De Nederlanders van Claw Boys Claw scoorden hun grootste hit in Vlaanderen met “Rosie”. Dat was in 1992. Het waren de hoogdagen van de eigenzinnige Nederlandse gitaarrock met o.a. Fatal Flowers, Julia P. Herscheimer, Daryll-Ann en Bettie Serveert. Daarna ebde de aandacht voor Claw Boys Claw in Vlaanderen langzaam weg. Ondertussen zijn we 26 jaar verder en de band bestaat nog steeds. Peter Te Bos is nog steeds de zanger van de band, John Cameron is nog steeds de gitarist. Drummer Jeroen Kleijn (o.a. Daryll-An, Spinvis) kwam er pas bij in 2013.
Vijf jaar na het bij het Belgische label Play It Again Sam uitgebrachte album ‘Hammer’ komt de iconische Nederlandse band nu met het splinternieuwe album ‘It’s Not Me, The Horse Is Not Me - Part 1’ bij Butler Records.
'It's Not Me, The Horse Is Not Me - Part 1' is inmiddels de twaalfde langspeler van de band. Het is een herkenbaar Claw Boys Claw-album waarin de garagerock van de jaren ’60 en ’70 nog eens heruitgevonden wordt. Dat wordt dan gekoppeld aan een hoop heerlijke weerbarstigheid waarvan we dachten dat wij er in de Vlaamse rock het patent op hadden.
Single “Polly Maggoo” start als een retestrakke indierocksong zoals we die in de jaren ’90 kenden, verzandt dan in wat psychedelica en neemt een tweede, akoestische start. Het nummer maakt duidelijk dat Claw Boys Claw nog steeds en meer dan ooit de band is van Peter Te Bos. In alles van deze song merk je zijn hand en zijn uit duizend herkenbare stem draagt de song volledig.
Neem alle muziek weg en met enkel zijn stem weet Te Bos je aandacht nog steeds vast te houden. Hij valt grofweg te vergelijken met Jeffrey Lee Pierce van The Gun Club, maar ook met een jonge Roland Van Campenhout of een norse versie van Dirk Dhaenens van Derek & The Dirt.
Niet alle tracks op ‘It’s Not Me, The Horse Is Not Me - Part 1’zijn zo sterk als “Polly Maggoo”. De titeltrack is een gejaagde rocker, maar over de betekenis achter de bizarre titel word je geen haar wijzer. Dat hoeft ook niet. “Red Letter” en het gejaagde “Suck Up the Mountain” hebben vaag iets van Midnight Oil en de Tragically Hip. Op “Throw Me A Bone” kruipt Te Bos een beetje meer in de schaduw en mag Cameron iets meer op de voorgrond, maar voorts zijn de rollen duidelijk verdeeld.
Een nieuwe “Rosie” staat er niet op ‘It’s Not Me, The Horse Is Not Me - Part 1’, maar daar zaten we misschien ook niet op te wachten. Toch is dit één van de beste gitaarrockalbums van het moment. Degelijk zoals ze dat in de jaren ’90 deden.
Hopelijk wil Vlaanderen Claw Boys Claw opnieuw in de armen sluiten, want voorlopig laten ze ons links liggen voor optredens.
De derde plaat al van deze Poolse psych rockers. Vergeef het ons dat wij de eerste 2 gemist hebben, we halen zeker onze schade in.
Weedpecker is een band die het houdt bij flink uit de kluiten gewassen psychrock met stoner uitwasemingen, prog-rock uitstapjes en volbloed hard-rock riffs. Zelf hebben de heren het over ‘drugrock’, waarmee ze ook meteen de groepsnaam hebben uitgeklaard.
Voor deze derde plaat tekende Weedpecker bij het Duitse label Stickman Records en daar vertoeven ze in hun geliefkoosde biotoop, tussen onder meer Motorpsycho, Elder, King Buffalo, The Heads en Spidergawd. Allemaal bands die al wat ruimtereizen hebben afgelegd en die niet kijken op vijf minuten meer of minder, in één song wel te verstaan.
