Zaterdagavonden zijn er om te dansen, zo moeten ze bij de Ancienne Belgique gedacht hebben. ‘Kunnen we dan gewoon niet eens het fijnste wat je je heupen kan aandoen bij elkaar brengen op een avond?’ O, jawel! Ross From Friends mocht gisteren in de AB Club aantreden, geflankeerd door het duo Catwar & Lilihell en geluidssculptor Ninjato. Het hoeft geen betoog dat er gedanst werd.
Op gang getrapt door de al even getrapte combo Catwar & Lilihell stond de hele avond in het teken van het nieuwe fenomeen ‘bedroomproducing DJ’s’. Braindance, de concertenreeks waarin de passage van Ross From Friends kadert, zet dan ook expliciet in op deze undergroundscene van producers, DJ’s en muzikanten die niet enkel op de dansbenen maar ook op de hersenmassa willen werken. Met vaak iets gelaagdere tracks dan de doorsnee house producer willen ze de massa aanklampen. Niet enkel 4/4 maar ook breakbeat en tegentijden staan dus op hun programma.
Zoals gezegd werd de massa vakkundig gewekt door Catwar en Lilihell en voorprogramma Ninjato nam de rol daarna ook met verve over. Met zijn eclectische stijl - elektronica, elektrische gitaar maar ook akoestische percussie - en brute visuals - sepia foto’s van zowel micro-organismen als Griekse godenbeelden (en nog zo veel meer) - wist hij zeker de aandacht te trekken. Misschien viel het soms allemaal wat neer en kon hij niet de hele set overtuigen, toch zaten er delen in de set waarbij we vergaten waar we waren, al was het nog maar 9. De remix van onze eigen Stuff was een schot in de roos en gold als een geslaagde afsluiter van een goed voorprogramma.
Wanneer Ross From Friends eraan begon , bleek toch nog maar eens duidelijk dat het publiek wist waarvoor het kwam. Met een publiek, hipper dan hip - denk truien van NTS, het toonaangevende radiostation uit Londen - klopte het hele plaatje. Ons leek het alsof dit de tegencultuur is die vandaag de dag de plak zwaait. Denk de vrijheid van de punk in de zeventiger jaren. Misschien minder uitwendig maar intern voelde iedereen zich nog eens deel van een stroming, een schaars gevoel in deze online-iedereen-kan-alles-tijden.
Puristen zouden kunnen schreeuwen dat dit minder ‘echt’ is, iedereen staat te filmen en is bezig met zijn gsm. Dat is ten dele ook zo, maar als dat de concessie die gemaakt moet worden, het zij zo. Die piercings en leren jassen uit de seventies waren ook niet alles.
Met mahrebijnse invloeden, een live blazer, een gitaar en een genadeloos hard kick bij tijden triomfeerde Ross From Friends. Zeker met bovenste-plank song “Talk To Me You'll Understand” roept deze formatie een soort immersief 3D-geluid op. Reken daar nog de geweldig sterke doch sobere visuals bij en dan weet je dat het moeilijk wordt niet te dansen.
Het publiek genoot en het was een avond die de perfecte opstap bood naar meer …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Toen ik medio 2002 Tool zag aantreden op Ozzfest in Sportpaleis, en in 2006 op Pinkpop, was dat niet zomaar een live ervaring. Dat was een mokerslag in het gezicht die ik anno 2018 nog steeds voel. Zowel de lichtshow als de muzikale omlijstingen waren zo overweldigend dat ik dacht dat Maynard James Keenan en de zijnen buitenaardse wezens waren die de Aarde elk moment ging overnemen. Op Pukkelpop 2007 deden ze dat trucje nog eens fijntjes over, al was ik toen wel iets meer onder de indruk van Nine Inch Nails - dit geheel terzijde. Om maar te zeggen.
Ik stond buitengewoon sceptisch tegenover dit optreden van Ænima – A Tool Experience in De Casino op zaterdagavond 6 oktober. Dit ambitieus project bestaat echter uit één voor één topmuzikanten. Joris Rombout, Jay Van den Berghe, Mario Van De Velde en Peter Baart stralen enorm veel ervaring in het vak uit. En dat is wel nodig om de perfectie te overschrijden die nodig is om ons over de streep te trekken. Bij Tool is namelijk elke schakel even belangrijk, anders valt de ketting gewoon uit elkaar en missen we de draad.
Al vanaf die eerste song “The Grudge” worden we meegezogen in een wereld waar klank en beeld één worden met elkaar. Waardoor je, eens onder hypnose gebracht, in een onaards landschap vertoeft, waar oorverdovende riffs en drumgeroffel je hersenpan doormidden slaan en uiteindelijk je hart diep raken. Telkens opnieuw. Bovendien is er de beweeglijke zanger van dienst, die tijdens de eerste song gehuld in een donkere pij, met een kap op het hoofd, zijn demonen op de aanwezige los laat. Vanaf het begin je publiek murw slaan en niet meer los laten tot geen spaander geheel blijft van de zaal. Dat is hoe we onzen boterham Tool het liefst eten. Nu, Ænima verlegt een grens waar we dachten dat er geen grenzen waren. Het originele benaderen is in ieder geval al onmogelijk, maar toch slaagt Ænima erin ons dat onbeschrijfelijk gevoel te geven dat Tool ons gaf die keer in het Sportpaleis. Waardoor onze sceptische kijk op de zaak prompt was verdwenen.
