Strand Of Oaks is het alter ego van Timothy Showalter, een veelzijdig songwriter uit Indiana USA die hier manoeuvreert  van snedige Crazy Horse rock naar bedrijvige eighties electro pop. Zowel synths als furieuze gitaren zijn aan de macht en dit resulteert in een op zijn zachts uitgedrukt gevarieerd album. Maar de songs zijn bijzonder sterk, hoever ze ook uit elkaar mogen liggen, en ‘Heal’ is dus een uiterst knappe plaat geworden.
Niemand minder dan Jay Mascis is een handje komen toesteken en dat hoor je onmiddellijk in de venijnige opener “Goshen ‘97”.  Met “Shut In” begeeft Strand Of Oaks zich op zijn eigenste manier in Classic Rock land, een beetje zoals ook The War On Drugs dit zo overtuigend doet op ‘Lost in a Dream’.
Hoogtepunt is “JM”, een parel van het zuiverste water, een bloedmooie song met gevoel, brio en met smeulende Crazy Horse gitaren, Neil Young moet stikjaloers zijn op dit juweeltje. Ook op “For Me” mogen de gitaren fors uithalen en “Mirage Year” is een zoete ballad die aanvankelijk wat aanleunt tegen Springsteen’s “The River” en verderop uitmondt in een gierende gitaarsolo. Piano en synths vieren dan weer hoogtij in het afsluitende “Wait for Love”, een semi ballad die de veelzijdigheid van dit album nog wat meer benadrukt.
Strand Of Oaks staat op 28/09 in de Trix en op 07/10 in de 4AD.

Hippie ! Retro ! Psychedelica ! Woodstock ! Groovy ! Feel-good vibes! Cactus ! Led Zeppelin ! Grand Funk Railroad ! Hendrix ! Prog-rock ! Soul ! Heavy riffs ! LSD rock ! Yep, The Golden Grass heeft het allemaal. Schaamteloos wordt teruggekeerd naar eind jaren zestig en begin jaren zeventig, de bloemen in de lange haren genesteld, de broekspijpen wijd wapperend. Gitaarsolo’s zweven door het universum, drums roffelen tussen de vreemde paddenstoelen, songs duren tot 12 minuten (“Wheels”, met drumsolo, en waarom ook niet?), patchouli geuren floreren door de kleurrijke atmosfeer en de hennep staat in volle bloei.

Wat een heerlijke retro plaat van dit trio uit Brooklyn die in een dik half uur de klok pakweg 40 jaar terugschroeft, en dit met amper 5 in weed gerijpte fantastische songs . ’t Is niet meer van deze tijd, we weten het, maar het klinkt toch zo geweldig.

De 63 jarige Tom Petty rockt op ‘Hypnotic Eye’ feller dan ooit, het is dan ook één van de beste platen uit zijn lange carrière geworden. Tom Petty en zijn trouwe Heartbreakers opteren hier voor een rauwe back to the roots sound. Niet dat we hier nu plots met een brutale hardrock plaat zitten, het is immers nog steeds vintage Tom Petty, maar dan wel met de inspiratie van eind jaren zeventig.
Er zit een ruig garage kantje aan de gitaren in de up tempo rockers “American Dream Plan B”, “Forgotten Man” en “U Got Me High”. In de meer ingetogen songs is alle ballast overboord gegooid, zo voelen en ruiken wij de ziel van de betreurde JJ Cale in het prachtig stukje eenvoud “Full Grown Boy” en het mooie “Power Drunk”.
Petty zet hier overal overtuigend zijn knapste en vaak ruigste vocals neer en vervalt nergens in zeemzoeterigheid, wat vroeger wel eens het geval kon zijn. Vooral in de gruizige blues “Burnt Out Town” is hij van zijn meest gemene kant te horen. De plaat sluit af met het bijzonder knappe “Shadow People”, zo een typische Americana song die levenslustig door het weidse landschap scheurt.
Hoe ouder Tom Petty wordt, hoe jonger hij klinkt. Jammer dat we dat zelf nooit mogen gaan vaststellen, want Petty laat om onbegrijpelijke redenen Europa altijd links liggen op zijn tournees.

