Psychonaut - livestream - Een emotionele confrontatie met al onze innerlijke demonen

Psychonaut is een voorname post-metalband geworden … Ze zijn afkomstig uit Mechelen, halen invloed uit de jaren '70, bands als Pink Floyd en Led Zeppelin, en combineren het met rauwe post-metal van AmenRa en Tool.
De band bracht, na twee EP's, zijn debuut uit. 'Unfold The God Man' . De recensie kun je hier nog eens nalezen.

Ondertussen heeft de band niet stil gezeten, en heeft veel opgetreden. Een ‘must see live’ band. Via Studio Scampi werd een livestream gepresenteerd. Wat een liveset, we werden volledig weggeblazen.
Op “Halls of Amenti” klinken ze verschroeiend en trekt de band alle registers open. Het davert tot in de hel! De grote verrassing komt er bij “The Fall of Consciousness”, ingeleid door een sax, dat de song naar een heel mysterieus, haast occult niveau optilt. Tempowissels hebben we door de epische baslijnen van Thomas Michiels , de gitaarriedels van Stefan de Graef, en de drum salvo's van Harm Peters . De emotioneel beladen vocals door Thomas en Stefan bezorgen kippenvel. Dit is pure post metal, donker, gedreven , gelukzalig.
Dat is de grote sterkte van Psychonaut, de band klinkt grensverleggend en speelt met emoties binnen hun materiaal. Ze zijn energiek en gaan rechtdoor , straight forward. Op “Kabuddah” trilt de grond en voel je de hitte van de vuurtongen van de Hel. Alsof demonen worden losgelaten … En saxofonist Dieter Vaganee mag in het dreigend slotkader rust bieden.

De plaat 'Unfold the god man' is verdomd sterk , maar live is de sound en de vocale variaties even overtuigend van deze muzikanten . Het concert was een totaalbeleving , de perfecte postmetal sound die verschroeiende mokerslagen uitdeelt , je tegen een geluidsmuur kwakt en die emotioneel raakt . Kortom, een emotionele confrontatie met al onze innerlijke demonen …

Organisatie: Psychonaut ism Studio Scampi

Zwerm - We willen zeker een ruim publiek bereiken, maar wel met de muziek waar we artistiek helemaal achter staan

Zwerm is een Belgisch/Nederlands elektrisch gitaar collectief die sinds 2007 goed bezig zijn. Hun debuut 'The world's longest melody' werd door ‘the wire magazine’ geprezen als ‘een voor de hand liggende kanshebber voor album van het jaar 2010'. Ze gaven concerten in de UK, Europa, de Verenigde Staten en Mexico. Nu komt de nieuwe plaat ‘Great Expectations’ uit.  Voor hun nieuwe plaat nodigden ze niemand minder dan Karen Willems uit, drumster extraordinaire. In de Handelsbeurs werd de nieuwe schijf via streaming voorgesteld. Ze werkten ook nog met beeldend kunstenaars Benjamin Verdonck en Lucas Van Haesbroeck. Tijdens het concert zijn beiden bezig met intrigerende installaties. Wat zorgt voor een voortdurende kruisbestuiving van visuele effecten en kleurrijke klankentapijten.
Het verslag kun je hier nog eens nalezen
Naar aanleiding van dit streaming concert, en uiteraard de nieuwe release hadden we een fijn gesprek met Johannes Westendorp op een eerder winters aanvoelende ochtend in april.

ZWERM is ontstaan in 2007, toen al waren jullie grensverleggend, hoe is alles begonnen en hoe is het idee ontstaan?
We hebben elkaar ontmoet door een project dat georganiseerd werd door ChampdAction. ‘Hallucination City van Glenn Branca was dat project. Het doel van dat project was 100 elektrische gitaren bij elkaar te krijgen. Dat werd in Stadsschouwburg van Kortrijk gespeeld, en Glenn Branca werd uitgenodigd. En daar hebben we elkaar dus voor het eerst ontmoet. We zaten een beetje in het laatste jaar van onze studies.

