The Analogues Sideshow
In september verschijnt ‘Introducing The Analogues Sideshow’, het nieuwe en eerste album met eigen nummers van de Nederlandse Beatles-tributeband The Analogues. “Onze hoofdactiviteit blijft het integraal live brengen van Beatles-albums. Onze eigen muziek brengen we daarom uit als The Analogues Sideshow", zegt Fred Gehring, drummer en mede-oprichter van The Analogues.
De eerste single van The Analogues Sideshow is “Goodfoot”, gecomponeerd door Felix Maginn, gezongen door Felix Maginn en Diederik Nomden en met ruim baan voor de groovy blazerssectie en Jac Bico's slide.
Het geluid is – zoals de rest van het album - divers en eigentijds, maar de late jaren ‘60 en de vroege jaren ‘70 waren duidelijk een inspiratiebron.
https://www.youtube.com/watch?v=NkK7lzEpVOU
Je kan het neo-klassiek noemen of ook instrumentale luisterpop. Wat vast staat, is dat “Settle”, de single van Challem, een betoverende charme heeft die we ook al hoorden in het vroege werk van Agnes Obel.
Challem is Joachim van Marrewijk uit Nederland. Hij speelde eerder bij Rosemary & Garlic en Thyrza. “Settle” komt van zijn aanstaande EP ‘Aparigraha’. Die EP brlooft een mix te worden van dromerige en reflectieve composities die met de hulp van Sam Jones (Studio Joneski) en D. Ruffini (Wisseloord studio’s) zijn opgenomen.
https://music.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_naHB4q0t2YYklnzOExwsz7aAzEJIclz4I
De zusjes Söderberg van het Zweedse First Aid Kit zijn nog altijd op zoek naar een waardige opvolger voor hun wereldhit “Silver Lining”. Misschien wordt het wel deze “Angel”. Het is alvast een catchy tune met een orkestrale finale die epische proporties aangemeten krijgt. In de intro zit de knappe samenzang van de zusjes, het onontkoombare handelsmerk van First Aid Kit.
Niet iedereen was te vinden voor ‘Who By Fire’ hun gedurfde ode aan Leonard Cohen uit 2021. Geen idee of ze daar de mosterd gehaald hebben voor deze “Angel”, maar ik laat mij alvast met plezier op sleeptouw nemen.
https://www.youtube.com/watch?v=QYs6dqrAsn8
De Chiff Chaffs komen uit Kortrijk en ze zitten op het kruispunt van de trashy garage, surf, rockabilly en horrorpunk. Er zijn slechtere plekken om te vertoeven.
De bandleden verdienden hun sporen in of bij o.m. Garbage Bags, Sect’s Tape, Anus Nocturnum, Adios Pantalones, Bayacomputer en Los Bonobos.
Als de Chiff Chaffs bestaan ze nog niet zo heel lang. In 2021 was er al de vinyl-single “Filthy Kicks” op het label van hun stadsgenoten Freddie & The Vangrails en dit jaar is er hun debuutalbum ‘Up To No Good’ dat mooi bij het Britse label Trash Wax uitkomt, waar ook Messer Chups, Fifty Foot Combo en The Bonecollectors hun muziek in vinyl laten persen.
Messer Chups en Fifty Foot Combo zijn meteen duidelijke referenties voor wie nog niet helemaal mee mocht zijn over welke richting de Chiff Chaffs uitgaan, net als The Glücks, Unwanted Tattoo en Reptilians From Andromeda.
Een aantal songs op ‘Up To No Good’ zijn instrumentaal en hebben een retro-look & feel. Andere hebben een punky tempo en zijn lekker grofgebekt en opruiend.
Het vinyl van ‘Up To No Good’ heeft een tjif-kant en dan natuurlijk ook een tjaf-kant.
De Chiff-side begint met “Twist De La Lys”, een zweverige ode aan de Leie. In de zang op “Hey Gurl!!!” zit een vibrato die onbetaalbaar goed gedaan is. Inzake compositie zat er evenwel misschien wat meer in deze song. Dat maken ze goed op “Red Light” wat een heerlijk-tergende spanningsopbouw! Daardoor kleurt de daaropvolgende instrumental (“Kawabunga”) net iets minder fel, maar “I Ain’t Dead” is dan weer een smerige uppercut. “Last Robbery” heeft een bas-intro die wat langer had mogen duren.
De Chaff-side van het album begint met het brave “Wrong Again”. Het instrumentale “Fuego Fuego” klinkt als The Shadows op een dieet van speed of mdma. Het schreeuwerig gezongen “Blood On The Bed” heeft intrigerende lyrics. Dan komen er nog het springerige caffeïne-shot “Black Coffee” en een opgedreven versie van “The Fly” van The Mummies, met een hoofdrol voor toetsenist Nolf Kaka.
Heerlijk album. Internationale klasse.
https://www.youtube.com/watch?v=LSSNZQtaiAs
L’Appel De La Musique Surf Vol. 2
Various Artists
Tien jaar na ‘Vol. 1’ komt het Franse label Productions Impossible Records met een vervolg op ‘L’Appel De La Musique Surf’, een compilatie van allemaal instrumentale surfmuziek uit Frankrijk. Daarbij hebben ze wel de Zwitserse stad Genève geannexeerd om The Robins mee te kunnen nemen op dit verzamelalbum.
Een deel van de bands hebben al eerder een album uitgebracht bij het label: The Irradiates, Terreur Twist, Arno De Cea, … Andere zijn – althans voor mij – nobele onbekenden. Hoewel de parameter om op het album te staan nogal eng lijkt (instrumentale surfrock), zit er best wel veel variatie in deze collectie.
De nummers die mij opgevallen zijn, waren “Surfers From Hell” van The Rogue Waves, “Dieppe-sur-Ski” van The Agamemnonz, “Surf Snobs Eat Shit” van Moms I’d Like To Surf en “Cleopatra Queen Of The Surf” van Beach Moonsters.
Lekker onderhoudend en heel gevarieerd, deze surfverzamelaar. Wie neemt de handschoen op om hetzelfde te doen voor ons land?
https://productionsimpossiblerecords.bandcamp.com/album/lappel-de-la-musique-surf-vol-2
De verrijzenis van de Kortrijkse postpunklegende Definitivos blijft gelukkig aanhouden en dat al sinds 2017. Na een verzamelalbum op vinyl, was er nog de digitale single ‘13:18’ en vooral een pak optredens. Nu is er de nieuwe EP ‘Scars And Decay’.
Het eerste nummer is “Can You” en dat is een leuke, militante punktrack. Beetje rauw en vooral ‘in your face’. “Bambino” is meer postpunk: slepend, dreigende toon. Geweldige track.
“Mohamed Ahmed” is dan weer meer opruiend en punky. Deze song vertelt het verhaal van een illegale man die in 2018 in ons land de dood vond op de autosnelweg. Met dat gegeven snijdt het refrein ‘We’re all Mohamed Ahmed’ door merg en been.
Ook “A Faker And A Phone” gaat meer naar de punk en gaat – niet zo moeilijk te raden – over de macht die we aan sociale media geven. Opnieuw een sterke compositie en catchy koortjes.
“18:38” werd al in 2019 uitgebracht ter gelegenheid van de 40ste verjaardag van de band. Het is een fraaie postpunksong over de eindigheid van het leven, waarbij de albumtitel staat voor het vallen van de avond. Je ziet het einde naderen en er is geen weg terug.
Dat deze Definitivos in de avond van hun carrière zitten, dat zal niemand tegenspreken. Maar de avond is voor velen het leukste moment van de dag.
Glauque, De Casino, Sint-Niklaas op 23 juni 2022 - Pics
Great Gigs in the Park is back! De Casino presenteert elke donderdag in juni, juli en augustus opnieuw zomerse concerten op de kiosk in het Casino Park.
Het Waalse Glauque (Namen) pleegt een combinatie van elektro en Franstalige rap, maar slaagt erin buitencategorie te blijven. Hun muziek waarborgt een scherp gevoel voor esthetiek, poëtische teksten en een sfeer die intiem en rebels, donker en teder is. Verankerd in het hart van een hyperverbonden samenleving is het universum van de band gebaseerd op opvallende contrasten. Net als in het werk van George Orwell of Philip K. Dick wordt de realiteit van Glauque verbonden met dystopie en science fiction.
Glauque roams in the contrasts and juncture of anger and love, intimacy and rebellion, electro and rap.
(Bron: De Casino, Sint-Niklaas)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2685-glauque-23-06-2022.html
Org: De Casino, Sint-Niklaas
Rolling Blackouts Coastal Fever - Weinig verrassingen, veel kleine gelukjes
Het nog steeds beloftevolle Rolling Blackouts Coastal Fever borduurt met derde langspeler Endless Room (2022) verder op met melancholie overgoten indie. Het Australische vijftal houdt het dus nog steeds op veilig maar blijft nagenoeg verrassend. Of dit ook zo overkwam tijdens een concert, moesten we nagaan in de Botanique.
