Rock Werchter 2024 – Vier dagen muziekbeleving – Meer dan Goed – Op naar Goud!
Rock Werchter 2024
Festivalterrein
Werchter
2024-07-04 t-m 2024-07-07
Johan Meurisse
Rock Werchter brengt verschillende generaties samen, danst, popt en rockt. Rock Werchter heeft aandacht voor de gerespecteerde waarden, artiesten, opkomend talent en Eigen Werk. De oudjes waren hier op deze editie goed vertegenwoordigd en dingen nog steeds mee met het opkomend talent. Ook was er voldoende aandacht naar ladiespop. Een mooi evenwicht. Een topjaar en met Foo Fighters als gedroomde headliner van deze vierdaagse. Rock zondermeer, waarvoor Rock Werchter staat!
Het festival klinkt vertrouwd, leuk, gezellig, aangenaam en spannend. Het is en blijft Vlaanderens meest prestigieuze festival.
Rock Werchter is en blijft een festival van alle leeftijden, jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na. Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek dus!
Vier dagen muziekbeleving in al z’n aspecten. Liefde en Muziek, het maakt het festival universeel, streven naar gelijkheid, gelijkwaardigheid, samenhorigheid en respect.
Quality time en beleving op een festival … Een dikke 10 voor gezelligheid en sfeer. Iedereen moet zich comfortabel voelen met bankjes, zitjes, shelters, eet- en bar gelegenheden, mooi aangepast qua inrichting, inkleuring …Meer dan muziek, ook comfort, rust- en genietplek.
De muziek won na die vier dagen. De brede diversiteit aan headliners waren op post en elk op zich gingen ze er gemotiveerd, enthousiast tegenaan.
Rock Werchter was een rimpelloze editie met 155000 unieke bezoekers.
Keuzes moeten worden gemaakt … Festival meer dan ooit … Meer groepen, meer terrein, meer ruimte voor bezoekers, meer mooie momenten …De Klub, de Barn, de Slope werden geupgraded in een prachtige outfit. Sjiek. Voor iedereen een totaalbeleven dus.
Rock Werchter 2025 is er van 3 tot 6 juli 2025. Het wordt een feesteditie want het festival wordt 50!
Summers starts here - Een overzicht van ons parcours - Cheers
dag 1 – donderdag 4 juli 2024 - waardig ouder wordende bands en artiesten overheersen. De instrumenten blijven letterlijk ingeplugd door de gitaarsoli en salvo’s!
Het Britse Stone is uitermate geliefd in ons landje en heeft enkele singles uit die de rocklijsten delen. “Money (hope ain’t gone)” zat middenin de set van dit Liverpoolse kwartet. Ze brengen stevige, snedige, meeslepende, gruizige rock die voldoende friste en groove in zich in heeft. Het eerste deel van de set wist de aandacht te trekken met enkele overtuigende songs als “Waste”, “I got a feeling” en “If you wanna”, daarna zakte het wat ineen om dan overtuigend te eindigen, letterlijk in ‘t publiek met “Leave it out”. De band wist hier in de clubs z’n potentieel te tonen met een debuut in ‘t verschiet , maar de mainstage op Werchter is toch nog iets anders. Band met groeipotentieel. In het oog te houden en in najaar opnieuw te zien in de Trix!
Het Limburgse Peuk is toe aan z’n tweede plaat ‘Escape somehow’. Het drietal bestaat uit restanten van Evil superstars en Heisa, en wordt aangevuld met frontvrouw Nele Janssen. Zij neemt de vocals op zich, zang en schreeuwzang gaan moeiteloos met elkaar. Hun bruisende, noisy, punky rocksound, niet vies van experimentjes, behoudt de melodie goed. Een link is gauw gemaakt naar Hole, The Breeders , het oude PJ Harvey en Pixies. In de half uur durende set hadden we enkele scherpe sterkhouders als “Bokkenpaleis”, “Rudy” en “Inconvenient”.
The Gaslight Anthem uit New Jersey is onmiskenbaar met Bruce ‘the boss’ verbonden, want ze komen uit dezelfde staat en kunnen beiden rocken. Met zes staan ze op het podium, de band rond Brian Fallon. Ze zijn er opnieuw na een goed tien jaar stilstand, een ‘re-born to run’. Toegegeven, ‘History books’ klinkt niet meer zo compact, spannend, bedreven dan het vroegere materiaal, want in ‘hun gaslight’ nemen ze wat gas terug. Het zijn dus vooral kleppers als “45”, “American slang”, de openers en verder “Mulholland drive”, “Great expectations” en “The 59sound” , die hun kenmerkende puur, onversneden rock’n’roll/rockabilly onderschrijven, zonder franjes. Dit was een soort ‘on the highway motorcycle muziek’. Het zijn ruwe bolsters met een blanke pit , de lichamen vol tattoes, en een Fallon die imponeert, hier als een Jim James van My Morning Jacket met de lange haren, baard en de paar kilo’s erbij. Een tweetal covers gooiden ze er tegen aan, “Ocean eyes” (Billie Eilish) en Mother Love Bone’s “Chloe dancer”, die jong en oud samenbrengen. Hier droop het spelplezier er van af, wat zorgde voor een overtuigende set van deze Amerikanen.
Het Britse Bombay Bicycle Club rond Jack Steadman, met het onschuldige studentebrilletje, moet hier in ons landje voor z’n plaats knokken . Nochtans valt er in hun dromerige indie voldoende positieve energie, vibe en groove te rapen; de band straalt het uit en de backing vocaliste is zeker een meerwaarde . Het overgrote deel van het materiaal van hun handvol platen bevatte die wegdromende, deels opgewekte tunes, en moest het publiek warm krijgen. “Shuffle” en “Eat, sleep wake (nothing but you)” kregen hier duidelijk een heupwieg en beweging door het fris, sprankelende gitaarspel, keys en percussie; “Evening/morning” rockte en tot slot “Carry me” en “Always like this” wisten ons met een goed gevoel de Klub te verlaten. Goed maar ook niet meer dan dat …
Het Zweedse The Hives, een combo strak in het pak, brengen even strakke, vette garage rock’n’roll, al zo’n dertig jaar lang .Hun materiaal trekt de kaart van een opwindend sfeertje en ambiance. Frontman Pelle weet op elke song het publiek bij de kraag te houden. Het moet rocken , screamen-shouten, circlepitten op hun punkrock, welk nummer ook wordt gespeeld . Dat ze nieuw werk uithebben , niemand maalt erom , het zijn de knallers, met talrijke salvo’s om de oren, die ‘t em doen door het intense, hoog aangehouden tempo. O.m. “Bogus operandi”, “Main offender”, “Hate to say I told you so”, “Come on” en “Tick tick boom”. The Hives blijven zondermeer The Hives, altijd goed voor een feestje …
De grote Johnny Marr is een graag geziene artiest in ons land. De gitarist, die samen met Morrissey de 80s Smiths groot heeft gemaakt, moet het live wel hebben van de handvol klassiekers die hij mee schreef. Terecht worden ze meegezongen en sterk onthaald, nl. “Panic”, “This charming man”, in het begin van de set, verderop “How soon is now” alsook “There’s a light that never goes uit”, die de set besloot. Britpop op z’n best, vooraleer het woord kon worden uitgesproken, door de broeierige, intense spanning, emotie, groove en het kenmerkende frisse, melancholische gitaarspel. Hij koppelt het aan z’n gebundelde werk ‘Spirit power’ (met o.a. “µSpirit power & soul”) en aan z’n zijproject Electronic, met Bernard Sumner (New Order) met het mooi uitgewerkte “Getting away with it”. Het wordt allemaal begeesterend gespeeld. We kregen er zelfs nog een Iggy klassieker bovenop ‘The passenger’. Ondanks de coole uitstraling van de band, hadden we hier een stralende, sympathieke, ontroerde Marr, ook al een jaartje ouder wordend, in het rijtje van het programma vandaag, die genoot van de warme respons.
Terecht zijn The Black Pumas een break-out , zoals ze het in hun eigen VS land omschrijven . Het draait rond het tweetal Eric Burton en Adrian Quesada, die live een uitgebreid collectief zijn met een backing vocaliste. Op een paar jaar tijd wordt hun mishmash van soul, r&b, hippop, psychedelica en gospel ferm gesmaakt; ze hebben nog maar twee albums uit, hun titelloos debuut en ‘Chronicles of a diamond’; het brachten hen al naar Vorst, nu stonden ze hier voor een volle Barn en wisten ze moeiteloos het publiek in te palmen met hun warme, bezwerende , meeslepende , groovy, dansbare songs. En Burton, met z’n indringende vocals, entertaint, charmeert. Marvin Gaye , P-funker George Clinton en retrospecialist Jimi Hendrix zouden hier wel hun duim opsteken.
Het publiek wordt opgezweept, opgejut door de band, z’n frontman en de beweeglijkheid op het podium. De keys en de bijkomende percussie waren zeker een meerwaarde en maakten het plaatje compleet. We werden meegezogen in “Know you better”, “More than a love song”, “Angel” en het schitterende “Rockandroll”,die solliciteerde voor een plaatsje op de soundtrack van een Tarantino film. Het afsluitende opbouwende “Colors” was een sfeervolle smaakmaker.
Op de achtergrond zagen we twee wilde, zwarte panters met witte ogen en tanden, die bijtend elkaar aankeken. Muzikaal wisten deze twee ons te omarmen met hun warme, sfeervolle, broeierige lounge en opwindend materiaal.
Het Britse Slowdive stond mee aan de wieg van die dromerige shoegazepop en kunnen dus ook al gerekend worden onder de ouderdomdekens van het festival. Na een stilte van twintig jaar werd de draad heropgenomen , en eerlijkheidshalve, ze maken de brug en tekenen voor de verderzetting van dat geluid, al klinkt het iets sfeervoller. Ze waren onlangs nog in Lille en in Brussel , uitgestelde concerten (nav een overlijden in de familie van één van de leden) die het vorig jaar verschenen ‘Everything is alive’ in de spotlight plaatste. De visuals, de lichteffects en de projecties bepalen het concept mee van hun wisselende, repetitief ingenomen, slepende, broeierige, opbouwende, exploderende sound, die postrock, wave ademt met die kenmerkende pedaaleffects en reverb. Ze houden het boeiend met gekende oudjes “Catch the breeze”, “Souvlaki”, “Alison” tegenover het nieuwere “Chained to a cloud”, “Sugar for the pill” en “Kisses”, die het totaalplaatje maakten. De rauwere mannelijke en de hemelse vrouwelijke zangpartijen zweven over het etherische materiaal. “When the sun hits” en “Golden hair”, een buiging naar Syd Barret’s Pink Floyd, besloot overtuigend hun uur durende set.
PJ Harvey is er ook eentje die per plaat tekent voor een concert op Rock Werchter. Deze 90s artieste weet sinds de tennies in een andere gedaante muziek uit te brengen. Vorig jaar verscheen ‘I inside the old year dying’, die in een mythologie wordt ondergedompeld van de oude Britse folk, gothic en pop, gelinkt aan een Fairport Convention en iets meeheeft van het trippoppende karakter van Beth Gibbons.
Multi-instrumentalist en producer John Parish is vaste waarde bij haar. Met vijf op het podium staan ze , het eerste deel boeit door mystiek en theatraliteit in haar performance en act van bewegingen en mime. Het bepaalt mee het plaatje en brengt een intense spanning en een donkere, betoverende sfeer in coolness samen, met songs als “The glorious land”, “Let England shake” en de titelsong van de nieuwe plaat. Een sfeervolle, semi-akoestische aanpak van gitaren, sobere drums, elektronica en vioolpartijen.
In het tweede deel omgordt Polly (Jean) haar gitaar of autoharp, ze intrigeert met haar gekende, vroegere materiaal, aangepast aan de tand des tijds, minder sober, spaarzaam, meer pit, snedig, rauw, en die een zekere dreiging van weleer behouden. O.m. “To send his love to me”, “50ft queenie”, “Man size”, “Dress” , “Down by the water” en “To bring you my love”. Een mooi overtuigende afwisseling tussen de oude en de nieuwe beeldvorming van PJ Harvey.
De vorige keer dat we Greta Van Vleet zagen op het Werchter podium, waren we meer gekluisterd aan hun bezwerende, gedreven gitaasoli en de wisselende zangpartijen die hoog konden uithalen. 70s retro, hardrock, blues en soul nestelen zich in dit Amerikaanse Greta Van Vleet. Led Zeppelin, Thin Lizzy, ACDC en Jack White zijn mooie referenties. Op de nieuwe plaat ‘Starcather’ gaat hun muziek over de grens, té overdreven, waardoor het echt niet meer aangenaam klinkt.
Live hadden we hetzelfde gevoel, met alle respect van hun kunde en talent; het concert enerveerde zelfs door de overdreven soli in gitaar, drums en de krijsende, jodelende vocals.
De glamrock mag er gerust wezen, maar de bombast, de kostuumwissels, het vuurwerk, de gimmick, het kwam het geheel niet ten goede.
Ze werden wel ontvangen als de ideale warming-up van Lenny met die verschillende elementen, wijzelf werden er deze keer onvoldoende warm van, ondanks de sterkte van “Safari song”, “The archer”, “Highway tune” en “Runway blues”.
Jane’s addiction zagen we onlangs nog in de AB, Brussel en het is altijd heerlijk, bands waarmee je opgegroeid bent, dertig jaar later terug te zien. Nostalgie dus! Een uitzonderlijk nieuw samen-moment in 2024 was er nu met dit kwartet uit LA , in de originele bezetting rond Perry Farrell. Net als in de AB, kunnen we zeggen ‘In grote doen, Wat een emotionele rockvibe’.
Verdienstelijk, zinderend, overtuigend klonk het ouder opgestofte werk uit die early 90s. Een broeierig, opwindende symfo-art rock set dus, die wat stroop en kitsch kon verdragen, maar hoedanook ferme kopstoten toediende. Hun cultstatus werd dik onderstreept. Straf wat deze (bijna) zestigers nog konden.
Lees gerust de live in de AB (juni 2024)
Jane’s Addiction – Nostalgie: In grote doen, wat een emotionele rockvibe (musiczine.net)
The Clockworks, van Ierland naar Londen verhuisd, brengen bands als Franz Ferdinand, het oude Arctic Monkeys en Fontaines DC samen in een rits indie-, punky en gitaarrockandrollende songs, die gedreven, opwindend, melodieus zijn. Hier sierden enkele begeesterende gitaarsoli. Met sterke songs als “The future is not what it is” en “Enough Isabelle never enough”. Niet echt iets nieuws muzikaal , maar hun gekende gruizige, boeiende aanpak was de moeite.
Lenny Kravitz is na bijna tien jaar terug van partij op Rock Werchter zelf. Dat betekent dat liefde, samenhorigheid een warm rock’n’roll hart toebedeeld krijgen. Hij heeft een nieuwe plaat uit ‘Blue electric light’ en dat brengt hem terug on tour.
Hij is nog steeds geliefd, onze publieksmenner, - trekker en knuffelbeer, de rock’n’roll profeet, die met het afsluitende langgerekte (te lang steeds, ruim 15 min!) “Let love rule” de ganse wei laat mee neuriën, - zingen in een ‘unite gevoel’.
De afgetrainde krachtpatser met z’n kenmerkende grote ovale zonnebril, dreadlocks, lederen vestje-broek en z’n kronkelende, sensuele bewegingen aan de microfoon, zuigt ons een twee uur lang in z’n 35 jaar uitgebreide oeuvre.
“Are you gonna go my way” was de ideale geleider van onze wei-Werchter specialist. Hier niet teveel allerhande technisch vernuft als closing act. Hij heeft een sterke en erg goed op elkaar ingespeelde band, de drumster gaat als een animal tekeer , gitaarsolo’s vliegen, hier gepast, om de oren , de diepe bas funkt, en een gevatte blazerssectie en 70s (Hammond) keys doen hun werk.
Retro, rock, soul, funk, blues vinden elkaar moeiteloos bij Lenny, strak, scherp, romantisch, emotievol.
De eerste nummers, “Minister of rock’n’roll’, de huidige single “TK421”, met z’n funkende Prince groove en “I’m a believer” deden ons luchtgitaar spelen. Ze werden uitgediept, maar nergens te ver. Het onderstreepte de kunde en het talent van Lenny en z’n band.
Het publiek werd hoedanook op z’n wenken bediend met een ‘Lenny best of’. Hartkloppingen kreeg je op het Intieme “I belong to you”. “Believe” en “Fear” boeiden door de tempowissels en deden donkere gevoelens wegsmelten . Een warm hart voor iedereen, dat is zijn ‘message to us’, en de liefdeswoordjes waaiden over ons heen op “It ain’t over till it’s over” en “Again”. “Paralyzed”, “Always on the run”, “American woman” (Guess Who cover btw!) en “Fly away” trokken nog eens alle registers open. Er waren zelfs discotunes te bespeuren op de voorstelling van de band en “Human” combineerde dansbare grooves met rock’n’roll. Op die manier sloot een oude rot in het vak dag 1 af.
Waardig ouder wordende bands en artiesten stonden vandaag centraal, wisten van zich af te bijten en ontgoochelden niet. Alsof we terug in de begindagen stonden van Rock Torhout en Rock Werchter. Mooi!
dag 2 – vrijdag 5 juli 2024 - Jeugdige uitbundigheid versus waardige standvastige oudjes
Al snel op deze middag weet Loverman aka James de Graef, respect en erkenning af te dwingen. Muzikaal zat het al snor met z’n debuut ‘Lovesongs’, live brengt hij het solo nog beter. De cluboptredens waren vol lof van z’n performance dito muziek, die het klassieke verbindt met experiment en een theatrale act.
Op de muziek van Jimi’s “Loverman” komt hij tussen de security op het podium , maakt een half veredelde pirouette, zet zich op zijn hobbelpaard, doet wat gepingel op gitaar, piano en blaast enkele verdwaalde tunes. Hij brabbelt, zingt, schreeuwt om zich heen.
Hij zet dan “Call me your loverman” in , het lijkt een soort katharsis. Verder muzikaal akoestisch gitaargetokkel, gedragen door z’n indringende , declamerende diepe baritonstem.
Van “Tinderly” en “Would right in front of your eyes” maakt hij er iets aparts, unieks en schitterends van. Hij is op het podium, hotst heen en weer, staat op de boxen, wisselt pijlsnel van instrument, start voorgeprogrammeerde sounds en is in het publiek, alsof de gekte in zich toeslaat. Het jazzy “Limbo we’ll meet again” huivert en zorgt voor kippenvel door de gitaargeseling.
Hij is een ‘do-it-all’, die een cinematografisch concept biedt in z’n paar nummers. Hij doet het publiek ondergaan. Hij interacteert als een Zappa (hij omschrijft het als ‘audience participation time’) met z’n publiek op het afsluitende “Differences aside” met het refrein “come along for the ride, sing a song tonight” . Het wordt ontrafeld om dan terug in een ietwat vastere songstructuur te worden gegoten. Hij verdwijnt hier overdag in de Barn als een dief in de nacht, huppelend met z’n blaasinstrument. De aanwezigen waren met open mond verbaasd. Dit was totally weirdo, maar wat een inspiratie heeft deze jonge gast. Nog niet veel gezien!
Ook het Britse Yard Act moest niet onderdoen. Zij vallen evenzeer op met hun weirde muziek en act. Zij staan nu al met zeven op het podium, met twee backing vocalistes, danseressen en zijn toe aan hun tweede album. Frontman is James Smith, die ons volledig meesleept in z’n muzikaal verhaal van stekelige, weerbarstige indie, pop, postpunk en punkfunk. Hij heeft nu toevallig dezelfde achternaam als wijlen Mark E Smith van The Fall. Deze band mag je gerust refereren aan Talking Heads en LCD Soundsystem.
Verdomd het zit goed in elkaar en hun wisselend groovy songmateriaal krijgt kleur door hoekige, strakke ritmes, de keys en een verdwaalde jazzy blazer; de danseressen/backing vocalistes en de praatzang en act van Smith doen de rest. Het podium wordt dus ten volle benut door elk groepslid. Het zorgt ervoor dat deze band zich duidelijk onderscheidt.
