Muzikaal wordt er een streep getrokken onder De Kreuners . Na bijna 35 jaar valt het doek over een deel van de Belgische muziekgeschiedenis. Verschillende generaties zijn groot geworden met wat Walter en de zijnen wisten te brengen. Eenvoudig treffend opgebouwde poprocksongs, die een bepaalde aantrekkingskracht hebben en op die manier jong en oud blijven boeien. Ondertussen naderen alle leden stilaan de 60.
Allemaal hebben ze een dubbele agenda waardoor het een hele prestatie is dat deze band al zo lang bijeen blijft. Veel nieuw werk is er de laatste jaren niet meer te bespeuren maar dat is ook niet nodig. Er is een soort hype rond De Kreuners die nooit is weggeweest.
Voor velen was het een harde noot om kraken toon het nieuws bekend werd dat de succesformule ‘De Kreuners’ er eind 2012 de brui aan geeft; muziekgeschiedenis, passend afgesloten in het Antwerps Sportpaleis.
Bijna 20000 enthousiaste fans zagen hoeveel zin hun idolen hadden. Vanaf minuut
één zagen we ervaren ‘Kreuners’ op het podium die energiek en enthousiast nog eens
alles uit de kast haalden.
Het ging misschien allemaal niet meer zo vlot dan vroeger en het kraakte al wat meer, maar gedragen door het publiek, werden ze sterker, vitaler naarmate het einde van de show naderde: Walter die nog altijd probleemloos hits als “Layla, “Nee Oh Nee”, “Zo Jong” en “Verliefd op Chris Lomme” aankan; Erik Wauters, de rechterhand van Walter Grootaers ; Jan Van Eyken, een man van weinig woorden maar een groots muzikant; Axl Peleman, die een meerwaarde vormt als basgitarist, en tot slot Ben Crabbé, de onmisbare schakel op de drums. Samen een goed ingespeeld kwintet , die hun fans een mooi slot gaven van al die mooie jaren.
Ze zijn de inspiratie geweest voor beginnende groepen, o.m. voor een band als Clouseau.
Met veel dankbaarheid was Koen Wauters aanwezig en bracht hij een aangepaste versie van “Daar gaat ze”.
De Kreuners - Een band die ons muziekland kleur heeft gegeven en op passende wijze afscheid heeft genomen. Een sterke playlist, een grootse locatie, een mooie show met bijpassende visuals, vuurwerk en confetti en een dankbaar publiek. Die speciale MIA, Lifetime Achievement Award, is op z'n plaats.
De interactie met het publiek is altijd een sterkte geweest voor deze groep en dat was deze keer niet anders. De laatste tonen waren die van wel hun grootse hit: “Ik wil je”. Ze sluiten hiermee het boek dat “De Kreuners” kreeg af . Een einde dat voor sommigen zwaar valt, maar de mooie herinneringen blijven …Een einde IN STIJL, want ZIJ HEBBEN STIJL.
Wie De Kreuners nog eens aan het werk wil zien zal zich moeten reppen. Nog twee shows zijn er, op 14 & 15 december!
Organisatie: Sportpaleis, Antwerpen
Spain is één van de best bewaarde geheimen van de jaren ’90. Het project van frontman Josh Haden voer mee op de stroom van slowcorebands zoals Low en Red House Painters, maar slaagde er niet in om veel bekendheid te verwerven.
Na drie platen besloot Haden in 2001 om de band even op non-actief te zetten. In 2007 blies hij Spain terug leven in, door een nieuwe lading muzikanten aan te trekken. Na vijf lange jaren kwam begin dit jaar hun vierde langspeelplaat ‘The Soul of Spain’ uit, die alom bewierookt werd door de pers.
Desalniettemin besloot Haden om tijdens hun tour, die enkele maanden geleden ook passeerde in De Botanique, hun debuutalbum ‘The Blue Moods of Spain’ integraal te spelen. Nu, in De Handelsbeurs, was het de bedoeling om hun recentste cd voor te stellen. Dat bleek echter goed mee te vallen, want de band plukte uit hun hele discografie, wat ervoor zorgde dat ook ouder materiaal niet geschuwd werd.
