Er staat in Vlaanderen een nieuwe generatie thrashmetalbands te trappelen om de poorten naar het succes open te beuken. Cobracide en Scarificator kenden we al, Axident leerden we kennen als support van de Finse thrashlegende Prestige in café Hell in Diest.
Daar hoorden we reeds de live-versie van deze “Panzer Attack” en dat viel ons toen op als het beste nummer uit de set. Een goede zet dus om die track nu als eerste demo uit te brengen. Deze tankaanval heeft alles wat je kan verwachten van thrash-metal: een pittig tempo, een refrein dat je meteen kan meebrullen, gitaren die snel en agressief shredden, een catchy vibe, een ietwat klassieke songopbouw (toch voor dit genre), …
Je hoort natuurlijk aan de mix en sound dat dit nog geen afgewerkt nummer is. Maar dit is een track met klasse. Als ze er nog een paar van dit niveau opnemen, kan dat debuutalbum niet meer stuk.
https://www.youtube.com/watch?v=hrQRI5qgDxo
Laïs - 30 jaar Laïs, terug van nooit weggeweest
Laïs - Terug van nooit weggeweest, geen vaarwel, wel een vrouwenstem minder, en een dertig jarige carrière gebundeld in een brede muzikale sound , die de brug slaat van rootspop met hun jeugdig folky kleinkunst en a capella kampvuursongs.
Het Laïs bronwater heeft voldoende mineralen, kwaliteitsvol, smaakvol, goed gebotteld en lekker in het gehoor liggend.
Na een release periode van een goede acht jaar omarmen de twee overgebleven dames Jorunn Bauweraerts en Nathalie Delcroix ons met hun partners Tomas de Smedt en Bjorn Eriksson (remember hun Zita Swoon), en drie muzikanten, op een nieuwe plaat ‘De langste nacht’. Annelies Brosens besloot niet mee te gaan in het muzikaal verhaal en bewandelt haar eigen weg verder.
De plaat verscheen vorig jaar in het najaar en onderstreept de muzikale evolutie in hun carrière naar broeierige, spannende rootspoppsychedelica, die hun roots niet verloochent.
Een vertrouwd, verrassend en innovatief geluid dus, die iets meer wereldlijks, orientaals durft te klinken. Een mooie versmelting, Laïs hecht zich niet vast aan één muzikaal patroon. Laïs is duidelijk toe aan een volgend hoofdstuk, of hoe kunnen we ‘t zeggen , ze hebben hun tweede adem gevonden.
Die tweede adem zit ‘em duidelijk in het nieuwe materiaal. Ze zijn live met 7 dus (Esther Lybeert, Tom Theuns en Roel Poriau, actief in talrijke groepen, met de echtgenoten van Jorunn en Bjorn, o.m. Think of one, Rumbaristas) en maken de band compleet.
De set werd ingezet met “Wilder dan wild”, een sfeervolle “Ik geniet” en het filmische “Als ik in de lente sterf”. De single “Orion” zat ook al vroeg in de set en is de uitvalsbasis van ‘De langste nacht’, een licht zwierige, groovy song van verschillende muzikale werelden.
Belgische magie in een kijk- en luisterspel door de synchrone bewegingen, danspasjes van de buikdansende dames. Ergen borrelt een ‘Walk like an egyptian’ op, oudsher, Middeleeuws en eigentijds. De op elkaar afgestemde (hemelse) zangpartijen geven kleur en behouden net die kenmerkende folktune. Beeldrijk dus.
De subtiele, avontuurlijke melodieën, de tempowissels, de ruimte voor experiment, de brede sound, de stemmenpracht tekent de kleurenpracht van het huidige Laïs. De doorleefde gitaarakkoorden en de Midden-Oosterse klanken bieden dat ietsje meer.
Taalkundig switchen ze maar al te graag en covers en materiaal van de eerste drie platen van Laïs (‘Laïs’, ‘Dorothea’ en ‘Douce victime’) worden niet vergeten . De keuze viel op de schoonheid in de a capella aanpak , o .m. “Jasio v pana”, “Belle”, die op een koorzang leek, door de vrouwelijke - mannelijke vocals. In die context werden ze groot en bekend. “Marie Madeleine” en “Le renard et la belette” (in de bis) grepen terug naar de folkyroots.
Covers? Madou’s “Niets is voor altijd” is momenteel een erg gegeerde cover, de danspasjes gaven elan aan de song, “Pieter Brueghel in Brussel” (Wannes van de Velde) is in een badje van kleinkunst, zigeunerpop en retropsychedelica gedropt, en Van Veen’s “Opzij” hoorden we in huppeldepup-versie; samen met hun Belgische wereldhit “t Smidje” tekenden ze naar het einde van hun set een boombal in. Beetje een volksfeest …
‘De langste nacht’ heeft verdomd sterke overtuigende songs , die live nog iets interessanter, intenser, opwindender zijn, o.m. de bezwerende “Overal nabij”, “1 + 1 =2” en “Zwart feest”, waarbij we een ons een vogel waanden die in duikvlucht over de velden heen vloog.
Het publiek genoot van het materiaal en de band werd warm onthaald. Deugddoend dat de eigentijdse, vernieuwende aanpak zo wordt geapprecieerd.
Laïs kan terug aansluiten bij onze rits sterke Belgische bands. Ze verbreden hun muzikale horizont en overtuigen meer dan ooit.
30 jaar Laïs, terug van nooit weggeweest. In het clubcircuit een aanrader, de festivalletjes lonken. Je bent gewaarschuwd …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4783-lais-12-04-2023.html?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Lara Rosseel x Laura Cortese x Dani Aubert - Een folkloristische zalving
Een concertje in de ochtend, is niet iets wat we elke week meemaken. We zakten op een zondagochtend af naar Ha Concerts in Gent voor een optreden in het kader van 'Foyer Matinee' .
Met Lara Rosseel (contrabas), Laura Cortese (viool) en Dani Aubert (5 string banjo) stonden drie muzikanten op het podium die met zoveel overgave speelden dat er een magisch geheel klonk. Ze hebben een engelenstem die je ontroert en tot gemoedsrust brengt. Perfect om de zondag spiritueel in te zetten, zeker in deze tijden dat er nog maar weinig mensen op kerkbezoek gaan. Een folkloristische zalving.
De drie dames hebben de kunst te toveren met klanken en hun vocals geven elan aan de sound; ze zijn ook ware entertainers die met grappige anekdotes en veelzeggende bindteksten zorgen voor een lach en een traan.
Ze laten vooral de muziek voor zich spreken, een sprookjesachtige confrontatie tussen culturen en muziekstijlen, zonder dat er een botsing hoeft te ontstaan.
De improvisatie in jazz, folk en de hoeveelheid aan cultureel erfgoed, uit alle delen van de wereld, zorgt ervoor dat een ruim publiek kan worden aangesproken. Een soort jam dus, waarbij ze alles uit de kast halen om het zittende publiek te intrigeren. De klankentapijtjes werkten aanstekelijk en er is de mate van melancholie en weemoed.