Stella Donnelly is al lang geen onbekende meer in de indiepop scene. Haar opvolgplaat Floods is reeds ingeblikt maar zal pas over enkele maanden het levenslicht zien. Toch kwam ze al met heel wat nieuwe songs op de proppen om het publiek op te warmen. Zowel "Flood" als "How Was Your" waren bedrieglijk vederlicht maar in gekende Donnelly-stijl waren de lyrics net iets grauwer. Met full band klinkt ze heerlijk swingend waarvan "Lamps" het beste voorbeeld was. Als een echte guitige entertainer kreeg ze ons aan het zingen en danste ze een ludieke choreo tijdens "Die". Afsluiten met "Tricks" maakte het publiek geheel terecht zeer enthousiast. Stella verdient haar eigen concertavond wat het geval zal zijn op 17 november opnieuw in de Botanique.
De main act liet na de welgekomen pauze even op zich wachten. Dit deerde het publiek niet, en de sfeer zat al goed in de goed gevulde en warme Orangerie. Ondanks wat “An Air Conditioned Man” als titel deed vermoeden, de vijf Australiërs vlogen er meteen in. Zeer bewegelijk zweepten ze het publiek al op. Het venijn viel wat weg in “She’s There” waarna het nog wat luchtiger en melancholischer aan toe ging in “Read My Mind”. Met eerste publieksfavoriet“Talking Straigh” gingen we opnieuw enkele versnellingen hoger. De uitermate gebalanceerde en heldere klankmix was een streling voor het oor. Jammer genoeg legde dit soms wat gemiste noten bloot in de zanglijnen in onder andere “Mainland”. Gelukkig was dit verder de avond in minder opvallend.
De nieuwe songs die dan de revue passeerden klonken betrekklijk poppy. Zo raakten het trage “Dive Deep” met originele melodie en “Echo” met strakke climax de melancholische snaar. “Blue Eyed Lake” werd door de swingende opbouw enorm gewaardeerd. Stella Donnelly kwam even opdraven om “Caught Low” en “Bounce Off The Bottom” net dat tikkeltje extra te bezorgen. En met succes!
De concertgangers leken niet altijd even mee met het verhaal met “Cars in Space” waren ze plots allemaal weer bij de les. Het licht elektronische “The Way It Shatters” sloot af met een flitsend einde die zo visueel “Falling Thunder” aankondigde.
Helaas was dat laatste nummer net met iets minder inspiratie gebracht. Het crewlid had al heel de avond heel wat om handen en dat deed hij dat met verve waardoor de band quasi onverstoord verder kon spelen. Zo kon het melancholische “Cameo” en het bedrukte “Fountain of Good Fortune” met strak einde probleemloos worden gebracht. Alleen leek daar opnieuw de focus van publiek en band wat weg te zakken.
Een uitgebreide en kletterende “French Press” kon uiteraard niet ontbreken en dit bisnummer maakte het uiteindelijk allemaal goed.
Zelf met nieuwe songs bleef Rolling Blackouts Coastal Fever wat zwoegen om voortdurend te boeien. Toch bleef er genoeg over om met een gelukzalig gevoel opgezadeld te zijn.
Setlist
An Air Conditioned Man - She's There - Read My Mind - Talking Straight - Mainland - Dive Deep - Blue Eye Lake - My Echo - Caught Low (with Stella Donnelly) - Bounce Off The Bottom (with Stella Donnelly) - Car in Space - The Way It Shatters - Falling Thunder - Cameo- Fountain of Good Fortune - French Press
Organisatie: Botanique, Brussel
Green Day - Hella Mega Tour (Weezer, Fall Out Boy en Green Day) - Aan allen die gekomen zijn, proficiat!
Toen we een tweetal jaar terug voor de eerste keer de line up van de Hella Mega Tour zagen, moesten we ons toch even in de ogen wrijven: Weezer, Fall Out Boy en Green Day op één affiche! Verplichte kost voor elke (punk)rockliefhebber dus. Helaas stak de coronacrisis een serieuze stok in de wielen en ging het feest nu pas door. Nu ja, honger is de beste saus moeten velen gedacht hebben, het Sportpaleis zat dan ook afgeladen vol.
Amyl and the Sniffers mocht het feest op gang trekken, maar moest dit wegens het vroege aanvangsuur voor een quasi lege zaal doen. Ook wij konden er niet op tijd geraken om de Australische punkrockers aan het werk te zien.
Omstreeks 18.20 uur hadden de meesten de weg richting Sportpaleis gevonden, juist op tijd om Weezer te verwelkomen op het podium. De Amerikanen brachten de avond stevig op gang met “Hash Pipe”, gevolgd door “Beverly Hills” en” My Name is Jonas”. Mooie openers die de lange trip down memory lane, die deze avond was, kleurig startten. Na een eerste zangstonde tijdens “Pork and Beans” nam frontman Rivers Cuomo het woord om het publiek te verwelkomen. Dat deed hij zowaar in het Nederlands én met de woorden van de burgemeester uit Samson & Gert: “Aan allen die gekomen zijn proficiat, aan allen die niet gekomen zijn…ook proficiat!” Het Verfremdungseffekt kon niet groter zijn, maar het publiek smulde. Vervolgens kregen we nog o.a. “All My Favorite Songs” en “Undone (The Sweater Song)” voorgeschoteld, maar echt losbarsten deed het feest nog niet in Merksem.
Tijd voor drastische actie moeten Cuomo en de zijnen waarschijnlijk gedacht hebben want in een kwartier tijd probeerden ze het vuur aan de lont te steken met twee integraal gespeelde covers, namelijk “Enter Sandman” (Metallica) en “Africa” (Toto). Dit zorgde wel voor opwellingen van ambiance maar echt branden bleef het vuur niet. Met “Say it Ain’t So” en “Buddy Holly” als afsluiter kreeg de alternatieve rockband toch een geslaagd rapport.
Na een decorwissel, waarbij o.a. Weezers metalen bliksemschichten vervangen werden door enkele dode bomen en de ingang van een grot, was het tijd aan Fall Out Boy om de feestcarrousel verder te laten draaien. Alvorens we een eerste noot hoorden, werd het publiek via de schermen aangesproken en duidelijk gemaakt dat we in een of ander spacey horrorverhaal terechtgekomen waren.
Daarna verwelkomden de Amerikanen onder luid applaus de zaal en openden ze met “Phoenix”. Dat Fall Out Boy indruk wou maken is een understatement, want een zee van vlammen werd ingezet om het geheel te ondersteunen. Na hits als “Sugar”, “We’re Going Down” en “Uma Thurman” nam gitarist Pete Wentz het woord om ons te zeggen dat ze blij zijn dat ze alsnog konden optreden na de coronacrisis. Alsof dit niet klef genoeg klonk, werd er terwijl een vleugelpiano op het podium gerold. Onder begeleiding van een zee van lichtjes zette zanger Patrick Stump vervolgens “Save Rock and Roll” in op een piano die vuur vatte.
Zeggen dat de show van Fall Out Boy een heel hoog popgehalte had, is een open deur intrappen. Zo vond er nog een decorwissel plaats waarbij een groot tuinhuis dienst deed als verhoog voor het drumstel van Andy Hurley, werd de vuurkraan nog een paar keer volledig opengedraaid en paradeerde Wentz plots onverschillig met een jersey van ons Belgisch elftal over het podium.
Toch ontbrak het waw-gevoel waar men naar op zoek is tijdens een optreden. Het leek bij momenten alsof de energie ontbrak bij de bandleden om een zaal als het Sportpaleis in vervoering te brengen. Ook snapten we weinig van de verhaallijn die de band ons probeerde door de strot te rammen. Gelukkig kon het publiek zich optrekken aan hits als “This Ain’t a Scene, it’s an Arms Race”, “My Songs Know What You Did in the Dark (Light Em Up)” en “Thnks fr th Mmrs”.
En dan was het tijd voor de top of the bill: Green Day. Dat de meesten hiervoor de helse rit naar Antwerpen gemaakt hadden, was duidelijk te merken aan het enthousiasme en de gespannen sfeer die heerste in de muziektempel. Toen tijdens de tonen van “Blitzkrieg Bop” van The Ramones plots een dronken konijn op het podium strompelde, wisten de fans dat het lange wachten eindelijk voorbij was.
Niet veel later begroetten de punkrocklegendes enthousiast het publiek en dropten ze een eerste spreekwoordelijk bommetje met “American Idiot”, gevolgd door “Holiday”. Het publiek reageerde extatisch en zitten was geen optie meer als je nog iets van de rest van het concert wou zien. De ene hit na de andere werd afgevuurd en dat kan ook niet anders met zo’n opgebouwd repertoire doorheen de jaren. Vreemd was dan ook toen plots “Rock and Roll All Nite “van KISS ingezet werd. Het Sportpaleis was duidelijk niet voorbereid op deze vreemde eend in de bijt, maar vond gaandeweg opnieuw aansluiting. Onder andere “When I Come Around “ en, hoe kan het ook anders, “Basket Cas”e zorgden ervoor dat de schaal van Richter plots hoge pieken vertoonde.