De groep straalde vooral rust en controle uit. Zowel in hun présence op het podium als in het bespelen van hun instrumenten. Het eerste drieluik – “Everytime I Try”, “The Only One” en “I’m Still Free” - wist meteen indruk te maken maar “Ray Of Light” was nog een paar klasses beter. Bij de minutenlange contemplatieve gitaarsolo werd je helemaal de muziek ingetrokken.
De songs werden stuk voor stuk tot hun essentie teruggebracht. Franjes waren uit de boze en er werd geen enkele noot te veel gespeeld. Naar het einde toe dreigde het optreden wat te verzanden, – veel stevige rocknummers heeft de band immers niet op zijn conto staan- maar als laatste nummer van de reguliere set zette de groep gelukkig het lang uitgesponnen “World of Blue” in. Na een iets te lange opbouw, kregen we dan toch een beheerste versnelling. Net op tijd, want bijna werden we in slaap gewiegd door de gezellige songs van Spain.
De cd’s van Spain zijn ideaal om het wat gezelliger te maken in de woonkamer, maar live ontbreekt het hen echter toch aan wat pit. Niettemin een ijzersterk optreden, waarbij je al hard je best moest doen om een mindere song te ontdekken.
En deze droge oneliner van Haden zullen we ook niet snel vergeten: “Statistics show that wearing our t-shirts will improve your chances of getting laid tonight.”
Het voorprogramma Float Fall, derdes bij de recenste Humo’s Rock Rally, wist ook te overtuigen. De vergelijking met The xx is snel gemaakt maar gaat echter toch niet helemaal op. Ja, ook zij staan met twee op het podium. Ja, ook zij maken fluisterpop gecombineerd met elektronica. En ja, de stem van Ruben Lefever heeft wel heel veel weg van die van Oliver Sim. Maar de nummers van Float Fall knisperen en broeien meer onder de oppervlakte en weten daardoor vaker te verrassen. Een band om in het oog te houden.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs, Gent)
Seal - De eerste kreet tot de laatste noot, aangedikt met entertainment, veroorzaakte een uit zijn dak-gaand Vorst.
Support act - N8N: Nathan (N8N) Ambach, zoon van Paul Ambach ( Boogie Boy) is een Belgisch soulzanger. Met zijn band uit Amsterdam bracht hij opwarmende soul, in afwachting tot wat komen moest. Nathan maakt(e) deel uit van verschillende projecten en speelde in de tribute band Blunk! Zijn debuutalbum ‘Who is he’ met de medewerking van Anouk, Dj Grazzhoppa, Toots Thielemans, … kwam uit in 2010. De band, waar het enthousiasme en de muzikaliteit de boventoon voerde, brachten hippe funk en soul. Een band die veel in zijn mars heeft maar in Vorst nog niet echt bekend in de oren klonk.
Vorst stroomde vol, nagenoeg niet uitverkocht. Maar het gejuich dat reeds klonk in afwachting van Mr. Seal, gaf aan dat de grootste fans aanwezig waren. Na wat geduld oefenen kwam een ietwat mysterieuze intro, waarbij de muzikanten hun intrede maakten. Het kondigde de komst aan van ‘the big one’, (neen niet de Sint) waar de hele zaal naar hunkerde.
Wat een kanjer! Zijn oranje jacket maakte zijn gespierd postuur in strakke broek af. Het oog wil ook wat en dat werd door de hele set volwaardig beantwoord. Zijn sensuele danspasjes zweepten de dames op. Op de eerste rijen werden ze beloond met charmes alom: hand-touch, big-smile, zelfs sjaals werden uitgewisseld om het zweet van ‘himself’ mee naar huis te kunnen nemen en nooit meer te wassen. Bij zijn 3e nummer werd een eerste hit afgevuurd: “Killer”. Weliswaar een slowly versie, waardoor het net te weinig pit had om te scoren. Hij maakte het goed door de hele zaal rond te stuiven, de gillende dames en ja, ook enthousiaste mannelijke fans te bekoren met oogcontact, een snelle knuffel, …
Het publiek werd al vroeg verwend met waar het stiekem naar verlangde. Doorheen de show werd zijn cd ‘Soul 2’ voorgesteld mooi afgewisseld met zijn grote hits. Verrassende medley’s zorgden voor een extraatje in de muziek en verweefden eigen nummers met hits van James Brown, Otis Redding,... Soulklassiekers alom.