Ik hou niet van hokjes denken, maar hoe zouden jullie je muziek zelf omschrijven?
Dat is altijd moeilijk om te beantwoorden deze vraag, we stoppen er gewoon de dingen in die we zelf interessant vinden. Invloeden uit de alternatieve  pop/rock in ieder geval. Als we zin hebben maken we gebruik van drones, klankvelden, samples, zelfgebouwde effectpedaaltjes, andere snaarinstrumenten zoals saz en sinter…. Er is de klassieke achtergrond die ongetwijfeld meespeelt. Als je het allemaal bij elkaar optelt wordt het zo breed dat je niets meer zegt …

En gelukkig maar, daardoor ben ik fan. Dit is een vraag die ik ergens heb zien staan in een oud interview, maar vind het wel interessant er wat dieper op in te gaan:’’ Hoe zie jij de rol van de balans tussen genoteerde en geïmproviseerde muziek bij ZWERM?’’ zeg maar ?
Dat komt uit een situatie, toen we begonnen, vetrokken we vanuit partituren. Om zo compositieopdrachten te geven aan componisten. Na een tijdje zijn we zelf dingen gaan beginnen arrangeren, dat is een stap dichter bij eigen versies maken. De eerste plaat die we zelf hebben geschreven, zijn we zelf aan het componeren geslagen. Improvisatie al jammend doen we niet echt veel eigenlijk. Doen we ook, maar het is eerder een vorm van componeren en arrangeren. Uiteraard wordt live altijd een beetje geïmproviseerd, je doet nooit exact hetzelfde. De balans daartussen? Het gebeurt allebei, maar we denken eerder vanuit de composities en structuur dan vanuit de improvisatie, hoewel we dat uiteraard ook leuk vinden om te doen.

In de decembereditie van 2010 publiceert de redactie van het muziekmagazine The Wire traditiegetrouw haar eindejaarslijstjes. De cd ‘The World’s Longest Melody’ met muziek van Larry Polansky staat daar in de top 50 van 2010. Een mijlpaal? Heeft dit bepaalde deuren geopend?
Voor ons was dat natuurlijk een goeie boost. We waren toen nog niet zo lang bezig, en dan is het altijd leuk als je opgemerkt wordt. Dat project ‘The World’s longes melody’ hebben we ook redelijk vaak kunnen spelen. In die zin heeft dat zeker deuren geopend. We hebben dan ook een vervolgplaat kunnen maken. Bij New World Records. In die zin dus wel, maar het is niet zo dat we daardoor plots een wereldtournee of zo konden gaan doen.

ZWERM brengt ook niet het soort muziek dat je moet verwachten in Sportpaleizen of zo, hoeft ook niet
Nee , maar het was op dat moment een fijne erkenning die ons op de kaart heeft gezet, dat in elk geval.

Met jullie muziek kunnen jullie een ruim publiek bereiken, maar wellicht moeilijker op de grote festivals of zalen geraken. Moesten jullie de kans krijgen dat wel te kunnen doen, door een eerder commerciële plaat uit te brengen, zouden jullie dat doen?
Ik betwijfel ten zeerste dat we dat zouden kunnen doen eerlijk gezegd (haha). Ik heb ook niet het gevoel dat we dit per se zouden doen, niet zozeer uit principe, je kunt natuurlijk je akkoordenschema’s vereenvoudigen en beats die heel steriel zijn daar aan toe voegen. Maar dat is niet de enige voorwaarde voor commercieel succes. Eigenlijk is commerciële pop muziek eerder een houding of attitude maar daarvoor moet je uw gehele uitstraling, reactievermogen en gezicht veranderen. En dat zien we ons niet doen. Dat gezegd hebbende. We zijn er absoluut niet tegen om een heel ruim publiek te bereiken, hoe meer mensen naar ZWERM luisteren, hoe beter. Maar dan natuurlijk wel onder onze eigen voorwaarden. 

Wat  hadden het er al even over, volgend jaar bestaan jullie 15 jaar, wat waren nog mijlpalen (en dieptepunten) in al die jaren voor ZWERM?
Gewoon de projecten die we hebben gedaan, zijn we heel tevreden over. Die een goede respons hebben gehad, en waar we artistiek helemaal achter staan. Dat zijn er toch heel wat, ik denk daarbij aan die twee CD’s bij Newworld Records. ‘The world Longest Melody’ en ‘Underwater princess Waltz’. Maar ook een project als ‘Electric Consort’  in 2015 was zeker een andere mijlpaal. Waar we Engelse renaissance muziek hebben bewerkt voor onze elektrische gitaren. Dat heeft ook veel respons gekregen, en jaren nadien kunnen we dat nog steeds hernemen op andere plekken. De samenwerking met Fred Frith, met wie we twee projecten hebben gedaan, was weer zo een mijlpaal. De eerste plaat met eigen werk, en we hebben samen gewerkt met Rudy Trouvé ‘Badminton in Teheran’ in 2018. Dat zijn voor ons allemaal zeer fijne projecten geweest die we dus kunnen beschouwen als hoogtepunten. Dieptepunten? Niet direct, als dingen niet lukken zoals je had gehoopt, is dat wel ergens een dieptepunt , minder optredens, of niet tevreden met een podium prestatie maar dat hoort erbij. Een dieptepunt, maar dat is dan weer voor iedereen uiteraard, is deze corona tijden waarin we leven. Voor veel mensen zelfs nog meer dan voor ons.