Net zoals bij de fans heerste een duidelijke knaldrang bij de punkrockers, het verschil met Fall Out Boy kon niet groter zijn. Dat zanger Billie Joe Armstrong een volksmenner is, is algemeen geweten, en ook nu weer slaagde hij erin om het ganse concert het publiek uit zijn hand te laten eten. Zo inviteerde hij tijdens “Know Your Enemy”, dat net zoals het gros van de hits luidkeels meegekweeld werd, een fan op het podium om die vervolgens te laten stagediven. Een andere fan werd dan weer verrast met een gitaar na het begeleiden van “Knowledge”. Ook drummer Tré Cool was duidelijk in zijn element want na quasi ieder lied vlogen de drumstokken vrolijk in het rond.
Na “Wake Me Up When September Ends” en het prachtige “Jesus of Suburbia” werd de set afgesloten met een ingetogen versie van “Good Riddance (Time of Your Life)”.
Het Sportpaleis kreeg na de coronadip een gezellig Weezer, lauw Fall Out Boy en dominerend Green Day te zien. The Hella Mega Tour zal voor velen ongetwijfeld nog even blijven nazinderen. En wij kunnen niet anders dan besluiten dat we de ‘time of our life’ hadden.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2676-green-day-21-06-2022.html
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2675-fall-out-boy-21-06-2022.html
Organisatie: Live Nation
Einstürzende Neubauten - Alles is Allem - Al met Al, na 40 jaar nog steeds een must see
Het Duitse combo Einstürzende Neubauten kon na diverse postpones door de coronapandemie hun ‘Alles is allem’ tour , 2 jaar na verschijnen, live voorstellen. Twee avonden lang kregen we hun vertrouwde mix van geluidskunst en toegankelijkheid. De recente cd stond hoedanook centraal. Geen echte drops naar hun vroeger verleden , maar een link naar de laatste twintig jaar en het heden; hier telt droombeelden, weemoed, ontroering in fijne , zachte , krachtige, explosieve melodieën en klank experiment , verbonden aan Berlijn, waar het verhaal van Blixa Bargeld, Alexander Häcke en N.U. Unruh en C° ruim 40 jaar begon.
Ook al brengt het sextet maar af en toe een plaat uit in die laatste jaren, Einstürzende is en blijft een boeiend experiment , die geluid als kunst verheft . Ze waren spraakmakend binnen de avantgardepop en industrial door de staalpercussie die nu met finesse , zachtmoedigheid en hardheid wordt behandeld. In 2014 kregen we nog eens een piek met het pakkende oorlogsepos , ‘Lament’, een muziektheater/documentaire van de honderdjarige oorlog, WO I.
‘Alles in Allem’ grijpt terug naar hun Berlijn als bouwplaats van hun schroothoopgeluid, afbraak en wederopbouw, dreiging, onheil, somberheid, donkerte versus droom, werkelijkheid, melancholie en hoop. Het is een emotionele ontlading in een allegaartje van imposante zelf geconstrueerde instrumenten , percussie , staven , metalen, compressor, turbine, plastic pipes, … en traditionele instrumenten. De sound is rijkelijk gelaagd en het concept laat veel aan de verbeelding over.
Zoals we onderhands weten, Einstürzende intrigeert, het is een ‘must see’ voor oog en oor. Interessant dus.
Klemtoon kwam dus op het recente album, “Wedding” en “Möbliertes lied” openden de twee uur durende set, meeslepend materiaal, met een repetitieve opbouw , die zacht, ingetogen, sfeervol, extravert, explosief klinkt en de song een sterke onderhuidse spanning biedt. De geluidjes en de wisselende vocale voordracht, praat-en krijszang van Blixa geven intensiteit , dynamiek en kleur.
De combinatie van ‘echte instrumenten’, ‘metaalschraap’ en ‘allerhande materialen’ blijft iets unieks.
Herkenning met vroeger (zie het als het recente verleden!) wordt niet vergeten, maar dan niet verder terug dan 2000, met “Nagorny karabach” (‘Alles wieder off’), “Die befindlichkeit des landes”, “Sonnenbarke” (beiden uit ‘Silence is sexy’). Ze behoren steevast tot de setlist door hun jaren van optreden. Ze vormen hun uitgangsbord, ze worden mooi uitgediept en zuigen je mee; sterke songs die melo-dramatiek en realiteit met elkaar verbinden .
Op “Grazer damm” , werd de winkelkar uit hun plaatselijke shop meegenomen . Een wereldkar is het intussen geworden , want overal gaat het karretje mee . Subtiele sounds halen ze eruit met drumsticks en staven. Ook behandelt Blixa hier op twinkelende wijze metalstaafjes, die dan op de grond vallen . Of er is ergens het sissende geluid van de slang van een compressor, o.m. op “How did I die” . Of er is percussie op rubberen banden, die we op de verschillende nieuwe nummers horen. Het zijn maar enkele voorbeelden hoe inventief , creatief ze te werk gaan . De diepe bas van Häcke komt telkens onder spanning , de repeterende ritmes zijn intens, zalvend of krijgen een schop onder de kont om uit te barsten . Schitterend gewoonweg. “Zivilisatorischen missgeschick”, uit ‘Alles in allem’, puilt uit van klankexperiment en refereert naar hun 80-er begindagen (‘ Kollaps’).
Ademruimte is er voldoende , we genieten van die sfeervolle aanpak die hand in hand gaat met melodie en alternatief; “Seven screws” is er zo eentje, een Engelstalig nummer, of verder de titelsong “Alles in Allem” en “Ten grand goldie”, tot vier personen als percussionist .
“Sabrina” , “Susej” en “Redukt”, die in het tweede deel van de set zijn vervat , zijn classics geworden in hun latere encyclopedie; ingetogenheid versus extravertie door de diverse tempowissels. “Taschen” en “Tempelhof” op hun beurt zijn muzikaal ook veelomvattend en besluiten definitief het overtuigend optreden.
Hun muziek laat dus veel aan de verbeelding over, ontroert, is en blijft iets uniek, ongrijpbaar . Wat er ook te beleven viel, in dit concept vielen experiment , subtiliteit , finesse en schoonheid samen . Af en toe was er ademruimte voor een traditioneler instrumentarium .
De muzikale kunst van Einstürzende Neubauten houden we hoog in het vaandel . Ze zijn nog niet aan de zelfkant geraakt. Wie doet het hen na, na ruim 40 Y …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Graspop Metal Meeting 2022 - 25-jarige viering in bloedhete stijl
Graspop Metal Meeting 2022
Festivalterrein
Dessel
2022-06-16 t-m 2012-06-19
Frederik Lambrecht
Over 4 dagen gespreid werd het bekendste metal- en hardrock festival in België gevierd voor hun 25e verjaardag. Meer dan tweehonderdduizend fans waren afgezakt naar Dessel om de kaarsen mee uit te blazen, enkel de brandende zon kon pas bedwongen worden op de laatste festivaldag. De organisatie had gans het festivalterrein verwisseld van puzzelstukken, waarbij de hoofdpodia herdoopt werden onder de naam ‘North – en South’ stage, een Moose-bar zijn vuurdoop kreeg, en de Classic Rock Bar - waar het altijd aangenaam vertoeven is - werd pal naast de Metaldome geposteerd zodat een leuke openlucht terras ontstond.
Ook de VIP’s werden herleid van plaats, waar ze vroeger aan de linkerkant van het hoofdpodium stonden, werden ze dit jaar aan de rechterkant uitgenodigd om van de hoofdacts te genieten.
Maar liefst 130 acts werden verspreid over 5 podia, waar voor elk liefhebber wel iets te ontdekken was. De variatie die de laatste jaren telkens in de affiche sloop, werd dus ook dit jaar weer met bravoure toegepast.
Musiczine was wederom van de partij, en hieronder alvast mijn relaas van dit vierdaagse bommetje!
donderdag 16 juni 2022 - Death to All met een echte hommage, Mastodon laat het nog meer opwarmen, Maiden is wederom top en Mercyful Fate zet de kers op de taart!
Na alle vereiste check-ins ging ik direct richting de South Stage alwaar Tremonti (Creed, Alter Bridge) de fans verwelkomde… fans van lekkere gitaarmuziek konden hier alvast hun ei kwijt, want gitaarspelen kan hij blindelings. Een leuke opener om voorzichtig het nieuwe festivalterrein te ontrafelen.
