Het Texaanse gezelschap doet al zes platen waar ze goed in zijn …met name het spelen van groteske, compacte ‘alternative’ gitaarrock, goed gedoseerde bombast en met uitstapjes naar de psychedelica, onder diverse tempowisselingen en onverwachtse wendingen. Ze balanceren tussen avontuur en toegankelijkheid. Gitaar - en percussie hoogstandjes worden aangehaald en ze houden het netjes binnen de lijnen. … Trail Of Dead verliest zichzelf niet en houdt het geheel op die manier uiterst boeiend.
Zij hebben met ‘The century of self’ een meeslepend album uit, waarbij ze sommige songs mooi laten aanzwellen en kunnen krachttoeren uithalen, “The far pavillons”, “Isis unveiled” en “Ascending”. Ze klinken ietwat pompeuzer op “Halycon days” en “Belles of creation”; of ze kiezen voor de subtiliteit en intimiteit, “luna park”, “inland sea” en “insationable (I)”.
De hemelbestormingen en – uitbarstingen zijn misschien niet meer zo uitgesproken als op hun meesterlijke ‘Source tags & codes’ (’02), maar ze gaan nog steeds niet onderuit en weten diverse sferen te creëren…Trail Of Dead brengt het nog allemaal op 1 plaat!
Sam Beam, de Amerikaanse singer/songwriter achter Iron & Wine, heeft met ‘Around the well’ een 2CD verzameling klaar van b kantjes en materiaal dat door de jaren niet eerder werd uitgebracht.
Totnutoe had hij sinds 2002 vier cd’s, enkele EP’s en singles uit. Het laat een prima overzicht en evolutie horen van deze talentrijke songwriter. Z’n folkamericana kent een introverte start op akoestische gitaar en –tokkels en een pianotoets om dan gaandeweg iets extraverter te klinken. Op de vorige cd ‘The Shepherd’s Dog’ merkten we al de bredere aanpak en op deze overzicht dubbelaar horen we gaandeweg zo’n sobere begeleiding.
Dromerig, sfeervol en intiem pakkende songs van vervlogen tijden, in de geest van Cat Stevens, Donovan, Nick Drake en Paul Simon, gedragen door mans warme, melancholische stem. En moeiteloos zet hij composities van anderen om naar zijn hand, waaronder Ben Gibbard’s (DCFC) “Such great heights”, The Flaming Lips’ “Superman” en “Love vigilantes” van New Order.
’Around the well’ vormt een mooi carrière overzicht van deze interessante Amerikaanse singer/songwriter …
De Britse groep Muse brengt al zijn vijfde studioalbum uit. Hun laatste en misschien wel beste werk dat ze brachten, Black Holes & Revelations, dateert alweer van 2006. In de tussentijd werden we wel getrakteerd op een puike live-cd van hun concerten in Wembley Stadium voor hun HAARP-tour met muziek van de bovenste plank en een totaalspektakel die zijn gelijke niet kent. Nu is het trio terug met 'The Resistance' die ze zelf geproducet hebben. Volgens hen liep dat heel wat gesmeerder dan mét een producer (zo zijn ze veel sneller klaar met hun album dan ze aanvankelijk durfden hopen) en zouden ze het meest Muse klinken van alle platen. Het échte Muse dus. Eens benieuwd of de revoluties die zanger Matthew Bellamy beloofde terug te vinden zijn.
”Uprising” is het eerste nummer van de plaat en is de huidige single. Muzikaal vrij simpel, maar verdomd aanstekelijk. Zeker de 'C'MON!' zal het live heel goed doen volgens ons. Tweede nummer is de titeltrack van het album en is vrij catchy te noemen, met de nodige bombast. Bombast zul je zeker nog terugvinden op dit album. De klassieke muziek hier en daar, de buitenaardse klanken die Bellamy uit zijn gitaar kan toveren, machtige samenspelen van gitaar en drums, meer synths dan op andere platen van hun, de lange duur van de nummers (5 minuten gemiddeld)... dat alles maakt van elk nummer een unieke belevenis.
