Mindtrip is het solo project van Dirk De Kesel, gitarist van de Industrial metal formatie Charcoalcity . In volle lockdown bracht hij een single uit, "Aphrodite".
Onze recensie van deze single kun je hier nog eens nalezen Aphrodite -single- (musiczine.net)
Mindtrip heeft nu een nieuwe single op de markt 'Headspace'. De psychedelische tongval met post rock elementen blijft hier ook. “Headspace” gaat over 'aanvaarding', wat eerst zorgt voor botsingen, je grenzen verkennen, recht krabbelen en tot slot doorgaan. Eenvoudig is dat niet altijd.
Muzikaal horen we opbouwende laagjes. Het maakt het nummer zo bijzonder en vindingrijk.
Het ingetogene wordt gecombineerd met een bedwelmend, dreigend geluid. De emoties borrelen om tot ‘aanvaarding’ te komen.
“Headspace” is een single die mooi aansluit op de vorige “Aphrodite”, maar onderstreept ook de zoektocht in je geest, om tot slot de dingen te aanvaarden zoals ze nu eenmaal zijn. Het klinkt niet al te zwaarmoedig alsook niet te zeemzoetig. Dit thema in deze postrock gerelateerde vorm klinkt overtuigend. Benieuwd naar de toekomst …
Postrock
Headspace -single-
Mindtrip
Check het vooral zelf uit: https://www.youtube.com/watch?v=Hk9t1DMmEwI
Zamp Makely is het bedrijf van creatief generalist S.T., gericht op (bord)spellen, boeken en muziek. Hij is de oprichter van de webzine ‘Merchants Of Air’, de muzikale projecten Misantronics, Mint Narcosis en hij is lid van Synchyse. Een man van alle markten thuis.
Twee jaar na 'Elsewhere' keert Misantronics terug met 'Nachtraaf'. Dit nieuwe album bevat acht tracks, geïnspireerd op ambient, post rock, dark jazz, noise en … de huidige staat van onze planeet Aarde. Het resultaat is een hard, zwaar en donker album, dat de verontrustende sfeer ademt van een wereld in crisis.
De duistere hoes en die adembenemende sfeer binnen een donker kader doen vermoeden dat dit een plaat is boordevol tristesse … en toch dat is 'Nachtraaf' niet helemaal. Misantronics omarmt die duisternis wel bij elk song die duisternis, maar weet toch een gevoel van rust en gemoedsrust te brengen. De beelden die we ons voorstellen, hebben een eigen verhaal, een pluspunt aan dit ambient werk. De fantasie wordt geprikkeld, maar Misantronics geeft de luisteraar de vrijheid zelf in te vullen wat hij hierbij voelt.
Wat wij voelen is een lange trip waarbij verwondering, diepe rust, ingetogenheid, een traan en een glimlach elkaar opvolgen. Het is het totaalpakket dat telt, een emotioneel klankentapijt. De voorbije twee jaar corona waren voor veel mensen niet de gemakkelijkste jaren, wat wordt verduidelijkt op ingenieuze wijze.
Het is een hypnotiserende mooie trip die je volledig laat wegzakken tot de diepst innerlijke rust.
https://zampmakely.bandcamp.com/
Tracklist: Ontij 05:07 Het Deemt 07:36 Zenenacht 05:59 Onder De Linde 06:24 Heug 09:18 Het Schijmt 07:26 Eerdagen 07:18 Leef 03:39
Ambient
Nachtraaf
Misantronics
Placebo - Intimitate show - Fullforce naar de festivals en op de grote podia!
De voorbije decennia waren een goede, deugddoende break voor Placebo om er nu met volle goesting, enthousiasme en energie tegen aan te gaan. We voelden de sprankel en de friste in een klein anderhalf uur durende set , die hun pas verschenen plaat , met enkele classics een ferme rockscheut boden. De kleine club van de Bota was de inzet , de drijfveer. Resultaat: Placebo voelt zich, is klaar voor de grote podia en op de festivals.
Placebo heeft het niet makkelijk gehad , als we eens terugblikken in de ‘Tennies’ … Ze zijn al bijna dertig jaar bezig , maar de laatste albums , laatste dateert al van 2013, klonken te modaal en onderscheidden zich niet meer van wat we van de Britrockband gewoon waren , met name die ideale flow van rock, goth en glam; ook de live optredens hadden een nieuwe injectie nodig.
Ze hebben dus nu een nieuwe plaat uit , hun achtste, ‘Never let me go’ , die hen terug op het voorplan moet plaatsen; eigenlijk slaagden ze er terug muzikaal in, luister maar eens naar die overtuigende single “Beautiful James” . Sterk . Placebo zoals het moet. Het zal voor een verfrissende wind zorgen op de festivals en in de grote zalen.
Om even goed gerodeerd en op elkaar afgestemd te zijn , deden ze een handvol club concerten en hielden ze halt waar het verhaal ooit begon in de nineties, in een pittoresk zaaltje waar ‘muziek- beleving’ centraal staat . De keuze viel op de Orangerie van de Botanique. Geen smartphones , die werden voor het concert opgeborgen in een speciale etui , die je pas kon losmaken bij het verlaten van de zaal.
We hoorden Placebo zoals het moet , gedreven , rockend, songs met een intens spannende opbouw en groove , broeierig , intens, snedig zelfs en zachtmoedig , met gitaarerupties , uitbarstingen en die kenmerkende bevreemdende dissonante, spookachtige geluidjes. Minpunt was het contact dat grotendeels uitbleef . Een onverschillige indruk. Enkel iets voorbij halfweg , toen het gekende “Too many friends” moeilijk op gang geraakte , doorbrak spil Brian het ijs . Een losse babbel die aangenaam was en even de druk, spanning, concentratie deed minderen.
Een strakke set met een vol geluid hadden we , ze staan nu meestal met vijf op het podium , met naast hem luitenant Stefan Olsdal , die zich ontpopt als een multi-instrumentalist . Hij speelde zowel gitaar, bas als de keys. “Forever chemicals” en de single “Beautiful James” openden de set . Een gretig spelende band meteen met de nodige begeestering, intensiteit en explosiviteit, die hun vroegere routine deed smelten.
Brian Molko leek met de donkerzwarte lange haren , zonnebril en snorretje minder Bowie, meer Johnny Depp. Hij is nog steeds wie hij is met z’n androgyne trekken en z’n kenmerkende nasale vocals . Ondanks het feit dat het contact uitbleef, maakten ze interactie , met het publiek door hen op te zwepen . Handclaps volgden , een glimlach verscheen.
“Scene of the crime” , eentje van tien jaar terug, klinkt compact. Het combo overtuigde en werd steeds warm onthaald. Ze houden een strak tempo aan. “Hugz” en “Happy birthday in the sky” zijn boeiende, pittige, variërende nummers , wisselend in ‘extra-introvertie’, en die een live karakter, uitstraling hebben.
“Speak in tongues”, al bijna vijftien jaar oud trouwens, doet de vaart wat minderen , maar ze geven er handige live draai aan , wat de song grootser maakt.
De keuze viel vooral op de nieuwe plaat dus, het live uitproberen en hoe ze aanslaan . Keuze was verder goed met “Surronded by spies”, “Sad white reggae” en “Try better next time” . Meer sijpelt er een Weezer kantje door in die tempowissels en de ruimte die ze hun instrumenten geven .
De finalereeks wordt ingezet met vroeger singlemateriaal, het ferm rockende “For what its worth” en de samenhorigheidssong bij uitstek met meezinggehalte “Too many friends”, die een paar keer opnieuw moest worden ingezet. De elektronica kreeg hier meer armslag en was mooi verweven in de Placebo gitaarriedels.
“Went missing” is er eentje om Placebo letterlijk te omarmen , het zalvende , zwevende geluid intrigeerde . “Fix yourself “ trok alle registers nog eens open en legde er een noise laagje op, om de avond te besluiten .
Placebo genoot duidelijk van de fijne respons en de nauwe aanwezigheid van zijn fans in deze intieme setting . De sfeer zat dus goed.
Het broeierige “Post blue” , één van de sterkhouders op ‘Meds’, opende de bis en was ook ‘bon choix’ .
Covers zijn Placebo niet vreemd , er werd ooit eens een EP aan besteed, en hier besloten ze met een slepende versie van Kate Bush’s “Running up that hill” , overmand van groovy donkere, spooky tunes in een mistig decor . Mooi.
