Rock Werchter 2022 - Vier dagen muziekbeleving
Rock Werchter 2022
Festivalterrein
Werchter
2022-06-30 t-m 2022-07-03
Johan Meurisse
Rock Werchter - Welcome back - eventjes de wei begroeten, de handen in elkaar, het gras ruiken, kussen , en er terug tegenaan, vier dagen muziekbeleving in al z’n aspecten. Wat voelde het fijn ‘to be back’.
Liefde en Muziek , het maakt het festival universeel, streven naar gelijkheid, samenhorigheid en respect
Een dikke 10 voor gezelligheid en sfeer. En ja historisch na twee coronastiltes, ook al waren er enkele alternatieven . In de naweeën een thriller door ,jawel, coronatentakels, en ziekte. Een handvol cancels, maar gelukkig, de headliners konden er allemaal zijn.
Rock Werchter heeft aandacht voor de gerespecteerde waarden, artiesten, opkomend talent en eigen werk.
Rock Werchter bracht verschillende generaties samen, danst , popt en rockt . Het festival klinkt vertrouwd, leuk , gezellig, aangenaam en spannend.
Headliners bevestigden - Pearl Jam, Metallica met vertrouwde sets , Bazart en Imagine Dragons als tieneridolen, Maneskin voor alle leeftijden, en tot slot op dag vier The Killers, de hitmachine die voor vuurwerk zorgde , net voor de afsluitende Chili Peppers, die hun pepervat vergeten hadden. Een afkoeling op donderdag dreef snel voorbij na The Pixies. Kippenvelmoment: de herdenking van Arno op donderdag! Voor de rest warm en goed festivalweer om bij de leest te blijven.
Het festival was erg geslaagd na twee corona edities, 88.000 bezoekers per dag, 50.000 kampeerders.
Het blijft Vlaanderens meest prestigieuze en het best georganiseerde festival ter wereld …
Keuzes moeten worden gemaakt … Festival meer dan ooit … Meer groepen, meer terrein, meer ruimte voor bezoekers, meer mooie momenten … De grote tenten in een prachtige outfit. Sjiek.
Rock Werchter - Meer dan Muziek, ook Comfort, Rust- en Genietplek. Een entree in multicolor, de multifunctionele helling aan de slope, banken, shelters, en een uitgebreid assortiment van lekker eten en drinken; bars, togen en eetstandjes waren mooi ingericht.
Rock Werchter is en blijft een festival van alle leeftijden, jong en oud houden er hun eigen bands, favorits en stijl op na. Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek …
Rock Werchter 2023 is er van 29 juni tot 2 juli 2023.
Summer starts here. Een overzicht van ons parcours - Cheers!
dag 1 - donderdag 30 juni 2022 - dagje van bands met een ‘best of’
Op deze eerste dag kwam de klemtoon op een ‘best of’ van Beck, Pixies en Pearl Jam, net bands met een sterk festival ego. Ook jongere bands manifesteerden zich, Altin Gün, First Aid Kit, War On Drugs en ons eigen Ila. Het revelerende Fontaines DC was iets te cool. De fikse regenbui konden we letterlijk van ons afschudden.
Het Australischer Gang Of Youths (main stage) wist meteen het festivalgevoel aan te wakkeren met een frisse, broeierige, intense, emotievolle rockset , die door de vioolpartijen en de charismatische zanger elan en kleur kregen. Ze hebben een handvol platen uit en waren hier al eens te zien . Een terechte spotlight mag op hen, Als een Samuel Herring (Future Islands) ging het kwartet te werk, vol overgave . “In the wake of your leave” en “What can I do if the fire goes out”tekenden voor een sterke kennismaking en performance. De vier dagen kon met hen in de juiste stemming worden aangevat.
Opkomend talent van eigen bodem om in het oog te houden, da’s zeker ILA (slope), één van de winnaars van StuBru’s Nieuwe Lichting. De sound is nauw verwant met de 90s ladies PJ Harvey (remember ‘Dry’ album), Throwing Muses, Sleater-Kinney en Hole. Die grungepop klinkt live melodieus stevig, gruizig, korrelig en sfeervol; de explosieve uithalen maken het boeiend en onderstrepen het talentvolle trio rond Ilayda Cicek; haar heldere, indringende vocals zijn een pluspunt en geven een touch aan de nummers. “The sun”,”Llive to love” en hun doorbraak “Leave me dry” zijn in ons geheugen geprent. Onthou hen maar , beloftevol en een ‘must see’ …
Het Ierse Fontaines DC heeft de voorbije jaren al goed materiaal afgeleverd , met drie cd’s op een goede vier jaar tijd. ‘Skinty fia’ is de nieuwe worp. De band staat voor gejaagde post-punk met flink wat opwinding en een lichte zweem van arrogantie. Opwinding deze namiddag ervaarden we maar in de eerste nummers “A lucid dream”, “Sha sha sha” en in de laatste “A hero’s death” en “Jackie down the line”. In die zweem van arrogantie van frontman Grian Chatten, zien we een Liam Gallagher. Toegegeven, we misten enkele classics als “Too real”, “Boys in the better land”, die de levendigheid op de main stage waard maar kunnen aanwakkeren. Hun vakmanschap, coolness en maatschappijkritiek gaan nog niet altijd samen met een overweldigende set.
Het is aangenaam genieten van de sound van het Nederlands-Turks collectief Altin Gün (KlubC) , die samen met My Baby world/Turks/Indiase sounds combineren met popgroove, psychedelica, desertblues en elektronicabeats . De wisselende zangpartijen en de brede percuisie geven het kleurrijke karakter een push forward. Het buikdans gevoel was nooit veraf; we misten dit wel stiekem op het podium tijdens deze Turkse hoogmis, die de link met de Westerse sound behoudt . “Yuce dag basinda”, doorbraaknummer, zat al vroeg in de set. Ze prikkelden hun publiek en al heupwiegend dansten we door de set heen . Een zomerse cocktail. Het opzwepende, groovy “Supurgesi Yoncadan” , met wat disco en Leftfieldgrooves, was de perfecte afsluiter, die droom en werkelijkheid kruist; alle registers werden eens opengetrokken om ons in alle gelukzaligheid uit te wuiven.
Al werd het iets frisser, op het podium was het uiterst warm bij de zusjes van Haim, die in bikini de main stage opkwamen . De drie zusjeswaren op hun gemak, grapten, deelden plaagstootjes uit en maakten er eigenlijk een uiterst aangename set van met hun aanstekelijke , gevoelige indiepop. Hun samenzang en de wisselende, aanvullende zangpartijen siert. ‘Women in music pt III’ en ‘One more Haim’ tour lazen we in grote letters. Het brengt hen muzikaal terug op het voorplan . We gaan niet overstag in hun muziek, maar het sterke materiaal zat goed verdeeld, van opener “Now i’m in it” , “Want you back”, “Don’t wanna” , ”The wire” tot het afsluitende “The steps”.
Carly Rae Jepsen (Barn) - Precies tien jaar geleden hadden we de grote doorbraak van de Canadese zangeres. Naast haar pop, herinneren we de verlegen blik en de bruine haren …. Wie haar nu ziet, ziet een blonde furie in een spierwit gewaagd kleedje met kniehoge laarzen. Muzikaal zijn het eerder de hits, die het moeten maken , o.m. “I really like you” en” Call me maybe”. Ze weet nog steeds een jonger publiek aan te speken. Haar brede glimlach toonde aan dat ze zich amuseerde. Een leuk, opwindend setje, niet meer, niet minder. (Michael)
Cigarettes after sex (KlubC) blijft goed score n … als band; steevast worden de heren in leren jekker sterk onthaald in ons landje. Een afgeladen volle Barn zweeft mee op hun sombere, ingenomen, zalvende en slepende muziek; een voortkabbelend beekje van postrock en slowcore. De zachte zangpartij biedt nog meer intensiteit. Af en toe klonk het wat krachtiger, maar nergens overslaat het de zachtmoedigheid . ‘Moonlight shadow’muziek , met de maan op de achtergrond, sleept ons gemoedelijk van “Affection” naar “Heavenly” tot “Apocalypse”.
En die apocalyps ontaardde in de verwachte fikse regenbui, maar de zusjes Klara en Johanna Söderberg van First Aid Kit (Barn) maakten het leefbaar door hun onderhouden dromerige, broeierige folkyrootspop. Ze zijn een graag gezien gast op Werchter. Een los contact met het publiek maakte hun muziek nog warmer en pakkender. De nieuwe songs “It’s a shame”, “Rebel heart” en “Fireworks” zijn aangenaam luistervoer , maar persoonlijk houden we meer van de swing op “King of the world” , opener van de set, het puike “The lion’s roar” en het afsluitende zwierige “Silver lining”, dat iedereen meezong . Het was heerlijk genieten van Don Henley’s “The boys of summer” en hun eerbetoon aan icoon Emmylou Harris onder “Emmylou”. First Aid Kit klonk romantisch kleurrijk en werd enthousiast onthaald!
En moet er nog meer regen zijn op … The Pixies (main stage) begonnen eraan . De weergoden werden aanhoord en midden de set hield het op. Intussen waren ze al goed op dreef met hun grungy noiserock . Het ronkte, rammelde en explodeerde in snelvaart tempo. Deze masters in het genre, van mid80s-begin90s, zijn een kleine tien jaar terug bij elkaar in bijna originele line-up (Black Francis, David Lovering, Joey Santiago, en nu met Paz Lenchantin als bassiste (ipv Kim Feal). Ze speelden een straf concert. Op scherp. Ook zij hebben hier een vaste afspraak! Een ‘best of’ kon niet ontbreken , met enkele echt goede nieuwe nummers (“Human crime”, “There’s a moon on”) , die weliswaar iets minder knallen, maar verdomd strak klinken. Het was al eens anders sinds hun return , maar bon, dat was toen , dit is het nu. Een muzikale tsunami van snedige, felle, gierende en innemende gitaarpartijen, diepe bastunes en hitsende drums. Bovenop de schreeuwvocals van Black Francis, met de jaren iets ouder, doorleefd , maar nog steeds één die dwars door je heen snijdt. Hij is intussen wel een paar kilos kwijt.
Iedereen beleefde hier ‘the time of his life’, zong en brulde mee op “Here comes your man”, “Vamos”, “Gouge away”, “Broken face”, “Isla de encanta”, “Caribou”, “Cecilia ann”, “Rock music”, “Gigantic (mooi gezongen door Paz!), “Wave of mutilation” en “Where is my mind”. “Monkey gone to heaven“of “Debaser” werden hier opgeborgen. Ingenieus afsluiten deden ze met eentje van Neil Young “winterlong”. De 55+ Pixies are back.
Glints (the slope) - een beertje met beats - Hiphop heeft z’n ingangspoort gevonden op Werchter. O.m. met Glints, de man die Antwerpse en Britse zelfzekerheid combineert. Terecht als je onlangs het voorprogramma deed van een 50 Cent, een groot idool van hem. “Roma”(tot twee maal toe) en “Bugatti” waren singles die er niet eens zo hard bovenuit staken. De nummers hebben een beetje hetzelfde karakter van energieke hiphop en pompende beats. Fijne set van een teddybeer die zijn klauwen laat zien. (Michael)
De veelzijdige , muzikale duizendpoot Beck Hansen (Barn) tekende ook voor een ‘best of’ , in drie gedaantes nl. van z’n meest gekende nummers , de sing/songwriter in zich en die houdt van een potpourri in z’n erfgoed. Het werd een ontspannende, groovy , innemende muzikale trip . Ondanks dat hij iets later begon, hadden we hier net als bij z’n vorige passage , zes jaar terug , meteen knallers “Mixed bizness”, “Devils haircut” en “The new pollution”. De swingende groove en vibe behield hij op “Dreams” , “Colors” , “Wow”, alsook Gorillaz’ “The valley of the pagans”. Kleur kreeg het materiaal door de mooie projecties. Hij heeft een goed spelende band achter zich, die de verschillende stijlen tot een mooi geheel brengen.
‘The music keeps you alive’, zei hij, na al wat we al doorgemaakt hebben de laatste jaren . De sing/songwriter kwam op in “Last cause” en de twee covers , die hij maar al te graag speelt solo, “Everybody’s got to learn sometimes” (The Korgis) en “True love will find you in the end” (Daniel Johnston). De set werd strak gehouden en we kregen z’n potpourri in songs als “Black tambourine” , “E-pro” en het vast afsluitende “Where it’s at”, een allround mix, waarbij ‘de turntables and a microphone’ telkens letterlijk werden uitgediept.
Eigenlijk verraste Beck ons niet echt meer in z’n muzikale gedaantes, de set klinkt vertrouwd en blijft goed …
War On Drugs (main stage), rond Adam Granduciel, op hun beurt komen hier graag terug. De vorige keer ging de zon net onder, ideaal voor hun ‘on the road’ muziek. Ze hebben sinds hun definitieve doorbraak in 2014 al drie echt consistente platen uit ( ‘Lost in a dream’, ‘A deeper understanding’ en nu ‘I don’t live here anymore’). Vanavond was het weer iets grilliger en wist deze sound net iets minder door te dringen . Een paar parels die net dat gevoel nog meer doen opborrelen , bleven opgeborgen (“Lost in a dream”, “Living proof”, “Thinking of a place”). We werden nog net voldoende in die Dire Straits/Tom Petty vibe van aantrekkelijke, zweverige, psychedelische rootspop en Granduciels deels onvaste, doorleefde vocals, meegesleept. De instrumentatie kreeg voldoende ademruimte en weefden de songs aan elkaar; vooral de sax was een meerwaarde. Tien songs in 75 minuten. “Nothing to find” opende de muzikale leefwereld en was het vooral het drieluik “Red eyes”, “Under the pressure” en de titelsong van de nieuwe plaat die intrigeerden en ons volledig in beroering bracht . Sjiek, goed , maar vanavond net iets minder beklijvend en punch.
Lianne La Havas (KlubC) - niets bitter, veel zoet - Ze is een graag gezien dame; na de passage in OLT Rivierenhof palmt ze hartverwarmend, opnieuw, haar publiek in . Ze heeft ook een nieuwe plaat uit. “Green & Gold” opende de set. Ze grossierde gemoedelijk doorheen het oeuvre van de drie platen. Tussendoor uitte ze haar bewondering voor idolen Radiohead met de cover “Weird Fishes/Arpeggi”. “Unstoppable” leek wel het meest toepasselijke nummer vanavond. Met de gitaar hoog in haar armen gedragen creëerde ze een intieme, breekbare maar tegelijk sterke sfeer. Een puike prestatie. Ze werd sterk onthaald. “Bittersweet” eindigde de fluweelzachte, zoete soul. Dit is een talentvolle, gepassioneerde zangeres, die een overtuigende set speelde. (Michael)
Pearl Jam (main stage) is inderdaad een vaste waarde geworden. Hun intense solide rock blijft boeiend en doorstaat de tand des tijds. De muziek van Pearl Jam is er van ongekende hoogtes van vijf klassenbakken. Pure rockmuziek , rechttoe-rechtaan, zonder al te veel tierlantijntjes; Pearl Jam , al meer dan 30 jaar hun eigenste zelve. Mannen die zich naast een Neil Young en Crazy Horse kunnen plaatsen . Afsluiter “Rocking in the free world” was terecht een mooi eerbetoon.