Deze vlucht uit de werkelijkheid heeft iets spiritueel, en brengt gemoedsrust. Een veelkleurige sound van contrabas, banjo en viool tekenen voor een trip naar het hemelse paradijs; de vocals zijn een meerwaarde binnen dit zo magisch mooi geheel.
Er zit ook een zekere verhaallijn in wat de drie bijzonder getalenteerde dames brengen. Verder vul je het zelf maar in, maar het spreekt tot de verbeelding. Wat je erbij voelt is uniek.
Fantasieprikkelend, speels met een hemelse virtuositeit … Een uurtje genieten.
Lara Rosseel x Laura Cortese x Dani Aubert komen nog eens terug om puur a capella je naar adem te doen happen. Wat een vocale sirenes, wat een muzikale schoonheid … Fijn, pittoresk optredentje.
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Yo La Tengo - Er is nog hoop in de dwaze wereld
Als een kleine wervelwind raasde Yo La Tengo in een heerlijke twee setter van rake indie noise songs door de AB. Hun laatste plaat ‘This Stupid World’ mag dan bij naam wel grimmig klinken, toch klonk dat nieuwe materiaal live fris, bruut en toch hoopgevend.
De laatkomers zullen goed gevloekt hebben want met albumtrack “This Stupid World” werd de toon al meteen gezet. De dreigende en bijna bezwerende ritmes van bassist James McNew en drumster Georgia Hubley, overtrokken met een vertrouwelijk noise deken van Ira Kaplan, kregen het publiek al meteen muisstil.
Met “Sinatra Drive Breakdown” gingen verder op dat dreigende elan, al klonk deze nieuwkomer iets melodieuzer. Hoopgevender was de rustige ballad “Awhileaway” en het naadloos daarop aansluitende nieuwtje “Aselestine”. Het drietal dat door en door beïnvloed is door Lou Reed, The Velvet Underground, Sonic Youth en alles wat aan noise leunde in New York City, bracht deze invloeden tot leven in het gevatte pareltje “Alyda”. Een toegift niet alleen voor de pretty old op de eerste rij! Tot dan een zaligmakende passage maar het hoogtepunt van de eerste set, gekend als het rustige deel, was er met “Nowhere Near”. Een publiekslieveling dat verder kabbelde met “Apology Letter” en “Miles Away” tot een dromerig geheel.
Een koffie- en plaspauze later klonk het drietal heftiger en jolijker. Kort terug opwarmen met het volle geluid van “Stupid Things” om dan voort te glijden naar “For You Too” uit hun voorlaatste ‘There’s A Riot Going On’. Die mix tussen zachte lyrics, hoekige gitaarmelodieën en opzwepende bas en drum bezorgden meer dan enkel kippenvel. De rijzige bassist McNew kwam nog maar weinig aan bod maar mocht dan even de spotlights in met het catchy “Stockholm Syndrome” uit topplaat ‘I Can Hear The Heart Beating As One’. De gitaarsolo, tien keer heftiger dan op plaat, maakte de trouwe fans dan ook enorm smalend van dankbaarheid.
Hoewel het volume en de noise de hoogte inging, was er met het countryachtige “The Weakest Part” toch nog ruimte voor één ballad. Zelfs met “Fallout” en “Brain Capers” kwamen er nog twee gloednieuwe songs aan bod. Daartussen paste de wilde punk van "Artificial Heart” - waar McNew tekeer ging met zijn bas - perfect. Bij “We’re an American Band” ging zelfs de lichtman met de flitsende spots eens goed tekeer tijdens Kaplan’s molenwiekend gitaargeweld.
Een deel van de magie van het drietal zit hem ook in kleine indie oorwurmpjes die ze produceren met bijvoorbeeld “Tom Courtenay” waar dat de backing vocals zich permanent nestelden in ons brein. Het melige heerlijk uitgerokken afsluitertje “I Heard You Looking” voelde aan als een gemeende, lange en warme knuffel.
De reeds perfecte avond werkte Yo La Tengo dan ook geweldig af met twee covers in het slot: “He’s Frank” van The Monochrome Set en het pure “She’s My Best Friend”. Als toemaatje legde ze het geheel rustig neer met “Big Day Coming” en stuurde ze ons met een warme hoopgevende gloed naar huis.
Set 1
This Stupid World - Sinatra Drive Breakdown - Awhileaway - Aselestine - One PM Again - Alyda - Nowhere Near - Apology Letter - Miles Away
Set 2
Stupid Things - For You Too - Stockholm Syndrome - The Weakest Part - Fallout - Artificial Heart - Brain Capers - We're an American Band - Tom Courtenay - I Heard You Looking
Bis
He’s Frank (cover, The Monochrome Set) - She’s My Best Friend (cover, The Velvet Underground) - Big Day Coming
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Portland - Een groove van weemoed en melancholie
Het nieuws sloeg in als een bom, Sarah Pepels verliet Portland heel onverwachts, enkele weken voor de release van de tweede plaat 'Departures'. Jente besluit echter door te gaan met de band en de geplande optredens.
In de N9 in Eeklo resulteert dit in een compleet tot de nok gevuld concert en try-out. Het was een beetje bang afwachten, want deze tandem Sarah/Jente zorgde voor een unieke magie en energie. Ook was het wat onwennig, dit was een concert met een groove van weemoed en melancholie.
Het begon al met het voorprogramma Isaac Roux (****) die op zijn eentje, enkel met een gitaar de volledige zaal inpakte. Een gezapige sound van een man die een sterk charisma uit straalt. Poëtisch materiaal dat intrigeert.
Hij is een begenadigd gitarist en beschikt over een kristalheldere stem. Hij is ook een klasse verteller. Het publiek was onder de indruk. Een overtuigende opwarmer.
Portland (****) weet meteen te raken met hun intens gevoelige gitaarpop. De songs grijpen bij het nekvel en laten je niet meer los. Na een ietwat nerveuze start, is de band op dreef, met nummers als “Sensational” en Never leave”. Jente is geëvolueerd tot een spraakwaterval die door zijn grappige, gemeende bindteksten het publiek naar zijn kant trekt. Zijn veelzijdige zalvende vocals zijn een meerwaarde aan de sound. Het verlies aan Sarah is er , maar vervangster Nina Kortehaas straalt evenzeer een sterk charisma uit (o.m. al bij haar project Noa Lee); ze stond misschien nog eerder wat bedeesd achter haar keys , ze gooit er haar wondermooie stem tegenaan. Ontroerend. En de band is in z’n totaliteit een sterk houvast geworden.
Portland is een geoliede machine, gedragen door z’n frontman, die band als publiek met veel liefde omarmt. De moeilijke tijd heeft hij van zich weten af te schudden. Het materiaal is een groove van weemoed en melancholie. “Killer’s mind”, “Aftermath”, “Lucky clover” , "Good girls" en Pouring rain “ vormden alvast de basis. Naar het eind van de set roept Jente op om alle gsm lichtjes aan te steken, een magisch moment.
Een muzikale zoektocht die live zijn vruchten aflevert. Een mooie afwisseling van hun reeds gekende materiaal als het nieuwe. Extravert, energiek als intiem, gevoelig weten ze nog even goed te overtuigen. Sterke Belgische band!