Bij momenten doet Weedpecker zelfs een beetje denken aan de eerste platen van Tame Impala, in de tijd dat die nog geen kermismuziek maakten maar wel avontuurlijke psychedelische rock. Doch over ’t algemeen scheuren de riffs hier toch een stuk harder en duren de space-excursies heel wat langer. Drie kwartier, vijf songs, er mag dus al wat gejamd en gefreakt worden. En dat doen ze met klasse, het is een plezier om mee in de flow te gaan. Heel vaak neigt Weedpecker naar Motorpsycho, check de gelaagdheid in de songs, de rustige intro’s en mijmeringen, de geestverruimende solo’s en de daaropvolgende heavy instrumentale uitbarstingen. Zo is elke song een avontuurlijke trip die verschillende tussenstations aandoet, met “Embrace” en “From Mars To Mercury” als voornaamste hoogvliegers.
Aan pop kleeft nogal een negatief beeld. Het is commercieel, inhoudloos, wegwerpmuziek etc… Doch dit zijn veralgemeningen. Bands zoals MGMT, Oscar & The Wolf zijn echt wel meer dan dat. Band of Gold valt daar volgens mij ook onder. Deze band bestaat uit een Noors duo Nina en Nikolai. Met deze release volgen ze hun debuut uit 2015 op. Ze maken luchtige, clevere popmuziek. Qua stem doet het mij soms aan Fleetwood Mac denken. Luister maar eens naar hun eerste single “I Wanna Dance With You Again”. Een prachtige en stemmige song. Hun tweede single “Well Who Am I” is eveneens catchy en heeft naast een warme bas ook een wat tegendraadse vuile gitaar. “Bring Back” heeft ietwat een soul vibe gekregen. Een heerlijk groovende track. Het album sluit af met “Look At Me” een cover van Bread (David Gates). Ze geven het sixties nummer een kleine update.
‘Where’s The Magic?’ vragen ze zich af. Wel voor een stuk is die terug te vinden in hun liedjes. Een warm poppy album bestaande uit acht liedjes. Nina deed naast de vocals ook de keys en Nikolai deed de bass, gitaren, piano en vocals. Er werd voor de drums en andere instrumenten met gastmuzikanten gewerkt. Daarnaast was Nikolai grotendeels verantwoordelijk voor de mixing en de productie.
Twee jaar na hun debuut komt Gentle Knife II met hun opvolger op de proppen. De Noorse band bestaat uit maar liefst elf muzikanten. Ze hebben een eigen geluid dat wat schatplichtig is aan bv Genesis (beginjaren) of Gentle Giant. Ze klinken dus wat retro mede door het gebruik van de mellotron en de orgels.
Ze openen met een vrij klassieke instrumental “Prelude: Incipit” dat grotendeels uit piano en wat blazers bestaat. “Clock Unwound” is een echte progrock track. Ze bestaat uit lange instrumentale partijen (gitaar en orgels). Mooie track. Enig minpuntje is dat de vocals niet altijd top zijn. Dat werpt toch een kleine smet op het resultaat. De inwisseling van Melina Oz voor Veronika Jensen is dus niet bepaald geslaagd. Jammer, met een andere vocalist zou men het werk naar een hoger niveau kunnen pushen. Voor de rest is er muzikaal zeker genoeg te beleven. Van eerder nijdig rockwerk tot meer dromerige songs. “Fade Away” is zo’n lieflijke song met dwarsfluit en akoestische gitaar. “Smother” rockt lekker weg en hier is de zang iets beter te genieten. Een fijne track waar ze ook bossa nova in verwerken. Mooi gedaan.
De kwaliteit is aanwezig op ‘Clock Unwound’. Nu nog een vocalist van hetzelfde niveau en we spreken van een heel puik prog album.
Op ‘Jamais Vu’ herneemt Torgeir Waldemar een aantal van zijn vroegere songs. Vijf om precies te zijn. Twee songs krijgen een elektrisch jasje aangemeten. Zijnde “Streets” en “Take Me Home” die in hun originele versie op zijn debuut in een folkrock versie staan. De songs zijn niet beter of slechter maar gewoon in een ander jasje. Neil Young is nooit ver weg op deze twee songs. Van zijn laatste album “No Offending Borders” krijgen we drie akoestische versies van “Sylvia”, “Among The Low” en “Summer in Toulouse”. Ook hier dezelfde opmerking als bij die andere tracks. Deze versies zijn evenwaardig aan de originele waarmee Torgeir bewijst dat hij zowel het klassieke rock en het folkrock genre beheerst. Persoonlijk hoor ik liever de elektrische versies omdat die wat meer in de ziel kerven. Maar dat is enkel te wijten aan mijn voorliefde voor dat genre.
‘Jamais Vu’ is een mooie kennismaking met de man indien je hem niet zou kennen. En dat zullen er ongetwijfeld veel zijn. Voor liefhebbers van Neil Young, Bob Dylan en Admiral Freebee.