Ik bleef oude gekenden tegenkomen, maar tijdens Mastodon ging ik toch een stapje verder in het gewoel. Deze progressieve rock/sludge band had er duidelijk zin in, ondanks dat de zon zijn warmte over de weide verspreidde. Achter hen stond een groot scherm geposteerd waar telkens filmpjes en artwork van hun albums op begonnen te bewegen en kwamen de gekende hitjes aan bod. ‘Blood en Thunder’ en ‘Crystal Skull’ om maar een duo te noemen, maar eind vorig jaar hadden ze een nieuwe release gedaan, en deze werd duidelijk extra in de verf gezet. De kopjes gingen van boven naar beneden met de zware riffs die deze laatste plaat in zich heeft – waaronder “Teardrinker” en “Pushing the Tides” als hoogtepunten. De gezichten van de bandleden liepen rood aan, maar wat een glansprestatie!
Ik spoedde mij richting Marquee waar een heuse ode aan Chuck Schuldiner bezig was…Death to All mogen we dankbaar zijn dat ze het geesteskind van deze legendarisch zanger/gitarist in de spotlight zetten. Heel wat volk stond in de Marquee om mee te handbangen op de vele hitjes die Death heeft neergepend. “Living Monstrosity”, “Suicide Machine”, “Symbolic” en afsluiter “Pull the Plug” die deze show vulden met nostalgie. Neem daar dan nog “Zombie Ritual” van hun debuut, het pareltje “Crystal Mountain” en het tempo-variërende “Spirit Crusher” en je weet dat het goed zat. De luchtgitaren vulden de tent en het zweet droop van menig lijf, death metal zoals het moet klinken. Hell yeah!
North stage dan maar opnieuw, alwaar Dropkick Murphys het feestje verder zette…doedelzak in de hand en dansen maar…helaas een beetje te heet om constant op en neer te springen, maar de Amerikanen kon het geen bal schelen. We gingen van links naar rechts, draaiden toertjes en sloegen de armen in elkaar op deze genietbare show…
…En zo was iedereen klaar om de mannen van Iron Maiden te verwelkomen. We trapten af met 3 nummers van hun laatste album getiteld ‘Senjutsu’ alwaar de meningen serieus over verdeeld zijn…ondergetekende vind dit een heel goed album, maar blijkbaar zijn vele fans toch een beetje teleurgesteld. Soit, na het titelnummer kwam het prachtige “Stratego” aan bod, gevolgd door de single die de bekendmaking van hun nieuwe muziek als een lopend vuurtje de wereld in blies. “Can’t you see…the writing on the wall” werd meegebruld met een zicht op het sublieme decor. Deze Britten weten als geen ander hoe ze een show in elkaar moeten steken, en dus werd “Revelations” van stal gehaald! Het imposante decor maakt deze show tot een ware sensatie en Bruce Dickinson stelde zoals traditiegetrouw dat wij één grote familie zijn. “Blood Brothers” werd door duizenden mee gekweeld en zette de toon verder.
Afsluiters “Aces High” voegde snelheid toe, “Sign of the Cross” nam een stap terug naar het Blaze Bayley tijdperk, “Hallowed be thy Name” was een voltreffer en “Fear of the Dark” is één samenhorig headbang momentje. Alsof het nog niet warm genoeg was geweest, werden de vuurspuwers op het podium aangestoken onder de tonen van “Flight of Icarus” en werd luidkeels “Freedom” gebruld tijdens “The Clansman”.
Iron Maiden bewees opnieuw dat er in feite maar 1 winnaar kan zijn die door iedereen omarmd kan worden! Topshow, topband, topmuziek!
Volbeat was de afsluiter op het hoofdpodium, maar deze heb ik aan mij voorbij laten gaan.
King Diamond stond achter de coulissen van de Marquee om na 23 jaar (!) opnieuw te spelen onder de naam Mercyful Fate. Jaja, het is geleden van 1999 dat deze man nog onder deze bandnaam kwam opdraven. De stage was machtig, een ‘marmeren’ trap verscheen op het podium en King Diamond kwam aangewandeld met zijn microfoon bestaande uit 2 beenderen. Over zijn stem zijn al verschillende boeken geschreven, sommigen omarmen hem, anderen spuwen hem uit. De niet-fans hadden hier dan ook geen plaats, want toen hij zijn stembanden aan het werk zette bij opener “The Oath” werd je meegezogen in de horror heavy metal. Theatraal, geschminkt, verkleed en omringd door topmuzikanten en dan weet je dat het goed zit! Voor mij waren “Black Funeral”, “Melissa”, “Curse of the Pharaoooooh” en “Evil” de toppers van deze show. De riffs vlogen je om de oren en King Diamond bespeelde het publiek zoals in zijn jonge jaren.
Na Iron Maiden voor mij toch wel de winnaar van de dag! Ik genoot nog wat na in de Classic Rock Bar en maakte me klaar voor dag 2…
vrijdag 17 juni 2022 - Dave Mustain had er zin in, ontdekking Employed to Serve en de ondergaande zon was een verademing!
Fans van Rock ’n Roll moesten naar de North stage waar Phil Campbell & the Bastard Sons nummers van Motörhead aan de man brachten…ik had meer volk verwacht naar mijn mening, maar ik kan er wel wat inkomen. Niemand zal Lemmy ooit evenaren, ook als worden nummers als “Iron Fist”, “Bomber” en “Ace of Spades” goed gebracht.
Had je geen genoeg van Seks, Drugs & Rock, dan kon je blijven wachten aan de mainstage alwaar Steel Panther hun seksueel geladen teksten uit de boxen liet komen. Uiteraard worden altijd borsten gespot tijdens hun optredens – ook al merk je dat sommigen mee in de act zitten – maar de sfeer en uitstraling van deze band was wel meer dan degelijk. Leuk om te volgen, maar daar bleef het dan ook bij voor mij. Als er dan ook nog technische mankementjes opduiken, en er meer vrouwen op het podium staan dan dat er gezongen wordt, dan verdween de charme wat.
En we bleven in het rock straatje, want Zakk Wylde stond paraat met zijn band Black Label Society…geen franjes, gewoon het éne nummer na het andere die werd afgehaspeld. Rockers met een Southern feeling die de muziek laten spreken, daar doen we het voor. Nummers “Fire it Up” en “Heart of Darkness” waren voor mij de hoogtepunten tijdens deze set.
Op het kleine maar gezellige Jupiler Stage stonden de mannen en frontdame van Employed to Serve paraat. Een tip die ik via een vriend had verkregen de ochtend zelf, dus was ik benieuwd naar deze Engelse band. Redelijk wat breaks, laag gestemde riffs en versnellingen en een goeie variatie tussen de zangeres en de backing vocals die hun muziek aan kracht lieten winnen. Spijtig genoeg niet zoveel volk vooraan, maar de weinigen die dichtbij het podium stonden, genoten zichtbaar van de circlepits en de wall of death die zangeres Justine aanvroeg bij hen. Deze post-hardcore band klonk strak en je merkte dat de goesting eraf spoot. Een energieke show die smaakt naar meer…zeker de moeite om eens te checken!
Op de North stage stond alles klaar voor Megadeth…en gelukkig voor ons was de klank dit jaar uitstekende op alle podia. Geen wind die de klank wegblies, waardoor iedereen eindelijk eens deftig kon luisteren naar Dave Mustain en co. Hij kwam op onder de tonen van “Hangar 18”, gekleed in een wit hemd en een bos haar die zijn gezicht bedekt. De vingers werden op de snaren gelegd, en het was genieten van begin tot eind. Ook zanger Dave Mustain was in een plezante bui, aan alles kon je merken dat hij er zin in had.
We gingen verder met het uitstekende “Dread and the Fugitive Mind” van album ‘The World Needs a Hero’ die mijn wetens niet zoveel gespeeld wordt, om opnieuw te versnellen met “Sweating Bullets” (wat een super nummer is dit toch). Sommige riffs werden wat langer uitgesponnen dan op plaat, maar dit was geen erg. Bij “Angry Again” klonk de stem niet zo krachtig als hij wou bij dit nummer, maar bij “The Conjuring” ging dit weer crescendo. Het meezing momentje was voorbehouden voor “A Tout Le Monde”, waarna opnieuw wat afgezwakt werd met “Trust”, om vervolgens opnieuw volle gaze te geven bij de afsluiters. De drum bij “Symphony of Destruction”, het snedige gitaarspel bij “Peace Sell” en bisnummer “Holy Wars…”, sloten deze wervelende show af.
Ik heb persoonlijk genoten van dit optreden, ook al klonk zijn stem niet altijd even zuiver, toch beschouw ik deze als één van de hoogtepunten van deze editie!
Ik bleef wat hangen rond de North & South stage, maar zowel Whitesnake als Scorpions konden mij niet direct bekoren, ook al hebben ze enkele goeie nummers verwerkt in hun setlist… vroeger top, nu hun eindpunt aan het naderen…ook al weet iedereen dat Scorpions hun einde al meermaals heeft afgekondigd via farewell-shows, om er dan opeens toch nog enkele jaren bij te doen.
Ertussen stond ook nog Within Temptation geprogrammeerd, maar ik ging rustig iets eten om dan schoorvoetend naar de Classic Rock Bar te schuiven om te dansen op de klassiekers.