Organisatie: N9, Eeklo
Visions Of Atlantis - … En nu zijn de grote zomerfestivals aan de beurt
Visions Of Atlantis + Autumn Bride
De Europese tournee van Visions Of Atlantis maakt een paar gekke sprongen. Na een bocht langs Zuid-Europa die eindige in Spanje ging het in één dag naar Zwitserland en nog een dag later naar België. Gelukkig voor de fans in Gent kwamen de bandleden goed uitgerust de tourbus uitgestapt voor het optreden in de Asgaard. Dit was in bezoekersaantal misschien de kleinste club op deze tournee, maar wel de eerste volledig uitverkochte zaal. En het was een zaterdag en voor veel Europeanen ook nog eens Paasvakantie, zodat je op de parking van de Asgaard heel wat nummerplaten uit Nederland, Frankrijk, Duitsland en Oostenrijk kon zien. En die kwamen heus niet naar Gent voor een wandeling in de Gentbrugse Meersen.
De support op deze tournee komt van de – ook al – Oostenrijkse gothic metalband Autumn Bride. Deze band timmert sinds 2015 aan de weg en heeft nog maar één album (‘Undying’) op de teller. De laatste jaren lijkt alles een beetje in een stroomversnelling te geraken voor dit viertal, met een platendeal, een nieuw management en deze tournee als support van Visions Of Atlantis. Net voor deze tournee werd nog een nieuwe bassist aan boord gehesen en dat is een bekend gezicht in Gent: Ken Straetman. Die Belg woont al zowat 20 jaar in Oostenrijk, zat samen met enkele leden van Autumn Bride eerder al in Days Of Loss en toen hij nog in België woonde, speelde hij bij de beloftevolle metalband Manic Movement. In wielertermen is hij de ‘régional de l’étape’ en dus mag hij de locals opzwepen in zijn beste Gents (Oe zitta ier mee ulle?).
De centrale figuur bij Autumn Bride – toch op het podium - is zangeres Suzy. Zij heeft naast pakken charisma en goede looks vooral een krachtige, heldere stem. Ze gaat niet zo vaak in de hoogste regionen, maar ze zou dat wel aankunnen. De meeste songs hebben een pittig tempo en flink wat gothic power. Daarmee sluit Autumn Bride bijna naadloos aan op Visions Of Atlantis, en dus zijn de fans makkelijk mee te nemen op de trip. Niks dan gejuich en vuisten in de lucht dus en als Suzy vraagt om samen met haar wat aan metal-aerobics te doen, dan deden ze dat in Gent gedwee.
In Gent bracht Autumn Bride vooral tracks van hun album ‘Undying’ en ook het nieuwe nummer “H.Eart.H”, een hart voor de aarde dus. Afsluiten deden ze met “Forelsket”, een Scandinavisch woord dat verwijst naar het euforische gevoel dat je krijgt als je nog maar net verliefd bent. En ik vermoed dat een flink deel van het publiek in de Asgaard dat gevoel overhoudt aan deze band. Autumn Bride in Gent was een degelijke en aangename support en we hopen dat we deze band binnenkort nog eens terugzien in een club of op een festivlpodium.
In de Lage Landen werd Visions Of Atlantis altijd wat overschaduwd door gelijkaardige bands uit Nederland (Within Temptation, Epica, Delain, …), terwijl ze vooral in de Duitssprekende landen en ook in de rest van de wereld wel relatief groot werden. De band kende heel wat wissels in bezetting. Met deze bezetting lijkt de trein nu helemaal op het juiste spoor te staan en wordt er eindelijk doorgestoomd naar wereldwijd succes. Het helpt daarbij dat op het jongste album het band-thema van ‘alles wat met de zee te maken heeft’ vernauwd werd tot de piraterij.
Vorig jaar mocht Visions Of Atlantis op Wacken spelen en daarvan is het live-album ‘Pirates Over Wacken’ uit voortgekomen. De live-set op deze Europese tournee is grofweg een doorslagje van dat album, aangevuld met nog wat extra tracks van de albums ‘Pirates’, ‘Wanderers’ en ‘The Deep & The Dark’ het eerste album waarop de Française Clémentine Delauney als zangeres van Visions Of Atlantis naar voren trad. Van het oudste werk wordt enkel “New Dawn” uit het album ‘Delta’ opgevist.
Hoe degelijk de bombastische epic powermetal van Visions Of Atlantis ook is, live is Clémentine de magneet die alle aandacht naar zich toe trekt, samen met de Italiaan Michele Guaitoli, die de aanvullende mannelijke vocalen voor zijn rekening neemt. De twee zingen niet enkel foutloos, ze brengen de lyrics heel overtuigend en geloofwaardig. En de band is zo’n goed geoliede machine dat ze ook nog eens klein stukje choreografie of wat theater erbij kunnen doen. Attributen als een verrekijker en bierpullen zijn voor mij overbodig, maar afgaand op het publiek met een paar tientallen piraten-bandana’s en één Oostenrijkse fan verkleed als Captain Morgan uit Pirates Of The Carribean, hoort dat er nu eenmaal bij.
Het gezwaai met een Visions Of Atlantis-vlag op het einde van de reguliere set mist zijn effect niet. Het publiek at uit de handen van Clémentine en Michele, de band speelde foutloos, het publiek was dolenthousiast en scandeerde elk refrein enthousiast mee. De Oostenrijkse band kreeg in de Asgaard dan ook verdiend een toegift.
Misschien wordt het tijd om toe te geven dat Visions Of Atlantis na al dat geploeter in het clubcircuit nu toch wel een stek verdiend heeft op een Graspop of een Alcatraz.
Organisatie: DMC Agency
Godspeed You! Black Emperor - De soundtrack van de apocalyps
GY!BE wordt nogal snel als postrock band geklasseerd, een kind moet een naam hebben. Maar ze overstijgen zowat alles wat als postrock beschouwd wordt, deze achtkoppige band is immers buiten categorie, volstrekt uniek. Geen band die zo kan aanzwellen naar onovertroffen climaxen, die een volle zaal muisstil kan krijgen en die ons zo naar de keel kan grijpen dat we haast vergeten om te ademen.
Gisteren hielden ze nog even halt in het pittoreske zaaltje bij de oud vertrouwde vrienden van de 4ad, vanavond mag het iets groter in Lille …
Beeld je even in, een aardbeving, een tsunami, menige vulkaanuitbarstingen en een resem genadeloze orkanen. En dat alles tegelijkertijd. Kortom, onze aardkloot die met een ultieme uitbarsting hevig klaarkomt. Een scenario dat ons maar best niet overkomt, maar Godspeed You! Black Emperor heeft er wel al de ideale soundtrack voor klaar, een soundtrack die ze vanavond meer dan anderhalf uur brengen. Deze is verpakt in 7 adembenemende epossen van songs die elk een andere wereld verkennen, van fluisterend en innemend naar verschroeiend hard, van zalvend naar razend, van emotioneel naar meedogenloos.
Op de achtergrond krijgen we wazige zwart-wit beelden van vervallen gebouwen, desolate landschappen en mistige oorden waar normale stervelingen liefst zo ver mogelijk van wegblijven. Het plaatje past perfect, dit is de soundtrack van de apocalyps.