Het derde nummer op het album “Undisclosed Desires” is dan weer het compleet omgekeerde van waar Muse voor staat. De muziek is hier het meest pop georiënteerd en klink zelfs als r&b. Verrassend! “United States Of Eurasia” zal je vrijwel meteen aan Queen laten denken vanaf de pianoklanken weerklinken en zeker wanneer er gezongen wordt in het refrein, middenin klinken er nog Arabische klanken. Het lijkt bijna alsof ze met dit nummer ons meenemen door het hele Euraziatische continent. Afsluitend hoorden we nog een ingetogen pianostukje en een straaljager voorbijvliegen. “Unnatural Selection” lijkt dan weer heel sterk op “New Born” als je de piano door een orgel zou vervangen. De laatste drie nummers op de plaat vormen samen een symfonie, maar kan je perfect als afzonderlijke delen bekijken. Een heel orkest werd erbij gehaald en samen met Muse brengen ze een bombastische en soms zelfs postapocalyptische symfonie.
We zijn dus heel erg onder de indruk van wat Muse hier presteert. Enkel “Guiding Light” en “I Belong To You” vonden we iets minder overtuigend. De beloofde vooruitgang is waargemaakt.
Deze beloftevolle nieuwe band uit San Francisco heeft op ‘Embrace’ een geluid gecreëerd die baadt in de psychedelica van eind jaren zestig en tegelijkertijd refereert naar de jaren 80 en 90 sound van pakweg Spiritualized en Spacemen 3. Ze hebben ook een zweem Americana in hun borrelende spacy cocktail verwerkt. De groep sluit hierbij aan bij geestesgenoten als Brightblack Morning Light, The Black Angels en Black Mountain, niet toevallig ook bands die bij The Velvet Underground, Pink Floyd (Syd Barret periode), Hawkwind, The Doors en zelfs Black Sabbath de mosterd gehaald hebben. Let wel, de groovy trip-rock van Sleepy Sun staat wel degelijk met beide voeten in het heden, dit is dus geen bestofte hippie plaat die van het nodige haar moet ontdaan worden. Het album schittert in al zijn variatie, het evolueert van psychedelica en mooie dromerige pop (“Golden Artifact”) naar furieuze rock en hier en daar een brok noise. De stem van Bret Constantino wordt geregeld bijgekleurd door de ijle zang van Rachel Williams en dat komt de atmosferische sound alleen maar ten goede.
‘Embrace’ opent ijzersterk met het lange “New Age” die nog het meest doet denken aan The Black Rebel Motorcycle Club. Beklijvend is “White Dove” waarin zware gitaren afwisselen met rustige momenten, halverwege wordt de song op regelrechte SonicYouth wijze opengescheurd om dan terug in een bedwelmende plooi te vallen. Verder is het genieten van “Snow Goddess”, waarin na een trage en mistige aanloop de gitaren tegen alle muren uiteenspatten, en van het bluesy “Sleepy Son” dat opent met een harmonica en sluimerende vocals die zich in de woestijn wanen, waarna de rust deftig wordt verstoord met een gemene Sabbath-riff (Tony Iommi is weer helemaal hip, beste mensen). Zo blijft de spanning gedurende gans het album aanhouden, via knappe songs die het ene moment inhouden en het andere moment volledig openbreken.
Dit begeesterend schijfje is sowieso één van de beste debuutplaten van het jaar. Benieuwd tot wat deze gasten nog allemaal in staat zijn.