Zijn zwoele heupbewegingen trokken de aandacht waarmee hij zijn stem, die deze avond wat precisie miste, camoufleerde.
Hoe later op de avond, hoe meer de middelbare leeftijd volledig uit zijn dak ging en hoe meer men zich aan allerlei ( gekke) danspasjes waagde. Zijn band, waarbij ieder wel de kans kreeg om wat hij /zij (extra) in zijn mars had ten tonele te brengen, zorgde voor een mooie afwisseling van Soulsounds tot (techno)pop. De sax en trombone namen het voortouw in “Knock on Wood“ en “Here I am”. In een samenspel met de lichtman zorgde dit voor een fijn klank- en lichtspel. Tijdens “Let’s stay together” was er tijd voor ‘slowtime - sexytime’ en hierop volgde de intro van “ My vision” waarbij de sereniteit snel verdween.
Hij maakte de romantici wakker en de dame vooraan met een witte roos werd beloond met een “Kiss from a rose” van haar idool. Dé hit waarbij ieder genietend, smachtend, smilend, dromend over welke aangename herinneringen Seal hen reeds bezorgde, meewiegde. ‘Allez, here we go’ deed alle handen in de lucht zwaaien op “ The right life”. Het up tempo zat er weer volledig in wat ‘de zwarte brok energie’ nogmaals door de zaal dreef tijdens “ Crazy”. Een klim op de tribune, een sprong op het middenplein, een kus en handstreling... Hij creëerde een stroomversnelling van gillende dames die vanuit de tribunes naar beneden stormden om een laatste glimp van hun ‘God’ te kunnen vereeuwigen op hun mobieltje.
De man van de avond entertainde Vorst gedurende zowat 2 uur.
Als bis kregen we “ I’ll be around” met een ‘merci beaucoup mes amis’. Hij bedankte bij deze ook zijn ‘family’: zijn muzikanten en crew van deze tour en loofde de fans voor hun trouw en steun. Blij hier terug te zijn...
Om een fijne avond nog mooier af te sluiten kwam als kers op de taart zijn nummer 1 hit “Crazy”. De laatste energie werd uit ieders lijf en leden gedanst, gezongen en gegild.
De Sint had die avond voor velen een fijn cadeau gebracht waarbij ieder aanwezig een fijne nachtrust tegemoet ging en zoet zou dromen over een onvergetelijke avond Seal.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/seal-05-12-2012/
Organisatie: Gracia Live
Klein maar fijn. Het sloeg op alles op die ijzige winteravond in De Kreun in Kortrijk waar Lower Dens ook nog eens het licht uitdeed . Om de flikkerende - vooral zwartwitte - beelden te laten samensmelten met de donkere klanken die het viertal uit Baltimore sober maar kordaat voortbracht.
Klein maar fijn dus, de club van De Kreun. Klein maar fijn ook het aantal hoorlustigen (amper een dertigtal) die naar Kortrijk afgezakt waren. Klein maar fijn ook die Jana Hunter, de muze en motor achter Lower Dens. Het was een warme gig, al blijft het donkere muziek die soms intellectueel lijkt, maar snel beklijft.
Klein maar fijn ook de samenwerking tussen support act en hoofdband. Novo Line, een man achter een grote metalen tafel met draden en toestellen, opende evenzeer met flitsende projecties en een repetitieve, sample opbouwende sound. Ze kennen elkaar van uit Baltimore en touren nu samen. Samen is wel het woord, want Jana Hunter bedient de projecties van Novo Line en vice versa.
Zonder veel blabla ervoor, ertussen of erna zette Lower Dens erna de eigen set in gang. Ze bestaan pas twee jaar, maar hebben (na ‘Twin-Hand Movement’) met ‘Nootropics’ al hun tweede album op de nichemarkt.
Het viertal stond vorige zomer nog in een oververhitte tent op Pukkelpop voor moegedronken festivalgangers. Ja, voor meer volk, maar met veel minder intimiteit, wat in De Kreun net de slag- en slaagkracht van de hele gig zou blijken.