Het Italiaanse gezelschap Bruno & The Souldiers vermengt ska en rocksteady met soul, vandaar de ‘Souldiers’ in de bandnaam ipv ‘Soldiers’. Ze hebben net een vinyl-EP uit op Onedrop Fellas Records. De bekendste naam die aan dat label kan gelinkt worden, is Alborosie.
Of het met Bruno & The Souldiers internationaal ook zo’n vaart zal lopen als met Alborosie, valt nog af te wachten, maar muzikaal zit het wel snor. Het sterkst presteert deze tienkoppige Italiaanse band op de titeltrack “Kingston Funky Crime”, met een laid-back ska-track in de lijn van de Skatalites. Ze hebben ook goed geluisterd naar de Britse 2Tone-ska van The Beat, The Selecter en The Specials. Niet wereldschokkend vernieuwend, maar wel knap gedaan. Het is vooral het orgel dat het geheel iets meer naar de soul duwt dan naar de ska.
Ook “Come Closer“ is een prima mellow ska/rocksteady-nummer en daar krijg je op deze EP ook nog eens een dub-remix van. Beide tracks zijn perfect gebracht, opgenomen en gemixed.
Van de Jimi Hendrix-klassieker “Crosstown Traffic” krijg je op deze EP zowel de gezongen als de instrumentale versie. Die met zang gaat gebukt onder een schattig Engels met toch een Italiaans accent. Op de instrumentale versie gaat dan weer alle aandacht naar de muzikanten, die hier net als de opnametechnici uitstekend werk leveren. Bruno & The Souldiers hebben trouwens iets met covers. Op hun eerste demo staken ze “Sunny Afternoon” van The Kinks in een jasje van up-beat rocksteady. Die versie vind je makkelijk op YouTube.
‘Kingston Funky Crime’ is een prima debuut. Met hun raak-gekozen covers en hun smoothe ska kunnen ze zowat overal terecht, zowel op hippe wereldmuziekfestivals als in zweterige muziekkroegen.
Ooit was MGMT een hip en relevant groepje die met uiterst aanstekelijke singletjes “Time To Pretend”, “Electric Feel” en “Kids” een frisse nieuwe wind joeg doorheen het hitparadelandschap.
Dat MGMT voor eeuwig zal vastgekluisterd zitten aan dit triootje hits heeft alles te maken met de pijnlijke vaststelling dat ze er sedertdien niet meer in geslaagd zijn om met evenwaardige succesnummertjes op de proppen te komen. Verwoede pogingen werden ondernomen op albums als ‘Congratulations’ en ‘MGMT’, maar het is nooit meer geworden wat het ooit geweest is.
Op vandaag is MGMT een doordeweeks elektro popgroepje met een goedkope sound die gerecycleerd is uit lichtvoetige synthpop van eightiesbandjes als OMD, A Flock Of Seaugulls of, erger nog, Kajagoogoo en fuckin’ Pet Shop Boys.
Op ‘Little Dark Age’ treffen we meer bubblegum dan song, meer kitsch dan hits, meer goedkope elektrodeuntjes dan frisse melodieën, meer plastiek dan goud, meer verpakking dan inhoud.
Niet echt een tijdloze sound dus, wel eentje die om onbegrijpelijke redenen dezer dagen terug hip is. Voor zo lang het duurt natuurlijk. Speciaal voor dit soort bandjes werd de term ‘vergankelijk’ uitgevonden.
Yungblud is het alter ego van het nieuwbakken tieneridool Dominic Harris en die klinkt een beetje als de missing link tussen One Direction en Arctic Monkeys. In een onding als “Anarchist” menen wij zelfs Rihanna te horen. U heeft misschien geen idee wat u zich hierbij allemaal moet voorstellen, maar wij worden er alleszins niet euforisch van.
Er staan amper 5 songs op dit debuutplaatje en die zijn voor ons meer dan genoeg om die bakvis en zijn bandje volledig te wantrouwen.
In de UK is Britpop blijkbaar een verplicht vak geworden in de kleuterklas, en dan komen daar onvermijdelijk dit soort boysbandjes of tieneridolen uit voort. Je hoort, ruikt en voelt gewoon dat er een gewiekste mediacampagne achter schuilt om dit te pushen richting hitlijsten. Het klinkt allemaal zo fake, maar de modale tiener of StuBru fan heeft dat doorgaans toch niet door, dus zal dit jochie hoogstwaarschijnlijk wel in zijn opzet slagen.