Ook zij hielden er een ‘best of’ op na, met twintig nummers in goed twee uur. Voldoende afwisseling dus in hun backcatalogue van doorbraak ‘Ten’, classics en recent materiaal. Live spoelen ze steevast enkele covers, o.m. “Rain” (The Beatles), die de set opende, en iets verderop “I believe in miracles” (The Ramones). Vedder vergeet z’n idolen niet , staat voor solidariteit, samenhorigheid en draagt het publiek een warm hart toe .
Emotie is een centraal gegeven , er is ruimte voor intense, sprankelende gitaarsoli en gierende gitaarpartijen, die de nummers tot onnoemelijke hoogtes brengt, “Even flow”, “Corduroy”, “Quick escape” en verderop in de bis natuurlijk “Black”, “Alive” en “Rocking in the free world”. De recente “Dance of the clairvoyants”, “Do the evolution” meten zich met de kleppers. Verder neemt een “Nothingman” en “Jeremy” ons probleemloos in. Het meezinggehalte op de songs is groot.
Pearl jam is één met z’n publiek . Iedereen geniet. Black Pumas vindt Vedder één van de bands van het moment . Dat toont hij op z’n t-shirt . De omgekomen concertgangers op Roskilde op deze 30 juni (in 2000) werden herdacht op “Long road” , waarbij fonkelende gsmlichtjes de lucht ingingen . Het toont hoe betrokken Vedder en C° zijn. Het toont de positiviteit van een schitterend optreden. Pearl Jam rockt met het hart op de juiste plaats!
Neem gerust een kijkje naar de pics van donderdag 30 juni 2022 (ism daMusic)@Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2686-rock-werchter-2022.html
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
V8 Brothers Village 2022 - Rockabilly tussen glimmende bolides
V8 Brothers Village 2022
Kasteeldomein Dominiek Savio
Gits
2022-07-02 + 03
Ollie Nollet
Dit was reeds de tiende editie van V8 Brothers Village maar ik had er eerlijk gezegd nog nooit eerder van gehoord. Dit is eigenlijk vooral een oldtimer show met wagens van voor 1980, vooral Amerikaanse bolides met een V8 motor, met daaraan een kustom art show gekoppeld. Daarnaast is er dus ook een muzikaal gedeelte met vooral rockabilly groepen, een poging om de tijdgeest van de gloriedagen van de tentoongestelde wagens op te roepen veronderstel ik. Zal niet veel voorstellen, denk je dan, maar dit programma was met een verdomd fijne neus samengesteld. Iets wat ik gelukkig op tijd had vastgesteld.
dag 1- zaterdag 2 juli 2022
Eerste groep die ik zag was het Italiaanse Don Diego Trio. Hier had ik wel iets van verwacht omdat de 45-jarige Siciliaan Diego Geraci toch een serieuze staat van dienst heeft en vooral omdat ze later op de avond als begeleidingsband van Deke Dickerson zouden fungeren. Maar het viel me wat tegen. Knap gespeeld, daar niet van, maar ik miste wat ziel en vuur. Dat Don Diego heel wat in de vingers heeft bewees hij door te switchen tussen rockabilly, sixties rock-'n-roll, rhythm & blues, country, western swing en honky tonk maar warm kreeg ik het er niet van. Daar zorgde de loden hitte in de tent wel voor. Dat de groep geen bed had gezien na twee late shows in Leipzig de dag ervoor zal ook wel niet geholpen hebben. Maar mijn scepsis zou later op de avond plaatsmaken voor een mateloze bewondering.
Wat ik miste bij Don Diego kreeg ik meteen bij The McCurdy Brothers uit het Britse Norwich: vuurwerk. Gitarist Jerry en (staande) drummer Adam brachten een bijzonder explosieve mix van country, blues en rock-'n-roll, ergens halverwege Seasick Steve (die zelfgemaakte gitaar!) en The Bonnevilles. Luid en smerig zoals het hoort en met verhakkelde covers van klassiekers als "Gloria" (Them), "Roadhouse blues" (The Doors) en zelfs "Rock and roll" (Led Zeppelin). Maar vergis je niet, dit was verre van een ordinair covergroepje.
Het ging er heel wat beschaafder aan toe bij het trio Black Raven uit Düsseldorf. Deze teddy-boy revival band, actief sinds 1992, serveerde erg aanstekelijke, gestroomlijnde sixties rock-'n-roll en rockabilly die me eraan herinnerde dat ook Cliff Richard rock-'n-roll is. Ideaal voor bij de koffietafel alhoewel ze op het einde met enkele raak gekozen covers van Chuck Berry en The Bobby Fuller Four ("I fought the law") mijn nekharen toch overeind kregen.
Dé reden van mijn aanwezigheid hier was Deke Dickerson, een boerenjongen uit Missouri die intussen reeds 31 jaar in Los Angeles woont en een onoverzichtelijk kluwen aan platen uitbracht. Met groepen als The Untamed Youth, The Ecco-Fonics, The Dave and Deke Combo en zelfs eentje met The Trashmen. Daarbovenop ook nog een 12-tal soloplaten waarvan ik er paar op het schap heb staan met ronkende titels als ‘King of the whole wide world’ en ‘Number one hit record’, begin er maar aan. Tevens is hij ook een notoir gitaar verzamelaar annex archeoloog die twee boeken (‘The Strat in the Attic volumes 1&2’) vol spannende verhalen over oude gitaren schreef. Niet de eerste de beste dus en dat bleek ook hier op het podium. Begeleid door Don Diego Trio, die hun job met bravoure deden, en een extra steel gitarist bracht Dickerson een wervelende set die geen seconde verveelde. Een charismatische entertainer die perfect weet hoe hij het publiek aan zich kan binden. Zo pikte hij twee heren, uitgedost in een opvallend kostuum, uit het publiek en liet ze op het podium ritmisch mee klappen of nodigde hij een kind uit om op zijn gitaar spelen. Dat mocht de aandacht voor de muziek niet afleiden want die was werkelijk subliem. Met een heldere stem en een immer sprankelende gitaar duikelde hij haast achteloos de ene na de andere parel uit de rijke Amerikaanse muziekgeschiedenis op. Van Link Wray over Gene Vincent (het geweldige "Right now") tot "Whistle bait", een cultsong uit 1958 van Larry Collins, een 13-jarige hillbilly, en volgens Dickerson de allereerste punkrock plaat ooit. Ik kreeg er maar geen genoeg van.
Met Bobby Wilson stond er opnieuw een rasentertainer geflankeerd door Don Diego Trio op het podium, aangevuld met een pianist en een saxofonist. Bobby Wilson werd in 1961 geboren in New York maar belandde als baby in een pleeggezin in South Carolina waar hij een nieuwe familienaam kreeg: Brooks. Na een jeugd vol ellende en ziektes probeerde hij het als zanger. Op aandringen van Paul Revere (van Paul Revere and The Raiders) waagde hij zich met enige tegenzin (hij bracht liever eigen werk) aan een Jackie Wilson medley wat uiteindelijk leidde tot heuse Jackie Wilson tribute shows in Las Vegas. Leden van The Four Tops vonden de gelijkenissen tussen Bobby en Jackie Wilson zo griezelig dat ze vonden dat het niet anders kon dan dat ze familie van elkaar waren. Na bloedtesten met Jackie's erkende zonen werd ten slotte duidelijk dat Bobby de zoon is van Mr. Excitement, Jackie Wilson. Wilson Jr. begon zijn set meteen met "Reet petite" en het was toch even de ogen uitwrijven. De gelijkenissen waren zo frappant, fysiek maar vooral toch die bloedstollend mooie stem. Hij beperkte zich niet tot enkel muziek van zijn vader, heel wat andere soulgrootheden mochten de revue passeren zoals Wilson Pickett, Percy Sledge en Sam Cooke. De pakkende versie van "You send me" van die laatste bleef nog dagenlang in mijn hoofd rondspoken. Bobby Wilson liet op majestueuze wijze de grandeur van het gouden tijdperk van de soul herleven. Veel nostalgie maar ook pure klasse: dé ontdekking van dit festival.
Long Tall Texans uit Brighton bestaan intussen ook al 37(!) jaar maar een echte triomftocht bleef uit. Wanneer de drie zich vergrepen aan rechttoe rechtaan psychobilly lukte het wel. Dat begrepen ook een stelletje diehards die zich uitleefden met die typische psychobilly dans met vervaarlijk uitzwaaiende knieën en ellebogen (wrecking). Maar iets te vaak klonken de nummers te gepolijst alsof ze lonkten naar de hitparade. Hun cover van "Breakwaway" (Jackie De Shannon) was misschien leuk maar ik zat er in alle geval niet op te wachten. En dat zanger en contrabassist Mark Carew zong alsof hij net zijn vals gebit had ingeslikt hielp ook al niet. Dit kon beter.
dag 2 - zondag 3 juli 2022
Op zondag keek ik reikhalzend uit naar The Booze Bombs, de beste rockabillygroep van Het Zwarte Woud. Helaas lieten ze verstek gaan en zagen we Voodoo Swing uit Phoenix, Arizona, een trio dat ook op Sjock present zal zijn. Zanger Shorty Kreutz leuterde soms iets te lang tussen de nummers maar eigenlijk mocht hun muziek, een fijne mix van rockabilly en roots, die in het beste geval ergens in de buurt van The Paladins uitkwam, er best zijn.
Dat rockabilly ook vandaag nog behoorlijk opwindend kan klinken bewezen The Wheelgrinders uit het Canadese Vancouver. Wat een band! Hier geen halsbrekende toeren: zanger-gitarist Greg Tiernan, contrabassiste Caroline Helmeczi en drummer Stuart Quale lieten de muziek voor zich spreken. Vrij authentieke rockabilly gegoten in knappe songs verwarmde mijn hart. Vooral eigen nummers met af en toe een raak gekozen cover zoals "Betty Lou's got a new tattoo" (The Creep) of "Jungle Rock" van Hank Mizell. Dat laatste nummer was trouwens de directe aanleiding voor Greg Tiernan om rockabilly te gaan spelen. Heerlijke set!
Daarna zou The Dave and Deke Combo optreden maar Dave Stuckey was niet komen opdagen. Zo gaf Deke Dickerson dan maar een hillbilly show met de hulp van, jawel, Don Diego Trio. Het deed mijn bewondering alleen maar groeien voor Diego Gerali (met de akkoordenschema's verspreid aan zijn voeten), Giulio Farinelli (staande bas) en Andy Caligaris (drums). De heren verschenen dit keer op blote voeten in een salopette (op die van Deke hing de prijs er nog aan) en hadden ze een paar schoppen bij waarmee de kinderen gitaar mochten spelen op het podium. Echte hillbillies dus, achterlijke boeren maar hillbilly is ook een muziekstroming die bestaat uit oude country en folk, oorspronkelijk uit de Appalachen, wat we ook (ongeveer) te horen kregen. Door die zelfopgelegde beperking was het misschien net iets minder dan op zaterdag maar het bleef toch vingers en duimen aflikken bij nummers als "Sitting on top of the world" (Mississippi Sheiks) of “Mule Skinner Blues" (Jimmie Rodgers), dat voorzien was van een vocale acrobatie en tevens de enige song was die hij beide dagen speelde.
The Spunyboys uit Lille mochten het festival afsluiten en ze deden dat op spectaculaire wijze. Wat zanger Remi met zijn imposante staande bas uithaalde grensde aan het onwaarschijnlijke. Aan show geen gebrek dus en muzikaal leek het al even sensationeel: perfect geoliede rockabilly waar geen speld tussen te krijgen was. Net iets te gepolijst voor mij maar het volk genoot er met volle teugen van.
V8 Brothers Village was een verrassend sterk festival en dan had ik het nog niet eens over de talloze buitenlandse dj's die het publiek, tussen de optredens door, lieten dansen. Benieuwd of deze lijn volgend jaar wordt doorgezet.
Organisatie: Dominiek Savio, Gits
Frank Boeijen en Little Kim - Oude helden en nieuwe heldin
Frank Boeijen
Toegegeven, het was in de eerste plaats Frank Boeijen die ons op een zondagavond naar De Brielpoort in Deinze lokte. De bard van bijna 65 uit Nijmegen stelt zelden teleur, ook al worden zijn jongste albums wat minder opgepikt. Zijn hits blijven overeind staan als een huis. Bovendien kregen we zo de kans al een glimp op te vangen van Little Kim. Een artiestennaam waarachter tegen alle verwachtingen in geen rapper schuil gaat, wel een rijzende ster die met country in het Nederlands aan de slag gaat.
Little Kim is Kimberley Claeys. Zij stond al achter de microfoon bij Little Kim and The Alley Apple 3, doet dat nu nog bij Kadril en werkte mee aan albums van Fernand Zeste en Guido Belcanto. Het is die laatste die haar solo-album ‘Moederland’ mee vorm geeft als producer en die voor dat album enkele klassiekers naar het Nederlands vertaalde of herinterpreteerde. Andere vertalingen voor dat album worden aangebracht door levende legende Lieven Tavernier en nieuwe songs werden geschreven door – zeker ook niet onbekend – Bruno Deneckere. Die laatste vormde in Deinze de begeleidingsband van Little Kim, samen met Andries Boone (Lenny en de Wespen) en Jasper Hautekiet (The Rhythm Junks, Milow, Guy Swinnen, … te veel om op te noemen). Al die ronkende namen, dat schept uiteraard verwachtingen. Die werden in Deinze moeiteloos ingelost.
Het concert in de Brielpoort liet ons al proeven van de albumreleaseshow voor ‘Moederland’ in november, in het Leietheater. Little Kim opende in Deinze met “Laura”, een catchy popsong van Bruno Deneckere over de relatie tussen moeders en dochters. Guido Belcanto’s hertaalde Bob Dylan’s “Don’t Think Twice, It’s Allright” tot een swingend en lichtvoetig “Wees Niet Boos”, waarmee Kim meteen de handen op elkaar kreeg. “Zo Heb Ik Gewacht Op Jou”, Belcanto’s vertaling van een song van de Zweed Daniel Norgren, graaft al wat dieper. “De Tweede Kus” is opnieuw van Deneckere en dan volgde misschien wel het eerste hoogtepunt van de avond: “Moederland”, een ontwapenende vertaling door Lieven Tavernier van Nathalie Merchant’s ‘Motherland’. Dweepten de andere songs van Little Kim tussen vrolijk en swingend, tussen country en americana, dan toont ze hier haar meer ernstige kant. De set werd afgesloten met “Ik Denk Dat De Dingen Zo Gaan”, een Belcanto-vertaling van “Guess Things Happen That Way” van Jack Clement en Johnny Cash, en Tavernier’s interpretatie van “Queen Of The Silver Dollar”.