Onlangs overdonderden ze nog op Les Nuits Bota. Elke song heeft wel een eigen invalshoek door de verrassende wendingen en tempo’s. Al goed in die sfeer kwamen we met “We make hits”. “Dream job” , “The overload” en “100% endurance” zijn prima nummers, die live perfect tot hun recht kwamen.
Totaal uit z’n voegen barst het combo op “The trench coat museum”, op plaat al een sterkhouder, live overladen van verschillende instrumenten, de ritmes, de loops, het knopgefreak, de gekke danspasjes en de weirde zangpartijen.
Yard act deed beroep onze energie, onze verbeelding om in hun muzikaal verhaal te stappen. Een heerlijk genietbare, uitzinnige show!
De vier good looking ladies van het Canadese The Beaches, al een tiental jaar bezig, heeft het voor de wind; een doorbraak in Europa nu met die single “Blame Brett”, de breuk die frontdame Jordan Miller had.
Muzikaal onschuldige, melodieuze gitaarpoprock, ondanks het verhaal, dat intrigeert door de opborrelende, sprankelende ritmes, de positieve energie en de smileys. Een uurtje gelijkklinkende ladies pop dus; o.m. ”Everything is boring” en “Edge of the earth”. We ervaren een aangenaam, leuk, ontspannend sfeertje, het klinkt spontaan, losweg met de glimlach. Het is allemaal wel goed ingestudeerd, gelikt, die muziek, act en de synchrone, zwierige danspasjes.
Niks nieuws eigenlijk, maar bij het jonge (dames) publiek worden ze op handen gedragen.
Ambiance en sfeer hadden we zeker met het Ierse The Rumjacks. Het combo brengt folkpunk in de beste traditie van Dropkick Murphys, Flogging Molly, Whiskey Priests en traditionals The Dubliners en The Pogues. Met deze namen als fijne referentie, sierde het door de verbeten zangpartijen en bijhorende instrumentatie van accordeon, whistle en mandoline. De dansspieren werden geprikkeld en er zat swing in. Het tempo werd hoog gehouden en het klonk plezierig goed. Alle songs zaten een beetje onder diezelfde noemer, de kaart van een feestje werd getrokken!
Gary Cark Jr is een Amerikaans gitaarvirtuoos, die gelinkt wordt aan het werk van Jimi Hendrix. Hij heeft momenteel een goed geoliede band achter zich, met een tweede gitarist, keys en backing vocals. Er werden hier enkele fenomenale, schitterende gitaarsoli getoverd van de beide gitaristen in hun opbouwende, broeierige, snedige nummers. De kenmerkende soulfulle, bluesy, psychedelische gitaarrock’n’roll mag op de recentste plaat, ‘JPEG RAW’ wat lauwtjes aandoen, live zat er dynamiek, levendigheid in en voelden we de juiste drive, o.m. op opener “Maktub”, oudje “Bright lights” en het afsluitende “Habits”. Die aanwezige gitaarerupties waren meer dan voldoende om ons te overtuigen van een weldegelijke set.
Een onuitputtelijke sfeermaker is Glints, het alter-ego van de Antwerpse Jan Maarschalk. Een glimp zagen we van deze zanger/rapper, die een rits artiesten had uitgenodigd (Blu Samu, Yung Yello) onder het credo Glintsal. Hij is erg populair, een volle Klub ging ervoor. Hoogtepunt was er met Daan, die de gitaar omgorde (om er af en toe een noot uit slaan) op “Not a housewife” , die Glints voor de gelegenheid had herwerkt in een hardere knallende versie. Het weerhield de rapper niet met z’n arm heen en weer te zwaaien, die in het gips zat na een val van het paard toen hij een promospot opnam voor z’n set op Werchter. Euforie troef dus!
De Brit Tom Odell kennen we natuurlijk van die instant klassieker “Another love”, intussen al tien jaar oud en in het hart gedragen tijdens de Warmste Week van StuBru . Hoedanook blijft dit het muzikaal uitgangsbord van deze sing/sonwriter, die zich heeft ontpopt als een groots pianovirtuoos in de beste traditie van Elton John . Hij heeft een heuse band rond zich, die zijn pianonummers dragen, met blazers, viool, steelpedal en backing vocals.
Uiterst genietbaar klinkt het op de Mainstage. Het volk geniet en er zijn de rustig keuvelende babbels op die dromerige , aanzwellende, licht opzwepende pianopop. “Best day of my life” en “Fighting fire with fire” wisten zich naast z’n onmiskenbare hitsingle en Elton Johns “Your song” te onderscheiden, net voldoende om ‘goed’ te zijn.
De maatschappijkritiek is en blijft verweven in de indie van de Brit Declan McKenna. Hij is toe aan z’n derde plaat en brengt er wat meer luchtigheid in. Ook live had dit z’n weerslag waardoor het dromerige op plaat én het niet altijd even toegankelijke materiaal een stevige punch kreeg door de tempowissels, de gitaarsoli en de keys. Swingende indiepoprock, waarbij Mckenna z’n publiek bij de leest houdt, entertaint en hen weet op te zwepen. Eerst moest het nog wat op dreef komen met “The key to life on earth”, “Nothing works” om dan op “Isombard”, “British bombs en “Brazil” te ontploffen. Met jasje en bril af, huppelend op het podium, werd die groeiende extraverte aanpak ferm gewaardeerd wat Mckenna en Co deugd deed.
Terecht mocht dEUS, nationaal muzikaal erfgoed, terug aantreden op Werchter zelf. Sinds vorig jaar zijn zij ‘back in the race’ met een nieuwe plaat ‘How to replace it’, tien jaar na vorig werk. En in eigen land zijn ze na 35 jaar verre van godvergeten. Nee , een volle Barn genoot van een fris, spannend, meeslepend, opwindend concert, rauw en lieflijk. Gepassioneerd, scherp en gretig gaan ze te werk. Vier op een rij , de drums iets achter, Barman als rode draad, laat dEUS de muziek voor zich spreken met een puike ‘best of festival set’, die pure klasse ademde.
Strak, stekelig klonk het met de openers “How to replace it”, “4 mains” en “The architect”, onder die grauwe (zeg)zang van Barman, die in de zangpartij door de anderen werd aangevuld. De sfeervolle “Instant street” en “Little arithmetics” zijn niet vies van enkele uppercuts en klinken live weerbarstiger in de outtro. Een goed geoliede machine dus, door de diep grommende bas, de intense, zwierige vioolpartijen, de zwevende elektronica, de snerpende bleeps, de bezwerende, snedige, scherpe gitaarriffs, zeker van Mauro en de ritmisch opzwepende drums.
Het publiek werd bij de kraag gehouden tot het eind, dEUS piekte hoog met songs als “Fell of the floor man”, “Sun ra”, “Bad timing” en de steeds weerkerende afsluiter “Suds & soda”, met de nodige singalongs. Nog niet op pensioen, zoveel is zeker!
Het Londense Archive, ook al zo’n dertig jaar bezig, heeft zich genesteld in Parijs en wordt door onze Franstalige vrienden op handen gedragen. Zij hebben een unieke mix van elektronica en gitaren, waarin wave, krautrock, trippop zich weten te kronkelen. De nummers zijn apocalyptisch, cinematografisch, beeldrijk, hebben een repeterende ritmiek, bouwen crescendo-gewijs op, zijn omgeven van distortion, exploderen met salvo’s elektronica en gitaarvertier, hebben iets donkers, mysterieus, huiverends, mystiek en pendelen tussen zalige rust en jagende onrust, ergens tussen Pink Floyd en Massive Attack in.
De wisselende zangpartijen, man-vrouw-gewijs als de samenzang, eist ook z’n plaatsje in die opbouwende, dynamisch pompende sound. “Lights”, “Fuck U”, ”The skies collapsing onto us”, “Again” en “Bullets” , check gerust die nummers! Live iets unieks en verdiend staan ze volgend jaar in de spotlights met twee opeenvolgende concerten in Brussel.
Het Schotse Snow Patrol van Gary Lightbody is en blijft de vriendelijkheid zelve. De band is hier groot geworden en vieren volgend jaar hun twintigjarig bestaan, eentje die wel niet zonder slag of stoot was. De eerste tien jaar wisten zij de hits aan elkaar te rijgen met hun melodramatische, betoverende ‘feelgood’ poprock, mooi omfloerst van keys en pianoloops.
Ondanks de return in 2018 moeten zij het nog steeds hebben van die classics. We voelden het ook zo aan in de volle Barn, wat de amicale, praatlustige frontman zeker goed wist te onderschrijven. Af en toe liet hij met z’n band iets recenter horen o.m. uit het onlangs verschenen ‘The forest is the path’, met “The beginning” en “All” die moesten optornen tegen de kwalitatief sterke en subtiele, fijnzinnige poprock van “You’re all I have”, “Take back the city”, “Crack the shutters”, “Run” en verder “Shut your eyes”, “Chasing cars” en “Just say yes”.
Snow Patrol speelde een hartverwarmende ‘best of 10 years’ (ipv 20Y). Benieuwd hoe het verder zal gaan en dat besefte Lightbody maar al te goed …
Het gaat hard met de carrière van het Italiaanse Maneskin. In vier jaar tijd, sinds ze het Eurovisiesongfestival wonnen, zijn zij het muzikale exportproduct van jeugdige uitbundigheid en spreken zij een nieuwe generatie aan. Net kregen we het bericht dat hun 80s icoon Pino d’Angio kwam te overlijden (remember ”Ma quale idea”).
Snoeiharde gitaarmuziek, omschreven als schurend heet en lekker vuil. Alle vier staan ze in de spotlights, voorop zanger Damiano David (lookalike Perry Farrell) en bassiste Victoria de Angelis, met haar verleidelijke blik en ‘x-jes’ op de borsten.
Ze kunnen spelen op hun instrumenten, zondermeer, er is heel wat dynamiek op het podium met het heen en weer hotsen en de gitaar-drumsalvo’s. Anderhalf uur lang is er geen sprake van standvastige rustigheid, nee, duracell konijnen zijn het, die geen minuut stilstaan …
Hoofdpodium of niet, ze zijn één met hun publiek, hun fans en nodigen hen uit mee te feesten op het podium, o.m. op het afsluitende “Kool kids”!
Een set vol toegankelijk materiaal, hitwerk met een meezinggehalte, van “Zitti e buoni” (winnaarsnummer), de recente single “Honey are U coming”, de cover “Beggin’”, “I wanna be your slave”, “Mammamia” en “Blalblabla”. Een festivalband bij uitstek in deze ‘20ies’ , die zich niet au te serieux neemt …
Jeugdige uitbundigheid meette zich vandaag met waardige standvastige oudjes. Mooi om deze te verweven in elkaar!
dag 3 –zaterdag 6 juli 2024 – Hey, Ladies, de dames ten top!
Onze twee Kempenaars Thibault en Pieter hebben goed nagedacht over hun set op Rock Werchter. Equal Idiots speelde een festivalset waarbij enkele nieuwtjes van de binnenkort te verschijnen titelloze derde plaat te horen waren. De twee rockten, rammelden, geselden hun gitaar en drums in de beste traditie van Black Box Revelation en White Stripes. Ze trekken de kaart van energiek, opwindend, wat zeker belangrijk is als opener op de Mainstage. “I am the light” en “Barcode” lieten ze los als kennismaking van het nieuwe. Wat volgde was herkenning met singles “16” en “What you gonna say”. De twee speelden rechttoe-rechtaan, zonder al te veel blabla. Een goed contact met het publiek injecteerde hen om te dansen vooraan. Ervoor gaan was de opdracht, en die was geslaagd. Na “Shoot” mochten de zwierige “Adolescence blues” en “Put my head in the ground” het rockfeestje besluiten.
Het Australische The Southern River Band zit ergens tussen ACDC, The Darkness en Black Crowes in. Hun naam hebben ze niet gestolen, een broeierige 70s rootsrockende, hardrockende sound hoorden we van dit amicale collectief die gezwind hun set speelde.
Ladies pop is in , eerder deden The Beaches de hartjes al sneller slaan, even zeemzoeterig kwam het Britse The Last Dinner Party voor de dag, die in een mum van tijd grote zalen weet te trekken. Het kwintet van dames, met een drummer on the background, zwiert zich door de set heen. De band brengt dromerige, aanstekelijke pop , met een theatraal, bombast, barok, orkestraal kantje.
Ergens roept het Abba, Miranda sex garden en Florence op. Een paar van de jonge dames zijn dan ook in die glam en glitter gekleed. Zangeres Abigail Morris floreert als een elfje, een vlinder of een nachtegaal zonder vleugels rond de band heen en weet het publiek in de volle Barn te charmeren. De songs zijn wat stroperig door de synthpoppy grooves en zangpartijen, maar op “Burn alive” en de afsluitende tracks “My lady of mercy” en de single “Nothing matters”, hun credo bij uitstek, overtuigden door de verrassende wendingen en de krachtig wordende aanpak. Ook de cover “Wicked game” van Chris Isaak brachten de dames op sobere elegante wijze. Dat ze gehypet worden is misschien wat overdreven, maar dat ze een positive vibe , energie realiseren en de temperatuur doen stijgen, kunnen we begrijpen …
Een interessant undergroundbandje, die ook in ons landje ferm gerespecteerd wordt, is Deadletter, die al succesvol werden onthaald in onze clubs. Deadletter, uit Londen , kweekt in het nest van Yard Act en we horen hier even aangename referenties naar de punk van CRASS, The Fall (opnieuw) en LCD Soundsystem. Ook hier horen we een verdwaalde sax in die melodieus dwarse en ritmisch groovende indiepunkrock. “Credit to treason”, “Fit for work”, “Mere mortal”, “It flies” en “Zeitgeist” zijn alvast splinterbommetjes die de dansspieren prikkelden en ons deden heupwiegen.
The Kooks op hun beurt gaan Snow Patrol achterna in die zin dat ze het moeten hebben van hun classics vóór 2010. Hun Britpop popt en rockt gemoedelijk melodieus en is aangenaam op de festivals op een zaterdagnamiddag. We houden nog steeds van die band met een “Ooh la”, “She moves in her own way”, “Seaside” en verderop “Do you wanna”, “Matchbox”, “Hammy, junk of the heart” en “Naïve”, die het spannend houden en het publiek doen meezingen en in beweging krijgt. Tussenin verslapte het toch wel door het minder degelijk songmateriaal, wat maakte dat de definitieve aansluiting uitblijft. Op zich goed, maar ook niet meer dan dat …
Door omstandigheid moesten we hier persoonlijk de muzikale draad loslaten en houden we volgende bands in memory: de psycherock van Psychedelic porn crumpets, de perfecte rock van Nothing But Thieves de donkere elektronicagrooves van The Blaze en de wegdromende beachsound van het Texaanse Khruangbin .
Toch nog even deze in de opvolging
- De killing moves en punkrock van Bob Vylan (zie hun verslag op Jera On Air de week voordien Jera On Air 2024 – 30 ste editie - Een parel van een jubileumeditie (musiczine.net) )
- De grooves van de tripdisco van Roisin Murphy die net als in de AB, Brussel een fijne set speelde en haar muzikale kronkels in een heupwieg en danspas samenspande. Lees gerust
Roisín Murphy – Magie en talent ineen van een ware legende (musiczine.net)
- Leuk meegenomen was Davis Smith (DJ) in de Aperol Spritz bar, één van de meer intieme locaties op het festivalterrein. Het was een verfrissende afwisseling van de grote, drukke podia en zorgde voor een meer persoonlijke en directe muziekervaring. Een perfecte setting voor een vooravond aperitiefmuziek. De comfortabele zitplaatsen, de verfrissende drankjes en het vriendelijke personeel droegen allemaal bij tot de aangename ervaring.
Davis Smith bracht een set die dus mooi aansloot bij de relaxte sfeer van deze bar. Zijn muzikale stijl, een mix van dromerige house met herkenbare lyrics, paste uitstekend bij de zonnige, zorgeloze ambiance van de bar.
Al met al was het akoestische optreden van Davis Smith goed, verrassend, intiem, uiterst genietbaar en hoogstaand.
- Avril Lavigne kon ons maar matig bekoren, zonder al te veel verrassingen. Het pop-punk icoon bracht een mix van haar grootste hits en nieuwere nummers. Een nostalgische sfeer overheerste. Er viel energie, enthousiasme te noteren in klassiekers als "Complicated" en "Sk8er Boi". Deze songs hebben nog steeds een sterke impact, zo te horen!
Lavigne's stem klonk sterk en haar band speelde strak, hoewel er dus zwakkere momenten waren. Het publiek genoot van het ouder materiaal, terwijl de nieuwere nummers lauw en minder werden onthaald. Ondanks het solide karakter, zorgde het voor een onevenwichtige set.
Een hoogtepunt was haar uitvoering van "I'm with You", de emotie was duidelijk voelbaar en het publiek zong luidkeels mee.
Avril Lavigne probeert nog aan te tonen dat ze een krachtige performster is die een groot publiek kan boeien. Aangename nostalgische show, maar niet meer dan dat …
- Dua Lipa betrad het podium in een indrukwekkende mix van energie, stijl en charisma. De setlist was een zorgvuldig samengestelde reis doorheen haar discografie, met hoogtepunten uit albums ‘Dua Lipa’ en ‘Future Nostalgia’, en enkele nieuwe nummers.
Het concert begon knallend met haar nieuwste hit ‘Training Season” waarbij de opzwepende beats en Lipa's krachtige vocalen het publiek meteen in beweging brachten. Verder impressionant "One kiss" en "Break my Heart", de dansbare ritmes toverden de festivalweide om tot een gigantische dansvloer en alles werd meegezongen.
Dua Lipa straalde zelfvertrouwen uit op het podium. Haar choreografie was strak en dynamisch, ze bewoog zich moeiteloos tussen de dansers en de bandleden. Haar outfit, een mix van futuristische en retro-elementen, pasten perfect op de visuele esthetiek van de show.
Tijdens het concert nam ze zelfs de tijd om met het publiek te praten, wat een persoonlijk tintje aan de show gaf. Ze bedankte iedereen voor de support en hun enthousiasme; ze deelde haar vreugde om te kunnen spelen op één van de grootste festivals van Europa. Door deze interacties kwam de performance ook hartverwarmend.
De visuele productie van het concert was verbluffend, een combinatie van een kleurrijke lichtshow, indrukwekkende projecties en een perfect afgestemde geluidsmix. Wat een visueel spektakel.
De geluidskwaliteit was uitstekend, met een helderheid en kracht die recht deden aan de complexiteit van Lipa's muziek. Haar stem klonk live even sterk en veelzijdig als op de opnames; de band zorgde voor een rijke muzikale basis die de nummers naar een hoger niveau tilde.
De ene grote hit na de andere in 90 minuten spektakel. Het eindigde met “Physical, Don’t Start Now” om tot slot weg te toveren met “Houdini”.
Dua Lipa's optreden was er eentje van triomf van popmuziek en performancekunst. Ze wist het publiek te boeien van begin tot eind, met een show die even visueel betoverend als muzikaal indrukwekkend was. Haar mix van hitgevoelige nummers, strakke choreografie en oprechte interactie met het publiek maakte het een onvergetelijke ervaring.
Of je nu een doorgewinterde fan bent of iemand die haar muziek voor het eerst ontdekte, Dua Lipa bewees dat ze een van de toonaangevende artiesten van haar generatie is. Haar concert hier is in ons geheugen gegrift!
(dank aan Michaël Bultinck)
De dames namen hier het voortouw, de hartjes zagen we langs alle kanten, ze bonkten met het spektakel van Dua Lipa als absoluut hoogtepunt! Ladies ten top.
dag 4 – zondag 7 juli 2024 – Rock’n’roll will never die - Foo Fighters zorgt voor wat Rock Werchter staat, ‘ROCKEN’!