We misten vanavond misschien nog een rits mooie single opnames , als “Every you ,every me” , “Meds” , “The bitter end” , “Song to say goodbye”, “Pure morning” , “Infra-red”, “Special k” of echt oudje “Nancy boy” … Placebo wou weten hoe goed hun nummers en vooral de nieuwe aansloegen bij hun publiek. De opzet van goed op elkaar ingespeeld te zijn en te bevestigen , waren ze ‘en verve’ in geslaagd.
Ook al is Placebo een band van weinig woorden , het spelplezier en de gretigheid is er opnieuw en samen met hun publiek , hun fans genoten ze van een fijn clubconcert , om er fullforce te staan de komende zomer op TW Classic en in november in het Sportpaleis .
Placebo is back , goed rockend en hartverwarmend . Het clubgevoel is er, stadiongevoel is niet veraf. Iedereen tevreden dus!
Organisatie: Live Nation + Pias + Botanique, Brussel
Lucy Dacus - Gevoelige en brute eerlijkheid
Van gevoelige snaar tot brute eerlijkheid. Lucy Dacus wist opnieuw het publiek in te pakken met haar beklijvende en rake pareltjes in een uitverkochte Rotonde. Ze is daarmee op weg naar het beste van haar prille carrière.
De eerste noten van vanavond werden verzorgd door de Britse Fenne Lily die al voor de tweede keer met Lucy Dacus op tour ging. Met twee albums, ‘On Hold’ (2018) en ‘BREACH’ (2020), had Lily al voldoende songs om ons een half uur te intrigeren. Het subtiele contrast van zacht naar hard in “Car Park” en “Birthday” werkte aanstekelijk. Het doodeerlijke “I Used to Hate My Body but Now I Just Hate You” raakte live nog harder onze gevoelige snaar dan op de plaat. Vergelijkingen met Dry the River of Marika Hackman en uiteraard Lucy Dacus waren niet ver te zoeken. Met twee beklijvende nieuwe nummers sloot de aimabele Fenne Lily de support-act krachtig af.
Lucy Dacus wist de laatste jaren met eigen muziek en zijproject Boygenius (met Julien Baker en Phoebe Bridgers) meer en meer muziekfans te overtuigen. Niet verwonderlijk dus dat ze veel mensen naar de Botanique wist te lokken. Op haar laatste plaat ‘Home Video’ (2021) blikt ze - meestal autodidactisch - terug op haar jeugd en hoe ze omgaat met haar gevoelens of geaardheid. In opener “Triple Dog Dare” en iets later in het swingende “Hot & Heavy” vatte Lucy Dacus dat alvast goed samen. Al vroeg in de set bracht ze één van haar indie-hitjes “Addictions” die zachtjes werd meegezongen door vele toeschouwers.
Zonder blozen en met enorme veel charme haalde ze haar beste Frans voor de bindteksten. Het is met diezelfde natuurlijke charme dat ze ons imponeerde met het kabbelende “VBS” (over bijbelkampen) en het sferische ingetogen “Cartwheel”. Haar cover van Edith Piaf’s “La Vie en Rose” paste perfect in het plaatje.
Wat opvalt is dat Lucy Dacus rijkere arrangementen gebruikte in haar meest recente muziek. De keuze voor autotune vocals in “Partner in Crime” voelde eerst ongewoon aan maar het geheel klopte uiteindelijk. Ondanks de zachtaardige verschijning kwam ze verrassend hard uit de hoek in “Thumbs”. In deze song over oprechte medeleven en diepe empathie kreeg ze het publiek muisstil en liet ze hier en daar traantjes rollen. Even later met “Please Stay” deed ze dit kunstje opnieuw over met een schepje er bovenop.
Tijdens het hartverwarmend kampvuurmomentje in “Going Going Gone” zongen we gezellig mee met de band die vooraan het podium opgesteld stond. Meezingen of beter gezegd meebrullen konden we later met “I Don’t Wanna Be Funny Anymore” en - uiteraard - het ijzersterke “Night Shift”.
In de ongeplande encore kregen we een uitgepuurde “Fool’s Gold” te horen en zagen we hoe Lucy Dacus er ongelooflijk van genoot.
Setlist: Triple Dog Dare - First Time - Addictions - Hot & Heavy - Christe - VBS - Cartwheel - La vie en rose (cover) ) - Yours & Mine - Partner in Crime - Brando - Thumbs - Going Going Gone - Please Stay - I Don’t Wanna Be Funny Anymore - Kissing Lessons - Night Shift - Fool’s Gold
Organisatie: Botanique, Brussel
Jon Spencer mag dan al definitief een punt gezet hebben achter Blues Explosion, hij heeft zich niet laten verleiden tot een flagrante koerswijziging. Geruggesteund door zijn nieuwe band The HITmakers produceert hij met name nog altijd die typische rauwe, hortende en stotende garage-rock. De bezeten rock’n’roll preacher heeft nog niet aan bezieling ingeboet, de songs stuiteren wild in het rond en de vuile riffs spetteren als vanouds op een kokende plaat. Eigenlijk is er dus weinig veranderd sinds de hoogdagen van Blues Explosion, en dat is in dit geval gewoon goed nieuws.
Het is Jon Spencer zoals we hem graag hebben, noisy, maniakaal en met een pompend rock’n’roll hart.
Spencer Gets It Lit
Jon Spencer & The Hitmakers
Bronzerat Records
Alweer bruisend en jong punkgeweld uit de UK. ‘The Great Regression’ is het debuutalbum van DITZ, en het is een driftige mokerslag verpakt in 10 striemende songs. Geen 1-2-3-4 rechttoe rechtaan punkrock, wel een stel laaiende songs die overlopen van woede en agressie. Zanger Cal Francis doet zijn ding de ene keer via dreigende spoken-word vocals, elders spuugt hij het er dan weer uit als een razende hardcore zanger, check het grimmige “Ded Würst” en het meedogenloze “I Am Kate Moss”.
Qua razernij komt DITZ in de buurt van vervaarlijke bands als Daughters en Heads, de songs zijn furieus en komen binnen als een bijtend zuurtje. Opener “Clocks” is een mitrailleur van een song die een heel kogelmagazijn in één keer afvuurt, “Summer Of The Shark” is industrial-punk-noise die muren sloopt zoals ook bijvoorbeeld Show Me The Body dat doet en afsluiter “No Thanks, I’m Full” neigt naar de wilde noise van METZ.
‘The Great Regression’ is een overdonderend debuut van een nieuwe band die meteen zijn plaats heeft veroverd in een nieuwe Britse lichting van noise-punk bands.
Lords Of Altamont - Onstuimige garage-rockers steken tandje bij
De laatste plaat van The Lords Of Altamont heet ‘Tune In Turn On Electrify’, en hiermee is hun wervelende live act meteen in enkele rake termen samengevat.
Dit is een band met een hoog rock’n’roll gehalte, ze zien er uit als een stel coole biker-rockers, een imago dat ze natuurlijk wel bewust nastreven, het zijn tenslotte Amerikanen. Maar hun looks, haardossen (de gitarist is een heuse Slash-lookalike, alleen de hoed ontbreekt) en die eeuwige zonnebril zijn alleen maar de ideale verpakking.
Het is de vette en stomende garage rock die voor het wilde feestje zorgt. De rauwe sound neigt naar voor de hand liggende referenties als MC5, Jim Jones Revue, Monster Magnet en natuurlijk de onvermijdelijke Stooges. Voeg er ook maar The Hives en The Ramones aan toe. The Lords Of Altamont zijn misschien geen punkband, maar ze hebben wel de drive, energie en de power van de allerheetste punkbands.
En wat dacht u van The Rolling Stones als checkpoint ? Yep, The Lords starten hun set met “Live With Me” in een geëlektrokuteerde versie, zo heetgebakerd hebben The Stones hun song nooit voor mekaar gekregen.
Frontman Jake Cavaliere ziet er uit als een kruising tussen de übercoole Joey Ramone en de zingende joint Chris Robinson, maar hij gaat heel wat feller tekeer dan die twee. Het is een rock’n’roll preacher die niet alleen wild om zich heen schopt, hij voorziet de smerige garage-rock ook nog eens van een stel ontspoorde orgelpartijen. Neen, geen subtiele orgeltoetsen, dit zijn The Doors niet. Kan ook niet anders als je ziet hoe Cavaliere dat arme instrument een concert lang blijft geselen, het is een wonder dat het kleinood überhaupt nog op zijn gammele poten blijft staan.