Yep, ook wij zijn gepakt door die onweerstaanbare single “Time”, luchtig, zomers, aanstekelijk en dansbaar. De hype rond dit duo van over het kanaal zou dus enigszins op basis van die ene hit gerechtvaardigd moeten zijn. Maar met uitzondering van het catchy “Busy Earnin’” is de rest al heel wat minder. ’t Is er aan te horen dat dit geen muziek is van vlees en bloed, maar gewoon lauwe disco die geproduceerd is door een batterij laptops en machines, met een paar nichterige stemmetjes daarbovenop. Als dat de nieuwe succesformule is, dan vragen wij ons toch luidop af waarom dansmuziek niet meer mag gemaakt worden met echte instrumenten. Waar zijn de ballen ? Hebben die gasten dan nog nooit van James Brown gehoord ? en Prince ? Waar is de hete funk ?
De enigen die volgens ons op vandaag met behulp ven een resem laptops toch nog spannende en originele dansmuziek maken, die heten Caribou. Hun nieuwe plaat zit er aan te komen, koop die , beste mensen en laat dit gedrocht hier links liggen.
De zoveelste nieuwe revelatie uit de UK is wederom een scheet in een fles. Don’t believe the hype.

Ranzige stonerpunk uit Los Angeles met Ty Segall achter de productietafel, hier gaan onze oren van flapperen en onze mond van kwijlen. De baldadige nozems van Zig Zags hebben ergens een roestig spoor gevonden tussen garagerock, metal, punk en stonerrock en hebben daar een vlijmscherpe en smerige debuutplaat uit gesmeed. Met uitzondering van de vunzige hardrocker “Voices of The Paranoid” (Black Sabbath in een Thee Oh Sees bad) hebben alle nummers de duur van de ultieme punksong (ergens tussen één en drie minuutjes) en klinken ze rauw, ruig, vettig en brutaal.
De heethoofdige oplawaai “Psychomania” bijvoorbeeld duurt amper 47 seconden, ervaar het als een op hol geslagen specht die 47 seconden lang onophoudelijk tegen uw voorhoofd staat te pikken. Opener “Brainded Warrior” is de vuilste stonerrock die u dezer dagen kan tegenkomen en “The Fog” is heerlijke punkherrie die eindigt in Sabbath-land.
Zig Zags klinken als Fu Manchu die The Ramones onder handen nemen, of als Alice Cooper die bij Black Flag gaat zingen. Waanzinnig plaatje.

Zig Zags zullen op 23/09 door de Antwerpse Trix razen, samen met de geflipte southern rockers van Natural Child. Check that out !

Boomtown 2014 - Steak Number Eight, Madensuyu en 65daysofstatic
Boomtown 2014
Kouter
Gent
2014-07-22
Sam De Rijcke

In de schaduw van de Gentse Feesten hadden die van Boomtown alweer hun tenten opgeslagen op de Kouter. Met een sterke line-up gespreid over vijf dagen biedt Boomtown een ideaal alternatief voor de jeugd die het niet zo begrepen heeft op al die folklore- en tweederangscovergroepjes die iets verderop in de binnenstad de buurt onveilig maken.
Boomtown programmeert het kruim van de (alternatieve) Belgische rock naast een handvol goed bewaarde internationale geheimen die in een betere wereld een veel grotere aanhang horen te hebben.
De beste manier om de Gentse Feesten door te komen is dus eerst gaan genieten van de betere rockmuziek op Boomtown om zich daarna compleet lazarus te gaan drinken in de binnenstad.

In onze selectie voor vandaag hadden we Steak Number Eight, Madensuyu en 65daysofstatic opgenomen. Graag hadden we ook nog iets meegenomen van de ruwe herrie van Idiots en de onbesuisde en overstuurde oerkracht van Raketkanon, maar helaas behoren wij tot dat groepje sukkelaars die nog niet aan verlof toe zijn en konden wij onmogelijk op dit vroege uur in Gent geraken.