Bluai was één van de vroegere winnaars van de Humo’s Rock Rally. Hun ‘Girl powerrr’ klinkt iets te weinig powerful om als opener het publiek te overdonderen. Ze grijpen terug naar de 90s indiepoprock en ze zagen hier waarschijnlijk één van hun favorieten, The Breeders, verder maken ze een link naar Big Thief (Adrienne Lenker), Courtney Barnett en Wet Leg. Melodieus smaakvolle, dromerige, rammelende gitaarpop, beetje onstuimig, nergens uit de bocht , maar die voldoende weet te raken. “Not the one”, “Dime store”, “My kinda woman” en “In over my head” zijn pareltjes van Catherine Smet en C°, goed ontvangen , maar nog beter in de Klub. Wel talentrijke band.
Brutus was andere koek en staat hier wel verdienstelijk op de Mainstage in deze beginuren. Een eigen geluid, tussen rock en postmetal in, fris, fel gedreven en toch melodieus meeslepend, emotievol. Het trio is sterk op elkaar ingespeeld en het blijft bewonderenswaardig en straf hoe Stefanie intense, bonkende drums en indringende, heldere vocals en schreeuwzang weet te combineren.
De sublieme opener “War” gaf meteen het visitekaartje van de band af. Bruusk, bruut gitaargeweld met enkele rustpunten. Een soundtrackgevoel van een ‘end of the world gevoel’ borrelt op, een beetje op z’n Vikings of Furiosa. Ze pakten tot slot uit met een sterk gebalde “Brave” en “Sugar dragon”. Topband toch?!
Los, ontspannend, relaxt ging het er aan toe bij de zusjes Kim en Kelley Deal van The Breeders. Al de livesets waren op die manier in het verleden, aangenaam rommelig, nu was dat niet anders met hun melodieus dromerige, sfeervolle grungepop, maar de opeenvolging was nu wel vlotter.
‘Last splash’, 30 jaar oud intussen, kon in de spotlight worden geplaatst, de hoes en het artwork, rood-groen, werd groots geprojecteerd achter hen.
Ook zij stonden beter in de Klub, gezien de vaart, de swung in hun materiaal er niet echt inzat. Alles wordt leuk gehouden, met de glimlach, ‘el sympathico dus’, middenin met het tussendoortje “Drivin’ on 9”. Enkele sterkhouders vielen te noteren als “Invisible man”, “Safari”, “No aloha” en singles “Divine hammer”, “Cannonball”, die het gaspedaal durfden in te drukken. Mooi was nog dat Kim’s instant klassieker “Gigantic” van The Pixies werd bovengehaald, minder scherp als vocaal hoog, maar steeds eentje die weet te raken. Plezierig goed, die Breeders …
Het Amerikaanse Scowl rond zangeres Kat Moss zong en schreeuwde er op los als een Rolo Tomassi. We kregen een opwindend, bedreven, fel noisy, punky setje, die op zich niets nieuws bracht qua stijl. Wel jeugdige bedrijvigheid, leuk om aan het werk te zien …
Met die punky style waren we al redelijk opgewarmd voor de Britse sensatie Idles uit Bristol rond Joe Talbot. Het combo, met zes op het podium, hield het publiek en zichzelf onder stoom. Wat wil je met zo’n band en zo’n bonk van een zanger, die je rauw zou oppeuzelen. Maar het zijn ruwe bolsters met een blanke pit, muzikale gekte met een boodschap (over de oorlogen, de statements over immigranten, de assholes die beslissingen nemen over andermans lichaam, enz). Ze willen ons wakker schudden, doen nadenken over wat er gebeurt in deze maatschappij en ons oproepen tot positiviteit en samenhorigheid.
Vijf albums in zeven jaar tijd (de laatste ‘Tangk’ iets minder overweldigend) en elk jaar wel ergens te zien, doe het hen maar na …
Deze postpunkers mogen dan geschift overkomen en klinken , het klinkt goed , het intrigeert, het triggert, het zweept op, het ontploft en zorgt voor opwinding, een mainstage waardig.
Een soort ongecontroleerde orde in de chaos. Losgeslagen buffels. Talbot zingt, roept en schreeuwt om zich heen; de instrumenten staan een uur lang onder spanning en worden gegeseld. De songstructuur wordt ontrafeld om dan terug z’n melodie te zoeken. De tempowissels en explosieve noisy uithalen volgden elkaar op en de moshpits groeiden.
“Colossus”, “Mr motivator” “Car crash” zijn mokerslagen van nummers. “Mother” is een voorbeeld van schreeuwtherapie. “Dancer”, “Danny Nedelko” klinken intens, messcherp, snedig, stevig, hard, onsamenhangend samenhangend. Af en toe is er een sfeervollere benadering en krijgt de elektronica doorgang als op een “Poppoppop”. De verdwaalde blazer is een meerwaarde en geeft kleur. Mariah Careys “Xmas song” werd door de mangel gehaald, de gitarist was met een cimbaal en route en letterlijk wordt er “Rottweiler”(s) gewijs verscheurend besloten.
Idles was geniaal gek, overdonderend! Een no rules mentality. Absoluut hoogtepunt.
Na zo’n stomend concertje was het beduidend rustiger aan de Slope met Soccer Mommy van Sophia Regina Allison. Ze speelden dromerige indiepop en haalden soms fors uit met de pedaaleffects richting shoegaze. Soccer Mommy is zo’n bandje die in één van de kleinere zaaltjes van de Bota goed tot z’n recht zou komen …
Met Pretenders ervaarden we een live gevoel van in de 80ies met Rock Torhout en Rock Werchter, één podium , één rockband, wat keuvelen en dan de volgende band of artiest aan het werk zien.
De pretentieloze rock van de Pretenders rond icoon Chrissie Hynde, de 70 voorbij, hot in de 80ies, zijn ‘back on the chain’ sinds een achttal jaar met albums ‘Alone’, ‘Hate for sale’ en ‘Relentless’, die vorig jaar uitkwam. Ze waren intussen al eens opnieuw te zien op Werchter. Ook nu krijgen we hier melodieus goed in het gehoor liggende pop/rock’n’roll, pur sang , zonder al te veel franjes. Het spelplezier droop er vanaf bij het kwartet en vocaal is Chrissie nog steeds goed bij stem.
Hoewel het recenter materiaal ‘an sich’ goed klinkt, zijn het hier toch de oudjes die ‘t em doen en voor herkenbaarheid zorgen, “Message of love”, “Back on the chain gang”, plakker “I’ll stand by you” en “Middle of the road”. Haar muzikanten kregen voldoende ademruimte in de soli. “Mystery achievement” was een puike afsluiter van een even puike band rond deze rock’n’roll queen …
Michael Kiwanuka, een Brit met Oegandese roots, heeft een pak muzikanten mee en tekent voor de ideale ‘midsummer evening music’ bij ondergaande zon aan zee … Eén nadeel, hij stond in een nokvolle Barn. Nu dit links gelaten, wist z’n retrosoulpop ons opnieuw te triggeren en te ontroeren; zijn gitaarspel, zijn indringende, warme stem, de breder instrumentatie en de backing vocals gaven kleur en diepte. Een betoverend optreden kreeg je en in de sound borrelt ergens grote namen op als Marvin Gaye, Otis Redding, Bill Withers, Stevie Wonder en Jimi Hendrix.
Een goed uur werden we meegezogen in die lounge, bezwerend , meeslepend als energiek. “Hard to say goodbye”, “You ain’t the problem“ en “Rolling” waren binnenkomers in dit genre, net drie van z’n laatste derde ‘Kiwanuka’.
Een evenwicht van een dromerige, kabbelende, hitsige en dynamische aanpak hadden we met “Black man in a white world” en “Hero”. Al de nummers werden gevat gespeeld, zonder al te veel outtro en uitgesponnenheid. Solo nam hij ons in met “Home again” en op piano met “Solid ground”. De afsluitende “Cold little heart” en “Love & hate” boden wat meer muzikale ademruimte.
Het wordt stilaan uitkijken naar enkele nieuwe songs, “Floating parade” was er zo eentje vol soulpop.
Kiwanuka heeft z’n publiek , hij houdt van hen en zij van hem. Een hartverwarmende klik.
Het Londense kwintet High Vis gaat er intens stevig tegen aan en door een maatschappijkritische bril krijgen we een rits hardcore punk nummers, waarbij de nodige ‘fxx’ ons om de oren worden geslingerd en gespuwd.
Met een gebalde vuist crossten en loodsten ze ons doorheen een “Walking wires”, “Fever dream”, “The bastard inside” en “Choose to lose”, onder spanning door die fel verbeten vocals van frontman Graham Sayle. High Vis kon in volle glorie de Slope afsluiten; op hun wijze hadden ze die muzikaal gesloopt …
Natuurlijk was iedereen op post om Foo Fighters te kunnen zien, de eerst aangekondigde headliner; Bijna twee en een halfuur kregen we onversneden rock te horen van een band die ook al zo’n dertig bezig is.
Het zijn graag geziene gasten, Dave Grohl en C°, die nooit ontgoochelen en zich één maken met hun publiek. Het verlies van drummer Taylor Hawkins is echt goed opgevangen met Josh Freeze van NIN. Ook hij mept er als een wild animal op los, om de songs te doen knallen.
Grohl , één van de overlevenden uit de grunge, heeft met Foo Fighters al een pak albums uit en moet het nu meer hebben van goed singlemateriaal; recent verscheen ‘But here we are’. Zij maken met de oudjes de set.
Het zijn Beren, net als Pearl Jam, om geconcentreerd, intens, hard tekeer te gaan. Een juke box van het (meer) stevige FF materiaal, die steeds werd opgebouwd naar een climax toe. Met zes op het podium staan ze, en met keys als toegevoegde waarde.
Grohl is de maestro, de dirigent, hij rockt, zingt, schreeuwt de longen uit zijn lijf, dweept de massa op en tekent dus voor de gedroomde rock’n’roll avond en show die Werchter en zijn publiek maar al te graag wenst! En die een dikke vette streep kan trekken onder zo’n geslaagde vierdaagse.
Ze leggen er de pees op met strakke nummers “All my life”, “No son of mine” , “The pretender”, “Times like these” en “Generator”. Grohl is overal te vinden, links, rechts, midden het podium of bij z’n publiek. Heerlijk zoiets, een band vol overgave met onweerstaanbare, bruisende rocksongs, die het enthousiasme aanwakkeren.
Een solootje van de verschillende leden namen we er bij, want ze verweefden het met enkele classics als “Stairway to heaven, Sabotage en Blitzkrieg pop”.
Een muzikale marathon , lofbetuigingen ten over … “My hero”, sober ingezet, bouwt broeierig op en explodeert crescendo-gewijs. Net als “Learn to fly” of “These days”. Nieuwtje was hier “Nothing at all”.
Een verschroeiend tempo kregen we dan op “This is a call”, “Monkey wrench” en “Best of you” (dedicated to Royal Blood, omdat ze de best muzikaal ruikende rock’n’roll band zijn). Een droomvogel, de vleugels wijd gespreid zagen we op “Aurora”, opgedragen aan Taylor; het bracht die andere emotie los, net als op het mooi uitgediepte, uitgesponnen “The teacher”, eentje voor Dave’s mama. En tot slot, enthousiasmerend met tonnen positieve energie “Everlong”, die definitief deze EU tour en ons als Werchterpubliek uitwuifde.
Een betere respectvolle afsluiter kon Werchter zich niet indenken op deze vierdaagse met de Foo Fighters. Sprakeloos waren we van zo’n moordende set. Fantastisch, schitterend. Rock zondermeer!
Tot volgend jaar!
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
Too Hot For Me - Great Gigs in The Park 2024 - We sluiten af met een feestje!
De organisatie van Great Gigs in The Park mag terugkijken op een succesvolle editie. Met enkele uitverkochte avonden en weersomstandigheden die, op uitzondering van enkele dagen met fikse buien, waren de weergoden de Casino Kiosk eveneens gunstig gezind. Bovendien bood de organisatie een wijds palet aan, binnen een gezellig en intiem kader.
Wij sluiten af met een feestje met Too Hot For Me (****1/2) die zorgden voor een uitgelaten stemming, met vaak een Zuiders tintje eraan verbonden. De boodschap was vrij duidelijk, dansen, springen, zweten. Ook al hoorden we soms wel een melancholisch klankje of een streepje blues. Dat Zuiders temperament, of het nu Mexicaans of Spaans is speelt geen rol, bedoeling is dat de mensen uiteindelijk lekker uit de bol kunnen gaan.
In het begin had de band het wel wat moeilijk om de aandacht te trekken door het keuvelende publiek, maar ze lieten het niet aan hun hart komen en draaiden de kraan volledig open.
Het mooie is, je kan op hun muziek geen label kleven. Elke stijl passeerde de revue. Voorwaarde? Er niet op stilstaan!
Twee uur lang hield Too Hot For zijn publiek in de ban. Op het einde van de set mochten enkele kinderen het podium op, om de avond met een knal af te sluiten. Too Hot For Me was de perfecte afsluiter van veertien avonden puur genieten.
Great Gigs in The Park zit er bij deze op. Maar we bleven toch nog even nagenieten met een glaasje , om met een brede glimlach huiswaarts te keren. Hier sloten we af met een feestje én ‘Hoe’!
Een overzicht van de avonden die werden opgevolgd
Postmen - 13 Juni (fotoverslag) https://www.musiczine.net/nl/news/item/95121-great-gigs-in-the-park-2024-postmen-de-casino-sint-niklaas-op-13-juni-2024-pics.html
J. Bernardt - 14 Juni https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/95143-j-bernardt-great-gigs-in-the-park-2024-de-regen-werd-prompt-vergeten-door-deze-sterke-emotionele-trip.html
Sanada Maitreya - 16 Juni https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/95144-sananda-maitreya-great-gigs-in-the-park-2024-geen-echt-muzikaal-vuurwerk-wel-waakvlammetjes.html
Gustaph - 19 Juni (fotoverslag) https://www.musiczine.net/nl/news/item/95211-great-gigs-in-the-park-2024-gustaph-oyesono-de-casino-sint-niklaas-op-19-juni-2024-pics.html
The Bony King of Nowhere - 20 juni https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/95209-the-bony-king-of-nowhere-great-gigs-in-the-park-2024-melancholie-als-klankkleur.html
Les Negresses Vertes - 23 juni https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/95212-les-negresses-vertes-great-gigs-in-the-park-2024-wereldmuziek-met-een-ferme-hoek-af.html
Sylvie Kreush - 24 juni https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/95235-sylvie-kreusch-great-gigs-in-the-park-2024-sylvie-sylvie-wat-doe-je-met-ons-teder-hart.html
Raymond Van Het Groenewoud - 25 juni https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/95242-raymond-van-het-groenewoud-great-gigs-in-the-park-2024-vlaams-volksfeest-in-een-eigenzinnige-touch.html
Intergalactic Lovers - 27 Juni https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/95275-intergalactic-lovers-great-gigs-in-the-park-2024-een-kleurrijke-trip-in-het-sprookjesbos.html
Dr. Lektroluv - 4 Juli https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/95337-dr-lektroluv-great-gigs-in-the-park-2024-een-veelzijdig-kleurrijk-dansfeestje.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Rudeboy plays UDS feat. DJ DNA - Alive and kicking in the fast lane
Wanneer tram 6 lonkt kan je als frontman van een ter ziele gegane band maar beter een wel doordacht pensioenplan klaar hebben. In het geval van Patrick Tilon lag die opportuniteit redelijk voor de hand: hij kroop terug in de huid van zijn legendarische stage persona Rudeboy Remington, overtuigde zijn vroegere maatje DJ DNA om diens draaitafel af te stoffen, en hopla, Rudeboy plays Urban Dance Squad feat. DJ DNA was geboren. Commercieel gezien geen slechte zet, maar toch rest er nog die ene uitdaging: hoe hou je de muzikale erfenis en live reputatie intact van één van de meest toonaangevende bands die Nederland ooit heeft gebaard?
Dé grootste uitdaging afgelopen vrijdagavond, zo bleek, lag niet bij de hoofd act zelf maar wel bij de 40- en 50-plussers die met slechts bescheiden getale uit hun zetel konden worden gelokt richting de voormalige industriële Bolwerk site. Het contrast met het energiepeil waarmee de afgetrainde brulboei met Surinaamse roots meteen van zich afbeet tijdens opener “Selfsufficient Snake” kon moeilijk scherper. Met elastieken benenwerk dat onmiskenbaar naar de prille James Brown lonkte en raps die werden uitgespuwd alsof het een verhitte bijeenkomst van de Black Lives Matter beweging betrof werd het laatste restje twijfel genadeloos weggevaagd: deze donkere jongen van 60 komt nog steeds zo hard.
Verbeten, ja zelfs op het militante af, werkten Rudeboy & co zich anderhalf uur doorheen een eigenzinnige selectie uit de UDS back catalogue waar rap, funk en rock zodanig stevig in elkaar haakten dat er eind jaren ’80 een apart genre etiket werd voor bedacht: ‘cross-over’. In Kortrijk koos het Nederlands gezelschap niet voor een veilige hap-slik-weg selectie van louter singles, maar was er minstens evenveel aandacht voor deep cuts uit voornamelijk de eerste drie albums die UDS tussen ’89 en ’94 op de wereld losliet. Energiebommetje “Brainstorm on the U.D.S.” vanop het door wijlen Jean-Marie Aerts ingeblikte debuut klonk nog steeds als de perfecte mash-up tussen Public Enemy en de vroege Red Hot Chili Peppers. Ook de downtempo grunge van “Alienated” kwam stevig en waarachtig binnen wanneer een opsomming van persoonlijke frustraties uitmondde in een eindeloos herhaald ‘I got to keep my head up’, een mantra voor iedereen die moet leren omgaan met roadblocks op het levenspad.
Dat Rudeboy als vanouds kon uitpakken met festival anthems uit een ver vervlogen tijdsgewricht zoals “No Kid”, “Good Grief!” en “Demagogue” was niet enkel en alleen zijn verdienste. Om het even wie zijn ex-UDS maatjes Silly Sil (bas), Magic Stick (drums) en Tres Manos (gitaar) moest vervangen heeft grote schoenen te vullen, maar op een paar details na kon deze UDS versie 2.0 toch behoorlijk stevig wedijveren met de oorspronkelijke line-up. DJ DNA van zijn kant liet geen enkel moment onbenut om vooral tussen de nummers door subtiel in zijn vinylbak te duiken. Erg essentieel was het op zich allemaal niet, maar toch voegde zijn kennis van de muziekgeschiedenis een dosis speelsheid en spanning toe die het UDS DNA moeilijk te kloneren maakt.
Het laatste eindje van de lont brandde uiteindelijk helemaal op met de snedige punk uppercut “Fast Lane” en de Oosters gekruide trip hop van “Bureaucrat Of Flaccostreet”.
Geen idee met welke schimmige voorstellen onze eminente regeringsonderhandelaars straks zullen naar buiten komen, maar één ding staat na vanavond toch al vast: het pensioenplan van Rudeboy werd getest, gesmaakt, en goed bevonden!
Organisatie: Blender ifv Schouwburg Kortrijk + Wilde Westen
Dr. Lektroluv - Great Gigs in The Park 2024 - Een veelzijdig, kleurrijk dansfeestje
Dr. Lektroluv (****) , artiestennaam van Stefaan Vandenberghe, een Belgische diskjockey en muziekproducent, is reeds vanaf de jaren tachtig actief maar werd pas echt bekend als Dr. Lektroluv. De man is ondertussen uitgegroeid tot een waar fenomeen, zijn imposante uitstraling gecombineerd met groen masker en dito handen hebben iets futuristisch. Bovendien weet hij zijn sets zodanig in te kleuren, dat het wel lijkt alsof hij niet van deze aarde komt maar uit een onbekende planeet. Onaards en kleurrijk zou ook zijn optreden op Great Gigs In the Park worden donderdagavond.
Voordien mocht Niels Orens (****), voor een nog sterk uitgedund park tonen wat voor een klankenvirtuoos hij wel is. "Zijn composities zijn een kleurenpallet van emotie" staat in de biografie. Die stelling blijkt te kloppen. Niels Orens combineert echter niet alleen uiteenlopende emoties maar ook verschillende muziekstijlen. Al zijn het vooral die adembenemende , oogstrelende naar Ambient ruikende klankentapijtjes die ons het meest konden bekoren. Heel bedwelmend hypnotiseert hij je een drie kwartier lang, en doet je vertoeven in de mooiste oorden. Deze geestverruimender set verdiende meer publiek, want werd mooi ingekleurd met daarbij passende beelden om het plaatje compleet te maken. Met een combinatie van opzwepende beats en bedwelemnde klanken, deed hij ons dan ook lekker zweven over de heide. In het oog te houden binnen de scene deze Niels Orens, zoveel is duidelijk.