Recent brachten jullie een nieuw meesterwerk uit ‘Great Expectations’ . Met de samenwerking van Karen Willems, die gezien haar voorliefde om buiten de lijntjes te kleuren enorm past binnen het concept, Mee eens? Hoe is die samenwerking ontstaan?
Het was een super fijne samenwerking met Karen. Hoe die samenwerking is ontstaan? Dat is eigenlijk nog al vrij Informeel verlopen, Toon heeft na een concert contact met haar opgenomen. We hebben gewoon een beetje met elkaar zitten babbelen. Op de eerste plaat heeft Bruno – een van onze gitaristen – nog zelf drums gepeeld. Hij speelt ook gitaar en zingt, en dat wordt een beetje van het goede teveel. Daarom hadden we voor dit project een drummer nodig, en dat is dus Karen geworden. Ja, dat is gewoon uitproberen, het moet sociaal ook klikken en zo. En dat is allemaal zeer vlot verlopen.

Karen haar drumwerk is ook heel opvallend aanwezig op deze plaat, bewust voor deze weg gekozen?
Heel bewust? Nee. Als je kiest om met een drummer of percussionist te werken, kies je natuurlijk voor meer drums binnen de sound. Maar daarnaast is er niet speciaal over gesproken er moet zo, of zoveel drumwerk inzitten. We kunnen niet wekelijks repeteren  omdat we ver uit elkaar wonen dus we maken elk apart kleine demo opnames, zetten die op een soort online platform. Iedereen van de band kan dat downloaden, en daar zelf mee aan de slag gaan. Op die manier krijg je een soort plakwerk van ideeën.. Een grote verzamelplaats van losse demo’s na een tijdje staat het gewoon helemaal vol met losse ideeën. Op het moment dat we daadwerkelijk de studio ingaan, is er best al wat afgewerkt materiaal aanwezig. En Karen deed gewoon mee aan dat proces dus die heeft daar kunnen mee haar ding doen. Zo ontstaan er organisch allerlei songs waar ieder zijn invloed en ideeën kwijt kan.

Wat me opvalt is dat jullie een dunne lijn bewandelen tussen experimenteren en toegankelijkheid, mee eens? Je mening
Ik snap wat je bedoelt, en ik denk dat dit ook deels komt door die werkwijze waar we het daarnet over hadden. Doordat vijf mensen voortdurend muzikale input geven. Ontstaat iets heel divers. Het komt niet specifiek van een hand, iedereen heeft daar zijn eigen inbreng in. Tekstmateriaal komt vrijwel alleen van Bruno Nelissen. Maar het muzikale materiaal komt dan weer van iedereen, en daardoor krijg je dingen die poppy klinken, en andere minder toegankelijk. Ook dat is niet weer een keuze of werkwijze op zich. Het is gewoon het resultaat van vijf mensen met uiteenlopende ideeën. Die verschillende muzikale voorkeuren hebben, maar toch voldoende elkaar aanvullen, om daarmee aan de slag te kunnen gaan.

De stijlbreuken en je op het verkeerde been zetten trekt me ook enorm aan. Is bewust voor deze aanpak gekozen? Je mening
Ja dat antwoord is inderdaad al gegeven, het komt op hetzelfde neer. Je mag toch ook de invloed van Rudy Trouvé niet onderschatten, want die heeft nog veel ideeën in de studio verder uitgewerkt. Om iets om te gooien, of iets bij te steken. En het feit gewoon, zoals aangegeven, dat er vijf mensen bezig zijn met die liedjes. Daardoor kan het inderdaad rare afslagen nemen als het ware.

Hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
De reacties die we tot nu toe hebben gekregen zijn uiterst positief, heel goede recensies en zo. Het is wel een beetje een rare manier om een plaat voor te stellen, omdat je het niet live kunt brengen voor een publiek en niet weet hoe die daarop reageren. Want je hebt geen contact met je publiek. Ook de online reacties waren positief, maar dat onderdeel mis je wel.

