Na het voorprogramma door de Brit Jon Allen was het de beurt aan Dionne Warwick om het beste van zichzelf te geven. En het moet gezegd , de 77 jarige zangeres staat er nog altijd na een carrière van 55 jaar. Dit optreden dat ook meteen het laatste was van haar tournee, duurde liefst 2 uur. Na een ietwat te lange monoloog over wat we konden verwachten begon ze eraan. Alle grote hits passeerden de revue. Van “Walk on by” tot “I’ll never fall in love again”. Ze bracht in totaal 35 nummers. Dit gebeurde grotendeels in medleyvorm waardoor iedereen wel het nummer hoorde waarvoor hij kwam. Maar voor je het wist was je nummer dan ook alweer voorbij …
Op deze avond had ze ook 2 duetpartners. Haar oorspronkelijke versie van “I Say A Little Prayer” kan bijvoorbeeld op veel enthousiasme rekenen: met een ietwat andere timing dan de latere hitcover van Aretha Franklin is het voor sommigen even wennen, maar het wordt er niet minder mooi van. Drummer en zoon David Elliott blijkt bovendien een prima duetpartner tijdens deze vertolking.
Een andere duetpartner voegt zich aan het einde van de avond bij het gezelschap: kleindochter Cheyenne Elliott. Samen zingen ze onder meer het Whitney Houston-duet “Love Will Find A Way” en “That’s What Friends Are For”. Een leuke toevoeging aan de avond, maar de zangstijlen van Elliott en Warwick staan te ver van elkaar af om van een echt geslaagde combinatie te spreken.
Toch kreeg ze een staande ovatie aan het einde van het concert. Ze verdween gracieus van het podium. Het mag gezegd, het is na al die jaren nog altijd een grote dame.
Setlist
Don't Make Me Over / Walk On By
Anyone Who Had A Heart
Reach Out for Me / You'll Never Get to Heaven (If You Break My Heart)
(There's) Always Something There to Remind Me
One Less Bell to Answer / Message to Michael / Trains and Boats and Planes / (They Long to
Be) Close to You
I Say a Little Prayer
Do You Know the Way to San Jose
This Girl's in Love With You / I'll Never Fall in Love Again / Make It Easy on Yourself / Promises, Promises
Then Came You / Deja Vu
Heartbreaker
Brazil (Aquarela do Brasil)
Here I Am / The April Fools
Raindrops Keep Fallin' on My Head / Arthur's Theme (the Best That You Can Do) / (Theme From) Valley of the Dolls / The Look of Love / A House Is Not a Home
Alfie
Love's (Still) the Answer
99 Miles From L.A.
I'll Never Love This Way Again
Love Will Find a Way
(with Cheyenne Elliott)
Let There Be Love
(with Cheyenne Elliott)
What the World Needs Now Is Love
That's What Friends Are For
Organisatie: Concertevents ism Kursaal Oostende
Marble Sounds – een muzikale parel die nog onontgonnen is voor het grote publiek … Ondanks een resem sterke nummers blijft vreemd genoeg het project van sing/songwriter Pieter Van Dessel dwarrelen in de kleine clubs . Ze zijn toe aan de vierde plaat, die vanavond in de spotlights stond. Ingetogen, melancholiek horen we een immer sympathieke band met een palet van herfstige kleuren.
Een sterke spanningsopbouw krijgen we van fijnzinnig, ongepolijst materiaal in een schilderachtig decor die mooie beelden van landschappen doet opborrelen en veel aan de verbeelding overlaat. Een extraverte, ruwere tint kan worden toegevoegd . Alles is erg goed beheerst en de geluidjes vallen op hun plaats. In perfecte balans worden de sfeervolle tracks gespeeld . Het draagt bij tot die ultieme pracht waar Marble Sounds toe in staat is, hartverwarmende, melancholische droomsongs door een gelaagde melodie …
‘The advice to travel light’ vertaalt het muzikaal gedachtengoed van het verblijf in Canada van Van Dessel . Er wordt aangenaam gestoeid met toetsen , blazers, vioolpartijen en vrouwelijke backing vocals vullen aan . Met acht kunnen ze op het podium en kompaan Gianni Marzo van Isbells geeft een subtiele , snedige draai aan z’n gitaar en steelpedal.
“Fire in the lake” , “In time” en de titelsong van de recente plaat brengen het publiek in de juiste stemming. Jeugdherinneringen flitsen voor de ogen; het is mijmeren over hoe het vroeger was of hoe we eens kunnen lekker uitwaaien als iets verderop “The summer of the sun” en “The little lows” wordt gespeeld. Introvert lieflijk loodst Van Dessel met z’n band ons door het stemmige materiaal. “My friend” is er eentje over de liefde van zijn leven ; een breekbare hardheid door een aanzwellend, voller geluid . “39” verwijst naar de leeftijd van twee jaar terug.
De herkenbaarheid komt er met de huidige rocksingle “Anyhow even now” en het oudje “Leave a light on”, die eerlijke , weemoedige popsong van een ongebreitelde schoonheid , minutieus uitgewerkt en sober , sfeervol verpakt. Eigenlijk was dit de aanzet voor een doorbraak, maar hierna bleef de band bizar genoeg op het achterplan op de jongerenzenders.
Van Dessel heeft de kunst om goede popsongs e schrijven , dat voel je genoeg, “Keep repeating” en “One last regret” maken het pad vrij naar een overtuigend slot. Solo overtuigde hij nog met een lovesong, gedrenkt in een bad van tekstvel ; in een filmische dreiging werd definitief besloten .
Marble Sounds stond garant voor een goed uurtje bedwelmende droompop en rock in variabelen van mijmerende emotievolle klankkleuren.
Support act was Moonboat rond Michael Lamiroy die hun eerste EP uithebben . Sferische, hemelse pop van semi akoestische gitaarspel , beheerste elektronica in zacht vocalen . In een aangenaam timbre slagen de drie erin om net als Marble Sounds heel wat beelden op te roepen.
Organisatie: Botanique , Brussel
Crowsview is een brutale hardcore/metalcore band die is ontstaan uit de as van Core of Anger en Deconsecrate. Ondertussen heeft Crowsview zijn kunnen al bewezen op menig podium. De heren stelden onlangs hun debuut album 'Lost Resistance' voor in een uitverkochte De Verlichte Geest te Roeselare. We schreven daarover ' Net dat aanbieden van een wijds pakket aan emoties aan zijn publiek, zorgt ervoor dat Crowsview een bijzondere parel is binnen het metal tot hardcore gebeuren, die een ruim publiek aan liefhebbers van, laat ons maar zeggen, het hardere muziekgebeuren over de streep moet kunnen trekken. Hoeven we erbij te vertellen dat we na deze ultieme kers op onze taart verweesd achterblijven in een donker hoekje van de kamer?' Dit debuut is niet alleen een volgende stap naar eeuwige roem. Het is een mijlpaal waarmee de band bewijst dat hen in dat hokje hardcore/metalcore duwen, ondanks de vele verwijzingen daarnaar, tekort doen is.