De driftige set kent nauwelijks tussenpauzes, het gaat vooruit met de geit. Het is geweldig hoe compromisloze stoompotjes als “Living With The Squares”, “Million Watts Electrified”, “Death On The Highway”, “Get Back In The Car” of “Going Nowhere Fast” er met volle gas worden doorgepompt. Hier wordt tempo gemaakt door een stelletje vunzige rock’n’roll ratten die er duidelijk zin in hebben.
“Going Downtown” is dan misschien wel een heel vette knipoog naar “Raw Power”, maar who cares. Wij zijn de plagiaatpolitie niet, en een band die de ongebreidelde stuwkracht van The Stooges nastreeft, daar kunnen we alleen maar met volle teugen van genieten.
Dat doen we ook, maar mooie liedjes duren nooit lang en na een razend anderhalf uurtje zetten Lords Of Altamont met een onstuimig “Cyclone” een vettig punt achter dit woest en stormachtig concertje.
It’s only dirty ass rock’n’roll, but I like it …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Daniel Buyle
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/n9-eeklo/the-lords-of-altamont-27-03-2022.html
Organisatie: N9, Eeklo
Noordkaap - Noordkaap biedt zoveel meer dan een routineuze nostalgietrip
Na de overwinning in Humo's Rock Rally in 1990, drukte Noordkaap zijn stempel op de Nederlandstalige rock scene, samen met een Gorki. Het was de tijd dat dat rock muziek in je eigen moedertaal zorgde voor gefronste wenkbrauwen (net als De Kreuners het al deden in de tachtiger jaren!). En Nederlandstalige rock blijft goed scoren. Gelukkig maar.
Noordkaap is aan een drietal concertreeksen bezig in de AB , een tour die eigenlijk in 2020 ging plaats vinden , maar corona gooide hier een stokje voor!
Op zijn eentje probeerde Aster (***) een nog langzaam binnensijpelend publiek voor zich te winnen. De zachte gitaarlijnen en z’n wondermooie stem ontroerden. Aster wordt vergeleken met Ben Howard. We menen zelfs heel subtiel een stukje Bob Dylan te herkennen in sommige liedjes. Toch klonk alles een beetje hetzelfde, wat de aandacht deed verslappen. Het abrupte einde van de set, na een dik half uur , bracht ook geen soelaas waardoor we lichtjes op onze honger bleven zitten. Toch gunnen we de sing-songwriter kansen . Afwachten dus!
Stijn Meuris gaf na enkele songs aan dat hij niet zo goed bij stem was, maar dat maakte helemaal niets uit, vertelde hij daarbij. En dat was ook wel zo. Want ondanks dat Meuris met zijn charismatische uitstraling en zin voor entertainment veel aandacht naar zich toe trekt, is hij omringd door top muzikanten, muziekkunstenaars. Vooral de gitaarriedels van Lars Van Bambost (o.m. ”Dit is kunst”) waren verbluffend. De pulserende, stuwende drums van Nico Van Calster en de duivelse klanken van toetsenist Wim De Wilde zijn evenzeer belangvol. En dan hadden we het nog niet over de aanstekelijke baslijnen van Erik Sterckx.
Noordkaap is en profileert zich na meer dan twintig jaar nog altijd als een grootse band. Meuris stelt zijn band met veel liefde voor na “Laat ons Bidden”. Met het bijzonder emotionele “Soms Schrik”, waarbij de muzikanten alles uit de kast halen, raakt Noordkaap de gevoelige snaar.
Noordkaap trekt de kaart van ‘rock’. Het rockt dus, de cover “Arme Joe” wordt meegebruld, net als “Wat is Kunst”. Iets verder spelen ze “Het zou niet mogen zijn” en “Van God los” (Monza) . Het toont een Noordkaap die energiek, intens, weemoedig , gevarieerd klinkt.
Het prachtige “Gigant” is één van de bisnummers. “Ik hou van U” is de meezinger , een song die zorgt voor de ultieme ontlading bij iedereen!
Noordkaap biedt zoveel meer dan een routineuze nostalgietrip. Als jonge wolven gingen ze te werk . Een stevig nineties rockfeest die de link met het heden maakt, en sterk overtuigt. Klasse.
https://www.youtube.com/watch?v=q7MRMdWAMaE
Het komt voor in de beste families - Panamarenko - Verloren dag - Hoopvol - Pretentious moi - Laat ons bidden - Soms schrik - Als ik 's nachts door Veerle rijd - Bedland - Satelliet Suzy - Arme Joe (Will Tura cover) - Wat is kunst? - De belofte jong te sterven - Het zou niet mogen zijn (Mensenzee) - Druk in Leuven - Van God los (Monza) - Een heel klein beetje oorlog
Encore: Dat het gauw winter wordt - Gigant
Encore 2: Ik hou van u
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Madou - De schaduwkant van het leven, 40 jaar later
Schijnbaar uit het niets dook vorig jaar de single “Ronquières” op, het eerste muzikale wapenfeit in 40 jaar van de Nederlandstalige cultband Madou rond zangeres Vera Coomans en multi-instrumentalist Wiet Van de Leest. Hun combinatie van avant-gardistische pop en teksten die je zo de grond in trekken wordt nu als vooruitstrevend beschouwd, maar viel begin jaren ’80 op een koude steen bij de platenkopende massa. Maar geesten kunnen rijpen, en een paar dozijn #MeToo schandalen en ethische dilemma’s later blijkt het herrezen Madou ineens wel de juiste vinger aan de maatschappelijke pols te houden.
“Ronquières” bleek de voorloper van een heuse comeback, inclusief een gloednieuw album ‘Is Er Iets?’, een gepland Rewind concert in de AB rond het titeloze debuut uit ’82, én een zaaltournee met de nodige corona hickups.
Afgelopen vrijdag haalde Democrazy de groep naar de Gentse Minard schouwburg die tot de nok gevuld was met een bonte mix van jong en oud. Over verschillende generaties gesproken, ook Madou is intussen uitgegroeid tot een klein familiebedrijf; op de planken wordt Coomans tegenwoordig vergezeld van haar zoon Thomas Devos, bezieler van onderbelichte gitaarrock bandjes als Rumplestitchkin en Tommigun, terwijl de heropgeviste Van de Leest op zijn beurt zoonlief Louis (beatmaster bij MonkeyRobot) binnen heeft geloodst. De jonge percussionist Mattijs Vanderleen vervolledigt het muzikaal erg veelzijdige gezelschap, wiens favoriete ingrediënten in de rayons van de folk, jazz, chanson en kamerpop moeten gezocht worden.
Zoals verwacht concentreerde de groep zich op een bijna integrale uitvoering van de vorig jaar verschenen comeback plaat ‘Is er Iets?’, hier en daar aangevuld met een aantal ‘gouwe ouwe’ zoals Vera Coomans ze zelf guitig omschreef. Tijdens het openingskwartier is de sfeer erg ingetogen, en bij momenten komt de spanning bij de hoofdpersonages uit “Nachthuis”, “Is Er Iets?”, “Niets Dringt Door” en “Het Doet Geen Pijn” ook echt voelbaar binnen. Coomans kreeg van Belpop kenner Jan Delvaux de eretitel ‘de Marianne Faithfull van Vlaanderen,’ en ze doet die naam vanavond alle eer aan. Gebiedend, getormenteerd of gelaten debiteert ze verhalen over toxische relaties, mentale ongezondheid, en onvermijdelijk als er inmiddels 73 lentes op de teller staan, de verschillende neveneffecten van het ouder worden.
Als de frontvrouw zich mag spiegelen aan dame Faithfull, dan is haar compagnon de route sinds de hoogdagen bij Rum Wiet Van de Leest de Warren Ellis van het gezelschap. Zijn virtuoze vioolinjecties jagen het drama gehalte nog verder de hoogte in, en zorgen ervoor dat het op geen enkel moment echt gezellig wordt.
