilly, punk, blues en country. Wat ons betreft de ideale soundtrack in een gelagzaal als de Titty Twister Bar en dan nog liefst vergezeld met een flinke fles whiskey.
Referenties vind je bij artiesten als Tom Waits en The Cramps en bij een rockband als Arcade Fire (maar dan wel de hardere, donkere variant ervan). ‘From The Bestiary...’ is voor ons de eerste kennismaking met de band maar is al het zesde werk sinds 2010! Naar verluidt ging Jello Biafra al na het eerste album overstag.
Veel kans dat je na het beluisteren van songs als “Black Timber”, “Black Soul Choir” en Strawman” ook verkocht bent!
My Brighest Diamond leerden we voor het eerst kennen op de ‘Dark was the night’ - Aids benefiet compilatie uit de Red Hot reeks uit 2009. Die compil werd door de broertjes Dessner van The National geproduced, en Shara Worden, aka My Brightest Diamond, bracht er een mooie versie van de klassieker “ Feeling good” (It’s a new dawn, it’s a new day), die het meest gekend is in de versie van Nina Simone en die door Muse schabouwelijk mismeesterd werd.
Shara Worden zat een tijdje in de liveband van Sufjan Stevens, en haar eigen muziek komt in de buurt van die artiest. Net zoals Sohn en Son Lux, mengt ze klassieke muziek met pop en rock. Dwarsfluit, blazers en strijkinstrumenten kleuren haar songs. Voor rockfans klinkt dit soms te gekunsteld, maar voor avontuurlijke luisteraars valt er veel te ontdekken in het universum van My Brightest Diamond.
Shara Worden stelde haar nieuwe album ‘This is my hand’ voor in een uitverkochte Rotonde, één van haar favoriete concertzalen. Geen uitgebreide band, het budget liet het wellicht niet toe, enkel een bassist en een drummer om Shara’s keyboard of gitaar aan te vullen. Door die bezetting kregen we wel veel meer rock dan we verwacht hadden.
“Pressure”, de single van de nieuwe plaat, zette in met smerige electronica. “Bad guy” kon dan weer mooi naast het ruigste van PJ Harvey gaan staan, een rauwe lap rock in ons gezicht . Lekker. Worden heeft een groot stembereik, ze zingt zowel in een lage als hoge zangstem, ze is soms theatraal, ook met de vele handgebaren, maar ze is nooit zo dramatisch als een Anna Calvi: de nummers zijn geraffineerd maar beheerst.
Voor “Be brave”, bond ze een armband met belletjes rond haar pols, en bouwde zo dit nummer in laagjes op, overschakelend van een lage stem op een hoge, een verleidelijke sirene die het publiek meelokte naar een andere wereld. In “Lover killer” mocht het publiek meedoen: Shara toonde ons een handklap, en daarna namen wij het over. Variatie troef, het maatschappijkritische “High Low middle” riep een vaudeville-sfeer op, of zoals de playlist het verwoordde ‘een 1920’ jazz feel’.
Daarna ging het weer de stevige toer op, “Bronze head”, met Worden solo op gitaar, was een vuile, punky rocker met veel reverb, een gemene rif met veel weerhaakjes. Intiem werd het dan weer in een verstilde ode aan haar zoontje, ”I have never loved”, waarin Worden’s stemtimbre en de sfeer van dit nummer ons heel erg deden denken aan Beth Gibbon’s solouitstapje met Rustin’ Man. Als compliment kan dit tellen.
Tijd om te dansen was er ook, plaats iets minder in de overvolle Rotonde, dat lieten we wijselijk over aan de artieste, die al dansend een duimpiano of kalimba bespeelde en een Afrikaanse dans etaleerde waarvoor ze je dertig jaar geleden geleden nog naar Robbeneiland verbanden.
Bissen deed My Brightest Diamond met “Freak out”, dat zijn naam waar maakte met een soort rammelrock die we sinds Sloy’s “Pop” niet dikwijls meer horen passeren hebben en twee jazz standards: tijdens “Fever” (ja van Peggy Lee) dook Worden het publiek in, zwoel flirtend met jongens en meisjes, Jessica Rabbit was nooit ver weg en ook “Feeling good” in een bluesy gitaarversie was een geslaagde hommage aan Nina Simone. Eindelijk een versie die het affreus scharminkel van Muse doet vergeten.
My Brightest Diamond was veelzijdig en verrassend rockend in zijn kaalgestripte trio-versie. Liefhebbers van Anna Calvi en PJ Harvey : de platen van deze dame zijn misschien iets te gekunsteld voor jullie, maar live heeft MBD genoeg weerhaakjes om ook jullie te overtuigen.