Tussen de twee optredens door kregen we nog een aanstekelijke setje , met vaak gekende songs voorgeschoteld. De perfecte opwarmer voor Dr. Lektroluv die direct alle registers open trok. Soms opzwepende, dan weer interessante bochten nemende, gaat hij zeer uitgekiend en vooral gevarieerd tewerk. Waardoor uiteenlopende spanningsvelden werden gecreëerd.
De visuele effecten op de achtergrond bleken binnen die context een enorme meerwaarde De wat smerige aanvoelende tracks, pakkende subtiele klanken , knetterende beats tot verpletterende soundscapes volgen elkaar in een razendsnel tempo op en laten dan ook een man zien en horen die van enorm veel markten thuis is.
Soms voelden we dan ook een zeker dreiging ontstaan, of eerder een donkere somberheid over ons neerdalen om daarna over te stappen op een lichtvoetige aanpak die je dat licht aan het einde van de tunnel laat zien en horen.
Pompende beats zorgen er op hun beurt voor dat je geen seconde stil kunt staan. Telkens was er maar één ding dat je kon doen, dansen, dansen en dansen…
Na circa een uur en half was het al voorbij, maar we konden eigenlijk nog uren doorgaan..
Door op deze wijze tewerk te gaan wordt een artiest als Dr. Lektroluv binnen die scene ook zo op handen gedragen. Het zorgde er op Great Gigs in the Park in elk geval voor we ons geen seconde verveelden.
We zagen Dr. Lektroluv ooit op Pukkelpop de tent compleet opblazen in de late uurtjes, in een goed gevulde De Casino (Kiosk) zorgt hij tijdens het vallen van de avond voor een bijzonder veelzijdig en kleurrijk dansfeestje .
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Ty Segall - Onbesuisde psych-rock
Eerlijkheidshalve dienen we toe te geven dat de multigetalenteerde Ty Segall ons met zijn laatste twee albums ‘Hello Hi’ (2022) en ‘Three Bells’ (2024) niet echt heeft omvergeblazen. Geen slechte platen, verre van, maar te veel akoestische omzwervingen zorgen ervoor dat die albums niet het torenhoge niveau halen van eerder werk, en al zeker niet van de immer wervelende live gigs waar de muzikale veelvraat een patent op heeft, of het nu met zijn eigen band is of met één van zijn talrijke nevenprojecten.
Zo zullen we bijboordeeld nooit het extatische concert van Fuzz vorig jaar in de Antwerpse Trix vergeten, een stomende performance waar Segall van achter de drumkit zijn ongeremde geestdrift op de zaal losliet.
Ty Segall is immers een rasmuzikant die op het podium zijn eigen songs telkenmale heruitvindt, deze injecteert met een extra shot adrenaline en ze naar een andere dimensie katapulteert. Hij laat zich hierin bijstaan door een schare al even fenomenale muzikanten, een bedrijvige bende die geregeld spontaan aan het jammen slaat, hiermee voor een indrukwekkende chaos zorgt en steeds weer op zijn poten terechtkomt. De akoestische gitaar die om de haverklap passeert op de laatste albums is in geen mijlen te bespeuren, de stekker is onherroepelijk ingeplugd, de geluidsmeter gaat vlijtig in het rood. Dit lijdt tot uitzinnige psych-rock met vette riffs en gierende solo’s, vooral van Segall zelf, maar ook de flitsende uithalen van collega gitarist Emmet Kelly zijn om van te smullen.
Het klinkt allemaal veel heviger, smeriger en furieuzer dan op de platen, vooral de tracks uit ‘Three Bells’ worden zo van extra stroom voorzien en klinken bruisender dan ooit. Het is Crazy Horse op steroïden, Thurston Moore undercover in een hard-rock band, The Beatles met dynamiet in hun reet of T-Rex die dagenlang aan de uppers heeft gezeten. De gitaren soleren weelderig en vliegen geregeld uit de bocht, er wordt gretig buiten de lijntjes gekleurd en de songs worden uitgesponnen tot de dubbele duurtijd van hun albumversies. De groepsleden krijgen gedurig de tijd om compleet loos te gaan en het speelplezier druipt er constant van af.
Uitzinnige garage-rock, ontvlambare popmuziek, geflipte hard-rock, onstuimige noise en ontspoorde country ontmoeten elkaar in Ty Segall’s avontuurlijke universum, het is een heerlijke wereld om in te worden ondergedompeld en dit meer dan anderhalf uur lang.
Organisatie: Aéronef, Lille
Jera On Air 2024 – 30 ste editie - Een parel van een jubileumeditie
Jera On Air 2024
Festivalterrein
Ysselsteyn
2024-06-27 t-m 2024-06-29
Hans De Lee
Hoera voor het jarige Jera On Air, al 30 jaar een heerlijk feest voor alle aanhangers van stevige punk(rock), eigentijdse metalcore en true hardcore. En dit jaar was het dubbel en dik feest want wegens het parelmoeren jubileum besliste de organisatie om een extra festivaldag toe te voegen aan het programma. Bijgevolg werd Ysselsteyn vorige week niet 3 maar liefst 4 volle dagen het epicentrum van de net vernoemde muziekgenres … En Musiczine was er heel graag bij …
dag 1 - donderdag 27 juni 2024
In tegenstelling tot vorig jaar of, recenter, tot wat Graspop onlangs overkwam, mocht Jera gelukkig starten onder droge weersomstandigheden en was zelfs een stralende zon van de partij Elk jaar dient zich als bezoeker een luxeprobleem aan: hoe kan men als liefhebber van de aangeboden genres zoveel mogelijk bands live aan het werk zien en een optimale roadtrip maken in de ruime dagelijkse timetable, verspreid over 3 grote en 2 kleine podia, met elk een resem aan topoptredens.
Kiezen is verliezen, ook tijdens deze editie waar het aanbod alweer uitzonderlijk van kwaliteit was. Maar zoals gezegd : een luxeprobleem!
Shadow of Intent luidde voor ons officieel het festival in. En luid was het zonder enige twijfel. Het 4 koppig gezelschap uit Connecticut (US) liet meteen de hel uitbreken met hun loodzware doch best melodieuze deathcore. Van logge stukken naar vingervlugge passages, van grunts naar een zuivere sound. De band bewees, net als vorig jaar op Alcatraz, veel meer te zijn dan louter een studioproject.
Dat we vervolgens naar een leuke set van Madball konden gaan kijken, bewijst eens te meer hoe divers het aanbod op Jera is. Wat ons betreft een groot pluspunt dat jaar na jaar, met succes, nog meer wordt uitgespeeld. Madball hoeft geen uitleg. NYHC op z’n best, meteen de beuk erin, geen poespas maar old school smerige en rauwe streetcore. Al meer dan 35 jaar leveren deze kerels kwaliteit en tonnen energie op elk podium dat ze betreden. Ook hun set op Jera was alweer raak met een lekker wilde boel vooraan in de tent als logisch gevolg, ondanks het vroege uur op de timetable. ‘Set it off’ klonk heerlijk vintage, de cover van The Animals ‘It’s my life’ was eerder luchtig en ‘Get Out’ was een zoveelste uppercut, kort, krachtig, snel en met massale steun van de fans.
Tussendoor nog wat reclame maken voor de nieuwe plaat die begin 2025 uitkomt via Nuclear Blast en dan weer verder met een rotvaart het optreden afwerken. Ga dat zien op Sjock waar de band in extremis Sick Of It All zal vervangen.
Hoog tijd voor wat moderne metalcore nu en dan nog wel van een uitzonderlijke soort. Imminence uit Zweden brengt ‘sferische’ metalcore en maakt daarbij ondermeer gebruik van klassieke instrumenten met vooral een viool in de hoofdrol. Hun songs zitten knap in elkaar en barsten van geslaagde contrasten. Aan de éne kant wordt een ware wall of sound opgetrokken en dan plots duikt een kort vioolintermezzo op om de boel te ontmijnen. Voeg daar het veelzijdige strot van frontman Eddie Berg bij (tevens de violist van dienst) en je komt tot een uniek geheel. Weliswaar niet altijd even toegankelijke muziek maar steeds van een intense schoonheid. Nummers als ‘Continuum’, ‘Erase’ en de machtige afsluiter ‘The Black’ (tevens de titel van het laatste album) bewijzen het potentieel van deze band en overtuigen het aanwezige publiek in de goedgevulde Vulture tent.
De band komt in oktober terug naar België en Nederland voor clubshows. Go check them out! Absoluut de moeite waard.
De ‘oudjes’ van dienst op deze eerste festivaldag komen uit Los Angeles en worden geleid door niemand minder dan Ice-T. Body Count is de naam en stevige heavy metal, gekruid met wat rap invloeden is de muziek die ze spelen. Iedereen kent ongetwijfeld het nummer ‘Cop Killer’ waarover zo’n 30 jaar geleden enige controverse was.
Ice-T is intussen 66 jaar oud en laat zich op het podium vocaal bijstaan door 2 extra rappers/meebrullers. De groovy opener ‘Body Count’s in the house’ gaat helaas een beetje de mist in door geen al te best geluid. Gelukkig komt daar tijdens ‘The Purge’ verandering in en begint de oudgediende machine beter en beter te draaien.
Tussen al de moderne metalcore, deathcore en andere ‘core’ varianten klinkt Body Count misschien wat gedateerd maar daarom niet minder vet en relevant. Het typische trashy rap metal geluid komt het best tot uiting in de songs ‘Cop Killer’ en ‘Born Dead’ die traditiegetrouw op het einde van de set zitten en uiteraard op de meeste respons kunnen rekenen.. Het obligate ‘fuck the police’ sing along momentje voegt weinig toe aan het optreden maar kent als vanouds veel bijval.
Het eerder gespeelde nieuwe nummer van de upcoming plaat ‘Merciless’ belooft alvast veel goeds. Na een klein uur verdwijnen Ice-T en zijn entourage van het podium, alweer op weg naar een volgend optreden : Hellfest, Clisson, Frankrijk. Petje af voor deze toch wel legendarische band.
Aangezien Bad Religion op Sjock de laatste festivaldag afsluit werd op Jera gekozen om het (gelijklopende) optreden van Get The Shot mee te pikken ten koste van Greg Graffin en zijn gevolg.
Get The Shot is the next big thing uit Canada, althans wat het hardcore genre betreft. Ze stonden in 2022 ook reeds op Jera, speelden onlangs in het voorprogramma van Stick To Your Guns en hun status en aanhang groeit zienderogen. En terecht!
De 5 heren laten overal waar ze optreden immers een zeer sterke indruk na en spelen telkens het complete dak eraf. Ook op Jera is de publieke belangstelling heel groot. De tent staat alvast nokvol voor het aankomende optreden in het vredige Ysselsteyn. De muziek die ze brengen is echt niet voor doetjes : furieuze en ultrasnelle hardcore vanuit de buik. De imposante frontman JP zweept het publiek meteen op en een aanéénschakeling van crowdsurfers en circlepitters is het logische gevolg.
Nummers uit het meest recente album ‘Merciless Destruction’ worden afgewisseld met ‘klassiekers’ als ‘cold hearted’ en ‘blackened sun’. Bij het inzetten van ‘Erase the scum’ maakt JP van de gelegenheid gebruik om elke vorm van racisme, sexisme en fascisme te veroordelen. Wat volgt is een knappe zondvloed aan gitaargeweld en energie van Canada’s luidste zonen.
Een bom van een optreden!
Electric Callboy mocht de eerste festivaldag afsluiten. Overal waar dit Duits fenomeen aantreedt vormen zich 2 kampen : de haters en de lovers. De eerste groep verwijt de band sellouts te zijn die verwerpelijke commerciële muziek maken die niets meer met rock of metal te maken heeft. De fans prijzen dan weer de band om hun originele mix van electro/techno met zware metal en hardcore stukken in verweven.
Tot welk kamp je ook behoort, één ding moet je deze zotte bende wel nageven, overal waar ze spelen ontaardt hun show in een fantastische party met een ongeziene ambiance en dansende menigte. Dat was op Jera niet anders!
Ik zag het toenmalige Eskimo Callboy ooit Groezrock openen (Main Stage, 2019). De belangstelling was matig, evenals het optreden. Het contrast met de huidige headline show is immens : volgepakte tent, grootse podiumopbouw, spectaculaire lichtshow, constante projecties op groot scherm en pyrotechnics all the way.
Muzikaal verweeft men zoals eerder gezegd catchy electronische riedeltjes en technoritmes met pure metalcore invloeden, het geheel kan je nog het best omschrijven als ‘techno death’ of ‘gabber core’. Het recept slaat goed aan klinkt heel aanstekelijk.
Bijzonder in Nederland is de band heel populair gezien ze hier een traditie hebben in ‘gabber’muziek.
Het vertrek van zanger Sebastian (check diens nieuwe band Ghostkid, vorig jaar op de affiche van Jera trouwens) is intussen vergeten en wordt feilloos opgevangen door de nieuwe frontman Nico Sallach.
Vroeg in de set zitten al de grote hits ‘Spaceman’ en ‘Hypa Hypa’, samen met de cover ‘Everytime we touch’ toveren ze gans de Jera weide om in een ware reuze karaoke, inclusief de teksten die op het scherm worden geprojecteerd. Wat een heerlijk muzikaal circus! Dat de band bijna een thuismatch speelt wordt nog eens benadrukt als sommige zanglijnen in het Duits worden afgewerkt en meegezongen. Het éne cliché wordt opgevolgd door het andere maar het recept werkt wonderwel en zorgt voor een feest zonder weerga. ‘Share my love’ klinkt als een doorslag van ‘Spaceman’ maar niemand die daar om maalt. Na een uurtje houden wij het alvast voor bekeken, terwijl het feest onverwijld wordt verder gezet en de Callboys de eerste festivaldag met een knaller afsluiten.
dag 2 - vrijdag 28 juni 2024
De zon is alweer van de partij. Bij het betreden van het festivalterrein is Hanabie bezig aan een set Japanse (baby) metal/harcore. Eerlijk? Not my cup of tea! Maar ze kunnen toch al rekenen op heel wat publieke belangstelling en spelen een solide set. Mij doet het wat denken aan een vrouwelijke versie van Electric Callboys (Callgirls?) maar dan minder goed. De 4 Aziatische barbies doen hun stinkende best en wisselen kinderstemmetjes af met diepe grunts. Het, opvallend jonge, publiek vindt het allemaal gaaf en geniet van het aparte spektakel.
De mannen van Grade 2 is gelukkig andere koek. Dit 3-tal uit de UK (Isle of Wight) blinkt uit in echte oldschool punkrock. Rechttoe rechtaan, 1 2 3 4, korte en snedige songs, telkens met oog voor melodie brengen ze een mix van songs uit hun 4 verschenen albums, met de nadruk op het in 2023 verschenen ‘Grade 2’. De Misfits cover ‘Where eagles dare’ wordt zeker gesmaakt door de fans. Afsluiters ‘The only ones i trust’ en ‘Under the streetlight’ zorgen voor een mooie eindspurt van een prima optreden.
Het was uitkijken naar Bleed from Within, de luidste band van Glasgow, Schotland. Met hun laatste plaat ‘Shrine’ leverden ze een regelrecht meesterwerk af. Het nummer ‘Levitate’ moet zowat het beste zijn wat ze in hun (bijna) 20-jarige carrière hebben geschreven. Het concert start met een Shania Twain intro (!) maar dat is slechts schijn voor wat er komen gaat.
Opener ‘Souvereign’, inclusief vlammen en schermvisuals, geeft meteen het visitekaartje af van dit heerschap. Het publiek besluit prompt uit te pakken met een heuse wall of death als welkomstgeschenk. Wanneer al vrij vroeg in de set het magische ‘Levitate’ wordt ingezet reageren de fans uitgelaten. Dit prachtige epos klinkt bij wijlen wat bombastisch maar is toch echt een dijk van een song die het talent van Bleed from Within als geheel onderstreept en hen moeiteloos een plaatsje verzekert in het kruim van de huidige metalcore scene. De band stond de dag ervoor op Hellfest en sluit in Ysselsteyn hun zomertour af. Daarom willen ze nog een laatste keer alles geven en volgt ondermeer een gesmaakte versie van ‘Killing Time’ en ‘Into Nothing’.
Kort even ontdekken wat Better Lovers er zouden van bakken op de Vulture stage. De band bestaat ondermeer uit leden van Every Time I Die en The Dillinger Escape Plan. Het thema van het optreden bleek ‘love’ te zijn maar daar was verder weinig van te merken. Snoeiharde hardcore met een krijsende zanger. Wat mij betreft mocht er iets meer samenhang in de nummers zitten en klonk het geheel soms wat ‘lawaaierig’. Maar smaken verschillen en de fans van de band lieten het in geen geval aan hun hart komen. Ze genoten met veel overgave van de gebrachte show.
Er stonden dit jaar wederom heel wat Belgische bands op de affiche van Jera. Psychonaut, Amenra, Second Hand Saints, Temptations for the weak etc. moesten de eer van ons Belgenlandje hoog houden bij de noorderburen…maar het was toch vooral uitkijken naar Brutus, tegenwoordig zeer actief in het buitenland en uitgegroeid tot een belangrijk muzikaal exportproduct van Vlaanderen.
Brutus mocht om 16u aantreden in de Eagle tent. Hoe verfrissend klonk de band, met de straffe vocalen van Stefanie, niet tussen al dat ander (veelal met hoog testosteron gehalte) metalgeweld. Dikke pluim voor het eigen geluid en de eigen richting die deze band consequent en met veel succes volgt. De sublieme opener ‘War’ gaf meteen het visitekaartje van de band af. Het blijft knap om zien hoe leading lady Stefanie, schijnbaar moeiteloos, intense drumpartijen en loepzuivere vocals weet te combineren. De band is perfect op elkaar ingespeeld en wisselt bruusk gitaargeweld feilloos af met enkele rustpunten in de set. Om meteen daarna weer uit te pakken met moordende gitaren en bonkende drumpartijen. Vooral ‘Brave’ en afsluiter ‘Sugar Dragon’ maakten op ons het meeste indruk. Topoptreden van een topband! We mogen al eens chauvinistisch zijn, niet?
Counterparts was een band die we nooit eerder live aan het werk zagen en daarom keken we reikhalzend uit naar hun doortocht op Jera. Het heerschap uit Canada (spitsbroeders van Get The Shot) mocht aantreden in de Vulture tent. Grappige gedachte dat, vanuit de verte, de band precies leek te bestaan uit Frankie DSVD en zijn 3 jongere neefjes op het podium…De realiteit is uiteraard compleet anders en de vrolijke mannen uit Ontario vliegen er meteen genadeloos in. De intro van Charli XCX ‘360’ is meteen vergeten en met ‘Love me’ en ‘Choke’ tapt de band uit een stevig metalcore/hardcore vaatje.
Live klinken de songs een pak rauwer en woester dan op plaat maar daar maalt niemand om, integendeel.
Net als alle andere festivaldagen stond ook op vrijdag een echte vintage hardcore band op de affiche. Niemand minder dan Suicidal Tendencies, met meer dan 40 jaar ervaring op de teller, kwam de Eagle stage onveilig maken. Het moet gezegd Mister Mike Muir wordt een dagje ouder (61 jaar) en zijn typerende moves en rondjes op het podium komen soms wat (sorry fans) lachwekkend over. Maar de man geeft nog steeds het volle pond en doet dat met veel overgave. Zijn stem heeft merkbaar ook wat ingeboet aan kracht en het geluid kan beter, doch van bij de aanvang reageren de fans uitgelaten op opener ‘You can’t bring me down’.
Ook nummers als ‘War inside my head’ en ‘Freedumb’ gaan er als zoete broodjes in. Mighty Mike neemt nog steeds graag de tijd om wat te lullen met het publiek en zo komen we te weten dat de ST show op Jera de eerste is van de Europese zomertour.
