Piano virtuoos Jean-Francois Maljean drukt al vele jaren zijn stempel op de muziekwereld.  Hij is afkomstig uit Verviers en werkte lange tijd samen met Pierre Rapsat voor hij zijn eigen carrière uitbouwde en ontwikkelde.
In februari 2020 bracht hij een lied uit, in duet met zijn dochter Noémie, ter ondersteuning van de stad Wuhan, die zwaar getroffen was door de Covid-19, ‘Chime of the dawn bells’. Onlangs kwam de solo schijf 'Living Together' uit, een parel van piano in zijn puurste vorm .

In de opbouw van de songs staat natuurlijk de piano centraal.  Jean-Francois brengt een klankentapijt dat je emotioneel diep raakt.. De titelsong “Living Together” is er eentje van pure eenvoud.en diepgang.
Zijn piano left, door de speelse klank en de emo tussenstukken. Hij experimenteert ook , en brengt je in vewondering. Hij houdt ervan de comfortzone te verlaten en grenzen te verleggen, wat het geheel avontuurlijk maakt. Hij werkt gedreven naar een climax toe of houdt het ingetogen, pakkend, mooi.
Wat een kunde, klankenspectrum en een fijne,  kleurrijke variatie. Het maakt 'Living Together' groots. Luister maar naar wondermooie songs als “Pour Laure”, '”Wallonia”, “Waves”.

Jean-Francois Maljean is een uitzonderlijk pianist , componist en muzikant.

De Amerikaanse singer-songwriter Ethan Gold maakte in 2011 zijn veelbelovend debuut met het album 'Songs From A Toxic Apartment'. Kort daarna was hij betrokken in een spijtig ongeluk en liep hij een hersenletsel op.
Zeven jaar na dat ongeluk was er het coveralbum 'Live Undead Bedroom Closet Covers' en het jaar daarop verscheen de instrumentale synthesizerplaat 'Expanses (Teenage Synthstrumentals)'.
Nu is er dan eindelijk een volwaardig tweede album 'Earth City 1: The Longing'. Zoals de plaat aangeeft, is er een eerste deel, dit in kader van een trilogie. 
Ter gelegenheid van de release van het eerste deel hadden we een leuk gesprek met Ethan van zijn vele reizen, waarover deze trilogie gaat , surplus een tip over hoe je ervoor zorgt dat je de volgende ochtend je dromen blijft herinneren. Een boeiend gesprek trouwens.
Het interview kun je hier nog eens nalezen 

Hoog tijd om ook het prachtige album 'Earth City 1: The Longing' onder de loep te nemen.
Ethan bewandelt een  weemoedig pad op songs als “Bright & Lonely City” en  “Alexandria & Me”. Dromerige songs, die je doen verlangen naar lange winteravonden aan het haardvuur. Emotievol material dus. Je hoort het verder op “Our Love is Beautiful”, “It's never enough” en “Storm Coming'”.
Soms is het donkerder van aard ; of kan aanstekelijker, opzwepender zijn, luister maar naar "Firefly"; het is een tip voor deel twee. Ethan liet ons in het interview weten, '' Ja, een beetje een hint voor deel twee , energetisch misschien. Je bent een goede luisteraar. Als ik naar albums luister, alsof ik op reis ga, is het belangrijk om het bloed te laten stromen. Verschillende tempo's, en dat soort dingen zijn nodig. Ik wilde momenten in de platen hebben die de energie aanwakkeren, en dat is een nummer dat een kleine uitbarsting van energie geeft. In elke plaat waar ik echt van hou, zijn er nummers die totaal verschillend zijn."
We horen hier energieboosts, kleine uitbarstingen en ingetogenheid o.m., “Storm Coming”, alsof je een wandeling maakt en de zaken rondom je bekijkt, opneemt , zonder al te veel wild geloop . Op “In New York” komt het jachtige iets naar boven  Maar voor de rest vermijdt Ethan dit bewust.
Het is een intieme, melancholische, kleurrijke plaat .

Tracklist: Bright & Lonely City 03:18 Alexandria & Me 03:51 Our Love is Beautiful 04:08 It's Never Enough 04:18 Storm Coming 03:40 Pretty Girls 03:28 Firefly 03:45 Living Without You 04:04 Terese 03:09 It's Okay, Sid 02:49 In New York 03:06

Zijn The Stranglers een retro-band die live vooral hun oude hits moeten brengen? Die nog enkel het nieuws halen als één van hun oorspronkelijke leden het loodje legt? Think again. Luister naar de bijtende single “This Song”. Het is een militante, grofgebekte, rauwe breaking-up-song die inzake intensiteit eerder aansluit op het begin van The Stranglers (“Something Better Change” en “No More Heroes”) dan op pakweg “Always The Sun” of “Skin Deep”.
Er zit een nieuw album aan te komen (‘Dark Matters’), dat een ode moet zijn aan de vorig jaar overleden toetsenist Dave Greenfield.
The Stranglers spelen op 30 oktober op Sinner’s Day in Sint-Truiden.
Geen zorgen als je niet meteen de ‘zanger’ herkent in de video. Dat is voetbal-legende Stuart Pearce (van o.m. Nottingham Forrest) die de rol van zijn leven speelt.

https://www.youtube.com/watch?v=5fMiCcPO5tY

Mauger’s single “Tomorrow’s Gone” is een nieuwe parel aan de kroon van MayWay Records. Dit viertal uit het Gentse grossiert in eenvoudige, intimistische dreampop. Twee van de bandleden (Jan Duthoy en Jacob Nachtergaele) speelden jarenlang bij Absynthe Minded en dan weet je al ongeveer welk vlees je in de kuip hebt. In 2019 was Mauger’s debuutplaat ‘Sunday Competition’ één van de eerste wapenfeiten van MayWay Records.
De singles van dat album (“Streets Run Dry”, “Route Du Soleil” en “No Time To Look At You”) vonden makkelijk hun weg naar Radio 1 en dat zal voor deze nieuwe trage indieballad vermoedelijk niet anders gaan.
Een klein verhaal, een dunne tranche de vie die op een bijzonder eerlijke manier kan overtuigen.

https://www.youtube.com/watch?v=Hk4b3kpSCSo