Setlist : Pressure – Bad Guy – Before the words – Be brave – Lover Killer – High low middle – So easy – Bronze head – Resonance – I have never loved – Apparition – Apples – Inside a boy –
Bis: Freak out – French play back – Fever – Feeling good
Organisatie: Botanique, Brussel
Op een dinsdagavond, terwijl de zon ondergaat in Leuven, reist deze terug naar Het Depot. Juan Zelada, een singersongwriter uit Madrid, vult het hele podium met enkel zijn gitaar. Zijn feel good songs en catchy rhythms zorgen voor een zomers gevoel dat goed wordt onthaald door het publiek. Hij slaagt er zelfs in om de enthousiastelingen te laten meezingen met zijn ‘ooo-ooo-ooo-tjes’. Zijn Spaanse origine steekt hij niet onder de tafel en verrast het publiek met een nummer in zijn moedertaal. Als voorprogramma vond ik hem geslaagd, al vond ik dat er weinig variatie was tussen de verschillende nummers. Kort samengevat: leuke zomerse liedjes.
Maar dan gebeurde het. Daar verscheen de vijf koppige band Noisettes, begeleid door geroep en getier van een aanwezige fanclub, op het podium. Shingai Shoniwa, de frontvrouwe, opende het spektakel op haar knieën met het nummer “I want you back”. Direct draagt ze het publiek op haar handen en wanneer na het derde nummer “Sometimes” de band onverwachts een feilloze overgang maakt naar “Don’t upset the rhythm » werden de zitplaatsen van het Depot al snel ingeruild voor de dansvloer vóór het podium. Vanaf dat moment was het optreden één groot feest tot het einde !
Shingai Shoniwa heeft bewezen dat ze als frontvrouw een topper is. Continu maakte ze contact met het publiek en reageerde op situaties uit de zaal. Zo kreeg een jongeheer genaamd Stef twee dikke kussen en mocht een zekere Maria de intro van een nummer zingen. Aan energie had Shingai niets te kort. Zo huppelde ze continu in haar schattige kleedje heen en weer op het podium, met hier en daar een acrobatische stunt. En als dat nog niet genoeg was, stond ze plotseling tijdens de bis in het midden van de zaal tussen het staande en zittende publiek. Zij was duidelijk dol op ons, en wij op haar!
Muzikaal was de band tiptop in orde. Ze maakten onverwachte overgangen, brachten de nummers in gevarieerde versies, maakten het publiek stil voor een stukje akoestisch en als kers op de taart een smerige solo op de gitaar en een jazzy solo op de piano tijdens het nummer « Don’t give up ». Het publiek werd met andere woorden rijkelijk getrakteerd op veel afwisseling, waardoor niemand in de zaal zich ook maar 1 seconde verveelde.
Tijdens het optreden maakte Shingai vele quotes, waarvan één mij altijd zal bij blijven. Zo droeg ze aan het begin van het optreden een plastieken jas en werd ze belaagd door vele ‘mooie’ complimenten van haar mannelijke fans zoals ‘you’re hot’. Met haar geslepen tong wist ze hierop te reageren : ‘This jacket is making me so hot that in a few minutes I’ll be cooked and ready to eat’. En inderdaad twee nummers later roept ze het uit ‘I’m cooked, it’s time to party!’ waarna ze haar plastieken jas uitzwiert en haar beste dansmoves boven haalt. Wat een showbeest !
The Noisettes kwamen, zagen en veroverden het Depot ! Ze gingen de strijd aan met mijn dansheupen waardoor ik nu nog nageniet van een beetje spierpijn. Werkelijk een topconcert dat mijn verwachtingen oversteeg.
Setlist: I want you back, Wyld young hearts, Sometimes (acoustic), Don’t upset the rhythm
Hey hey , 24 hours « or » free , Every now & then, Rag top car (mandolin), Dont give up, Travelling light (dan piano), Prisoner of love, Never forget you
Bis: Atticus, Saturday
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4181
Organisatie : Depot, Leuven
Noisettes hebben op de nieuwe plaat ‘Contact ‘ toch wel een andere gezicht gekregen . De powerpop van hun debuut of de soulpop zijn echter op het achterplan geduwd . Op het debuut was de bevallige zwarte dame Shingai Shoniwa nog een zangeres met ballen, nu is ze duidelijk weker geworden en blijft haar helder indringende stem nog over . We noteren geen scherpe randjes meer, eerder een aanstekelijke, vrolijke , sfeervolle mengeling van synthpop , ‘60s country en doorsnee pop, met een paar opvallende nummers als “I want you back”, “Travelling light” , “That girl” , “Never enough” en “Love power” .
Noisettes is doorheen z’n plaatwerk een heel verscheiden bandje geworden.
Hoewel het geluid alweer heel herkenbaar klinkt is de nieuwe plaat van The Raveonettes een stuk luchtiger geworden dan de vorige twee snerende en donkere werkstukjes ‘Raven in The Grave’ en ‘In and out of control’. Wij zijn daar eerlijk gezegd niet zo blij mee, want de meeste songs zijn te oppervlakkig en nestelen zich niet zo diep in onze aderen als bij quasi alle andere Raveonettes plaatjes. Als we daarenboven ook moeten vaststellen dat er maar 9 songs op ‘Observator’ staan (na 31 minuutjes is ’t al gedaan) dan weten we meteen dat dit geen hoogvlieger is. Het gemis aan kwantiteit heeft zich deze keer niet echt vertaald in kwaliteit.