Naast instrumentale en vocale perfectie, zit er ook enorm veel variatie in de verkleedpartijen van de imposante frontman. Zo staat hij later in de set getooid met een masker op het podium met priemende rode ogen die als laserstralen in het publiek schijnen. Bovendien waren we onder de indruk van de adembenemende lichtshow die perfect aansluit bij het aanbod. Zoals bij de door duisternis en bevreemdend aanvoelende song “Sober” - een absolute top song van Tool trouwens. Of neem nu die ene song waarop, wat ons betreft, dat label 'afblijven' kleeft, “Vicarious”. Deze wordt met zoveel intensiviteit gebracht dat je er gewoon geen speld kunt tussen krijgen. Net door de samensmelting van beeld en klank. Waardoor we, met de ogen gesloten, het gevoel krijgen Tool zelf op dat podium te zien staan. Best indrukwekkend, omdat we dachten die totaalbeleving nooit meer te zullen meemaken. Het deed ons naderhand op de sociale media zelfs de opmerking plaatsen ''Moest Tool ooit stoppen met op te treden, er is altijd Ænima".
Een ander opvallende vaststelling. Ondanks de perfectie die telkens opnieuw werd overstegen, kregen we geen routineklus voorgeschoteld. Hoewel je bij muziek van Tool de muziek zelf moet doen spreken, sprak de frontman zijn publiek al dan niet met een kwinkslag, regelmatig aan. Daardoor stijgt de band nog meer in onze achting. Naarmate de set vorderde, werd hij zelfs meer spraakzaam. Maar vooral liet ook Ænima de verschroeiende muziek voor zich spreken. Met een set van twee uur die geen seconde verveelde. Ofwel stonden we in een trance gewoon te genieten. Of bewogen we op de golvende klanken die de heren uit hun instrumenten toveren tot we, compleet waanzinnig geworden, ook onze eigen demonen strak in de ogen keken. Om uiteindelijk diep onder de indruk van die magische kruisbestuiving tussen klank en beeld, compleet verdoofd en verweesd achter te blijven.
Songs als “Fortysix & 2”, “Eon + Lateralus” - dat op veel herkenning applaus kon rekenen - staan sowieso als een huis. Ænima voegt daar extra peper aan toe, waardoor die songs plots een eigen leven beginnen te leiden. En eigenlijk had het daarmee mogen stoppen, want na twee uur te zijn ondergedompeld in een wereld boordevol waanzin - keken we rondom ons en stelden vast dat we niet de enige waren die in diepe trance stonden te dansen, bewegen en genieten ; en was dat bisnummer “Hooker with a Penis” wellicht een extra lekkere kers op de taart.
De intense, onvergetelijke tot onaardse trip die elke snaar diep raakt, hadden we ondertussen echter al gehad. Maar altijd leuk meegenomen zo een extra toetje, uiteraard.
Besluit: Men had me gewaarschuwd, zeg niet zomaar 'cover' of 'tribute' band tegen Ænima. Deze band brengt de songs van Tool namelijk op zodanige wijze alsof Ænima die songs zelf heeft geschreven en gecomponeerd. En dat is best indrukwekkend te noemen, wetende dat deze parels van songs één voor één zijn uitgegroeid tot klassiekers binnen hun genre. Deze band bestaat dus niet alleen uit top muzikanten. Ook de entourage rondom, klankman en bedenker van die prachtige beelden op het scherm, verdienen een extra pluim op de hoed. Bovendien tuimelt de band niet in de val om die perfectie te doen uitmonden in een routineklus, het spelplezier loeit eveneens voortdurend uit de boxen. We vragen ons dan ook af waarom Ænima zich eigenlijk beperkt tot covers en niet gewoon eigen nummers zou schrijven en componeren? Want deze talentvolle muzikanten zijn in staat om ook zonder expliciet Tool nummers naar voor te brengen geluidsmuren af te breken, harten diep te raken en zielen te doen bloeden.
Setlist - The Grudge//Sober//Jimmy//H.//The Pot//Vicarious//Eulogy// Schism//Parabol(A)//Prison Sex//Stinkfist//Ænema//Opiate//Fortysix & 2//Eon + Lateralus///ENCORE:///Hooker with a Penis
Pics homepag - Johan Van Landeghem (Baldisbeautiful)
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Ann Wilson werd bekend dankzij haar inbreng bij de band Heart. Haar bijzonder magische stem en uitstraling zorgen ervoor dat deze band hoge ogen gooit in zowel de meer toegankelijke muziek als alternatieve kringen. Ann werpt ook op haar nieuwste worp haar meest belangrijke wapen in de strijd. Die heldere, hoge stem waarmee ze gevoelige snaren raakt, en harten doet smelten. 'Immortal', op de markt gebracht in september via BMG is ode aan overleden artiesten. Ann brengt de songs met enorm veel respect voor het origineel en voegt daar iets eigenzinnig en wonderbaarlijk mooi aan toe waardoor die songs een gloednieuw leven beginnen te leiden.
De bijzonder pakkende song “Luna”, origineel gebracht door Tom Petty, is een schoolvoorbeeld van een song die je gewoon niet kunt kopiëren. Net door die unieke stem van Petty zelf is dat zelfs een onmogelijk opdracht. Toch slaagt Ann Wilson er, net door aan die song een 'vrouwelijke touch' te geven. De song nieuw leven in te blazen. Telkens met respect voor dat origineel uiteraard. Dat is ook het geval met David Bowie's '”I'am Afraid of Americans”, waarin Ann wellicht niet even veel energie en dreiging verstopt als Bowie zelf. Maar toch een meer dan geslaagde versie daarvan brengt.