De sound wordt bepaald door ziedende gitaren die in een hardvochtig steekspel elkaar bekampen maar die ook zachtjes strelen en de stilte opzoeken. De dubbele bas smeekt om onweer en de drums roffelen alsof het onheil constant om de hoek loert. Maar het is vooral die ingrijpende viool die het geheel uniek maakt, die klinkt dissonant als John Cale in prille Velvet periode en atmosferisch als Warren Ellis in een verdwaalde spaceshuttle.
Als Godspeed You! Black Emperor de stilte opzoekt, dan is er geen mens in het publiek die zelfs maar durft te zuchten, als ze openbarsten dan zijn we overdonderd van zoveel hemels lawaai. Briljante songs als “First Of The Last Glaciers” en een uitvergroot “Anthem For No State” treden geregeld buiten hun eigen keurslijf, ze ontsporen meermaals om na het nemen van een avontuurlijke omweg terug met een oerknal op de rails te komen. Dat is nu eenmaal wat GY!BE met hun songs doen, ze laten die afdrijven en uitweiden naar ongekende maar steevast opwindende oorden.
Neem nu de geweldige afsluiter “Mladic”, een zinderend schouwspel van muzikale pracht, rauwe emoties en gitaarerupties waarbij Sonic Youth broekventjes lijken. Zowat een magisch half uur duurt “Mladic” en het eindigt in een versmachtende poel van noise en geruis.
Een verschroeiend punt achter een ronduit fenomenaal concert.
Pics homepag @Romain Ballez
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez (set Bota, Brussel, sept 22)
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/4337-godspeed-you-black-emperor-26-09-2022.html
Organisatie: Aéronef, Lille
BRDCST 2023 - dag 3 - De ultieme cultuurschok
BRDCST 2023
Ancienne Belgique
Brussel
2023-04-09
Erik Vandamme
BRDCST festival is en blijft één van de mooiste muzikale ontdekkingsreizen. Na twee intense dagen, maakten we ons nu op voor een echte cultuurschok. We zagen enkele opmerkelijke artiesten en muzikanten die door hun bijzonder talent ons diep ontroerden én feestelijk meevoerden naar hun bonte wereld. We voelden een connectie die de verschillende werelden verbond.
Dienne (****1/2) (zie ook: Lili Grace, Faces On TV,…) debuteerde met haar solo-album 'Addio', een plaat over pijn, verlies en verwijzingen naar de COVID periode. Ze is een te ontdekken parel, die door haar betoverende mooie stem ons diep ontroert. Ze is ook een multi-instrumentaliste, o.m. op keys met een emotievol klankenpatroon, ook de klarinet doet ons al direct wegdromen. Deze combinatie brengt ons in een droomwereld, met een liefelijk en donker kantje. Pijn en hoop. Vreugde en verdriet. Emotionele start van deze derde dag.
Jochem Baelus maakt onder Slumberland (*****) indruk in de experimentele muziek; aan zijn instrumenten is hij als een octopus. Hij brengt een sound, alsof de Apocalyps is los gebarsten. Een geluidskunstenspektakel dat op bijzonder ingenieuze wijze wordt ingekleurd door de bijzondere stem van de inmiddels 66-jarige Tuvaanse Sainkho Namtchylak. Haar vocale capaciteiten overschrijden de aardse grens. De zangeres, getooid in een eerder vreemd pak, doet de muren trillen met haar stem. Samen met de niet-aflatende golf van klanken die Slumberland uit zijn instrumenten brengt, wordt de kunst van het experimenteren beklemtoond.
Ook MDCIII (*****) verstaat de kunst om grenzen te verleggen binnen de experimentele muziek. MDCIII is een van de vele projecten van duizendpoot en saxofonist virtuoos Mattias De Craene (Nordmann). Hij laat zich voor dit project omringen met drum/percussie grootmeesters Simon Segers (Absynth Minded) en Lennert Jacobs ( The Germans), die tekenen voor een onaardse magie.
In de grote zaal slaat het trio aan het improviseren met free jazz en percussie. De huilende saxofoon in combinatie met subtiel getrommel, zorgen voor rillingen.
In een sprookjesachtig kader, brengt MDCIII ons mee naar een onwaarschijnlijk mooie wereld, waar warme walmen aanvoelen als zachte dekens, die je tot de meest deugdzame gemoedsrust brengen.
Een magisch huwelijk van saxofoon, elektronica en percussie. Schitterend.
Breekbaar als een twijgje, krachtig als een winterstorm, op die manier kun je het gevoel omschrijven dat ons overviel bij het aanschouwen van Ichiko Aoba (*****), die door haar stem en uitstraling ons meteen ook confronteert met andere culturen, zoals de Oosterse cultuur. Het zorgt voor een deugdzame schokgolf, je kon een speld horen vallen in de Club. In dit intieme kader, komt haar muziek het best tot zijn recht. Dankzij de kracht in haar stem, voelden we een tinteling alsof ons hart doormidden breekt van intens geluk en genot. Prachtig!
Opnieuw verrassend klonken The Dwarfs Of East Agouza (***) rond grootmeesters Alan Bishop (Sun City Girls), Sam Shalabi (Land of Kush/Shalabi Effect) en Maurice Louca (Karkhana/Elephantine). Een supergroep! De Afrikaans geïnspireerde free jazz op gitaar, saxofoon en elektronica zorgen voor een bijzonder adembenemende sfeer in de zaal, de temperatuur stijgt. Helaas voelde het ook wat aan als een veredelde jamsessie, door het gebrek aan echte interactie met het publiek. Puur muzikaal bekeken een interessante ontdekking.
We zakten af naar de Bonnefooi voor het fenomeen Elvin Brandhi (****) ofwel de Welshe sound/noise-artieste Freya Edmondes. In haar muzikale wereld en improvisaties word je geconfronteerd met demonische wezens en doet ze je ziel branden. Geen voer voor tere zieltjes. Vervormde soundscapes en vocals zorgen voor een brij van duistere chaos. Huiveringwekkend!
Tijd om wat rust te vinden in ons hoofd in de AB Salon voor percussie grootmeester Aya Suzuki (****1/2) , die met haar bijzonder talent bewijst dat percussie niet per se hard en luid moet klinken. Een bijzonder percussie trouwens, een huwelijk tussen Westerse en Japanse cultuur. Ze speelt op diverse, gevarieerde wijze haar instrument. Op een verrassend intieme en harmonische wijze raakt Aya Suzuki de gevoelige snaar. We werden muzikaal geprikkeld en raakten compleet ‘zen’.
En dan kwam het absolute hoogtepunt van de dag … Hatis Noit (*****) is een Japanse avant-garde artieste die hier de ultieme cultuurschock veroorzaakte. Met haar stem bereikt ze ongekende hoogtes, ergens tussen opera en onaardse schoonheid. Ze combineert dit met puur theater en avant-garde invloeden; ze beweegt zich mysterieus over het podium.
Een confrontatie met een onbekende wereld. De fantasie prikkelende act, in combinatie met haar uiteenlopend stembereik, tussen diepe growls en intimiteit, is liefelijk tot demonisch. Deze performance was iets aparts, onaards en magisch mooi.