Naarmate de set vordert, wordt Coomans spraakzamer tussen de nummers door, en in de korte doch welgemikte dialogen met zoonlief Thomas is er zelfs nu en dan sprake van, jawel, humor. Rust of onrust, licht of donker, een lach of een traan, het zijn bij Madou contrasten die bijna ongemerkt in elkaar overvloeien. ‘Vandaag was het mooi weer om te fietsen’ is Coomans’ schijnbaar onbenullige inleiding tot het erg poppy “Ronquières”, een dramatisch epos over een zelfmoord ter hoogte van het gelijknamige kanaal. De kale brok folk noir “Huis In De Duinen” noemt Thomas Devos een murder ballad; het is een beschrijving die, net als zijn diepe tweede stem, onvermijdelijk aan the prince of darkness Nick Cave refereert.
Rechts van ons veert een fan van het eerste uur spontaan op wanneer “Witte Nachten” en “Niets Is Voor Altijd” worden ingezet, evergreens die na vier decennia nog niets aan urgentie hebben ingeboet én in een ideale wereld zonder pardon op de shortlist van de Vlaamse canon thuishoren. Tevens uit de debuutplaat van 40 jaar geleden werd “Straks Niet Meer Warm” vanonder het stof gehaald, alweer een murder ballad avant la lettre die een theatrale songsmid genre Gavin Friday wellicht niet onberoerd zou laten.
Uiteraard werden de spots terug gedimd voor een bisronde, die in alle intimiteit startte met een moeder-zoon onderonsje. De mondharmonica van broer/nonkel Leejoo Coomans ontbrak in het Dylanesque “Gele Schoenen”, maar dat deed verder niets af qua glans van dit nummer met een tekst die reeds dateert van begin jaren ’80.
En jawel, er is wel degelijk een sprankeltje hoop dat de cultband niet opnieuw 40 jaar zal treuzelen met de release van een volgend opus, getuige de nieuwe parel met de heerlijk misleidende titel “Een Mooie Dag”.
Met een reprise van “Witte Nachten” deed Madou de boeken dicht, maar wat ons betreft verdient hun indringende inkijk langs de schaduwzijde van het alledaagse leven nog een paar nieuwe hoofdstukken. Geen vaarwel dus, maar graag tot ziens!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/minard-schouwburg/madou-25-03-2022.html
Organisatie: Democrazy, Gent
The Weather Station - Overtuigende sprankelende indiepareltjes
Tamara Lindeman is al sinds het begin (2009) de drijvende kracht achter The Weather Station. Na een verloop van verschillende muzikanten is de groep eindelijk met de vijfde en voorlaatste plaat ‘Ignorance’ (2021) doorgebroken. Het is vooral met die plaat dat The Weather Station het publiek in de Botanique wist in te pakken.
De van Nieuwe-Zeelandse Ierse folkmuzikanten had het genoegen om met de main act van vanavond te touren. Weldoordachte keuze want de innemende pure folk van Aoife Nessa Frances riep kristalheldere beelden op van weidse velden en verlaten stranden. Ook straf dat ze op haar eentje de rijke arrangementen die ze op plaat brengt, live met overtuiging wist over te brengen. Een artieste dus om in de gaten te houden en die vast nog indrukwekkender zou klinken met live backing band.
Na de verpozende pauze kwam The Weather Station stilletjes het podium op. Opener “Wear” gaf thematisch aan waar het vaak over ging gaan: de verhouding van de nietige mens tot de overweldigende natuur, de gemengde gevoelens ten opzichte van de huidige klimaatsverandering en de disruptieve kracht van menselijke gedrag. Een hele boterham vol maar de band bracht die volle lading met enige rust en subtiliteit. In het ogenschijnlijk opgewekte “Loss” liet de klarinet een diepe indruk na. Lindeman was het publiek dan al dankbaar waarna ze met een verwijzing naar de verwarrende coronaperiode de perfecte aansluiting vond bij “Separated”.
Het was af en toe al duidelijk dat de frontvrouw last had van een vervelende hoest waardoor ze niet voluit kon zingen. “Way It Is, Way It Could Be” schuurde met rake country en folk-toetsen aan bij Big Thief of Laura Marling. Terwijl de band met het breekbare “Stars” uit laatste plaat ‘How Is It That I Should Look at the Stars’ even gas terug nam, leek haar stem het even te begeven. Zichtbaar belemmerd sloeg ze zich erdoor en kon ze nog het korte en krachtige “Notice You Turn Away” met verve uitzingen.
Nog beter was “I Try to Tell You”, een opmerkelijke single over de impact van de mens op natuur en hoe die quasi naïef verkeerde keuzes maakt. De powerballad “Better Now” zou zo geschreven kunnen zijn door HAIM en gebracht worden door Fiona Apple.
Het concert leunde nog verder naar indie-rock met het strakke “Heart”, het eclectische “Robber” en het fijn aansluitende “Atlantic”. Als de band zijn visitekaartje nog niet had afgegeven, deed ze dat dan absoluut met “Parking Lot”. De zachtaardigheid van de vocals afgewisseld met de opzwepende drum en de rake gitaar- en pianomelodieën werd smalend door het publiek omarmd en goedgekeurd.
Gelukkig had Lindeman nog genoeg fut over om in de encore het liefelijke duet “To Talk About” te bezingen met de gitarist. The Weather Station stuurde ons de nacht in met het ogenschijnlijke folky “Thirty” dat volledig vervelde tot een country rocknummer.
Ondanks de vervelende kriebelhoest van Lindeman kon The Weather Station ons eindelijk live bekoren met de muzikale creaties van de afgelopen jaren.
Setlist Wear - Loss - Separated - You and I (On the Other Side of the World) - Way It Is, Way It Could Be - Stars - Look - Tried to Tell You - Better Now - Heart - Robber - Atlantic - Parking Lot - Subdivisions - Encore: To Talk About – Thirty
Organisatie: Botanique, Brussel
Causenation - Voor de productie van het volgende album gaan we nog professioneler tewerk gaan, en we houden voor ogen dat de inbreng van elk van ons even groot is
Causenation is een electro project opgericht in 2015. We citeren: ''De band werd opgericht in Antwerpen. Aanleiding was het idee om terug muziek te maken na een jaar of 20 daar niet meer mee bezig te zijn geweest.'' Met ‘Promises of Hope and Fear’ bewees de band uit het goede hout gesneden te zijn, we hadden net vooraf nog een interview met Ivan Heyligen aka Vain Sacrosanct, over verleden en toekomst van Causenation, hier
Anno 2022 is de band klaar voor een nieuw hoofdstuk. Op BIM Fest zagen we een solide band, waarbij elke schakel even belangrijk is. Na het optreden hadden we een fijn gesprek met de band over dat optreden, en de volgende bladzijdes die ze willen omslaan
Tijdens ons laatste interview in 2020 hadden we het over corona en de impact toen, ook over EBM muziek in zijn geheel; hoe heb je als muzikant en band deze tijden doorstaan? Hoe staat het er twee jaar later voor?
Jonas: Vanuit mijn standpunt bekeken, ik ben pas vorig jaar erbij gekomen bij Causenation. Mijn eigen project was on hold gezet , dus ik was heel blij dat ik me weer met muziek kon bezig houden en in de tijden dat we niet konden optreden hebben we gewoon goed kunnen repeteren. Dus voor mij was het een stap voorwaarts, na een toch wat moeilijke periode
Vain: Live hebben we niet veel kunnen doen. Dat was het grote probleem. Persoonlijk heb ik die tijd gebruikt om nieuwe nummers te schrijven.. In die twee jaar heb ik 25 nummers geschreven, waardoor een proces is ontstaan om naar een nieuw album toe te werken. Het plan is om elke demo die is gemaakt, goed te bekijken, met inbreng van iedereen binnen de band, dat vind ik enorm belangrijk. We konden uiteindelijk ook terug samen repeteren en door die voorbereiding waren we er zeker van dat we , eens de coronamaatregelen zouden versoepelen, er automatisch terug mogelijkheden uit de hoed zouden worden getoverd
Ieders inbreng is even belangrijk, en dat viel me tijdens het optreden ook op dat jullie elkaar blindelings vinden, maar ook enorm veel variatie bieden en je kunt op jullie muziek geen stijl kleven. Is dat bewust?
