Na beluistering van haar kersvers album ‘The Classic’ was het met een bang hart afwachten wat deze nieuwe, meer soulvolle Joan live zou geven. De vorige drie albums waren uitstekend en al zeker het laatste, ‘The Deep Field’. Telkens deed ze hier beroep haar melancholische fragiele stijl van zingen en arrangeren. Ook live waren het sobere, beklijvende concerten. Joan heeft ondertussen duidelijk wat meer levensvreugde teruggevonden na haar toch wel tragisch liefdesleven en dan denken we natuurlijk aan het verlies van haar geliefde Jeff Buckley.

Niets van dit alles dus op het laatste album en het was dan ook in zekere zin een verrassing dat ze slechts begeleid werd door drie muzikanten. Uiteraard was haar drummer en partner in crime Parker Kindred ook weer van de partij. Hij zag er weer even stoned uit als altijd, maar de man kan nog steeds ongelooflijk strak drummen en was een plezier om bezig te zien. Verder nog een tweede keyboard/saxofoon en een uitstekende gitarist en het plaatje was compleet. Geen motown backing zangeressen te bespeuren dus.
Het eerste nummer “What Would You Do” klonk al meteen steviger dan vroeger met dan toch weer een fragiel einde in haar gekende stijl. Onmiddellijk gevolgd door het sterke “Holy City” en het uitbundig eindigende “Good Together”. Daarna viel het wat stil met een poging tot viool spelen in “Get Direct”. Misschien lag het aan de gouden glinsterlak op de viool, maar om één of andere reden kwam die er niet echt door.
Hoog tijd voor wat ouder werk met “The Ride”, maar ook dat kwam er wat routineus uit. Van dan af leek het wel een twijfelende zoektocht tussen Joan oude stijl en nieuwe stijl, waarbij geen van beide echt konden overtuigen. “New Years Day” werd bijna volledig gedragen door een zeer sterk drummende Parker. Enigszins geforceerde knipogen naar funk en reggae volgden en ook het ongelukkig gekozen oudere nummer “I Defy”, waar het gemis aan de zo typerende stem van Anthony Hegarthy pijnlijk duidelijk werd.
De band stond verrassend snel terug op de planken voor de bisronde van drie nummers “Shame”, “The Magic” en het titelnummer “The Classic”. Dit laatste werd a capella gebracht met alle muzikanten vooraan. Een formule die altijd – en ook nu – veel sympathie opwekt bij het publiek. Zeer goed gezongen, maar toch kon ik het gevoel dat Joan een beetje zoekende is naar een nieuwe stijl niet verdringen. Hopelijk vindt ze wat ze zoekt en volgen er nog vele kippenvelmomenten...

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/joan-as-police-women-16-03-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel

Zo'n twee jaar geleden kocht ik ,na een goeie recensie gelezen te hebben, de debuutplaat van het New Yorkse Woman. Sterk plaatje, maar toch niet van dien aard om na een jaar niet tussen de mazen van de vergetelheid te verdwijnen. Dat dit uiteindelijk toch niet gebeurde kwam enkel en alleen door die ene instrumental op het einde van de plaat. Meestal is zo'n instrumentaal nummer een vingeroefening die ze er alsnog bij kwakken maar dit is anders. Het geweldige "Icy drone" moet zowat de beste instrumental zijn die ik de laatste 20 jaar gehoord heb en ik overdrijf hier echt niet. Een ijzingwekkende drone van bas en drums waarbij de twee gitaren proeven van progrock en anderzijds elkaar de nek proberen om te wringen. ‘Extreme music for noise & swamp blues lovers’ las ik ergens. Beter kan ik het ook niet zeggen.

Twee jaar na de feiten kwam Woman alsnog die plaat voorstellen in de Pit's wat niet meteen getuigt van een perfect gevoel voor timing. Ook de keuze van de groepsnaam is niet meteen een meesterlijke zet, googel dat maar eens! Vandaar misschien de wat teleurstellende opkomst?
Maar die afwezigen hadden nog maar eens ongelijk want dit optreden behoort zeker tot de beklijvendste van 2011. Er werd meteen furieus geopend met, jawel, "Icy drone" dat ze -toch wat jammer- niet de volle vijf minuten lieten uitrazen. Dat is trouwens het enige wat ik op de show aan te merken heb. Want zelfs de stemmen, op plaat toch de zwakke schakel, kwamen live veel beter tot hun recht. Vergelijken is altijd moeilijk maar kieper de Chrome Cranks, Barkmarket en Cheater Slicks in de blender met daar bovenop een scheut Beefheart en het resultaat zou wel eens sterk kunnen lijken op hetgeen we in de Pit's voor de kiezen kregen. Drummer Alex Velasquez en bassist Skeleton Boy zorgden voor logge, doorzopen en donkere ritmes waartussen de twee gitaristen hun eigen weg zochten. Brett W. Schultz uit Mexico City ging daarbij het meest de noisetoer op terwijl, de van Australische origine, Kristian Brenchley duidelijk niet vies was van de blues en hierbij regelmatig een bierflesje over zijn snaren liet glijden. Die Skeleton Boy had zeker zijn naam niet gestolen. Met zijn spichtige uiterlijk en verwilderde blik zoog hij het meest de aandacht naar zich toe. Dat terwijl hij aan twee snaren genoeg had onontbeerlijk te zijn bij dit schitterende Woman.