In de Bonnefooi kon Elvin Brandhi terug optreden, deze keer met haar vader Gustav Thomas met wie ze de tandem Yeah You (*****) vormt. Terwijl papa lief, aan de knopjes draait, verschroeiende klanken tovert, gooit Brandhi haar demonische stem ertegenaan, een geschreeuw uit de diepste krochten van de Hel. Wat een muzikale waanzin, een confrontatie met onze innerlijke demonen vol woede, pijn en innerlijk verderf.
De Turkse Gaye Su Akyol (*****) werd in '19 in Istanbul opgepakt voor verhoor door de politie omwille van haar kritiek op het regime. Ondanks dat statement, zorgt ze toch voor een feestelijke stemming in de AB zaal. Het ging bij Gaye Su Akyol alle kanten uit, van psychedelica naar krautrock tot Anatolische rock en een typisch Turkse sound. Een botsing van uiteenlopende muziekstijlen en culturen. De bijzonder opzwepende klanken en vocals, een huwelijk tussen de Westerse en Turkse sound biedt een internationaal feestje.
De charismatische frontvrouw is een klasse entertainer. De bevallig geklede zangeres daagt haar publiek lekker uit, met bekoorlijke danspasjes en haar stem, die harten breekt. Haar muzikanten zijn gemaskerd en produceren een klanken virtuositeit. Top!
Toen we de muziek van het nieuwe Britse post-punk fenomeen Fat Dog (****) beluisterden, in voorbereiding van dit weekendje BRDCST, stonden we wat sceptisch tegenover het zoveelste 'gehypte Britse' post-punk bandje. Maar vanaf die eerste song mochten we die sceptische houding al teniet doen. Nog maar net op het podium, sprongen enkele bandleden al in het publiek, en zorgden ze voor een lekkere moshpit.
We kregen een energieke, aanstekelijke show, de songs brulden we mee. Een wervelend post-punk feestje kregen we. Live was dit een belevenis waarvan we toch moesten bekomen. Wat een dynamiek en opwinding. De perfecte afsluiter van een knallend BRDCST weekend!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
BRDCST 2023 - dag 2 - Wat is Jazz anno 2023?
BRDCST 2023
Ancienne Belgique
Brussel
2023-04-08
Erik Vandamme
BRDCST biedt je drie dagen een hele waaier aan stijlen … Op dag twee waren we zoek 'Wat is Jazz anno 2023' kon betekenen. Een breed muzikaal antwoord kregen we … Jazz is als stijl geëvolueerd naar oneindige mogelijkheden uitpuren, en improvisatie technieken tot een kunstvorm te verheffen. Check gerust mee …
Onder de noemer jazz kun je Steve Gunn niet onder brengen, maar de manier waarop deze gedreven gitarist z’n virtuositeit bindt met improvisatie, is wel uniek. Samen met pianist David Moore mocht hij de tweede avond openen in de grote zaal. Deze samenwerking resulteert in het album 'Let the Moon be a planet'.
Steve Gunn & David Moore (***) openden de tweede dag met een zachtmoedige botsing tussen verfijnde gitaar riedels, en bedwelmende pianoklanken. Vaak zorgt dit voor een briesje dat over je hoofd heen waait, en mogen de registers lichtjes worden open gedraaid. Het duo durft al eens, op speelse wijze, in elkaars vaarwater zitten en vullen elkaar perfect aan. Vaak iets te perfect, want we missen deels een speelse aanpak naar het publiek toe. Alsof het duo lekker zit te jammen samen, en het publiek er laat van genieten op ingetogen wijze. Aan de reacties te zien, was iedereen diep ontroerd door deze mooie versmelting van twinkelende piano en aanstekelijke gitaarlijntjes.
De aulos (meervoud: auloi) is een blaasinstrument uit de oud-Griekse en de oud-Egyptische muziek. Onder de noemer Bloedneus & Snuitkever (****) , het pseudoniem van muzikant Lukas De Clerck, bracht ‘em reeds op KRAAK; hij bracht ons in beroering door een bedwelmend sfeertje. In de Club van de AB deed hij dat kunstje nog eens over. Het quasi zittend publiek gaat gewillig hypnotiserend mee in het muzikale verhaal van Lukas. We lieten de klanken op ons inwerken tot we compleet 'zen' werden. In z’n virtuositeit is Lukas iemand die houdt van experimenteren met die klanken. De klanken van aulos worden in een eigentijds kleedje gestoken, en het geheel klinkt strelend als snerpend.
De Canadese componist Tim Hecker (*****) is door de jaren heen uitgegroeid tot een van de leidende figuren van de experimentele ambient-scene. Zowel zijn soloalbums (op labels als Kranky en 4AD), soundtracks (o.a. voor de BBC-reeks 'The North Water') als de fijne samenwerkingen met andere artiesten, bewees Tim Hecker een man te zijn van uitzonderlijk kaliber.
Ambient muziek kan een helende werking hebben, als je meegaat in het verhaal van de muzikant. Tim Hecker is een grootmeester in het genre. Hij vertelt (muzikale) verhalen, die je niet in woorden kunt uitdrukken, door klankentapijtjes uit zijn instrument. Het filmische prikkelt de fantasie. Tim Hecker weet met zijn klankenpracht uiteenlopende emoties aan te spreken en gaat af op het buikgevoel.
De Ambient Grootmeester brengt nieuw werk uit, en liet op BRDCST een tipje van de sluier horen. De sobere belichting zorgt voor een magie van spookachtige schaduwen die perfect aanleunen bij de intens mooie muziek. Indrukwekkend!
Op zoek naar wat jazz deze jaren kan betekenen, krijgen we iets apart te horen muzikaal.
Ill Considered (*****) biedt in een overvolle AB Club elementen van old school groovy jazz en vervormt het tot een lekkere brij. De sound wordt uitgepuurd, er is de speelvijver aan mogelijkheden en het klinkt als iets magisch. Binnen een jazz context slaan de instrumentalisten aan het improviseren. De dansspieren worden aangesproken alsook zijn er ingetogen momenten. Wat een muzikaal kleurrijke wereld.
Ook de set van Tom Skinner (*****) (zie: The Smile en The Comet Is Coming) is iets apart, iets speciaals. Een intiem, warm gevoel kreeg je door dit groovy muzikaal badje. Skinner is een uitzonderlijke drummer, die zijn drumstel sterk beheerst. Hij laat zich eveneens omringen door muzikanten die op diezelfde manier denken en doen als hemzelf. Hemelse baslijnen en aanstekelijke blazers vullen die bijzondere drums perfect aan. De vrij sobere verlichting is ideaal bij dit geluid. We zagen hier een zachtmoedige kant van de jazz. Wat een totaalbeleving.
"Met een achtergrond in geluid en beeldende kunst, onderzoekt ze de spanning tussen deze velden. Door alledaagse verwondering en intuïtie te combineren een algemene nieuwsgierigheid naar de grenzen en flexibiliteit van verschillende materialen, maakt ze werk met theatrale, cinematografische en poëtische elementen.", lezen we in de biografie over de Brusselse klankentovenares Amber Meulenijzer (****).