Kimberley heeft een heldere en tegelijk warme stem die elk van die songs naar grote hoogtes voert en ze heeft genoeg charme en charisma om vanop het podium elk publiek mee te krijgen. De soms eigenzinnige woordkeuze verraadt de Belcanto-touch, maar daar houden wij wel van. Country en americana (belgicana, flandricana, …) zijn aan een revival bezig en waarom zou dat niet in het Nederlands kunnen? Wij zijn alvast benieuwd naar dat album dat in oktober uitkomt.
Heel wat ‘oudere’ helden bij Little Kim en die werden in de Brielpoort gevolgd door nog een held. Frank Boeijen verblijdt ons al sinds begin van de jaren ’80 met zijn hits. Zijn jongste albums (‘Land Van Belofte’ uit 2016 en ‘Palermo’ uit 2018) zijn muzikaal wel heel goed, maar hebben bij het brede publiek niet meer de impact van ‘Wilde Bloemen’ uit 1991. Vermoedelijk gaat zijn jongste album ‘Subliem Gebaar’ dezelfde weg op. Van dat eerder dit jaar uitgebrachte album speelden Frank en zijn band het sublieme “Die Zelfbedachte Hemel”. Eén van de weinige andere relatief recente nummers was “Donkerblauw” uit 2006. Het is best jammer dat deze nummers niet tot het collectieve geheugen van Vlaanderen behoren. Ze moeten in geen geval onderdoen voor zijn oudere werk.
Voorts had Frank Boeijen vooral een lading hits meegebracht om het publiek te plezieren, 13 jaar na zijn vorige passage in de Brielpoort: “Koud In Mijn Hart”, “Kontakt”, “Zeg Me Dat Het Niet Zo Is”, “Hier Komt De Storm”, “De Verzoening”, … Boeijen’s lange carrière en leeftijd hebben gelukkig geen impact op zijn kenmerkende, fluwelen stem en zijn band is gewoon pure klasse.
Bij een paar hits merkten we dat de zanger uit Nijmegen de woorden wat slordig aan elkaar plakte, maar dat bedekken we met de mantel der liefde voor iemand die al zo lang meedraait. Het publiek kreeg waarvoor het gekomen was en Boeijen was blij hen dat te kunnen geven.
Luid applaus en een bisronde met onder meer “Paradijs” en het zowat onvermijdelijke “Kronenburger Park” volgden nog. Frank Boeijen mocht nog een tweede keer terugkomen en bedankte Deinze met een mooie versie van “Suzanne”, de cover van Leonard Cohen die Boeijen opnam met de betreurde Yasmine.
Frank Boeijen kan je deze zomer wel vaker aan het werk zien in Vlaanderen.
Om Little Kim te zien uitgroeien tot de volgende legende zal u misschien iets meer geduld moeten hebben. Maar de aflossing van de wacht lijkt verzekerd.
Organisatie: Stad Deinze
The Henhouse Prowlers - Amerikaans getint Volksfeest, op Vlaamse wijze
Oorspronkelijk zou er in Huysmanhoeve in Eeklo een soort mini festival zijn doorgegaan, met drie avonden een breed gamma aan stijlen, namelijk van hiphop/R&B naar jazz/improvisatie tot Roots muziek.
Die avonden waren van 1 t-m 3 juli in de vertrouwde N9. Intimiteit en gezelligheid als een soort warme gloed, die je hart beroert. Op de derde dag, met zitplaatsen, kwam het gevoel nog meer tot uiting. De clubsfeer van een zaaltje als de N9 komt perfect tot zijn recht bij een bluegrass band als The Henhouse Prowlers die op aanstekelijke wijze zorgden voor een Amerikaans getint Volksfeestje op Vlaamse wijze.
Those Metal Boys With Their Metal Toys (*****) bracht ons meteen in de leefwereld van de rootscountryfolk. Dit collectief verdiept er zich sinds de jaren '70 in met hun traditioneel en breed klinkend materiaal. Ze vullen elkaar perfect aan , prikkelen elkaar en doen dat met de nodige humor en grappige anekdotes. Het is kleurrijk door de vocals en de samenhang van akoestische steel gitaar, lap steel, mandolin, viool, ukelele, dubbele bas, musical saw en harmonica. Muzikaal genoten we van dit veelzijdig geluid. Een leuk volksfeestje.
The Henhouse Prowlers (****), gekleed in strak pak, zetten dit volksfeestje gewoon verder. Deze Amerikaanse band bestaat al een kleine twintig jaar, en bracht vorig jaar nog een nieuwe plaat uit 'The Departure'. De band situeert zich binnen de Amerikaanse rootscountryfolk. Ze hebben een charismatische uitstraling.
De sfeer zit er meteen goed in en je voelt dat de band van plan is om deze driedaagse op een bijzonder feestelijke wijze af te sluiten. Het meezing gehalte ligt bij The Henhouse Prowlers enorm hoog, je brult de songs meteen mee. De akoestische, aanstekelijke gitaarriedels en contrabas klinken lekker, groovy, met een warme gloed. Er ontstaat een soort kampvuur gevoel, waarbij beelden verschijnen van een ondergaande zon aan de horizon. De muzikanten zijn begenadigde vocalisten. De samenzang is magisch en heerlijk. De best lange bindteksten en de grappige anekdotes, vervelen geen seconde.
De band krijgt de handen moeiteloos op elkaar, en blijft de lat hoog leggen. The Henhouse Prowlers sluiten hun set af met een Peter Koelewijn klassieker “Kom van Dat Dak af”, gezongen in - jawel - Het Nederlands, maar dan met een typisch Amerikaans accentje. Iets aparts, tot hilariteit van de aanwezigen.
Iedereen genoot met volle teugen. The Henhouse Prowlers, een Amerikaans getint Volksfeest, op Vlaamse wijze
Pics https://www.facebook.com/muziekclubN9/photos/
Organisatie: N9, Eeklo
Coely - Coely zorgt voor een zwoel aanstekelijke party
Oorspronkelijk zou er in Huysmanhoeve in Eeklo een soort mini festival zijn doorgegaan, met drie avonden een breed gamma aan stijlen, namelijk van hiphop/R&B naar jazz/improvisatie tot Roots muziek.
Die avonden waren van 1 t-m 3 juli in de vertrouwde N9. Intimiteit en gezelligheid als een soort warme gloed, die je hart beroert.
Op de tweede avond bracht R&B fenomeen Coely de temperatuur tot een kookpunt, met als gevolg een zwoel aanstekelijke party.
De Belgisch/Marokkaanse singer-songwriter Alioth (***1/2) is één van de grootste beloften van het Belgische indie- en popcircuit. Hij heeft een mooie stem, en is ergens tussen pop en hiphop te plaatsen, ondersteund van klasse muzikanten. Het geheel klinkt bezwerend mooi, opzwepend als intimistisch. We waren onder de indruk van de overweldigende gitaar solo's.
En Alioth verstaat de kunst om op soulvolle wijze te ontroeren. Hij is open minded en gaat geen moeilijke onderwerpen uit de weg. Allesbehalve zeemzoeterig. Naar het eind krijgt hij met het opzwepender materiaal het publiek volledig mee. Het siert hem. In de intieme momenten bezorgt hij ons een krop in de keel. Alioth is in volle ontplooiing in het genre. Een beloftevol artiest.
Coely (*****) op haar beurt zorgde voor een wervelend energiek soul/R&B/hip hop feestje. In een klein zaaltje of op een festival, Coely gaat er steeds voor. Prachtig! Coely laat zich bijstaan door twee zangers die extra opwinding bieden. Ook de muzikanten mogen in de spotlights staan, ze hebben een voornaam plaatsje in de set. Het is verdomd goed verdeeld bij Coely. De gitarist speelt vlijmscherpe gitaarriedels. Coely weet haar publiek te omarmen , met haar indringende warme vocals. Ze flaneert als een diva doorheen de set. Er kon lekker gedanst worden.
“Alive”, “Regulator” en “No way” zijn meesterlijke songs live, ze zijn een muzikale wervelwind. Een samenhorigheidsgevoel ontstaat. Schitterend hoe zij die stijlen naar een hoger niveau tilt. Muziek met een verhaal. Vol overgave.
Iedereen genoot ervan. In de bis werden kinderen mee uitgenodigd op het podium. Ze dansten mee op die heerlijke sound. De avond werd afgesloten met “Celebrate”. De coronapandemie werd definitief opgeborgen met zo’n sterk optreden waarbij Coely tekende voor een overtuigende, zwoel aanstekelijke party.
Setlist: False God//My Tomorrow//Alive//Run it Up//Can't Get Away//Regulator//No Way//Don't care// Magic Carpet // The Rise//Hush// Kaos//Celebrate
Pics https://www.facebook.com/muziekclubN9/photos/
Organisatie: N9, Eeklo
Nordmann - Wat een aftasting van de grenzen in de jazz en improvisatie weten zij te hanteren
Nordmann + Dishwasher_ + Ventilateur
Oorspronkelijk zou er in Huysmanhoeve in Eeklo een soort mini festival zijn doorgegaan, met drie avonden een breed gamma aan stijlen, namelijk van hiphop/R&B naar jazz/improvisatie tot Roots muziek.
Die avonden waren van 1 t-m 3 juli in de vertrouwde N9. Intimiteit en gezelligheid als een soort warme gloed, die je hart beroert.
Op de eerste avond werden de grenzen van de jazz binnen een breed kader afgetast en was improvisatie troef. Sjiek wat we hier allemaal hoorden.
Ventilateur (****) opende het drieluik … Vóór de corona crisis, zagen we hen nog als support van John Ghost. Het trio legde de klemtoon op een rits improvisatie, die de geluidsnormen durft te overtreden. Als improviseren een kunst is, dan heeft Ventilateur hier de grens verlegd in het genre. Dit was een bijzonder concert. De vorige keer was dit ook het geval. Op energieke wijze speelden ze. Ventilateur zorgt voor een pak verrassende wendingen, uitgekiend, van intimiteit, tot crescendo gewijs de registers open gooien. Wat een magie in die sound, in hun riffs en drumbeats. Een link naar postrock is gelegd . Het maakt de band zo apart in dat hoekje van de ‘improvisatie’.
Ook Dishwasher_ (*****), een jong en talentvol trio muzikanten beleeft enorm spelplezier. De spraakzame basgitarist, Louise van den Heuvel, wordt geflankeerd door Arno Grootaers die de drumvellen op variërende wijze streelt, en saxofonist Werend Van Den Bossche, die zorgt voor een warme gloed van de sound. We ervaren een groovy totaalbeleving.
In een vorige passage, begin 2022, als support van Echoes of Zoo, ook in N9, voorspelden we hen al een gouden toekomst. Al zagen we toen een iets meer bedeesd trio op dat podium staan, dat was nu wel even anders. Het werken aan een plaat, het ‘artist in residence’ zijn (in N9) en de podiumervaring heeft hen deugd gedaan. We zien een zelfverzekerde band die alles aandurft, grenzen verlegt en in het genre improviseert. Wat een variaties brengen ze aan. Kunde, spelplezier, entertainment en een sterke interactie. Interessant gezelschap.
Nordmann (*****) heeft al ruim z’n sporen verdiend. Nordmann is zo’n band die een heel ruim publiek aanspreekt, en over muzikale grenzen heen speelt. Nordmann heeft een bijzonder succesvol parcours afgelegd. Op ‘In Velvet' situeren ze zich ook binnen de elektronica. Het klinkt verrassend goed. Ook live.
Het geheel van percussie, gitaar, saxofoon en elektronica zorgt voor een kleurrijke, fantasieprikkelende beleving. De sound is evenzeer visueel, beeldrijk. Projecties zijn op die manier niet nodig. Ze zorgen voor een avontuurlijke, hypnotiserende trip door dit amalgaan en allegaartje aan geluiden, intiem, emotievol als extravert, gedreven. De band weet het laag per laag op te bouwen, wat intrigeert en het geheel spannend maakt. Uitersten worden opgezocht. Bijgevolg, ze leveren een overtuigende, sterke set af!
Pics https://www.facebook.com/muziekclubN9/photos/
Organisatie: N9, Eeklo
Remi Wolf - Onuitputtelijke energiebom
Nog net voor het begin van het echte festivalseizoen mocht Remi Wolf als een van de laatste de Botanique nog eens op zijn kop zetten. Met een te gekke debuutplaat ‘Juno’ (2022) waren de verwachtingen op een speelse, doldwaze en surrealistische set dan ook hooggespannen.
De concertavond werd zacht en soulful ingeleid door de charmante Britse Rachel Chinouriri. Door haar populariteit was de Rotonde al goed gevuld. Met alternatieve popmuziek op tape en live gitaarwerk van haar medemuzikant, bezong ze vaker breekbaar dans speels de vriendschap, de liefde en de daarmee gepaarde twijfels. Het broze “Thank You For Nothing” - over alcoholmisbruik - deed ons een krop in de keel krijgen. Na die oprechte ernst kreeg ze het publiek moeiteloos mee met het catchy poppy “All I have Asked” dat soms al eens deed denken aan Nilüfer Yanya. Koppeltjes gingen daarna nog dichter bij elkaar gaan staan voor het met liefde overladen “So My Darling”. Het publiek lustte er heel wat van maar een extra nummertje na het heel dansbare “Happy Ending” mocht er helaas niet komen.
De voelbare verwachtingen van Remi Wolf waren hooggespannen. Des te meer wanneer ze, nadat haar band verscheen, enkele minuten later springend opkwam om “Liquor Store” al knallend in te zetten. De uitzinnige kleurrijke en (voornamelijk) jonge muziekfans hadden er ook duidelijk zin in en gingen volledig mee met “Wyd”. De met zwoele R’n’B doorspekte “Sauce” was een bewijs van Wolf’s sterke zang maar evenzeer een eerste toonmoment van de vaardige gitarist. Remi piekte na de verschroeiende intro met “Monte Carlo” dat ondanks de moeilijke rappassage uitbundig werd meegezongen.
Meermaals hadden we het gevoel dat de Rotonde uit haar voegen barstte. Als het niet door de drummer, bassiste of gitarist was die één voor één zeer sterk speelde, dan was het zeker door de onuitputtelijke positieve vibes en energie van Remi Wolf. Op haar eigen compromisloze manier leidde ze “Sexy Villain” waarna ze heel soulful haar stem liet uitspannen in “Liz”. Niet altijd toonvast maar geen aanwezige die daar om maalde.
Al liep ze over van energie, toch kon ze even gas terugnemen tijdens het rake “Hello Hello Hello” en het vlekkeloze “Woo!”. Nog steeds bleef ze authentiek bij haar cover van Gnarls Barkley’s “Crazy” of haar eigen “Shawty” dat halfweg overvloeide naar Shaggy’s “It Wasn’t Me”.