Het is bovendien niet zo dat Ann Wilson de meest gemakkelijke songs of artiesten eruit kiest. Want “A Thousand Kisses Deep” van Leonard Cohen of “Back To Black” van Amy Winehouse - om maar twee voorbeelden te geven - zijn songs waarop ik het label 'niet aanraken' zou kleven. En toch, telkens je die cover hoort voel je rillingen over je rug lopen, waarbij de overleden artiest vermoedelijk hierboven een traan zal wegpinken van innerlijk genot. Net zoals ook wij bij bovenstaande voorbeelden deden.
Besluit: Niet elke cover is even geslaagd, wat ook onmogelijk is, maar Ann Wilson geeft aan elke song een typische draai in de richting van wat ze al doet bij Heart. Haar geweldige zuivere stem in de weegschaal gooien, en je daardoor ontroeren. Wilson laat zich bovendien omringen door klasse muzikanten, die haar stem nog meer opwaarderen. Alsof dat nog kon. Elke song ademt dus iets uit dat doet denken aan Heart, maar ook aan de artiest aan wie ze deze ode richt. En dat is heel belangrijk. Maar het meest opvallende is die eigen draai die ze, mede door haar glasheldere stem, daaraan geeft. Waardoor zowel de fans van voornoemde artiesten, die houden van die typische vrouwelijke inbreng, en eveneens de fans van Heart over de streep kunnen getrokken worden.
Kortom, Ann Wilson brengt overleden artiesten terug tot leven, binnen een eigenzinnige omkadering, waardoor ze nog meer 'immortal' zijn geworden. Letterlijk!
Tracklist:
You Don't Own Me (Lesley Gore)
I Am the Highway (Chris Cornell, Audioslave)
Luna (Tom Petty)
I'm Afraid of Americans (David Bowie)
Politician (Cream) in honor of Jack Bruce
A Thousand Kisses Deep (Leonard Cohen)
Life in the Fast Lane (Joe Walsh, The Eagles) in honor of Glenn Frey
Back to Black (Amy Winehouse)
A Different Corner (George Michael)
Baker Street (Gerry Rafferty)
Electropunk
Dear Deer maakte sinds hun ontstaan in 2015 al wat furore in de underground scene. Mainstream zal dit Frans duo wel nooit worden. Daarvoor is hun muziek niet hapklaar genoeg. Na een demo en een debuut album is hier nu hun tweede album.
Ze maken songs bestaande uit electro met een punk attitude. Hier en daar verwerken ze er ook wave, postpunk of zelfs disco in. De zang bestaat soms uit roepen, ritmisch gesproken of is gezongen. Het doet soms wat aan een minder commerciële of experimentele versie van The Ting Tings denken. Veel samenzang tussen Sabatel (die wel de meeste hoofdvocals en de bass voor haar rekening neemt) en Frederico Lovino (vocals, gitaren, synths…). Dat levert bij momenten leuke tracks op zoals “Dogflight” waarin ze een hond imiteert tijdens het zingen. Ik vind de songs wel goed opgebouwd wat maakt dat ze in hun gekte ook beluisterbaar blijven. Er is aandacht voor melodie. “Deadline” is vrij radiovriendelijk, “Earworm” featuring Loto Ball (een artiest uit L.A. die ook op hun vorig album op een nummer verscheen) is vrij experimenteel, “Stracila” gaat meer richting Vive La Fête uit. Na negen songs is het feestje over.
‘Chew Chew’ is toegankelijker geworden dan hun vorig album ‘Oh My’. Radiovriendelijk zijn ze nu ook niet meteen geworden maar het vraagt minder inspanning om het album te beluisteren. De punk en DIY- attitude is gelukkig gebleven alsook de zin voor experiment. Je krijgt zo het gevoel dat je zelf ook wel iets zou kunnen maken maar toch zit alles intelligent in elkaar. Een nice plaatje.
Dark synthpop
Egoprisme is een Frans project (Brest) van ene Jean Marc Le Droff. Een éénmansproject dus die soms gebruik maakt van vrouwelijke backing maar voor de rest alles zelf doet. Ook live blijkbaar. Op zijn eerste album (in 2015 had hij een demo-EP uit) laat hij ons meteen 15 tracks horen die samen goed zijn voor bijna een vol uur muziek.
Het zijn goedgemaakte synthpop tracks die we te horen krijgen maar wel met een donker randje. Een beetje logisch en volgens de traditie/visie van Manic Depression Records. Een label dat fantastisch werk levert inzake releases van donkere electro, postpunk en/of darkwave. Op ‘Among Noise’ krijgen we een aantal heel dansbare tracks (zoals bv het titelnummer en “Twisting”) en ook meer rustiger nummers. “A Tour De Role” doet wat aan Telex en Kraftwerk denken maar soms gaat het richting synthwave zoals “Here For The Thrills”. Die laatste is één van mijn favoriete tracks. Maar ook “Etendard” is een heel fijne song. Soms wordt er ook in het Engels gezongen maar de Frans gezongen nummers blijven bij mij toch net iets beter hangen. Ook de afwisseling tussen de mannelijke en vrouwelijke vocals zoals op “La Plage” of “I Am the Sun” zijn geslaagd en zorgen voor de nodige afwisseling en diepte.
Heel erg vernieuwend klinkt de muziek op ‘Among Noise’ niet, maar ze is meer dan degelijk en bestaat uit meerdere lagen. De donkere touch die Le Droff aan de muziek meegeeft, is een pluspunt. Wie niet op zoek is naar nieuwe hypes of sounds zal hier meer dan tevreden mee zijn.