De nog steeds piepjonge kerels van Steak Number Eight hebben ondertussen al drie ijzersterke albums uit die één en ander hebben losgeweekt in de wereld van de post metal. De band zit in hetzelfde vaarwater van Isis, Neurosis en  Amen Ra en moet niet onderdoen voor de grote voorbeelden. Vooral de laatste plaat ‘The Hutch’ lijkt een perfect huwelijk tussen loodzware metal en vaak subtiele postrock met sfeervolle soundscapes.
Op Boomtown stond toch vooral een pompende metalband op het podium. Hun live set was eerder een frontale en keiharde smak in het gezicht van de boomtowngangers, de subtiliteit van ‘The Hutch’ was een beetje zoekgeraakt in de loodzware live mix. U kon dat jammer vinden, maar de ongebreidelde energie die zij tentoonspreidden maakte veel goed. Voor een open air festival als Boomtown was dit een geslaagde mokerslag, in een zaal zouden wij hen graag wel wat meer finesse aan de dag zien leggen.

Subtiliteit en bezieling was er wel te beleven met het hemelse Madensuyu. Voor de twee Gentenaars was deze thuismatch een extra impuls om er een begeesterend en ronduit indrukwekkend concert van te maken. Eerder dit jaar hadden zij ons al van onze sokken geblazen in de Kortrijkse Kreun, en hier in de Handelsbeurs staken ze nog een tandje bij. Hun set was een stuk bezielder, nog feller en nog beter, het thuisvoordeel zeg maar. We bespeurden de bezetenheid van Woven Hand, de gitaaruitspattingen van Sonic Youth en de dwarsheid en grilligheid van Grinderman. Stijn Degezelle was naarstig in de weer met het veroorzaken van striemende geluidsaanvallen uit keyboard en gitaar en PJ Vervondel manifesteerde zich als een fenomenale drummer, en daar was geen ‘kijk eens wat ik allemaal kan’ drumsolo voor nodig, beste Mario Goossens. Wat een duo ! Wat een sound ! Pure ongepolijste klasse.

Neem Mogwai, zet er een beat en wat extra stroomstoten onder en je komt uit bij 65daysofstatic. De Britten hadden in het heetst van de strijd even te kampen met een jammerlijke stroompanne, die zij overigens zelf niet hadden opgemerkt, maar dat mocht geen domper zijn op de feestvreugde. Het Boomtown publiek lustte wel pap van hun instrumentale elektronisch getinte postrock en liet zich gewillig opzuigen door de trance-opwekkende songs. Met een flinke greep uit de gloeiende laatste plaat ‘Wild Light’ dienden zij het postrock genre een hoop extra zuurstof en elektriciteit toe en ook hun debuutplaat ‘The Fall of Math’, die aan zijn tiende verjaardag toe is, sprong eruit uit met enkele interplanetaire postrock kopstoten.
Energiek en heftig optreden van een driftige bende die steeds weer het genre nieuw leven weet in te blazen.

Organisatie: Boomtown, Gent  

Cactusfestival 2014 – maandag 14 juli 2014
Cactusfestival 2014
Minnewaterpark
Brugge
2014-07-14
Sam De Rijcke

De traditiegetrouwe vrijdagavondaffiche werd eventjes naar de eerste werkdag van de week opgeschoven gezien één van hun headliners Massive Attack pas na Les Ardentes naar Brugge kon. En ’s avonds was er heel wat volk samengekomen om de twee headliners Mogwai en Massive Attack aan het werk te zien  Drie maal een M : M(innewaterpark) M(ogwai) en M(assive Attack) voor maar liefst 9000 bezoekers . Een vol park dus …

Banks opende deze  afsluitende avond. Na een intense werkdag sloten we aan bij de tweede act Austra . Het Canadese electropopgezelschap van songschrijfster/zangeres Katie Stelmanisn hebben al twee platen uit , speelden al enkele malen in België (LeffingeLeuren, VK, Dok Gent,...) en zijn dus niet aan hun proefstuk toe.. Hier is het vooral de zangeres & haar stem die de aandacht trekken. Hoewel de band het beste van zichzelf geeft, lijkt het publiek weinig enthousiast. De dip midden de set doet ook al niet veel goeds om het publiek mee te krijgen. Maar met nummers als “Reconcil” en “Beat and the Pulse” kunnen ze zeker een groot publiek aan. De volgende keer de beats wat luider en de stem ietsje stiller om het publiek mee te krijgen … (dank aan Simon)