De artieste werkt met luidsprekers, waarvan een is opgesteld achteraan de Salon. Een vol geluid ontstaat er en elk aspect van wat geluid echt betekent, wordt benaderd.
De luisteraar wordt dan ook letterlijk meegesleurd in een verhaal van drones die intiem als oorverdovend hard blijven nazinderen in je hoofd.
Amber Meulenijzer prikkelt met haar klankvirtuositeit een breed uiteenlopend veld aan emoties. Die klankentapijtjes wekken beelden op die angst, pijn, vreugde en genot perfect met elkaar verbinden. Wat een palet aan klanken!
De in Amerika geboren, in India opgegroeide en in Londen residerende percussionist Sarathy Korwar (*****) zorgt niet alleen voor een cultuurschok, de verschillende lagen van percussie worden door hem en zijn band compleet uit de doeken gedaan, in een kleurrijk totaalbeleven. Sararthy Korwar zijn laatste album ‘Kalak’ wordt met lovende kritiek overladen. 'Een magistrale mix van Indiase percussie, jazz en dance.' lezen we.
Andere instrumenten hebben hun inbreng, en percussie wordt tot kunstvorm verheven. Er is de oneindige zin tot experimenteren.
De mooie beelden uit voornamelijk India, zorgen voor een mooi aansluitend visueel effect. Een versmelting die tot de verbeelding spreekt.
Met de EP 'Kannibalisme & Masturbatie' schopt het duo LIONSTORM (****) lekker keet in Nederland, het wilde duo houdt ervan elk heilig huisje een ferme schop onder de kont te geven. Ze combineren het met hiphop en met rap met een boodschap.
Het optreden vond plaats in de Bonnefooi. We zagen twee dames die hun gal uitspuwden en lekker om zich heen trapten. Een dosis humor was niet veraf. Het werd een knallend hiphop feestje. We lieten ons gewillig meevoeren naar die lekker ruige, vieze wereld van LIONSTORM. Sterk.
In de laatste rechte lijn maken we ons op voor twee dansfeestjes, eerst was er KODE 9 (****), die naast een show met visuele effecten ook een DJ act bracht van drie kwartier elk; wij gingen een kijkje nemen van de live show waar knallende, oorverdovende beats in een experimenteel kader, in combinatie met kleurrijke beelden op het scherm, de trommelvliezen deden trillen. Een visueel totaalbeleven. De sound van KODE 9 werkt verslavend, hypnotiserend en verstaat die unieke kunst om een soort rave te doen ontstaan.
Voor de DJ act gingen we even verpozen buiten de zaal, en we hoorden de pompende beats nog steeds knallen door de boxen …
Ook Bolis Pupul (*****) zorgt voor een wervelend dansfeest om de avond af te sluiten. Wat een knaller ook! De man is als een klankentovenaar bezig, en doet de grenzen tussen genres vervagen. In de elektronica experimenteert hij met een kleine dosis free jazz. Iedereen gaat uit z’n dak.
Verder was er nog DJ Marcelle, die de Club in vuur en vlam zette rond middernacht. Wij genoten nog even na van de bonkende beats die Boris ons bood …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
Daddy Long Legs - Finaal murw gebeukt
Het was weer feest in l'Aéronef dankzij mijn favoriete rhythm & blues rockers, Daddy Long Legs, maar eerst kregen we nog het losbandige duo, Les Deuxluxes, voor de voeten geworpen.
Het tweetal uit Montréal verscheen in een outfit die zeker niet zou misstaan op het Kamping Kitsch Club festival en had er duidelijk heel veel zin in. De af en toe flink met haar derrière schuddende zangeres Anna Frances Meyer had twee basgitaren meegebracht, waaronder een Flying V, waarop ze gewoon gitaar speelde.
Haar copain, de van een indrukwekkende knevel voorziene Étienne Barry, speelde ook gitaar en ramde met zijn voeten voortdurend een snare en een kickdrum. Het zag er erg rock-'n-roll uit en de twee deden er ook alles aan opdat het ook zo zou klinken maar dat wou nooit echt lukken.
Aan inzet geen gebrek en mijn sympathie hadden ze zelfs meteen maar de nummers en eigenlijk ook de sound klonken te mager om langer dan een paar minuten bij te blijven.
Daar kon een song waarbij Meyer een dwarsfluit tevoorschijn toverde of een Stooges cover (“Loose”) niets aan veranderen.
Qua entertainment viel dit zeker mee, maar hun tweede en meest recente plaat ‘Lighter fluid’, die volledig live werd opgenomen in een 19e eeuwse kerk, zou ik toch niet meteen aanbevelen. Binnenkort krijgen ze nog een herkansing op Roots & Roses.
Ik zag Daddy Long Legs precies één maand voor de lockdown in l'Abattoir in Lillers, een excentrieke kroeg waar de muzikanten na het optreden een glas champagne krijgen aangeboden. Toen al was duidelijk dat een bijzonder ambitieuze Brian Hurd liever in Lille dan in Lillers had gespeeld. Die hoge ambities moeten tijdens de covid periode een flinke knauw hebben gekregen en het was dan ook de vraag of de groep deze moeilijke periode zonder kleerscheuren doorstaan had. Het antwoord hierop kan niet anders dan positief zijn want na het einde van de coronabeperkingen begon Daddy Long Legs als een bezetene te touren en verscheen er een nieuwe plaat die geproducet werd door Oakley Munson (Black Lips) en waarop gastrollen zijn weggelegd voor John Sebastian (The Lovin' Spoonful) en Wreckless Eric.
‘Street sermons’ is zeker een knappe plaat geworden maar misschien net niet dwingend genoeg. Dat laatste kon absoluut niet gezegd worden over hun optreden in l'Aéronef, integendeel. Vanaf de eerste seconden werden we bij ons nekvel gegrepen en die klemvaste greep werd niet meer gelost tot de allerlaatste noot was uitgestorven.
Op het podium wordt Daddy Long Legs tegenwoordig bijgestaan door een vierde man, pianist Dave Klein, iets wat de sound wat voller laat klinken en tevens voor een extra stem zorgt tijdens de vaak samen gezongen nummers. Op ‘Street sermons’ speelt producer Oakley Munson piano en dat beviel Brian Hurd zo goed dat hij er live absoluut een toetsenist bij wou.
Daddy Long Legs mocht dan al een nieuwe plaat komen voorstellen, de oude nummers werden zeker niet vergeten en er werden zelfs enkele bijna vergeten parels van onder het stof gehaald. De set werd furieus geopend met "Dead and gone" en meteen werd duidelijk dat Daddy Long Legs scherper stond dan ooit.