Al bij al toch een heel verdienstelijke performance en chapeau voor Mike om oprecht alle energie te geven die in zijn lijf zit als rasechte entertainer.
Op het eind van de set mogen alle fans mee het podium op om ‘Pledge your Allegiance’ mee te brullen met de band.
Nostalgisch optreden voor ‘oude’ hardcore liefhebbers. Het enige nummer dat ik miste in de setlist was ‘Trip at the Brain’. Verder niets op aan te merken.
Ice Nine Kills is een fenomeen uit de US. De band brengt een aparte show waarbij de overwegend metalcore klinkende nummers visueel ondersteund worden door allerlei horror en spooky taferelen en visuals. Het éne acteerwerkje oogt al meer geslaagd dan het andere. Van onthoofdingen en zombies op het podium tot chainsaw acts.
De bandleden , allemaal in net maatpak en das, doen zelf ook hun duit in het zakje door geregeld actief aan de horrorsketches deel te nemen. Frontman Spencer Charnas (enige nog originele bandlid van 2000) neemt de meeste aandacht voor zijn rekening. Door het vele theatrale spektakel verdwijnen de songs als het ware soms naar de achtergrond. Of is dat net de bedoeling?
Muzikaal klinkt Ice Nine Kills zeker niet slecht, maar echte uitschieters of nummers die blijven hangen zijn toch zeldzaam. Men kan nog best spreken van een typische US metalcore sound overgoten met een poppy sausje. Dat de groep een aanzienlijke fanbase heeft bewijzen de eerste rijen voor het podium die alle nummers perfect weten mee te scanderen en vooral uit de bol gaan bij ‘Meat & Greet’ en ‘Savages’. Eveneens nieuwe nummers worden uitgetest om tot slot uit te pakken met de finale die ondermeer bestaat uit ‘American Nightmare’, Shower Scene’ en ‘Welcome to Horrorwood’. Vermakelijk optreden waarbij, wat mij betreft, de visuele prestaties langer blijven hangen dan de muzikale.
Hoewel op de 2de festivaldag de affiche eigenlijk werd afgesloten door 2 gelijkaardig klinkende bands (Dropkick Murphys en The Rumjacks) was voor vele festivalgangers de echte afsluiter SUM 41, die hun laatste openlucht/festivalshow op Nederlandse bodem speelden (er volgt wel nog een indoorconcert in het najaar in het kader van de definitieve farewell tour van de band).
De tent is alvast veel te klein voor Canada’s nummer 1 punkrockformatie. Tot ver buiten het zeil staat het volk opgepakt om toch maar een (ver)zicht op het podium te hebben. Sum 41 is dan ook gekend bij een zeer breed publiek en daar zal hun extreem catchy sound zeker voor iets tussen zitten.
Gezien de vrij korte duurtijd van de set (amper 1 uur) is het duidelijk dat dit concert een aanéénschakeling wordt van hits, af en toe aangevuld met nummers van de (letterlijk) laatste, en niet onaardige, (dubbel)plaat ‘Heaven x Hell’.
Het gebruikelijk TNT van AC/DC steekt alvast de lont in het kruidvat en Deryck Whibley en zijn kornuiten starten furieus met ‘Motivation’. De reactie van het publiek is navenant. Wat een uitgelaten sfeer.
Het vervolg is een ware jukebox aan hits en punkrock klassiekers als ‘The Hell Song’, ‘Over My Head’, ‘We’re All To Blame’ en ‘In Too Deep’. Tussendoor vertelt de frontman dat het na meer dan 28 jaar welletjes is geweest en dat de band weloverwogen besloten heeft om er na een heel mooie ‘carrière’ definitief mee op te houden.
Uiteraard dankt hij meermaals de trouwe fans en belooft hij hen in het najaar nog een allerlaatste keer terug te komen voor een ultieme en final zaalshow in Nederland.
De absolute finale wordt ingezet met ‘We Will Rock You’ van Queen. Het nummer leidt perfect DE 2 klassiekers van Sum 41 in : ‘Fat Lip’ dat werkelijk door duizenden festivalgangers wordt meegebruld en het al even epische ‘Still Waiting’.
Het is zonneklaar dat de band stopt op een hoogtepunt en dat ze enorm zullen gemist worden. Aan de andere kant siert het hen ook danig dat ze niet eindeloos verder gaan en nog enkele jaren, allicht op automatische piloot, shows zouden blijven spelen.
Respect voor hun moedige en eerlijke beslissing. En ja, Sum 41 zal oprecht gemist worden.
dag 3 - zaterdag 29 juni 2024
De 3de festivaldag begon wat ons betreft met een afknapper. Graag hadden we op de middag Annisokay aan het werk gezien. Een Duitse catchy metalcore band die jaar na jaar aan populariteit wint en die recent werd aangekondigd om in het najaar als supportband mee te trekken op tour met Within Temptation. Helaas moest het optreden op het laatste moment verplaatst worden naar een ander tijdstip/dag gezien blijkbaar de instrumenten en gear spoorloos waren op één of andere luchthaven.
Dan maar kort wat nummers meepikken van Another Now, die oorspronkelijk op zondag zouden spelen maar dus vriendelijk gevraagd werden hun plaats op de timetable te ruilen met Annisokay. De heren uit Nederland (hometown Eindhoven) waren mij totaal onbekend maar brachten het er zeer goed vanaf. Zonder complexen een set spelen van technische metalcore met hier en daar wat zijsprongen naar ‘death’ en ‘progressif’, het is niet iedereen gegeven. Mooie prestatie en dito visitekaartje.
Ander genre, doch niet minder intensief, was het feestje dat Mindwar uit Lokeren, België bouwde in de Buzzard tent. Een pot pure en lekker ruige en wilde hardcore kregen we geserveerd. Intussen al bijna 10 jaar het handelsmerk van dit gezelschap. Debuutplaat ‘Still at War’ uit 2023 is een knaller van formaat die de band eindelijk de erkenning oplevert die ze verdient en die live keer op keer kracht wordt bijgezet met nummers als mokerslagen recht in je gezicht. Deze kerels speelden niet voor niets reeds het voorprogramma van ondermeer Madball en sierden vorig jaar de affiche van Ieperfest . Ondermeer ‘Collective compulsion’ is een nummer dat heel goed het geluid van Mindwar typeert en dat veel respons krijgt van het talrijke hardcore publiek.
ERRA is nog zo’n fijne band die heel wat te bieden heeft en steevast een mooie liveprestatie neerzet waar ze ook de affiche sieren. Ook op de 30ste Jera leverde dit 5-koppig geheel uit Alabama (US) een puike set af. Intussen bestaat de band reeds 15 jaar en kennen ze bijgevolg de klappen van de zweep. Met hun leuke mix van post-hardcore en moderne metalcore zorgden ze van een massief geluid dat veel indruk maakte. De dubbele zang (cfr. The Amity Affliction, Bury Tomorrow ea.) is een beproefd recept dat Erra met glans weet toe te passen en dat de songs live soms nog beter uit de verf doet komen als op plaat. Nochtans is het laatste album ‘Cure’ een ware hoogvlieger en bestond het optreden voor 75% uit nummers van deze plaat. Van openingsnummer en titelsong ‘Cure’ tot ‘Pale Iris’ achteraan de set.
Een toch wel wat vreemde eend in de bijt was vandaag Escape the Fate. Deze band werd zo’n 20 jaar geleden opgericht door een zekere Ronnie Radke en situeert zich vooral in het (commerciële) rock en (heavy) metal genre. Dhr. Radke belandde in de US in de gevangenis en werd in 2008 succesvol vervangen door huidig frontman Graig Mabbitt. Intussen kennen we Ronnie Radke allemaal als leadzanger van Falling In Reverse, maar dit geheel terzijde. Het moet gezegd Mister Mabbitt kan een stukje zingen en tovert geregeld en bijzonder zuiver de typische metal screams uit zijn strot. Allemaal degelijke nummers maar weinig echte uitschieters of songs die boven het gemiddelde scoren. Escape the Fate heeft in de US een status die veel hoger reikt dan in Europa het geval is en dat is ook duidelijk merkbaar in Ysselsteyn.
Wij onthouden vooral een paar nummers op het einde van de set omwille van hun hoog meezing gehalte en typische ‘US metal’ sound : ‘Cheers to Goodbye’ en ‘One for the Money’.
For I Am King speelde een thuismatch op de Eagle stage. Dit Hollands gezelschap speelt pittige metalcore opgesmukt met hier en daar wat death geluiden. Op het podium treffen we 4 forse kerels aan volledig in het zwart uitgedost en daartussen een frêle frontdame in een frivool roze outfit, een opvallend contrast. Nog opvallender echter is het stemgeluid van zangeres Alma, wat een strot heeft deze dame zeg! De grafstem en grunts die ze produceert zijn indrukwekkend en passen wonderwel bij de technische (death) metalcore die de band ten gehore brengt. Songs als ‘Liars’ en de meest recente single ‘Liebe’ klinken loodzwaar en zijn geen hapklare brokjes. Het zijn eerder luide brokken die staan als een huis en zonder twijfel indruk maken. Verrassende eerste kennismaking.
Over Bob Vylan hadden we al één en ander gelezen en waren de verwachtingen bijgevolg vrij hoog. Met glans werden deze ingelost en bleek de sympathieke man uit Londen, samen met diens naamgenoot en enige gezel op het podium, een rasechte entertainer te zijn die een geslaagde melting pot bracht van punk, rock en hip hop/rap. Niet zonder eerst het optreden te beginnen met een korte yoga-sessie en wat stretching moves die samen met het publiek worden afgewerkt op de tonen van een loeiharde gitaarloop die uit de boxen knalt. Crazy maar best leuk om te aanschouwen.
Muzikaal volgt een soort van ‘metalrapcore’ met wat lichte rasta invloeden waarbij een live drummer (Bob 2) het ritme bepaalt van de zanger/MC van dienst (Bob 1). ‘We live here’ klinkt fris en blijft snel hangen, ‘Hunger Games’ en ‘Wicked and Bad’ benadrukken het kunnen van dit olijke duo. Heel aanstekelijke set waarbij Bob 1 het publiek al crowdsurfend uitvoerig komt begroeten. Kortom Bob Vylan heeft veel potentieel! Geen wonder dat hij dit jaar ook in Werchter van de partij is.
Vorig jaar zagen we Fit For A King aan het werk in Antwerpen (Kavka/Zappa) als support van The Amity Affliction. De band maakte toen een goeie beurt en dus besloten we om ze opnieuw de nodige aandacht te geven en te ontdekken hoe ze het ervan af zouden brengen op een groot en open air podium ipv in een kleine donker zaaltje. Het antwoord was al snel duidelijk : met glans!
Sommigen beweren dat dit gezelschap een ‘christian hardcore band’ is maar ze kwamen in elk geval van bij de aanvang duivels uit de hoek en het geluid zat ook meteen perfect tijdens opener ‘The Hell we create’ en ‘ End (the other side)’. Van een knalstart gesproken. ‘Falling through the sky’ zorgde voor een behoorlijke stroom aan crowdsurfers en die zou doorheen het optreden nauwelijks gaan liggen. Na goed 40 minuten werd in stijl afgesloten met ‘When everything means nothing’ en het machtige ‘God of Fire’.
Traditiegetrouw stonden ook vandaag enkele oudgedienden op de mainstage : Biohazard had vandaag de opdracht om de eer van de ‘hardcore eighties bands’ hoog te houden. En dat deden de mannen met volle overgave. Geen studieronde als bij Body Count of Suicidal Tendencies maar meteen gas geven en genadeloos uit de startblokken vliegen. Frontman Evan Seinfeld mag dan al 57 jaar oud zijn, fysiek heeft hij het afgetrainde lichaam van een prille dertiger die dagelijks de gym bezoekt. En ook vocaal kwam hij bijzonder energiek voor de dag. ‘Urban Discipline’ klonk vet en ‘Black and White and Red all over’ (eveneens van het album ‘Urban Discipline’) moest zeker niet onderdoen. Tussendoor vertelde de frontman hoe graag de band al meer dan 30 jaar naar Nederland komt (hun 2de thuis) en verwees hij vol nostalgie naar een uiterst geslaagd optreden tijdens Dynamo Open Air 1993. ‘Wrong side of the tracks’ werd aangewend om de nodige steun en solidariteit te vragen voor kameraad Lou Koller van Sick of It All die onlangs een medische harde noot moest kraken (kanker diagnose). De vertrouwde Bad Religion cover ‘We’re only gonna die’ werd ook deze set met succes bovengehaald tot groot jolijt van de fans. Op het einde van de set en na het aankondigen van een nieuw album werd bij ‘Hold My Own’ nog een laatste keer alle registers opengetrokken en speelde de band een heerlijk old school slot van zowel het optreden als van de volledige Europese tour.
Crosses (ϮϮϮ) werd pas laat toegevoegd aan de line up van Jera 2024 maar bleek toch al vlug een meerwaarde. Hoewel de band van Chino Moreno (Deftones) en diens partner in crime Shaun Lopez, moeilijk in een muzikaal vakje is weg te zetten en er heel wat ‘toetsen’ op het podium aanwezig waren, klonk de band toch zeer herkenbaar en naast kwetsbaar ook immens veelzijdig. Uiteraard dat Chino’s stem onvermijdelijk aan de Deftones doet denken, maar ook flarden van NIN kan je waarrnemen in de donkere filmmuziek die dit duo live op het talrijke publiek loslaat. Het geheel klinkt bij wijlen als industrial rock, gitaren die over electro beats heen komen en Dhr. Moreno die goed bij stem is een ook opvallend fris en scherp oogt. Toch wel een welgekomen alternatief geluid tussen al het pure gitaargeweld dat verder de affiche (terecht) bepaalt.
Het programma op zaterdagavond was hoofdzakelijk Brits getint doch geen liefhebber van het metalcore genre die daar om maalde aangezien het zonder twijfel de absolute top van de scene was die Ysselsteyn onveilig maakte. Wat te denken van het trio While She Sleeps, Bury Tomorrow en Architects! Indrukwekkend toch!
While She Sleeps is na 18 jaar ervaring en 6 albums uitgegroeid tot een ware metalcore sensatie. De fanbase groeide nog sneller dan de band zelf en de belangstelling was dan ook groot voor het optreden op Jera. De podiumopbouw was behoorlijk massief en de vlammenspuwers werden niet gespaard. Frontman Lawrence Taylor is een kei in het bespelen en ophitsen van het publiek en dook meteen zelf de menigte vooraan het podium in. Muzikaal brengt While She Sleeps, zoals eerder gezegd, pure metalcore maar weten ze zich toch te onderscheiden van gelijkaardige bands met een sound die heel eigen en herkenbaar is. ‘Sleeps Society’ en ‘Anti-Social’ kenmerken het typische WSS geluid en zijn beide onvervalste metalcore hymnes. In de (te) korte set miste ik het fantastische ‘Four Walls’ maar werd veel goedgemaakt met enkele klassiekers in wording van de laatste plaat ‘Self Hell’ met ondermeer het titelnummer en ‘To The Flowers’. ‘Silence speaks’ en ‘Systematic’ vervolledigden het beklijvende optreden dat nog even bleef nazinderen bij het voldane publiek.
Net als vorig jaar stond ook Bury Tomorrow weer op de Jera affiche, zij het enkele plaatsjes hoger en dat was volkomen terecht. De band uit Southampton heeft een sterke live reputatie en kan putten uit een hele reeks straffe nummers die verspreid zitten over 7 albums verschenen tussen 2009 en 2023. Vooral het album ‘Cannibal’ uit 2020 zorgde voor een stroomversnelling en leverde de band zijn huidige status op. Opvolger ‘The Seventh Son’ van vorig jaar bevestigde moeiteloos de kwaliteit van de band. In tegenstelling tot vorig jaar was zanger en frontman Daniel Winter-Bates in goede doen en heel spraakzaam. De interactie met de fans verliep dan ook vlekkeloos en de positieve vibe was voelbaar aanwezig. Muzikaal stond de set als een huis. Oud werk werd vakkundig afgewisseld met nieuwe songs en doorheen het optreden werd met veel overtuiging en bravoure gebouwd aan een climax op het einde. Songs als ‘Black Flame’ en ‘Boltcutter’ zijn 2 tussentijdse metalcore parels die qua kracht en intensiteit één en ander te bieden hebben. Echter niets kan op tegen het onvermijdelijke en geniale duo : ‘Cannibal’ en ‘Choke’, 2 muzikale handgranaten die zalig ontploffen in het gehoor van het voltallige publiek en zonder moeite door de hele aanwezige meute woord voor woord wordt meegebruld. Afsluiter ‘Death’ bevestigt de kwaliteit die Bury Tomorrow brengt als het gaat over loeiharde doch melodieuze songs. Wat mij betreft pure klasse, maar, toegegeven, als jarenlange fan is het moeilijk om objectief te blijven.
dag 4 - zondag 30 juni 2024
Intense festivaldagen waar je de éne goede band na de andere absoluut wil aanschouwen kunnen best slopend zijn. Zondag (4de festivaldag) was het energiepeil van ondergetekende oude knar dan ook flink gezakt, net als het aantal drankbonnetjes in de broekzak trouwens.
We besloten het wat rustiger aan te doen en slechts enkele bands uit te pikken om over te berichten alvorens helemaal voldaan huiswaarts te keren.
Het valt meteen op dat de weide toch duidelijk minder bevolkt is dan de vorige dagen. Allicht vonden heel wat festivalgangers 3 dagen om hun muzikale hartje op te halen meer dan voldoende en hielden ze het bij het traditionele ‘donderdag tot zaterdag ticket’ ipv later nog te upgraden naar een golden ticket met de extra festivaldag op de dag van de Heer.
Nochtans was de line-up echt niet te versmaden en van een zeer hoog en gevarieerd niveau. Een regelrechte topprestatie van het team dat het programma helemaal in elkaar puzzelt. Dat mag ook eens benadrukt worden!
Death Before Dishonor zagen we vorig jaar al heel sterk uitpakken op Brakrock, Duffel (België) en de band deed dit nog eens losjes over te Ysselsteyn. Het blijkt het laatste optreden van de tour te zijn maar frontman Bryan Harris (al 24 jaar in de band) wil niet weten van enige vermoeidheid en geeft samen met zijn bandleden van bij de aanvang flink van jetje op het podium. Korte, krachtige en snedige hardcore songs van 2 tot maximum 3 minuten en volledige volgens de beginselen van de typische NYHC-sound. Nummers uit de beginperiode worden vakkundig afgewisseld met recenter werk en het publiek gooit de laatste energie in de bres om zich volop uit te leven voor het podium. ‘Count me in’, ‘Endless Suffering’ en het onvermijdelijke ‘6.6.6’ (Friends Fam Forever) als afsluiter zijn wat mij betreft de 3 hoogtepunten van een lekker optreden.
Atreyu is een band die we al jaren volgen en die van bij hun ontstaan in 1998 tot op heden alleen nog maar albums van topkwaliteit hebben uitgebracht (intussen 9 stuks in totaal). Hun mix van heavy rock, catchy metal en metalcore kent in hun thuisland US meer bijval dan in Europa maar toch groeit de fervente aanhang van het 5-tal ook hier gestaag aan tot een aanzienlijk leger. Wie ze onlangs op Graspop aan het werk zag weet waartoe deze heren in staat zijn. Straffe liveband! Het is vooral de imposante frontman en zanger Brandon Saller die de meeste aandacht (naar zich toe) trekt en die met zijn aparte, doch zeer herkenbare, stem het optreden a.h.w. draagt. Atreyu kan moeiteloos een set vullen met enkele ‘hits’ die doorheen de vele jaren intussen goed gekend zijn bij de fans en woord voor woord worden meegezongen. Wie de band wil leren kennen checkt best nummers als ‘Drowning’ (recent werk), ‘Save Us’, ‘Ex & Oh’s en de afsluiters van het Jera optreden ‘Falling Down’ en ‘Blow’. Stuk voor stuk heavy muziekwerkjes maar steeds met veel zin voor melodie en refreinen die zich snel in je geheugen nestelen en daar lang kunnen blijven hangen.