Jonas: het is grappig dat je dit zegt, want voor ik bij de band kwam had men mij aangeraden om die muziek van Causenation eens te beluisteren , en Dimitri (Wool-e-discs - nvdr) zei me dat het moeilijk was om er een stijl op te kleven. Mijn antwoord was, ja maar het past wel allemaal binnen het plaatje dat wordt aangeboden. Als mensen naar Causenation komen kijken moeten ze zich niet verwachten aan één stijl, maar aan een groot geheel aan stijlen die perfect bij elkaar past. En dat werkt zeker!
Van Der Goes: Ieder van ons heeft zijn eigen muzikale achtergrond, en brengt dat in de band. Ik ga ook naar die clubs waar er muziek wordt gedraaid dat je niet kunt labelen. Clubs waar in de jaren ’80 zowel de post punk als aanverwante stijlen werd gedraaid dus. En dat spreekt me ook aan binnen dat concept, je zou dus inderdaad kunnen stellen dat het een bewuste keuze is om zo tewerk te gaan.
In 2021 brachten jullie ‘Promises of Hope and Fear ‘ uit , een verwijzing naar deze tijden of is dat ver gezocht?
Vain: ‘Promises of hope en fear’ is een samentrekking van woorden die terugkomen in de teksten. ‘The Things you Promise’ gaat over mijn eerste huwelijk dat op de klippen liep. Er zitten voor de rest veel verwijzingen naar die drie sleutelwoorden: beloftes, hoop en angst. Het is een zeer persoonlijke en biografische plaat geweest, op een paar nummers na dan. Zoals ‘Demons of the night’ gaat over politiek, en de manier waarop de politiek het ons lastig maakt een aanklacht daartegen dus. Ook de beslissingen die de politiek neemt over de hoofden van de gewone mensen en de gevolgen daarvan, het zit er allemaal in verweven. Zeer blij dat ik dit heb kunnen doen. Voor mij is deze plaat dus vooral een proces waar ik ben door gemoeten eigenlijk. Door alles van mij af te schrijven, en emotioneel in muziek te steken. Is dat ook gelukt.
Het is een zeer confronterende plaat, zowel voor jouzelf maar ook voor mij als luisteraar. En dat keert ook terug in jullie live set eigenlijk. Die uiteenlopende emoties tussen woede, pijn en uitgelatenheid tot vreugde.
Jonas: De bedoeling van bepaalde persoonlijke songs, ook echt kunnen over brengen naar het publiek is enorm belangrijk. Dus dat is zeker weer een bewuste weg die we volgen, op het podium de mensen datzelfde gevoel geven dat wij hadden.
Vain: Het mag gezegd dat de inbreng van Van der Goes daar zeker een rol heeft in gespeeld. Hij komt van een veel zachtere achtergrond dan ik, en bracht op instrumentaal vlak meer gevoel binnen het concept Causenation. Ik ben blij dat hij erbij is gekomen, want hij is heel down to earth zoals men zegt, introvert. In tegenstelling tot mij, we zijn zelfs wat tegenpolen op dat vlak en dat trekt aan natuurlijk. Dat is ook op het podium het geval. We plagen elkander voortdurend op het podium. Maar ook met Jonas is het fijn samenwerken, we vullen elkaar perfect aan zoals eerder gezegd en dat zorgt voor die uiteenlopende emoties die naar boven komen.
Van Der Goes: Wat me bij Causenation zo aanspreekt, het gaat over echte emoties, echte geschiedenis en echte verhalen. Dat proberen we ook te brengen binnen de harmonie en arrangementen
Jullie staan op het podium met Portion Control, gisteren was er A Split Second. Er is vandaag ook Absolute Body Control. Uiteraard zijn jullie al wat gewoon maar hoe voelt het om met toch zulke grootheden binnen EBM op een podium te staan van BIM Fest en hoe heb je het festival ervaren?
Jonas: Voor mij is het een rollercoaster aan emoties. Het is niet dat ik jaloers ben op die grote namen die het al hebben gemaakt. Het is voor mij een hele ervaring om samen te spelen met zulke grote bands, voor mij is dit een gloednieuw begin als drummer van Causenation. Het voelt onwerkelijk aan eigenlijk, maar nog geen enkele van diezelfde grote muzikanten doet vanuit de hoogte daarom. Prachtig eigenlijk!
Vain: Er zijn mensen die zeggen: "het waren de gouden jaren toen", Maar het is wat postpunk en gerelateerde bands betreft toch terug aan het opkomen, kijk naar een band als Whispering Sons die al een heel parcours hebben afgelegd, en ook heel belangrijk zijn geweest om die scene terug op kaart te zetten of jonge bands of muzikanten zoals True Zebra of Ultra Sun, heel hoopvol naar de toekomst toe. Trouwens mogen we een pluim op de hoed steken van kleinere labels als Wool-e-discs en Alfa Matrix hebben daar ook een rol in gespeeld, Whispering Sons is ooit bij die eerste gelanceerd geweest. Die labels zijn super belangrijk voor die Belgische scene en hebben dan ook gezorgd voor een herlancering van de Belgische EBM of donkere Elektronische muziek scene. Het belang van kleine labels is dus heel belangrijk, zeker in deze tijden om de scene levendig te houden. En wat ook belangrijk is, je kunt de sfeer pas echt opsnuiven op die kleine festivals. Die zijn even belangrijk voor diezelfde scene. Want grote platenmaatschappijen zien dat niet meer zitten.
Is dat ook niet wat veranderd, dat bijvoorbeeld tien jaar geleden zulke bands of artiesten ook bij die grote maatschappij of in de media de kans kregen om in de schijnwerpers te staan?
Jonas: Alles is meer gefocust op de grote media gebeurtenissen nu, vroeger stonden er soms wel andere dingen in de krant. Maar dat is voor mij niet zo belangrijk, wel wat er binnen die kleine kringen gebeurd. Het is op zich heel jammer dat het zo evolueert, want muziek waar gevoel in zit krijgt daardoor nog weinig kansen, maar het is gewoon zo en dat was vroeger wel anders ja…
Vain: muzikale stijlen die populair zijn komen in golven en geraken verweven met elkaar. Dat doet dan weer nieuwe stijlen ontstaan. Bij de hedendaagse EBM merk je dat ook maar het blijft belangrijk om een jong publiek te bereiken.
Weet je, zonet sprak ik nog met een vader die zijn zoon van 13 had meegebracht naar dit festival en hij was bezig over hoe knap hij ons optreden wel vond. Mijn antwoord, nadat ik hem bedankte voor het compliment, was dat hij zijn zoontje een laptop met Cubase of Ableton (opnamesoftware om muziek te componeren) moet kopen en dat hij hem moet aanmoedigen om ook soortgelijke elektronische muziek te maken want het is bij jonge gastjes als dat ventje van 13 waar je de EBM zaadjes moet doen ontspruiten. De rest volgt vanzelf wel.
Ik had in dat laatste interview ook enkel algemene vragen over het EBM genre gezet, daar ga ik niet meer echt op ingaan, maar er is iets waarmee ik al veel jaren op de maag zit. Dikwijls hoor je binnen het genre meestal hetzelfde terug komen, in het verlengde van bands als Front242 of Neon Jugdement, het is absoluut onmogelijk origineel te klinken; wat zorgt ervoor dat je als band toch boven dat maaiveld kan uitsteken?
Vain : Het is natuurlijk een zeer afgebakend genre. Ik beweer niet dat wij strikte EBM maken alhoewel er zware invloeden zijn van bands zoals Neon Judgement, Front 242 en Absolute Body Control maar evengoed hoor je stijlen terugkomen in onze muziek die doen denken aan Depeche Mode en Gary Numan.
Zoals Augusto hiervoor al zei brengt hij met zijn muzikale achtergrond een andere stijl binnen het concept van de band en dat is zeer belangrijk geweest bij het ontstaan van "Promises of Hope and Fear"
Er is een bepaalde openheid en respect tussen ons drie die veel ruimte laat voor eigen inbreng dus elks heeft zijn invloed en dat hoor je terug, niet enkel in de huidige maar ook in de nieuwere nummers.
We staan trouwens te popelen om met z'n drieën terug in de studio te kruipen omdat ook daar de synergie ontstaat die zich later transleert op het podium.
Waar zie je jezelf binnen dat verhaal als band en muzikant?