Harris weet nog niet echt op welk publiek hij zich moet richten en schiet dan meer lukraak zijn pijlen in alle mogelijke richtingen.
Dit is noch mossel noch vis, Yungblud balanceert op de lijn tussen indie-pop met iets te opzichtige Arctic Monkeys trekjes en slappe r&b. Het lijkt ons eerder iets voor Ed Sheeran fans die van zichzelf vinden dat ze heus ook wel iets afweten van ‘alternatieve’ muziek.
Hier kunnen wij dan ook niks mee aanvangen, doch iemand anders wel, menen wij . Een piepjong publiek, check. Gillende meisjes, check. Hitparade, check. Rock Werchter? Zit er dik in.
Wij klasseren dit in het schuif ‘wegwerptieneridolen’.
Met die nieuwe hypes uit de UK weet je maar nooit. Als ze met een onding als Yungblud komen opdagen dan is het voor ons hoogtijd om even de hond uit te laten, maar wanneer er iets spannends als Shame op ons afkomt komt dan zijn wij razend enthousiast. Shame is het meest opwindende bandje dat uit de UK is komen overwaaien sinds het al even bewogen Idles. Het gaat soms toch wel de goede richting uit met die nieuwe Britse groepjes.
Wat Shame siert is dat de jongens to the point blijven en overdaad mijden, ‘Songs Of Praise’ bevat 10 vlijmscherpe compacte songs en hoegenaamd geen ballast. De songs flirten met punk, indie-rock, pop en post-punk en ze knallen stuk voor stuk bijzonder explosief uit de speakers. “Rizzla” is een verdomde catchy single, een hit die niet uit onze kop weg te branden is. Op “Concrete” voelen we dezelfde zinderende spanning als op de laatste van Protomartyr en op het geweldige “The Lick” gaan The Amazing Snakehaeds bij The Libertines op bezoek. De gebeten punkertjes “Tasteless”, “Donk” en “Gold Hole” doen sterk denken aan het al even fantastische Idles, die andere Britse post-punk revelatie. “Friction” gaat terug in de tijd en verkent eventjes met succes de Madchester scene van Happy Mondays en Charlatans om dan iets verder bij The Godfathers uit te komen.
Pas op de afsluiter “Angie” haalt Shame de voet van het gaspedaal en nemen ze de tijd om er een 7 minutenlange trip uit te puren die het beste van Oasis, Savages en Iceage bij mekaar brengt.
Een wervelend debuut van een bende veelbelovende Britse jong wolven.
Shame speelt op 22/05 in een helaas al uitverkochte Botanique. Voor het concert in l’Aéronef in Lille op 20/05 zijn er wel nog tickets.
In feite is dit een re-release. Het album verscheen vorige jaar in maart maar was vrij snel uitverkocht. De band besliste dan maar om hem nog eens op de markt brengt. Als regular cd en als digipac. ‘Duality’ is het debuut van deze Franse band dat sinds 2014 bestaat. Een viertal muzikanten bestaande uit 2 mannen en 2 vrouwen.
Het album brengt ons middels verschillende verhalen op verschillende plaatsen maar als rode draad gaat het over een persoon die vecht tegen zichzelf en de wereld om zich heen. Een gevecht om niet in waanzin en depressies te belanden. Niet echt opgewekte materie dus. Er zit veel melancholie in de songs maar het is nu ook niet zo dat het depressief klinkt. Muzikaal spreken we van stevige rock en progressieve rock. Zo zijn er songs die afklokken rond de drie en vier minuten, maar ook songs die tot elf minuten duren. “Hapiness Inside” is zo’ n lang uitgebouwde song. Een lang uitgesponnen intro dat overgaat in stevige rock met een instrumentaal tussenstukje dat ingevuld wordt door een orgel/key. Het is eens wat anders dan een gitaarsolo. Het nummer heeft een fijne opbouw met veel variatie dat wat aan de jaren ‘70 doet denken. De stem van zangeres Cécile Kaszowski is schitterend. Luister maar eens hoe ze naar het einde toe een soort van zangsolo weggeeft. “Tightrope Walker” bevat akoestische gitaar, een babbelende bas, een pianoriedeltje dat halfweg wat kleur komt meegeven en wat percussie. De stem doet de rest. Het titelnummer is dan weer een chique rocker.
‘Duality’ is een volwassen album en een sterk debuut. Met verscheidene sterke elementen zoals de stem, de composities en de arrangementen. Een heel fijne ontdekking.