Dé punkrock jukebox en karaoke band bij uitstek moet toch wel Me First & The Gimme Gimmes zijn. Iedereen weet intussen ongetwijfeld welk feestje deze zotte bende telkens bouwt on stage. Hun act houdt meestal het midden tussen pure punkrock kolder en een uitgekiende coverset. Vergis je niet, het gaat hier om straffe muzikanten (onder met CJ Ramone op basgitaar) die ogenschijnlijk een circusact opvoeren maar onderhuids toch zeer goed weten waarmee ze bezig zijn en er telkens in slagen, met hun luchtige attitude, zowel voorstanders als sceptici te vermaken. Zanger Spike is het speerpunt van de band en verleidt het publiek op humoristische wijze tussen de legendarische popsongs en klassiekers door die allen op de typische ‘Gimme Gimmes’ manier worden gebracht. Denk maar aan ‘Dancing Queen’, ‘Jolene’ en ‘I will survive’. Verstand op nul en gaan met die punkrock banaan.
Tenslotte besluiten we ook Tesseract nog mee te pikken alvorens we ons met slome tred richting de uitgang begeven en in de auto ploffen. Geen evidente keuze van band en programmatoren om met een pot progressieve metal uit te pakken op Jera. Maar daarom ook tonnen respect voor het lef om dit net wel te doen en de diversiteit aan muziekgenres verder uit te diepen en uit te testen. Deze Britten gaan intussen ook al meer dan 20 jaar mee en spelen hoofdzakelijk complexe en vrij technische muziek in combinatie met de wondermooie stem van frontman Daniel Tompkins. De band verdiende meer publieke belangstelling dan een met moeite 1/3 gevulde tent maar de aanwezigen hadden overschot van gelijk en zullen het geweten hebben want ze kregen een hoogstaand optreden voorgeschoteld met een sublieme zanger. Geen simpele meezingers bij Tesseract maar uitgesponnen composities van een heel hoog niveau die je meevoeren naar niet-traditionele rock en metal (atmo)sferen. Je kan het best omschrijven als luide luistermuziek met de nadruk op gitaren en loepzuivere en cleane vocalen. De band heeft doorheen de jaren heel wat albums uitgebracht (waaronder 5 studio platen en 2 live platen). Logischer wijze wordt op Jera vooral geput uit het meest recente (en heel sterk) album ‘War of Being’ (2023). ‘Echoes’ klinkt fantastisch en bewijst het uitzonderlijke kunnen van de muzikanten en alweer zanger Daniel. ‘War of Being’ klinkt al even machtig en afsluiter ‘Concealing Fate Part 1 : Acceptance’, dat nog voor slechts een gering aantal die hard fans wordt gebracht, is een knap orgelpunt van een al even knap optreden. Heel blij deze show alsnog volledig te hebben uitgekeken. Topprestatie van Tesseract van begin tot eind.
En wat mij betreft een prachtige persoonlijke afsluiter van de zoveelste uiterst geslaagde editie van Jera on Air.
Wat kijk ik al ongeduldig uit naar de affiche van 2025! Laat jaargang 31 maar vlug komen.
Helaas laten we bands als Amenra (from Belgium with love) en The Prodigy (from UK without the late Keith Flint) aan ons voorbij gaan. Maar zoals reeds eerder gezegd, trop is teveel en na 4 dagen is het lichaam op en het vat helemaal leeg.
Toch nog een welgemeende dank u wel aan alle medewerkers en vrijwilligers van dit heerlijke festival. De organisatie is echt, jaar na jaar, top. En de vriendelijkheid van de mensen kent nergens zijn gelijke. Houden zo!
Tot slot misschien nog vlug vermelden dat in 2025 3 festivaldagen ruim volstaan ;-) en dat de organisatie van de merchverkoop van de bands het enige minpuntje was tegenover de voorgaande edities. Afschaffen die volledig georkestreerde handel en terug naar de spontane en chaotische toestanden van vroeger met rechtstreeks contact met de bands en hun crew.
Tot eind juni 2025!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6162-jera-on-air-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Jera On Air
Feest in 't Park 2024 - Voor elk wat wils
Feest in ’t Park 2024
Minnewaterpark
Brugge
2024-06-29
Kristof Acke
Op 29 juni 2024 vond Feest in 't Park plaats op het prachtige terrein van het Cactusfestival, dat later in juli zal plaatsvinden. Ondanks het wisselvallige weer werd het een onvergetelijke dag vol muziek en sfeer.
Bij aankomst werden festivalgangers hartelijk verwelkomd door de fanfareband Brazzmatazz. De band bracht een vrolijke, dynamische sfeer die het publiek direct in de feeststemming bracht.
De Belgische-Congolese zangeres Reinel Bakole opende het podium met haar unieke mix van jazz, neo-soul en Afrikaanse invloeden. In juli ook nog te zien op Gent Jazz, maar hier dus al gratis te bekijken, wist zij het publiek te betoveren met haar warme stem, soulvolle melodieën en dans. Haar optreden was een ware muzikale reis, waarbij ze het publiek meenam door een divers repertoire van intieme ballads tot ritmische nummers.
Vervolgens was het de beurt aan Think of One, een band die bekendstaat om hun eclectische mix van wereldmuziek, jazz en rock. De Antwerpse groep bracht een energieke show vol verrassende muzikale wendingen. Met hun aanstekelijke grooves en meeslepende ritmes wisten ze het publiek moeiteloos aan het dansen te krijgen, ondanks de af en toe dreigende regenwolken.
Het Portugese OMIRI bracht daarna een unieke performance die traditionele Portugese muziek vermengde met moderne elektronische beats. Zijn innovatieve aanpak en visueel indrukwekkende show gecombineerd met twee danseressen maakten indruk op het publiek. De combinatie van folkloristische elementen met hedendaagse technologie zorgde voor een vernieuwende en fascinerende ervaring.
Als afsluiter stond de Oekraïense band Go_A op het podium. Deze groep, die bekendheid verwierf met hun deelname aan het Eurovisiesongfestival, bracht een energieke mix van folk en elektronische muziek. Hun krachtige en opzwepende ritmes vormden een perfecte afsluiting van de dag.
Ondanks de regenbuien die af en toe spelbreker was, wist Go_A het publiek warm te houden en de energie hoog te houden tot het einde van hun set.
Tussen de concerten door en na de afsluiter van de hoofdact gaf Team DAMP een stomende DJ-set in de tent naast het podium. Hun opzwepende beats zorgden ervoor dat het feest ook buiten het hoofdpodium gewoon doorging, en lieten de festivalgangers dansen tot in de late uurtjes.
Feest in 't Park 2024 was een dag vol muzikale hoogtepunten en ondanks het wisselvallige weer met meer dan 13.000 bezoekers een groot succes. Het festival bewees opnieuw een divers en boeiend programma te kunnen bieden dat voor elk wat wils had.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6403-feest-in-t-park-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Feest in ’t Park, Brugge
Rock Gaston 2024 - Ook tweede editie is geslaagd
Rock Gaston 2024
JH Knipperlicht
Zulte
2024-06-29
Filip Van der Linden
Rock Gaston was op 29 juni toe aan zijn tweede editie. Of het een absolute graadmeter is voor het slagen van het festival, dat durf ik niet zeggen, maar in de Knipperlicht stond bij elke band meer volk dan op de kermis enkele meters verder op hetzelfde plein in Zulte. De organisatie is er alvast in geslaagd om de spirit van het vroegere Rock Zulte te laten herleven in een compacter festival, maar met nog steeds veel aandacht voor lokaal talent.
Door het afzeggen van headliner The Mars Model mocht Old Town Lewis aantreden als opener. Het was niet de eerste keer dat deze band in de ‘Knip’ speelde. Bijvoorbeeld in 2018 speelden ze daar – samen met The Lotus Tree - in de kelder als opwarmer voor Turpentine Valley. Toen nog als punkband Lewis, deze keer als Old Town Lewis. De klassieke rockbandbezetting werd aangevuld met synths en twee blazers. Met trompet en sax erbij zou het in de richting van de Voodoo Glow Skulls kunnen gaan, maar deze band is op zoek naar een eigen geluid, met meer melodie en met een meer dreamy sound.
Het jammere in die zoektocht is dat de extra muzikanten (synths en blazers) live helemaal in de achtergrond zitten, zowel in het bandgeluid als in hun positie op het podium. Echt alles aan Old Town Lewis ademt nog punkrock: de songs in hun opbouw en sound, de attitude op het podium, de ooh-oooh-ooh’s die het publiek meebrult, het grapje om de drummer die moeilijke intro een stuk langer te laten spelen dan voorzien, …
Live klinkt Old Town Lewis als een punkbandje waar de scherpe kantjes van afgevijld zijn. Voor een lokale band is er altijd wel publiek en die hebben zich geamuseerd voor het podium. De nummers die zijn blijven hangen, zijn “Camouflaged Behaviour”, “Bruised & Abrased” en “Out Of Me”.
Real Or Not/Anothe Lovesong/Camouflaged Behaviour/Feel/Safehaven/See You In The Dark/Bruised & Abrased/How Many Days/Out Of Me/Timmy/City Walls/Doom & Gloom
NeXt! kwam al een paar keer eerder op onze radar. Deze Kortrijkse band vervelde van een coverband met een liefde voor new wave naar een garagerockband met een eigen geluid (ergens tussen The Sonics en the Fuzztones in). Hun democassette kon ons al bekoren en live lieten ze al mooie dingen horen in soms uitdagende omstandigheden inzake licht en geluid.
In Zulte werden ze deze keer goed geholpen door een uitstekende geluidstechnicus. Wat ook helpt is dat één van de twee gitaristen de band verlaten heeft om zich op andere projecten te focussen. Zat het bandgeluid vroeger al eens te ‘vol’ en hoorden we live al eens competitie om elkaar als muzikant te overtreffen, dan vullen nu alle puzzelstukjes in elkaar voor NeXt!.
Live stralen ze als band meer rust uit en ze hebben ook gewerkt aan hun act. Hun openingstrack “Party Girl” drijft op niet meer dan wat vocalen en een heel basic riff en daarmee grijpen ze meteen de aandacht van het hele publiek in Zulte. Daarna brengen ze al meteen “Nude As The News”, een cover van Cat Power die ze indrukwekkend naar hun hand gezet hebben.
Een klein deel van het publiek is niet geïnteresseerd in deze band en staat luid te praten aan de toog, toch totdat zangeres Saskia ze – terecht – kordaat tot de orde roept. Dan volgen de negen eigen nummers die ze binnenkort in de studio gaan opnemen voor hun debuutalbum, met puike versies van “Abuse In Paradise”, “Lovesong” en “War”.
Als finale grijpt NeXt! terug naar hun verleden als coverband. “Modern Dance” van de Definitivos doet in Zulte geen belletje rinkelen, maar “Tainted Love” van Soft Cell in een punkrockjasje, “Living Room” van Red Zebra (waarbij de sax de zo bekende gitaar-rif even overneemt) en “Blitzkrieg Bop” van de Ramones doen dat uiteraard wel. Op die laatste nummers (eigenlijk bedoeld voor de bisronde) wagen een tiental mensen een braaf pogo-dansje.
Deze band heeft een lange aanloop genomen, maar als ze dan straks hun eerste album klaar hebben, valt alles wel in de plooi.
Party Girl/Nude As The News/Greedy/Lovesong/Abuse In Paradise/Basic/Moodswings/Freak!/24 Problems/War/Identify/Modern Dance/Who Cares/Tainted Love/Living Room/Blitzkrieg Bop
De volgende band op Rock Gaston was fullcirclebroken. In een eerste leven bracht deze post-hardcore/melodic hardcoreband (volgens Discogs) drie releases uit tussen 2004 en 2009 en in 2012 speelden ze hun laatste concert als fullcirclebroken. Daarna vervelde de band tot The Lotus Tree, een postmetalband met dezelfde bandleden. Daarmee speelden ze een aantal mooie supports en er waren aanzetten om songs te gaan opnemen in de studio, maar een echte full album release als The Lotus Tree kwam er niet.
Sinds de herstart als fullcirclebroken zijn er al twee singles uit (“R.I.S.E.” en “R.EV.E.A.L.”) en die vormden mooi het begin en het einde van de setlist. Ook leuk: de bandleden hadden T-shirts laten maken met elk een letter van “R.I.S.E.” en ze stonden op het podium ook nog eens in de juiste volgorde.
Omdat ze met vijf zijn, had de zanger als enige de volledige songtitel op z’n shirt. De overige nummers in de set waren ouder werk van deze band en er was één nummer van The Lotus Tree dat in een Fullcirclebroken-jasje zat (“White Bear”). De songs die de beste indruk maakten, waren “R.I.S.E.”, “Waiting For The Storm” en “Violent World”, het nummer dat naar verluidt ooit één keer gespeeld is op Studio Brussel. Met de terugkeer naar de roots van melodic/post-hardcore vallen ook voor deze band wat puzzelstukjes in de juiste plaats.
Als band functioneren ze beter met all things loud, fast, agressive en edgy.
R.I.S.E./Waiting For The Storm/Distance Avenue/Violent World/Interstate/White Bear/Infinity/For The Pictures They Take/A Silent Existence/R.E.V.E.A.L.
Door het wegvallen van The Mars Model werd Cesars Palace gepromoveerd tot headliner van Rock Gaston. Op het eerste zicht was dat misschien wat hoog gegrepen voor een band die nog niet eens een album heeft uitgebracht, maar hun reputatie snelt hen vooruit. Bij Cesars Palace gebeurt er iets op het podium. Dat staat vast. En dan hebben we het niet over het feit dat ze alle drie al eens hun shirt uittrekken om hun jonge, afgetrainde lijven aan het publiek te showen.
Het zit ‘m bij Cesars Palace in de eerste plaats in de muziek. Zelf omschrijven ze die als psychedelic stonerpunk. Psychedelic rock en stoner is een combinatie die wel vaker voorkomt. De punk die ze er nog aan toevoegen moet je misschien vooral in de snelheid zoeken. Gnome meets The Hives, zoiets. En het zit ‘m bij Cesars Palace ook vooral in de podium-attitude: met het mes tussen de tanden, er onvoorwaardelijk voor gaand, zich smijtend alsof er geen morgen meer is, … Zo zien wij dat graag. De overgave van dit trio doet ons wat denken aan die van Baby Godzilla (later herdoopt in Heck), een band die er niet voor terugdeinsde dat er gewonden vielen in de eigen rangen, als dat nodig was om helemaal mee te krijgen.
Zanger-bassist Taron stond niet zonder kleerscheuren aan de start van Rock Gaston: zijn stem was al helemaal schor nog voor het concert kon beginnen, kapotgeschreeuwd de avond ervoor op hun concert in Gent. Thee en honing brachten geen soelaas. Gelukkig zitten er niet zo heel veel lyrics in de muziek van Cesars Palace. En dan waren er nog twee leden van de bevriende Noorse band Way Down The Rainbow die toevallig in ons land waren en die samen met Cesars Palace “Bulls On Parade” van Rage Against The Machine coverden.
Cesars Palace trekt in het najaar de studio in om eindelijk dat debuutalbum op te nemen. Dat zal helemaal anders klinken dan de demo-EP die ze eerder met weinig podium- en studio-ervaring ingeblikt hebben en waar ze nu niet meer zo tevreden over blijken. Benieuwd of ze die rauwe, rafelige, pulserende energie kunnen vatten in een studio-opname.
Wij kijken alvast uit naar de release van tracks als “Backwards Overbender”, “Piss In Peace” en “Nightshop” (met de uit het leven gegrepen mantra ‘where is the wine’). Cesars Palace maakte zijn reputatie helemaal waar en speelde alles kapot als afsluiter van Rock Gaston. Het publiek wou wel een toegift, maar de stembanden van Taron snakten naar rust, en nog meer thee en honing.
Souls/Backwards Overbender/Kinda Nirvana/Genocide/I Know/Brainwash/Piss In Peace/FaceFuckrrr/Tuna Can/Bulls On Parade/Fuck The Line/Go Fund Me/Nightshop
Bij de vorige, eerste editie bouwde het aantal bezoekers gradueel op van begin tot het einde, dit jaar stond er –grofweg – bij elke band evenveel volk in de zaal. Het succes van deze twee eerste edities was voor de organisatie alvast voldoende om voor eind december een namiddag met akoestische muziek aan te kondigen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6346-rock-gaston-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Rock Gaston, Zulte
Live /s Live 2024 - Spirituele totaalbeleving over de drie dagen heen
Live /s Live 2024
Middenvijver
Antwerpen
2024-06-28 t-m 2024-06-30
Erik Vandamme
‘Herontdek de originele festivalvibe en laten we teruggaan naar de festivalervaring zonder alle extra poespas - welkom bij Live is Live’, staat te lezen op de website. En dat blijkt nog te kloppen ook. Het festival Live /s Live biedt sinds enkele jaren een alternatief voor een publiek dat nog festivals bezoekt, maar het liever iets 'intiemer' wil houden. De eerste editie had plaats in Zeebrugge, sinds vorig jaar op Middenvijver in Antwerpen Linkeroever. Met twee podia op een mooie wandelafstand van elkaar, met enkele kleppers als The National, The Smashing Pumpkins en Editors op de affiche, zag de line-up van 2024 er veelbelovend uit. Bovendien stonden op dat kleinere podia bijzonder 'te ontdekken' talenten.
Er hing over drie dagen magie in de lucht, de zon zat er uiteraard ook voor iets tussen, hoewel we af en toe eens ook onze paraplu mochten boven halen. De regen viel echt uit de lucht op zondagavond, geen nood, dit was ook een magisch moment.
Ons verslag van deze spirituele totaalbeleving over de drie dagen heen
dag 1 - Een bijzondere spirituele ervaring met Tamino en Jacob Alon, The National met de hakken over de sloot …
We starten de eerste dag met Intergalactic Lovers (*****). Op Great Gigs in The Park, Sint-Niklaas liet Lara en haar band in ons hart kijken, en zette ons aan het dansen. Het intiemere kantje liet de band achterwege op Live /s Live. Lara bewoog zich voort als een hinde over het podium, en straalde positieve energie uit die de dansspieren prikkelde. In ons verslag van het optreden in Sint-Niklaas braken we trouwens een lans voor de muzikanten binnen de band. Op Live /s Live kwam hun meerwaarde opnieuw tot uiting. Zeker toen Lara even achter hen plaats nam en ze alle instrumentale teugels mocht vieren, ontstond een aanstekelijke wervelwind. Met een brok in de keel dus!
Het Canadese Alvvays (****) deed met een verknipte combinatie tussen dreampop en shoegaze de temperatuur tot een kookpunt stijgen. De ijle stem in combinatie met synths, de bedwelmende riffs en de drumpartijen, deden ons wegzweven. De mooie beelden op het scherm zorgden dat het plaatje compleet werd. De zangeres Molly Rankin deelde mee dat ze het eigenlijk niet gewoon zijn van op zo’n groot podia te staan. Die onwennigheid zagen we. . Ze creëerden een brug tussen emotionele dreampop en donkere shoegaze. Het klonk alvast meer dan overtuigend.
Op het kleine podia stond Bess Atwell (****), enkel met akoestische gitaar en haar kristalheldere vocals. Ze ontroerede ons. Ze werd geruggesteund door een multi-instrumentalist die gitaar, viool als piano speelde; een ware virtuoos. We kregen een gevarieerde trip van weemoed en melancholie. Toegegeven, er zijn nog groeimogelijkheden, want het verliep allemaal nogal braafjes; maar die lekkere gitaarriffs sierden hoedanook. In het oog te houden dus, deze Bess Atwell.
Passenger (***) scoorde circa tien jaar geleden een geweldige hit met “Let Her G” en teert daar nog steeds op. Muzikaal een kabbelend beekje, met als climax die welgekende hit. Passenger haalde daadwerkelijk alles uit de kast om het tegendeel te bewijzen. We bleven ietwat op onze honger zitten, gezien het nadrukkelijk diezelfde lijn uitging. Het publiek liet het over zich heen waaien. Ze gingen zelfs uit de bol bij een '"I Hate" en een cover van "The Sound of Silence". Mooi om zien!