La Hunter (zang en gitaar) begon met brilletje, helemaal aan de uithoek van het kwartet, op de tippen van haar voeten staand om deftig in de micro te kunnen zingen. Gene zever bij Texaanse, ook niet toen na drie nummers de bril verdween. Het oogcontact met de bandleden was primordiaal bij elke opstart en daarna gingen de vier elke hun eigen heelal in.
Puur en schoon, een soort zweverige poëzie op klanken, onderbouwd met bij momenten sobere en op andere stukken stevige onderbouw, met het alom geprezen “Brains” als ‘earcatcher’.
Gewoon muziek op het bot versneden. Perfect wat een kille decemberavond nodig had. Vergelijken met XX, Deerhunter of andere Beachhouses, daar wagen we ons niet aan. Het was gewoon Lower Dens.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lower-dens-5-12-2012/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Local Natives leverde een voorsmaakje van wat in 2013 zal volgen . Local Natives knettert. Noteer het alvast , één van de doorbraken naar een breder publiek.
We keken er naar uit om het Californische Local Natives opnieuw aan het werk te zien . In 2010 waren ze in de clubs en op de festivals niet weg te branden . Hun debuut ‘Gorillaz manor’ en de single “Airplanes” zijn in ons geheugen gegrift .
Live kreeg hun warme, dromerige, opbouwende indiepop/folk/americana, soms een ferme boost door elektronica, bijkomende percussie en meerstemmige zang. Ze vielen op door hun enthousiasme en pittig gedreven aanpak.
Na vanavond kunnen we eenvoudigweg hetzelfde zeggen . De band is nog even gemotiveerd en heeft niks aan dynamiek ingeboet. De band leunt nu het dichtst aan Patrick Watson qua gretigheid , is een fikse stap vooruit op geestesgenoten Fleet Foxes en Band Of Horses, en maakt het z’n fans minder gecompliceerd dan Grizzly Bear.
We vergeten hierbij de invloed van het Canadese Arcade Fire niet, en zeer zeker dringt de ‘60’s traditie van Beach Boys, Simon & Garfunkel en Crosby, Stills & Nash door; tot slot de ‘80’s funky loops van Talking Heads, want niet voor niks staat “Warning sign” steevast als cover op de setlist.
De tweede cd ‘Hummingbird’ verschijnt pas begin volgend jaar; al af en toe werd onze nieuwsgierigheid beloond met enkele trailers . Nummers die de indruk geven in dezelfde lijn te liggen, het hebben van die kenmerkende broeierige opbouw , intense spanning , net niet ontploffen, en het halen op subtiliteit, finesse en stemmenpracht. Hun optreden in de Bota Rotonde was dan ook in een mum van tijd uitverkocht .
Live dan: heerlijk is die groove , die zwierige zwaai door kleurrijke en zalvende toetsen, huppelende en springerige ritmes en de dubbel opzwepende percussie , wat zorgt voor opwinding , buskruit en venijn in het materiaal. En gespeeld wordt met een niet te duiden gedrevenheid . Dit is de conclusie van hun ruim uur durende set.
De nieuwe songs klonken gretig en de oudere fungeerden als houvast. Even positief kunnen we zijn over het geluid en het licht, een graag meegenomen extraatje! Hier is een band op topniveau bezig; ze kunnen definitief doorbreken naar een breder publiek. Optredens voor volgend jaar zijn er al in de grote Trix zaal en in de Grand Mix, Tourcoing .
Hun songs mogen dan gebed zijn in eenvoud , in de zacht-harde aanpak ondergaan ze verrassende wendingen en diverse tempowisselingen; de stemmenpracht van de drie Rice- Ayer – Hahn siert. Als geheel is het dieper uitgewerkt.
Al meteen was onze aandacht gescherpt met twee nieuwkomers “Breakers” , de eerste single en “Wide eyes”; het rustige maar meespelende “You & I” deden wat gas terugnemen, maar wat klinkt het allemaal mooi, ondersteund van hun soms hoog uithalende vocals.