Het Britse Zoot Woman draait rond de synthbroertjes Stuart (= beter bekend als Les Rythmes Digitales/Jacques Lu Cont) en Blake Price en Jasmin O’Meara op bas. Ze hebben pas nu hun derde cd uit … in 10 jaar tijd. We kennen het synthpopbandje van vroegere hits “Grey day”, “It’s automatic” en “Living in a magazine”
Ook op die nieuwe plaat merken we op dat ze een handvol toffe pophits klaar hebben waaronder “Lonely by your side”, “Saturation” en de titelsong. Het zijn nét die songs die aanstekelijk zijn, iets krachtiger klinken en prikkelend inwerken op de dansspieren. Ze zorgen ervoor dat het nieuw geformeerde trio meer freakend en minder cool klinkt op deze plaat.
Zoot Woman blikt terug naar de ‘80’s wavetronica van The Human League en combineert het met poprock, disco, funk en trancegerichte beats. Goed in het gehoor liggende popelektronica met een pompend beatje dus.
Op “Just a friend of mine” horen we onderhuids de discokitsch van Pet Shop Boys! Warmer binnen deze synthpop klinken de ingetogen en sfeervolle “Take you higher” en “Blue sea”. Toch verloochent Zoot Woman hun coolness niet, met de electropop “Witness” en “Memory”. Toch kan de plaat niet volledig beklijven, daarvoor zijn ze muzikaal te zoekend en missen een paar songs diepgang, “More than ever” en “Lust forever” zijn hierin de beste voorbeelden.
Een uitgesponnen groovy “Live in my head” vangt deze ‘mindere’ nummers op, wat het gepolijste, wisselende plaatje eervol kan besluiten.
Na april vorig jaar een tweede keer te zien in ons landje …op 20 september in de Bota …
Een niet alledaags combo vormt Of Montréal uit Athens, Georgia. De groep romdom Kevin Banrnes is al bijna tien jaar bezig, is al toe aan hun negende plaat en blijft in het indie undergroundcicruit floreren. De groep brengt geen reguliere pop, zweeft (letterlijk) ergens tussen indie, neopsychedelica, glamrock en experimental r&b. Ze stralen sfeertjes uit van de oude Bowie en de huidige Scissor Sisters style.
We horen vijftien dromerige tracks vol muzikale ideetjes. De songs onderstrepen de gevarieerde en veelzijdige aanpak; keerzijde vormt de wisselvalligheid. Barnes en de zijnen verwachten soms ietwat teveel inspanning van hun luisteraars, door de onverwachtse wendingen en de dosis avontuur. De groep bewijst veel in huis te hebben met songs als “An elurdian instance” en “Gallery piece”, houden je in de ban met enkele uitgesponnen nummers “Nonpareil of wisdom” en “Plastis wafer” en laten je even op adem komen met enkele intermezzo’s om er dan opnieuw freewheeling tegenaan te gaan, luister maar naar “Wicked wisdom”, “For our elegant castle” en “Triphallus, to punctuatel”. In deze creatieve sound lijkt er voor elk wat wils. Maar het is geen evidentie om er van te houden …
De bevallige blonde Zweedse singer/songwritster Lisa Ekdahl is al vijftien jaar bezig en heeft al enkele Grammy’s op de schouw staan als één van de best debuterende artiesten in ’94. Ze bracht een paar jaar terug een mooie compilatie uit en slaagt er nog steeds in overtuigende platen te maken, waarvan ze het materiaal solo, met twee of met een kwartet brengt.
We horen op deze nieuwe plaat (slechts) negen sfeervolle, dromerige songs, gedragen door haar fragiele, hemelse stem en geruggensteund door een sobere begeleiding van akoestische gitaar, piano, toetsen en viool. De sensuele songs zijn subtiel uitgewerkt en liggen in een zelfde lijn. Haar Engelstalige songs refereren aan de muzikale aanpak van An Pierlé & White Velvet. Ze hebben een jazzy ondertoon en overtuigen door hun emotionele sterkte. Lisa Ekdahl heeft alvast haar steentje bijgedragen in de Zweedse female pop!