De band start alvast met een mokerslag van jewelste in de vorm van “My Disgust” en laat er geen twijfel over bestaan dat hier een put van de Hel wordt open gezet, die je confronteert met uw eigen meest weerzinwekkende demonen. Net doordat Crowsview ook, eerder subtiel, black metal invloeden laat doorsijpelen in hun typische naar Hardcore/metalcore leest geschoeide sound. Luister maar naar “Burn It Down”, waar de combinatie tussen vlijmscherpe riffs en verschroeiende, rauwe vocalen je gegarandeerd koude rillingen zullen bezorgen. Crowsview is een band die dus duidelijk grenzen aftast van andere donkere muziekstijl, maar blijft zijn hardcore/metalcore roots evneens trouw. Daarvoor kunnen we enkel en alleen maar enorm veel bewondering opbrengen. Elk van de songs ligt in diezelfde harde, meedogenloze lijn. Storen doet dat totaal niet, omdat je als aanhoorder tegen een geluidsmuur wordt gekwakt, tot je compleet murw geslagen in de touwen terecht komt. Bij elke songs opnieuw. Hoewel de songs live nog beter tot hun recht lijken te komen, zo bleek o.a. op de release show in Roeselare, voel je die mokerslagen recht doorheen je lijf razen, tot geen spaander geheel blijft.
Besluit: Crowsview brengt een snoeihard, razend snel en verschroeiend debuut uit. Waarmee ze niet alleen grenzen van het typische hardcore/metalcore aftasten. Maar ook, zowel instrumentaal als vocaal, knipoogjes sturen naar andere eerder donker metal en aanverwante muziekstijlen. Waardoor de band bewijst een pure topact te zijn geworden binnen het globale hardcore/en metal gebeuren die bovendien van enorm veel markten thuis is.
1 My Disgust
2 Burn It Down
3 The Proposal
4 Of Skin And Nails
5 Lost Resistance
6 Face Your Supreme
7 MMXV
8 Beneath The Flesh
Toen we Belgische formatie Black Mirrors live aan het werk zagen op Desertfest 2016 schreven we daarover: '' De kruisbestuiving tussen instrumentale huzarenstukken, en de adembenemende uitstraling - zowel vocaal als wat integrerende danspassen betreft - van Marcella zorgt ervoor dat we hier een ware ontdekking doen binnen het globale, grensverleggende, blues tot garagerock gebeuren." We waren op slag verliefd op deze klasse band, en bleven hen dan ook op de voet volgen. Na hun knappe EP 'Funky Queen', die werd uitgebracht via Napalm Records, was het reikhalzend uitzien naar het daadwerkelijke debuut van een band die ondertussen tot één van onze Belgische favorieten is uitgegroeid. 'Look Into The Black Mirror' bevestigt wat we ondertussen al wisten. Black Mirrors is een ontgonnen Belgische parel die binnen de kortste keren de wereld zal veroveren, zeker weten.
Het meest bijzondere aan een band als Black Mirrors is dat je hen niet in een hokje kunt duwen. Het groovy karakter van veel nummers wordt voortdurend overgoten met funky klanken en streepjes psychedelica. Maar eveneens kom je strak rockende songs tegen die je stevig doen headbangen. Dat is de rode draad in songs als “Funky Queen”, “Inner Reality”, “Till the land Wind Blows”. Dit is allemaal een grote verdienste van de fuzzy gitaar klanken en drumsalvo's als donderslagen.
Maar, en ik hoop dat de muzikanten het me niet kwalijk nemen, het aller grootste pluspunt binnen Black Mirrors is de magische performance van zangeres Di Troia die door haar uiteenlopende vocale inbreng je enerzijds verdooft, je anderzijds bij het nekvel grijpt, en uiteindelijk verweesd doet achterblijven.
Het lijkt wel of de jongedame op de schijf haar frustraties en pijn ofwel uitschreeuwt, eerder croont of met een helder stem je hart beroert. Daardoor spreekt Black Mirrors niet alleen uiteenlopende emoties van de luisteraar aan. Hierdoor blijkt nog maar eens dat Black Mirrors een veelzijdige band is, die uiteenlopende muziekstijlen vermengt tot een hemels mooi geheel. Bluesy riffs die doen denken aan Led Zeppelin. bezwerende of eerder opzwepende geluiden en vocalen. Psychedelische songs die je doen zweven naar onaards aanvoelende oorden. Het is maar een tipje van de sluier van wat de band ons aanbiedt op dit debuut.
Besluit: Black Mirrors brengt een plaat uit die alle kleuren van de regenboog bevat. Van donker, naar wit. Van zon naar duisternis. Van paars naar geel, enz.
De band, onder leiding van een bijzonder tot de verbeelding sprekende frontvrouw, laat je alle hoeken van de kamer zien, door het brengen van een debuut dat je doorheen schudt, of net je eerder, eens onder diepe hypnose gebracht, tot gemoedsrust brengt. Ondanks de fuzz gitaarlijnen, groovy klinkende drumsalvo's, die ons zeker kunnen bekoren, is het de stem en uitstraling van Di Troia dat ons het meest over de streep trekt. Ze slaat en zalft, is vertederend of bezorgt je koude rillingen van angst. Ze schudt je dooreen of omarmt je met veel liefde en genegenheid. Zoveel kleuren van die voornoemde regenboog komen we tegen, enkel alleen maar binnen de stem en uitstraling van deze bijzondere zangeres.
Kortom. De muziek van Black Mirrors gaat letterlijk zoveel kanten uit, dat de aanhoorder van het kastje naar de muur wordt gestuurd, murw wordt geslagen, gestreeld en of moes geslagen. Een indrukwekkende gewaarwording, zoals we zelden meemaken.
Tracklist:
Wij volgen de veelzijdige artieste Simi Nah, in het verleden ooit bassiste van Praga Khan al vele jaren. Ook als solo artieste wist Simi ons al enkele keren te bekoren. We vernamen dat haar laatste album 'La Terre Est Noire' - compleet in het Frans gebracht - haar zwanenzang is geworden, althans wat dit project betreft. Op zich heel jammer, maar de artieste neemt in schoonheid afscheid van Simi Nah project.
We laten ons gewillig onderdompelen in een sprookjesachtige wereld, waarin Simi - met haar betoverende, donkere stem - je mee troont naar duistere bossen waar mythische wezens huizen. Wonder bij wonder bezorgt die duisternis je geen angst, maar eerder rust en voldoening. Simi zingt over de donkere aarde, 'La Terre Est Noire' of dompelt je heel bewust onder in al even duistere intensieve gedachten, waar geen geluidsmuren worden gesloopt, maar donkere zielen diep worden geraakt.
Elke song ademt diezelfde weemoedigheid en melancholie uit binnen een al even intensieve omkadering die je hart verwarmt en/of een krop in de keel bezorgt. Dat Simi Nah naar goede gewoonte inspiratie haalt uit de donkere elektronische muziek van de jaren '80 bewijst ze eveneens meermaals. Maar vooral voert Simi Nah de luisteraar over de hele schijf mee naar haar onaards mooie, duistere wereld met songs als het bijna fluisterende “Mettre Fin A Ses Nuits”. Soms refereert ze heel bewust naar de dood bij “Morte et Moi”. Een zachte dood welteverstaan, waar het enige lawaai de volstrekte rust is, die je donkere ziel tot rust brengt. Bovendien, door de songs in het Frans te brengen leunt Simi dicht aan bij Franse Chanson. Daardoor worden we tot nog meer tranen toe bewogen.