Vain: Zoals we eerder hebben gezegd, we zijn volop aan het werken aan een nieuwe plaat. Er zijn 25 songs klaar Sommige songs zijn nog niet afgewerkt. Het eerste album is met hardware en software. Al mijn zakgeld zat in die eerste plaat. We gaan daar bij het volgende album wat professioneler aan werken. Maar dus steeds voor ogen houden dat we elk van ons daar een inbreng in hebben, dat is de grote verandering bij het nieuwe album en we zijn van plan daar op verder te borduren. Dat is dus het grote verschil, dat we duidelijk samen gaan werken aan deze plaat. Het idee is er, maar nog geen release datum. We hopen tegen het einde van 2023. We willen niets overhaasten. Een ander plan is om veel meer shows te gaan doen. BIM fest is een groot moment voor ons, het is het tweede grote festival binnen de Belgische scene. Ik hoop ook te kunnen spelen op Sinnersday volgende jaar, enkele shows in Duitsland.
Toen ik vroeg wat jullie einddoel of ambitie was kreeg ik als antwoord ‘’ Op een groot podium staan voor een groot publiek zou leuk zijn. Gewoon voor de ervaring en het gevoel alleen al. We hopen ooit op BIM of W-Fest te kunnen spelen.’’ Die eerste mijlpaal is bereikt , jullie stonden op BIM fest. Heeft COVID geen domper gezet op een verdere doorgroei denk je? Had je nu verder gestaan zonder COVID denk je?
Vain: Geen idee eigenlijk. Vorig jaar hebben wij een optreden gedaan met Enzo Kreft als headliner, en toen zijn zowel de organisatie van Sinnersday als BIM fest me komen vertellen dat wij op de lijst staan voor hun festival. BIM fest wist ik dat het in orde ging komen. Beide zijn al eens uitgesteld geweest, en bands die toen niet zijn geweest komen allemaal terug. Dus ik denk dat het in 2023 wel zou moeten lukken om op Sinnersday te staan. Ik hoop het ook, en het is ook wat een doel eigenlijk. Ook omdat we tegen dan nieuwe nummers kunnen spelen en zo.
Jonas: Vooral ondertussen kennis opdoen over die nieuwe nummers, en daar aan bouwen en hopen dat dit doel echt kan bereikt worden. Als je met drie bent heb je iets meer impact dan op mijn eentje, dat heb ik zelf ondervonden bij COVID. Voor mij is Causenation op het juiste moment gekomen, dus voor mij is alles wat erbij komt best ok.
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik blijf jullie op de voet volgen. En hopelijk tot binnenkort nog eens on stage
Belgian Quo Band - Een legendarische arena als het Sportpaleis, dat spreekt tot onze verbeelding
Ons land heeft misschien wel de beste Status Quo-tribute band van Europa. De Belgian Quo Band speelde al zowat overal, van de Gentse Feesten tot de UK en Mali en straks voor het eerst in Zwitserland, van het grootste fanfestival van Status Quo tot invallen voor de echte Quo in Duitsland, … Nog één venue staat na de 15 jaar dat de band bestaat nog steeds op hun bucketlist: het Sportpaleis in Antwerpen. Tijd voor een interview met drummer Wes, dachten we zo bij Musiczine.
Jullie stonden reeds in heel wat landen op het podium met de Belgian Quo Band. Hoe komen jullie nu in Zwitserland terecht?
Wes: We kregen zopas de bevestiging dat we spelen op een optreden tijdens het festival Manifestation Villageoise in Boudevilliers (Neuchâtel, Zwitserland) op vrijdag 6 mei. Het wordt ons eerste optreden op Zwitserse bodem. Dat ze ons daar vragen is een hele prestatie. Wij doen alles in eigen beheer en hebben geen boekingskantoor, promotor of een professionele manager. Dit is voor ons nog altijd gewoon een hobby.
De Belgian Quo Band bestaat 15 jaar. Wat waren de hoogtepunten?
Wes: Over die 15 jaar valt veel te vertellen. We deden optredens in België, Nederland, Duitsland, Engeland, Oostenrijk en Mali (Afrika), in de gevangenissen van Wortel en Gent stonden op de Gentse Feesten, de Paulusfeesten, Genk on Stage, Marktrock in Poperinge en de Bierfeesten in Oudenaarde, we mochten het voorprogramma doen van 10 CC, Clouseau, Johnny Logan, The Scabs, Frank Boeijen, De Kreuners, Oscar & The Wolf, Soulsister, … Maar er zijn ook andere hoogtepunten, zoals onze verschillende ontmoetingen met bandleden van Status Quo en dat we sinds 2012 vermeld worden op de website van Status Quo als ‘erkende’ tribute-band. In 2014 deden we onze wereldrecordpoging luchtgitaar spelen tijdens de Gentse Feesten. In 2015 speelden we vier optredens op één dag, op vier verschillende locaties over heel Vlaanderen, met eeen crew van 25 mensen. In 2017 brouwden we ons eigen bier gebrouwen voor ons tienjarig bestaan. Een jaar later deden we liefst 25 radio-interviews in twee dagen. Dit jaar zijn we gevraagd om op te treden tijdens de grootste Status Quo fan-meeting in Engeland. We mogen er het voorprogramma doen van John Coghlan, de originele drummer van Status Quo die op die avond zijn laatste optreden zal geven en vervolgens zijn drumstokken opbergt. Net als bij eerdere optredens in de UK worden we hiervoor gevolgd door een bus vol Belgische fans.
15 jaar on the road, Hoe hou je dat vol?
Wes: Ik zeg vaak dat in een band zitten moeilijker is dan een huwelijk. Misschien daarom dat ik nooit ben getrouwd. Je moet overeenkomen met verschillende mensen, elk weekend ben je samen, alle neuzen moeten in dezelfde richting staan, vakanties moeten afgestemd worden op elkaar, vaak zitten we uren samen in een busje of delen we zelfs een hotelkamer... Het is dus zeker niet altijd eenvoudig. Een flinke dosis relativeringsvermogen, een laaiend enthousiast publiek en nu en dan een ‘biersessie’ na een geslaagd optreden doen wonderen. Die drie zaken zijn volgens mij de beste lijm voor een band.
Hoe hebben jullie corona doorstaan?
Wes: De voorbije jaren waren voor iedereen anders denk ik, welke job of hobby je ook uitoefent. Voor ons was het echter nog ingrijpender. In de week hebben we een normale job, maar voor corona waren we bijna elk weekend op de baan om op te treden, vaak in het buitenland en op hotel. Het was dus heel vreemd om plots echt constant thuis te zitten. In die periode hebben we ook afscheid moeten nemen van enkele vrienden en fans die gestorven zijn aan de gevolgen van corona. Dan zit je daar achter je pc, elk in zijn kot, naar de uitvaart te kijken van een makker. Er hebben bij mij zeker meermaals tranen gevloeid. Er zijn bij mij wel een paar keer sombere gedachten geweest, dat geef ik grif toe. We hadden plannen om vorig jaar door het land te rijden met een aangepaste vrachtwagen en voor de deur van enkele fans een pop-up-optredentje te doen, maar dat mocht niet. Toen zouden we bij een paar fans akoestische bubbel-optredentjes gaan doen, zonder financiële vergoeding, maar gewoon om toch iets te doen en samen te zijn, maar ook dat mocht plots niet meer. Dan kreeg ik wel eens zwarte gedachten in de zin van: komt dit ooit nog goed? Ik kan mij echt geen leven inbeelden zonder muziek. Maar uiteindelijk is er toch altijd iets om je aan op te trekken. Ik kan echter begrijpen dat er toch mensen bezweken zijn en andere (soms fatale) keuzes hebben gemaakt.
Wat is het geheim van het succes met de Belgian Quo Band?
Wes: Ik denk dat we onszelf mogen uitroepen tot de meest succesvolle tribute-band van het land. Zeker als je het parcours van de band bekijkt: welke stunts we al gedaan hebben, waar we al allemaal hebben opgetreden, het aantal optredens, hoe vaak we al in de pers kwamen, het aantal fans die telkens naar de shows komt, … Dit krijg je echt niet cadeau. Het is een kwestie van hard werken aan je show, investeren in materiaal om dichter bij het origineel te komen, zorgen dat je ‘in the picture’ blijft, respect tonen naar je fans en hen ook eens iets terug geven, … Vele andere artiesten willen snel resultaat en geven veel te vlug op. Het is een kwestie van te blijven werken en erin te geloven. Soms heb ik meerdere jaren contact met een organisatie voor er een optreden wordt vastgelegd. Maar uiteraard begint alles met een goeie act: de muziek van Status Quo is ideaal om sfeer te brengen bij verschillende soorten van muziekliefhebbers. Status Quo heeft een heel hoge verbindingsfactor en daar zitten de luchtgitaren zeker voor een groot stuk tussen. Wij spiegelen ons vooral aan hoe Status Quo live klinkt en zelfs onze setlist is bijna identiek. Je moet immers niet slimmer willen zijn dan je leermeesters…
Jij bent zowel drummer als manager, pr-man, bookingsagent en tourmanager?