De bandnaam The Good, The Bad and The Zugly zal waarschijnlijk fantastisch hebben geklonken na meer dan vijf pintjes na de eerste gezamenlijke repetitie, maar om er nu echt een international carrière mee uit te bouwen? Nochtans heeft deze Noorse punkrockband best wel wat troeven in huis om door te breken.
The Good, The Bad and The Zugly (GBZ) brengen op het pas uitgebrachte album ‘Misanthropical House’ stevige punkrock in de traditie van The Hellacopters en Turbonegro. Drummer Tommy Akerholdt van Turbonegro mag zelfs even komen meezingen. Hun punkrock is snel en catchy, maar niet plat commercieel en mooier uitgewerkt dan pakweg de Britse oldschoolpunk. Stevig en vinnig, maar niet bijster origineel. Zo klinken ze op "I Lied About Being A Hardcore Man”, “Mindlessness”, “Ripe For The Grave” en – het beste nummer op het album - “International Asshole”. Inhoudelijk gaat het niet altijd over de grote wereldproblemen, maar soms ook over de eigen lichamelijke teloorgang of persoonlijke ergernissen. GBZ brengt het ‘zagen en klagen’ terug in de punk, zoiets.
GBZ heeft op dit album een paar nummers waarmee ze inzake songopbouw, akkoorden en geluid dicht in de buurt komen van die andere, net iets bekendere Noorse band Kvelertak. Dat gebeurt op o.m. openingstrack “H-Bomb”, “Vik Bak Meg Satan”, “Sickness Unto Death” en “West Coast Exile”. In andere songs of intro’s klinken daar soms nog echo’s door, maar dan subtieler. Hoewel de referentie naar Kvelertak wel geen toeval zal zijn, blijven de verschillen groot genoeg om GBZ een eigen gezicht te geven. Er zijn ook slechtere bands om je aan te spiegelen en deze aanpak zorgt ervoor dat The Good, The Bad And The Zugly toch een beetje uit de band springen.
‘Misanthropical House’ is een vermakelijk album dat zowel de doorwinterde punker als de ruimdenkende metalhead zal aanspreken. Deze Noorse band is reeds uitgenodigd voor Hellfest in Frankrijk en hopelijk komen daar nog een paar Belgische festivals of zaalshows bij.
Ook in België is er een groei te merken op het vlak van post-rock en post-metal. Stories From the Lost uit Zottegem is daar een voorbeeld van. Dit kwartet richt zich vooral op iets steviger post metal. Digitaal is hun album al enkele maanden te verkrijgen maar heel binnenkort is die ook verkrijgbaar op vinyl via Dunk!Records. Met ‘Exoplanet’ zijn ze aan hun derde album toe. Dit bevat 7 tracks die maar, naar post-metal termen, drie tot vijf minuten lang zijn. Dat is al één verschil met de meeste bands in het genre. Daarnaast wordt er in de meeste songs gezongen. Een zware, donkere black metal stem zorgt voor de gezongen delen en de grunts. Tegenover hun vorige release “Impairment” wordt er iets meer nadruk gelegd op de metal/doom klinkende gitaren en wordt het pad van post-rock zo goed als helemaal achter hen gelaten. Als resultaat krijgen we donkere en onheilspellende stukjes muziek. De zang past er zeer goed bij en kan als een aanvulling van het instrumentaria gezien worden. Opener “Ashfall” begint met luchtig en vrij melodisch gitaarwerk om dan over te gaan tot het zwaarder gedeelte met afwisselend grunts en cleane zang. Een ferm stukje muziek dat gecondenseerd werd tot iets meer dan drie minuten. “Bleak Daylight” begint als een muziekje uit een muziekdoos om dan tot een metal thema uitgewerkt te worden. Ook hier is toch wel melodisch gitaarwerk aanwezig dat de donkere insteek wat minder zwaar maakt. “T-Minus” is een instrumentale overgangstrack. “Minkowski” bevat fijn drum- en baswerk. Een ingesproken tekst in de intro trekt samen met de drums het nummer op gang. Er is fraai gitaarwerk op de achtergrond aanwezig. Een top track. “Obey The Martians” is een track dat als een post-rock song begint om naar black/doom metal over te gaan. Stuk voor stuk aardige composities met veel subtiele details.
‘Exoplanet’ is een ferme stap vooruit en ook een beetje een ommezwaai op muzikaal gebied voor Stories From The Lost.