Besluit: Nergens klinkt Simi Nah , ondanks die subtiele verwijzingen naar dood en vergankelijkheid, depressief of zo. Eerder blijft deze artieste hangen binnen die eerder vernoemde walmen van melancholie en weemoedigheid, waardoor je een traan wegpinkt en met verstomming je gewillig laat meevoeren over de duistere walmen die deze artieste je aanbiedt. Dit door haar bijzondere stem, uitstraling en gerugsteund door een al even intense instrumentale aankleding.
Kortom. Het is na deze onbeschrijfelijk mooie, donkere trip doorheen onze duistere ziel dan ook bijzonder jammer dat dit project hiermee eindigt. Maar als kers op de taart van dat project, kan het zeker tellen. We zien nu al uit naar veel meer andere pareltjes binnen andere projecten.
Deze zwanenzang van Simi Nah is - met twee bonus tracks - verkrijgbaar via bandcamp: https://why2kmusic.bandcamp.com/album/la-terre-est-noire
Tracklist:
Le chant des loups 05:35
Het moet fantastisch zijn wanneer je met je muziek het momentum kan grijpen en de jeugd kan begeesteren. Eind de jaren 90 was dit in elk geval zo voor Therapy? Met albums als ‘Nurse’, ‘Troublegum’, ‘Infernal Love’ bestormden ze de grote podia en de alternatieve charts. Hits hebben ze al een hele tijd niet meer en het moet gezegd worden dat ze dit ook niet meteen nastreven. Eigenwijs wisselden ze toegankelijke met minder toegankelijke albums af. Maar stomende optredens en bij momenten goede albums wel kregen we wel nog voorgeschoteld. Misschien is dat wel het geheim van hun sterke en trouwe aanhang.
Voor ‘Cleave’ (hun 15de album) hebben ze de productie terug in handen gegeven van oudgediende Chris Sheldon ( die werkte reeds met de band voor ‘Troublegum’, ‘Semi-Detached’ en ‘High Anxiety’). Dat mag het beste verhopen voor dit album. Is het eraan te merken? Jazeker, het album grijpt grotendeels terug naar die tijd en de sound is ook heel goed deze keer (op bv “A Brief Crack of Light”” was die minder waardoor de kracht van de songs wat verloren ging). Nu worden de riffs en de basslijnen heel erg basic en to the point gemaakt. Erg vet en direct. De bas klinkt op enkele songs fantastisch. Dat maakt dat een song echt gedragen wordt en de rest er heerlijk tegenaan kan leunen. De songs zijn ook bijna allen rond de drie minuten. Geen overbodige versieringen. “Callow” is hun nieuwe single die echt naar hun gloriedagen lonkt. Een echte single. Opener “Wreck It Like Beckett” vind ik sterk. Een in metal gedrenkte intro, fijne tekst en nijdige zang en een anthemklaar refrein. Heerlijke song.
”Kakistocracy” ligt muzikaal en tekstueel in dezelfde hoek. “Expelled” is ook geweldig en catchy. Heerlijk hoe Andy Cairns zingt “I wasn’t born Pretty…”. Zijn nuancering in de zang is veelzeggend. In het volgende nummer zingt Andy “Success? (We Know It), Success is Survival”. Een catchy refrein en met een grote knipoog naar henzelf. “Save Me From The Ordinary” lijkt mij een slogan voor de jeugd te zijn die meer wil dan werken of studeren alleen. Naar een jeugd die daarnaast ook op wereldreis wil gaan, die op televisie wil komen, die glamour wil... Het nummer heeft de juiste lyrics maar valt muzikaal wat in elkaar halfweg. Ook “I Stand Alone” is een killertje. Met haast trashy gitaarwerk en geïnspireerde zang. De tien songs zijn in een goed half uur voorbij gevlogen.
Therapy? gaat terug naar de basis van hun eigen sound en muziek met catchy, snedige, bondige en donkere rock tracks. Nog steeds krijg je geen vrolijk gevoel van Cairns kijk op de maatschappij maar hij heeft wel de vinger aan de pols in enkele nummers. “Cleave” is hun vijftiende maar op de rangschikking van hun albums zal deze zich ongetwijfeld in de eerste helft nestelen. Het zal zeker de Therapy? fans plezieren omdat het een goed Therapy? album is, dat snedig en geïnspireerd klinkt. Of ze daarmee nieuwe fans zullen aantrekken valt nog af te wachten, maar na dit gehoord te hebben kijken wij alvast reikhalzend uit naar hun doortocht in België dit najaar.
In 2017 maakte ik middels het album ‘Bounce Back’ kennis met deze Vlaamse zangeres. Het album kon mij bekoren met haar in folk en aanverwante stijlen gedrenkte muziek. Ze stond dus ook op Jazz Middelheim maar je kan haar bezwaarlijk een jazz zangeres noemen. Op Middelheim stond ze samen met de Amerikaanse jazz-gitarist Bill Frisell op het podium. Daarvan is er nu dus een album uitgekomen en dat is zeker en vast de moeite waard. Daarop staan zes songs waarvan de helft van haar laatste album maar dus enkel zang en gitaar. Dat geeft een heel andere dimensie aan de muziek. Het krijgt haast iets sacraals en etherisch. Bill Frisell doet heel mooie dingen op zijn gitaar maar hij dringt zich niet op. Hij eist geen hoofdrol op. De stem blijft bovendrijven en het gitaarwerk is ten dienste van de song en het optreden.
Deze live opname is heel geslaagd en zeker een toevoeging aan haar oeuvre. Chantal Acda blijft een naam om op te volgen.
De uit Mechelen afkomstige band Marche Funèbre timmert sinds 2007 aan de weg. Een weg boordevol pure duisternis, die resulteerde in al even indrukwekkende albums. Ondertussen heeft de band niet stil gezeten. Naast het verder uitbouwen van een ijzersterke live reputatie stelde Marche Funèbre in 2017 hun nieuw album aan het publiek voor. 'Into the Arms of Darkness'. We schreven daarover: 'Marche Funèbre heeft al enkele jaren een heel sterke reputatie binnen het Doom gebeuren. Met 'Into the Arms of Darkness' bewijst Marche Funèbre niet alleen dat ze nog steeds meesters zijn in de aanhoorder onderdompelen in de ultieme duisternis. De band verlegt na al die jaren zowaar grenzen binnen hun eigen kunnen.' Nochtans is de band als puur Doom metal act omschrijven, hen tekort doen, stelden we toen reeds vast. Marche Funèbre brengt op 14 oktober een gloednieuwe EP op de markt 'Death Wish Woman'. Een EP waarop de band zijn eigen donkere grenzen verder aftast.