Het Londense Oi Va Voi staat bekend voor hun broeierige mix van pop, folklore, zigeunermuziek, klezmer en jazz. De band laat zich niet in één hoekje duwen en koos voor een brede, sfeervolle aanpak, wat een pak boeiende songs oplevert. Het ‘vaste’ kwartet kende een pak tegenslagen met hun violiste Sophie Solomon en hun zangeressen KT Tunstall, Alice MacLaughlan, die een solocarrière wensten uit te bouwen. Maar met de zalvende vocals van Bridgette Amafahs en de bevallige begeesterende violiste Anna Phoebe heeft Oi Va Voi een nieuw houvast. We horen net als op de twee vorige platen, dromerig en groovy materiaal. Maw Oi Va Voi zweert bij voldoende afwisseling en variatie. Op een nummer als “The magic carpet” goochelt de band met latino en Midden –Oosten percussie.
De band stoeit graag met stijlen en zorgt voor een uiterst kleurrijke sound op ’Travelling the face of the globe’. Een puik resultaat van deze lieflijke band, die je beslist live eens aan het werk moet zien, want dan klinken ze extravert, snedig en dansbaar!
Er bestaat nog zo iets als brutale hardcore met een gezonde dosis inhoud. Eerder kwam de Canadese band Fucked Up met dergelijke fijnzinnige herrie aanzetten op ‘The chemistry of common life’, hier doet Pissed Jeans uit Los Angeles het met een beukende portie lawaai nog eens met brio over. ‘King of jeans’ is hun tweede album na het al even waanzinnige ‘Hope for men’ (2007) en het beukt als een drilboor doorheen uw schedelpan.
Zanger Matt Korvette gaat vanaf de machtige en agressieve opener “False Jesi part 2” al tekeer als een halve gek, denk aan David Yow van The Jesus Lizard of aan een jonge Henry Rollins in zijn Black Flag periode. De band ramt er een heftige geluidsmuur van gitaren bovenop en straalt zo een primitieve oerkracht uit : hard, vet en to the point.
De overwegend korte tracks zijn niet zelden prettig gestoord en stormen aan een razend tempo recht door de muren, zo overtreedt “Human upskirt” alle mogelijke snelheids- en geluidsbeperkingen, die song is een hardcore splinterbom. Uitzonderingen, maar niet bepaald rustpunten, zijn de zware sleper “Request for masseuse” en vooral het meer dan 7 minuten durende “Spent” dat zich tergend traag en dreigend voortbeweegt in een duistere en onheilspellende omgeving ergens tussen Black Sabbath, Shellac en The Birthday Party.
Dit album is een rauwe lap punk, hardcore en oerrock en is een aanwinst voor elke fan van hierboven genoemde bands.
Het Britse The Horrors werd twee jaar geleden al gehypetet met hun debuut ‘Strange house’. Een doorbraak bleef uit, aangezien de plaat nét niet voldoende kon overtuigen en beklijven door de rommelige en rauw rammelende aanpak.
Deze vijf in zwart geklede (graatmagere) heren grijpen terug naar de ‘80’s waverock en halen er de muzikale stijlen garagerock’n’roll, punk, galmende shoegaze en glamrock bij. Op de opvolger ‘Primary Colours’ gingen ze doordacht en bezield te werk. Het geheel klinkt beheerst, toegankelijk en melodieus wat de song op zich ten goede komt; ze raken dieper en vormen een gestroomlijnd, opwindend en boeiend geheel.
The Horrors situeren zich ergens tussen The Cramps, Joy Division, The Cure, Psychedelic Furs, Jesus & Mary Chain en My Bloody Valentine.
Binnen dit concept brengt het vijftal voldoende variaties aan in gitaren, pedaaleffects, synths en vocals. De eerste songs “Mirror’s image” en “Three decades” rocken stevig met shoegaze en galm; het gaat dan over in poppier songs, “Who can say” en “Do you remember”. Vervolgens horen we sfeervoller materiaal, “Scariet fields” en “I only think of you”. De groep zweert alvast trouw aan de ‘80’s waverock/shoegaze en overtuigt hierin met “I can’t control myself” en de titelsong van de cd. De vijf Londenaars besluiten en verve met het acht minuten durende, de in fuzz gedrenkte electrowave –er “Sea within a sea”, waarin alle stijlen eens overhoop worden gehaald.