Des te gekker werd de show voor “Volkiano” waar Wolf even achter de drum ging om haar uit te leven terwijl de drummer willekeurig lyrics prevelde. De concertavond was toen al een om in te kaderen waardoor het hele publiek er maar niet genoeg van kreeg.
Remi was naar het einde toe allesbehalve opgebrand want met het populaire “Photo ID” dropte ze nogmaals een ongelofelijke energiebom die de zaal deed daveren.
De show vloog zo voorbij en het duurde even voor Wolf en haar band terugkwamen voor meer. Met het komieke “Anthony Kiedis” en het doldwaze “Disco Man” waar ze niet enkel vocaal alles uit de kast haalde, verkochte ze ons een zeer welgekomen dreun van jewelste.
Dat Remi Wolf in een live setting floreert is een understatement. Haar muziek die veel verschillende genres aanroerde, kwam door haar zang en onuitputtelijke energie live over als een kleurrijke zaligmakend geheel waarmee ze allen van ons een zalige zomerstart bezorgde.
Setlist
Liquor Store - Wyd - Sauce - Monte Carlo - Sexy Villain - Liz - Crazy (Gnarls Barkley cover) - Hello Hello Hello - Volkiano - Woo! - Shawty / It Wasn't Me (Shaggy cover) - Photo ID — Anthony Kiedis - Disco Man
Organisatie: Botanique, Brussel
Hellfest 2022 - Beyond this world - Muzikale indrukken
Hellfest 2022
Festivalterrein
Clisson (FR)
2022-06-17 t-m 2022-06-26
Melis Arin en Daniel Buyle
Een kleine 800 kilometer gereden op 10 uur en zo komen we opnieuw toe in Clisson rock city. Na 2 jaar afwezigheid sedert de laatste editie van 2019, doet het toch allemaal wat nostalgisch en spannend aan…..it’s good to be back! We zetten onze tent op in de tuin van onze plaatselijke wijnboer die iedere editie paraat is als verantwoordelijke van de prachtige wijnbar in het bois du muscadet vlak naast de Warzone.
Vrijdag 17 juni worden we wakker in iets dat eerder meer weg heeft van een zwembad dan van een tent. Snel gebruncht, gedoucht en op weg naar de bekende rotonde met de gitaar …
De area is na 2 jaar nog niks van zijn glamour verloren: pootje badende gasten in de bloedfontein met de faceless men en enkele blootlijfse metalheads in het vijvertje met de waterval.
Dan maar snel de wei op om deze 15de verjaardagseditie echt te starten. De hangout van de dark- en soms parodische satanistische black metal. Mephorash en Seth maken dit cliché meer dan waar, dankzij hun maskers, capes, kandelaars met wierookstokjes, een altaar waarop een en ander wordt gepreveld met een dolk in de hand….
Frank Carter is onze eerste act op mainstage en de energie springt ervan af. Zeer kleurrijk en in het publiek opgaande crowdsurfende frontman die terloops ook even reclame maakt voor zijn tattooshop in hartje London….allen daarheen voor een prikje!
Opeth is op mainstage 2 de eerste echte publiekstrekker en de wei loopt effectief goed vol voor deze progressieve zweedse steenleggers. Frontman Mikael Akerfeldt vraagt zich af wat er zou gebeuren als de aftellende digitale klok aan de zijkant van het podium op 0 zou komen te staan….zoiets hebben we nog nooit meegemaakt in onze carrière, dus we zullen maar doorspelen en niet te veel tijd verliezen met mijn gezwetst zoals ik normaal doe tijdens onze set.
Geef ons dan inderdaad maar liever de gebalde energiebommetjes van The Offspring. Noodles (de mannelijke versie van Cruella Deville) en Dexter Holland tapten lekker uit hun Californisch punkvaatje zonder enig tijdsverlies aan bindteksten of onnodig gezever. Een lekker jukebox-setje met al hun hits en een nummer van hun laatste album ‘Let the bad times roll’.
Een betere opwarmer voor de Irish rovers uit Massachusetts kunnen we ons dan ook moeilijk inbeelden. Vol energie en leute bestormen de Dropkick Murphys dan ook zoals gewoonte het podium en vanaf het eerste akkoord of doedelzakgeluid is het gegarandeerd feest. We misten deze keer wel bad boy All Barr die wegens familiale omstandigheden niet op de tourbus meereed. Ken Casey moest dan ook alleen de honneurs waarnemen achter de micro, maar deed dit voortreffelijk. Dat de boys maar rap back komen! Het derde nummer uit hun stomende set was dan ook eentje met een speciale symboliek na 2 jaar stilte in Clisson….
Verder hadden we o.m. Five Finger Death Punch, The Deftones…. En Volbeat is in een veel te korte periode uitgegroeid tot een headliner, zoals eigenlijk de meeste bands van vandaag, en dat vertaalt zich bij wijlen in onnodige sterallures en te commercieel gericht waarbij de oorspronkelijke sprankel dreigt verloren te gaan. Wij genoten dan ook vooral van de oudere nummers die in hun veel te korte set zaten zoals “Lola Montez” en “sad man’s tongue”.
Dag 2 van deze metal marathon
Stevig en rechttoe-reachtaan klinkt Agnostic Front. NY Hardcore founding fathers Vinnie Stigma en Roger Miret smijten zich als vanouds ondanks het harde en zware leven dat deze mannen al achter de rug hebben. Ongelooflijk met welke kracht en energie de Roger op het podium staat als je weet dat die nog geen jaar geleden pas een zware kankerbehandeling heeft ondergaan.
Op terugweg naar de mainstage, snel langs het imposante nieuwe standbeeld van Lemmy gelopen (meer info volgt). Band te zien is Steel Panther. We blijven ons afvragen hoe een gimmick-parodie-band toch zo veel talent en vibes kan brengen als deze kleurrijke vogels uit LA. Spider, de nieuwe bassist die Lexi Foxx plaats moet invullen, kweet zich uitstekend van zijn taak, terwijl Michael Starr het even publiek over de wei smijt dat ze nooit nog een vaste bassist zullen hebben…ge kunt maar weten waar ge aan toe zijt zeker? Iets minder vrouwelijk schoon op het podium dan anders, maar dat zal wel aan de woke-movement liggen zeker?
Terug naar de Warzone dan maar voor wat serieuze pret en zelfrelativering met UK pretpunk van The Toy Dolls! Hier weet je wat je kan verwachten, want het recept is onaangeroerd: opblaas champagneflessen met confetti, een ontsnapte circus olifant, astma aanvallen, rondtollende gitaren en gekke podiumsprongetjes in een net iets te klein uitgevallen rood geruit kostuumpje en fel gekleurd piekjeshaar. Hoewel in het geval van mister Duncan de drummer dit laatste niet geheel opgaat. Dit is een pretpakket eerste klas dat je moet meegemaakt hebben!
Social Distortion - Mike Ness blijft een ongelooflijke presence hebben met een ongebreidelde dosis creativiteit, want er komt eind dit jaar een nieuw studio-album aan! 40years on the road en dan passeren er wel wat grootse songs de revue zoals “story of my life”, “sick boy”, “prison bound, i wasn’t born to follow” en de schitterende afsluiter “ring of Fire”!
Deep Purple moesten we aan ons voor bij laten gaan .
De derde en laatste dag van Hellfest part 1 begint dan ook vroeg met Kontrust op de mainstage. Jaren geleden enorm onverwacht ontdekt op de Zwarte Cross en sedertdien eigenlijk nergens meer van gehoord. Benieuwd wat ze hier gaan presteren. De roodharige zangeres in dirndl-jurkje kweet zich vol enthousiasme van haar taak en kon bij momenten wel al rekenen op reactie van het aanwezige publiek. Een echte party bomba werd het helaas niet.
Sortilege daarentegen kon de aanwezige Fransen dan weer wel in beweging krijgen, maar ja heet dat niet een beetje chauvinisme? Schitterende old school heavy metal gebracht door eerbiedwaardige grijsharige rockers die een draak wel beestig vinden als podium backdrop. Its only rock n roll but we like it right?
Over naar Italie dan met Andrea (dat is de man) en Cristina (dat is die knappe dame) die samen Lacuno Coil spelen op de mainstage. Gothic metal ontstaan in mid jaren 90 die nog steeds kan rekenen op een trouwe schare fans.Met het 10de studio album op komst eind dit jaar, waren we benieuwd of er al nieuw materiaal in de set geslopen zou zijn, maar het bleef bij Heaven’s a lie. De warmte was immens en Cristina zorgde er hoogstpersoonlijk voor dat er plaatselijk een hitte-record gebroken werd. Mamma mia!!!
De vierde band op deze zonnige zondag, is tegelijk weer een vierde nationaliteit op dit wereldfeest der metal. We zitten met Battle Beast immers bij een Finse powermetalband uit Helsinki. Helaas vinden wij het in de auto beter dan op de wei van Hellfest. Net iets te karnavalesk met die malafide hoorntjes en geel kostuumpje wat ons betreft.
Geef ons dan maar de ravissante verschijning van de metal queen haarzelve: Doro Pesch. Met haar 58 lentes blijft deze Duitse deerne verbazingwekkend aanlokkelijk in haar lederen pakje haar horns in the air gooien. Het stemgeluid zit goed, de band heeft er duidelijk zin in, dus laat ze nog maar een paar keer aandraven met haar blonde manen!
Het verwachte politieke statement omtrent de schrijnende situatie in Oekraïne kwam niet echt van Jinjer. Nochtans hadden er zich een aantal fans voor het podium verzameld met de ondertussen alom bekende blauw-gele vlag. Ook wel wat t-shirt met backprint we want our home back in blauw-gele typo. Jinjer uit Donetsk brengt progressieve metalcore, maar vooral in het oog springend hierbij is toch Tatiana Shmailyuk ofte Tati voor de vriendjes. Het kippenvelmoment heeft ze ons echter niet bezorgd.
Flying-V-gitaar-guru Michael Schenker deed dan wel weer een verdienstelijke poging om ons in vervoering te brengen. Broertje van en ex-lid van die Scorpions, jawel. Een man die gelijk een UFO onverwachts uit de hoek komt en zijn opwachting maakt met de gekste riffs en klassevol snarenwerk. Behoeft deze legende meer toelichting? Wij denken van niet, gewoon genieten en gaan.
Uitgemergeld en met een vochtigheidsgraad nauwelijks hoger dan een gedroogde haring, houden we het toch vol voor metal god Rob Halford. Ondertussen weet iedereen waar Peer zijne mosterd haalde voor de artistieke lederen outfit en metal studs waarmee Judas Priest de Britse Heavy Metal op de kaart zette. De show is quasi identiek aan die uit 2019 op de Lokerse Feesten. En zo hoort het ook, een succesformule moet je niet willen veranderen hé dr Pepper?! Anders hou je het ook geen 50 jaar vol. Ongezien wat Richie uit de kast haalt na amper een half jaar geleden nog letterlijk het hart uit zijn lijf gespeeld te hebben op het louder than life festival in Kentucky.
Ons langverwachte hoogtepunt was vandaag echter de legendarische piraten-metal-formatie uit Duitsland; Running Wild. Helaas is het probleem bij Hellfest dat de headliners op mainstage 2 pas beginnen rond 1uur en er dan al veel volk is afgehaakt. Ook nu was dit merkelijk zichtbaar en jammer dat een o zo invloedrijke band eigenlijk te laat geprogrammeerd staat opdat er veel mensen ervan zouden kunnen genieten. Dat laatste hebben wij dankzij onze volharding en zere kuiten dan wel weer gehad, want alle klassiekers kwamen voorbij. Heis de zeilen en ontkurk de rum en haal deze muziek in huis!
3 dagen rust en kwakkelweer moesten volstaan om de batterijen terug op te laden voor de komende 4 dagen van luide gitaren en dreunende drums. Helaas zou dat snel onvoldoende blijken en ons lichaam door de weergoden blijvend op de proef gesteld worden met hevige regenbuien op de anders kurkdroge en heter dan helse weide van Clisson.
De weergoden zijn ons op donderdag 23 juni echter gunstig gezind en we trekken onder een aangenaam zonnetje opnieuw naar de wei voor niemand minder dan Phil Campbell die ons met zijn Bastard Sons komt trakteren op de smakelijkste Motörhead-nummers. De sinds vorig jaar aangetreden nieuwe zanger Joel Peters kwijt zich eigenlijk beter van deze taak dan zijn voorganger Neil Starr. De verhoopte heropleving van Snaggletooth, blijft echter uit en het besef dat Lemmy echt wel uniek was groeit bij ieder nummer.
De 2 daaropvolgende shows (Tyler Bryant en Thunder) zijn nu niet echt spectaculair, maar eerder een dagvulling. The Last Internationale vormt dan wel weer een verfrissende sprankel. Gehuld in een sexy jumpsuit met gouden pailletjes bekleed, huppelt de New Yorkse frontmadam Delila Paz over het podium en waagt zich ook al crowdsurfend in het publiek. Zeer toegankelijk vermaak waar we nog wel meer van zullen gaan horen.
UFO is natuurlijk een gevestigde waarde in de rockwereld. Altijd fijn om de echte dinosaurussen aan het werk te zijn op een festival. Maar de reactie op het geklap en gejoel tijdens een hoge noot van zanger Phil Mogg is toch bedenkelijk. Wees stil en onderbreek me niet of leid me niet af als ik aan het zingen ben. Euh? Ok, dan zullen we u in stilte laten doen zeker en ons vertier elders opzoeken.
Laat ons dan maar nederdalen in de slangenkuil van David Coverdale. Daar zijn we tenminste in het fijne gezelschap van bassiste Tanya O’Callaghan die eerder ook al de grooves bracht in de nummers van Dee Snider. Een farewell-tour zegt de band en het opschrift op hun veel te dure t-shirts….Of dat werkelijk zo zal zijn, valt nog te bezien. Maar van ons mogen ze nog een tijdje blijven sissen.
In dezelfde categorie van reptielen, komt vanuit Duitsland een beestje gekropen met het gevaar in de staart. The Scorpions sluiten deze dag af op mainstage 1 en daar komt sowieso dan iedereen op af. Gevolg daarvan is dat je eerder het gevoel krijgt naar een live DVD te kijken. Nochtans een aantal leuke momenten zoals Steve Vai die even mee het podium op komt, maar vooral onze Phil Campbell die ex-bandmate en drummer Mikkey Dee komt vergezellen ter ere van wijlen Lemmy. Na de show begeven deze ex-Motorhead-ers zich naar het nieuwe imposante standbeeld van Lemmy aan de Warzone voor een inauguratie. Er zou zelfs een potje met as van Lemmy zelf in de sokkel van het standbeeld zitten. Toch speciaal en getuigend van het enorme respect dat Hellfest heeft op deze grote meneer.
De nacht verloopt nat en ook de vrijdagochtend is het nog steeds aan het regenen. Dat belooft een zompig boeltje te gaan worden.