Dat blijkt al uit verschroeiende hete en duistere tracks als “Broken Wings” en “Death Wish Woman”. Twee songs waar alle registers worden open gegooid, net als de poorten van de Hel die eveneens gewillig open zwaaien na deze intensieve donkere wervelstormen. Echter het meest spraakmakend nummer op deze EP is het meer dan twaalf minuten lange “A Departing Guest”. Binnen die ene song laat Marche Funèbre helemaal in zijn kaarten kijken. Deze gevarieerde song zit boorde vol snoeiharde riffs die refereren naar death metal, maar ook trage tot verdovende tussenstukken die de haren op je armen doen rechtkomen van pure angst. Binnen een doom sfeertje worden eventuele demonen uit voornoemde Hel prompt opgeroepen. Deze song bewijst nog maar eens wat een veelzijdige band Marche Funèbre toch is. En hoe ze bovendien totaal niet moeten onderdoen voor enige zogenaamde grote Internationale naam binnen de scene.
Als kers op de taart brengt March Funèbre een al even indrukwekkende cover van de Paradise Lost song “As I Die”. Een versie die recht doorheen je hart boort als een vlijmscherp zwaard. Een ultieme doodsteek die kan tellen. De band benadert het origineel akelig dichtbij, en voegt er iets eigenzinnig aan toe, wat wijst op een uitzonderlijke virtuositeit van zowel de muzikanten als brulboei van dienst.
Besluit: Naar goede gewoonte verlegt Marche Funèbre op deze EP nog maar eens een donkere grens, waar we dachten dat er geen grenzen meer waren. Bovendien worden Doom elementen en Death Metal uitspattingen zodanig gecombineerd, dat we met verstomming geslagen uiteindelijk onze eigen demonen strak in de ogen kijken.
Tracklist: Broken Wings - Death Wish Woman - A Departing Guest - As I Die (Paradise Lost cover)
Tombstones In Their Eyes is een psych rock band uit Los Angeles die sinds 2015 aan de weg timmert. De invloeden van Tombstones In Their Eyes zijn zeer uitgebreid. Gaande van Mogwai over Electric Wizards naar Melvins. We menen zelfs enkele streepjes Pink Floyd te herkennen. De band bracht in augustus dit jaar een nieuw single uit, “Nothing Here”. Omdat deze psych-rock act, die in het verleden ook ons hart wist te stelen, meer aandacht verdient. Met “Silhouette” worden alle registers langzaam maar zeker open getrokken tot een Hemelse climax. Tombstones In Their Eyes serveert de aanhoorde een veelkleurig palet, dat hem of haar mee doet drijven naar ontgonnen oorden. Net dat combineren van psychedelisch, eerder bevreemdend aanvoelende klanken, met een streepje post rock tot aanverwante - opstijgende tot een climax waarbij geluidsmuren worden afgebroken, zorgen ervoor dat je in een diepe trance terecht komt. Van meeslepend naar oorverdovend, het zit allemaal verbonden in elk van die ene song.
Ook bij “Take Away” drijven de verdovende drum salvo's, en andere wederom erg vreemd aanvoelende klanken je tot enerzijds waanzin, anderzijds brengt een toestand van innerlijke gemoedsrust. Van dat kleurrijke palet van de eerste song, wordt de lijn hier verder door getrokken. De band houdt bewust het midden tussen dreigende tonen en je hart verwarmen door spookachtige, dromerige soundscapes, waardoor je weer eens wegglijdt naar het Vagevuur - tussen hemel en hel.
De single “Nothing Here” laat een toch wat meer donkere kant horen van Tombstones in Their Eyes. Nog steeds geen complete duisternis, maar het klankenbord dat hier wordt aangeboden bezorgt je toch een krop in de keel en een gevoel dat je kunt vergelijken met een wandeling in een donker bos, waar het gevaar achter elke hoek schuilt.
Besluit: Tombstone In Their Eyes is een band die allerlei muziekstijlen tot een emotioneel geheel verbindt, waardoor de lijn tussen angst en vreugde telkens wordt overschreden. De liefhebbers van typische Psychedelische rock, met een vette knipoog richting postrock.
Wie houdt van een potje experimenteren met licht en duisternis, zullen zeker te vinden zijn voor deze knappe schijf.
Op zoek naar meer muziek van Tombstone In Their Eyes? Check hen zeker uit op bandcamp, Het loont de moeite: https://tombstonesintheireyes.bandcamp.com/
Tracklist:
Silhouette 03:45
Take Me Away 03:51
Nothing Here 04:06
Deze nieuwe band bestaat uit een Frans duo. Max Balquier (zang, synths en gitaar) en Bren Costaire (drums) zijn beiden overblijvende leden van de band Frigo. Aanvankelijk is het begonnen als een solo project van Max. Na het leggen van de basis heeft hij er Bren met zijn drumstel bijgehaald. Synths en slaggitaarpartijen worden door elkaar gemengd. Soms doet het wat denken aan The Rapture zoals bijvoorbeeld in “Pretty Is All You Have”. Een dansbare track met een weemoedige ondertoon. Maar ook andere tracks zoals “Dance with the Shaman” zijn vrij dansbaar. Hier gaat de muziek meer richting electrodance. “Puzzle In Me” lijkt ergens tussen kunst en kitsch te zweven. Op “Control Freak” horen we postpunk bedolven onder de synths en een mooi binnen de lijntjes kleurende gitaar. Op het vlak van de gitaar doet Max hier zeker geen wonderen. Hij is eerder een middelmatige gitarist maar het gitaarwerk dient dan ook vooral ter ondersteuning van de songs. En dat doet hij dan wel goed. Doorheen het album verkennen ze een beetje de uithoeken tussen electro, pop en wave. Maar alles blijft heel beluisterbaar en luistervriendelijk.
Soms mochten ze nog ietsje meer uit de band springen maar al bij al is dit heel degelijk gemaakte muziek en heel aangenaam luistervoer.
Tim’s Favourite maakt muziek dat wel een eigen stijl heeft. Ze mengen progressieve rock/metal en grunge tot wat ze zelf zen-metal noemen. Met ‘We, The Willing’ zijn ze aan hun derde album toe in hun bijna 20 jarig bestaan. Toch had ik nog niet eerder van dit Belgisch (Aalst) trio gehoord. Nochtans het album is meer dan de moeite waard. De muziek heeft in een flinke plas grunge gelegen maar de songstructuren zijn eerder van progressieve aard. Dat maakt het tot boeiende songs. Verwijzingen naar Alice In Chains en Tool ( bv op de song “W(hole)” )kan je maken maar dat is maar een verwijzing want er zit meer in hun muziek. Nu en dan komen er bijvoorbeeld ook wat trash elementen, bv op “A Legacy” voorbij in de songs. De zang is vrij traditioneel en aangenaam om naar te luisteren. Een warme stem. De ritme sectie is ook meer dan de moeite en biedt voldoende variatie. “No Means No” is één van die songs die acht minuten duren en een progressief karakter hebben. “No Means No” heeft een vrij gevoelige kant. De uitgesponnen intro doet aan bands zoals Opeth, Pineapple Thief en Alice in Chains denken. De zang heeft iets tranche-achtig in zich. Het nummer bouwt zich mooi op om tot een climax met trashgekleurde gitaarlijnen te ontwikkelen. Zo ontplooien zich in die regio tussen grunge, trash en progrock 12 tracks op “We, The Willing”. Met mooi artwork ook trouwens.