Er zijn debuutplaten en debuutplaten. Soms klinken die zoekende, sterk en soms volwassen. ‘Godspeed’ is het debuut van de Belgische band Entering Polaris en klinkt volwassen. Dat mag niet zo verwonderlijk heten want gitarist Ton Tas is ook bekend van zijn bijdragen bij o.a. Ostrogoth, Thorium, Quantum Fantay en Neo Prophet. Hij zorgt voor virtuoze en melodieuze lijnen in de songs. De grote hoeveelheid tracks die geschreven worden , maakt dat hij met Entering Polaris nu een album uitbrengt en dat is meer het melodische part. In het najaar verschijnt onder de bandnaam In Motion het album ‘Thriving Force’ waar de nadruk meer op melodieuze trash/death metal zal liggen.
Zelf zingen doet Tas niet , maar hij maakt gebruik van een aantal gastvocalisten. En dat zijn niet van de minsten. Thomas Vikström (Therion), Björn Strid (Soilwork), Georg Neuhauser (Serenity) zijn slechts enkelen van de gastzangers. Dat zorgt ervoor dat het album gevarieerd klinkt. Niet alleen door de verschillende zangers. Ook door het instrumentgebruik. Op “Flightless” zit er een heerlijke saxofoonlijn in de lange outro. Op “It’s A Good Day For Burning Witches” en “Godspeed” levert Vikström telkens mooi vocaal werk af, net als het fijne gitaarwerk trouwens. Voor het drumwerk is Vincent van Kerckhove verantwoordelijk. Die kwijt zich goed van taak. Op het openingsnummer “Nostalgia For Infinity’ knalt hij ferm op los. Afsluiter is track 9 , “The Long Run”, waar alle gastzangers aan bod komen. Een sterk stukje van episch songschrijven dat wat aan Ayreon doet denken qua opzet. Een fantastische track met stevige en gevoelige passages.
Wie houdt van bands zoals Symphony X, Ayreon, Rush of Blind Guardian zal hier wellicht ook van houden. Om het even, dit is een album van hoog niveau. Het is voor gitaarliefhebbers een lekker kluifje om aan te knagen met voldoende afwisseling en emotie in.
Shoegaze/ Black metal/Blackgaze
Qua ‘weirde’ bandnaam kan An Autumn For Crippled Children ( kortweg AAFCC) wel tellen. De inspiratie haalden ze uit een song van Ebonylake. Maar de naam is één ding, de muziek een andere en het belangrijkste ding.
Met ‘The Light of September’ zit de Friese band intussen aan hun zevende plaat. Met talrijke EP’s tussendoor. Dit in tien jaar tijd. Productief zijn ze dus zeker en vast. Sedert een aantal jaren zijn de synths erbij gekomen. Het heeft niet voor een stijlverandering gezorgd maar wel voor een verruiming van het geluid. Bijvoorbeeld op het openings- en tevens titelnummer waar de synths de song openen en vrij lichtvoetig klinken. De screamo’s brengen daar verandering in. Het gezapig en ‘rechtdoor’ tempo doet zelfs wat aan The War on Drugs denken. “New Hope” is eerder een liefelijke track dat je onder postrock kan plaatsen. Enkel de vocals verstoren dit liefelijke tafereel. “Fragility” is een heel mooie track. Het opent met een mooie pianolijn. Heel subtiel en bijna onhoorbaar wordt de track dan verder opgebouwd om halverwege helemaal open te barsten en te ontsporen. Ook “The Silence Inside” is een aanrader. Mooie samenhang tussen percussie, piano en bas. “A New Day” heeft een beklemmende, vervreemde sfeer in zijn genen hangen. Fijn gedaan. Het mist zijn effect niet.
Gedurende negen songs weet het trio van AAFCC ons mee te voeren in hun weirde, apocalyptische wereld. Een verrassend en veelzijdig album dat ons zegt dat hun formule nog verre van uitgemolken lijkt. Voor liefhebbers van Deafhaven, Alcest, Myrkur…
Miles Kane bracht in augustus zijn derde album ‘Coup De Grace’ uit en kwam dit afgelopen dinsdag voorstellen in een uitverkochte Botanique. Een nieuwe band rond hem, een iets anders klinkende sound, maar wel nog steeds even veel rockster gehalte is wat we voorgeschoteld kregen.
Met een pak door hem, in samenwerking met Ray Brown Fashion, ontworpen kroop Miles Kane het podium op. Enthousiast zette hij de eerste noten van “Too Little Too Late” in. Meteen gevolgd door oudere nummers “Better Than That” en het aanstekelijke “Inhaler”.
Het midden van zijn set werd vooral gevuld met nieuwe nummers waaronder “Cry On My Guitar”, “Loaded” en “Killing The Joke”. Dat het publiek nog niet echt vertrouwd was met deze nummers viel enorm op. De meesten stonden maar stijf te staren en in de achterkant van de zaal stonden mensen zelfs gewoon te praten. Aan de songs en performance van Kane lag het alleszins niet, want Miles bracht deze nummers op de manier dat hij dat voordien ook altijd deed. Cover “Hot Stuff”, origineel van Donna Summer, deed dan wel weer mensen dansen en trok de laatste goeie spurt naar het einde van zijn set.
‘Coup De Grace’ toonde aan dat Miles Kane het ook met zijn nieuwe plaat nog steeds in zich heeft. Met “Come Closer”, duidelijk de publiekslieveling (eigenlijk altijd al geweest), sloot de Brit af.
Met een set van één uur, wat overigens veel te kort was, toonde Miles Kane dat hij het nog steeds in zich heeft. Wie daar zijn twijfels over heeft, kan volgende keer maar beter thuis blijven. Zo is er meer plaats voor het publiek dat wél enthousiast is.