De zon had zijn werk gedaan vandaag, waardoor het een lomere avond werd. Maar de zaterdag beloofde qua warmte nog minder goed…gelukkig was de organisatie erop voorzien.
zaterdag 18 juni 2022 - Dying Fetus zegt BAM, Decapitated had het te warm, Ihsahn toonde zijn kunnen en Korn maakte indruk met zijn klassiekers!
Zaterdag beloofde de dag te worden van de hardere bands als ik de affiche bekeek, dus was ik vooral terug te vinden in de Marquee, alwaar het ontzettend warm was. Ik miste het begin van Tribulation, maar wat ik hoorde kon mij meer dan bekoren. Ik pikte alvast nog enkele nummers mee van deze mix van gothic, death & black.
Ik stond geruime tijd klaar om de Amerikaanse Death metal band Dying Fetus te bekijken – één van mijn favorieten trouwens. Krachtvoer voor ondergetekende, maar blijkbaar was ik niet de enigste die stond te popelen voor deze band. Achteraf gezien een dijk van een optreden met een superklank, een super strakke show en zware paté die beukte zoals het moet. “Subjected to a Beating” werd meegebruld, “One Shot, One Kill” deed de boel ontploffen, “Wrong One to Fuck With” blijkt een retestrak livenummer en afsluiter “Kill your Mother, Rape Your Dog” klonk beenhard en woest. Wat een prestatie van dit trio!! Deze mannen mogen wat meer in België vertoeven mijn gedacht.
Hierna was het de beurt aan Decapitated, maar de show werd voortijdig gestopt wegens de warmte…gans de Marquee werd eventjes ontruimd, want ik denk dat de geluidsinstallaties ook last had van de warmte. Hun optreden werd dan ook verzet tijdens Korn, waardoor ik deze moest laten passeren.
Ik ging mijn hoofd onder een kraan doppen om terug te keren richting Marquee waar Ihsahn aan de beurt was…indien je deze man niet kent, hij werd alvast bekend met zijn symfonische black metal band Emperor die alom gekend is. Solo speelt hij niet zo’n extreme muziek, maar makkelijk verteerbaar is toch ook niet. Extreme experimentele progressieve metal krijg je voor de kiezen, maar de uitstraling en kennis van deze man spatte van het podium. Alle klopte perfect, ondanks de voor mij wat minder cover “Wratchild” die hij speelde. Nummer “Nord” en “My Heart is of the North” waren toch wel de blikvangers. Goeie show, topmuzikant.
Up next in de Marquee: Down. Na zijn tijdelijke verbanning van diverse festivals na een domme uitspraak onder invloed, mocht Phil Anselmo na een kleine 10 jaar opnieuw de grond in Dessel laten daveren. In het begin liep het wat stroef met de volume van gitaren als de zangpartijen, maar na het openingsnummer was het probleem opgelost. Nummer “Hail the Leaf” werd zoals altijd opgedragen aan Vinnie Paul en Dimebag, oudleden van Pantera. Na een tijdje kwam bij mij toch wel het besef dat instrumentaal alles nog vlot verloopt, maar vocaal gezien vond ik het toch ondermaats…ook afsluiters “Stone the Crow” en “Bury Me in Smoke” konden het publiek wel in extase brengen, maar werd vroeger toch beter gebracht.
Ik repte me naar de South stage, waar Saxon zijn vleugels ging uitspreiden. Een hitjescarrousel die goed gebracht werd – uitgenomen dan het telkenmale rekken van nummers die mij wat begon tegen te steken – door een band van oudere leeftijd die in feite alles al hebben gezien. Biff Byford was zich live aan het amuseren met zijn nieuwe smartphone, hij zal alvast genoeg beeldmateriaal hebben om aan zijn nageslacht te tonen. De motoren begonnen te ronken en “Motorcycle Man” knalde uit de boxen, gevolgd door “Thunderbolt” van het gelijknamige album. En daarna ging het verder met de klassiekers: “Wheels of Steel”, het vlugge “Heavy Metal Thunder”, meezinger “Denim and Leather” en logischerwijze “Princess of the Night” die de show afsloot.
Van de laatste twee albums werden geen nummers gespeeld, hij vertrouwde ons toe dat hij deze enkel zou spelen op zijn volgende show in België die volgt in oktober. Leuke set, helaas heb ik ze al beter gezien.
Ik wou niet te ver lopen voor de volgende act op South stage, en dus bleef ik rond de halve liter bar hangen om me te laten verrassen door Five Finger Death Punch. De eerste keer dat ik deze band aanschouwde, spijtig genoeg zal dit voor mij ook de laatste keer zijn. Totaal niet mijn ding, ook al probeerde de band en zanger veel energie in de show te steken. Smaken verschillen, en aan mij hadden ze alvast geen klant.
Judas Priest ging aan zijn acte de préséance beginnen en ik stond te trappelen, zeker omdat ik hun aanstaande concert in Tilburg moet missen wegens de verplaatsing door toedoen van Covid. Rob Halford zat keurig in zijn goudleder kostuum, met metal spikes in verwerkt. Vocaal gezien kan je het niet meer vergelijken met vroeger, ook het feit dat de oorspronkelijke tandem Tipton-K.K. Downing plaats heeft moeten ruimen heeft toch wat van Priest hun pluimen laten verliezen eerlijk gezegd.
Niettemin, Judas Priest kan een week lang setslists vullen met hun discografie, en ook vandaag zaten er enkele verrassingen in verwerkt zoals “One Shot at Glory” en “Hell Patrol”. De frontman haalde de eerste noten, maar had toch ook veel hulp nodig van de geluidstechnici om de echo van zijn strot verder uit te diepen. De machine ging door – alles verliep op cruise controle – en “Living After Midnight” werd nog een laatste keer door het publiek meegezongen.
Volgens mij konden ze hun 50-jarige bestaan toch op een betere manier gevierd hebben, helaas wordt de Metal God ook ouder.
Dan was afsluiter Korn op het hoofdpodium voor mij van een ander kaliber…Jonathan Davis haalde voor de eerste keer uit met “Got the Life”, waarbij het zweetvocht opnieuw uit de grond opsteeg, gevolgd door het sterke “Falling Away from Me” die enthousiast werd meegedanst door de toeschouwers. Met “Start the Healing” werd het laatste album aangesproken, maar je zag dat nog niet veel mensen deze in bezit hadden waardoor het wat stiller viel, gelukkig werd de doedelzak bovengehaald voor “Shoots and Ladders” waardoor het publiek opnieuw in extase kwam! En het dak ging er nogmaals af met “Coming Undone”, “Freak on a Leash” en meezinger “Blind”, die met veel kracht en gevoel werd neergezet door Korn.
Qua podiumspektakel kon het waarschijnlijk wel ietsje beter, maar toch was het leuk om hen sinds 2015 op deze jubilee-editie te zien spelen. Mocht je nog niet uitgefeest zijn, kon je ook nog richting de Classic Rock bar voor Bad Medicine en Van Hager – de Van Halen tribuut band.
zondag 19 juni 2022 - Alestorm werkt aanstekelijk, Alice Cooper zet een show neer en The Offspring brengt iedereen terug naar zijn jeugd
Eindelijk was er verfrissing, want we stonden op met enkele regendruppels. Ik begon aan de laatste dag met Evil Invaders, de Belgische speed metal band die de successen aan elkaar rijgt. Energie ten top, en onder een rookwolk kwamen de bandleden het podium op. Wat direct in het oog sprong was de microstatief met de messen en de initialen van de band. De drummer had volgens mij een pintje in de hand, dus de aanzet was gegeven. De gitaren begonnen te gieren en er werd afgetrapt met “Hissing in Crescendo”. De wind speelde opnieuw wat parten met de klank, maar overal gezien toch een leuke set met vooral nummers uit het laatste album ‘Shattering Reflection’. De snelheid van uitvoering paste perfect met de uitstraling van deze band en de headbangers hadden hun werk met het spervuur aan riffs.
Volgende band die ik zag was Destruction, oerdegelijk Duitse thrash met weinig stiltes, rechttoe, rechtaan zoals het hoort. “Curse the Gods” en “Nailed to the Cross” zorgden voor de eerste glimlach en genoegdoening, voeg daar nog hun hitjes “Mad Butcher” en “Thrash till Death” en het ruwe “Bestial Invasion” aan toe en je kwam tot de conclusie dat de show veel te rap was afgelopen.
Ik miste het begin van Alestorm, maar zag een massa’s volk aanschuiven aan het hoofdpodium. Met een gigantische bad-eend op de achtergrond zongen de meesten mee met “Alestorm”, “Drink” dat kenmerkende nummer specifiek voor deze folk/power metal band van het Verenigd Koninkrijk en “Fucked with an Angor”. Een feestje terwijl de zon opnieuw van zich liet voelen, rolstoelgebruikers die meesurfen op de golven van de muziek, een strandbal die alle kanten van de weide heen slingerden en een publiek dat aan het genieten was, leuk zoveel lachende gezichten!