Je kan ze op 2 maart in JH Comma te Brugge en op 27 April in JH Reflex te Sint Lievens Houtem gaan bekijken.
Voor deze release moeten we teruggaan naar 1997. Het jaar waarin dit album het levenslicht zag. Disjecta Membra werd in Nieuw Zeeland opgericht in 1993 door o.a. Michel Rowland die tot op heden nog deel uitmaakt van de band. ‘Achromaticia’ was hun debuut ( via Heartland Records indertijd) en werd voorafgegaan door de single “Cauldron of Cerridwen” (een clubhit in Australië) en later met “Skin Trade” (een hit in het Britse clubcircuit). Beide tracks staan ook hier op dit debuut. Ze werden de eerste gothrock band van Nieuw Zeeland die ook internationaal succes kende. Na een hiatus zijn ze sinds 2013 terug actief en brengen ze nu en dan nieuw werk uit. In 2016 brachten ze nog een EP uit ‘The Infancy Gospels’ en deden ze in Nieuw Zeeland het voorprogramma van The Mission.
Twintig jaar later vonden ze het tijd om een birthday release van ‘Achromaticia’ uit te brengen. Je kon hem immers lange tijd nergens meer verkrijgen. Hij is al een tijdje als download te verkrijgen maar de Anniversary Edition bevat naast het debuut nog twee extra cd’s met bonusmateriaal en onuitgegeven materiaal uit die periode. Daar vind je bv live songs met covers van The Cure (“Three Imaginary Boys”) en The Sisters Of Mercy (“Driven By Snow”). Maar ook demo’s van het album, een interview en enkele onbekende tracks. Het bonusmateriaal is iets extra’s maar het overtreft het album zelf op geen enkel moment. Voor de echte fans dus.
‘Achromaticia’ blijft een sterk album na al die jaren en een aanrader voor wie van gothic houdt. Echte fans zullen wel smullen van de 3 cd-box. Zelf vind ik het debuut nog altijd het meeste aanspreken en kies daarom voor de digitale aanbieding dat ook enkele bonusnummers bevat.
Dee Calhoun, of voluit Screaming Mad Dee Calhoun, heeft zopas zijn tweede solo-album uitgebracht. Daarvoor kreeg hij opnieuw de hulp van bassist Louis Strachan, zijn maatje van bij de legendarische Amerikaanse doommetalband Iron Man. Na het recente overlijden van Iron Man-bezieler Al Morris III zijn Calhoun en Strachan meer dan ooit op elkaar aangewezen. ‘Go To The Devil’ is dan een mooie doorstart. Binnenkort komt het duo naar Europa voor een reeks optredens.
Op dit album krijg je donkere folk met Calhoun die zingt, gitaar speelt en wat zuinige percussie en mondharmonica aanbrengt. Strachan beperkt zich tot de bas. Al had Calhoun ook dat instrument voor zijn rekening kunnen nemen, want in zijn eerste bandjes was hij steevast de bassist. Maar dan zou het echt een solo-album geworden zijn.
Dee Calhoun staat uiteraard centraal als zanger, maar is ook een uitstekend songschrijver die alleen al vocaal een song echt kan dragen en die met een beperkte bezetting toch een volle sound kan neerzetten.
Verwacht geen vrolijke kampvuur-folk, eerder neerslachtige blues-folk met subtiel nog wat southern rock en americana erdoor. De onderwerpen lijken zo geplukt uit het Bible Belt/Redneck-platteland van de Verenigde Staten. God en de duivel spelen vaak een hoofdrol en de ondertoon is die van de economische teloorgang van het Amerikaanse platteland. Veel geluk in de liefde blijkt deze bebaarde Amerikaan ook al niet gevonden te hebben. Het album heeft iets van een biecht of een rituele zuivering.
Wie uit is op een folk-heruitgave van de doommetal van Iron Man, is eraan voor de moeite. Donker is het album zeker, maar doom of nog maar metal komt er niet aan te pas. Eerder een lo-fi-versie van The Black Crowes.
Vervelen doet het album geen moment. Calhoun’s krachtige stem sleurt je mee in zijn moeras van liefdesverdriet, uitzichtloosheid en wanhoop en laat je niet meer los voor zijn ziel van al zijn ellende gezuiverd is.
Fans van WhiskeyDick, Seasick Steve of misschien zelfs Rag ‘n’ Bone Man zullen dit wel kunnen smaken.
http://www.screamingmaddee.com
Nederlands 
Français 