Vier individuen die perfect op elkaar zijn ingespeeld en aan een setlist absoluut geen boodschap hadden. Murat Aktürk die zijn gitaar onontkoombaar liet swingen en zich niet uit het lood liet slaan door vervelende kabelproblemen. Drummer extraordinaire Josh Styles, magiër met de maracas die hij soms gewoon als drumstick gebruikte. Nieuwe man Dave Klein, die er angstvallig voor zorgde dat zijn vetkuif in de juiste plooi lag, viel misschien wat minder op maar paste toch perfect in het plaatje. En dan was er uiteraard nog Mister Daddy Long Legs himself: een fenomenale frontman voorzien van een onvermoeibare rasp. De bluesman van de groep die zijn resonator gitaar delicieus bepotelde en verwoestend uithaalde op zijn mondharmonica. Dat hij een meester is op dat laatste instrument, waarvan hij er een ganse koffer vol bijhad, is nu ook officieel want Brian Hurd kreeg onlangs een endorsement deal van Hohner Harmonicas, iets wat alle grote harmonicahelden op zak hebben en waar hij sinds de geboorte van Daddy Long Legs altijd op aasde.
Van de nieuwe nummers onthoud ik vooral "Nightmare" waarvan de gezongen intro gejat lijkt van het vermaledijde "Sugar baby love" van The Rubettes en dat ondanks de donkere tekst ongelooflijk uitbundig klonk en dat in pure glamrock stijl.
"Street sermon" kon bogen op een onvervalste chain gang sound en met "Rockin' my boogie" werd nog eens een blik ouderwetse rock-'n-roll opengetrokken.
De zaal kwam helemaal tot het kookpunt toen Brian Hurd tijdens "Evil eye" net als Mozes met een handbeweging het publiek liet splijten zodat hij door de zaal kon wandelen.
Afsluiter werd "Motorcycle madness", op verzoek van een motorcycle madman uit het volk, waarin Hurd op een indrukwekkende wijze het geluid van een brullende motor op zijn mondharmonica imiteerde terwijl er voor hem een kolkende moshpit ontstond.
Finaal werden we murw gebeukt met een uitgebreide bisronde. "Death train blues", waarin Hurd dit keer een denderende trein op zijn bluesharp kon nabootsen, gevolgd door het lang niet meer gehoorde "Big road blues" om te eindigen met een weergaloze versie van "Fire and brimstone". Die laatste song, origineel van Link Wray, zag ik reeds door talloze groepen gecoverd worden maar wat Daddy Long Legs er hier van maakte overtrof alles.
Live staat Daddy Long Legs op een eenzame hoogte en wie dat wil checken kan dat nog op zondag 4 juni tijdens Goezot in 't Hofke (Oud-Turnhout).
Organisatie: Aéronef, Lille
BRDCST 2023 - dag 1 - In beeld en klank een bedwelmende combinatie tot een Marokkaans punkfeest
BRDCST 2023
Ancienne Belgique
Brussel
2022-04-07
Erik Vandamme
Voor onze jaarlijkse wandeling doorheen het gevarieerde aanbod van experimentele muziek, zakten we ook in 2023 af naar het gezellige festival BRDCST, dat naar goede gewoonte doorgaat in de verschillende complexen van de Ancienne Belgique, alsook enkele optreden in de Bonnefooi, het al even gezellige muziekcafé vlak over AB.
Het werd een lang paasweekend voor de fijnproevers van ontdekkingen en voor wie houdt van experiment.
Dag 1 werd er eentje van ‘in beeld en klank een bedwelmende combinatie tot een Marokkaans punkfeest’.
Het fenomeen CAN - Ege Bamyasi (****) mocht de eerste avond openen in de zaal. Deze legendarische Krautrock band heeft zijn stempel gedrukt op de experimentele muziek. Als er één groep model staat voor de Krautrock dan is het wel Can en toch is Can veel groter dan de Krautrock.
‘De (West)Duitse band wordt gezien als een van de innovatiefste groepen ooit en geldt als een pionier voor de elektronische muziek, maar is ook baanbrekend geweest voor het werken met samples en het gebruik van noise’, lezen we in een biografie op een gerenommeerd prog. Magazine.
Vorig jaar mochten Sergeant, Oï les?OX, L. Jacobs en Milan W. nog de CAN klassieker ‘Tago Mago’ brengen, in een vertimmerde versie. Deze keer was een andere klassieke plaat aan de beurt 'Ege Bamyasi'. Het album 'Ege Bamyasi' is net iets toegankelijker dan 'Tago Mago' en ligt wat gemakkelijker in het gehoor, waardoor op het podium een aanstekelijk feestje ontstaat. Aangevuld met saxofonist Shoko Igarashi bezorgt CAN ons dan ook een lekker opzwepende start van het festival. De heel beweeglijke frontman maant de band aan, en zoekt alle hoeken op; de muzikanten zetten zich in met een groovy op de heupen inwerkende sound.
De Duitse formatie kreeg op deze wijze alle eer door theatermaker/muzikant Ferre 'Sergeant ' Marnef en C°. Magisch mooi dus.
Ze weet te experimenteren met accordeon, en voegt er een breed elektronisch vernuft aan toe, waardoor de klanken uit dat instrument compleet worden vervormd. We hebben het over de Belgische klankentovenares Suzan Peeters (****1/2) die voortdurend improviseert en de grenzen verlegt van het instrument.
Het experimenteren en het kleurenpalet aan elektronisch klanken in het intieme kader zorgt voor een bevreemdende magie.
De Amsterdamse formatie Ambassade (****) deed de typische jaren '80 muziek in de stijl van Fad Gadget heropleven met hun debuut 'Duistere Kamers' en stelt nu de nieuwste schijf 'The Fool ' voor.
In een aardig vol gelopen zaal, doet Ambassade ons lekker dansen door de pompende beats en de verbluffende percussie in vervormde vocals. De versmelting van die breed elektronische klanken, de bijzondere stemmen en de gitaarlijntjes zorgen voor een spookachtige, bevreemdende mooie sfeer. Ambassade vindt die 80s stijl opnieuw uit, en voegt er iets eigentijds aan toe .
Kort en krachtig was het (ultra) korte optreden van Marokkaans punk fenomeen Taqbir (*****). De gesluierde band betrad met een minutenlange intro van oorverdovende klanken het podium, en toen … gingen alle punk registers open, rechttoe-rechtaan, en lekker om zich heen stampend. Met een moshpit tot gevolg. Taqbir deed de Club op zijn grondvesten daveren. Het verbouwereerde publiek schrok wel dat het er na iets meer dan een kwartier al opzat, maar deze Marokkaanse wervelstorm blies ons compleet omver.
De band mocht dat trouwens nog eens overdoen op dag twee en drie, in diezelfde club.
James Holden (*****) had wel diezelfde intensiteit, ook al was de aankleding compleet anders. Bedwelmende klanken, een warme saxofoon, aanstekelijke percussie en beats worden gecombineerd met oogstrelende beelden, die een hypnotiserende invloed hebben op je gemoed. Een muzikaal kleurrijke wereld. We voelden de golf van intense schoonheid. Mooi.
Met enkele knappe singles en lovende (live) reviews wordt de Britste post punk DEADLETTER (***1/2) naar voor geschoven als één van de nieuwe revelaties.