Na een uitmuntende “Warning sign”, kunnen we enkel maar alleen uitroeptekens plaatsen! We waren gefascineerd door de intense pracht van “Black spot”, “Heavy feet”, “World news” en “Who knows who cares” . Op adem kwamen we met het sfeervolle, aanzwellende “Columbia”, middenin de set , geleest op Godley & Creme, en het afsluitende “Bowery”.
In de bis kregen we nog twee hoogtepunten: de oudjes “Airplanes” en “Sun hands” konden niet ontbreken en kregen elan door de stekelige, dwarrelende, hobbelige en ophitsende ritmes; alle registers en effects werden gehanteerd.
Local Natives is al enorm op elkaar ingespeeld, een geoliede machine , vol overgave. Ze hebben de nieuwe nummers in de vingers . Iets unieks toch , die wisselende stemmingen , de gevoelige en bedreven instrumentatie en hun ontroerende vocale pracht!
Local Natives zalfde de barre winteravond en was helend na een ‘fxx’ werkdag , plus als je op de koop toe nog werd geconfronteerd met fileleed en een helse rit in het ongure weer. Vanavond waren zij het ideale medicament .
Organisatie : Botanique, Brussel
The 2 Bears is een zijproject van één van onze Hot Chip mannen, Joe Goddard. Samen met Raf Daddy brengen ze dromerige, zoete en aanstekelijke dancepop , met een discotune , die hier nog best de Eurodisco benadert; we komen dan terecht bij bands als Bronski Beat en de Communards . Materiaal letterlijk met een knuffelbeergehalte . De songtitels liegen er niet om, “The birds & the bees”, “Warm & easy” , “Get together” en “Bear hug” . “Work” kon zo geplukt zijn uit de Hot Chip stal . En in de verte horen we lichte exotische tunes op “Heart of the congos” en het sterke “Church”. Een Orbital soundscape komt het best tot z’n recht op het semi- instrumentale “Increase your faith”.
…Mooi sluiten ze af met “Hey now hey now , let’s get up together”, een knus gevoel en samenhorigheid … Da’s nu net 2 Bears …
Het is een tijdje geleden dat we nog van onze West-Vlaamse Gentenaars hadden gehoord . Eén van de leden was al aanwezig bij Raketkanon en het eigen werk dateert al van 2009 ‘Where wolves wear wolf wear’. Toman, altijd wel goed voor een spitsvondige tekstinbreng van cd – en songtitels, zo te zien . ‘Postrockhits Volume II’ is de nieuwe genaamd , die misschien wel een link vormt met vroeger verschenen materiaal.
Op die vorige cd hadden ze hun postrock al een handige alternatieve draai gegeven en vermijden ze zo een doodlopend straatje met hun sound! Ze baseren zich op Slint, Tortoise, Battles, 65daysofstatic en niet te vergeten ons eigen Belgische de Portables. En op de nieuwe cd wordt de elektronica forser geïnjecteerd.
Tussen de post- en krautrock gaat Toman een eigen weg , en steekt in hun filmisch beeldende broeierige sound nog meer gevoel en dramatiek . 8 nummers deze keer, waarbij best de cd in één ruk wordt beluisterd, met middenin “The wonder of the tortoise tunnel” als hoogtepunt . Ze zijn met elkaar verbonden en vormen op die manier één verhaallijn, een concept. De vocoder vocals vullen aan.
De songtitels en de bijkomende hoesinfo is altijd sprekend bij Toman … ‘This record is intended for evening listening only; if you do listen during the day, we do not guarantee any magic at all’ …
‘Postrockhits Volume II’: met behoud van de postrock traditie en origineel uitgewerkt door de opbouwende repetitieve ritmes, de verrassende wendingen en elektronica input. Toman scoort opnieuw !
Patrick Watson, muzikaal talent uit Canada, brengt fascinerend materiaal. We waren eerder al onder de indruk van ‘Close to Paradise’ en ‘Wooden arms’. ‘Adventures in your own backyard’ is een muzikale speeltuin; de songs zijn fijnzinnige sfeervolle composities van kleine en dierbare avonturen , die balanceren tussen ingetogenheid en extravertie, gedrenkt in eenvoud of in een wondere klankenwereld. Ze boeien, ondergaan verrassende wendingen, zwellen aan en worden gekenmerkt door een zachtmoedige, voorzichtige, treffende aanpak . Het zijn prachtige muzikale motiefjes , met oog voor detail.