Een schamel hoogtepuntje is “Observations”, een mooie dromerige song die ondermeer via een heerlijk achtergrond gitaartje doet denken aan die verbluffende Chromatics cd van enkele maanden geleden. Afsluiter “Till the end” snijdt als vanouds ook nog een flink eindje door, maar voor de rest kabbelt het plaatje maar wat aan en wordt elke vorm van venijn gemeden.
‘Observator’ is The Raveonettes hun braafste album tot op heden en hoegenaamd niet wat wij van dit anders redelijk fantastische duo zouden verwachten. Wat niet wil zeggen dat u niet moet afzakken naar Het Depot op 8 december, want live zal de decibelknop een ferm stuk naar rechts gedraaid worden.
My Brightest Diamond, het alter ego van de Amerikaanse klassiek geschoolde zangeres en multi-instrumentalist Shara Worden, balanceert ergens tussen pop , rock , chanson , cabaret en opera . De zaken worden op haar nieuwe cd subtieler aangepakt , waarbij ze het eerder houdt op sfeervolle, intieme, ingetogen pop (akoestische gitaar) en licht klassiek door de strijkers, hobo , cello en piano . Sprookjesachtige, hemelse melodieën , die soms een trippend ritme kunnen hebben en in verhouding kunnen gebracht worden staat met haar indrukwekkende, krachtige doch zuivere stemgeluid. Een rits fijne uitgekristalliseerde popsongs dus, waarbij ze nog het best beantwoordt aan het werk van Joanna Newsom.
Het is jammer dat de zomer niet meteen voor de deur staat want het debuut van Los Vigilantes is namelijk de uitgelezen soundtrack om af te spelen tijdens het consumeren van een lekkere cocktail bij broeierige temperaturen… Los Vigilantes is een kwintet van Puerto Rico , een eilandje dat op rockgebied tot voor kort enkel bekend was door de band Davila 666. Met Los Vigilantes komt daar nu eindelijk wat verandering in want het vijftal brengt een lekker portie garagerock met hier en daar wat moderne punkinvloeden.
Veertien korte en snedige tracks horen we op dit debuut en het is duidelijk dat het geluid van de band duidelijk z’n wortels heeft in de jaren zestig met een opvallende rol voor de vele zogeheten doowop achtergrondkoortjes.
Vier van de vijf muzikanten stonden trouwens in voor de vocalen die volledig in het Spaans zijn. Wie een beetje Spaans kent, kan ongetwijfeld gemakkelijk meeblèren bij de meeste songs. Toptracks zijn voor ons opener “Ven Vamos” dat een onweerstaanbaar refrein heeft en “Amanda” waar Los Vigilantes wel iets weg heeft van onze Black Box Revelation.
Een prima plaatje dus .
Op de tonen van een reggaeversie van “We shall overcome” stapten The Aggrolites op vrijdag 4 november het podium van de gezellig gevulde Magdalenazaal in Brugge op. Time to dance, zo zou blijken, op een aanstekelijke mix van upbeat reggae, ska en rocksteady. Feel good music vooral, een beetje old school, maar zo geüpdatet dat het blijft aanslaan.
De bovenvermelde mix vatten The Aggrolites zelf graag samen in ‘dirty reggae’, ook de titel van één van hun nummers. Al bijna een decennium zijn de Los Angeles ‘bad boys’ bezig en ze verzamelden al vijf albums (Dirty Reggae (2003), The Aggrolites (2006) and Reggae Hit L.A. (2007), IV (2009), en Rugged Road (2011), met een nieuw - wat tegenvallende - live album er boven op. Tegenvallend omdat het nooit de sfeer weergeeft die we in Brugge wel aan den lijve voelden. Stilstaan was geen optie.
Met zijn vijven zijn ze: Jesse Wagner (vocals, lead guitar), Roger Rivas (synthesizer), Jeff Roffredo (bass) and Alex Mckenzie(drums). All ‘men in black’ in Brugge en met vooral twee eyecatchers: de energieke, entertainende zanger die het gesprek, de discussie en alle andere mogelijke interactie met het publiek aangaat en de keyboardsman die met een bandana op zijn kletskop bij momenten hevig op zijn ‘organ’ inramt. Die synthesizer is overigens in zowat alle nummers overduidelijk de leidraad.
Wie denkt dat ‘aggro’ verwijst naar enige vorm van boerderijpraktijken zit verkeerd. ‘Nomen est omen’, ook hier, want het vijftal grabbelde de naam weg uit de sixties toen in het Britse slang ‘aggro’ taai-sterk-ruw’ betekende, wat sloeg op de ruwe reggae in die tijd. Ook wel skinhead-reggae genoemd, vandaar ook hun links naar het punkerige, wat ze zelf dirty reggae zijn gaan noemen.