De sound sloeg wild om zich heen, met aanstekelijke drums en gitaarriedels, ondersteund van een groovy sax; de charismatische frontman heeft een bijzondere stem. We stelden vast dat deze band over voldoende potentieel beschikt. In het oog te houden dus, deze DEADLETTER.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
Hanne De Backer werkt al eens mee aan wat we in de brede zin popmuziek noemen (Condor Gruppe, Backback, Nele Needs A Holiday, Pieter Embrechts, You Raskal You, …), maar ze is ook de ruggengraat van het project g a b b r o. Voor de eerste twee albums van deze freejazz/impro-band vormde ze een duo met Marc De Maeseneer. Het derde album, waarover deze review handelt, is het eerste op het eigen label en er hangt een bijzonder verhaal aan vast.
Tijdens de coronaperiode trok Hanne De Backer met drummer Raf Vertessen (die doorgaans in New York werkt) en pianist Andreas Bral langs de volledige Belgische kust. Van de Franse grens tot die met Nederland, met een bolderkar en een kameel. En met een filmploeg. De film daarvan, ‘As We Walk’, doet dit jaar een tournee langs allerlei culturele zalen en andere instellingen. Tijdens de kustwandeling deden de muzikanten indrukken op en er werd uiteraard al eens halt gehouden om wat te improviseren met het landschap, de natuurelementen en de coronamensen als inspiratie.
Die fragmenten en indrukken werden later nog eens grondig herwerkt tijdens een verblijf in de Ardennen en in een Brusselse studio opnieuw tot leven gewekt. De opnames daarvan werden gebundeld in het album ‘The Moon Appears When The Water Is Still’.
Het is geen hapklare brok, dat album. Het is fragiel en breekbaar, bij momenten. Het is minimalistisch en het lijkt geïmproviseerd. Alsof de ritmes en muzikale bewegingen te grabbel werden gegooid in de vloedlijn van de zee. Het is vaak een puzzel die je maar niet gelegd krijgt en het is dan ook nodig om je helemaal over te geven en in te gaan op de uitnodiging tot de diepere gedachte en de zelfreflectie waar deze muzikanten zich ook aan overgaven. Het album is vooral een speeltuin van emoties.
Mijn persoonlijke favoriet is de onderhuidse dreiging, het naderende onheil in “Women Gone Missing”.
Jazz/Blues
The Moon Appears When The Water Is Still
g a b b r o
https://hannedebacker.bandcamp.com/album/the-moon-appears-when-the-water-is-still
Nederlander Jan Piet Den Tex draait al mee sinds begin de jaren ’70 van vorige eeuw. Hij startte bij de bands Tortilla en Vitesse (waar onder meer Herman Brood een tijdlang deel van uitmaakte). Daarna legde hij zich meer toe op eigen werk.
‘The Starlight Adventure’ is zijn meest recente creatie. Hij noemt het album een song cycle en niet een conceptalbum. Het verschil tussen de twee is niet zo groot. De tien liedjes van het nieuwe album vormen een thematische eenheid en vertellen het verhaal van een door Europa reizend muzikantencircus aan het begin van de jaren ‘90. Den Tex blijft in de lyrics een beetje vaag over het hoofdpersonage. Het kan een fictief personage zijn of ook niet. Het verhaal is wel een mooie kapstok om de liedjes aan op te hangen.
Den Tex schreef het album samen met pianist Rob van Donselaar, die ook de muzikale productie verzorgde. Die naam doet misschien niet meteen een belletje rinkelen, maar die naam staat in de album credits van heel wat illustere artiesten en bands: Henny Vrienten en Doe Maar, Guido Belcanto, Bintangs, Vitesse, Hallo Venray, The Prodigal Sons, Rowwen Heze, … Nog een paar leuke namen die meewerkten, zijn Martijn Van Agt (Ilse DeLange), Maarten Van Damme (Racoon, Abel, Drive Like Maria) en Martijn Bosman (Kane, Gotcha!);
Het duo Den Tex-Van Donselaar had de touwtjes in handen en zij hebben een prima album met pianosongs met folky americana met een scheut chanson afgeleverd. Je kan het ook neerlandicana noemen, maar vaak ademt dit album de sfeer van verlaten landschappen, kleine dorpjes en open natuur zoals we die kennen van de Amerikaanse countryrock en americana. In de lyrics gaat het dan toch een paar keer over Milaan en andere Europese steden en als er een accordeon langskomt, kan die zijn Europese roots niet vermommen. Dan heb je nog de strijkersarrangementen die je eerder op ons continent in dit soort muziek verwacht dan in die van over de grote plas.
Den Tex toont zich hier als één van de betere zingende verhalenvertellers, een ambacht dat stilaan verloren dreigt te gaan. De boodschap is soms universeel of allesomvattend, maar door die in een concrete situatie te gieten, komt die makkelijker binnen. Als je dat kan, dan zit je bij de echt grote jongens als een Warren Zevon, Randy Newman, Jackson Browne, Robbie Robertson, … In de Lage Landen zijn er niet zo veel die dit doen. Een Nomden of een Etan Huijs, maar die hebben misschien nog niet zoveel kilometers op de teller als Den Tex.
Mijn persoonlijke favorieten van ‘The Starlight Adventure’ zijn “Pickin Up The Pieces”, “A Sudden Shift In Mood” en “Stendhal Sonata”.
Folk/Blues
The Starlight Adventure
JP Den Tex
The Cleopatras is een 100% vrouwelijke punky garagerockband uit Toscane. De dames hebben waarschijnlijk nog goede herinneringen aan de riot grrrl-beweging van de jaren ’90 van vorige eeuw. Daarmee zou albumtitel ‘Bikini Grill’ een vette knipoog zijn naar de riot grrrl-band Bikini Kill.
‘Bikini Grill’ is een leuk album dat muzikaal wat doet denken aan Unwanted Tattoo, Shonen Knife, The Donna’s en Babes In Toyland. Ze weten hun covers te kiezen, deze Italiaanse dames. Eerder deden ze al een knappe versie van “Amoureux Solitaires”, de eighties-hit van de Belgisch-Portugese zangeres Lio, en “Can Your Pussy Do The Dog?” van The Cramps, “Walk Like An Egyptian” van the Bangles.
Op dit album krijgen we liefst drie covers: “You’re Standing On My Neck” van de Amerikaanse all female-band Splendora, “Maldito” van de Mexicaanse artieste Jessy Bulbo en “Kiss Kiss Kiss” van Yoko Ono. Het origineel van Yoko Ono heeft ons nooit zo blij gemaakt als deze guitige versie met ronkende, scheurende gitaren. Het was een goede zet om dit nummer tot single van het album te bombarderen, want geen enkele andere track heeft zoveel catchyness als “Kiss Kiss Kiss”.
In de video is er een speciale rol als John Lennon voor Dome la Muerte, een – toch in Italië – legendarische gitarist uit de punk/hardcore-scene.
Andere aangename nummers op ‘Bikini Grill’ zijn onder meer “We Don’t Play Like Men”, “Mal Di Testa” (hoofdpijn) en het muzikaal een beetje atypische “I’m Fit Like Mick Jagger”.
The Cleopatras zijn overigens een prima liveband die overal in Europa op festivalpodia gevraagd worden. Op 1 mei staan ze op Roots & Roses in Lessines.
https://www.youtube.com/watch?v=HlItxKMQ5D8
Nederlands 
Français 