Een verzameling aan instrumenten , een kamerorkest met z’n zessen, met Watson als gids … Zijn weemoedige falsetstem biedt die extra emotionaliteit, ergens tussen Jeff Buckley en Thom Yorke .
Hij neemt het publiek mee op ontdekkingsreis , hun ‘adventures in their own backyard’. We krijgen een enorme variatie te horen. Het startsein wordt gegeven met het intieme , sprookjesachtige “Lighthouse” , bepaald door spaarzame pianoklanken . Het gezelschap bouwt op en brengt een intens, broeierig , breder, voller, soms stormachtig geluid; een soort ‘barokpop’; “Black wind “ , tweede song op de plaat zet die toon: een lichtvoetige beweging van melancholie en opgewektheid, een songstructuur die vertraagt en versnelt en durft open te barsten, ondersteund van herfstige zangharmonieën .
Continu heb je die slingerbeweging, wat nu net die plaat zo sterk en boeiend maakt , en een reeks parels oplevert als “Step out for a while” , “The quiet crowd” en “Into giants”. Ook zijn er een tweetal filmisch sferische instrumentale tracks ; soundscapes die in de speeltuin rust brengen en alles aan de verbeelding overlaten .
Patrick Watson en z’n Band – iets apart toch - theatrale pracht, bol van wisselende spannende passages … Elegant! Meesterlijk!
Bestaat er zo iets als het perfecte live album ? Dit hier komt alleszins enorm dicht in de buurt. ‘Celebration’ is de schitterende live registratie van het legendarische reünie optreden die Led Zeppelin gaf in 2007. U weet wel, het éénmalige evenement waarvoor miljoenen mensen een ticket trachtten te bemachtigen maar waar uiteindelijk amper 20.000 gelukkigen present konden zijn.
Dit is ongetwijfeld de beste Led Zeppelin live registratie ooit. Live platen als ‘The Song Remains The Same’, ‘How the West was won’ en ‘Live at the BBC’ zijn ook onmisbaar, maar nu zitten we met een tamelijk volledige compilatie (met de nodige aandacht voor het fantastische ‘Physical Graffiti’) waar tenminste geen songs op staan die de twintig minuten grens overschrijden.
De oudjes Page, Plant en Jones, aangevuld met drummer Jason Bonham (papa al een tijdje dood) zijn hier enorm sterk op dreef. Robert Plant haalt misschien niet meer de hoogste noten maar lost dit perfect op door het niet hopeloos te proberen en gewoon de songs hun gang te laten gaan. Jimmy Page toont dat hij, en hij alleen, de beste nog in leven zijnde gitarist is (Hendrix was buiten categorie), John Paul Jones zorgt voor de groove en Jason Bonham haalt het onmetelijk hoge niveau van vader. De onsterfelijke songs staan allemaal in een ultieme en al even onsterfelijke versie op dit album.
Tot onze grote spijt was het concert een eenmalige gebeurtenis (wij droomden luidop van een Europese tour) maar net daarom is dit zo een uniek document. De heren wisten zelf dat dit een unicum zou worden en ze hebben er al hun bloed, overgave en muzikale klasse ingepompt.
De laatste stuiptrekking van Led Zeppelin was misschien wel de meest fenomenale.
We Lost The Sea is een postrock sludgeband uit Sydney. In juli 2010 kwam hun eerste plaat ‘Crimea’ uit. Begin december dit jaar gaven ze een releaseshow van hun tweede plaat ‘The Quietest Place On Earth’ in New South Wales Ze worden vergeleken met Mogwai, Sigur Ros en Isis.
De titel van hun nieuwe plaat kwam voort uit het lezen van een interview met Joseph Kittinger, een Amerikaan die in de jaren ’60 het record voor de langste skydive op zijn naam mocht plaatsen. Deze ervaring omschreef Kittinger als ‘The Quietest Place On Earth’. Net als Joseph zijn de zeven bandleden van We Lost The Sea gefascineerd door de ruimte en de diepste zeeën.