Vrijdag bijten we de kop eraf met Dragonforce. U kent ze wel van “through the fire and flamest dat wel eens opduikt in een computerspelletje. Voor de rest gewoon lekkere powermetal en een Aziatisch ogende gitarist die de zotste kuren uithaalt op zijn gitaar. Sedert kort dus blijkbaar ook vervoegd door een frele bassiste die het visueel aspect van de show wat opkrikt.
Killing Joke is dan weer een veel complexer gegeven om weer te geven. Met hun postpunk-industrial geluid zou je nu niet direct denken dat oprichter Jaz Coleman ook een gans repertoire aan klassieke melodietjes geproduceerd heeft. Na zijn verstoppertje spelen in de Sahara in de zomer van 2012, blijft hij toch wat tekenen vertonen van het grimas-virus. Een amusant spektakel.
Ook amusant zijn de opgeknoopte en doorspieste poppen op de set van de Duitse trash-pioniers Kreator. Met hun flag of hate, wapperen ze over de bühne en de massa gaat er vlot in mee. Niets vernieuwends tijdens deze set, maar dat hadden we ook niet verwacht. Alleen leken er een paar corona-kilootjes bijgekomen te zijn.
Vervolgens de beurt aan Ministry, die er in 2019 tijdens Knotfest er ook al bij waren. Voor wie houdt van piercings op de meest ondenkbare plaatsen, is dit een inspiratiebron. De industrial metal uit de jaren 80 nam wat invloeden over uit de opkomende speedmetal en zo mixte Hypo Luxa hun typerende sound. Opvallend veel toeschouwers die waren afgezakt voor deze show, want na het optreden verlieten ze hun gunstig plaatsje voor Alice Cooper. Het kan echter ook aan de hevige regen gelegen zijn.
Old black eyes is natuurlijk een levende legende en een must om live te aanschouwen. Alice Cooper is de shock rocker in persoon. Als er dan ook nog eens een ver achterkleinkind van een bekende Weense componist aan zijn zijde staat, is het gegarandeerd helemaal feest. Als een echte hurricane raast Nita over het podium. Over ons mag ze zeker ook eens komen waaien. “School’s out” is het orgelpunt van de show. Niets nieuws in de performance, maar we hebben nu wel ontdekt dat de dansende bruid aan begin en einde van de show niemand minder dan onze Vincent zijn ega is…voila toch iets nieuws….she’s delicious and she’s mine!
Zaterdag zijn de regenwolken eindelijk overgetrokken en hebben we eindelijk eens normaal deugdelijk festivalweer.
We buiten de spits af met Eluveitie, al is dat nu niet echt iets dat ons bij de keel pakt. Ook Myles Kennedy en zijn bende heeft niet dezelfde impact als destijds met Slash aan zijn zijde. Ook spijtig dat deze laatste eens niet kwam piepeloeren of een deuntje meepingelen. Hij was nochtans in de geburen.
Het eerste echte rockmoment was afkomstig van Airbourne. Wat ze in Australië in hun kraantjeswater hebben, weet ik niet, maar hoe kan het dat dit continent van kangoeroes en koalaberen naast AC/DC nog zo een heetgeblakerde rockers aflevert? Joel heeft weer alles in huis om blikjes bier op zijn kop kapot te meppen, om op de schouders gans de frontstage af te dartelen, en ondertussen leute te hebben dat het niet meer kan zijn. This is rock ’ n roll in zijn oervorm! Leuk ook hoe er uit een volle Jack Daniel’s fles 4 Lemmy’s geschonken worden aan de Lemmy-bar. Dat waren goeie straffe! Corona is helemaal vergeten als de bekertjes van mond tot mond gaan op de voorste rijen. Weer een mooie salute aan wijlen Lemmy!
Nightwish was dan weer niet zo ons ding, maar we hebben het getrotseerd om ons plekje toch te vrijwaren voor de jungleboys uit LA, jaja Guns ’n Roses!! Mooi op tijd komen Axl, Duff en Slash het podium op en een massa volk staat gelijk sardienen eigenlijk niets te zien maar gezellig op elkaar gedrumd. Gelukkig hebben wij een goed plekje aan de merchandise tent en kunnen we genieten van alle klassiekers. Zeker niet het beste optreden dat we van hen meemaakten, maar ook niets slecht. En er zou een nieuw album aankomen? We zijn benieuwd.
Zondag is uiteindelijk de verlossende dag van deze helse marathoneditie en dankzij Metallica hun slangenkuil, mogen er aan de mainstages geen foto’s genomen worden. Bedankt James, Kirk en Lars!
We verpozen dan maar wat tussen de Temple en het Altar waar we wat kostumeske acts bezig zien met kokosmelk, wierookstokjes, cobra-zetels,….u kan het zo gek niet bedenken, maar u moet er nu ook niet perse naar op zoek gaan.
Wij kwamen vooral voor de show van Zakk Wylde en zijn Black Label Society. En de verwachtingen werden weerom ingelost. Vol overgave, passie en plezier werd een set gebracht die insloeg als een moker op een zacht gekookt eitje. Dit is dus onvervalste rock met ballen die losjes bengelen in een fel geel gekleurde schotse rok.
En dan is het eindelijk zover…Metallicaaaaaaa! Dit was het moment waar we de voorbije dagen toch echt wel voor hadden uitgezeten. En of ons wachten werd beloond! Wat is er nu mooier om deze set live te zien vanuit het reuzenrad? Zalig bovenaan stil hangen en uitkijken op een massa volk en genieten van de beste sound van de afgelopen dagen. Dit is pure nostalgie, kippenvel, euforie. De show was eenvoudig, geen overdonderende productie of podiumopbouw. Een klein eilandje dat omringd wordt door fans die de zweetdruppels zo op hun vel voelen vallen. Denkt er hier iemand dan nog aan apenpokken? Dacht het niet! Dit is gewoon ‘Kill ‘m all’!! Bedankt voor deze afsluiter!
Na de show een schitterend vuurwerk om deze 15de verjaardag mee af te sluiten.
Balans van 7 festivaldagen Hellfest:
*400.000 man is veel volk
* 7 dagen is te veel van het goeie of wij worden oud
* 40€ voor nen tshirt van zelfs een favoriete band is veel geld
* hellfest is kiezen en offers brengen, want door de vele bands die spelen is overlap in timeslot gegarandeerd
* inzetten op echte kleppers als headliners is fijn, maar creëert door de dag wel vaak het gevoel van hoe lang moeten wij hier nu nog staan wachten
* 10 dagen festival omgerekend in kosten staat gelijk aan een zeer schone reis met het ganse gezin
* 4-5-6-7 all good cretins go to heaven, hoewel wij hopen nog eerst ne keer langs de hell te mogen passeren!
Merci Hellfest et à la prochaine!!
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/2707-hellfest-2022.html?ltemid=0
Organisatie: Hellfest (Clisson (FR))
Johan Verminnen - De mooie dagen van het leven als een schaterlach en een tranendal
Als jonge snaak kwam ik , op zoek naar mijn ultieme muzikale smaken, eveneens in aanraking met het Nederlandse lied. Of in de richting van chanson en kleinkunst. De muziek van artiesten als Guido Belcanto, Miel Cools, Willem Vermandere, Boudewijn De Groot en Dimitri Van Toren passeerden regelmatig de revue tijdens de lange avonden op mijn kamertje, met mijn platendraaier als vertier.
Een ander artiest was Johan Verminnen (*****) . De eeuwige troubadour die met pakkende songs, uit het leven gegrepen, ook een idool werd. De man werd in 2021 zeventig en zou dat uitgebreid vieren met een tour en plaat 'Johan Verminnen - 70'. De plaat is er, maar de tour werd door de coronapandemie uitgesteld. Maar uitstel is geen afstel, in een goed gevuld AB theater , met een opvallend gevarieerd publiek, een ouder geworden en jonger (maar niet meer piepjong) publiek, bracht een uiterst breed klinkende set. Hij is een verhalenverteller, een man van emoties die tot tranen toe bedwingt, én de humorist die een lach tovert op je lippen. De dansmoves zitten er niet meer in, het overgrote deel van de set zit Johan op een verhoogde stoel, maar zijn charisma is hij nog niet kwijt. En ook blijkt hij nog steeds over die warme stem te beschikken waarmee hij ons in die jaren '80 wist te imponeren.
Alles begon een beetje gezapig, waarbij een huiskamersfeertje werd gecreëerd. Vooraleer het te gezapig zou gaan, en de saaiheid om de hoek loerde, gooide Johan Verminnen, bijgestaan door zijn muzikanten en dochter Pauline, gelukkig het roer om .“Mooie Dagen'” werd laaiend enthousiast onthaald; Pauline bewijst dat de appel niet ver van de boom valt, door deze song samen met haar vader te brengen. Niet alleen weet ze te bekoren met danspasjes, ze beschikt over een heldere stem waarmee ze iedereen ontroert. Johan Verminnen vertelt dan ook hoe de geboorte van Pauline is verlopen, en dat hij er een liedje heeft over geschreven , ook al 35 jaar geleden.
Er was ook een ode aan fenomeen Toots Thielemans; toen Johan vroeg om een postuum applaus , werd ook dat sterk onthaald door de aanwezigen. Johan Verminnen vertelde bovendien het verhaal hoe hij met Toots in contact is gekomen. Over Brussel of Kongo, over het leven van elke dag.
Kortom, er passeren zoveel anekdotes de revue, dat we ogen en oren tekort kwamen. Een artiest als Stef Bos vernoemt hem bij elk optreden als één van zijn inspiratie bronnen, nu weten we ook waarom. Johan Verminnen is en blijft een straffe verhalen verteller, die iedereen inpakt. Uiterst aangenaam en smaakvol.
Na de pauze werd de lat nog wat hoger gelegd, Johan plaatste de schijnwerper op zijn muzikanten (die hij voortdurend ophemelde trouwens), alsook op dochter Pauline, die twee nummers bracht, terwijl papa diep onder de indruk in een hoek zat mee te knikken. Ze steekt haar voorkeur voor het Franse Chanson niet onder stoelen en banken; ze slaagt erin iedereen mee te krijgen met haar bijzondere stem en uitstraling.
Uiteraard werd voldoende gegraaid in de grabbelton van bekende songs van Johan Verminnen, alles kwam aan bod. Met een lach en een traan. Soms zong het publiek de teksten gewoon mee, of voegde Johan wederom een anekdote aan toe. Op “Laat me nu toch niet alleen” vloeide een traantje. Het werd een emotioneel beladen set doorheen het immense oeuvre van de man.
Een immens applaus volgde op wat Johan Verminnen en zijn band presteerde. Iedereen was diep geraakt. Hij mocht zelfs tot twee keer terug komen voor een bis. Dit verjaardagsfeest werd afgesloten met “In De Rue des Bouchers”, “Ik haat die song eigenlijk'' zei hij grappend ''maar zit nu toch toevallig in Brussel'' … De song werd door iedereen meegebruld. Het tekende voor een overweldigend verjaardagsfeest … We duimen verder voor een even emotioneel knallend feestje.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
TW Classic 2022 xl - Een kleurrijke, emotievolle TW Classic
TW Classic 2022
Festivalterrein
Werchter
2022-06-25
Geert Vanassche en Erik Vandamme
Het festival seizoen is al een paar weken uit de startblokken geschoten. TW Classic werd samengevoegd met Werchter Encore en leverde een TW Classix xl op. Op die manier werden de bands over de drie podia verdeeld, met de Barn en Klub C, naast de mainstage (wat zorgde voor een overvolle tent en mensen die vaak de optredens buiten op het scherm dienden te volgen).
Op de mainstage traden de bands op die op de affiche stonden van het oorspronkelijke TW Classic. Afsluiten deden we met een zonder meer sublieme Nick Cave & The Bad Seeds, die ruim twee uur een adembenemende krachtige en emotievolle set neerpootte. En er viel die dag heel wat te beleven .
Een overzicht
AG Klub (Barn) (****) - In het rijtje 'hip hop fenomenen die een grote toekomst worden voorspeld' hoort AG Klub zeker thuis. Ondanks de magere opkomst, veel mensen waren nog onderweg naar het festival en anderen waren op de mainstage Whispering Sons aan het bekijken, zette het collectief rappers een overtuigende set neer. De jonge snaken gingen wild tekeer. Het siert hen! Ze voelden elkaar aan elkaar en profileerden zich als volleerde klasse entertainers, de raps waren op elkaar afgestemd. Er worden zelfs t-shirts in het publiek gegooid en de band port iedereen aan om lekker mee te dansen en te brullen, waardoor een aanstekelijk hip hop feestje ontstaat. (EVD)
Sylvie Kreusch (Klub C) (*****) - Ooit schreef ik in een verslag ''Sylvie, Sylvie wat doe je toch met mijn broze hart''. Sylvie Kreusch heeft een sterke, afwisselende stem en heeft een bijzondere uitstraling, sensueel als bevreemdend. Op bezwerende , hypnotiserende wijze gaat ze te werk. Als een wervelwind draait ze rond haar publiek. Indringend, integer, ingetogen als meeslepend, extravert is de sound. Soms worden alle registers open getrokken. Je wordt meegezogen naar een donkere als kleurrijke wereld.
Ze wordt ondersteund door muzikanten die haar perfect aanvoelen en aanvullen; het meest beklijvende moment was de sublieme sax van Mattias De Craene die twee songs begeleidde; in combinatie met haar vocals daalde een warme gloed neer op ons.
Als een nimf strooide ze zelfs confetti uit. Muziek en het visuele gingen hier hand in hand samen. Een adembenemend mooi concert … én ons hart (weer) in gruzelementen (EVD)
Sleaford Mods (Mainstage) (***1/2) - Nieuwsgierig of beat-arrangeur Andrew Fearn en leadzanger (what's in a name) Jason Williamson hun ijzersterke live-reputatie op een groot festivalpodium in volle siësta tijd konden waarmaken ? De harde en doordringende baslijnen en minimale samples, gekoppeld aan de agressief gedebiteerde, maar vaak onverstaanbare, teksten trokken alvast mijn aandacht. De eerste rijen (hoofdzakelijk diehard fans) waren alvast overtuigd. Het duo wist hen alvast te raken… Andrew spaart zijn muzikale inspanningen, drukt enkel op een knopje van zijn laptop bij de start van een nummer. Hij steekt al zijn energie in opwindende dansmoves. Jason bezorgt ons een lawine van woorden, (te) vaak onverstaanbaar… “Jobseeker”, “Mark ’n Mindy” klinken bekend in de oren. Origineel optreden, maar komt waarschijnlijk veel beter tot zijn recht in een zaaltje. Suggestie : waarom vervang je de laptop niet door een heuse live-band ? (GVA)
Noordkaap (Barn) (****) - Noordkaap heeft recent een drietal concertreeksen achter de rug in de AB , een tour die eigenlijk in 2020 ging plaats vinden , maar corona gooide hier roet in het eten! Wij waren er ook bij en schreven daarover: '' Noordkaap biedt zoveel meer dan een routineuze nostalgietrip. Als jonge wolven gingen ze te werk . Een stevig nineties rockfeest die de link met het heden maakt, en sterk overtuigt. Klasse.''