Tim’s Favourite heeft een unieke sound en een heel fijn album dat mij meteen mee nam op hun avontuurlijke trip. Met korte en lange songs. Met soms snedige en dan weer uitgesponnen tracks.
De Limburgse heavymetalband Hell City stelde zijn album ‘Flesh & Bones’ voor in de Muziekodroom in Hasselt en in muziekcafé Elpee in Deinze. Het album en de release-shows moeten de band opnieuw op de kaart zetten, en dat is met verve gebeurd.
Carneia mag in Deinze het publiek opwarmen en doet dat met een mix van emotioneel geladen en groovy metal en agressieve post-metal en post-hardcore. Carneia is de ‘andere’ band van zanger Jan Coudron, die ook bij het net iets bekendere King Hiss achter de microfoon staat. Carneia werd in snelheid gepakt. De band was van plan om dit najaar met de pas gevonden nieuwe drummer een nieuw album op te nemen. Maar toen bekend werd dat de band beschikbaar was voor optredens, zat de agenda meteen vol en moest meteen worden gerepeteerd in plaats van gecomponeerd of opgenomen. Het nieuwe album zal daardoor waarschijnlijk pas voor volgend jaar zijn. In Deinze werden alvast twee nieuwe nummers uit hun kooi gehaald: “Alter Ego” en “The Making Of The Universe”. Voor het overige veel nummers uit ‘Symmetry Of Mind’, het uitstekende vorige album van Carneia.
Hell City was van 2012 tot 2015 goed op weg om het helemaal te gaan maken in België en vooral in het buitenland. Knappe albums met spraakmakende producers als Mikey Doling van Soulfly en Channel Zero, kunnen spelen op Graspop, Dokkem Open Air, Summer Breeze en Suikerrock, tournees in de UK, Frankrijk en Denemarken, … Alles liep gesmeerd tot bassist Michael plots sterft na een val. Op dat moment valt het raderwerk stil en dat betekent bijna het einde van de band, maar twee jaar later staan ze er weer, met een nieuwe samenstelling en met een nieuw album. Dat werd opgenomen met de bekende producer Dan Swanö (Millencollin, Therion, Opeth, …) en uitgebracht bij het Nederlandse Painted Bass Records.
Zodra Hell City het podium van de Elpee opstapt, is aan niets te merken dat de band een paar jaar stilgelegen heeft. De band kijkt het publiek met veel vertrouwen in de ogen. De bandleden zijn perfect op elkaar ingespeeld en het enthousiasme staat op hun gezicht te lezen.
Deze reïncarnatie van Hell City brengt alle tracks in dezelfde volgorde als op het album, te beginnen met de introsong “Resurrection” en “Playing With Fire” als eerste echte track. Daarna volgt de catchy single “Your Darkest Hour” die aan het album vooraf ging en even later is het de beurt aan “Supernatural”, de tweede single. De cleane vocalen van zangeres Michelle zitten mooi vooraan in de mix en ter afwisseling is er af en toe de grunt van drummer Tommy. Zingende, dan wel gruntende drummers zorgen vaak voor een statisch live-gebeuren, maar hier werkt het perfect omdat Tommy slechts de accenten moet leggen. hij kan zich qua grunten eens helemaal laten gaan op de anti-Trumpsong “Bogus Potus”, terwijl Michelle tijdens die track het publiek ingaat om mee te headbangen. Bij titeltrack “Flesh & Bones” geeft Michelle nog de boodschap mee dat we allemaal gelijk zijn, van vlees en bloed, en dat we daar beter wat meer zouden moeten naar handelen. Het is, met het einde van de set in zicht, het eerste nummer waarop de band wat gas terug neemt.
Na het hele ‘Flesh & Bones’-album, was er in Deinze nog tijd voor twee tracks uit het vorige album ‘Victorious’: “Victorious” en “Ice Cold Rage”.
De trein van Hell City is opnieuw vertrokken. Hopelijk kunnen ze nu snel voortbouwen op de successen die ze eerder in het buitenland hadden, want in eigen land ben je snel rond als liveband.
Organisatie: Elpee, Deinze
Veldrock is een gratis festival dat voor de vierde keer doorgaat in Temse. Binnen een gezellige, intieme tot kindvriendelijke omkadering biedt de organisatie een affiche aan boordevol ontdekkingen en bevestigingen. Naast de optredens, die vanaf de middag tot in de late uurtjes doorgaan, zijn er enkele foodtrucks, een springkasteel voorzien en een zorgt een DJ, die tussen de optredens door plaatsjes draait, ervoor dat je je geen moment verveelt. Gezeten vlak boven de ingang/uitgang van het festivalterrein, spreekt hij de dansspieren de geanse namiddag tot avond aan. Dat terrein is bovendien vlakbij de parking gelegen, geen lange wandelingen na een vermoeiende nacht dus.
Helaas had de organisatie af te rekenen met de eerste echte herfstdag van het jaar. Met regen, wind en frisse temperaturen daarbovenop. Het publiek liet het een beetje afweten, tot de laatste acts van de avond. Toen stond die tent wel goed gevuld voor SONS en Manouvres (met Sean D'hondt). Een kleine domper op de feestvreugde echter. De aanwezigen fans of optredende bands, die speelden voor een beperkt aanwezig publiek, lieten dit zich dit namelijk niet dat aan hun hart komen. Elk van hen speelden een set alsof hun leven daarvan afhing, en lieten daardoor een heel sterke indruk achter. Ook wij deden dus enkele nieuwe ontdekkingen en zagen bands die we al een tijdje volgen, nog maar eens bevestigen wat we al wisten. En beleefden dan ook een uiterst fijne, gezellig en intieme namiddag tot avond boordevol dansen en swingen of ons gewillig laten meevoeren naar verre oorden en onwaarschijnlijk mooie plaatsen in ons hart. Een overzicht
Swingen, Rock-'n-roll, weemoedige klankenbord en Ska...
We arriveren in een nagenoeg lege tent rond het middaguur, als swingende klanken ons tegemoet komen. En wanen ons terug in de jaren '50, met een streepje jazz daarbovenop. Sunrise Swing Band (*** 1/2) is een collectief van gedreven muzikanten, en een zangeres die met haar soulvolle stem een warme gloed over de aanhoorder doet neerdalen. De heren en dame slagen er dan ook in om de mensen aan het dansen te krijgen. Mede door opzwepende trompet en koperblazers klanken, die zodanig aanstekelijk werken, dat stilstaan hierop onmogelijk is. Het enige minpunt aan dit in twee delen opgesplitste concert? Dit collectief aan top muzikanten had moeten optreden voor een volle tent swingende en dansende koppels, ze verdienen dat gewoon!