En ondanks wat zachtere nummers past ‘tough’ past nog altijd wel bij hun sound. Wat Prince Buster, de Jamaicaanse zanger, producer en één van de sleutelfiguren van de ska, liet ontvallen: ‘Niet te geloven dat deze band uit Amerika ‘mijn muziek’ speelt zoals ik het in die tijd maakte. ‘
Met een Caribische onderbuik speelden ze ook ten dans in Brugge. En met een Jupiler in de hand (‘The best beer in the world’, sic) – en midden de set zelfs een aangeboden pintje van een vrouwelijke fan - vroeg de leadzanger constant om ‘more noise’. Pauzes waren er niet, het was rechttoe rechtaan.
De benen shaketen en de kelen gingen luid open voor de vele meezingmomenten als “Banana” (ooit opgenomen voor een tv-show voor kids), “Countryman fiddle” en “Dirty Reggae”. En niet in het minst op hun “Don’t let me down”, een sublieme reggaeversie van de old time classic van The Beatles. De afsluiter van een te kort feestje.
‘Dankuwel’ zei Wagner. Van ’t zelfde, wilden we antwoorden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Puerto Rico, zo zocht ik op, is een klein eiland naast de Dominicaanse Republiek dat soms wel eens de 51ste staat wordt genoemd. Tot nu toe viel er muzikaal niet heel veel te rapen tenzij u natuurlijk houdt van Ray Baretto, Eddie Palmieri, José Feliciano of arggh... Gabriel Rios. Tot enkele jaren geleden deze blinde vlek op de rock-'n-rollkaart dan toch ingevuld werd door Davila 666, die een contract wisten te versieren bij het prestigieuze 'In The Red'. En nu is er ook nog Los Vigilantes dat tekende bij Slovenly Records en een gitarist in de rangen heeft die al eens durft meespelen met Davila 666.
Dinsdag kwamen ze hun plaat voorstellen in de Pit's en dat optreden werd één adrenalinestoot. Live kwamen de Puertoricanen een stuk snediger uit de hoek dan Davila 666, die het geijkte pad der garagerock al eens durven te verlaten. Los Vigilantes daarentegen zweren bij de sixties garagepunk en raasden zonder omzien door hun set.
Korte, explosieve songs, krachtig gezongen door maar liefst drie zangers en waarschijnlijk rap meebrulbaar mits enige kennis van het Spaans. Naast het onweerstaanbare geram van gitaar, bas en drums mocht een tweede gitarist haast achteloos zijn gitaar fijn de vrije loop laten. De nieuwe Black Lips zijn ze nog niet maar echt veraf leek het nu ook weer niet. Achteraf sleten ze hun LP's aan 10€ en hun CD's zelfs aan 5€, rijk zullen ze er niet van worden...
Vooraf miste ik de helft van het optreden van The Skeptics, een nieuw project van een jongen uit La Rochelle, Frankrijk die zijn sporen reeds verdiende bij Wild Zeros en Mean Things. Wat ik wel hoorde was vrij traditionele garagerock in de "Back to the grave"-traditie, Link Wray ook, gezongen door een stem die duidelijk jaren in een vochtige kelder gelogeerd had. Enkele versnellingen trager dan hetgeen nog komen moest maar lang niet slecht. Spijtig dat enkele technische problemen er op het einde de vaart helemaal uithaalden en het nog snakken werd naar de eindmeet.
Organisatie: Pit’s Kortrijk
The Raveonettes is zo één van die bands die van hun beperkingen hun troeven maken: zo nam het Deense tweetal al hun nummers op hun eerste twee platen in het zelfde gitaarakkoord op, een beetje zoals de Deense regisseur Lars Von Trier het Dogma-concept in zijn films toepaste: heel duidelijk vastleggen wat je niet gaat doen, om zo de volledige artistieke vrijheid te bereiken binnen een bepaald concept.
Binnen die beperkingen, is ieder album van The Raveonettes toch weer iedere keer anders, van het op Phil Spector geïnspireerde fifties en sixties vintage geluid op ‘Pretty in black’, het door drummachines gekaapte ‘Lust, lust, lust”, tot het bedriegelijk poppy ‘In and out of control’, waarin enkel de teksten (over moord, sex,drugs en inbreken in auto’s) het laagje glazuur op de songs als zwavelzuur wegbijten.
Twee jaar na ‘In and out of control’, is er nu ‘Raven in the grave’, met een ander geluid, veel meer op new wave en Jesus and Mary Chain geïnspireerd, en misschien wel de grootste verandering is dat dit een heel persoonlijke plaat lijkt: geen teksten over grootsteedse thema’s als sex, drugs en rock ’n roll (minder Quentin Tarentino pulp als het ware) , maar wel contemplatieve songs over spijt, stuk gelopen relaties, en hoe goede tijden niet terugkeren. Op een bepaalde manier sluiten deze Deense oudjes op hun laatste album, wonderwel aan bij jonge honden als The Pains of being pure at heart en Warpaint.