Ik heb jullie streaming concert gezien en was danig onder de indruk van wat die beeldende kunstenaars ermee hebben gedaan, bovenop jullie muziek. Vooral had ik voortdurend gevoel in een soort 3D film te zijn terecht gekomen, Hoe is die samenwerking ontstaan?
Die hebben daar zeker iets heel moois van gemaakt, wij hebben dat echter achteraf maar kunnen zien. Lucas Van Haesbroeck daar werken we al een jaar of tien mee samen. Hij doet vaak de scenografie en belichting bij onze projecten. In de concert situatie enkel de belichting, maar ook met theatervoorstellingen en samenwerkingen die we hebben gedaan, neemt hij dat onderdeel voor zijn rekening. En Benjamin Verdonck die werkt vaak samen met Lucas. Dat idee kwam dus een beetje op dezelfde manier als bij die fantastische samenwerking met  Karen. Het gegeven van de live-stream geeft gelegenheid om op een andere manier na te denken over het visuele deel van je show. Dat hebben we hier geprobeerd  Wat ze hebben gedaan, is materiaal gebruiken uit hun eigen voorstellingen. En dat toegepast op deze set.

Net daardoor blijf je wel kijken naar zo een streaming vind ik, doorgaans voelt het aan als een videoclip op YouTube of zo. Ik vond dit streaming concert dus een voorbeeld hoe streaming daadwerkelijk zou moeten zijn, hoewel het nooit de echte live beleving zal vervangen, hoe sta je tegenover het fenomeen?
Ik sluit me daar eigenlijk bij aan. Ik kijk ook veel minder dan het zou willen of moeten, zeker met muziek – met theatervoorstellingen is het een beetje anders omdat dit aanleunt bij film – heb ik gewoon het gevoel dat ik naar een cd zit te luisteren met beeld. Als deze methode die wij hebben gebruikt met ZWERM beter heeft gewerkt om de aandacht te bewaren is het fijn om te horen.

Voorlopig is het helaas de enige oplossing, streaming. Hoe voelt het feitelijk om voor een lege zaal op te treden?
Uiteraard spelen we veel liever voor een volle zaal. Maar voor de meeste van ons was het de eerste keer sinds heel lang dat we weer echt in een soort concertsituatie waren terecht gekomen, en dat voelde toch ook aan als een opluchting. Met publiek erbij is onvervangbaar, maar na tien maanden eindelijk nog eens een keer samen kunnen op een podium staan , zorgde toch voor een ontlading eerlijk gezegd.

Zijn er nog plannen in die richting of  van streaming of zo?
Er staat een concert gepland in Het STUK in mei, maar dat is dus afwachten of dat doorgaat. En in Oktober in De Singel staat ook gepland. Die twee staan er, maar iets nieuws plannen is gewoon moeilijk nu. Alle concerten die we hadden staan, zijn al twee keer verzet. En weer een streaming? Een van de nadelen van zo een streaming is je kunt niet vier keer achter elkaar streaming doen , vandaag in Gent of morgen in Leuven, Brussel of Antwerpen. De meeste hebben die eerste streaming al gezien. Je hebt je kruit verschoten feitelijk , terwijl je met een live optreden telkens een ander publiek voor jou hebt toch, of toch in grote mate.

Zoals iedereen van ons zijn het voor jullie ook geen gemakkelijke tijden, hoe heb je deze corona crisis als mens, band en muzikant beleefd? Leef je van de muziek?
Nu ja, ik geef grotendeels gitaar lessen. En een deel van de financieren komt uit optreden, maar daar ben ik niet van afhankelijk. Dat geldt voor iedereen, sommige geven les  of hebben andere jobs in de muziek  . Corona heeft ook op al die activiteiten invloed, de lessen zijn al maanden online. Zowel in Nederland, maar dus ook in België. Dat zijn niet allemaal ideale omstandigheden, maar ik heb nog werk en we zijn gezond en dat is toch veel belangrijker. En om daarop terug te komen.. als je dan op een podium staat en eens iets kunt doen zoals die streaming, dan weet je pas echt wat je hebt gemist. Dan besef je toch dat het niet zo vanzelfsprekend is.

Ik ken ook artiesten of muzikanten die hierop reageren dat deze tijden hebben gezorgd voor een zekere rust, en tijd om meer te componeren; is dat bij jou ook zo?
We hebben een plaat gemaakt, en uitgebracht, dus productief zijn we zeker geweest. Of we door corona productiever zijn geworden, zou ik echter niet durven zeggen. Eerder het tegendeel een beetje, de praktische toestanden om zo een plaat uit te brengen zijn door die corona maatregelen eerder groter en maakt het zelfs moeilijker. Ook al die agenda’s die door elkaar worden gehaald door het voortdurende moeten verzetten van concerten; Er komen veel praktische toestanden bij kijken. Dat ik dus meer tijd heb gekregen door die corona zou ik zeker niet durven beamen.