Wes: Klopt, al doe ik uiteraard ook niet letterlijk alles in mijn eentje. Ik heb wel graag overzicht en ik moet ook toegeven dat ik graag de touwtjes strak in handen hou. Nog meer mensen bij de band betrekken betekent nog meer meningen en ook nog meer mensen die moeten betaald worden. Enkel door veel zelf te doen kunnen we het betaalbaar houden voor organisatoren. Ik ben trouwens niet graag afhankelijk en heb een duidelijke eigen visie en doel. Soms lachen ze wel eens in de band, omdat ik regelmatig zeg “het was goed, maar is toch nog een beetje werk aan”. Ik ben gewoon veeleisend, vrees ik. Het is altijd voor verbetering vatbaar. Als je denkt dat je perfect bent, kan het enkel maar naar beneden gaan. Gelukkig kan ik voor bepaalde zaken op de anderen rekenen. Gitarist Geert verwerkt alle contracten en volgt deze op. Hij stelt ook de setlist samen. Lieven, de bassist, is vooral bezig met de website en grafisch is hij ook heel sterk. Rik, onze lead-gitarist, is vaak de bemiddelaar, hij heeft het meeste gezonde verstand. Als de meningen eens verschillen, is Rik vaak degene die de middenweg weet te vinden.
Valt dat allemaal te combineren met je visuele beperking?
Wes: Reeds sinds mijn geboorte ben ik slechtziend. Ik mag daardoor bv. niet met een auto rijden. Op het podium heb ik een extra groot afgedrukte playlist. De titels van de nummers zijn vaak beperkt tot één woord of afkorting zodat we groter kunnen printen en het toch nog overzichtelijk kunnen houden. Gemiddeld bestaat mijn playlist uit vier pagina’s in A3-formaat en meestal staan er vijf nummers per pagina. Mijn setlist moet ik dan nog op een koffertje leggen, want als die op de vloer zou liggen kan ik er toch niets van zien. Het vervelendste is dat ik geen mensen herken, wat soms wel eens gênant kan zijn als iemand letterlijk al tientallen keren naar een optreden is komen kijken en ik die nog steeds niet herken als ze goeiedag zeggen. Gelukkig beschik ik over een goeie dosis humor en weet ik die situatie dan wel recht te trekken.
In 2017 merkte ik tijdens een optreden in Nederland plots dat ik mijn setlist niet meer kon lezen. Bleek dat mijn ogen onverwachts fel achteruit gingen en een ingreep noodzakelijk was. We hadden net vier dagen na elkaar een optreden en ik moest tussendoor naar het ziekenhuis voor nog meer onderzoeken. De ene avond stonden we nog op het podium in Duitsland, ’s morgens zat ik in de wachtkamer van UZ Leuven en ’s avonds was ik al weer aan het optreden in Oostende. Ik hoorde toen dat een dringende ingreep noodzakelijk was en de kans om blind te worden reëel was. Dat zijn van die momenten waarop het soms moeilijk is om de knop helemaal om te schakelen.
Na 15 jaar zullen jullie al wel enkele leuke anekdotes hebben?
Wes: Toen we ooit samen met Marina Wally geboekt waren, wou zij koste wat het kost met ons op de foto. We deden ook eens een optreden diep in Duitsland en hadden een extra show weten te versieren ergens halverwege de trip. Dit bleek echter een slechte zet: er kwam amper drie man opdagen en we moesten met al ons materiaal twee verdiepingen omhoog, zonder lift. De organisator had een slechte datum gekozen en heel weinig gedaan om het optreden deftig aan te kondigen.
Waren er wel eens spanningen in de Belgian Quo Band?
Wes: Uiteraard waren die er wel eens, met hoe meer mensen je samenwerkt, met hoe meer meningen je moet rekening houden. Ik stippel elk jaar een ‘route’ uit voor de band: welke stunts willen we doen, wanneer (en hoe vaak) nemen we vakantie, willen we investeren in bepaalde zaken (podiumdecor, gratis promomateriaal voor de fans, ....). Ik houd steeds met iedereen zijn mening rekening, maar als iemand plots of maanden na de beslissing toch moeilijk gaat doen of de afspraken wil veranderen, ja, dan wordt het gevaarlijk en ga ik op mijn achterpoten staan. We hebben dat in de loop der jaren spijtig genoeg toch een tweetal keren meegemaakt en dan moet je soms moeilijke keuzes maken.
Behalve elk jaar een stunt is er ook elk jaar een optreden voor een goed doel. Wat wordt het dit jaar?
Wes: We proberen elk jaar minstens één optreden gratis te doen voor het goede doel. Zo droegen we al ons steentje bij voor het onderzoek naar muco, ALS, kanker, ... maar we deden ook al enkele gratis optredens voor mensen met een verstandelijke beperking. Dat is zo’n dankbaar en ongeremd publiek. Op andere optredens is er bij het publiek soms wat schroom om zich eens goed te laten gaan tijdens het luchtgitaar spelen, maar die mensen hebben dat totaal niet en juist daarom is dit zo fijn om voor deze mensen te mogen spelen. De sfeer zit er altijd direct in. We zijn voor dit jaar nog op zoek naar een event waarvan de opbrengst integraal naar het goede doel gaat. We komen volledig gratis optreden en vragen hier dus geen vergoeding voor. We hebben zelf ook al genoeg ellende ervaren en vinden het daarom belangrijk om iets terug te doen. Mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. en wie weet staan we bij jullie op het podium!
Jullie hebben de bandleden van Status Quo vast al vaak ontmoet?
Wes: We hebben in de loop der jaren zeker een goed contact opgebouwd met onze grote voorbeelden. In het begin verliep dit vooral via een officiële meet & greet, maar we komen hen ook regelmatig spontaan tegen na een show. Na hun optreden in de AB enkele jaren terug hebben we samen nog pintjes gedronken in de foyer. De drummer, bassist en gitarist kwamen ongepland even langs en zo konden we een leuk praatje maken. We kwamen de bassist ook al tegen op straat in Manchester, de dag van hun optreden daar. Enkele jaren terug stuurde de bassist ons nog een videoboodschap voor ons tienjarige bestaan. Ze weten dus zeker wie we zijn en wat we doen.
Wat was het absolute hoogtepunt in al die jaren?
Wes: Dat is een moeilijke vraag. Het meeste plezier haal ik uit optredens waar de sfeer echt fenomenaal is. Dan denk ik aan optredens tijdens de Gentse Feesten of ons eerste optreden na een sabbatjaar. Of toen we twee optredens deden in Engeland en er een bus fans is meegereisd. Tijdens de Walhalla Zomerfeesten in Nederland maakten we ook eens mee dat we na een optreden letterlijk niet zonder kleerscheuren door het publiek konden lopen. Iedereen wilde op de foto en er werd letterlijk aan onze kleren getrokken om toch maar een foto te kunnen maken.
Hoe komt het Sportpaleis op de bucketlist van de Belgian Quo Band?
Wes: Als jonge gast had ik uiteraard heel wat muzikale dromen: een plaat opnemen met eigen werk, optreden voor een paar duizend man, in het buitenland optreden, interviews op radio-televisie of je eigen foto in de ‘boekskes’, … Ik heb het allemaal gedaan en ben nu al heel dankbaar voor al die mooie dingen. Er is echter nog één iets wat ik van mijn bucket-list wil schrappen: een mooi voorprogramma voor een grote act in een uitverkocht Sportpaleis. Zo’n grote zaal, legendarische cultuurtempel, een arena vol mensen, …. Dat spreekt nog steeds tot de verbeelding. Het komt ook door mijn visuele beperking, denk ik. Al heel mijn leven probeer ik in het ‘hier en nu’ te leven. De kans bestaat immers dat ik ooit blind word. Het lijkt me magisch om vanachter mijn drumstel zo’n massa mensen te kunnen zien. Moest dat ons lukken…
Op 25 maart komt ‘Jan Juc Moon’ uit, het tiende studioalbum van Xavier Rudd. Na vier jaar is de opvolger van ‘Stormy Boy’ klaar, en of we benieuwd zijn. Opener “I am Eagle” tilt ons didgeridoo-gewijs op naar Xaviers rijkgevulde wereld vol herinneringen. We zweven vijf minuten lang naast de adelaar – je kan hem zelfs horen – en dromen lekker weg bij dit eclectisch nummer. De toon is meteen gezet.