De Schotse postrockers van Mogwai liggen ons nauw aan het hart. Telkenmale als zij een podium bestijgen is dat voor een set die even bezield als intens is. Dit voorjaar nog kwamen wij als het ware alweer in trance met hun inspirerende, innemende en soms ook striemende set in de Franse Aéronef, voor ons absoluut een vijfsterren optreden.
Op Cactus was het iets minder eenvoudig om de festivalweide in te pakken, er moesten immers een hoop Massive Attack fans over de brug gehaald worden, en met louter instrumentale muziek (op één song na) was dit niet zo voor de hand liggend. Ondanks een paar rumoerige ongeïnteresseerden slaagde Mogwai er toch gestaag in om het publiek in vervoering te brengen. Vooral in het tweede deel, waarin wat meer elektronica en zelfs een paar voorzichtige beats kwamen bovendrijven (“Deesh”, “Mexican Grand Prix”, “Remurdered”), gutste er wat bezieling over de Cactusweide. De set van Mogwai was zoals eigenlijk al hun songs zijn, opbouwend en verslavend, langzaamaan werd iedereen mee over de streep getrokken. Ook wij natuurlijk, al hebben we de heren al meer begeesterend geweten (in een concertzaal sowieso). De snerende finale krachttoer “Batcat” was het felle hoogtepunt maar helaas ook het einde van een sterk doch niet onvergetelijk Mogwai optreden. Van ons mochten ze zo nog wat meer op het gaspedaal drukken. Wat wij ook bijzonder jammer vonden, de Schotten lieten hun chef d’ oeuvre “Mogwai Fear Satan” in de frigo liggen, klaarkomen was er deze keer dus niet bij.

Ook op Massive Attack stond geen houdbaarheidsdatum. De band stond met bezieling en overgave te spelen. Die typische intensiteit, spanning en dreiging die telkenmale uitgaan van een Massive Attack concert waren ook hier constant aanwezig. Dit werd nog bekrachtigd met die indrukwekkende videowall waarmee ze nu al jaren hun optredens weten bij te kleuren.
Alleen jammer dat er hier niets nieuws te beleven viel voor wie Massive Attack bij hun vorige doortocht in België, zo een kleine vijf jaar geleden, mocht meemaken. Geen nieuwe songs, quasi dezelfde show en tot onze spijt alweer een flinke greep (5 songs) uit die zwakke laatste plaat ‘Heligoland’ die inmiddels ook alweer vijf jaar oud is. Maar voor de rest : Klasse!
Adembenemend om steeds te mogen vaststellen hoe het reggae icoon Horace Andy een opborrelende parel  “Angel”  en een innemend “Everywhen” naar hogere sferen zong en hoe Deborah Miller hetzelfde deed met publiekslievelingen “Safe From Harm” en “Unfinished Sympathy”. Miller’s machtige stembereik reek een heel stuk verder dan dat van de wat minder getalenteerde Martina Topley-Bird, maar deze wist op haar beurt toch ook een juweeltje als “Teardrop” de hemel in te loodsen.
De begeestering en de magie van Massive Attack bleken intact gebleven, net als de briljante songs trouwens. Toch lijkt een nieuw album nu wel dringend aangewezen, een band met zo veel potentieel kan niet blijven teren op een weliswaar fantastische back catalogue. Er schuilt immers nog te veel vuur in dit gezelschap en dat mag nu wel eens leiden tot geïnspireerd nieuw werk, en laat ons hopen dat het beter is dan het slappe ‘Heligoland’. Maar eerlijk gezegd, we hebben er na de prestatie van vanavond wel vertrouwen in.
Een uiterst geslaagde afsluiter van deze Cactus editie.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cactusfestival-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)