Wat zijn de verdere toekomstplannen met ZWERM?
Plannen maken we sowieso. Het volgende dat op stapel staat is een project dat heet Lalaei, het Perzische woord voor slaapliedje. Dat project is een samenwerking met een Iraanse zangeres. Sarah Akbari Die hebben we drie jaar geleden ontmoet in Teheran, daar waren voor een drietal concerten. Het idee kwam om samen met haar een project te maken rond Iraanse Volksliederen. En dan hebben we nog een samenwerking met een Engelse verhalen vertelster. Marie Phillips. Dus het zal een soort theatervoorstelling worden met Iraanse muziek die gespeeld wordt door ZWERM en Sarah. Afgewisseld met story telling van Marie Phillips.

De plaat is maar net uit, maar er zijn geen nieuws songs geschreven of zo ondertussen?
Nieuwe songs nog niet, maar we gaan zeker een vervolg maken in deze lijn. ZWERM doet uiteenlopende projecten, en dat is een van de richtingen die we doen. Het is dus zeker de bedoeling onze eigen muziek uit te brengen, er is nog niets concreet maar dat gaan we zeker doen. Binnen een jaar of twee.

Indien ZWERM Amerikaans of Engels was, zouden jullie dan meer kans hebben om beroemd te worden? Het is voor Belgische (of Nederlandse band) vaak moeilijk om internationaal door te breken?
Moeilijk om daar concreet iets over te zeggen. Beroemd? Dat zou ik zeker niet durven zeggen. De Belgische muziek scene is toch wel gekend door zijn diversiteit, denk ik zo. Of dat in eigen land ja dan nee minder wordt geapprecieerd kan ik me moeilijk over uitspreken. Ik weet ook niet over een groot verschil is qua houding tussen Nederland en België wat dat betreft. Zoals ik zei, ik heb de indruk dat er in België dus meer diversiteit is en meer geëxperimenteerd dan in Nederland, maar dat kan komen doordat ik met ZWERM  meer in België ben.

Is het niet zo dat een Belgische band als ZWERM het moeilijker heeft om op een festival als Rock Werchter te staan, dan een Nederlandse op Pinkpop om maar twee grotere festivals te noemen?
Ook daar kan ik niet zoveel over zeggen, ik zou het eens echt moeten uitzoeken dan. Ook omdat ik dat niet echt volg,  een festival als Pinkpop. Lowlands heeft ook allerlei kleinere tenten en zo, en rand programmering. Maar ik kan op deze vraag dus niet echt een afdoende antwoord geven eerlijk gezegd.

Sportpaleizen uitverkopen is wellicht nooit een ambitie geweest , daar hadden we het daarnet al over. Om af te sluiten, na al die jaren, is er nog een soort einddoel of ambitie? Iets dat je absoluut wil bereiken?
Onze voornaamste ambitie is toch een zo breed mogelijk publiek kunnen bereiken, maar zoals ik al eerder zei met de muziek waar we allemaal zelf achter staan. En dat is heel breed, deze plaat is een van de dingen die we doen, we doen nog andere dingen ook. Dus, projecten maken waar we artistiek allemaal 100% achter staan, en daarmee een zo breed mogelijk publiek kunnen bereiken. dat is het voornaamste doel van ZWERM. En dat mag gelijk waar en hoe zijn.

Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop jullie spoedig zo snel mogelijk eens echt live te zien
Jij ook bedankt Erik! Fijn dat je de tijd voor ons hebt genomen!

Anwynn is dood. Lang leve InHuman! Anwynn was gerijpt in een krachtige, donkere en ambitieuze nieuwe outfit; muziek, stijl en performance werden telkens bijgewerkt .
De basis werd gelegd met " Keratin", " Shrine " en de veelgeprezen symfonische cover van Machine Head's " Now I Lay Thee Down "; de nieuwe richting bleek onvermijdelijk. Een nieuw album met een fris lyrisch thema, orkestrale grandeur en een diep gewortelde kern in death metal, geïnspireerd door de menselijke conditie zelf, van opperste pracht tot de diepste spijt : enter ‘InHuman’, tekent de voortdurende inspiratie en opwinding. De folkloristische tunes zijn op het achterplan.