De keuze tussen Tiamat en Alice Cooper viel mij niet licht, maar toch koos ik ervoor om naar de oude shock rocker te gaan kijken, een keuze die ik mij alvast niet beklaagd. Stiekem hoop ik toch dat Tiamat geen ijzersterke set neerzette, maar daar heb ik tot nu toch nog het raden naar. Soit, Cooper dus, en hij was blijkbaar ook in form. Zoals altijd maakt hij er een leuke show van, en als je dan nog aan zijn zijde Nita Strauss hebt lopen, dan weet je dat het zicht vooraan slechter kan…
Hij meet zichzelf verschillende personage aan, en toen hij een verpleegstertje binnen draaide kon de pret niet meer op, gepaard met “No More Mr Niceguy”, “I’m Eighteen”, het aanstekelijke “Poison” en “Hey Stoopid” was ondergetekende zichzelf aan het amuseren. Afsluiten werd gedaan met “School’s Out” die deze fantastische prestatie afsloot.
De zon was al een beetje aan het inzakken toen we de nostalgische toer opgingen met The Offspring. Voor menig man en vrouw ging dit een terugblik naar hun jeugdjaren betekenen, en dit was ook zichtbaar aan het enthousiasme van de toeschouwers. De hitjes werden meegezongen van begin tot eind, “Come Out and Play”, “Bad Habbit” die boekdelen sprak en afsluiter “Self Esteem” van het meest bekende album ‘Smash’ die veel aanwezigen vandaag ongetwijfeld in het kast hebben liggen.
Maar ook de mindere gekende songs werden moeiteloos verteerd. Denk hierbij dan vooral aan opener “Staring at the Sun” en “Why Don’t you get a Job?”. Het uur vloog voorbij en wat had ik toch graag op de repeat knop gedrukt.
Deep Purple mocht ook nog eens afkomen, en een energiek concert kon je het niet noemen. De gekende nummer kent waarschijnlijk iedereen van voor naar achter zoals, maar enkel bij “Smoke on the Water” stond ik stil bij het feit dat deze mannen toch enkele pareltjes hebben neergepend. Helaas ging de sfeer mee ten onder met het statische optreden van de oude rockers …
De laatst keer dat ik Dimmu Borgir aan het werk hoorde, was ik wat teleurgesteld van de songkeuzes, vooral dan omdat hun laatste album mij niet geheel kon bekoren. Ik miste de oude venijnige aspecten die ze in hun ouder materiaal staken…gelukkig was het dit jaar al iets beter want er werd een beetje meer naar vroeger teruggeblikt. “Puritania” was de eerste hoogvlieger, en het beste werd voor het laatst gespaard met “Mourning Palace”.
De duisternis in de Marquee paste perfect bij de muziek, ook al zat de warmte van de vorige dagen nog in de tentzeilen. Gelukkig slaagde Dimmu Borgir erin om de sfeer grimmig te houden…met zelfs een verrassing in de set waarbij “The Insight and the Catharsis” nogmaals gespeeld werd, iets wat toch al geleden was van 2008.
Voorts was het genieten geblazen van de overvolle Marquee die bewees dat iedereen klaar was om Graspop met een glimlach uit te zwaaien.
Nog een laatste duwtje, en het vuurwerk kon afgeschoten worden om deze feesteditie af te sluiten.
Achteraf gezien was het 25-jarige bestaan van Graspop Metal Meeting meer dan een voltreffer, met het festival dat volledig uitverkocht was, de diversiteit van bands die op de affiche stond, en hoogstwaarschijnlijk de warmste editie ooit. Gelukkig had de organisatie aan alles gedacht om de warmte toch wat dragelijker te maken, met drinkbaar water over gans de weide, meerdere schaduwplekken en vele vrijwilligers die er een topeditie van maakten!
Een groot applaus is meer dan terecht! En wat vooral opviel door het mooie weer, de klank op de hoofdpodia…deze was bijna zo goed als perfect, zeker als je de vergelijking maakte met de laatste festivaldag waar er meer wind over Dessel waaide.
De data voor volgend jaar is ondertussen ook bekend gemaakt: 16, 17 en 18 juni 2023. Hopelijk zijn jullie er opnieuw bij om er samen een feest van te maken! Op nog eens 25 jaar alvast.
Hierbij alvast nog eens een overzicht van alle 130 bands verspreid over de 5 podia:
Donderdag: Baroness, Battle Beast, Beartooth, Celeste, Creeper, Dana Dentata, Death To All, Deez Nuts, Dropkick Murphys, Ego Kill Talent, Enthroned, High On Fire, In Extremo, Iron Maiden, Lalma , Mastodon, Mercyful Fate, Misthyrming, My Dying Bride, Powerwolf, Slapshot, Stake, Strains, Suicidal Tendencies, The Curse Of Millhaven, Toxic Shock, Trash Boat, Tremonti, Vltimas, Volbeat, While She Sleeps
Vrijdag: A Day to Remember, Alcest, Amenra, As Everything Unfolds, Beyond The Black, Black Label Society, British Lion, Bullet For My Valentine, Code Orange, Crystal Lake, Disillusion, Dool, Employed to Serve, Gaahls Wyrd, Gloryhammer, Heaven Shall Burn, Heilung, Jinjer, Killing Joke, Megadeth, Paradise Lost, Perturbator,, Phil Campbell And The Bastard Sons plays Motörhead Sacred Reich, Scorpions, Sloper, Steel Panther, Stick To Your Guns, Tempt, The Vintage Caravan, Twin Temple, Whitesnake, Within Temptation, Zeal & Ardor
Zaterdag: Blues Pills, Boston Manor, Cemetery Sun, Counterparts, Devin Townsend, Down,, Dying Fetus, Eisbrecher, Europe, Five Finger Death Punch, Fleddy Melculy, Foreigner, Good Riddance, Ihsahn, Imminence, Judas Priest, Killthelogo, Kontrust, Korn, Lagwagon, Majestica, Massive Wagons, Michael Schenker, Myles Kennedy And Company, Opeth ,Red Fang ,Saxon, Shinedown, Smash Into Pieces, Tribulation, Ugly Kid Joe, Walls of Jericho
Zondag: Alestorm, Alice Cooper, Amorphis, Black Veil Brides, Bury Tomorrow, Bütcher, Crossfaith, Deep Purple, Deftones, Destruction, Diamante, Dimmu Borgir, Dirty Honey, Dog Eat Dog, Fire From The Gods, Fu Manchu, Kadavar, Me And That Man, Naglfar, Rival Sons, Sabaton, Sepultura, Skillet, Spiritbox, Suicide Silence, The Dead Daisies, The Great Old One,s The Offspring, Thunder, Tiamat, Wayward Son
Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.graspop.be
Organisatie: GMM, Dessel
Werchter Boutique 2022 - ‘HELLO’ grote helden Stromae (Maestro) en Gorillaz!
Werchter Boutique 2022
Festivalpark
Werchter
2022-06-19
Vincent Govaert
Eindelijk … In 2022 terug na een verplichte pauze - De zomerfestivals van Live Nation scoren meteen met Werchter Boutique, terug na lange tijd ...
Werchter Boutique brengt het beste van de popmuziek naar het Festivalpark. Op de Main Stage schitteren de artiesten die een grote massa in openlucht kunnen begeesteren. Werchter Boutique, dat is zingen, dat is dansen, dat is plezier samen.
Het was duidelijk dat elke liefhebber gelukkig is om weer overal heen te kunnen . Er was de vierdaagse van Graspop, Live /s Live in Zeebrugge en … er was al een top dag in Werchter met Werchter Boutique …
Ook elke groep was opnieuw blij te kunnen performen en bij z’n publiek te zijn!
Naar Werchter Boutique stoomden niet minder dan 63.000 liefhebbers af, vooral voor één hoofdact, alhoewel het er eigenlijk twee waren. Zowel Stromae als Gorrilaz waren het hoogtepunt van de dag.
Het Belgische blackwave mocht de groene wei definitief openen. Zanger Willem Ardui en rapper Jay Atohoun doen wat ze moeten doen op dit nogal vroege uur waar toch al een mooie groep volk verspreid staat over de weide. We horen een 10-tal nummers, vaak deuntjes die we kennen, vooral funk, jazz en soul door elkaar.
Het Antwerpse duo kon na hun mini-album ‘Mic Check’ (2017) via nominaties op de MIA’s naar grote festivals gaan in Werchter en Montreux Jazz. Eindigen doen ze met hun topnummers “BIG dreams” en “Elusive”. Hun cover “Clint Eastwood” spelen ze uit respect voor de acteur/regisseur, als voor de Gorillaz die vanavond afsluiten.
Arsenal - Altijd een feestje en dat is ook te zien aan het grote aantal mensen dat om 15 uur al helemaal klaar stond. “Saudade”, “Melvin” en “Estupendo” zijn wereldnummers die Arsenal na elkaar brengt waarvan “Melvin” sterk uitgediept wordt , maar dat deert niemand. Iedereen springt op en neer op de droge wei in Werchter, nummer na nummer.