De ouwe rocker Neil Young vond het wel amusant om zijn nieuwe plaat op te nemen in de Voice-O-Graph, Jack White’s nieuwe speeltje daterend uit de jaren veertig, een gammele opnamestudio van nauwelijks een paar vierkante meter groot. Wij durven wedden dat Jack White wansmakelijk veel geld zal betaald hebben voor dit pretentieuze hebbedingetje, maar dat is voor dergelijke welvermogende artiesten natuurlijk geen probleem, en retro is toch zo cool en hip de laatste tijd. Bovendien staat het natuurlijk mooi om een grote en alom gerespecteerde naam als Neil Young te laten musiceren in dat krakkemikkige kot. Misschien een romantisch idee, maar bompa heeft er zich van af gemaakt met een resem slappe covers en beroerde countryliedjes die hij nog ergens onderaan in een vergeten schuif had liggen. Het is een troep belabberde tweederangs zagenliedjes, de naam Neil Young onwaardig, die bij ons helemaal niets losweken of het is een hoop ergernis. Het zou ons trouwens sterk verwonderen moesten doorwinterde Neil Young fans zich ook niet bekocht voelen met deze inferieure old timer muziek.
Mocht Neil Young voor de gelegenheid een stel ijzersterke nummers hebben geschreven, dan konden wij er misschien nog mee leven dat ze onder een laag gruis en stof zaten weggemoffeld, maar deze verzameling belegen songs heeft volgens ons geen enkel bestaansrecht.
Neil Young heeft ons gewoon twee keer bij ons pietje, want ‘A Letter Home’ bestaat niet alleen uit belabberde songs, ze zijn dan ook nog eens opgenomen met een budget van amper enkele dollars. Als fan zal u de low budget aanpak helaas niet voelen in uw portemonnee want u zal in de platenzaak natuurlijk wel de volle pot neerleggen voor dat vehikel, al dan niet in de zogenaamde Deluxe Editon (op vinyl, lekker retro, nietwaar?) waarvoor u maar liefst een slordige 150 EUR zal moeten veil hebben. De Neil heeft gewoon geen greintje schaamte, zijn zelfstandig pensioentje zal er wel bij varen.
Wij vinden het ongepast en hypocriet dat een miljonair als Neil Young, die steevast peperdure ticketprijzen vraagt voor zijn concerten, zich engageert met zogenaamde budgetvriendelijke opnametechnieken terwijl hij elders ongegeneerd het geld uit de zakken van zijn fans roffelt.

Lo-fi is nu blijkbaar hip in bepaalde muzikale kringen en de Voice-O-Graph staat ten huize Jack White waarschijnlijk mooi te pronken tussen een Picasso en een Dali. Maar bij vele bands is de term lo-fi  eerder een noodzaak geweest om hun platen überhaupt te kunnen opnemen, zeker in het begin van hun carrière, want studio-opnames zijn voor een hele rits groepen altijd al haast onbetaalbare bedoeningen geweest. Wij halen ons enkele briljante low budget plaatjes voor de geest van pakweg Pavement, The Baptist Generals, The Thermals en quasi alles van Guided By Voices, om er maar enkele te noemen. Dit zijn de echte helden die met een uit noodzaak beperkt budget een pak lo-fi pareltjes op de wereld hebben gezet. Neil Young is gewoon een rijke stinkerd die samen met zijn al even gefortuneerde  vriendje Jack White, op wiens Third Man Records label dit bestofte onding verschenen is, een beetje zit te klooien met een nieuw speeltje en daar liefst nog wat extra centen aan verdient ook.

Versta ons niet verkeerd, wij zijn wel degelijk Neil Young fan (zeker als Crazy Horse in de buurt is), ook van Jack White trouwens mocht u er aan twijfelen, maar van ‘A Letter Home’ krijgen we ‘t schurft. Als we iets echt authentieks willen horen, dan zullen we wel Robert Johnson opzetten. Diens tijdloze bluesklassiekers zijn destijds waarschijnlijk ook in zo een gebrekkig krot opgenomen maar voor hem was er toen gewoon niets anders.