Dit hoor je ook duidelijk in hun muziek die vaak begint met een melodieus ritme om dan uit te barsten in een weidse explosie. We Lost The Sea vuren atmosferische golven op je af die overgaan in een droge, koude Tramontanawind en je meevoert naar de diepste geheimen van de oceaan.
Als heersers der atmosferen nemen ze je in elk nummer mee naar een imaginaire plaats die zowel donker als licht aanvoelt.
Voor de eerste keer schreef We Lost The Sea een nummer voor een vrouwelijke stem, ook meteen het enige nummer die een meer tragische emotionaliteit oproept bij de luisteraar. Inspiratie voor “Nuclear City” kwam voort uit de kernramp van Tsjernobyl die in 1986 plaatsvond en de foto’s die op internet te vinden zijn over het amusementspark die op de dag van de ramp zijn deuren zou openen. Het contrast tussen de vreugde van een amusementspark en de donkere dag die toen op Tsjernobyl neerstreek wordt in dit nummer weergegeven door de stem van Bel.
Hun plaat kan je beluisteren op http://welostthesea.bandcamp.com/
The Quietest Place On Earth - We Lost The Sea - Heersers der atmosferen
Mooi artwork, een mooie perstekst en muzikanten die er volgens de bijgeleverde bio een prima levensingesteldheid op nahouden... tot zover het positieve nieuws over de eerste uitgave van dit drietal dat luistert naar de welluidende namen Dick Tator, Gina Da Volta en Pete Haine. Muzikaal is dit mini-cdtje echter weinig soeps, we horen zeer eendimensionale en eenvoudige metal die vrijwel meteen begint te vervelen. De vijf tracks zijn allen opgebouwd op dezelfde repeterende, monotone riffs en kennen bovendien zeer matige en irriterende vocalen. Een nieuwe zanger lijkt ons alvast een prima eerste stap voor Dicktator... Over het geluid van deze opnames kunnen we ook kort zijn: barslecht! Wie ondanks deze review toch wat meer info wil, vindt die op www.dicktator.be .
Hardcoreliefhebbers die opgroeiden in de jaren negentig, herinneren ongetwijfeld de vele Europese topbands die toen als paddestoelen uit de grond schoten. De meeste van die zogeheten eurocore-bands brachten hun werk uit op het prestigieuze Lost & Found-label. Zo leerden we ook onze landgenoten van Hard Resistance kennen die in 1996 het stevige album ‘It’s All Around’ afleverden met daarop de prachtsong “Who Pays Your Bills”..
Hard Resistance hield er begin deze eeuw eventjes mee op maar is nu defintief terug.
‘Lawless & Disorder’ heet hun comebackplaat die wordt uitgebracht op het nieuwe Strength Records, een label dat werd opgericht door Roger Miret van Agnostic Front en door de bekende muziekjournalist Onno Cro Mag.
Gedurende 12 tracks gaat Hard Resistance als een razende tekeer... het viertal levert een pisnijdige en compromisloze mix van metal, punk, hardcore en crust die je vandaag niet zo vaak meer hoort.
Opvallend zijn verder het razendsnelle tempo dat men de hele plaat aanhoudt en de zeer agressieve vocalen van frontman Ron. Bij Hard Resistance is geen ruimte voor melodieuze koortjes of lange solo’s die je bij zoveel andere hedendaagse ‘hardcorebands’ aantreft.
Ook tekstueel zijn de heren kwaad en steken ze een flinke middenvinger op richting het establishment.
Hard Resistance is zo een band die duidelijk een unieke positie heeft binnen de hedendaagse hardcore-scène. Onze favoriete tracks zijn “War For sale”, “The Final Centrury” en “The Grand Illussion” (met gastbijdrage van Billy van Biohazard). Meer info vind je op http://www.hardresistence.be
De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we tot voor kort niks afwisten van het Zweedse viertal van Hong Faux. Toch zijn we maar wat blij dat we hun debuutplaat ontvingen van de mensen van Sonic Rendez Vous!
Hong Faux maakt immers pretentieloze, aangename, upbeat rockmuziek die de klasse heeft om de landsgrenzen te ontstijgen. De Zweden staan voor een zeer merkwaardige mix van diverse stijlen: duidelijke stonerrock en geluiden die we bij rockbands in de jaren zeventig situeren, worden gecombineerd met moderne, alternatieve rock.