We vroegen ons af of Noordkaap ook op een festival weide diezelfde intensiteit en energie had … Jawel … Stijn Meuris is een klasbak die door zijn jarenlange ervaring probleemloos de band als publiek mee heeft; op zijn charisma staat gewoonweg geen grenzen. Een bomvolle Barn ontploft. Hij en zijn band zijn één! De gitaarsoli en het drumspel waren om van te snoepen.
Noordkaap is nu nog steeds een goede geoliede machine, ondanks het jaartje erbij , krachtig genoeg om iedereen te boeien en te exploderen door hun classics. TW Classic op z’n Belgische best! (EVD)
Sky Ferreira (Klub C) (**) - We hebben maar zelden een tent zo snel zien leeg lopen als bij Sky Ferreira op TW Classic, en dat heeft ze helemaal aan zichzelf te danken. Eerst rijkelijk te laat de set beginnen, ongeïnteresseerd met een grote zonnebril een routineuze klus afwerken, en tussen elke song een pauze inlassen, om wat weten we, veel te doen, zonder maar naar het publiek op te kijken … Nee, dan kun je niet op onze sympathie rekenen.
Sky Ferreira heeft nochtans een stem die vaag doet denken aan Debbie Harry van Blondie, wat een compliment is. Haar charisma en uitstraling waren spijtig genoeg allesbehalve. Een zware ontgoocheling dus … (Erik VD)
Dark synthpop à la Bauhaus en Siouxsie and The Banshees werd verteld … Een veelbelovende aankondiging, maar daar kwam niet veel van terecht. Het was eerder een flauw afkooksel van het genre. Af en toe deed een gitaarriff me denken aan Jesus and Mary Chain. Zwakke, eentonige songs, weinig overtuigende zangpartijen, slordige geluidsbalans… Voldoende om het na 3 nummer voor bekeken te houden. Sky Ferreira ontgoochelde… (GVA)
E
ven onze muzikale honger stillen op Courtney Barnett (Main Stage) (****1/2), die alvast met meer gretigheid en dynamiek haar materiaal bracht . (EVD)
De Australische singer-songwriter en gitariste was voor mij de verrassing en revelatie van TW Classic. Sterke songs, mooie composities, mooie samenzang. Deze band deed me denken aan een breed spectrum artiesten : Neil Young, Kurt Vile, een vleugje Patti Smith, The Feelies, Bear's Den, … . Back to basic…eenvoud siert. Courtney beroert haar gitaar linkshandig op een heel aparte manier. De set is goed samengesteld en met “Before you goµ” krijgen we een eerste hoogtepunt voorgeschoteld : een ingetogen song, met een leuke elektrische drum. Daarna wordt het ruiger en ruiger (iets wat de band perfect beheerst) en volgen nog een aantal parels, waaronder haar hit “Pedestrian at Best”. Ja, ik heb genoten van de rustige, coole melodieën, de zalige drumpartijen en het leuke Hammond orgeltje. (GVA)
Zwangere Guy (Barn) (****) - Zwangere Guy is een Brussels hiphop fenomeen, die zich solo als met Stikstof verdomd sterk profileert. Wat provocatie in zijn raps , teksten en in de bindteksten … Hij windt er geen doekjes om. Hij stampt met z’n corpulente lichaam vol tattoos wild om zich heen. Hij spuwt z’n mening, al dan niet met een humoristische ondertoon. Het maakt Zwangere Guy net lieflijk. In sommige nummers is hij erg persoonlijk, hij bezorgt ons een krop in de keel.
Een mooie ode aan één van zijn boezemvrienden Arno, is welgemeend, een artiest die met dezelfde ingesteldheid tekeer durfde te gaan. “Putain Putain” klonk in een hip hop naslagje, alsof Arno hevig stond mee te brullen. Controversieel of niet te werk gaan, wat hij doet is Klasse! (Erik VD)
The Specials (Klub C) (***) - De legendarische ska band The Specials wisten ons circa tien jaar geleden in de AB en op de Lokerse Feesten compleet omver te blazen door hun stomend setje.
The Specials zijn niet zomaar een ska band trouwens, ze durven buiten de comfortzone van het genre te treden. In een volle tent brengen ze hun publiek onder stoom. Een lekker aanstekelijk feestje bouwden ze, waarop stilstaan onmogelijk was.
En toch hadden we hier maar een licht opflakkerend waakvlammetje , de motor bleef wat sputteren , ondanks de breed glimlachende bandleden, hun aanstekelijke vocals, de riedels en het contact met het publiek.
De muzikale vuurballen, die hen kenmerkt, werden gespaard tot het einde van de set met drie sublieme songs. Een overweldigende finale dus. (EVD)
Een bomvolle tent enthousiaste 50-plussers, een bomvol podium… klaar voor een feestje ? The Specials openden bluesy en funcky, voegden er in het tweede nummer (“Working 4 the ratrace”) een vleugje reggae aan toe, maar hielden dit niet lang vol… Een eentonige, lauw gebrachte, zeer vervelende set kon de tent niet beroeren. Ook de hits “Rudy” en “Too much too young” gingen compleet de mist in. The Specials hadden geluk dat het regende, anders liep de tent vast en zeker leeg tijdens de set… (GVA)
The Smile (Main Stage) (****) - The Smile is het project rond Radiohead tenor Thom Yorke, samen met Jonny Greenwood en Tom Skinner, de drummer van Sons of Kemet, een grootheid binnen de jazz en c°-scene. Yorke vormt hiermee een topformatie, wat we horen op de knappe, overtuigende plaat 'A Light for Attracting Attention'.
Ook live blijkt vooral die perfectie in de instrumentatie te intrigeren. Een muzikaal spel, een avontuurlijke (soms routineuze) jam ondergaan we van Thom York en Jonny Greenwood. Maar Thom staat met een brede glimlach te genieten op het podium en spreekt zijn publiek aan, wat uitermate fijn is. Dit is een project dat in zaal ideaal tot zijn recht kan komen , die creativiteit , alternatief met melodie kruist. (EVD)
The Kid LAROI (Barn) (****) - Het Australische tieneridool The Kid LAROI staat dit jaar twee keer op Werchter. De eerste passage is op TW Classic al geslaagd , met een volle tent, volgende week komt Rock Werchter aan de beurt. De jonge, talentvolle artiest en zanger heeft het in zich om heel groot te worden; hij bewijst het door een sublieme set neer te zetten, waarbij uiteraard clichés worden bovengehaald. De visuele effecten overtuigen evenzeer .
De jonge snaak beschikt over een emotievolle , ontroerende stem. Kippenvel bezorgt hij ons. Hij heeft ook een sterk charisma.
The Kid LAROI heeft het aanvankelijk wat moeilijk om een toch iets ouder publiek voor zich te winnen, maar hij zet gewoon door en krijgt uiteindelijk de handen moeiteloos op elkaar.
Op het einde van de set laat hij enkele jongeren bij hem op het podium lekker mee dansen, tot hilariteit van de hele tent. Met zo een ingesteldheid kan en zal hij binnen de kortste keren een compleet Sportpaleis omverblazen; het potentieel is er alvast! (EVD)
Intergalactic Lovers (Klub C) (****1/2) - Intergalactic Lovers mocht de Klub C op TW Classic afsluiten. Lara Chedraoui, de frontdame, was, terecht overigens, laaiend enthousiast. Intergalactic Lovers is meer dan Lara , ondanks de aandacht die ze -vermoedelijk- ongewild naar haar toetrekt, de muzikanten geven sublieme touchs aan hun instrumenten. We zijn telkens onder de indruk.
Intergalactic Lovers brengt verschillende genres in de pop samen, met een knipoog naar de new wave van de jaren '80.
De songs zijn emotioneel beladen. Lara heeft een bijzonder bezwerende stem, die zeggingskracht bieden aan het materiaal. Ze bezorgt ons een krop in de keel. "Delay" en "Shewolf" worden uit volle borst mee gezongen door een uitzinnig publiek, we zien Lara van pure emotie een traantje wegpinken van geluk, en wij kunnen een glimlach van medeleven niet onderdrukken.
Intergalactic Lovers wist zijn publiek in te pakken op gemoedelijke, doorleefde wijze. Een gedroomde afsluiter . (EVD)
Placebo (Main Stage) - (***1/2) - Deze typische festivalband was goed, maar ook niet meer. Ze maakten het zichzelf moeilijk door niet te kiezen voor een best-of-set. Respect. De nieuwe nummers zijn niet verrassend, noch vernieuwend. De beter bekende nummers (“Too Many Friends”, “For What It’s Worth”, “Special K”, “The Bitter End”) bekoorden het publiek, een flauw afkooksel van Kate Bush “Running Up That Hill'” sloot dit middelmatig optreden pijnlijk af. (GVA)
Florence + The Machine (Barn) (*****) - Vrouwen spannen duidelijk de kroon op de zij podia van TW Classic, en daar zijn we niet treurig om. De ultiem afsluiter Florence + The Machine zet dit kleurrijk in de verf in een afgeladen volle Barn; trouwens, vele mensen stonden ook buiten aan het scherm te kijken en te genieten van dit adembenemend schouwspel. Florence trekt de meeste aandacht naar zich toe, door haar bijzondere uitstraling , haar danspasjes en haar brede, wondermooie vocals.
Als een bosnimf dwaalt Florence over het podium, gaat ze de confrontatie aan met haar publiek door haar fans vooraan de hand te reiken; de eerste rijen meisjes zijn gepakt en worden tot tranen toe bedwongen, ook zijzelf kan haar eigen tranen ook moeilijk verbergen. Dit is een bijzonder emotionele totaalbeleving waarbij publiek, Florence en band perfect met elkaar worden verbonden. Dat is al vanaf de eerste song en het blijft duren tot het bitter einde. Geen enkele seconde laat Florence je los. Blijven doorgaan tot je letterlijk terug in de realiteit belandt , hoe intens, doorleefd, onwerkelijk, onaards , betoverend het ook klonk .
Het slotstuk "Hunger", "Shake It Out" en "Rabbit Heart (Raise It Up)" waren de kers op de taart. Wat een muzikale schoonheid en sprookjesachtige optreden dus. (EVD)
Nick Cave And The Bad Seeds (Mainstage) (*****) - Uw kind voor jou zien gaan, het is zowat het ergste wat je als ouder kan tegen komen. Hoe overleef je het als dat in korte tijd twee keer voorvalt? Die vraag stelden we ons toen we Nick Cave het podium zagen betreden. Door je verdriet uit te schreeuwen in songs, op ingetogen wijze ontroeren of door verschroeiend ‘GOD’ hards uit te halen en de middelvinger te tonen.
Tijdens het optreden van Nick Cave viel trouwens de regen met bakken uit de lucht, alsof de hemel mee huilde. En toch was het geen show met al te veel droefnis. Wel meer dan voldoende weemoed en melancholie. Maar ook niet al te lang , want als de registers werden opengetrokken , werden de duivels ook ontbonden, zoals op “From Here to Eternity”, waarbij Nick aan een dame vroeg 'i need your hand, this is a song about a girl' , schitterend gewoonweg … Oorverdovende knallen deelde Cave en C° uit, vocaal als in de instrumentatie. Het zorgde voor een schokgolf op de festivalweide.
En toen waren we vertrokken voor een gevarieerde set van twee uur vol brede emotie. Nick Cave zoekt zijn publiek letterlijk op , klinkt dreigend op een “Tupelo” of zalvend op “Jubilee Street”.
De band speelt sterk in op Cave’s meesterlijke act. Neem nu de percussie van “Red Right Hand'”, als een soort hoevengetrappel van de Ruiters van de Apocalyps. Koude rillingen kregen we. Of als ‘rechterhand’ Warren Ellis bezig is , een klankvirtuoos op elk instrument , en zeker de viool en de gitaar. Hij en Cave zijn ontegensprekelijk nu met elkaar verbonden, check maar eens de laatste werken van beiden samen, de riffs en de zanglijnen zijn perfect op elkaar gestemd, o.m. op “Carnage” en “White Elephant”.
Op elke song krijg je mokerslagen te verduren. Het doet heerlijk aan wat ze presteren.
In de bis krijgen we het indrukwekkende mooie liefdeslied “Into my arms”, als kers op de taart gevolgd door “Vortex” en “Ghosteen speaks”, waarbij nog een laatste keer alles uit de kast wordt gehaald, als een ‘neverending’ emotionele rollercoaster.
Nick Cave & The Bad Seeds brengen (steeds) opnieuw een sublieme, magische performance. Ze overtreffen (steeds) opnieuw zichzelf. We voelden de regen zelfs niet meer . Wat een afsluiter …
Kortom, Nick Cave & band acteerden op championsleague niveau en degradeerden de andere bands. Meesterlijk ! (EVD en GVA)
Setlist: Get Ready for Love//There She Goes, My Beautiful World//From Here to Eternity//O Children//Jubilee Street//Bright Horses//I Need You//Waiting for You//Carnage (Nick Cave & Warren Ellis nummer)//Tupelo//Red Right Hand//The Mercy Seat//The Ship Song
Higgs Boson Blues//City of Refure//White Elephant (Nick Cave & Warren Ellis nummer)//ENCOR: Into My Arms//Vortex//Ghosteen Speaks
Organisatie: Live Nation - TW Classic- Rock Werchter
Gary Clark Jr. is momenteel met Guns’n’Roses op tour, een paar vrije dagen in het schema lieten hem toe om er even tussenuit te glippen en een openstaande covid rekening in de AB te vereffenen.
Een grote naam in de states, maar in onze contreien heeft het voor dit rastalent nog zo geen vaart gelopen. Waarschijnlijk omdat hij op zijn albums net ietsje te glad, te clean en te ‘Amerikaans’ klinkt. En dat is ook zo, de producers hebben zijn platen te uitvoerig gewassen en gestreken.
Maar Gary Clark Jr. live, dat is iets anders ! Net als bij zijn eerdere passages in de AB werd het ook nu weer duidelijk dat zijn muziek pas echt tot zijn volle recht komt op een podium. Vooral Gary’s gitaar kreeg carte blanche, de solo’s waren veel uitvoeriger, feller en intenser dan de vaak ingekorte versies op de albums. Het is helemaal niet uit de lucht gegrepen dat deze stergitarist regelmatig vergeleken wordt met de ongenaakbare Jimi Hendrix.
Als Gary oversloeg in een stevige bluesrockmodus op de fenomenale klassiekers “Numb”, “Bright Lights” en “When My Train Pulls In” kwam de Hendrix in hem volledig naar boven. Ook zijn tweede gitarist mocht even loos gaan, en die bleek er ook wat van te kunnen. Op “Gotta Get Into Something” werd het gaspedaal nog iets meer ingetrapt, een korte snedige stoot pure rock’n’roll.