Het ontembare muzikale brein van duizendpoot Mauro Pawlowski heeft nog maar eens ongewassen baby gebaard. Van zijn Hitsville Drunks uitstapje zijn wij niet echt onder de indruk, te poppy, maar met deze ruwe bolster hier zijn we meer te paaien. Pawlowski is deze keer gaan aankloppen bij Steve Albini en dat is er duidelijk aan te horen. De Albini stempel is er nogal vet opgedrukt, zet “Phone Call From A Ruin” op en vraag u luidop af of hier misschien de nieuwe Shellac voor uw neus ligt. De drums bonken kurkdroog, de bas dreigt voortdurend en de gitaren zijn snerpend en gierend. Maar ook de typische Mauro waanzin tiert welig, dit plaatje neigt terug naar de primitieve en onbesuisde chaos van Evil Superstars, en dat was al heel lang geleden.
De combinatie van deze twee legendarische dwarsliggers levert vuurwerk op waarbij de gensters alle kanten tegelijk opspatten. We weten het, Mauro is een man van vele gezichten, maar in deze gedaante hebben we hem het liefst.

Het was zowat 5 jaar geleden dat wij de baardrockers in hetzelfde Vorst Nationaal nog aan het werk zagen. En een beetje jammer, haast niks is er veranderd. De setlist was nog nagenoeg dezelfde, met uitzondering van een drietal nieuwkomers (“I Gotsta Get Paid”, “Flyin’ High” en “Chartreuse”) uit die fameuze,  door Rick Rubin geproduceerde laatste plaat ‘La Futura’. Eigenlijk hadden wij stiekem gehoopt dat ‘La Futura’ een wat meer prominente plaats zou innemen in het hele gebeuren, want het is een verdomd sterk en levendig album. Maar ZZ Top hield er aan om vast te houden bij de klassieke greatest hits opzet waarmee ze nu al meer dan twintig jaar de wereld rond trekken. Als je bij één band de term ‘voorspelbaar’ mag bovenhalen, dan is het ZZ Top wel.

Maar goed, het zijn natuurlijk klasbakken en hun muzikale bagage is nog groter dan hun imposante baarden. Als geen ander wist het trio die zompige sound te produceren, Billy Gibbons gromde nog als de besten en zijn gitaar klonk ook nog altijd lekker smerig. Dusty Hill baste als een jong veulen en mocht met zijn gemene stem ook weer de all-time favorite “Tush” naar zijn hand zetten. De vertrouwde simultane pasjes, ook weer één van die handelsmerken, waren ze heus nog niet verleerd en de eeuwige zonnebrillen zijn waarschijnlijk gewoon op hun hoofd vastgegroeid.
Voor ons klonken de heren nog steeds op hun best wanneer ze zich met volle overgave op de blues stortten, “Jesus Just Left Chicago” en vooral de Muddy Waters cover “Catfish Blues” hadden het brandend vuur van de blues in zich hangen. En met “Foxy Lady” bracht ZZ Top prachtig hulde aan Hendrix, de song barstte uit al zijn voegen en was zonder meer één van de hoogtepunten van de avond. Nog zo eentje, “La Grange”, de vette klassieker uit de oude doos, werd met een overdosis aan rock- en bluesvuur naar hogere kringen getorpedeerd, hoewel drummer Frank Beard op een gegeven moment even niet bij de les was en compleet naast het ritme klopte (’t is ook maar een mens, en bovendien al een jaartje ouder).
Natuurlijk ging Vorst Nationaal uit zijn dak bij “Gimme Al Your Lovin’”, “Legs” (met die leuke witte wollen gitaartjes) en “Sharp Dressed Man”, om een millionseller als ‘Eliminator’ kan men nu eenmaal niet omheen.  Die songs waren stuk voor stuk wereldhits in de jaren tachtig en zorgden toen gelukkig nog voor de nodige portie gemene rock tussen al dat eighties plastiek. Ook in Vorst bleek dat dergelijke tijdloze songs nog niks aan kracht hebben ingeboet en voorzien waren van een hoge kwantum vet alsook van een stel nijdige en vlijmscherpe solo’s van de immer coole en wederom fantastische Billy Gibbons.

Dit was eigenlijk een typische ZZ Top gig, zeer voorspelbaar en half op automatische piloot, maar altijd weer interessant omwille van die zompige southern-sound die doordrongen is van de blues. De fans wisten perfect wat ze mochten verwachten, en dat kregen ze ook.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/zz-top-25-06-2014/
Organisatie: Gracia Live