We dwaalden vroegtijdig terug af naar de Dageraad stage voor Jacob Alon (*****) die op zijn eentje zou zorgen voor een eerste echte apotheose van het festival. Jacob stond op het podium met ontblote bast en engelen vleugels om zijn schouders. Niet alleen zag hij er engelachtig uit, zijn stem klonk daadwerkelijk als een engel die uit de hemel was neergedaald. Intiem, boeiend en vol emotie in zijn stem, zorgde hij voor een lichtpunt in onze donkerste gedachte. Iedereen was geboeid, genoot en droomde weg naar mooie oorden. Een interessant man, wiens vocals en tokkelende gitaar je hart deed smelten …
Net voor zijn optreden vloog er symbolisch een vogel over de hoofden van de fans heen, een boodschap van hierboven? Geen idee. Tamino (*****) wist ons een uur lang diep te raken. Maar er was meer. Nadat hij puur op zijn eentje reeds zorgde voor kippenvelmomenten en een krop in de keel, voegden zijn muzikanten zich toe. Een voller geluid, met nog meer intensiteit. Op dat moment, persoonlijk, konden we onze tranen niet meer bedwingen, en lieten ons gewillig meevoeren naar het hemelse paradijs van Tamino: in de wolken meende ik mijn vorig jaar overleden vader te herkennen, een soort teken. Tamino liet ons op dit uur compleet wegglijden van de realiteit, en gaf me het gevoel dat pa en mezelf weer even samen stonden te genieten van de muziek met een Orval biertje erbij … Een bijzondere gewaarwording voor mezelf!, die me nog lang zal bijblijven. Wat een schoonheid, wat een magie …
We moesten na dit emotioneel beladen optreden even bekomen. Ben Howard (***) bracht ons back to reality. Na een wat ingetogen start, bouwde hij zijn set mooi op tot een closing climax. De melancholie bleef hier overeind. Het voelde aan als een soort verteltrant rond het kampvuur.
Arooj Aftab (****) is geen onbekende voor ons, we zagen ze op enkele andere festivals al. De spraakzame artieste weet naast haar groovy wereldmuziek met enkele kwinkslagen een glimlach te toveren. In de Dageraad stage stelde ze de nieuwste plaat voor; gezien het nog maar de tweede keer was dat het album werd gespeeld, had ze hier enkele spiekbriefjes nodig. Een worldsound die de dansspieren aansprak en niet vies was van een vleugje humor. Arooj Aftab is een veelzijdige artieste met haar band.
The National (***1/2) speelde een set van meer dan twee uur. Na een langgerekt “Slippery People” kwam de band het podium op. Matt Berninger en C° deden de temperatuur terug stijgen tijdens de avond. Wat een uitstraling en vocals, ook al was het niet steeds toonvast. Het publiek werd letterlijk omarmd, al van in ’t begin op “Sea of Love”. Matt zocht veelvuldig zijn publiek op. Hij ontpopt zich tot een groots entertainer.
Hoogtepunten? “Alien”, een ode aan label manager Jan De Mars, het prachtige “Graceless” en “Fake Empire” met een ferme sneer naar Amerika. Verder de voortdurende tempowissels en het werken naar een climax toe, o.m. “Space Invader” net vóór de bis, The National op hun best.
Hoedanook ervaarde ik het niet als een topconcert van de band. De set was soms te chaotisch. Maar het publiek genoot. The National is wel een goed geoliede machine in een zweem van weemoed en opwinding. Puntjes op de 'i' alvast met een sublieme “Light Years”, “Mr. November”' en “About Today”.
dag 2 - Een ontketende Loverman, Sheryl Crow een warme nostalgietrip en een overtuigende Editors
Openingsact zijn op een festival, het is nooit een fijne taak. Belgische trots Absynthe Minded (****) beet van zich af en kon al rekenen op een sterke belangstelling. Het kwam de sfeer ten goede. De band vloog er stevig en energiek in, met hun kenmerkende weerhaakjes. Ze hielden het tempo strak aan en we kregen een spetterende finale. Zelfs de nieuwe song “Natural” ging erin als een zoete broodje. Band op hoog niveau. Nog te ziern op diverse festivals , o.m. de Fonnefeesten in Lokeren.
Trombone Shorty & Orleans Avenue (*****) moest niet onderdoen in energie en dynamiek. Een totaalbeleven door hun instrumentatie en zeerzeker door de blazers; als confetti dwarrelde het over de hoofden heen en spoorde aan tot dansen. Er zit heel wat soul vervat in hun sound. Het komt het geheel ten goede. De instrumentale Green Day-cover "Brain Stew" werd een onvergetelijk hoogtepunt op het einde van de set. Wat een prikkeling , wat een wervelstorm. Schitterend.
De Amerikaanse 'cowboy' Lord Huron (***1/2) gooit het muzikaal over een andere boeg , door z’n gezapige, warme sound , die zieltjes voor zich won. Hij ging uitgekiend te werk en kreeg de handen moeiteloos op elkaar. De gitaarriffs en vocals van Lord Huron waren er van innerlijk genot. Ook hier was er sprake van een kampvuurgevoel. Een lekker innemende, dromerige als gebalde, gedreven set. Mooi.
Ondertussen op de Dageraad Stage hoorden we een Gents duo, Charlotte & Reinhard (****), bekend met projecten als Rheinzand. Ze brengen dus ook als duo en koppel platen uit. In de instrumentatie is er sprake van een mengelmoes aan stijlen, een vleugje experiment en met disco als basis.
Een bekoorlijk dansende Charlotte weet je te hypnotiseren met haar kristalheldere vocals. Reinhard zorgt voor weerwerk en ontpopt zich tot een ware multi-instrumentalist. We waren onder de indruk van het sublieme vioolwerk. In het najaar stelt Charlotte & Reinhard hun nieuwe plaat voor, o.m. in de AB. Overtuigende set.
Eén van de levende legendes op Live /s Live was Sheryl Crow (****1/2). Een wereldster, in geen jaren meer in ons landje te zien. Ze heeft al een pak hits uit, en het publiek wou vooral genieten van een ultiem nostalgietripje. Sheryl Crow dook in haar backcatalogue, en deed ons smelten met haar indringende, hemelse stem, o.a. de Cat Stevens-cover "The First Cut Is the Deepest", of de heupwieg op “Run Baby Run” en “All I wanne do”. Meezingers van een klassevrouw, pur sang, die haar publiek nauw betrok bij de nummers. De speelsheid sierde
van deze charismatische dame!
Iskander Moon (****) is een volleerd pianist en entertainer. Wat hij allemaal uitvoert op zijn instrument is puur rock-'n-roll vertier. Piano en gitaar, sterk! Op een bepaald moment vreesden we dat hij dat instrument tot gor ging slaan, of het in vuur en vlam zetten, indachtig de reeds overleden Jerry Lee Lewis. De intieme sound scoorde evenzeer, en kregen door z’n warme vocals een meerwaarde. Puike set van die gast!
Tijdens de aanvang van de set van Warhaus (****) begon het net te regenen en vluchtten de mensen weg op zoek naar beschutting en een poncho. De band ging meteen gretig te werk en haalde alles uit de kast. Hun intrigerende sound heeft het van multi-instrumentalisten van een onaards niveau. Sterk. Maarten Devoldere (Balthazar) geeft punch aan de nummers door zijn beweeglijkheid en door zijn lijzige baritonstem. Een waanzinnige trip kregen we, die overtuigde door de speelsheid en de improvisaties.
Het hoogtepunt van de dag beleefden we aan het Dageraad podium met Loverman (*****), het alter-ego van James De Graef. Vorig jaar wist hij ons op het ontdekkingsfestival Fifty Lab festival in Brussel al omver te blazen. De waanzinnige set op Live /s Live overtrof dat nog. Hij verscheen niet vooraan het podium, maar sloop als een slang zingend achteraan de bar, doorheen de regen naar het podium. Hij ging op een schommelpaardje zitten met zijn gitaar, brulde wat door zijn microfoon en ging dan vooraan wulps dansen. Of hij acteerde als een soort mime speler met een verbluffende dans. Iedereen was verbaasd van wat zich hier afspeelde. Mooi.
De theatrale alleskunner heeft een breed stembereik en is een klasse entertainer, danser en multi-instrumentalist, en zeker vol bravoure op zijn piano, die hij versleepte zodat iedereen hem goed kon zien.
Op het eind van de set sprong hij in het publiek, liet iedereen meezingen, en verdween toen zoals hij was gekomen, als een dief in de nacht. Het publiek was verbouwereerd. Een waanzinnig wervelend optreden!
De best wel lange set van Paolo Nutini (***1/2) was minder spannend. Hij doet harten sneller slaan door z’n zwoele, warme stem dito sound, met een Zuiders timbre. Knuffelrock op zijn best! De mooie lichtshow tekende een magisch visueel effect. Helaas muzikaal kabbelde het allermaal een beetje voort, wat de aandacht na een tijdje deed verslappen. Een standvastige rustigheid en een soort Saturday afternoon delight gevoel …
De concerten van Editors (****1/2) kunnen wisselend zijn, die dan durft te neigen naar metaalmoeheid. Maar de band is hier enorm geliefd en zet dan ook zijn beste beentje voor om Live /s Live in vuur en vlam te zetten. Eerst moesten we er zelf wat inkomen om die elektronica in hun popwave een plaats te geven. Op de eerste song “Strawberry Limonade” waren we nog wat sceptisch op wat komen moest, maar op “An End Has a Start” werden we volledig meegezogen op hoe Editors het best klinkt. De handen gingen moeiteloos op elkaar bij “Eat Raw Meat = Blood drool” , “The Racing Rats”, het wonderbaarlijke “Heart Attack” en het puike “Smokers outside the Hospital Door”.
Tom Smith was als vanouds erg beweeglijk en de publieksmenner. De band had er dus duidelijk zin in, en wist dan ook het publiek te bespelen in die prikkelende sound. Uiteraard horen daar clichés bij, o.a. confetti en vuur op het podium. Het intieme, breekbare kantje van de band wordt niet vergeten.
Het ultieme vuurwerk volgde met “No Sound but the wind” in de bis en uiteraard “Papillon”. Geen Editors zoals in de hoogdagen, maar meer dan voldoende om de tweede avond op knallende wijze af te sluiten. Sjiek!
dag 3 – Van een nostalgietrip met Zornik naar verbluffende postrock van Mogwai, hartenbrekers Gavin, Trixie en Emmy tot het overdonderende muzikale karakter van The Smashing Pumpkins!
Al vroeg veel volk op de been voor een nostalgische trip voor de dertig-veertigers met Zornik (****), in de jaren 2000 populair bij de tieners. De tieners van toen zijn wat ouder geworden, de band ook. De meer volwassen aanpak zorgt er echter niet voor dat de speelsheid is verdwenen. Gretig gaat Zornik als een tornado tekeer op dat podium, en krijgt de handen moeiteloos op elkaar. Het werd meer dan een nostalgietrip. De band is springlevend en het publiek stond lekker mee te headbangen en te springen. Een mooie opener.
K's Choice (****) zit hier deels op het thuisfront in Antwerpen. Een energieke, gedreven, meeslepende, emotievolle set. Sam schreeuwt zijn stem schor of zingt integer. ‘K's Choice is nog steeds een band die ingetogenheid, melancholie bindt met groove en extravertie’, schreven we over hun optreden op de Lokerse Feesten, vorige zomer. Ook hier kunnen we dit overtuigend onderstrepen.
We gingen direct naar het Dageraad podium voor Frankie Fame (***) met een psychedelica- funky geluid. De aanzet voor een zomers feestje. Frankie Fame deed zeker zijn best, maar het bleef een beetje aanmodderen. Er mocht gerust wat meer variatie zijn. Goed , maar niet meer dan dat!
'De vreemde eend in de bijt', zei iemand me toen we terug op het hoofpodium waren voor Mogwai (*****). Dit is voer voor de postrockliefhebbers. Ze zijn één van de exponenten. … Ze wisten een set neer te zetten die eigenlijk thuishoort in de donkerte ipv op klaarlichte dag, maar ze hielden het spannend, broeierig door de talrijke wissels en het werken naar een climax, met enkele energiebommetjes. Een golvende aanpak die het publiek inpakt. Je wordt meegesleept in hun muzikaal verhaal, mede door de sympathieke frontman. Ook hier een band met veel goesting op het podium. Missie geslaagd.
Andere koek na deze alternatieve band met de lief kijkende Emmy D'Arc (*****), die een popsound introduceert met haar kristalheldere stem (ondanks de verkoudheid) en stralende glimlach. Emmy weet ook haar publiek te betrekken, met leuke anekdotes en kwinkslagen. We herinneren ons haar optreden in de AB en als support van Amy MacDonald, waar ze de volledige zaal stil kon krijgen. Ze is muzikaal gegroeid. Haar nummers intrigeren en op het afsluitende “Troy” (Sinead O'Connor) kregen we tranen in de ogen …
In het najaar wordt het nieuwe werk in de clubs voorgesteld. Magisch, mooi, intiem, meeslepend, verbluffend, een gouden toekomst tegemoet.
Interpol (***1/2) is één van die donkere wave pop bands, die een trouw publiek hebben. Melancholie is de troef . Ze hebben een sterke staalkaart van integere en broeierige rockers. De statische houding en de weinige interactie was soms wel enerverend. Niet iedereen was er voor te vinden , maar ze hebben een belangvolle invloed gehad, samen met bands als Editors toen. Goied , maar ook niet meer dan dat …
De echte hoogtepunten vonden we op de Dageraad podium. De Ierse singer-songwriter Gavin James (*****) speelde bij The Problematic. We kregen een afwisselende set, groovy, ontspannend gedragen door z’n warme, breekbare stem. Dit was meer dan een kampvuur gevoel, door z’n indrukwekkende skills op gitaar, zijn brede vocals en zijn dosis charisma. Swing en ontroering gingen hand in hand dus.
De Amerikaanse soul/rockgroep Gossip ('****) van Beth Ditto , stond als co-headliner geprogrammeerd op de mainstage. Een messcherpe aanpak, muziek met een hoek af en een sympathieke frontlady die er staat en met tonnen humor de aandacht behoudt. Ziekjes of niet , ze ging ervoor, ondanks de regen . De bindteksten en de leuke kwinkslagen waren soms wat langdradig, maar OK, het zorgde voor een leuk sfeertje. Hun muziek overtuigt op een festival, zeker met kleppers als “Heavy cross”. Het heupwiegt en swingt. Feest dus!
Een volksverhuis van groot podia naar het Dageraad podium, hadden we met Trixie Whitley (*****). ‘Soms hoor je een stem die je onmiddellijk in een houdgreep neemt. Je verweren is zinloos, het enige wat je kan doen, is ademloos luisteren. Zo'n klankbord heeft de Belgisch-Amerikaanse Trixie Whitley, dochter van de veel te jong overleden singer-songwriter Chris Whitley.", schreven we nog in 2019 over haar optreden in de Vooruit, Gent. De zangeres is ondertussen uitgegroeid tot een groots sing/songwriter. Een multi-instrumentaliste (piano, gitaar tot drums) die een sterke indringende stem heeft. Ze brengt een afwisselende boeiende set, innemend , meeslepend, groovy , zonder aan emotionaliteit in te boeten. Puik werk van deze dame. Te zien in de clubs, dit najaar!
The Smashing Pumpkins (***1/2) sluiten af in de gietende regen. Ondanks dit weertje meer dan voldoende magie en vuurwerk! De schermen opzij het podium werden afgezet. De band wou dat het publiek zich op het podium focuste. Corgan en C° gingen als wilden tekeer en lieten de muziek voor zich spreken. Op zich heeft “The Everlasting Gaze” was de aanzet van de stuwende tempo’s op een “Ava Adore”, “'Disam”, “Springtimes” en “Mayonaise”. De fans hielden ervan. We kregen een wervelende finale met “Bulllet with Butterfly wings” en “Zero”, sterkhouders van de 90s, die ons overstelpten. Corgan en interactie , het is nog nooit een goed ingrediënt geweest , die arrogantie zelve zal hij wel nooit kwijtraken . Maar muzikaal eenmaal op dreef komen, klonken ze fris , snedig , gebald, pompend. Ze sloten mooi een prachtig driedaags festival af.
Live /s Live in 2025 staat genoteerd, een aanrader voor wie een alternatief zoekt op de meer grootschalige festivals als Rock Werchter of Pukkelpop.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Vincent Dufrane
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6251-live-is-live-festival-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Live /s Live ism FKP Scorpio
Rock In Bourlon 2024, van 21 juni t-m 23 juni 2024 – Pics
Het is alweer 2 weken geleden dat de 12e editie van Rock In Bourlon werd besloten.
Niet minder dan 5.600 mensen kwamen naar Rue de l'Abbaye, in het hart van het stadje Bourlon.
Ook al is het beperkt tot een kleine site, Rock in Bourlon heeft alles om zich te meten met de grootste festivals in zijn genre.
‘De nabijheid’ is een van de sterke punten van het evenement. Het festival is opgebouwd rond twee podia, een groot voor de headliners en een kleiner achteraan, beiden erg aantrekkelijk.
De line-up was niet gering!
De eerste dag opent met een experimentelere line-up, o.m. van Cisnienie. De jazzy post-rock van de Poolse band, met viool en baritonsax, klinkt atypisch. Ze werden gevolgd door Krzta, een andere Poolse mathcore band. Tot slot nog Ni die een waanzinnige, complexe mathcore-set speelde, een van de hoogtepunten.
Er volgde nog concerten van Iffernet, Spotlights, en Morne. De eerste dag werd door een intrigerende noise-rock set van Oxbow besloten, de nummers volgden elkaar op in snel tempo, net als de gekte van de zanger.
Queen(Ares) brengt de bal aan het rollen op het hoofdpodium voor de tweede dag, voordat ze plaatsmaken voor de Amerikanen van Witching.
Onze ontdekking van de dag is zeker Mspaint met hun post-hardcore uit Amerika. Op het tweede podium volgen de hardcorebands elkaar op met Calcine, Jodie Faster, Jive Bomb en Worst Doubt.
Zeal & Ardor sluiten de tweede dag in stijl af met een homogene set, geijkt aan de band.
Tot slot zijn er op de derde dag sets van o.m. Ladeulas, Kanaan en Arabrot. Vergeet hierbij Maud the Moth niet, die in de kerk optrad aan het nabijgelegen plein.
Het festival draait niet alleen om muzikanten, er zijn ook tentoonstellingen en kraampjes. Je kunt posters, ansichtkaarten en andere werken van plaatselijke kunstenaars mee naar huis nemen.
En hoe zit het met het eten? Het festival verrast met een ‘high quality’ veganistisch aanbod. Elke dag zijn er verschillende menu’s, tot groot genoegen van de festivalgangers. Verdeer is nog mogelijkheid tot barbecue en de lokaal beroemde sandwich met camembert en spek (een must-try)!
Al deze elementen, muziek en sfeer, maken het totaalbeleven, ver weg van de traditionele festivals.
We zien je graag op 27, 28 en 29 juni voor de volgende editie van dit festival, dat duidelijk een must-see is .
Neem gerust een kijkje naar de pics https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6163-rock-in-bourlon-2024.html
Org: Rock In Bourlon
Millionaire (try-out)- Klaargestoomd voor de festivals en in de clubs …
Het Limburge Millionaire, rond Tim vanhamel, trapte z’n zomer af aan de overkant van ‘t land, aan de kust, in Leffinge. Duidelijk blijft de vurigheid, de intensiteit, de explosiviteit en hun gretigheid. Het kwintet heeft zich klaargestoomd voor de festivals en het clubcircuit.
Het kwintet is een goed geoliede machine. Vanhamel heeft vier rasmuzikanten rond zich, die elk op hun manier een voorname bijdrage leveren. Vakmanschap! Hieromheen kronkelt Vanhamel zich als een ratelslang. Een podiumbeest, éénmaal op gang getrokken …
Giftige, ruwe, broeierige rock’n’roll songs, die stoner, psychedelica, funk, soul en elektronica in een (rock)pot roeren. We hebben melodie en avontuur, het oude naast het nieuwe, over hun vier platen heen. In deze try-out niet direct splinternieuwe songs, maar een 15 tal gekozen, gefilterd voor de festivals en in de clubs.