Garys’ fantastische stem was de tweede hoofdrolspeler in de set. Er huisde soul in, veel soul. Prince was meermaals in de buurt (“You Saved Me”, “Pearl Cadillac”), Curtis Mayfield loerde om de hoek in “Feed The Babies”. Vooral “Our Love” was zo een wondermooie retro soulsong die dan nog eens mocht uitmonden in de meest heerlijke gitaarsolo.
Zo liep de hele set wonderlijk over van soul naar blues naar pure rock, Gary Clark Jr blonk uit in veelzijdigheid. Een meesterlijke soulzanger, een authentieke bluesmuzikant en een briljant gitarist.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Jesus & Mary Chain - Teren op het verleden, nog steeds met overtuiging
Het legendarische The Jesus and Mary Chain blijven sinds hun reünie in 2007 teren op hun gloriemomenten uit de jaren 80’ en ‘90. Het is dan ook voornamelijk met hun opvolgplaat ‘Darklands’ (1987) dat ze naar Antwerpen zijn afgezakt om het publiek te bekoren.
In een doorleefd Schots accent maakte Jim Reid de intenties duidelijk: ‘Darklands back-to-back’ gevolgd door een allegaartje van ander werk. Weinig verrassingen dus voor de eerste helft maar die waren dan ook niet aan de broers Jim en William Reid besteed. “Darklands” was allesbehalve een opwarmertje waar Jim Reid zijn stem al liet uitspannen.
Ondanks de sombere teneur, liet de drummer zich gaan en zo ook het publiek met “Happy When It Rains”. Allesbehalve statig stond daar de backing band tijdens “Down on Me”.
“Nine Million Rainy Days” beroerde vervolgens met een heerlijke luid-stil-afwisseling opnieuw de gewenste duisternis.
Hoogtepunt “April Skies” mocht dan wel anders ingepakt zijn, toch sprongen heel wat concertgangers een gat in de lucht. Zonder al veel franjes raasden ze erdoor, bereikten ze nog even een climax met “Cherry Came Too” en legden ze het geheel neer met het rustige “About You”.
Heel even namen de anciens een korte theepauze om na een kleine 10 minuten opnieuw te verschijnen. Het snedige “Amputation” uit de laatste plaat ‘Damage and Joy’ (2017) diende meteen als breekpunt met het eerste deel. Dat duurde echter niet lang want het beukende “Between Planets” was opnieuw een sprong in het verre verleden. Dit maakte het publiek uitermate enthousiast. Er moet wel iets in die thee gezeten hebben want de band trok een sprint met een opgedreven “I Love Rock ‘N’ Roll”, een onheilspellend hoogtepunt in “Cracking Up” en een te gekke “Half Way to Crazy”. Heel even leek het effect te zijn uitgewerkt waardoor het noisy donkere “Snakedriver” de sfeer bekoelde.
Het publiek leek er maar niet genoeg van te krijgen. Een verzoek naar “Head On” werd door Jim kortweg afgewimpeld waarna ze ons het swingende “All Things Pass” serveerden. Een tweede vrij recent nummer dat zo zijn plaats verdiende in het rijke The Jesus and Mary Chain’s repertoire.
Na een serenade voor rock-'n-roll kon uiteraard een afgunst niet ontbreken met “I Hate Rock ‘N’ Roll” waar Jim - het hele concert door trouwens- geen krimp gaf.
Een serieuze toegift was er met “Just Like Honey” als eerste bis, duidelijk ook een publieksfavoriet. Niet minderwaardig was het sonisch oorverdovende “Never Understand” waarna ze hun dankbaarheid uitgebreid uitdrukten.
Ondanks een uitgebreide set van 22 stuks liet The Jesus and Mary Chain enkele kansen om het volledig af te maken. Toch slaagden ze naar goede gewoonte in om liefhebbers van het eerste uur tot de meest recente fans goed bezig te houden en te beroeren. Het is maar weinigen gegeven om nog zo hard te teren op een sterk verleden, zonder schroom en met bakken overtuiging.
Setlist
Darklands - Deep One Perfect Morning - Happy When It Rains - Down on Me - Nine Million Rainy Days - April Skies - Fall - Cherry Came Too - On the Wall - About You — Amputation - Between Planets - Something I Can't Have - I Love Rock 'n' Roll - Cracking Up - Halfway to Crazy - Snakedriver - Moe Tucker - All Things Pass - I Hate Rock 'n' Roll — Just Like Honey - Never Understand
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2678-the-jesus-and-mary-chain-22-06-2022.html
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2677-partisan-22-06-2022.html
Organisatie: Trix, Antwerpen
Eosine - Wij geven de voorkeur aan het clubcircuit. Omdat we willen spelen met bands waar we van houden, en die vind je ook niet in grote arena's
Eosine is een Belgische dreampop band opgericht door Elena Lacroix. Hun songs variëren van etherisch klinkende tot meer luidruchtigere shoegaze momenten. Geïnspireerd door de warme sfeer van bands als Slowdive en Beach House, kunnen de melodieën van Eosine meer getormenteerd zijn , vol vocale harmonieën. Hun muziek brengt ook wat meer donkere, koude indrukken naar boven, achtervolgd door dampende stemmen.
De band bracht onlangs zijn debuut EP 'Obsidian' uit en kwam die presenteren op Les Nuits Botanique. We schreven erover '' Eosine raakt het publiek, heeft een theatrale inslag en onderhuids ervaren we melancholie in hun geluid. De gitaren gaan aan het eind de hoogte in en de boodschap "More Women On Stage" wordt een statement.”
Naar aanleiding van dit statement, de release van hun EP en het concert in Botanique, hadden we een leuk gesprek met zangeres Elena en bassist Brieuc.
Wie is Eosine? Vertel ons wat meer over jullie zelf, hoe is alles begonnen?
Elena: Vier jaar geleden begon ik muziek te componeren in mijn kamer. Ik heb altijd al live willen spelen, begin 2020 ben ik een band begonnen. Ik ben op zoek gegaan naar muzikanten, op sociale media en zo. Begin 2021 zijn we ook begonnen met live spelen, en nu hebben we de juiste compositie gevonden om door te gaan naar de volgende pagina.
De band is begonnen in het midden van deze corona tijden, was dit geen slechte timing? Elena: Ik zie dit niet echt als een slechte timing. We vonden de mogelijkheden om songs te componeren en afspraken te maken om onze muziek te schrijven ik heb ook enkele demo's opgenomen en zijn dan naar de studio gegaan om samen een EP op te nemen . We hebben ook een aantal video's gemaakt om te projecteren tijdens het spelen. Voor ons was het de perfecte tijd om te beginnen, we konden niet vaak live spelen tegen die tijd, en konden werken aan onze muziek. dus het was meer als voorbereiding van dingen, zonder te hoeven haasten.
Ik heb ook interviews gehad met bands die net begonnen zijn, en gestopt zijn vanwege deze corona, maar het lijkt erop dat jullie inspiratie hebben gevonden en er sterker uit zijn gekomen?
Elena: Ik denk dat de reden waarom we doorgaan, is dat we al een heleboel nummers hadden gecomponeerd voor deze corona. Het was een goed ding om ze te arrangeren om een betere setlist te maken, om live te spelen.
Jullie zitten bij het label 'JauneOrange', hoe belangrijk is dit label voor jullie geweest?
Elena: Dat is een heel grappig verhaal. Het was ons allereerste concert in september 2020. Een lid van een band die vlak na ons zou spelen, was COVID positief. En leden van JauneOrange waren op zoek naar een band om hen te vervangen. Na het concert vroeg de zanger van de vervangende band (die deel uitmaakt van het personeel van het label) of we deel wilden uitmaken van het collectief. Het was grappig omdat we nog nooit eerder hadden gespeeld, het was pas ons eerste concert..
Ik zag jullie op Les Nuits Botanique en vond het een aanstekelijke, gevarieerde combinatie van dreampop en rock. De charismatische frontvrouw heeft een overtuigende stem en is een klasse entertainer . Eosine raakt het publiek, heeft een theatrale inslag en onderhuids ervaren we melancholie in hun sound. alsof je al twintig jaar op het podium staat, klasse! Wat vind je zelf?
Brieuc: Voor mezelf, ik ben pas een paar maanden geleden bij de band gekomen. Ik heb maar een vijftal optredens gedaan in mijn leven. Ik denk dat het allemaal heel natuurlijk komt. We gaan naar veel optredens, en vinden inspiratie door andere bands op het podium te zien spelen.
Elena: Ik ga niet beweren dat we goede muzikanten zijn of zo. Maar, zoals hij zei, we vinden zeker inspiratie in het schrijven van songs, het creëren ervan op het podium gewoon door andere bands live te zien spelen en daarvan te leren. en ook, door de pandemie, hadden we de kans om veel te experimenteren. het gaat niet echt over technische dingen, maar meer over gevoelens en inspiratie komende van onze favoriete bands. We zijn veel meer bezig met het live voelen van de muziek, in het bijzijn van andere mensen. We zijn niet gestresst over de techniek omdat dat niet ons punt is of zo, dat maakt dat we ons erg comfortabel voelen op het podium, dat helpt veel.
Jullie hebben een debuut EP uitgebracht (dacht ik) in 2021 'Obsidian'; hoe waren de reacties en heeft die release wat deuren geopend?
Elena: er is iets wat we veel horen in recensies … Is dat we veel luidruchtige energie hebben op het podium, en deze EP is een soort van meer laidback. We slaagden er niet in om dat gevoel op het podium, in onze muziek te vatten op de EP en dit is het hoofddoel voor onze volgende EP . Om te proberen die energie op het podium, ook in de plaat te krijgen.
Ik hou van je muziek en ben een fan, anders zou ik dit interview niet doen, maar als je me moest overtuigen. Wat maakt jullie zo uniek dat ik jullie zou kiezen in de overvloed van 'dream pop related songs'?
Brieuc: We zijn een erg jonge band, de gemiddelde leeftijd ligt rond de 20 jaar. We maken moderne muziek, en hebben onze inspiratie vooral uit de jaren '90 gehaald. We proberen het echt op onze eigen manier te doen.
Ik vond de uitspraak 'meer vrouwen op het podium' trouwens ook wel leuk, heb je daar een verklaring voor? Is de drempel om rock te spelen zo hoog voor vrouwen in het jaar 2022?
Elena: het grootste probleem als je zegt dat je een vrouw bent en gitaar speelt, dan reageren ze 'o ja, je speelt popmuziek' en stoppen ze je in die richting. Dat is een misinterpretatie van wat we op het podium doen. Het zijn zeker meisjes die rock spelen, maar veel mannen denken dat vrouwen op het podium alleen maar popmuziek spelen, dat is nog steeds gebruikelijk in deze tijd. Toch. Dit moet echt afgelopen zijn met dit soort bewegingen. Dit op de achterkant van onze gitaar zetten is de eerste stap om deze misvatting te stoppen. Het is niet dat het verkeerd is om zachte muziek te spelen, maar rockmuziek is niet alleen voor mannen en het lijkt erop dat de gemeenschap dat nog steeds op deze manier ziet.
Brieuc: Ik ben het met je eens, er is nog een lange weg te gaan, voordat vrouwen de kracht vinden om die drempel over te gaan, en zich niet neer te leggen bij wat de markering en dergelijke hen opleggen. Een paar weken geleden speelden we op een festival in Luik. Er waren een tiental bands, en nauwelijks drie vrouwen onder hen (en al twee in Eosine). Dat is jammer, wij willen daar absoluut verandering in zien, vandaar deze verklaring.
Toch zijn er voorbeelden genoeg in de rockscene, ik noem er maar een paar, Siouxsie, Madonna, Kate Bush, Kim Wilde, Patti Smith en die zijn uit 'mijn tijd'; en toch is dit nog een moeilijk begaanbaar pad … Heb jij het gevoel dat dit - naast muziek - nog steeds een moeilijk pad is?
Elena: het verschil is er nog steeds, ja. Maar sommige dingen beginnen te veranderen. Ik zit op de medische faculteit. Er zijn veel meer vrouwelijke dan mannelijke studenten. Dat is positief om te zien dat de tendens nu verandert naar meer gelijkheid. Maar er is nog een lange weg te gaan denk ik. Soms zijn er nog steeds reacties 'je speelt goed gitaar voor een meisje' het wordt beter, maar er is nog een lange weg te gaan.
Brieuc : wat ook belangrijk is, wij hebben deze uitspraak niet uitgevonden. Het is gecreëerd door een Franse artieste Lola Frichet en we wilden haar statement hierin volgen.
Elena: dit was inderdaad zeer belangrijk voor ons, we willen deze verklaring zoveel mogelijk blijven volgen.
Ik zou het ook willen hebben over de toekomstplannen, hoe zien die eruit?
Brieuc: We spelen een paar optredens in de nabije toekomst. We spelen op Fête de la Musique à Marchin https://www.facebook.com/events/1019224665614617/ (18 juni) op 1 juli in Saint-Vith. En ook op het Micro Festival (Luik) https://microfestival.be/ (6 augustus)
Elena: naast het spelen van optredens, werken we aan onze tweede EP. Heel binnenkort komt er een nieuwe video uit. Dat is het wel zo'n beetje voor de nabije toekomst.
Ik hoor dat jullie veel optreden in Wallonië? Maar niet in Vlaanderen? Is het moeilijk voor een Waalse band om voet aan de grond te krijgen in Vlaanderen, figuurlijk dan, want ik hoor veel Vlaamse bands die niet doorbreken in Wallonië en omgekeerd. Voelen jullie dat probleem ook?
Elena: we zouden graag in Vlaanderen spelen, maar we hebben niet echt grote contacten we hopen bookers te vinden die ons in Vlaanderen willen laten spelen, door in Wallonië op te treden vinden we enkel Waalse organisatoren en het is een beetje moeilijk om hier weg te geraken door de juiste persoon te vinden.
Brieuc: als we live kunnen spelen, komen er misschien wat meer mogelijkheden we zien wel wat er gebeurt.
Geef jezelf de tijd om te groeien. Naast het maken van plannen, wat zijn jullie ambities, is er een doel dat jullie voor ogen hebben?
Brieuc: een volledig album maken op een dag, is een hoofddoel. En natuurlijk blijven toeren en zoveel mogelijk optredens doen als we kunnen.
Elena: Dat klopt. We hebben nog veel nummers op te nemen, maar het enige wat we moeten doen is onze muziek op het podium spelen, en dat volledige album opnemen is een doel en ambitie die we hebben. De nummers zijn al gecomponeerd en we kunnen niet wachten om ze te arrangeren en op te nemen als een full band album.
Wat verkiezen jullie, een groot podium op Rock Werchter, Sportpaleizen uitverkopen of een naam worden in het clubcircuit? en waarom?
Elena: Ik denk dat we liever naam maken in het clubcircuit. We houden niet echt van popmuziek, we houden van noise, Larsens en dat soort dingen. we willen zeker spelen met bands die we goed vinden, en die vind je ook niet in grote arena's.