Organisatie: Botanique, Brussel
Vanuit de assen van Nagrach ontstond deze post metal band die zich situeert in de Denderstreek. Een trio werd een kwartet. Ze schreven muziek en repeteerden. Ze zochten vruchteloos naar een geschikte zanger en besloten dan maar om hun verhalen te vertalen in instrumentale stukken muziek. Ze gingen hierbij niet over één nacht ijs. Gedurende vijf jaar schreven ze liedjes, traden ze op en gooien ze hier en daar ook liedjes weer weg. Dat is nu eenmaal zo in een ontwikkelingsfase. Uiteindelijk komen ze nu met een debuut af: ‘Swarm’ dat acht tracks bevat en het verhaal van een invasie vertelt. Allemaal songs van tussen de vijf en dertien minuten. De songs klinken heel verhalend en filmisch. Opener “Omen” roept reeds vanaf de intro allerlei beelden op. Ik hoor en zie vliegtuigen, bommenwerpers en een geladen sfeer. Op “Anomalie” krijgen we een wat zwaarder geluid maar dan nog blijven ze emotioneel en vrij melodisch klinken. De track bevat fijne versnellingen. “Verlossing” is een heel catchy en opwekkend post rock nummertje.
Het lang werken en schaven aan de muziek heeft zijn vruchten afgeworpen want dat is heel volwassen klinkende post-rock/metal. Voila, we zijn weeral een goeie band rijker in Vlaanderen. Het aanbod is groot dezer dagen en dat vinden we fijn natuurlijk!
The Nits, maar dan met meer melancholie als die Nederlandse band. Dat is het eerste wat in je opkomt als je "The Mountain" hoort, de debuutsingle van El Mischi, het pseudoniem van Bart Michiels. Met zijn fluwelen stem en zachte piano-poprock komt hij ook in de buurt van Henk Hofstede van The Nits, maar ook van Frank Boeijen of het solowerk van Henny Vrienten. In eigen land zie ik hints naar Slow Pilot en zelfs Jasper Steverlinck.
Dat is al veel lof bij elkaar, maar evengoed zijn er nog wat werkpunten. Het Engels is niet helemaal foutloos en de tekst kleeft nog wat aan het papier. Dat laatste willen we meteen met de mantel der liefde bedekken, want je hoort toch wel behoorlijk wat potentieel in dit ene nummer. Als er wat routine komt in het songschrijven en het opnemen, misschien met een ervaren producer erbij, zal alles wel een stuk vlotter klinken. Durf en vertrouwen komen niet zomaar op bestelling. Maar als je die vocale uithaal net voor het einde voor elkaar krijgt, dan zit je op de goede weg. Muzikaal zit het wel meteen helemaal goed: knap gecomponeerd en foutloos ingespeeld.
Dit is het soort nummers dat ons hoopvol stemt over de toekomst van de Belgische popmuziek.
Diane Grace maakte indruk tijdens de finale van Humo's Rock Rally. Of viel toen toch minstens op dankzij een liveshow met een dominatrix, een kwaadwillige dwerg en een alpenhoornspeler. Muzikaal leken ze - toch in verhouding tot het spektakel - minder indruk te maken met hun gestoorde punkrock die teruggaat tot The Stooges, MC5 en Black Flag. Met een moderne twist en een scheut Suicide komt Diane Grace uit bij ander volk dat naar dezelfde roots grijpt: The Caveman en Heck/Baby Godzilla. Dat zijn niet toevallig ook bands waarbij er echt wel iets gebeurt op het podium op het moment dat de zaallichten gedoofd worden en die tegelijk nog een deftige song in elkaar kunnen boksen.
Sinds kort is er de debuut-EP Pan!c van het trio, die digitaal uitgebracht wordt door Starman Records. De drie songs verschenen – eentje per week - sinds 7 september op alle digitale platformen, samen met de drie video’s die deel uitmaken van de 7 minuten durende kortfilm ‘Pan!c’, een visuele trip in en regie van Kris Verdonck. Die is intussen geselecteerd voor het filmfestival van Napels.
Deze EP leert ons dat de muziek van Diane Grace ook zonder gestoord gespuis op het podium en zonder YouTube-beelden overeind blijft. Het is smerige, rauwe en huilende bluespunk. Die wordt met een grove korrel en zonder veel nuances opgediend, maar dit soort muziek kan dat wel verdragen. Heeft dat zelfs nodig. Vernieuwend is het allemaal niet, maar niet elke muziekfan zit reikhalzend op een nieuw geluid te wachten. Dat nog steeds nieuwe, jonge bands teruggrijpen naar wat eind jaren ’70 van vorige eeuw als vernieuwend werd beschouwd, geeft mij zelfs het vertrouwen dat het wel goed komt met deze generatie van bands. Laat deze Diane Grace maar donker en wild stoeien op het podium. Met of zonder gestoord gespuis, maar laat dit vooral nooit saai worden.
Suede bestaat al sinds 1989. Mens, we worden oud. Het lijkt amper tien jaar geleden dat ze de Britse hitlijsten en tabloids aanvoerden. Helaas niets is minder waar. De band stopte in 2003 en Brett Anderson richtte The Tears op waarin hij terug samenwerkte met Richard Butler (de eerste gitarist van Suede). Daarna ging hij solo. Dat werd niet echt een succes. In 2010 kwam er een reünietour en in 2013 kwam Suede op de proppen met het goed onthaalde ‘Bloodsports’. In 2016 hadden we het eveneens goed onthaalde maar donkere ‘Night Thoughts’ dat vergezeld was van een speelfilm. Nu zijn we terug 2 jaar later en krijgen we ‘The Blue Hour’ waarmee Anderson en co de zalen mee rondtrekt. Benieuwd hoe hij dit zal brengen waren we in ieder geval.