Vanhamel kennen we als een muzikale duizendpoot van o.m. The Hickey Underworld , Broken Glass Heroes, dEUS, Disko Drunkards, Eagles of Death Metal, Evil Superstars en nog een paar elektronicaprojecten . Die ervaring balt hij met de vier anderen samen in een snedig klinkend Millionaire, die begin het millennium opvielen met ‘Outside the simian flock’ en ‘Paradisiac’. Twaalf jaar later werd de draad heropgenomen met ‘Sciencing’ en ‘APPLZ # APPLZ’, net in de opstart van de coronapandemie, wat zorgde dat deze laatste ietwat in de vergetelheid geraakte.
Hun songs kennen talrijke tempowissels, stijlvariaties zonder aan spanning en intensiteit in te boeten . Bands als The Queens (of the stone age) ,De Masters (of reality), Barkmarket, Mauro en King Gizzard (& The Lizard Wizard) zijn welgemeend mooie referenties om dit talentrijke kwintet te onderschrijven. De laatste twee platen moesten niet onderdoen en kwamen hier vanavond nog iets meer aan bod tav het vroegere materiaal.
De spotlight kwam in de beginfase op ‘Paradisiac’, net bijna twintig jaar oud, met harde knallers “Alpha male”, “We don’t live there anymore” en “Streetlife cherry”. De melodieus rauwe gitaren nemen het op tegen een diepe, ronkende bas, bezwerende, opzwepende percussie en elektronisch vernuft en bleeps. De dynamiek, de stekeligheid, de friste, de drive en de vette groove profileerden zich in de aanvang. Er was ruimte voor enkele begeesterende soli. De songs werden meteen sterk onthaald. Ook al neemt Tim het voortouw in de vocals, de meerstemmige zang van de anderen (bassist Bas Remans, gitarist Sjoerd Bruil),die aanvulden, sierde.
We werden met deze nummers alvast meegezogen in die kenmerkende Millionaire sound, die naar een climax ging met een uitgediept “Body experience revue”, oudje van hun debuut, en met “Can’t stop the noise”, van hun laatste plaat. Mooi hoe deze twee muzikaal de jaren overbruggen in energie, opbouw, tempowissels, ontploffingen en experimenteerdrift. Intussen kregen we het broeierige “Love has eyes” en “Busy men, beide gedragen door een hogere zangpartij; verder het intense “Strange days” en de laatste single “Don’t , die ergens The last shadow puppets deed opborrelen.
Band als publiek op temperatuur dus; naar een climax ging het met oude kleppers, enkele klassiekers, die een speedy on the road gevoel weergaven, nl. “On a high”, het filmisch, weirdo-klinkende, haast instrumentale “Champagne” en het gebalde “Wake up children”; alsof The Beastie Boys ten tijde van ‘Licensed to ill’ (met o.m. “Fight for your right’) Millionaire op een rondje trakteerden. Schitterend hoe snedig, opwindend, spannend deze drie na al die jaren door onze vijf klinken.
Try-out of niet, Millionaire had er duidelijk zin in. Na een goed uur kregen we een bis van twee live killers, die het publiek in de juiste stemming houden tijdens een optreden … “Whiplash” en “Los romanticus”, to-the-bone uitgewerkt (van hun recente ‘APPLZ # APPLZ’). Op die manier kon uitermate voldaan afscheid worden genomen.
Millionaire is er klaar voor, overtuigt zondermeer en brengt in hun 25 jarige carrière weerbarstige, taaie, (soms wel) hapklare supermuziek uit. Knap allemaal!
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
De Pekkersfeesten 2024 - Een sterke programmatie en bijhorende performances op een heel fijne locatie
De Pekkersfeesten 2024
Cultuurhuis De Leest
Izegem
2024-06-29
Wim Guillemyn
Dit jaar waren we toe aan de derde editie van dit festival waar de nadruk op New Wave en aanverwante donkere muziek ligt. Dit jaar konden we terug van een mooie affiche spreken met She Past Away als afsluiter. De Leest is een heel mooie plaats om events zoals dit te organiseren: het is gemakkelijk bereikbaar, er is parking, een mooie zaal met ook een plaats om buiten te genieten van een drankje en de zon wanneer je eens moet bekomen van het dansen.
De openers van dienst waren Pure Kult die om 15u het beste van henzelf kwamen geven. Het moet gezegd dat er al aardig wat volk was opgekomen voor deze “The Cult-tribute” band. In het verleden heb ik hen al verschillende keren gezien in een semi-akoestisch bezetting maar ditmaal was het met de volledige band. De zanger was helemaal gekleed zoals Ian Astbury vroeger. Het stemgeluid benaderde akelig dicht die van de originele zanger. Er werden vooral nummers uit ‘Love’ en ‘Dreamtime’ gespeeld aangevuld met nog nummers uit enkele andere albums van The Cult. Het optreden werd door het publiek goed onthaald. Er werd ook een nummer uit de Death Cult periode gespeeld: “God’s Zoo”. Alles tesamen kregen we ferme vocals en een band die er stond. De toon was gezet.
Van Goth rock ging het naar postpunk/darkwave met het Rijselse DaGeist. Van een rocktempo zonet ging het nu naar een milder ritme. We weten dat het een basgedreven band is. Dat hoor je ook in de mix. Voor de rest kregen we naast de zang, de bas en de elektronische muziek ook mooie visuals om de muziek te ondersteunen. Het hoogtepunt van het optreden vond ik de song “Curse” waar men Kelly erbij riep om mee te zingen. Een engelengezang was dat. Ook kwam bassist Frederic tijdens een nummer in de zaal spelen. Zo kregen we toch voldoende variatie en opwinding mee tijdens deze set.
Dat Erato na tien jaar terug is van weggeweest is een understatement. Het was dan ook heel fijn om deze band terug live op een podium voor een volle zaal te zien staan. En aan het aantal t-shirts met hun logo erop waren er wel veel voor hen afgezakt. Terecht trouwens, want ze speelden een schitterende show. De goede balans in de mix werd nog even gezocht in het eerste nummer maar daarna was er boenk op. Zowel rockend (“Act Like Moses” of “Dead By Dawn”) als ingetogen (zie “Nothingness”) stonden ze er. De zaal vroeg en kreeg op het einde “Amnesia”, al zal dit wel ingecalculeerd geweest zijn.
Velvest Mist bestaat sinds 2020 en dit was nog maar hun tweede officiële optreden. Hun derde als we hun try-out optreden meerekenen. Ik versta het echt niet waarom dit nog maar hun tweede performance was. De band heeft sterke songs en de nodige présance op het podium. Dat er leden uit Cardinal en Carnation in de band zitten hoor je een beetje aan de metal invloeden die soms voorbij komen in de songs. Zo is de muziek een mix van een beetje metal en vooral gothic rock. Nu en dan hoor je subtiel een echo van The Sisters of Mercy passeren. Maar hun muziek is zeker geen kloon van die band. Dat zou hen zeker te kort doen. Het optreden werd heel sfeervol geopend met “Your Ghost” en meteen merk je ook de charismatische verschijning van de zanger. Je hoort ook aan de band dat dit geen nieuwkomers op een podium zijn. Ik was ferm onder de indruk van de bassist en naarmate de set vorderde kwamen de keys nog meer naar voor. Dat trok het geheel nog een stukje omhoog vond ik. De set werd goed opgebouwd met eerst iets rustiger nummers om daarna de boel open te trekken. Hun laatste twee singels “Valley of Dreams” (wat een song!) en “Midnight Fire” passeerden de revue en zullen op hun komende nieuwe album te horen zijn. Ook “Farewell” klonk sterk net als afsluiter “Hollow Eyes”. Dit was een optreden dat voor herhaling vatbaar is!
De Zweedse electro band Agent Side Grinder was hierna toch wel een teleurstelling. Zanger Emanuel Astrom leek te zwalpen op het podium, was niet echt toonvast (iets wat ik niet snel zal zeggen) en het leek alsof hij de show wilde stelen maar niet wist hoe. Jammer voor de twee andere muzikanten die achter hun synths stonden te spelen. Je merkte ook dat een deeltje van het publiek na een tijdje afhaakte. Jammer, want ze hebben toch wel een aantal sterke songs gemaakt gedurende die 25 jaar dat ze bestaan. Ook het eerbetoon aan Absolute Body Control kon het tij niet doen keren. Dit was zeker en vast een gemiste kans voor de band.
Veel volk was afgezakt voor de Turkse postpunk/darkwave band She Past Away. Een band die sinds het uitkomen van ‘Belirdi Gece’ in 2012 ongelooflijk populair is geworden. Terecht, want het was een sterk album en de shows die erop volgden waren heel aangenaam. Live weet je wat je van de band kan verwachten: energie, hun beste songs en mooie visuals. Dat was ook wat we kregen van de band: Energieke en bezwerende performances. Ontgoochelen doen ze nooit eigenlijk. Het volk zag en vond dat het goed was! Een heel geslaagde afsluiter van een toch wel heel sterk festivalletje!
Daarna gingen ze nog de dansvloer op, op de tonen van dj Fab Noir en dj The Master.
Organisatie: Cultuurhuis De Leest, Izegem ism Magik Events
Left Lane Cruiser - Demonische slidegitaar
Een heel mooie opkomst voor een groep die eigenlijk veel te lang was weggebleven uit de Belgische zalen. Na de vaste thuisstek in de 4ad, waren ze nog te zien in de Botanique, met dank aan het vroegere Rootsandroses. Left Lane Cruiser is duidelijk nog niet vergeten …
Dat volk was nog maar net aan het binnensijpelen toen de eerste band eraan begon. Till Morninglight uit het Oost-Vlaamse Berlare was oorspronkelijk een duo maar is intussen uitgegroeid tot een trio dat zijn muziek graag laat omschrijven als garagerock met een toefje blues. Nu is garagerock een uiterst rekbaar begrip maar hetgeen ik hier hoorde, deed me toch eerder denken aan classic rock maar die term klinkt uiteraard minder aantrekkelijk voor een jonge groep. De drie, allen getooid in een beeldig streepjesshirt, probeerden ons te overtuigen met energiek gebrachte rock waarop weinig af te dingen viel. Zanger-gitarist Frederik Vanhoo, die zich geweldig leek te amuseren, beschikt over een forse strot en samen met drummer Lode Haleydt en bassist Daniel Guerrero wist hij een strakke sound te smeden.
Korte, krachtige songs gebracht met de gretigheid van jonge veulens en toch bleef ik wat op mijn honger zitten. Dit klonk net iets te gestroomlijnd om mijn hart wat sneller te laten kloppen terwijl ik tevergeefs wachtte op een nummer dat er bovenuit sprong. Toch blijf ik geloven dat Till Morninglight voldoende potentieel heeft om in de toekomst wat meer potten te breken.
Left Lane Cruiser uit Fort Wayne, Indiana werd in 2004 boven de doopvont gehouden maar het duurde tot 2008 vooraleer ik ze leerde kennen. In dat jaar verscheen hun eerste officiële plaat, het fenomenale "Bring yo' ass to the table" en dat precies een jaar nadat "Every damn time" van dat andere duo, Black Diamond Heavies, op hetzelfde ‘Alive Records’, me ook al een mokerslag bezorgde. De toekomst van de rock-'n-roll zag er toen plots heel rooskleurig uit. Maar mooie liedjes duren doorgaans niet lang. In 2010 gaven Black Diamond Heavies er de brui aan terwijl het voortbestaan van Left Lane Cruiser ook even aan een zijden draadje hing toen drummer Brenn Beck besloot ermee te kappen om zo voor zijn gezin te kiezen. Maar Frederick ‘Joe’ Evans IV is een doorzetter en hij vond in 2014 met Pete Dio een nieuwe drummer en kreeg er zelfs heel even gratis een totaal overbodige bassist (Joe Bent) bij. Vijf jaar geleden keerde Brenn Beck terug op het oude nest en enkele weken terug verscheen er ook een eerste plaat van die hernieuwde oerversie van Left Lane Cruiser: ‘Bayport BBQ Blues’, een eerbetoon aan hun mentor en oprichter van het Deep Blues Fest, Chris Johnson, die vorig jaar overleed.
De set begon met het iconische "Wash it", een nummer uit die eerste plaat dat drijft op het ratelend wasbord, de bonkende basdrum en het droge getik op een koebel van een staande Brenn Beck. Voeg daarbij de gruizige stem en de demonische slidegitaar van Freddie J IV en je hebt vintage Left Lane Cruiser. De avond kon toen al niet meer stuk, hoewel er na de tweede song toch wat twijfel rees toen het geluid plots begon te sputteren. Schuldige bleek een niet volledig gerodeerde nieuwe mengtafel maar dat euvel was snel verholpen zodat het feest opnieuw in alle hevigheid kon losbarsten.
Hoewel Left Lane Cruiser intussen reeds zo'n tiental platen heeft gemaakt die nagenoeg volledig gevuld zijn met eigen werk, blijft het duo ons tijdens hun optredens verrassen met niet altijd even voor de hand liggende covers. Dit keer hoorden we een paar keer RL Burnside, "Wild about you, baby" van Hound Dog Taylor, "Mule plow line" van Jimbo Mathus en een verwoestende versie van Freddie King's "Going down".
Uiteraard diende er ook nieuw werk geïntroduceerd te worden en dat waren stuk voor stuk adembenemende parels: "River Picker" dat kon bogen op een meeslepende proggy gitaar, het uitermate smerige "The desert" of het slidefestijn "Big momma shake" dat alle botten in je lijf door elkaar schudde. Ook wie kwam voor het oude werk werd ruimschoots op zijn wenken bediend. Dat andere "Big momma" uit 2008, "Amy's in the kitchen" dat werd aangekondigd als een song over ‘neuken in de keuken’ (ja, het Nederlands van Freddie gaat erop vooruit) en "Mountain top" dat reeds in 2006 verscheen op een in eigen beheer uitgebrachte cd, ‘Gettin' down with it’, die in 2010 een re-issue kreeg, zijn maar enkele voorbeelden. Bluesrock, garage blues, trash blues, hillbilly punk,...? De muziek van Left Lane Cruiser omschrijven lijkt onbegonnen werk waarbij woorden telkens te kort schieten. Slechts met zijn tweeën creëerden ze een onwaarschijnlijk volle en unieke sound. Het exceptionele gitaarspel van Freddie J IV is nog inventiever geworden, alsof de duivel ermee gemoeid is. Hij geselde waarlijk zijn snaren tot ze er als slappe elastiekjes bij hingen terwijl Brenn Beck zijn drums heerlijk triomfantelijk liet knallen.
Left Lane Cruiser sloot af met een jam geïnspireerd op het werk van John Lee Hooker waarbij een viertal fans het podium op mochten om er percussie-instrumenten te bespelen. Niet iedereen was daar even bedreven in. Vooral de man met het wasbord wist duidelijk niet waarvoor dat ding op zijn borst diende. Zo eindigde een buitengewoon intense set nog met een vrolijke noot.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Rammstein - Europe Stadium Tour 2024 - Driewerf hoera!
Drie keer is scheepsrecht moeten de heerschappen van Rammstein gedacht hebben toen ze na twee jaar op rij beslisten om ons Belgenlandje opnieuw aan te doen met de derde ronde van hun Europe Stadium Tournee. En omdat de Duitsers de term ‘scheepsrecht’ nogal letterlijk namen, kozen ze net zoals in 2022 voor Park Nieuwe Koers in badplaats Oostende als plaats van afspraak voor hun twee optredens op Belgische bodem in 2024.
Wie er de voorbije passages bij was, merkt al snel dat er qua opstelling niets nieuws ‘unter der Sonne’ is in de Koningin der Badsteden: op de weide word je nog altijd verwelkomd door hetzelfde zwart, megalomaan podium dat architecturaal iets wegheeft van een orkenvesting uit Mordor, je-weet-wel het land van het kwaad uit Lord of the Rings. Ondanks de herkenbaarheid imponeert het podium en doet het op een onbewaakt momentje nog altijd onze mond naar beneden vallen.
Ook opnieuw van de partij is het muziekbehang van enkel Rammsteinliederen dat de ganse middag en vooravond speelt. Leuk en sfeerbrengend voor enkele uren, maar naarmate de avond zijn intrede doet, hebben we toch iets van: “Zet die ploat af!”
Verder tekent ook het duo Abélard wederom present. De twee Françaises op piano mogen ook dit jaar mee om het voorprogramma te verzorgen met covers van Rammstein. Hoewel muzikaal-technisch de dames niets te verwijten valt, steekt opnieuw de innerlijke Bart De Wever de kop op. Net zoals vorig jaar zijn we van mening dat fans die een redelijke som geld neertellen voor een ticket recht hebben op een klinkende naam als opwarmer.
Omstreeks 20.30 u. trapt Rammstein af met “Ramm4”, een nummer dat talrijke verwijzingen naar eerdere liedjes van de band bevat. Noem het gerust een eerbetoon aan hun eigen repertoire. Het lied is momenteel (nog altijd) niet te vinden op een van de vele albums, maar wordt toch luidkeels mee gekweeld door de trouwe fans. Hoewel de band in het verleden al opende met dit lied, vonden we persoonlijk dat “Rammlied”, de opener van vorig jaar, meer slagkracht had. Desalniettemin had de band zijn entrée ook ditmaal niet gemist en werd het vuur zowel figuurlijk als letterlijk aan de lont gestoken voor een show waar vuur, rook en keiharde muziek opnieuw omnipresent waren. Ook zanger Till Lindeman zag het duidelijk zitten en had voor de gelegenheid enkele raven gepluimd om een mooie kraag te maken.
De set zelf had quasi dezelfde opbouw als vorig jaar, maar wie er de voorbije edities bij was kon met “Asche zu Asche”, “Keine Lust” en “Wiener Blut” toch enige variatie vinden in het eerste deel van de set. Verder walste en knalde de Duitse hitmachine verder op het elan van vorige jaren waarbij de klassieke showelementen uiteraard niet kunnen ontbreken. Wie Rammstein kent weet dat bepaalde liederen vaak eerder veredelde stuntshows zijn, die doorheen de jaren zo gefinetuned zijn, dat het zonde zou zijn om ze achterwege te laten. Toestanden die iedereen ondertussen wel kent, maar die – laat ons eerlijk zijn – nooit vervelen. Wie wordt er nu niet vrolijk van toetsenist Flake vakkundig geflambeerd te zien worden in een kookpot tijdens “Mein Teil” en een Lindemann die vlammen uit zijn lijf spuit tijdens “Rammstein” als ware het een vurige Spiderman?
Nu de storm omtrent het vermeend seksueel wangedrag van bovengenoemde personen gaan liggen is en de bijhorende rechtzaken gewonnen zijn, haalt ook het perverse “Pussy” weer de setlist. Als een gekwalificeerde dominator spuit Lindemann als van oudsher dikke vlokken schuim uit zijn groot rijdend piemelkanon. En de fans? Die genieten!
Wie als apotheose iets nieuws verwacht had, was er echter aan voor de moeite. Na een welgemeende muzikale “Adieu” nemen de leden opnieuw de lift omhoog om ten slotte in de duisternis te verdwijnen.
Ondanks dat Rammstein quasi dezelfde set bracht als de vorige jaren, kon dat de pret in Oostende duidelijk niet bederven. De vertrouwde formule slaat duidelijk nog steeds aan, maar de vraag is natuurlijk hoe lang nog. Tegen een volgende passage zeggen wij alvast geen ‘neen’… maar de Deutschland remix van gitarist Richard Kruspe mag dan wel van de setlist verdwijnen. Het bijhorende dansje van de overige leden, die er met hun lichtgevende pakken als ridicule stokmannetjes uitzien, lijkt ons toch net iets te puberaal. Zeker als je weet dat enkele liedjes eerder een kinderwagen in brand gestoken wordt tijdens “Puppe”.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6262-rammstein-27-06-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Greenhouse Talent
Nederlands 
Français 