In Frankrijk zijn The Raveonettes blijkbaar niet zo populair als in België, de Grand Mix was vanavond maar matig gevuld. The Raveonettes waren vanavond uitgebreid tot een kwartet, in plaats van de drummachines van de vorige tournees, was de band nu uitgebreid tot een viertal, waarbij de twee extra bandleden naast gitaar, vooral in een dubbele drumbezetting opereerden. Het concert begon in het halfduister, met de openers van de laatste plaat, die vanavond de hoofdbrok van de set zou uitmaken. Neonkolommen lichten fel rood of blauw op, je waande je zo op een concert van The Cure ten tijde van ‘Pornography’.
De eerste vijf nummers klopte het plaatje echter niet, er was iets mis met de bas van Sharin Foo, en de nummers hingen als los zand aan mekaar, het was pas na een technische pauze, dat het concert echt uit de startblokken schoot met “Love in a trash can”. Vanaf dan zat alles juist, we kregen een triootje uit de nieuwe plaat: “Apparitions” met zijn Warpaint gitaar en basloopje, het epische “Evil seeds” , een mentale danstrip, en het als Joy Division aanzettende “Ignite”. Bij momenten werd het optreden heel erg Jesus and Mary Chain, ”Just like Honey”, maar dan zonder de decibels in de rooie te jagen. Sharin Foo wekte withete noise op haar basgitaar op, endorfine voor de oren. Na de jaren tachtig shoegaze was het tijd voor wat garage rock: “My Tornado” kon goed doorgaan voor een trash-nummer van The Kills, terwijl “Attack of the ghost riders” en “Heart of stone” voluit de surf en rockabilly kaart trokken met veel reverb en de samenzang van Sune Rose Wagner en Sharin Foo. Het wiegeliedje “My time’s up”, vaag aan Velvet Underground’s “Sunday Morning” refererend, was de perfecte afsluiter vanavond.
Ondanks de haperende start, was dit een leuk concert, waarop The Raveonettes hun vele gezichten lieten zien, ergens tussen vetkuiven, leren jekkers en vogelnestkapsels in, maar wel een concert dat ons niet zo van de sokken blies als de passage van het Deense duo op FIHP, toen ze echt Deens Dynamiet waren.
Setlist: Recharge and revolt - War in heaven - Let me on out - Dead sound - Noisy summer - Love in a trash can – Lust – Apparitions - Evil seeds – Ignite - The love gang - My tornado - Attack of the ghost riders - Heart of stone - My time’s up
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
‘Less is more’ … Het is een muzikaal credo als een ander, maar wel één dat in het wapenschild staat gegraveerd van bijzonder schoon volk als The White Stripes, The Kills, The Dresden Dolls, Matt & Kim, The DØ, Blood Red Shoes en een trits andere opwindende boy-girl combinaties die het begrip ‘rock’n’roll groep’ tot de wiskundige essentie herleiden. Van alle hedendaagse m/v duo’s lijken de Deense Raveonettes het meest openlijk te flirten met de muzikale erfenis van de 50ies en early 60ies. Of het nu een surfpunk uppercut, bubblegum pop of een Spectoriaanse ballad betreft, stuk voor stuk staan hun songs stijf van de reverb en krijgen ze close-harmony vocals mee van meesterbrein Sune Rose Wagner en diens bevallige sidekick Sharin Foo.
Op hun vijfde en jongste full album ‘Raven In The Grave’ lijken The Raveonettes nu ook de donkerste kant van de 80ies te hebben ontdekt, wat hen terug een stuk credibiliteit oplevert die ze wat hadden kwijtgespeeld na hun nogal vrijblijvende vorige worp ‘In And Out Of Control’ (‘09). Als opwarmer voor de festivalzomer, en Pukkelpop in het bijzonder, kwam het Deense duo afgelopen donderdagavond afgezakt naar de Gentse Vooruit voor een kort maar krachtig late night concert.
Anno 2011 zijn shoegaze, new wave en gothic met mondjesmaat binnen gesijpeld in het gitzwarte Raveonettes universum, maar gelukkig bleef de bijpassende eyeliner in de kast. Opener “Recharge & Revolt” plakte wat dat betreft meteen tegen onze trommelvliezen aan als een niet mis te verstane poppy knipoog naar My Bloody Valentine en Pale Saints. De twee extra personeelsleden, die vooral dienst deden als percussionisten netjes rechtstaand gepositioneerd tussen vier lichtzuilen, pasten perfect in het plaatje als was dit een showcase voor Top Of The Pops ergens diep in de jaren’80. Dat de onheilszwangere synths die prominent aanwezig zijn op ‘Raven In The Grave’ ‘ergens’ uit een doosje kwamen was daarentegen wel even wennen.