We kregen eerst het schatplichtige voorprogramma in de vorm van Gwenno. De frontvrouw had een ferme stem en weirde moves. De band produceerde verdienstelijke indierock. Niets meer maar zeker ook niets minder.
Voor het begin van het optreden van Suede werd een gordijnnet vóór het podium opgehangen. Klokslag 9 uur klonken de tonen van “As One” wat het startsein was. Witte spots vanop het podium zorgden dat je de bandleden als schaduwen zag opkomen. We kregen drie nieuwe nummers “As One” , “Wastelands” en “I Don’t Know How To Reach You”. Allemaal vanachter het gordijn. Gelukkig lieten ze daarna het gordijn opengaan wat het contact met het publiek een stuk groter maakte. Op de achtergrond stijlvolle visuals. Daarna kregen we een rij bekend materiaal met o.a. “We Are The Pigs”, “So Young”, “Flashboy”. Het tempo en de temperatuur gingen hierbij in de hoogte. Ook “Tides” en “Roadkill” die hierna kwamen, konden bekoren en stonden zeker hier op hun plaats. Daarna kregen we terug een rij hits (“Filmstar”, “Animal Nitrate”…) waarbij Brett het publiek en zichzelf verheerlijkte. Het moet gezegd worden dat Brett er niet alleen nog steeds goed uitziet voor zijn leeftijd maar ook nog steeds een geweldige stem heeft. “Europe is our Playground” was een meezing moment voor het publiek. Brett zong zonder versterking en met enkel een akoestische gitaar als begeleiding. En ja ook het publiek natuurlijk. Mooi. Afgesloten werd er met “The Invisbles” en het wondermooie “Flytipping”.
Voor de bisronde kregen we “The Beautiful Ones” en als afsluiter probeerde Brett van “Life is Golden” een nieuwe anthem te maken. Dat laatste nummer is trouwens geheel terecht de nieuwste single. Een heerlijke song.
Suede heeft een goed nieuw album uit. Live spelen ze de pannen van het dak. We kregen veel nieuw werk te horen en dat nieuw werk deed het live goed. Een prachtig en professioneel podium. Het gordijnnet mag wat mij betreft achterwege blijven omdat het afstand schept en er weinig mee werd gedaan. Voor de rest tip top.
Organisatie: Live Nation
Sommige festivals zijn bijzonder omdat de reden waarom zo een evenement wordt georganiseerd iedereen raakt. Wie heeft in zijn familie, vriendenkring en op het werk al niemand verloren aan de vuile ziekte met een grote 'K'? Ik denk dat ieder van ons er rechtstreeks of onrechtstreeks reeds is mee geconfronteerd. Devils Rock For An Angel is ooit opgestart na het jammerlijke overlijden van het nichtje van de organisator aan kanker, ze was amper 16 jaar jong. De opbrengst voor dit festival gaat integraal naar organisaties als Kom Op Tegen Kanker. Veel van de aantredende bands droegen een lied op aan Celeste en de organisatie. Of staken het project een hart onder de riem.
Onder het motto: ''wie het kleine niet eert..'' zakten wij af naar het festival, vooral om dit project ten volle te steunen. Maar eveneens zagen we bands die het beste van zichzelf gaven, en bewezen dat wie inderdaad het kleine niet eert, het grote niet waard is. We hadden net Fextant en FaT Bastard gemist. Die laatste liet recent op Frietrock in Oud-Turnhout nog een ijzersterke indruk achter. Volgens collega reporters deed FaT Bastard hen ook in Zillebeke met verstomming slaan. Door o.a. een gesmaakte cover van Motorhead, maar ook het brengen van eigen nummers met de nodige vuurkracht. Puur rock-'n-roll, dat is wat FaT Bastard uitstraalt. Binnenkort brengt de band een plaat uit 'Junk Yard Fest' waaraan we in de toekomst de nodige aandacht zullen schenken.
Toen we de zaal betraden stond Orthanc (***1/2), klaar om aan zijn set te beginnen. Hoewel we toch wat met een 'dertien in dozijn' gevoel bleven zitten, kun je niet voorbij aan de razende snelle en diep snijdende riffs die de gitaristen van dienst uit hun instrumenten toveren. Die verschroeiende aanpak, bezorgde ons dan ook een eerste kippenvelmoment waardoor we prompt over de streep werden getrokken en, zo vroeg in de namiddag, al overgingen tot een potje stevig headbangen. Goed begonnen is half gewonnen zegt het spreekwoord.
Over naar Temptations For The Weak (****). Op Frietrock waren we onder de indruk van die bijzonder krachtige stem en uitstraling van frontman Djoni Tregub. Zonder afbreuk te willen doen aan de instrumentalisten die ons, door het uitdelen van stevige mokerslagen, eveneens konden bekoren. Temptations For the Weak legt ook op Devils Rock For An Angel de lat enorm hoog, en gaat als een razende tsunami tekeer tot geen muur meer recht staat. Wederom dankzij door de inbreng een enorm beweeglijke frontman die zijn troepen met vereende kracht vooruit stuwt tot het dak er volledig afgaat.