In het interview deden ze het al uit de doeken hier en hier
 
InHuman is een logische verderzetting van Anwynn. Ze hebben hun eigen stijl verder uitgediept; de death metal nam een prominentere rol in; Want ook het theatrale en folkloristische komen om de hoek kijken, luister maar naar “The Chose Cancer” laat nog even de theatrale , folkloristische kant horen  , de vocals (man-vrouw) vloeien samen met een ijzersterke instrumentale aankleding. De rauwe, harde stukken, die  een symfonische inslag hebben, bieden een totaalbeleving. De grunts worden gecombineerd met cleane vocalen.
Soms haalt InHuman verrassend uit, o.m. op “Lullaby” (casus Belli) horen we plots een baby huilen die sussend wordt getroost door de zoete stem van Eline.
De band gaat in uitersten, duisternis en licht, pijn en vreugde. Toen we Astrid in het interview een vraag stelden over het eerder somber, macaber kantje van InHuman, antwoordde ze: ''Vind je onze muziek donker? Als je denkt aan het meer emotionele deel van donker, ben ik het met je eens. Maar het kan vreugdevol zijn, mensen laten dansen, plezier maken en vele andere dingen doen. Het geeft veel energie en tijdens onze optredens springen veel mensen op en neer en zingen het refrein. Het hangt allemaal af van de stemming van de dag... of de persoon.''
Dit is net een debuut dat je doet dansen, je energie geeft , een boost, maar ruimte biedt aan het donkere , emotionele gevoel vanbinnen, wat de duistere ziel van de symfonische death metal is.
InHuman slaagt met 'InHuman' dus duidelijk in hun opzet.

Tracklist:  Intro - The Chosen Cancer  - Clockwork in the Past  - Unfolded  - The Day I Died  - Unbearably Human  - For the Life of Me - No Bullet Required - Lullaby (Casus Belli) - Casus Belli - Home

Anne Clark - More than ever before, I live for the moment. Don’t count the days, make the days count

Anne Clark needs no introduction. For more than 40 years she has been making her mark in the world of music. In parallel with full Covid lockdown in 2020, she was also diagnosed with cancer. A celebratory “40 year anniversary tour” had to be cancelled along with all other music plans. Life became a battle, fighting the disease. Right now Anne is in a good place and is slowly returning to writing new songs with her band members, Jeff Aug and Justin Ciuche. Also the idea came up to put out classic songs from Anne’s career in new interpretations, the result being "Synaesthesia - Anne Clark Classics Re-Worked", which will be released on 28 May. Reason enough to have a nice conversation about it. We also talked about David Bowie, her time in Lokeren during the Lokerse Feesten, her connection with Belgium,  a newly developed taste for (Belgian!) beer, her opinion on social media and further plans for the future.

Anne, thanks for this nice interview, after all these years it might be a bit much to ask :) but what were the highs and lows for you personally?
That is very difficult to answer. For more than over 40 years working with music, there have been so many… One changes so much in all this time. You meet so many people and one goes through so many areas of music. There are so many individual experiences that it is impossible to exactly point out the highs and the lows. It’s a constant process of living and working. Good experiences, bad experiences. I tend not to rate them, just either enjoy or learn from them.

I‘m very also very concerned about your health and battle with cancer. How are you doing today?
At the moment I’m feeling very well. Last year was an incredibly hard experience. However, what the doctors and nurses did for me was absolutely amazing. Because I had my diagnosis at the very beginning of this pandemic, it was a difficult time for me, but also for the people who took care of me. The hospital was completely closed down. There was no possibility to receive visitors and the hospital was totally overwhelmed with Covid patients. I don’t know how the staff managed but they did. I can’t begin to tell you what heroes of mine they all are! About my health now? There is always a risk that it will come back of course. But at the moment I’m very positive about the way it goes.

We are a bit generational :) the digitalization, the more and more importance of social media are for me the big changes of these times, what is for you the biggest change in your long career of around 40 years?
I have to agree. The technology of course is one of, if not THE biggest changes over the past 40 years. When I started with music it was more analogue and acoustic. Then everything became digital and I found that transition less enjoyable. Music meant staring at computer screens and looking at modules. I loved the more tactile nature of making music. However, over the years, I have of course adapted and now feel comfortable combining both.
About social media, it is a tool and it is entirely up to us how we use it. We can use it for good or bad things. Humans tend to seem to always like to show their bad sides. I am fully aware of  how social media can be used in a bad way but I want to use it for creativity and the contact it can bring people. For example, something like Spotify enables me to discover musicians and artists I would never have been able to know about previously. Whole new worlds of music! Something like Zoom, FaceTime, WhatsApp or Skype enable people to “see” loved ones. This terrible last year has been a good example. Can you imagine what lockdown would have been like without people being able to contact their friends and families through these mediums? Unbearable.