Ook verderop in de set had Raveonettes opperhoofd Sune Rose Wagner vakkundig een aantal referenties naar het donkerste decennium uit de popgeschiedenis verstopt. “Apparitions” leek ontsnapt uit het repetitiehok van The Cure ten tijde van de ‘Pornography’ sessies, tijdens de strakke intro van “Ignite” vreesden we even voor een Joy Division cover die er gelukkig dan toch niet kwam, en als er iets of iemand zich ooit mag vergrijpen aan het pastorale “Evil Seeds” dan mogen de winnaars gerust Siouxie & The Banshees heten. Sharin Foo, de vrouwelijke Raveonettes helft met de femme fatale looks, mocht van haar kant voor het eerst uitpakken op “War In Heaven”. Tijdens dit oppermelancholisch nummer droop de etherische schoonheid net niet van het podium, meteen goed voor één van de absolute hoogtepunten.
Naar goede Scandinavische gewoonte behield de groep de nodige cool op het podium; het al dan niet ter plaatse verzinnen van bindteksten of enig contact zoeken met de fans lijken niet echt besteed aan Wagner of Foo. Het publiek daarentegen reageerde hier en daar wel redelijk uitbundig, zeker toen bleek dat de oudjes “My Tornado” en het nog steeds onweerstaanbare “Attack Of The Ghost Riders” uit de debuut EP ‘Whip It On’ (‘02) op de setlist prijkten en nog niets aan rauwheid hebben ingeboet.
Het lieflijke slotakkoord “My Time’s Up” zou een toepasselijke afsluiter geweest zijn, maar Wagner & Foo zochten en vonden hierna ook nog een tweede adem. De nieuwe single “Forget That You Are Young” werd opgespaard tot in de bisronde, en tijdens de op een dreigende triphop beat drijvende afsluiter “Aly, Walk With Me” verloren Wagner en Foo uiteindelijk toch één keer hun cool en werd een beleefd robbertje met gitaar en bas uitgevochten.
Conclusie: The Raveonettes zijn klaar om op 19 augustus tegen pakweg middernacht de Marquee of Club tent op Pukkelpop gitzwart te kleuren. Allen daarheen, met of zonder eyeliner.
Organisatie: Democrazy, Gent
Sommige mensen vinden het niet erg dat ze in het verleden leven en daarbij de klok van vandaag uit het oog verliezen. Zo verkiest de ene het hippiedom, hanteert de ander de eyeliner alsof de jaren ’80 nog volop aan de gang zijn en dan heb je van die vreemde vogels die trouw zweren naar alles wat naar de fifties ruikt.
Astrolites zijn het soort kerels die tot in hun graf een vetkuif zullen dragen en sinds 2007 scoorden ze met hun debuut ‘Hard luck’ goede punten in het wereldje van de brylcreemgebruikers.
Astrolites wordt in het rockabillymilieu omschreven als ‘hi-speed rockabilly’ en wat er daar precies mee bedoeld wordt is mij tot op heden niet duidelijk, maar het rockt in ieder geval!
‘Play for keeps’ staat garant voor een dik half uur rockplezier dat weliswaar niks van vernieuwingen bezit maar deze schijf gaat er in als zoete koek ook al was de cover van Johnny Cash’s “Ring Of Fire” nu niet bepaald nodig.
Ook dat clipje gezien waar de Gentse burgemeester Daniel Termont samen met Ivan De Vadder het rockpodium beklimt? Als promotiestunt kan het tellen en het maakt Arquettes misschien wel wat bekender bij het grote publiek maar wie het debuutalbum van Koen Wynant en zijn trawanten hoort, beseft maar al te goed dat deze groep niet lang meer tot de bende der onbekenden zal horen.
Kosten noch moeite werden gespaard want hier werd zowaar de hulp van producer Stéphane Briat (Air, Phoenix) ingeroepen en ook al is ‘Wave on’ een korte plaat geworden, het is er toch één die zijn sporen nalaat.
Single “Gutters” verbindt Ramones met Elastica en een nummer als “Sleep one thousand” lonkt met zijn diep basgeluid verschillende keren naar de coldwave van de 80’s.
Als je Arquettes dan toch met een andere groep zou moeten vergelijken (ook al doe je dat beter niet) dan is Sonic Youth een mooi referentiepunt waarbij de eigen identiteit zelden of nooit verloochend wordt. Arquettes zijn gewoon topklasse!
Het eerste wat je denkt eens als deze cd aan zijn einde komt, is dat deze release perfect zou passen in de cataloog van Bella Union gewoonweg omdat de muziek van Protestant Work Ethic sterk aanleunt bij nieuwe goden als John Grant. Maar dit klein meesterwerkje van Protestant Work Ethic is echter gewoonweg uitgebracht op het kleine (maar prachtige) Valeot Records.
Volgens de wereld van Google word je bij het intikken van Protestant Work Ethic naar allerlei religieuze verenigingen verwezen maar in de muziekwereld staat deze naam bekend (nou ja) voor het project van de Oostenrijker Simon Usaty.
Op deze tweede cd liet Simon zich inspireren door zowel nieuwe als oude folk en met het gebruik van instrumenten als een ukelele, een banjo, een accordeon of zelfs een glockenspiel tovert Simon de mooiste folkstukjes uit zijn mouw die steeds voorzien zijn van een mooie evenwichtige rijke muzikale omkadering. Het is dan ook geen wonder dat meerdere mensen deze band wel eens vergelijken met Mumford And Sons.