Driving Miss Take (****) is winnaar van de Veldrally 2018 en mocht dus de eigenlijke concertavond openen. " Driving Miss Take, een band uit Klein-Brabant, brengt muziek die je ontroert, meesleept, maar je ook uit je stoel zuigt & doet bewegen!" lezen we op de vi.be pagina van de band. Die stelling blijkt compleet te kloppen. En dat is de verdienste van het combineren van twee stemmen, zijnde de zachtmoedige stem van Kaat Verhelst - die ook als bassist haar mannetje staat - en de heel warme vocale inbreng van toetsenist Toon Andries. Die zich bovendien ontpopt tot een klasse entertainer. Gerugsteund door magische saxofoon klanken van Yorick Van Hoeymissen, die een warme gloed doen neerdalen over de zaal. Samen met verdovende drum partijen van Dominique Verschueren en lekker aan de ribben klevende gitaar riffs van gitarist Glenn De Boeck. Houdt Driving Miss Take dan ook het midden tussen, de gevoelige snaar te raken tot jou een krop in de keel bezorgen en net door daar aanstekelijke en opzwepende klanken aan toe te voegen, eerder die dansspieren aan spreken.
De tweede winnaar van die Veldrally Koala Commission (****) is geen onbekende meer voor ons. Toen we de Ska band uit het Waasland zagen aantreden in Sint-Niklaas, circa twee jaar geleden, schreven we daarover. '' Kortom: Koala Commission leggen de lat enorm hoog. Van begin tot pril einde brengen deze jongens ons in diepe vervoering, en laten ons naderhand verweesd achter. Door een ska feest naar voor te brengen, zoals alleen de groten der aarde - binnen het genre - dit kunnen. Indrukwekkend! En bovendien, enorm hartverwarmend.'' Op Veldrock trad Koala Commission voor het eerst aan met een gloednieuwe drummer. Zanger Folkert Van Kerckhove houdt de teugels stevig in handen, en ontpopt zich tot een charismatische klasse entertainer. Gerugsteund door muzikanten die één voor één tovenaars met klanken blijken te zijn, zorgt dit weer eens voor een buitengewoon hoogstaande Ska feestje, zoals we dat niet elke dag tegen komen. Ook al stond het publiek er wat onbewegelijk bij, het warme applaus was echter wel heel gemeend en vanuit het hart. De perfectie wordt, op een klein schoonheidsfoutje midden in de set na, dan ook compleet overschreden. Bovendien wordt de spontaniteit niet uit het oog wordt verloren. Wat de feestelijke stemming alleen maar ten goede komt. En dat is dus eigenlijk niet de verdienste van één bandlid, maar net doordat elk van hen dezelfde kant uitkijkt. Meer nog. Koala Commission doet de ska punk gebeuren herleven, door het brengen van een wervelende show. Ondanks de opvallend weinig aanwezigen, speelt de band een set alsof daar een kolkende massa staat te dansen tot het zweet op de lippen staat. Dat siert hen eveneens, en daarvoor krijgt Koala Commission ook van ons een daverend en dik verdient applaus.
The Sugar-Free Daddies zijn een concept dat pas in 2018 is ontstaan uit bands als ‘The Norwegian Socks’ en ‘50 Tinten Brys’. Getooid in opvallende kostuums, met hartjes en andere frivole tekeningen op hun kledij, zorgt The Sugar-Free Daddies (***1/2) voor een feestelijke stemming in de tent, waardoor het dak er compleet afgaat. De band brengt eigenzinnige covers van dan al niet gekende rock, punk tot pop en aanverwante songs. Die je, willen of niet, gewoon meebrult. De charismatische frontman spreekt zijn publiek voortdurend aan, door het uitdelen van kwinkslagen en aanzetten tot mee bewegen. De band sleept wellicht veel ervaring in het vak met zich mee, maar heeft gelukkig zijn jeugdige spontaniteit niet overboord gegooid. Ook een toch wat moeilijk in beweging te krijgen publiek, draait Herman Brys en de zijnen dan ook moeiteloos rond zijn vingers. Zo zingen we songs als 'We are the Champions' tot achteraan uit volle borst mee, of staan te dansen - eveneens die tekst meebrullende - op de tekst 'You have to fight, to the right to Party..'. Want daar draait het uiteindelijk toch om bij The Sugar-Free Daddies. Een wervelend feest laat ontstaan, waarop jong en oud compleet uit de bol kan gaat. De band krijgt daardoor de handen uiteindelijk, na een wat moeizame start, dan toch helemaal op elkaar. Het dak er doen afgaan? Missie geslaagd.
Een Lokerse parel, schitterend aan de horizon, in volle bloei...
De eigenlijke reden van onze aanwezigheid, naast het proeven van die gezellige sfeer en het ontdekken van bands en artiesten, was Neo Minor (*****). Sinds dat spraakmakende eerste concert dat we van de band hebben gezien in januari dit jaar, zijn we plots verliefd geworden op deze Lokeraars. Dat getuigt van enig chauvinisme- zelf Lokeraar zijnde - maar ook op Fonnefeesten wist Neo Minor dit nog maar eens te bevestigen. Ondertussen is de band bezig hun eerste volwaardige EP voor te bereiden, via een heus crowdfunding: ( Meer informatie: https://www.crofun.com/nl/project/debuut-ep-neo-minor#.W6JkaGgzZPb ).
Over dat optreden op Fonnefeesten schreven we: '' Neo Minor is een heel jonge band die zeker en vast nog moet groeien. Dat merkten we voortdurend. Maar de getalenteerde muzikanten en indrukwekkende zangeres op de voorgrond, deden nu reeds de aarde voor onze voeten letterlijk wegzakken. Door het brengen van een portie zeemzoetige, adembenemende mooie potje dreampop die een verdovende indruk naliet, waardoor we totaal verweest, achterbleven nog nagenieten van zoveel innerlijke schoonheid." Alsof dat nog kon, doet Neo Minor daar op Veldrock een paar schepjes bovenop. Toch eerst even deze rechtzetting, in eerdere recensies kleef ik de label 'dreampop' op de muziek van de band, dat is hen tekort doen. Neo Minor laat zichzelf eerder omschrijven als: Melodische soundpop. Hierin kan ik me, naderhand, eveneens veel beter vinden.
Was ik in het verleden vooral onder de indruk van de vocale capaciteiten van Astrid - wat nog steeds het geval is uiteraard - dan blijkt de instrumentale inbreng ondertussen minstens even belangrijk geworden. En dat is nog het grootste verschil met die eerste maal toen we de band live aan het werk zagen. Meerdere kruisbestuivingen tussen de bas/elektronica van Ewout met de piano/toetsen virtuositeit van Victor bezorgen mij dan ook geregeld koude rillingen tot de bot.
Gerugsteund door verschroeiende tot verdovende drum partijen van Tanguy, zie ik voor het eerst een sterk geoliede machine op het podium staan waar de bandleden, meer dan ooit tevoren, elkander blindelings lijken de vinden. Naast enkele songs, waarvan er ook op de EP zullen verschijnen, was het toch weer dat ene magische moment waarbij Astrid enkel onder begeleiding van Victor op piano een pakkende versie bracht van het breekbare, wondermooie “Nightmare” dat me het meest over de streep trok. Een moment waarop ik, net als voorheen, compleet weg van de harde realiteit even vertoefde in een heel andere - eerder donkere tot weemoedige - wereld. Een song die me trouwens ook nu weer tot tranen toe bedwong, werd gevolgd door een finale waarbij alle registers, zowel instrumentaal als vocaal compleet werden open gegooid.