But in the past you had more time to grow, it’s going very fast, maybe too fast?
In a way yes, but it is still up to us. We can skip through apps and programs every 5 seconds if we want to, or we can takes hours, days discovering new things. It’s our choice.

In an interview, when asked 'What are your main inspirations?', I read the answer: 'Everything is an inspiration! As a writer/musician I think you have to be open to every kind of inspiration.' Surely there are certain artists or musicians who have made you what you are today?
Life is just full of many different kinds of experience. When people tell me they only listen to dance music, or metal or this or that,  I feel it’s a shame because they never feel the experience of other things. Life is made of different emotions and reactions or stimulations. The same with influences. My influences also have been wide and varied. Different things appealing to different parts of me. From The Beatles to The Rolling Stones as a kid but also people like Joni Mitchell, David Bowie, Tim Buckley, Simon & Garfunkel as I was growing up. I also loved classical music like Mozart, Chopin or Bach. Then the power of punk and post-punk. There are so many inspirations. Because life is about different experiences and  things.

For me, when I look at my personal inspirations, it goes back to one person really: David Bowie
Yes, David Bowie was so important for music and for culture in general in the 20th century. His influence is so huge and so inspirational for many people on many levels.

He is also the only idol I really cried about, it was like losing my father
I heard someone say about him that he was an artist who “allowed you to be whoever you were or wanted to be. He gave you that permission.” I think that is definitely true - especially in the 1970s.

In that same interview I also read 'I never had a great "singing" voice so it seemed a perfectly logical step to set poems to music.' I’ve always seen you as a poet too, a storyteller with a beautiful voice anyway. Can you elaborate a bit on that statement?
Thank you very much, I take that very much as a compliment. Because words are so essential for us. Our language is pretty much all we have. All we have to communicate with each other. We are all story tellers. When language doesn’t work, there is always music. On the other side of the coin, when language fails, unfortunately we have violence.

I found some questions in interviews and I found these interesting: ''You have a unique and emotional way of speaking your lyrics in your songs. How did you come up with this idea and way of expression in the first instance ?'' Can you elaborate on them?
I have always known my limitations as a singer (haha)! As I just said, I am more of a story teller, or I create settings for stories, experiences, emotions. I have always loved great orators. Just listen to great speakers like Martin Luther King, to give an example, so inspirational. As well as overloading us with information, words should give solace, strength and unity.

I wanted to ask about ‘given opinions’, in the past you were sometimes angry about things happening around you. Are you still angry?
In the past year I have certainly reassessed my relationship with the world. There is a big difference between feeling anger and being passionate about things. I have really learnt what is and what isn’t important. All these politicians and tyrants and advertisers stirring up our feelings of inadequacy! Making us feel so small and irrelevant! The situation in the world is so difficult for so many people. I can never change that. I accept that. I have to accept that. But amid it all there are millions of good people, giving everything they have for others. We have all seen that with the Covid pandemic. I have experienced human kindness, selflessness and compassion on such a vast scale in the last 12 months, I never thought possible. It is (way beyond!) time we focused on these people, these qualities, instead of all the bullshit and time-wasters. I still feel a lot frustrations but I try to react in different way. Channel it in a different way.

Another thing I’m kind of angry about: Women are still too much undervalued and underestimated in this business. It is still a man's world even after all these years?
Well, yes. It’s still a man’s world. That’s for sure. The music business … business…. buiness …any business. I have to say though, it is so refreshing to have leaders in the world such as Jacinda Arden in New Zealand and Sanna Marin in Finland. Maybe we can perform some gender reassignment surgery on Boris Johnson (haha!).

The reason for this interview is "Synaesthesia - Anne Clark Classics Re-Worked" (FDA / Anne Clark), which will be released on 28 May. Why an adaptation of songs and not a new album with new songs?
I would like to release new material and as I said earlier, I have begun writing with my band again but with my cancer diagnoses and the Corona virus last year, everything stopped. No touring. No travelling. So, I was looking for a way that I could still reach my audience and offer them something. Many people contact me about making remixes and I thought OK, let’s try something. Synaesthesia is the result.