Er is naast Willemyns en Roan trouwens 'nieuw vlees op de slachtbank’ volgens John, met name Felix die in het Frans van jetje geeft.
Erna hebben we nog Afrikaanse ritmes, we horen zelfs Portugees en Lingala wat we uit volle borst meezingen maar niets van verstaan.
John Roan zag ik trouwens donderdag op Graspop al bezig in zijn andere gedaante in de Metal tent met Lalma, en daar zal z’n (licht) hese vocals van vandaag aan gelegen zijn.
Khruangbin - Het ideale moment om languit achterover op strand te loungen, maar wegens geen strand op Werchter, ideaal om eens het hele festivalterrein te verkennen. Het Texaanse trio uit Houston maakt psychedelische instrumentale muziek met af en toe beetje zang.
Gitarist Mark Speer, zijn gezicht zie je bijna niet, en bassiste Laura Lee, opvallend in roze tutu met veren, doen dit enthousiast. Drummer DJ Donald Johnson beweegt enkel zijn armen en zit onopvallend bijzonder goed zijn werk te doen. Een setlist presenteren is onbegonnen werk, daar er medley’s in zitten van Bowie, over Elton John, naar Kool & The Gang.
Ach ja ‘Cool’, dat woord is uitgevonden voor gitarist Mark Speer, een mogelijks alternatief op Jimmy Hendrix.
Years & Years - Hiervoor is de jongste generatie van dit festivalterrein helemaal naar voor gekomen.
Echter verrassend geestige set en wat een bijzondere Olly Alexander, sexy voor de ene en te uitdagend waarschijnlijk voor de andere.
De show starten ze met ‘HELLO WERCHTER’ in een telefooncabine van de jaren stillekes en ze halen dan nog een aantal attributen uit clips van de jaren 80 naar boven. Dat laatste is misschien een knipoog naar George Michael met de zes vieze vuile wc’s?! … “It’s a sin” is niet alleen een nummer van de Pet Shop Boys maar ook een BBC serie waar Olly in acteert.
Een 20-tal nummers, 5 dansers en een schitterend achtergrondzangers-trio. Die komen uit één of andere gospelserie en ze brengen bij “Here” een heel gepast a capella moment. “Desire” is een topmoment, door iedereen gekend, maar alles ervoor en erna is goed, leuk en veel show, heel veel show!
Stromae - Exact om 20u15 start een plezierig geanimeerd filmpje. We komen daarin terecht in het hoofdkwartier van onze MAESTRO die met allerhande robotarmen en -mannetjes zijn show aan het voorbereiden is. Een magistrale show, maar dat weten we nu nog niet.
Overal lopen op podium mannetjes rond met een wit hemd, witte overlap en lange strik, later zien we niet alleen de vier muzikanten maar ook Stromae zelf in deze gedaante; er is duidelijk geen hiërarchie in het team; ook de opstellers van decor en de filmer/fotograaf lopen in hetzelfde uniform.
Na het animatiefilmpje start “Invaincu”, “Fils de joie” de vraag of het goed gaat met ons en of we enthousiast zijn, mooi in het Nederlands en het Frans door elkaar. “Tous les mêmes” komt voor “La solassitude” en dan is er het fenomenale “Quand c’est”. Ik kan maar aanraden die tekst op te zoeken, en te beleven hoe Stromae kanker bespreekbaar maakt en er boos op wordt.
Er is niet alleen maar ‘een goed of slecht moment’, daarom heten de volgende nummers eerst “Mauvaise journée” en daarna onmiddellijk “Bonne journée”.
In het publiek is er heel veel ambiance en zijn er enorm veel smartphones in de lucht. Plots roept Stromae zijn ‘costumier’, een robot-hond, die zijn jasje komt brengen en een paar kunstjes doet. “Papaoutai” zet in en we zijn vertrokken voor het tweede deel van de prachtige show.
Tot in de details is alles piekfijn in orde en dus mag na “Ta fête” en “Pas vraiment” ook “Formidable” ingezet worden. En ja het is natuurlijk formidable allemaal.
Net voor het nummer “L’enfer” denk ik terug aan de nieuwsuitzending op France 2 waar hij plots in de studio als antwoord op een vraag zijn nieuw nummer van de nieuwe elpee inzet. Close ups en zelfs prachtig filmwerk verschijnt op de schermen.
Zowel nummers van het album 'Racine Carrée' als het nieuwe ‘Multitude’ worden mooi overtuigend afgewisseld.
En dan volgt er een animatiefilm waar ons geleerd wordt hoe we kunnen meedansen op het volgende nummer, iedereen kijkt en iedereen volgt nadien de Maestro op de hand. Hij is MAGISTRAAL en dit wordt extra duidelijk eens hij na de laatste twee nummers “Santé” en het onvermijdelijke “Alors on danse” iedereen begint te bedanken. Een humoristisch, piekfijn en in detail georkestreerd feest is het.
Deze man zal nog potten breken en hopelijk mogen we hiervan nog vele jaren genieten live en overal.
Trots om Belg te zijn, fier d’être belge !
Gorillaz - En nu wordt het natuurlijk moeilijk en het is voor elk festival moeilijk om twee headliners te hebben, wie ben ik, maar ik had Stromae en Gorillaz in een andere volgorde laten spelen …
In roze jas en roze muts opkomende Damon Albarn samen met 12 (!) andere muzikanten heeft nu de opdracht iedereen enthousiast op de weide te houden. Ondertussen bestaat Gorillaz al bijna 25 jaar met heel wat platen en heel wat awards en hits.
Wat Jamie Hewlett (stripmaker) en Damon Albarn (kennen we ook van Blur) samen op poten hebben gezet is fenomenaal.
We hadden al eens een groep welkom geheten met ‘HELLO’, dat was Years and Years deze namiddag. Maar nu stond het er opnieuw in grote letters op het mega-grote scherm (zonder robotarmen maar wel groter).
Het werd een virtuele reis van 23 nummers tot we eindigden bij “Clint Eastwood”. Het is een afwisseling van synchroon gezongen cartoons in samenzang met mister Albarn. “M1 A1” en “Strange Timez” is de start en met “Last Living Souls” en “Tranz” staat ondertussen roze Damon vooraan op de nadarafsluitingen ondersteund door security en de fans op de eerste rijen.
Na “Aries”, “19-2000” en “Tomorrow Comes Today” krijgen we meer en meer plaats. Ik hoorde nadien en las exodus, maar dat was er aan de eerste honderden meters niet aan te zien. Iedereen blijft geanimeerd genieten van beeld en klank.
Echter verlaten meer en meer mensen de weide richting binnen- en buitenland. Die zijn er natuurlijk aan voor de moeite want de nummers “Clint Eastwood”, “Feel Good Inc.” en “On Melancholy Hill” moeten dan natuurlijk nog komen. De nummers in samenwerking met anderen worden via schermen gedaan, De La Soul, Robert Smitt, Bootie Brown en Sweetie Irie waren er niet maar dat stoort ook niet.
Het blijft een bijzonder gegeven : een tot leven gewekte cartoon brengen op een rock-festival. Maar het is gelukt en het is om terug te zien. Sjiek!
Organisatie: Live Nation - Werchter Boutique - Rock Werchter
Jon Spencer & The Hitmakers - Nog steeds springlevend
Het Antwerpse Tuff Guac is nog steeds het soloproject van ‘Belly Button Records’ baas, Rafael Valles Hilario, die je ook zou kunnen kennen van Jagged Frequency, Moar en Brorlab. ‘Green and Handsome’ uit 2020 knutselde hij helemaal in zijn eentje in elkaar maar op het podium laat hij zich begeleiden door drie uitstekende muzikanten zijnde bassist Jasper Suys, drummer Gert-Jan Van Damme (beiden ook actief bij Mogo) en multitalent Wim De Busser (alias King Dick en ook al aan de slag bij onder andere Zita Swoon en Helmut Lotti) op gitaar en minimale toetsen.
Tuff Guac wist me al aangenaam te verrassen als voorprogramma van The Black Lips, eind vorig jaar in Leffinge, en ook hier ontgoochelden ze niet. Integendeel zelfs, de groep leek aan maturiteit gewonnen te hebben en daar zal hun avontuur in Humo's Rock Rally, waarin ze het tot in de finale schopten, wellicht niet vreemd aan zijn.
Tuff Guac vergastte ons op een set heerlijk rammelende, lichtvoetige garagepop die duidelijk in de smaak viel bij het publiek. Ergens te situeren tussen The Growlers en The Abigails terwijl ik één keer een light versie van de vroege Oh Sees meende te horen. Hoewel ze er een paar hele sterke bij hadden , bleven de songs een beetje het pijnpunt maar dat werd handig verdoezeld door een smeuïge sound, gekruid met sprankelende gitaren en een uitmuntende samenzang tussen Valles en de onnavolgbare King Dick.