The Horrors bijten van zich af als vaandeldragers van deze onder het stof gehaalde stijl …
Een artistiek indierockend bandje lijkt Akron/Family wel. Ze gaan een paar fikse stappen verder dan Port o’Brien, Fleet Foxes, Arcade Fire en Band Of Horses die binnen het Akron/Family concept uiterst toegankelijk klinken.
Het kwartet uit Brooklyn NY komt pas nu in de picture met ‘Set ‘em wild, set ‘em free’, ondanks het feit dat ze al een paar platen uithebben. Ze putten uit de ‘60’s psychedelica en pop van Beach Boys, Captain Beefheart en zorgen voor een opmerkelijke groove van pop, americana, freejazz en elektronica. De band heeft zin voor avontuur en experiment, geven aan hun evenwichtige dromerige, broeierige composities breed uitwaaierende, onverwachtse wendingen, bepaald door een bezwerende soms ietwat hoog uithalende zang en een goed op elkaar afgestemde stemmenpracht. Grillige songs als “Everyone is guilty”, “River”, “Gravelly mountains of the moon”, “Many ghosts” en het noisy schreeuwende “MBF” staan tegenover het sfeervolle “Creatures”, “The alps & their orange evergreen”, “They will appear” en “Sun will shine”, wat het geheel uiterst boeiend, spannend en adembenemend maakt.
De West-Vlaamse Gentenaars Toman hebben een muzikale gedaantewisseling ondergaan. Postrock, avantgarde, psychedelica, sfeervolle toetsen en allerhande geluidjes horen we op hun recentste cd. Ze hebben hun postrock van vroeger een handige alternatieve draai gegeven en vermijden zo een doodlopend straatje met hun sound! Toman houdt van het avontuur en de creativiteit en baseert zich op Slint, Tortoise, Battles, 65daysofstatic en niet te vergeten ons eigen Belgische de Portables.
We spreken over amper zes songs op deze nieuwe plaat, waarvan sommige over de grens van de tien minuten gaan. Ze zijn met elkaar verbonden en vormen op die manier één verhaallijn, een concept. De songs hebben een broeierige intensiteit en ondergaan diverse tempowisselingen en onverwachtse wendingen; er is plaats voor melodie, ritme en subtiliteit. Frontman Wouter zingt meer dan hij op alle vorige platen heeft gedaan; z’n zang kan hevig en schreeuwend zijn. ‘Where wolves wear wolf wear’ lijkt wel een soundtrack.
De heren houden van beesten en spelen met woorden in hun cd titels. Opnieuw hebben ze een prachttitel gevonden, en we krijgen er een fraai geïllustreerd boekwerk met beeldverhalen vol dieren bij. Ze creëren een eigen wereld rond hun muziek. Kan het nog genialer? Puik werk van deze mannen. Uiterst origineel en gewaagd!
Hoe moeten we dit nu gaan interpreteren : ‘De moeilijke derde’ of ‘een interessante nieuwe richting ?
Feit is dat de jachtige en flitsende sound van de eerste twee fantastische Arctic Monkeys platen grotendeels heeft moeten wijken voor een nieuw geluid, te omschrijven als weids, donkerder en meer gelaagd. Veel heeft natuurlijk te maken met de locatie van opname (Joshua Three USA, midden in de woestijn !) en uiteraard de producer (Josh Homme, the man himself). Neen, dit is geen stoner-rock plaat geworden, maar de Homme invloeden zijn wel degelijk aanwezig, vaak horen we raakpunten met Homme’s experimentele desert sessions cd’s, zo klinken de gitaren als iets wat uit de withete woestijn komt en niet uit een flashy Brits repetitiekot.