Kenners hebben al begrepen dat dit een kleinnood is om de vingers van af te likken, u weet waar u het eerst gelezen hebt. In de gaten houden die band !
Door de geluidsproblemen in Minnemeers werd de hiphopnight verplaatst naar de Vooruit die aardig volgelopen was om vooral The Opposites te aanschouwen. De opwarmers waren allen talentvolle Belgen die dan ook deze kans met beide armen grepen. Opvallend veel petjes deze avond en relatief weinig vrouwen...
Opener DJ Madfingaz draait pure hiphop en bewees op jonge leeftijd heel wat in z'n mars te hebben.De jonge dj had reeds snel het scratchen en beatjugglin' onder de knie en zo werd hij lid van de groep Fizz Clique opgericht door Mista' K. Met sets voor en na concerten van onder meer Beatnuts, Alkoholics, Clipse, Fat Joe, Redman & Methodman geeft hij z'n visetekaartje af en ook hier in Gent wordt z'n performance wel gesmaakt.
Fatih, winnaar van de Ill city contest, neemt even later z'n plaats achter de decks over.
Dit lid van de groep Rauw en Onbesproken brengt binnenkort de debuutcd 'Contradictio in Terminis' uit.
Dat het een thuismatch was voor deze Gentenaars was snel duidelijk aan de respons en de vocale steun van een groot deel van publiek. Meermaals kwamen leden van de band Fatih versterken op het podium en passeerden enkele guests de revue. Als preview van het album kwam hij hier enkele dingen uitproberen en door z'n diversiteit kon hij dan ook zeer bekoren.
Ook Antwerpen was hier vertegenwoordigd door Nag.
De Antwerpse MC’s Nag & Twan leerden elkaar kennen in 2001 op een freestyle battle. Na veel freestyle sessies en enkele nummers te maken beslisten ze om samen een groep te vormen. Sindsdien werkten ze oa samen met de producers 40 Winks en Lefto . Onlangs brachten ze een nieuw album uit en dat vormde de hoofdbrok van hun set die energiek en vol passie uitgevoerd werd.Sire er zijn nog hiphop Belgen, waarvan akte.
Ze zijn al jaren bezig, Willy en Big2, tegenwoordig beter bekent als The Opposites. Het is altijd hopen op de ene hit die je dan bekend maakt bij het grote publiek. En die ene hit voor The Opposites is “Broodje Bakpao”. In het zog van De Jeugd Van Tegenwoordig hebben we opnieuw een Nederlandse hip hop formatie die het in België maakt. Tijd dus voor een minitoer in België. Een dag eerder stopten ze al in Leuven waar ze een concert gaven in het Depot. Een feit dat ze maar al te graag gebruikten om de aanwezigen nog wat meer op te hitsen. Een mengeling werd het van ouder en onbekender werk met de huidige hits.
Al snel kregen we hun laatste single “Licht uit” die voor een eerste hoogtepuntje zorgde. Zoals we zo dikwijls te zien krijgen bij deze events, werd ook hier de zaal in tweeën gesplitst om dan te kijken welke zijde de meeste ‘herrie’ kon maken. Met het nodige crowdsurfen en een aantal liters water die de zaal werden ingegooid werd het een typisch Nederlands feestje. Op die superhit “Broodje Bakpao” na was het echter wachter tot de bis. Jammer dat we het moesten doen met een light versie van dat opzwepend nummer waarbij alle aanwezigen toch nog eens alles uit de kast haalden. Een aardig volgelopen Vooruit had er weinig problemen mee dat deze hoofdact pas aanving rond middernacht en er een vol uur lekker op losbeukte.
Organisatie: Democrazy, Gent
Met ‘In And Out Of Control’ levert het oorspronkelijk Deens, intussen naar New York uitgeweken duo Sharin Foo en Sune Rose Wagner al voor de vierde keer op rij een prima plaat af. Voeg hierbij het feit dat The Raveonettes de voorbije jaren amper op een Belgisch podium te zien waren en de uitstekende casting van het iets wat aftandse concertzaaltje van Het Depot dat hun door de jaren ’50 en ‘60 geïnspireerde rock and roll nummers als gegoten zit. Dan hing bij het begin van dit optreden een zekere magie in de lucht nog vóór we begonnen aan de Stella Pils.
De sterke opener “Gone Forever”, met een in gitaar fuzz gedrenkte kristalheldere melodie die knipoogde naar het ‘Isn’t Anything’ album van My Bloody Valentine, zette meteen de toon van een concert dat al vlug een aaneenschakeling van hoogtepunten bleek te zijn.