Dit was één van die optredens die sommigen onder ons deed mijmeren over de gloriedagen van de oude Democrazy. Jammer dat ze geen nieuw werk mee hadden maar ze zijn er naar verluidt mee bezig.

Organisatie: Pit’s Kortrijk

Terwijl het Gentse stadscentrum zich klaar maakte om het record van het schaamte (regeringsvormen) te vieren, trokken heel wat muziekfans diezelfde donderdagavond richting Handelsbeurs want opnieuw was Joan As Police Woman daar te gast wat haar naar eigen zeggen de titel van Handelsbeurskoningin opbracht.

Eerst werden we wat opgewarmd door The Two, een nieuw Frans tweetal (tja) dat elkaar tegen het lijf liep in het nachtleven van Parijs. Blijkbaar heeft die botsing zich vertaald in een
oase van folkpopsongs die soms zo simpel dat je er gecharmeerd door raakt. The Two maakte een mooie selectie uit hun onlangs verschenen debuut waarbij we vooral een zeer geslaagde cover van Tatu’s “They don’t care about us” opmerkten.

Na de minimalistische indiepop  van dit duo kon een volle Handelsbeurs gaan voor Joan As Police Woman, waarbij Joan Wasser tegenwoordig bijgestaan wordt door drummer Parker Kindred en keyboardspeler Tyler Wood.
Op haar debuut ‘Real life’ kon Joan nog de aanwezigheid van Antony Hegarty gebruiken om zich in de schijnwerpers te stellen maar deze plaat is niet meer dan een glimp van het verleden geworden want dit concert stond overduidelijk  in het teken van haar laatste ‘The deep field’.
Was ze op haar debuut nog een zwartkijker wiens weemoed gevoed werd door de verdrinkingsdood van levensgezel Jeff Buckley, ontpopte ze zich op haar laatste album als een soulkoningin die goed geluisterd heeft naar de vette Motown-funksound van de jaren ’70.
Toen Joan het podium opging, begon ze meteen met een verontschuldiging want ze was zowaar vergeten de setlist op de podiumplanken te kleven.
Meteen bij opener “Action Man” hadden we door dat de treurwilg van weleer geëvolueerd is naar een vrolijke kletskous met bijbehorend lederen pak, die bij momenten aan Joan Jett deed herinneren, of was het nu eerder kwijlen?
Joan is ook het soort vrouw geworden die zich voor niks lijkt te generen en voortdurend de neus snuit voor de micro, maar zolang ze met pareltjes als “Eternal flame” kan afkomen, smelten we en vergeven we het ordinaire gedrag maar al te graag.
Ook al maakt de nieuwe carrièrewending van Joan een gelukkigere dame en wordt deels de kwaliteitsvolle pop met soulinvloeden teruggedraaid, het belet niet dat een nummer als “Real life” heimwee biedt naar het vroegere werk.

Joan As Police Woman bracht gisteren een genietbaar concert waarbij we vooral onthouden dat de vrouw in kwestie een stem heeft om U tegen te zeggen maar anno 2011 buit ze het te weinig uit. Maar wie zijn wij om deze schoonheid haar gevonden geluk af te nemen?

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Handelsbeurs, Gent

Joan Wasser en België blijft een latrelatie om te koesteren. Samen met producer en multi-instrumentalist Timo Ellis zorgde Joan, in een minimalistische bezetting, voor een warm gevoel op een al even warme herfstavond. In de tussenperiode van haar tweede en derde eigen album bracht ze een coveralbum uit dat enkel te koop is tijdens de ‘Interpretation Domination’ concertreeks, een geslaagde marketingstunt die de Handelsbeurs aardig deed vollopen met fans van het eerste uur die hun limited edition exemplaar op de kop wilden tikken. Opmerkelijk was immers dat het hebbeding met de weinig originele naam ‘Cover’ massaal verkocht werd na het concert. Het werkstuk is een verzameling covers geworden over verschillende genres heen met opmerkelijk eigenzinnige interpretaties van Joan as Police Woman.