En, u voelde het misschien al komen, wij waren meer ingetogen met de oude dan met de nieuwe sound van deze nog steeds piepjonge knapen. Niet dat Josh Homme zijn best niet heeft gedaan, maar het is met de songs dat er iets schort. Die zijn, op enkele uitzonderingen na, wat te traag, te loom of te inspiratieloos. De uitzonderingen van dienst zijn opener “Crying lightning” en een zinderend “Pretty visitors” die de frisheid van de eerste platen perfect doet samenvallen met een paar typische Josh Homme- gitaren in een geslaagde tempowisseling. Ook “My propeller”, “Dangerous animals”, “Potion approaching” en het ingetogen “Cornerstone” zijn best straffe songs maar wat wij elders op de plaat vooral missen is snelheid, puntigheid en snedigheid, precies die dingen die de Arctic Monkeys tot op heden zo bijzonder maakten.
‘Humbug’ geeft ons de indruk dat er iets te veel aandacht is besteed aan de sound en te weinig aan de songs. Alleen de combinatie goede producer / goede songs kan voor vuurwerk zorgen. Als één van beiden mankeert, dan pruttelt de motor. Vraag het maar aan U2 en Coldplay die allebei voor hun laatste album met opperproducer Brian Eno in zee zijn gegaan maar wel een sof van een plaat afleverden. Doch, laat ons niet overdrijven, want deze ‘Humbug’ klinkt toch nog heel wat frisser dan de bombastische vehikels van deze twee voornoemde zogenaamde grote bands.
Misschien zijn Arctic Monkeys te ongeduldig en te vroeg met een nieuwe plaat op de proppen gekomen, met als gevolg een half geslaagd album die niet anders kan onthaald worden dan als een kleine ontgoocheling. Een moedige poging om anders te klinken, dat wel, maar ver beneden de huizenhoge verwachtingen. Vermeende muziekkenners zullen dit misschien een groeiplaat noemen, maar wij zullen toch steevast in ons cd rek blijven grijpen naar ‘Whatever people say I am, that’s what I’m not’, ‘Favourite worst nightmare’ en, ook niet te versmaden natuurlijk, The Last Shadow Puppets, waar Alex Turner ook iets anders uitprobeerde maar dan wel met een schitterend resultaat.
Goed geprobeerd, maar de volgende keer toch liever wat meer tempo en vuurwerk. Ze kunnen het.
De Canadese punkrockers van Billy Talent zijn niet erg origineel qua albumnamen. ‘III’ is het logische derde album van de band. Wie de plaat begint te beluisteren zal misschien opmerken dat ze wat softer klinken dan hun vorige albums. Op het eerste schreeuwde zanger Ben Kowalewicz nog zijn stembanden aan flarden, op ‘II’ was het al wat kalmer en meeslepender. Nu is het vooral qua zang meer zoals ‘II’, muzikaal neigen ze meer naar het debuut. Een evenwichtige mix van jong en oud, zo blijkt. De nummers “Devil On My Shoulder” en “Rusted From The Rain” klinken meer naar rock dan naar punk, maar vanaf het derde nummer “Saint Veronika” besloot de band duidelijk te veranderen naar punk, want vanaf dan gaat het beenhard. “Tears Into Wine”, “Pocketful of Dreams”, “The Dead Can’t Testify” en vooral ook “Turn Your Back” dat samen geschreven is met Anti-Flag. Ook hier enkele tragere nummers zoals het prachtige “White Sparrows” en “Diamond On A Landmine”. Wij hielden vooral van de gitaarriffen en de diepe basgitaar (enkele fantastische solo's voor beide instrumenten). Billy Talent brengt genoeg variatie in hun nummers zodat het geheel boeiend blijft. 11 goede nummers tellen we op deze plaat, maar absolute top zijn ze niet.
Nederlands 
Français 