''De imposante frontman, getooid in bloederig masker en overhemd, klauwt als een waanzinnige demon om zich heen alsof hij de aanwezigen één voor één gaat verscheuren. Maar transformeert even goed tot een gezapige en humoristische verteller. Het doet me denken aan Dr. Jeklyll and Mr. Hyde. De man ging van het ene uiterste naar het andere alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Uiteraard is Chalice veel meer dan enkel de frontman van de band - die toch de meeste aandacht naar zich toetrekt. De virtuositeit van de gitaristen zorgen ervoor dat de haren op onze armen recht komen. Of dat van genot is of pure angst? Ook dit laten we in het midden. Maar Chalice brengt in elk geval een gevarieerde set naar voor, die duisternis en licht perfect verbindt tot een logisch geheel... Het vagevuur van het leven.'' Schreven we over het optreden van Chalice (****) op Frietrock. Dit is eigenlijk ook de rode draad in de gig op Devils Rock For An Angel. Ook op Devils Rock For an Angel trekt de frontman de meeste aandacht naar zich toe. Maar we kunnen niet voorbij aan de inbreng van de topmuzikanten binnen Chalice, die telkens opnieuw vuurpijlen, gedrenkt in het bloed van de Hel, naar de aanwezigen afschieten. Tot de duivels letterlijk uit de putten van die Hel tevoorschijn komen om ieder aanhoorder te verscheuren. Ook nu weer doet Chalice ons, mede door de humoristische en sterk relativerende aanpak, vertoeven tussen die Hemel en Hel. Een plaats waar het altijd fijn vertoeven is.
Fast, Faster, Fastest. Dit schreven we in onze notities over het aantreden van The Curse of Milhaven (****). De heren maken er weinig woorden aan vuil, en razen als een losgeslagen meute bloedhonden over de hoofden van de fans heen, tot geen spaander geheel blijft van de zaal. Snelheid is daarbij inderdaad het sleutelwoord. Geen wonder dat we na de alles verwoestende wervelstorm die de band doet ontstaan totaal verweesd in de hoek van de zaal even moeten bekomen. Tijdens het verorberen van een lekkere pasta met cola.
Daardoor waren we net op tijd om ook Drakkar (***1/2) aan het werk te zien. Blijkbaar waren er een pak power tot speed metal fans aanwezig, want plots stond die zaal heel goed gevuld. Drakkar heeft al heel wat problemen doorspartelt, waarbij het overlijden van medeoprichter Thierry Del Cane in april 2016 het absolute dieptepunt kan genoemd worden. De band is niet bij de pakken blijven zitten, en zet zijn weg die ze is ingeslagen in de jaren '80, gewoon verder. De enorme ervaring in het bespelen van hun instrumenten, zorgt voor magische momenten waarbij gitaar riffs je koude rillingen bezorgen. Maar ook bij Drakkar is het dat hoge stembereik van zanger/frontman Leny dat ons nog het meest over de streep trekt. Zijn bulderende vocalen doen de zaal op zijn grondvesten daveren. Met deze knallende aanpak krijgt Drakkar de handen moeiteloos op elkaar, en bewijst dat enorm veel ervaring nooit hoeft te resulteren in een routineklus. De spontaniteit en het spelplezier loeiden van begin tot einde door de boxen. En ook dat is - naast de duivelse riffs en drum partijen - dus vooral grote verdienste van de charismatische frontman die zijn publiek voortdurend aanspreekt.
De zomermaanden is voor mij de periode per uitstek om op vele festivals zoveel mogelijk ontdekkingen te doen. Voor de grote acts hoef ik niet meer te gaan, want die heb ik namelijk al voldoende aan het werk gezien. Eén act deed ons recent met open mond genieten op Frietrock. Solitude Within (*****) vervangt op de valreep Ethernity die met hun power metal wat beter pasten in het plaatje. Daardoor had Solitude Within het aanvankelijk wat moeilijk om het publiek te overtuigen. De grote sterkte van deze Female voice Metal band, naast de één voor één topmuzikanten - ze leggen gewoon de lat wat hoger dan gewoonlijk - is de uiterst sympathieke frontvrouw Emmelie Arents. Die niet alleen haar hemelse stem in de strijd gooit, maar ook haar aangeboren charisma. Ze weet namelijk niet van ophouden en spreekt haar publiek voortdurend aan. Tot iedereen staat mee te brullen en genieten. En net dat siert deze band nog het meest. Een moeilijk te overbruggen hindernis op een zodanige manier aan te pakken, dat je ook een speed/heavy/power metal publiek uiteindelijk uit je hand kunt doen eten? Daarvoor moet je heel sterk in je schoenen staan. En dat bewijst nog maar eens dat Solitude Within een onontgonnen tot uitzonderlijk unieke parel is binnen die Femal Fronted Metal muziekstijl. Een band die trouwens totaal niet moet onderdoen voor grote bands binnen hun genre. Missie geslaagd dame en heren!
De Fransen van Black Hole (****) brachten recent met 'Lost World' een veelzijdige plaat uit, die op heel wat bijval kon rekenen. De enorm sympathiek band had - net zoals velen voor en na hen - eveneens een goed woord over voor de organisatie, en blijkt ook live enorm veel variatie te verstoppen in hun sound. Wat ervoor zorgt dat je je geen moment verveelt. De ene keer sta je met een krop in de keel te genieten en pink je een traan weg, de andere keer krijg je de neiging om over te gaan tot een stevige moshpit. Net door zoveel uiteenlopende emoties op zijn publiek los te laten, weet Black Hole ons dus ook live volledig over de streep te trekken. Bovendien kregen ze het publiek door hun wervelende power metal show compleet mee, waardoor dat dak er nog maar eens afging.