Bijna anderhalf uur lang schiepen The Raveonettes, voor de gelegenheid aangevuld met een drummer en bassist, er in Leuven een duivels genoegen in om hun nummers over verderf, geweld, drugs en seks feestelijk te verpakken in afwisselend mierzoete melodieën en breed uitwaaiende geluidsorkanen. In de eerste categorie: “Boys Who Rape”, waarin zangeres Sharin Foo met een kindstemmetje opriep om alle verkrachters te vermoorden. Of het solo gebrachte slaapliedje “Little Animal”, waarin Sune Wagner weg mijmert over zijn oversekste vriendin. Niet meteen de normen en waarden waarop de lokale Leuvense burgervader zijn socialistisch paradijs zou bouwen.
Tijdens het onheilspellende “Dead Sound”, het lang uitgesponnen “Aly, Walk With Me” en “Break Up Girls!” werden werkelijk alle gitaar registers opengetrokken en werd je als toeschouwer bedolven onder een lawine van noise en stroboscoop licht.
Even naar adem happen kon je enkel tijdens de nieuwe nummers “Oh, I Buried You Today” en “Wine” die Het Depot in een droomachtige Twin Peaks sfeertje deden baden waarin het aangenaam vertoeven was.
Op het moment dat Sharin Foo vervolgens tijdens “The Beat Dies” Moe Tucker gewijs zelf het drumstel bewerkte, had menig Leuvens student in de zaal er ongetwijfeld al zijn onderscheidingen voor over om met deze sensuele frontvrouw… pinten te gaan drinken op de Oude Markt. Tijdens de nieuwe single “Bang!” en het nog steeds onweerstaanbare “Love in A Trashcan” zette het merendeel van de zaal zelfs een bescheiden dansje in als bevonden we ons op een goede, ouderwetse T-dansant.
Het sprankelende refrein van “Last Dance” nodigde tijdens de bisnummers nog eens volop uit tot meezingen en de vaart waarmee het slotnummer en classic “That Great Love Sound” voort denderde, moet de NMBS tegenwoordig wel erg doen blozen.
En zo trakteerden The Raveonettes ons in extremis nog op één van de beste concerten van het voorbije 2009. Moge 2010 even sterk starten!
Organisatie: Depot, Leuven
Het in LA en New York wonende Deense The Raveonettes, Sune Rose Wagner (zang/gitaar) en de bevallige Sharin Foo (bas/zang), zijn aan hun vierde cd toe, de in 2002 debuterende EP ‘Whip it on’ niet meegerekend. Ze vielen toen op met hun versmelting van ‘60’s gitaar garage rock’n’roll en ‘80’s wave met distortion en feedbackgeraas. Wat hen meteen linkte aan Jesus & Mary Chain, BRMC, The Cramps en Blondie. Door de jaren werd hun sound subtieler en verfijnder, en werd het geluid getypeerd als een soort ‘road movie’ en kauwgomballenpop door de typerende broeierige ‘60’s rock’n’roll stijl, dito gitaargetokkel en de zweverige samenzang. Meer en meer kwamen iconen als The Ronettes en terecht Duane Eddy om de hoek kijken.
De drie vorige cd’s ‘Chain gang of love’, ‘Pretty in black’ en ‘Lust lust lust’ hadden goede dromerige en wervelende songs , maar de ‘jus’ was er toch een beetje van af . Ook de nieuwe cd ‘In out of control’ balanceert tussen een vrolijke en donkere sound, een mix van oud en nieuw in die ‘60’s stijl. Het klinkt allemaal leuk, ontspannend maar ook ingetogen. Zo hebben we de lekker in het gehoor liggende “Bang!” en “Gone forever”, kunnen ze sfeervol en dromerig zijn op de niet voor de hand liggende meezingers “Last dance”, “Boys who rape should all be destroyed”, “Suicide” en “Drugs”, grijpen ze terug naar de ‘80’s wave op “Heart of stone” of durven op een nummer als “Break up girls!” rauw noisy en pittig gekruid te klinken en verwennen ze op die manier de huidige generatie shoegaze fans. Voor elk wat wils dus en goed bevonden, maar ook niet meer dan dat …
Op de tweede cd ‘Deaths & Entrances’ van het Schotse vijftal My Latest Novel horen we twee muzikale klemtonen: de fraaie arrangementen,de vioolpartijen en de harmonieus lieflijke samenzang doen op de eerste nummers de folkpop goed doorklinken, o.a. met songs als “All in all in all is all”, “Dragonhide”, “Lacklustre” en “I declare a ceasefire”.
Halverwege de cd durft de band directer, zelfs rauwer te zijn met enkele schaarse explosies. Op “Argument against the man”, “If the accident will” en “Re-appropriation of the meme” heerst een broeierige intensiteit.
My Latest Novel doet alvast een verwoede poging om zich een weg te banen binnen het geheel van Arcade Fire , Belle & Sebastian en The Decemberists. De groep put energie uit de ‘80’s Go-Betweens.
Net als het debuut ‘Wolves’ van een paar jaar terug nestelen de songs zich niet na 1 luisterbeurt in het hoofd. ‘Hun sfeervolle, dromerige indie/folkpop rijpt en overtuigt dan …
Nederlands 
Français 