Titeltrack “Jan Juc Moon” is veel rustiger maar al minstens even aangrijpend. De Australische multi-instrumentalist en fervent barefooter toont dat hij veel meer is dan ‘die gast van “Follow the Sun”’. Hij staat al twintig jaar garant voor kwaliteitsvolle muziek met een kritische blik op onze maatschappij. “Stoney Creek” begint met een blaffende hond, waarna Xaviers gitaarspel en zachte stem verder verhalen. Op dit spirituele en hoopvolle nummer herkennen we opnieuw Aboriginalgezangen en fluitend bezingt Xavier de schoonheid van de natuur Down Under: lyrics als “This is home” en “There ain’t no other place I’d rather be” tonen dat hij oprecht verliefd is op zijn thuisland.
Het vierde nummer is “Ball and Chain”, de single die in samenwerking met J-MILLA tot stand kwam. Het vrolijke deuntje breekt de flow van het album en zorgt ervoor dat we weer wat aandachtiger gaan luisteren. Het aanstekelijke refrein zal nog even blijven hangen, de stukjes rap vinden we persoonlijk iets minder geslaagd. Op “We Deserve to Dream” gaat Xavier terug de akoestische toer op. Hij ziet het nummer zelf als een lofdicht, een ode aan kameraadschap en saamhorigheid in een wereld die gek is geworden.
“The Window” gaat op dezelfde stroom verder. Terwijl hij aan dit album werkte, contempleerde hij over alles wat in zijn leven gebeurde. Op een gegeven moment keek hij uit de ruit en waaide er een sterke zuidoostenwind. Het voelde als een wind van verandering, een gevoel dat hij probeerde te vertalen op deze nieuwe plaat. De mondharmonica versterkt het reflexieve karakter van dit ingetogen lied. Op “Slidin Down a Rainbow” brengt Xavier nogmaals de verbondenheid met de aarde en de rechten van de Aboriginals als kernthema’s naar voor. De onopgeloste erfenis van zijn overgrootmoeder van vaderskant, die uit de openbare registers verdween nadat ze uit haar Wiradjuri-gebied naar Melbourne was overgebracht, zal hier ongetwijfeld een rol bij spelen.
Op “Dawn to Dusk” komt de rust terug, Xavier weet als geen ander hoe hij na een harder, ruwer hoogtepunt een zalvende balsem moet aanbrengen. Meer dan tien minuten duurt deze parel van een song. De pandemie heeft hem tijd gegeven. Terwijl hij anders de wereld zou rondtoeren, kon hij nu zijn creativiteit en enthousiasme de vrije loop laten en deze omzetten in een positief, inclusief verhaal. Voor het eerst sinds Spirit Bird (10 jaar geleden) heeft hij ook zelf alles gedaan qua instrumentatie, en hij koos er bewust voor om het geluid van de natuur in zijn puurste vorm te integreren, getuige hiervan het betoverende vogelgezang.
Met “Magic” en “Angel at War” kabbelt de plaat rustig verder, hier hebben we het gevoel dat het misschien net iets te langdradig wordt. Dertien nummers is veel, maar afsluiters “The Calling” en "Joanna" knallen toch weer lekker.
De wind waait krachtig door ‘Jan Juc Moon’. Het is een terugkerend beeld dat opkomt wanneer Xavier Rudd de weidse ruimte en de ontzagwekkende natuurelementen van deze aardbol bezingt. Dit moeten we koesteren voor de komende generaties, zoveel is duidelijk. Hij brengt dan wel zomerse, opzwepende muziek, maar desalniettemin met een belangrijke boodschap.
2vinyl LP
Dank, Xavier, tot op 8 of 9 november in de AB, Brussel !
Ball And Chain (ft. J-MILLA) - YouTube
Royal Blood - Als een Tyfoon!
Na ruim twee jaar van verplicht huisarrest vanwege de wereldwijde pandemie, konden de mannen van Royal Blood eindelijk weer eens hun instrumenten en zichzelf van stal halen voor een Europese tournee. Die moest maandag beginnen in Parijs maar door een staking van truckchauffeurs was, in tegenstelling tot Mike en Ben, hun materiaal niet ter plaatse geraakt. Concert hélaas afgelast.
Vanavond zagen we dat zowel band als materiaal wel tijdig in de Lotto Arena was geraakt. Ze waren er dan ook op gebrand om revanche te nemen en verschenen met gebalde vuisten op het podium.
Over de twee voorprogramma’s moeten we kort zijn. Rhea was te vroeg gepland om deze te kunnen aanschouwen, maar in november zagen we ze nog schitteren in een uitverkochte AB en we zijn zeker dat ze ook nu hadden overtuigd. Ze spelen immers dezelfde pletrock als RB. En het blije gezicht van de frontman , die we in de catacomben van de Lotto Arena spotten , bevestigde dit.
Het tweede voorprogramma is voor ons een raadsel wat dit daar deed. De Amazones , ook uit de UK, met een soort half model, half acteur als frontman, die meer door zijn blonde haren wrijft dan op zijn gitaar speelt, was een miskleun. Hun eerste nummer ging door vals gezang al helemaal de mist in. Maar ook daarna konden we er geen touw aan vastknopen welk soort rockgenre ze speelden. Het leunde af en toe aan bij Thirty Seconds to Mars. En dan weet u het wel … en is alles gezegd.
Je kan er je klok op zetten bij Royal Blood. Als ze gepland staan om 21u te beginnen, dan doen ze dat ook. Ze begonnen als een “Typhoon” met het gelijknamig nummer. Een muzikale bulldozer zou ons het volgende anderhalf uur omverduwen zodat onze oren een dag erna nog suizen. Het gierende, slopende gitaarwerk en de heldere zang van Mike Kerr, gecombineerd met het opzwepende pompende drumwerk van Ben Tatcher geven RB die intense, meedrijvende, overweldigende sound.
De nieuwere nummers , oa “Typhoons,” “Boilermaker” en “Honeybrains” ondersteund door een extra man op synths, klonken live een stuk voller en steviger dan op plaat. Joepie!!! Ook alleen aan piano valt Mike niet uit de toon. Dat bewees hij net na de brake met “All we have is now”.
Maar de oudere nummers, vooral van hun eerste plaat, zetten de Arena in vuur en vlam. En waren ook een signaal om de moshpit te openen. “Figure it out”, “Ten ton skeleton” en vooral “Little Monster”, waarop Ben zich een paar minuten alleen kan uitleven op drums, grijpen je nog altijd bij de keel , en blazen je bijna letterlijk van je stoel. Wat een heerlijke pot powerrock. We genoten met volle teugen en schreeuwden op vraag van Mike en Ben dapper mee. Wat een rockfeest.
Helaas werd de muzikale rockstorm tot twee maal toe onderbroken door korte technische storingen van zowel licht als geluid. Afscheid nemen van die technieker?!
De mannen van RB zijn nu tien jaar bezig en bevestigen alleen maar in positieve zin. Ze spelen geen stadionrock maar zij en hun muziek zijn geschapen voor zalen als de Lotto Arena. Hun muziek overspoelt je een eerste maal , kletst keihard tegen de betonnen zaalmuren en pakt je voor de tweede maal oorverdovend langs achteren. Heerlijk.
Maar ook in open lucht zijn ze héél overtuigend. Dus…naar Werchter deze zomer!
Setlist - Typhoons , Boilermaker, Lights out, Come on over, Trouble’ coming, Hook, line & sinker, Little monster, How did we get so dark ?, Million and one, Limbo, Honeybrains, Loose change, Figure it out.
All we have is now, Ten Ton skeleton, Out of the black.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/royal-blood-22-03-2022/royal-blood-10.html
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