Besluit: In mijn notities schreef ik 'Emoties'. Want inderdaad zowel vocaal als instrumentaal maakt Neo Minor zoveel uiteenlopende emoties bij mij los, die me doen verschrompelen van intens verdriet, maar eveneens vol vreugde doen opspringen en dansen door de nacht. Magie, pure magie. Dat is wat Neo Minor ons voorschotelt op deze frisse herfstdag, waarbij ons hart weer eens intens wordt verwarmd.
Het wervelende feest van SONS en Manoeuvres doen de tent op zijn grondvesten daveren
Nog een band dat ons deze zomer al enkele keren met verstomming deed slaan was SONS (*****). Telkens zijn een festivalweide, tent of concertzaal betreden, ontstaat er een ware aardverschuiving, waardoor die site op zijn grondvesten staat te daveren. Geluidsoverschrijdend gedrag zouden we het vuurwerk aan riffs kunnen noemen. Over het optreden van SONS op Rock Herk schreven we: ''SONS laat voor de derde keer dat we ze op korte tijd aan het werk zien, weer een diepe indruk na. Waardoor we die stelling dat een gouden toekomst heel dichtbij is, niet uit de lucht is gegrepen. Integendeel. We zien een band die op korte tijd is gegroeid, en nog aan het groeien is. Waar dat gaat eindigen? Aan de absolute top van het Alternatieve rock gebeuren in ons land en ver daarbuiten. Zeker weten!'' Ondertussen moet de band niets meer bewijzen, maar toch doen ze het weer. Door vanaf de eerste noot de lat hoog te leggen, alle registers compleet open te gooien en door te gaan tot niemand meer stil staat, gaat inderdaad die tent op zijn grondvesten daveren. Voor het eerst op deze avond staat de tent bovendien ook heel goed gevuld. Het publiek reageert enthousiast, en hoe reageert SONS daarop? Ze doen er nog een paar schepjes bovenop! Gestuwd door een altijd bewegelijke en charismatische frontman, razen ook de overige bandleden als waanzinnig geworden over dat podium. Dat zorgt ervoor dat ook het publiek compleet uit de bol gaat, waardoor SONS hun status van 'één van de betere live acts tijdens de festivalzomer' nog maar eens bevestigt. Pure klasse!
Ook bij Manoeuvres (****) stond die tent nog aardig gevuld. Met een boegbeeld en icoon als Sean D'hondt - bekend als presentator van Qmusic en VTM - is dat ook niet verwonderlijk. Ook al trekt Sean , dankzij zijn aangeboren charisma, de aandacht naar zich toe. De man laat zich toch omringen door muzikanten die weten waar ze mee bezig zijn. Meerdere keren doen de meeslepende riffs je wegdromen, tot zelfs even in een donkere omgeving terechtkomen. Want de muziek van Manoeuvres straalt veel weemoedigheid en melancholie uit, naast de aanstekelijke aankleding. De band speelt al zijn troeven uit om de aanwezigen dus te laten wegzweven, maar ook aan het dansen te krijgen. Bovendien is Sean dus niet alleen op TV en radio een klasse entertainer. Ook op Veldrock doet hij door zijn gezapige kwinkslagen iedereen uit zijn hand eten. Echter waren we vooral onder de indruk van de warme stem van Sean, en zijn enorm gevarieerd stembereik waardoor hij harten breekt, maar ook geluidsmuren doet barsten.
Besluit: We lieten de beide dj acts van meesters als Tomas De Soete en 2CHE dan ook voor wat het was, en besloten dat goed gevoel vanbinnen dat Manoeuvres ons van begin tot einde gaf, mee te nemen in ons hart onderweg naar huis.
Kortom. Manoeuvres waren voor ons het deken tegen de koude nacht, om deze gezellige avond af te sluiten met een knal van formaat. Een betere kers op de taart op deze geslaagde dag Veldrock konden we ons dan ook niet dromen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van Manoeuvres
http://www.musiczine.net/nl/fotos/manoeuvres-22-09-2018/
Organisatie: Veldrock
Neo Minor – Ambitie? Een knaller van een debuut EP maken en dat laten resulteren in meer bekendheid en een drukke concertagenda''
Op zaterdag 22 september zakten we naar het gezellige, gratis, festival Veldrock in Temse. Sinds dat spraakmakende eerste concert dat we van de band Neo Minor hebben gezien in januari dit jaar, zijn we plots verliefd geworden op deze Lokeraars. Dat getuigt van enig chauvinisme- zelf Lokeraar zijnde - maar ook op Fonnefeesten wist Neo Minor dit nog maar eens te bevestigen. Ook op Veldrock kon de band compleet overtuigen. We schreven daarover: '' In mijn notities schreef ik 'Emoties'. Want inderdaad zowel vocaal als instrumentaal maakt Neo Minor zoveel uiteenlopende emoties bij mij los, die me doen verschrompelen van intens verdriet, maar eveneens vol vreugde doen opspringen en dansen door de nacht. Magie, pure magie. Dat is wat Neo Minor ons voorschotelt op deze frisse herfstdag, waarbij ons hart weer eens intens wordt verwarmd.'' Naderhand hadden we een fijn gesprek met Neo Minor over heden, verleden maar vooral de toekomst.
Heren, dame. Stel uzelf eens voor. Wie is Neo Minor? Hoe is alles begonnen? Kortom.. voor zij die u nog niet kennen
Ewout: Neo Minor bestaat uit zangeres Astrid Vlaminck, toetsenist Viktor Verstraelen, drummer Tanguy Heireman & bassist Ewout Picavet. Vertrekkende uit de nood naar een nieuwe muzikale prikkel en de zoektocht naar een vernieuwend geluid vonden we elkaar in de zomer van 2015. We leerden elkaar kennen door samen achter de schoolbanken te zitten en ook doorheen onze muzikale opleidingen kwamen we elkaar meerdere malen tegen. Het is een project waarbij elk van ons zijn muzikale grenzen wou aftasten.
Waar komt de bandnaam vandaan, heeft die een speciale betekenis?
Tanguy: Een zatte avond. Na het repeteren houden we in de zomer vaak een BBQ, uiteraard met de nodige drank daarbij. We hadden al wat nummers geschreven, maar we zochten nog enkel een goede bandnaam. Onze naam is eigenlijk afgeleid van Leo Minor (sterrenbeeld). Dit evolueerde tot Neo Minor. Waar een zatte avond al goed kan voor zijn.
Ik vind dat jullie muziek schippert tussen het betere dream pop, met knipogen naar andere muziekstijlen? Mee eens? Kortom, hoe zouden jullie muziek jezelf omschrijven?
Astrid: In een bepaalde recensie stond de term van Dream Pop en dat is ons een beetje blijven achtervolgen. Maar zelf noemen we onze muziekstijl liever 'Melodische soundpop'.