Brieuc: we doen graag optredens waar mensen verbonden zijn met wat we op het podium doen, zoals op Nuits Botanique, daarom denk ik dat het clubcircuit de beste plaats is om naartoe te gaan.
Elena: We focussen op coherent blijven met onszelf we willen gewoon onszelf zijn in alles wat we doen , spreken van proberen te spelen in grotere gebieden en spelen met bands die hetzelfde voelen. We willen niet in een richting geduwd worden die we niet leuk vinden, om beroemder te worden. Een wereldster worden is geen doel of ambitie.
Maar er zijn bands die die keuze wel maken. Als jij de kans zou krijgen, zou je het dan niet doen?
Elena: Ik denk het niet.
Brieuc: Beroemdheid is niet ons hoofddoel. Het doel is, zoals we al eerder zeiden, spelen met bands die we leuk vinden en zij doen dat niet.
Elena: Onze eerste single Antares was 7 minuten lang, en ons label wilde dat we een ander nummer uitbrachten, korter, maar dat was niet hoe ik de dingen zag. Dus besloot ik om Antares toch uit te brengen, en dit is de weg die ik zou willen volgen
Wie zijn die bands waar je mee wilt spelen? Wie zijn je inspiratiebronnen?
Elena: het leuke aan Eosine is dat we allemaal naar verschillende soorten muziek luisteren. Beach House is er natuurlijk een van, de meer dreampop , bands als Diiv mijn doel is om te spelen in support van Girls in Hawaii een band die me heel erg geïnspireerd heeft. Deze bands die we aanbidden zijn allemaal middelmaat of zelfs groter, rock bands, we zijn niet in voor grote popsterren.
Pics homepag @Leily Malherbe
Ik hoop dat je een manier vind om je doelen te archiveren, en dat we je binnenkort ook in Vlaanderen op het podium kunnen zien. Veel geluk met alles wat je live doet
David Newbould - Ik spendeer veel tijd aan de volgorde, probeer ervoor te zorgen dat er een goede flow is van begin tot eind
David Newbould is een levensgenieter. Sinds hij zijn carrière begon met Big Red Sun uit 2007, heeft hij zijn sporen verdiend als rootsrocker, americana-artiest en versterkte volkszanger. Hij schrijft liedjes die de ups en downs weergeven van een volwassen leven dat hij vaak op het podium en onderweg doorbracht. Hij slaat een nieuwe bladzijde om met zijn vierde full-length studio album, ‘Power Up!’ (Blackbird Record Label, 10 juni 2022), een plaat waarvan de boodschappen van doorzettingsvermogen en onwankelbaar overleven worden voortgedreven door het vet, de gruis, en gitaar-gedreven branie van rock & roll.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met David, ook polsen we naar hoe hij de coronatijden heeft doorstaan, de hoogte- en dieptepunten uit zijn carrière en de verdere toekomstplannen zoals (hopelijk) een Europese tour.
David, voor de lezers die je niet kennen, vertel eens wat meer over jezelf, hoe is alles begonnen? wie waren je grote inspiratiebronnen?
Ik ben opgegroeid in Toronto. Toen ik 8 of 9 was begon ik te zingen in mijn schoolkoor, en dat raakte echt een snaar zoals ze zeggen. Ik had jarenlang deze duellerende passies van koormuziek aan de ene kant, pop en hardrock aan de andere. Ik speelde drums toen ik jong was en op een gegeven moment schakelde ik over op gitaar, wat het enige werd wat ik wilde doen. Ooit. Toen ik me na een jaar of twee voor het eerst verdiepte in het heilige driemanschap van Neil Young (hometown legend), Bruce Springsteen, en Bob Dylan, veranderde dat echt mijn leven. Vooral met Neil voor het eerst, toen ik op mijn 15e of 16e de Live Rust video zag en me realiseerde dat er plaats was voor alles waar ik van hield in één kunstvorm... het zette me op het pad waar ik denk ik nu nog steeds op zit. Ik moet Ed van de bakkerij-afdeling voor alles bedanken, hij leende me die VHS.
Je hebt een lange weg afgelegd, wat zijn de hoogte- en dieptepunten tot nu toe?
Het meest recente hoogtepunt is de bouw van een studio achter mijn huis in 2021, waardoor ik veel nieuwe dingen kan leren en mezelf harder kan pushen dan ooit. Ook zo jong van de middelbare school naar NYC verhuizen en het op de een of andere manier laten werken en een soort carrière opbouwen, dat is iets waar ik me goed bij voel. Ook in Austin Texas wonen, een van de grootste steden ter wereld, en het meemaken. Het is goud, die plek. Eindelijk in staat zijn om dit voort te zetten na de geboorte van mijn zoon 7 jaar geleden, schrijven en spelen met minder innerlijke beperkingen nu ik hem op de achtergrond heb gezet in mijn leven. Het is bevrijdend.
Minpunten: mijn onvermogen tot nu toe om een manier te vinden om naar Europa te komen en te gaan spelen. Het ziet ernaar uit dat daar dit jaar verandering in komt, dus ik kan dat van de lijst schrappen, en terug blijven gaan. Een algemeen dieptepunt is gewoon het feit dat ik al zovele jaren geen "structurele planning"-gen heb gehad, terwijl ik wou dat ik dat wel had, wat resulteert in soms sporadisch toeren en meer thuiszitten, schrijven en op lokale podia spelen. Het is soms moeilijk voor me om uit mijn eigen weg te gaan. Het enige waar ik me op kan concentreren is schrijven en opnemen. Dat is het. Al het andere is een strijd. Maar dat heb ik ingezien. En soms is het leven wat je maakt van wat je op je bord hebt liggen als het er is, nietwaar?
Een kleine vraag over de coronatijden die we de laatste twee jaar hebben meegemaakt, hoe heb je die beleefd? wat was het een bron van inspiratie?
Zoals iedereen bracht ik de meeste tijd thuis door en wenste ik dat ik een normaal leven kon leiden in een normale maatschappij. Absoluut mijn bron van inspiratie was mijn familie, en het maken van dit album met Scot Sax. Het was een goede creatieve uitlaatklep voor ons beiden, en het heeft me er ook toe aangezet om mijn eigen studio te gaan bouwen. De beperkingen die ik voor mezelf had, waren dat ik liedjes schreef en ze demode op garageband, en voor al het andere moest ik ergens anders heen. Nu kan ik dat thuis doen.
Je bent een reizende artiest (heb ik ergens gelezen), hoe voelde het om niet op de route te gaan?
Slecht! Ik hou van toeren, ik hou ervan om steeds voor nieuwe mensen te spelen en een beetje nomadisch te zijn. Ik heb nu een gezin dus ik kan niet maanden achtereen op pad, maar ik hou er zeker van om op pad te kunnen zijn, meer dan bijna alles.
Wat kunnen muziekfans verwachten als ze een exemplaar van het nieuwe album 'Power Up' op de kop tikken?
Een soort van eigenzinnige, gutturale nummers die het hele gamma bestrijken, denk ik. Met wat luide gitaren en ouderwetse drum miking methodes (mijn favoriet). Ik hoop dat ze er iets unieks in vinden dat hen op een persoonlijk niveau raakt en ook aansluit bij wat ze in de eerste plaats zo leuk vinden aan muziek. Zoals ze altijd zeggen, "schrijf het liedje dat je zou willen dat er was"...mijn favoriete albums zijn altijd degene die een leegte lijken te vullen.
Het is een zeer aanstekelijke plaat, vol van diverse emoties, doet je verlangen naar lange zomeravonden rond het kampvuur, is dat zo? Is dat een bewuste keuze?
Bedankt dat je dat zegt. Ik zou niet per se zeggen dat het een bewuste keuze is, nee. Wat betreft uiteenlopende emoties, ja, ik probeer mijn platen interessant te maken en een spectrum te bestrijken. Ik spendeer enorm veel tijd aan de volgorde, probeer ervoor te zorgen dat er een goede flow is met tempowissels van begin tot eind. Wat het kampvuurverlangen betreft, dat is echt cool, maar ik denk gewoon aan het liedje als ik het schrijf. Hoewel ik veel zomers doorbracht rond kampvuren in het noorden van Ontario toen ik jonger was, en op elk moment na de leeftijd van 15 of zo had ik mijn gitaar bij me, dus dat is er. Een andere van mijn favoriete artiesten toen ik jong was, was Jim Croce, en hij had altijd een goede door de weg getekende kampvuur vibe in zijn liedjes, dus misschien is het allemaal in mij gesijpeld. En natuurlijk de invloed van Neil Young die in die tijd als een geest om me heen zweefde. Ik denk dat veel van mijn favoriete muziek tot op zekere hoogte geworteld is in folkmuziek, dus er is altijd een beetje van dat thuis-element.
Je stem doet me vaag een beetje denken aan Bob Dylan maar dan minder hees, een bijzonder warme stem die me een goed gevoel van binnen geeft. Zijn er nog andere singer-songwriters waarmee je te vergelijken bent?
Sommige mensen waar ik zelfs nog nooit veel tijd aan besteed heb om naar te luisteren, zoals Richard Thompson, Hal Ketchum, Loudon Wainwright. Ik ken ze alle drie en heb er veel respect voor, maar elke gelijkenis is puur toeval. Af en toe maakt iemand een vergelijking met een James McMurtry of Springsteen of Dylan, en dat klinkt voor mij iets zinniger. Niet dat *ik* me met hen vergelijk, maar dat is allemaal muziek die diep in mijn bloed zit.
Ik hou ook van de gevarieerde aanpak, van intiem tot die catchyness die je in country vindt, is dat een bewuste aanpak? Wat is jouw mening over deze uitspraak?
Op een gegeven moment realiseerde ik me jaren geleden dat het er bij het schrijven van songs niet om ging een refrein of catchy element te vermijden. Ik realiseerde me dat ook al hou ik van coupletten, hoe kan ik ontkennen dat wanneer dat refrein of refrein komt, ik er ben! Het zit zo - ik hou van Townes Van Zandt, Jeff Buckley... mensen die je met een tekst of vocale aanstellerij helemaal naar zich toe kunnen trekken. Maar de manier waarop ik schrijf, zelfs als ik begin met zoiets, komt er meestal een deel dat ik wil herhalen, een deel dat ik wil blijven terugkomen in het lied ... een anker, een resolutie. Dus dat zal er altijd zijn. Maar lyrische voldoening is een beetje de naam van het spel voor mij, dus dat zal er ook zijn.
Wat zijn de verdere plannen? op tournee? mogelijk Europa?
Ja - ik kom in september/okt naar Europa voor een solo-promotietournee, en dan kom ik volgend jaar terug met mijn band. Ik kijk er echt naar uit om daarheen te gaan en voor publiek te spelen. Ik zal hier in de VS ook toeren - veel donderdag-zondag tournees en hopelijk een paar 1-2 weken naar het noordoosten, terug naar Texas, en naar het westen. Volgend jaar zal de kalender hopelijk ook meer gevuld zijn.
Mocht je naar België komen laat het me weten; ooit in België geweest en wat is je ervaring met Europa?
Ik ben er nog nooit geweest, maar ik ben er vrij zeker van dat ik er in de herfst zal zijn. Ik kan niet wachten! Ik stuur mijn muziek al sinds 2013 naar Euro/Americana radiostations, en heb goede respons gekregen, mensen vragen wanneer ik daar kan komen spelen etc.. Ik ben twee keer in Europa geweest in mijn leven, toen ik jonger was als backpacker denk ik dat je zou zeggen. Nederland, Duitsland, Praag, Engeland, Ierland... Ik vond het allemaal geweldig, maar dat was om de wereld te zien. Al een lange tijd ben ik op zoek om een publiek op te bouwen door te toeren. Ik heb vrienden die daar 1, 2, 3 keer per jaar toeren en daar hele andere carrières hebben. Dan Baird, Jace Everett, Tim Easton... het is een basis die ik graag wil cultiveren en waar ik naar terug wil blijven komen.
Nu we het er toch over hebben, wat is volgens jou het verschil tussen de Amerikaanse en de Europese scene?
Nou, dit is allemaal uit de tweede hand, want ik heb er nog nooit opgetreden, maar het lijkt erop dat het enthousiasme voor goede muziek in veel delen van Europa behoorlijk intens is. Misschien omdat elk land zijn eigen scene heeft, en ze respecteren de afstand die mensen afleggen om voor hen te komen spelen. Terwijl hier elk gebied zijn eigen ding heeft, sommige gebieden zijn echt in de kunst, anderen willen gewoon dat mensen covernummers spelen in hun sportbar. Dus ik weet het niet. Vraag het me nog eens over 6 maanden!
Ik wil graag wat vragen stellen over sociale media en Spotify en zo? Hoe belangrijk is dat voor jou als artiest en muzikant?
Nou...ik denk dat de asociale media de plek is waar veel bekend wordt over nieuwe releases, tour data, etc... Ik bedoel het is de open lucht marktplaats voor alles, is het niet? Aan de andere kant, zou ik willen dat het niet zo overheerste zoals het nu doet. Vaak mis ik het om gewoon na te denken en dingen te weten te komen die ik wil door de oude routine van jezelf omringen met mensen en dingen die je leuk vindt, en het woord dringt tot je door. Als een sociaal hulpmiddel kan ik het niet uitstaan. Als een set van zakelijke tools ... Jezelf gehoord krijgen door het lawaai daar is een kunst op zich, en door de jaren heen ben ik het werk gaan respecteren dat mensen erin steken om een miljoen YouTube views te krijgen, en ik erken de manieren waarop het op zijn beurt een carrière vooruit helpt. Ik wil gewoon... als ik zoveel tijd heb, wil ik een liedje schrijven.
Ik deed een wekelijkse livestream voor het eerste jaar van Covid. Hoewel het in theorie een geweldige manier is om mensen te bereiken, ben ik er na een tijdje mee gestopt. Het voelde als The Twilight Zone. Mensen leven nu van livestreams, zelfs voor Covid bedoel ik. Nou, dat lijkt cool. Maar is het dat ook? Mijn noordelijke ster voor een artiest om een connectie te maken is nog steeds dat een fan een liedje hoort, en ze live gaat zien. En de live ervaring is waar de deal wordt bezegeld. Dus al het andere is een soort van middel om dat doel te bereiken. Ik kan me een weg banen door een couplet, brug, en refrein. Al het andere is een beetje moeilijk!
En, waarom nog platen maken, als je alles op Spotify kan vinden?
Goede vraag. Ik heb geen idee. Het is de kunstvorm waar ik van hou. Waarom dragen mensen nog steeds horloges?
Ja ook zoiets ? … zijn er na al die jaren nog ambities of doelen die je wilt bereiken in je carrière?
Veel. Meer platen te maken en artiest-fan relaties te cultiveren. Erik, dank je voor al deze doordachte vragen
Pics homepag @Ryan Knaack
Nederlands 
Français 