We namen een wat afwachtende houding aan toen Folk metal band Morgarten (*****) aan zijn set begon. Door aan die typische folk elementen eveneens occulte, donkere sausjes toe te voegen, slaagt de band er echter in een donker Doom sfeertje te doen ontstaan, waardoor de poorten van de Hel die Chalice eerder op de dag op een kier had gezet, compleet open zwaaien. Bij Folk Metal hopen we dat er een verhaal wordt verteld, en ook dit was het geval. Mythische verhalen uit roemrijke verledens halen we ons tijdens de gehele set voor de geest, en we laten onze eigen fantasie maar werken en hopen dat de aanhoorder dat ook heeft gedaan. Net door je onder te dompelen in een occulte atmosfeer, ervoor te zorgen dat je ook je eigen demonen strak in de ogen kijkt, is deze band in zijn opzet geslaagd. De Zwitsers wisten ons dan ook compleet te overtuigen, en bezorgden ons die koude rillingen tot op het bot die we zo graag voelen tijdens een optreden van een typische Folk metal band met Black Metal invloeden.
Afsluiten deden we met Warrant (****) De Duitse speed metal band timmert sinds 1983 aan de weg, en speelt die jarenlange ervaring uitvoerig uit om zijn publiek te bekoren. Net zoals zoveel bands op deze avond, spreekt ook Warrant zijn waardering uit voor de organisatie en de onderliggende bedoeling daarvan. De bescheidenheid waarmee deze toch wel lichtjes legendarische band binnen zijn genre, het podium betreedt , zorgt ervoor dat ze bij ons al direct een ster meer verdienen. De band trekt alle registers open, en doet een speed metal feest ontstaan zoals we dat niet elke dag meemaken. We vroegen ons zelfs in stilte af waarom we 100 euro zouden uitgeven om een top band te gaan zien in een groot voetbalstadion, als je voor een appel en een ei tien tot twaalf knallers van formaat kunt aanschouwen die het beste van zichzelf geven om het publiek tot pulp te slaan.
Ook bij Warrant was er geen speld tussen te krijgen. Warrant beschikt over gitaristen die tovenaars met riffs blijken te zijn. Ook de frontman van Warrant is een geboren klasse entertainer, die bovendien beschikt over een heldere stem die door merg en been gaat. Op het einde van de set kreeg het optreden nog een lichtjes theatraal slot doordat een gemaskerde, vervaarlijk uitziende beul die met zijn vlijmscherpe hakbijl over de hoofden zwaaide. Zonder dat er doden of gewonden zijn gevallen, gelukkig maar. Want dit moest een feestelijk einde worden van een meer dan geslaagde dag/avond.
Nog even genoten we van de nostalgietrip die Ambush (***1/2) ons aanbood. Door covers van uiteenlopende artiesten en bands te brengen met een quasi vrouwelijke vocale aankleding, bleek dit optreden uit te groeien tot een leuke kers op de taart om met een goed gevoel vanbinnen huiswaarts te keren. Een beter einde van deze enorm geslaagde dag en avond konden we ons namelijk niet dromen.
Organisatie: Devils Rock For An Angel
Moses Sumney is een talent voor de toekomst. De boomlange Amerikaanse zanger gaat creatief, venijnig om met z’n muziek en haalt vocaal sterk uit . Samen met z’n twee muzikanten, krijgen we in een amalgaan van stijlen een balans van spanning , opwinding , extravertie, ontlading , soberheid en intimiteit.
Een intens broeierig, avontuurlijk , onheilspellend , huiverend , breekbaar en bevreemdend duister geluid kregen we van iemand die eerder al het podium deelde met Sufjan Stevens en Solange . Het debuut ‘Aromanticism’ werd als één van de revelerende platen aanzien. Muzikaal klinkt het allemaal subtiel , grillig, inventief en goed doordacht. De sound is niet in een hokje te duwen, een gedurfde mengeling van soul, r&b, pop , jazz , triphop, psychedelica funk , gospel , blues in een artyfarty kleedje . Kan het nog complexer? Vocaal kan hij met z’n falset hoog uithalen, evenals smachtend als rauw.
Hij verwerkt een pak invloeden o.m. heb je ergens d’Angelo, Perfume Genius , Grizzly Bear, Tricky, Anthony Hegarty , James Blake en Alison Goldfrapp. Verdomd goed! We horen het allemaal ergens in de nummers , die slepend, bezwerend zijn en teder raken . En een schop onder de kont krijgen door vervormde loops . Bakken sfeer dus .
“Self-help tape” is een filmisch donkere track die je naar adem doet happen . “Quarrel” onderstreept de sterkte, de kwaliteit en de variatie van Sumney . Ook “Lonely world” toont alle muzikale uithoeken . “Rank & file” laat afro toe en klinkt groovy, bezwerend. Het getuigt tot wat de drie muzikanten in staat zijn , die durven te experimenteren met geluid en dat samen met Sumney z’n stem .
Hij staat dicht bij z’n publiek, is de bescheidenheid zelve en grapt er soms op los . Het zijn ‘songs from his bedroom’ . “Come to me” wordt onderhouden door een diepe jazzy basstune en vioolgetokkel . In een grimmig sprookjesdecor krijgen we “Doomed” te horen .
Ingenomen solo komt hij terug voor enkele nummers . In de ban houdt hij ons door het gitaargetokkel gedragen door z’n vocals, richting gospel/acapella in een doomy sfeertje. Op verzoek brengt hij één van z’n eerdere nummers in een sobere versie en na het afsluitende “Plastic” komen we terug in de realistische wereld en op de begane grond.
Sumny heeft ons een uur lang bij het nekvel gegrepen met iets ondefinieerbaars , huiverend en bovenaards . Kwaliteit en sterkte in een niet alledaags geluid . Sjiek !
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