Dit keer hadden ze ook een covertje bij, resultaat van de verplichte oefening bij de Rock Rally. "Sitting on the dock of the bay" van Otis Redding werd enkele versnellingen hoger gespeeld en hevig door elkaar geschud terwijl King Dick er nog een neut Question Mark And The Mysterians ("96 Tears") bij goot. Zelfs het gefluit waarmee het origineel eindigt, ontbrak niet dankzij maar liefst twee hilarisch fluitende zangers.
Jon Spencer heeft een indrukwekkende staat van dienst. Dat is wel het minste wat je kan zeggen. In 1984 begonnen met The Honeymoon Killers, om via Pussy Galore uiteindelijk The Jon Spencer Blues Explosion op te richten waarmee hij één van de boegbeelden werd van de garagerock revival in de jaren '90.
Tussendoor vond hij nog tijd voor talloze nevenprojecten zoals Boss Hog, Heavy Trash en Spencer Dickinson en was hij ook actief bij Gibson Bros en Five Dollar Priest. Toch zal hij altijd het meest geassocieerd blijven met The Jon Spencer Blues Explosion, een groep die ik talloze keren aan het werk zag. Hun optreden in de toenmalige Democrazy aan de Reinaertstraat ten tijde van ‘Orange’ (1994) staat trouwens nog steeds in mijn top 10 van beste optredens ooit.
Het was dan ook even schrikken toen Jon Spencer in 2018 solo werd aangekondigd in De Kreun en bleek dat JSPX mede door gezondheidsproblemen van Judah Bauer ontbonden was.
De groep die hij toen bijhad waren waren ook al The HITmakers, in exact dezelfde samenstelling, maar hun naam werd toen niet vermeld op de affiche en ook niet op de plaat ‘Jon Spencer Sings The Hits’. Op de nieuwe, ‘Spencer gets it lit’, is dat nu wel het geval. Een plaat die ik trouwens absoluut geen onverdeeld succes vind. Vooral die regelmatig totaal over the top scheurende sound met helse Farfisaklanken stoort me en doet me af en toe zelfs denken aan de recente soloplaten van Jack White, die ik al helemaal niet te pruimen vind.
Maar dat mocht een goed concert niet in de weg staan. De platen van The Jon Spencer Blues Explosion waren verre van allemaal even sterk terwijl ze live, op een enkele uitzondering na, telkens uitzinnige feestjes wisten te bouwen.
De bezetting bleek dezelfde als op de plaat met naast Spencer Bob Bert op trash, Sam Coomes op synths en M. Sord (echte naam Mike Gard) dus op drums in plaats van de aangekondigde Janet Weiss (gekend van Sleater-Kinney en partner van Sam Coomes in het duo Quasi).
Tijdens de Amerikaanse tour was ze er wel bij maar veel verschil zal dat wel niet uitgemaakt hebben maar zo hadden we wel nog maar eens een rock-'n-roll avond waar geen vrouw op het podium te bespeuren viel.
Jon Spencer hakte er meteen stevig in met "Get it right now", één van de betere nummers (zo staan er heus wel op, hoor) van ‘Spencer gets it lit’. Het overgrote deel van de songs kwam trouwens uit die laatste plaat, naast een handvol uit de vorige en zowaar ook ‘NYC 1999!’, een Pussy Galore song uit 1987.
Spencer oogde wat vermoeid en zijn typische sprongen in de lucht leken wat minder hoog en minder frequent, toch gaf hij zich weer volledig zoals we dat van hem gewoon zijn. Bewonderenswaardig ook dat hij zich op zijn zevenenvijftigste nog steeds smijt op nieuwe projecten terwijl de meesten op zijn leeftijd, als ze al gaan touren, er zich vanaf maken met een gemakkelijke best of. Hij is nog steeds één brok energie en dat kan hij nergens anders kwijt dan op een podium. En daar konden we in Diksmuide alleen maar gelukkig mee zijn, want ondanks mijn beperkte verwachtingen werd dit weer een zinderende set waar weinig op af te dingen viel. Diepe grooves vol pulserende fuzz waarboven Jon Spencer met zijn galmende megafoonstem als een baarlijke duivel te keer ging.
En hoewel die overdonderende sound tegen de noise aanschurkte bleef Spencer de ene na de andere gitaarlick met diepe wortels in de blues en rock-'n-roll de zaal in vuren.
De meeste nummers waren niet meer dan onafgewerkte schetsen waarin die weergaloze gitaar telkens kronkelend zijn weg zocht. En dan was er nog de inmiddels 67-jarige Bob Bert die met ijzeren buizen en hamers tekeer ging op een stel metalen vuilnisvaten en een benzinetank waarop een enorme veer gemonteerd was. Zijn werkhandschoenen waren echt geen overbodige luxe maar of al dat geweld ook echt iets bijbracht is nog maar de vraag. Maar het blijft natuurlijk heuglijk om deze legendarische figuur en auteur van het sympathieke boek ‘I'm just the drummer’, die zijn sporen verdiende bij Sonic Youth, Chrome Cranks, Bewitched, Action Swingers, Knoxville Girls, The Wolfmanhattan Project, Lydia Lunch' Retrovirus en Pussy Galore, aan het werk te zien.
Na een intense, zweterige set volgde nog een superbe bisronde, waarvan het laatste nummer in collagestijl verdacht veel naar de Blues Explosion zweemde, die alle twijfels, mochten die er nog geweest zijn, van tafel veegde.
Pics homepag @Henri Dumortier
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Sons - Holy garden session - Hard rockende zomen staan als een huis
De rockers van Sons zijn toe aan hun tweede cd, ‘Sweet boy’, en stellen die met alle plezier voor in de clubs en op de festivals . Het pittoreske plaatsje, d’Oude Pastorie (ikv Holy garden sessions) daverde een goed uur op z’n grondvesten toen de sound werd versterkt. De pastoor zou de wenkbrauwen fronsen , indien hij er nog was … Messcherpe catchy gitaarsongs met explosieve , noisy uithalers in de achtertuin, vlogen om ons heen. Kortom, Sons is er klaar voor …
Sons is er klaar voor … Het zijn misschien ‘sweet boys’ , maar hun garagerockende nummers hebben een kop en een staart en bevatten een sterke melodielijn. Het debuut ‘Family dinner’ was een paar jaar terug al een groot succes met een handvol hits als “I need a gun” en “Ricochet”. De nummers op het nieuwe album hebben diezelfde vaart, intensiteit en energiebommetjes . Ontvlambaar dus . En af en toe snijdt het soms minder diep , maar wat een dynamiek horen we en zien we op het podium.
Het vuur werd aangewakkerd, meteen ging het luchtalarm ging af met het eerste nummer “Succeed”, openingssong van ‘Sweet boy’ en van de liveset nu; rechttoe-rechtaan, punky, stuiterend, die de melodie niet uit het oog verliest . Het is de basis van de ganse set van dit kwartet, vier gasten , die stilstaan niet in hun woordenboek hebben staan .
Het nieuwe werk krijgt voldoende aandacht met “I don’t want to” , een snelvaartsong en het intenser, broeierig klinkende “Another round” en “Bike”. Herkenning met het ouder werk volgt met “White city” en een van hun doorbraaknummers “I need a gun” . Het zit goed in elkaar, het rockt , klinkt stevig , de gitaarspartijen snijden , de bas intrigeert en de drumpartijen zwepen de boel op . Een strakke sound in het algemeen en toch er is ademruimte in sommige nummers voor gitaarsolo’s, die een psychedelische tune hebben . Millionaire is een voorname referentie .
De nummers volgen snel op elkaar . De vonken slaan over, het publiek geniet van het uptempowerk en de levendigheid van het kwartet . Ook zij vinden het hier een aangenaam plekje zo tussen de verwilderde struiken in . “Hot Friday”(toepasselijk met deze up 30°) , “Nothing” , “L.O.V.E.” volgen en er wordt uitgewuifd met een mooi en lang uitgediept “Ricochet” . Wat een groove.
Sons en zacht spelen horen niet direct bij elkaar . Enkele grunge Nirvana uithalen horen we op “Family dinner” en” Pixelated air” , die de tweede cd besluit en vanavond hier ook de set.
Sons zijn hard rockende zonen, staan live als een huis en zetten oude gebouwen als d’Oude Pastorie duidelijk onder spanning . Puike set van het kwartet!
Spijtig genoeg hebben we ILA , één van de winnaars van StuBru Nieuwe Lichting in dit fijne concept gemist , omdat het optreden hier al om 20u begon en wij het hier net een half uur later verwacht hadden … De sound die verwant is met PJ Harvey’s ‘Dry’ , beginjaren 90, met o.m. de single “Leave me dry” is alvast in ons geheugen geprent . Ze staan genoteerd als een ‘must see’ …
Organisatie: Skytiger + Holy garden sessions
Nederlands 
Français 