Ik zag op Veldrock toch voor het eerst een band die elkaar 'blindelings vindt'. Dat heb was de vorige keren ook wel een beetje, maar nu toch heel opvallend. Een verklaring voor?
Ewout: We proberen steeds wel andere dingen uit en willen op elk vlak elkaar uitdagen. Hoe meer we repeteren hoe beter we elkaar vinden. Een logische evolutie als je veel samen speelt en repeteert eigenlijk.
Er was duidelijk dus meer variatie, dat viel me op. Maar ik was toch weer onder de indruk van die ene song “Nightmare” waar Astrid onder begeleiding van Viktor me weer in een heel andere wereld laten vertoeven. Wie heeft die tekst geschreven?
Vikor: We proberen altijd heel veel dynamiek in onze muziek en set te leggen. Een element dat we zelf heel belangrijk vinden. Die tekst heb ik geschreven, het is een heel persoonlijk verhaal.
De teksten raken trouwens steeds een gevoelige snaar. Wie heeft die teksten geschreven? En gaat het over persoonlijke ervaringen?
Viktor: De meeste recente teksten schrijft Astrid nu. Ik heb wel de basis gelegd voor de oudere nummers. En ja, teksten schrijven gaat altijd een beetje over persoonlijke ervaringen. Of dingen die ons bezig houden.
Het jaar is heel sterk gestart bij de opening van Vagevuur was ik enorm onder de indruk van jullie performance. Er is ook een soort medewerking geweest met 'Tees is Lokers' heeft dat ook deuren geopend?
Tanguy: 'Tees is Lokers' heeft zeker een extra ‘boost’ gegeven voor de boeking van Fonnefeesten. We hadden die contacten naar Fonnefeesten eigenlijk al daarvoor ook, maar het heeft de organisatie misschien overtuigd om te durven gokken op lokaal talent. Dus op zich heeft dit wel een impact gehad. Ook dat optreden in Vagevuur heeft veel reacties uitgelokt. Maar echt deuren openen? Als je bedoelt dat het ons meer bekendheid naar buiten toe heeft bezorgd dan zeker en vast wel. Echter hadden we ook al in Bar Bagijn en JH Okapi gestaan in Lokeren, dus hadden we ons toch al getoond naar het Lokerse publiek toe.
Komen daar nog meer samenwerking met Tees is Lokers in de toekomst?
Astrid: Momenteel staat daarvoor niets op de agenda.
Op Fonnefeesten stond er meer volk voor jullie dan voor Douglas Firs (die trouwens een schitterend concert bracht) hoe waren de reacties achteraf?
Tanguy: We hadden er heel hard voor gewerkt en hadden daar op diverse kanalen ook heel veel promotie rond gemaakt. De zenuwen waren wel hoog gespannen. Maar de reacties waren achteraf uitermate positief. Het publiek was ook heel enthousiast. Dat geeft uiteraard een boost. Het was gewoonweg zoals we hadden gehoopt. Dat deed wel deugd, want het was toch een thuismatch en die win je liefst.
Kunnen we met andere woorden stellen dat 2018 het jaar van een doorbraak is geworden?
Ewout: We blijven gewoon verder evolueren. Vorige zomer hadden we na een succesvolle zomer gezegd, we willen nog beter doen dan deze zomer. En laat ons stellen dat we daar zijn in geslaagd, want de zomer van 2018 was enorm succesvol. Maar eigenlijk kan 2019 nog beter worden - dat hopen we toch - met het uitbrengen van onze eerste EP. Hopelijk kunnen we dan volgend jaar zeggen dat 2019 het jaar van Neo Minor was.
Er zou volgens wij hebben vernomen een eerste EP uitkomen binnenkort, met crowdfunding? Vertel er meer over
Astrid: We voelden, vooral na deze zomer aan, dat de tijd gekomen was om die nummers ook eens uit te brengen. We hadden al wat demo's maar het is tijd voor een stap vooruit. Alles van administratie, reservatie van de studio, datum van de EP release, ... ligt vast. Op 1 maart zal er in Lokeren in JH Okapi een grote EP voorstelling zijn. Met alles erop en eraan. Om dit allemaal te bekostigen hebben we een crowdfundingscampagne opgericht. Deze loopt momenteel en gaat de goede kant uit. We zijn er ook echt helemaal klaar voor.
https://www.crofun.com/nl/project/debuut-ep-neo-minor#.W6kERPmYSUn
Welke songs mogen we op die EP verwachten?
Viktor: Op onze debuut EP staan de vijf songs die onze identiteit het meest omvatten. Maar misschien moeten we ook nog niet alles verklappen.
Zijn er nog optredens gepland? Met andere woorden waar kunnen we jullie nog zien in 2018?
Ewout: 6 oktober staan we in Tielt ''Switch off on tour'', op 28 oktober in Okapi , Lokeren (aanrader) en op 9 november in Aalter ''Switch Off on tour''. Tussen de optredens door en in grote mate daarna zal de focus liggen op die EP die dus in maart 2019 uitkomt. 2019 zal dus eigenlijk ook in het teken daarvan staan, voordien zal het druk genoeg zijn om ons daarop voor te bereiden.
Vandaag staan jullie redelijk hoog op de affiche, vlak voor SONS bijvoorbeeld die toch zijn doorgebroken naar een redelijk ruim publiek dit jaar, met erkenning op Studio Brussel. Wat is jullie uiteindelijke ambitie, buiten het ondertussen gedoodverfde wereld dominantie? Een soort 'einddoel' laten we maar stellen?
Tanguy: Bands als SONS zijn eigenlijk bekend geworden naar een ruim publiek toe dankzij wedstrijden als 'de nieuwe lichting' of dergelijke, dat is altijd een goede springplank. Ook wij zouden hiervan graag gebruik zouden. Tot nu toe hadden we nog geen tracks die van voldoende kwaliteit waren om aan prestigieuze wedstrijden te kunnen deelnemen. Ook een van de redenen om een EP uit te brengen, iets in handen hebben dat we met trots de wereld kunnen insturen. Onze ambitie moet zijn om een knaller van een debuut EP te maken en dat te laten resulteren in meer bekendheid en een drukke optredenagenda.
Ik zit door mijn vragen heen, zijn er nog bijzondere mededelingen naar onze lezers toe? Waar kunnen we jullie vinden op sociale media (facebook, twitter, youtube, etc..)
Astrid: Neem zeker eens een kijkje op ons crowdfundingsplatform als je interesse gewekt is!
· Crowdfunding: https://www.crofun.com/nl/project/debuut-ep-neo-minor
· Website: http://www.neominor.be/
· Spotify: https://open.spotify.com/artist/6WI7oVvE0kTrkGoZhMlGdJ?
· Instagram: https://www.instagram.com/neominor/?hl=nl
· YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCtU9_v4dl8nAMoXeU2FfB9w
· Facebook: https://www.facebook.com/neominorband/
Hartelijk dank voor dit fijne gesprek, veel succes in 2019. We blijven de activiteiten op de voet volgen.
Nederlands 
Français 