I listened to the album, there are some very interesting arrangements that add something extra, it scared me a bit :) but the songs are reinvented because of that. Your opinion about this statement please?
Exactly! I wanted something a bit different from the usual remixes and gave all the musicians total freedom to work on the songs as they wished. I love the very radical arrangements of some of them. A bit like translating language, hopefully they keep the core of the material but also come up with something new too. Something that offers a whole new experience and interpretation.

I was a bit sceptical about it, but you've made sure that the songs still sound like they did in my youth, but you add something new that reinvents them, that's what wins me over the most
I was very definite about who and what kind of artists and musicians I wanted involved. People with their very own clear identity and who are also doing what I regard as exciting and innovative work in 2021. For example, I am a big fan of Yagya and Deadbeat, two of the musicians who worked on the album.

Are there new songs coming soon? In other words, can we expect more?
I hope so, like I said. In the last couple months I have begun writing new songs, I sure will bring them out as soon as I can!

I have seen you live three times, including twice in my hometown Lokeren, what was that experience like (I think 2004 and 2007) and also do you remember ‘Lokerse Paardenworst’?
I had a beautiful time in Lokeren. The people are so crazy (haha).  All that Belgian beer and things… The Stella and the Jupiler. It was a great time being there. I am definitely NOT a fan of Paardenworst! Sorry, that’s not for me. However, I have to say that Belgian beer is the best beer in the world!

You also have a special connection with Belgium, can you tell us something more about that?
Yes, I have had a strong link to Belgium whole my life. Since I was a child. My parents had friends in Charleroi, who I have always regarded as family. One of my oldest friends is from Sint-Niklaas. My partner is from Nieuwkerken-Waas. My first ever concerts outside of the UK were in Gent. It’s a very special country for me. Such a tiny country yet with such a big cultural life and appreciation. The music scene is so wonderful in Belgium.

I still think, despite that, that many Belgian bands, if they were English or American, would be world famous. It is difficult for a Belgian band to really break through
Yes, it seems that the USA and UK have had the most influence when it comes to pop and rock but I think that has changed a lot with club and electronic music for example. So many of the big names in those styles come from mainland Europe. The same with jazz and classical. I think the Anglo-saxon influence is definitely waning in so many areas, not just music.

My Favorite Belgium band is The Kids. Are you into Punk?
Am I into Punk? You bet I am - or rather - I was in my youth! I was at the Centre of it as a teenager growing up in London and working in a record store. Siouxsie and The Banshees, The Damned, Generation X were all in the neighborhood.
My favorite Belgian band is Motek. I love what they did. They split up unfortunately.

Now we talk about ‘live concerts’. Will there also be live performances, or is that not the intention?
I don’t know. I hope so of course. We had a huge tour planned last year, but it didn’t happen. Apart from the Covid restrictions everything depends on my health. I’m not sure if I will ever be able to do major tours again but I certainly hope to play “live” again in some way.

In these times you see a lot of streaming, are you interested in doing that too?
I am. I think it offers a wonderful solution for both musicians and audiences. Unfortunately, all of my musicians are in Germany and to travel just isn’t an option right now, so we can’t work together as I would like to.

What is your opinion about the phenomenon?
It is an essential phenomenon that fits with these times we are living through.

These are very difficult times for a musician, but also for every person. How did you experience these times?
Extremely difficultly. Aside from the Covid lockdown I was in isolation anyway because of my illness. I hope this pandemic will teach us new ways of living and respecting each other and the natural world, but I don’t believe it will unfortunately … There have been huge human catastrophes in the past that we could have learnt so much from. We could have ‘reset’ the human program so many times. The first and second world wars for example. We never learn and we will just continue from one disaster to the next. However, I have learnt the true value of every tiny detail of living during this time. The beauty and the fragility. I have learnt who the true heroes are - the nurses, the doctors, all those precious people who have taken care of us during this time.

Something else, I know it’s difficult to make plans but what are the plans for the future? After all these years, are there still goals, ambitions, things you definitely want to do?
Honestly, I nearly died last year, and for me every day is a gift. More than ever, I am really living in the moment. I’m not making long term plans, I live now. One of the things that I was told in hospital by the amazing staff was: “Don’t count the days, make the days count.” This is my philosophy now.

Meer info over het nieuwe album: Anne Clark - Synaesthesia "Classics Re-Worked"
https://www.anneclarkofficial.com/2021/03/31/synaesthesia-anne-clark-classics-re-worked/

Pics @Tine Franckaert