Ook psychedelica uit de zestiger jaren en grunge uit de jaren negentig worden toegevoegd aan de unieke sound van Hong Faux. Tel daarbij nog de uitmuntende vocalen en een schitterende productie en je mag stellen dat ‘The Crown That Wears The Head’ een prachtalbum is.
De acht tracks zijn trouwens zeer afwisselend (sommigen zullen het stevig rockende “Hit Hard Hit First” prefereren terwijl anderen misschien de psychedelische stoner van “Pearlgarden” verkiezen).
Na 33 minuten drukten wij alvast snel op de repeatknop.
De opkomst voor deze Night Beats lag verrassend hoog. Zou de nieuwe lichting garagerockers onder impuls van een Ty Segall en Thee Oh Sees dan toch voor een bescheiden revival kunnen zorgen?
Acid Baby Jesus, een vijftal uit Athene dat een plaat uit heeft op Slovenly Recordings en reeds verschillende keren in ons land te gast was, mocht deze avond openen. Rammelende psych rock, die je nog het best zou kunnen omschrijven als Black Lips on acid, werd ons deel. Daarnaast hoorde ik ook een paar keer de lome ritmes van Demon's Claws (beide bands kennen elkaar goed, vandaar misschien?) terwijl enkele meer psychedelische stukken dan weer de vroege Pink Floyd lieten herleven.
Vooral wanneer het zoemende orgel de vrije loop werd gelaten kon Acid Baby Jesus (aan die naam wen ik nooit) het verschil maken. Helaas waren er enkele slaapverwekkende nummers in de set geslopen terwijl de heren er zelf ook niet bijster fris uitzagen. Getekend door de Griekse crisis?
Gelukkig vonden ze naar het einde toe hun tweede adem en werd er een versnelling hoger geschakeld om af te sluiten met een klodder spetterende spacerock.
Night Beats, uit Seattle, Washington, vonden hun groepsnaam bij Sam Cooke, van wie één van zijn beste platen ‘Night Beat’ heette en met een beetje goeie wil hoor je ook wat soul in hun psychedelische garagerock. Maar wat we absoluut zeker hoorden in De Zwerver was een onmiskenbaar sixties-geluid.
Ik maakte me meermaals de bedenking dat de groep die voor me aan het spelen was één van die obscure groepjes uit die fameuze ‘Nuggets’-verzamelaar had kunnen zijn. Iets wat me zeker niet ongelukkig stemde. Bovendien klonken ze nooit echt retro want die sound wisten ze toch een eigentijdse draai te geven en speelden ze uitsluitend eigen werk.
Covers hebben ze trouwens absoluut niet nodig want precies die eigen, stuk voor stuk, sterke songs als "Puppet on a string" en "Dial 666" (missers hoorde ik niet) zijn net hun grootste troef.
Danny Lee Blackwell zong met een licht huilende stem terwijl hij voortdurend op gitaar schitterde : nooit het grote gebaar of overdreven distortion maar steeds subtiel de juiste klankkleur opzoekend. Voeg daarbij de scheermesscherpe ritmesectie - James Traeger op drums en Tarek Wegner op bas - en het plaatje klopt perfect. Blackwell was bijzonder gefocust wat interactie met het publiek in de weg stond. Alleen de bassist deed al eens een bescheiden poging om een grapje te maken.
De muziek moest dus volstaan en dat deed ze zeer zeker! Alleen al om het bisnummer had ik de verplaatsing naar Leffinge willen maken. Het lange en wonderlijke "The other side", een nummer vol tempowisselingen dat het publiek meermaals op het verkeerde been zette en waarin Blackwell op het einde nog eens alles uit zijn gitaar mocht persen. Vreemde song die qua opbouw wat progrockallures had maar niettemin een majestueuze afsluiter.
Toch één kleine "smet" op dit schitterende optreden : toen Danny Lee Blackwell het podium verliet griste hij zowaar mijn verse pint, die ik net op datzelfde podium had gezet om nog eens te applaudisseren, mee.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/night-beats-4-12-2012/
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Nederlands 
Français 