Joan vatte haar set rustig aan met een een pianonummer dat opgedragen werd aan Freddy Mercury. Ze beperkte verder, met o.a. “Start of My Heart” en het soulvolle “Save Me”, vroeger werk in de setlist en legde de nadruk op opmerkelijke bewerkingen van bestaande nummers en een voorproefje van nieuw te verschijnen materiaal. Met “Whatever You Like”, een hiphop-nummer van artiest T.I., toonde Joan haar van een stoere vrouwelijke kant. Verder in de set herhaalde ze dit nog eens door het hiphop-nummer “She Watch Channel Zero” van Public Enemy vakkundig te verbouwen tot een echt Joan as Police Woman nummer. Met de Jimi Hendrix-cover “Fire” begaf ze zich op glad ijs. Joan gaf er echter een bijzondere wending aan met zowel hoge als bezwerende uithalen. Knap om van deze oerklassieker iets te maken dat ons als Hendrix-fan van het eerste uur nooit tegen de borst heeft gestoot! Idem eigenlijk voor het bijna onherkenbare “Sweet Thing” vanop Bowie’s ‘Diamond Dogs’. De cover van Britney Spears’ “Overprotected” deed ons met verstomming slaan. Joan bewerkte dit eenvoudige popliedje met schijnbaar gemak tot een catchy rocksong. Verder hoorden we nog een gestripte, ietwat punky versie van “Sacred Trickster” van Sonic Youth en met als bijzondere afsluiter van de avond een naar ons gevoel als eerbetoon aanvoelend “Keeper of the Flame” van Nina Simone. Qua nieuw werk konden we kennis maken met de potentierijke ballade “Flash”, het funky “Be Nervous” en hartenwringer “The Human Condition” in de toegift.

Organisatie: Handelsbeurs, Gent

In 2006 debuteerde Joan Wasser met een opmerkelijke plaat ‘Real Life’. Ze werkte voorheen bij een resem bands als Sparklehorse, Antony & The Johnsons, Rufus Wainwright, Cave en Lou Reed. Bassiste Rainy Oteca is het enige vaste lid van Wassers Joan As Police Woman. Op de ingetogen titelsong is Rufus zelfs te gast.
Het uitgangspunt van het debuut is bewaard gebleven; we horen gevoelige en emotievolle pop, soul, jazz en klassiek, maar de songs op de tweede plaat klinken nog intenser en hartverscheurend. Ze hebben een spaarzame begeleiding, waarbij vooral stem en piano op het voorplan treden; luister maar naar “Honor wishes” (met een praktisch onhoorbare David Sylvian), “To be lonely” en “To survive”.
Joan Wasser is een bijzonder songschrijfster, die alle emoties laat horen: bitterheid, hoop, verdriet, angst en liefde. Tijdens de release van de plaat verloor ze haar moeder aan kanker. Het maakt de plaat écht persoonlijk.
”Holiday”, “Hard white wall” en “to America” zijn de meest poppy nummers. “Macpies” en “Start of my heart” laten de soul en jazz ferm doorklinken. Een lichte groove horen we op het uptempo “Furious”.
’To survive’ is een erg gevarieerde cd binnen een sfeervol geheel, waarbij Joan Wasser zich ontpopt als een jonge vrouwelijke Tom Waits. Overtuigende tweede cd!

Haast waren we door een stilte van vijf jaar de synthipop van het Britse Zoot Woman vergeten. “Grey day”, “It’s automatic” en “Living in a magazine”, waren toffe hitjes. Binnenkort verschijnt de nieuwe cd ‘Things are what they used to be’, wat de groep op tournee brengt.

Het nieuw geformeerde trio rondom Stuart Price (= ‘80’s freak Jacques Lu Cont/ Les Rhythmes Digitales) klonk meer freakend en minder cool (ook hun maatpakken waren verdwenen!).
Het trio moest het vooral hebben van de songs van de eerste twee platen die de ‘80’s wavetronica van The Human League combineert met poprock, disco, funk en trancegerichte beats. “Lonely by your side” klonk groovy en aanstekelijk, “Woman wonder” en “Hope in the mirror” tuimelden naar de koele elektronica, “Grey day” en “Living in a magazine” waren de goed in het gehoor liggende popelektronica met een pompend beatje, en tenslotte integreerden “Taken it all” en “Information first” de discokitsch van Pet Shop Boys. De sfeervolle “It’s automatic” en “Snow white” overtuigden door een funky ritme.
Het nieuwe materiaal klonk stuurloos en miste diepgang om te kunnen beklijven en in te werken op de dansspieren, wat de aandacht deed verslappen. “Witness”, “Live in my head”, “Memory” en “Lust forever” – lieten, buiten de single “We won’t break”, een povere indruk na, een domper op de nochtans goed uitgekiende setlist! En op de koop toe waren Price’s vocals soms onvast; de vrouwelijke backing vocals van de bassiste tilden het niveau omhoog.

Ietwat bezorgd verlieten we de Bota; de nieuwe plaat zal soelaas moeten geven omtrent de toekomst van Price en de zijnen. We zijn benieuwd …

Support act was het uit Namen afkomstige Bambi Kramer die een maand terug zich onderscheidde op Boutik Rock in de Bota. Het duo Loïc b.o. en Marie V. van Flexa Lyndo speelden melancholische electrotrippop, refererend aan Portishead, Notwist en Ladytron. De samenzang en de traag, meeslepende ritmes van gitaargetokkel, elektronicadwarrels en beats, naast de donkere projecties, bepaalden hun treurwilgensound.

Organisatie; Botanique, Brussel