De mooie blonde adonis Michiel Libberecht met zijn meeslepende en in melancholie gehulde stem doet menig meisjesharten sneller slaan. Maar de Michel en de band hebben meer te bieden dan dat alleen. Live zijn ze gegroeid en muzikaal ook wat te is horen op dit eerste full album. Met de EP en de talloze singles zou je denken dat ze al een hebben maar niet dus.
Opener “Big Enough” werd al goedgekeurd en “Bright Lights” met Meskerem Mees en die warme bas op de achtergrond ook. Maar is nog meer lekkers te ontdekken zoals “Are You Lonely too”. Een uptempo song met een warme schreiende gitaar en dito stem. Een song dat live ongetwijfeld de boel zal aanzwengelen. Een top song met eveneens een goed spelende ritmesectie. “If We Hadn’ t Met” is een track van hetzelfde kaliber en verreweg de zwaarst rockende song van het album (naar Mooneye normen). “Only Because of Her Eyes” is een midtempo nummer dat live zal uitnodigen tot meewiegen en zwaaien met de armen. Een refrein dat catchy is en blijft hangen in je hoofd.”Not The One” is terug uptempo en ondanks dat de tekst ook over de moeilijkheden van de liefde gaat heeft het nummer iets opzwepend en frivools.
Zoals je merkt staan er best wel een aantal uptempo songs op. De rest mag je als ballad of traag catalogeren maar daarom niet minder interessant. “When The Lights Turn Orange” is zo eentje. Het lijkt haast een lullaby met de stem en de gitaar op de voorgrond en de band in een ondersteunende rol. Ik hoor eveneens mooie samenzang in de song. “Fix The Heater” is een liedje dat langzaam opgebouwd wordt om naar een climax toe te werken. Met hier ook terug een aantrekkelijk en catchy refrein. Er wordt rustig en in eenvoud afgesloten met “Routine”.
Drie jaar na de Nieuwe Lichting is Mooneye klaar voor chapter 2 met dit album. Ze zijn zichzelf gebleven maar gegroeid tot een volwassen band. Ik ben benieuwd wat dat live zal geven.
Fix the Heater -single- (musiczine.net)
Big Enough -single- (musiczine.net)
Mooneye op kruissnelheid (musiczine.net)
ABBA is terug. Binnenkort met het nieuwe album ‘Voyage’, nu al met twee singles. Behalve de stemmen van Agnetha en Anni-Frid klinken de twee singles alsof de wereld in 1982, bij de split van ABBA, gestopt is met draaien: dezelfde heerlijke pop-composities, zeemzoete arrangementen, identiek afgestelde instrumenten, … De twee vrouwenstemmen herinneren ons eraan dat de bandleden inmiddels de zeventig voorbij zijn, maar je herkent ze wel meteen.
Herkenbaarheid is dus het absolute pluspunt van deze twee singles. Wat hebben we dit lang moeten missen. Bij zo’n muzikale comeback liggen de verwachtingen natuurlijk onhaalbaar hoog en lopen de emoties op. Kunnen we “I Still Have Faith In You” en “Don’t Shut Me Down” naast ABBA-klassiekers zetten als “Gimme! Gimme! Gimme!”, “Dancing Queen” of “Knowing Me, Knowing You” ? In alle eerlijkheid moeten we de nieuwe singles eerder in het rijtje zetten van “Head Over Heels”, “One Of Us” en “Under Attack”: degelijk dus, maar niet de hitsingles die je spontaan kan opnoemen of die je na 20 jaar nog steeds onder de douche staat te neuriën. Nog steeds sublieme popmuziek waarvoor andere artiesten met plezier een arm, been of nier zouden voor afstaan.
“Don’t Shut Me Down” is een zacht-kabbelende swing en heeft een sterke intro, maar zakt na een doorsnee refrein in en heeft een slot dat veel beter verdiende. “I Still Have Faith In You” is de sterkste van de twee nieuwe singles. Hoewel de titel universeel is, zullen vele fans er ook een boodschap van songschrijver Benny aan de andere bandleden in horen.
Blij dat ABBA terug is, maar hopelijk zit er in de rest van het album iets meer schwung.
ABBA - I Still Have Faith In You - YouTube
De Britse Toyah Willcox was in de jaren ’80 één van die Britse artiestes die ergens tussen de pop en new wave zat, een beetje als Kim Wilde na haar. Niet de bekendste naam in onze Lage Landen, maar ze leverde met haar band Toyah toch een paar verdienstelijke albums af. In 1981 scoorde de band in de UK met 'It's a Mystery' en 'I Want to be Free'. We waren haar hier al lang uit het oog verloren toen ze in volle coronacrisis opdook in Youtube-filmpjes met haar echtgenoot Robert Fripp, de gitarist van King Crimson. Ze namen in hun keuken samen covers op van popklassiekers als “Enter Sandman” van Metallica, “Sweet Dreams” van de Eurythmics, “Love In An Elevator”, “Sharp Dressed Man”, ... Als je ziet welke van die video’s het populairst zijn, weet je meteen ook dat het niet altijd voor de puike cover is, maar soms ook voor andere troeven die Mevrouw Willcox in de strijd gooit.
Maar we wijken af. Toyah heeft een nieuw album uit en dat is een heel goed album geworden. De songs werden geschreven door Willcox en Simon Darlow, die ook in de jaren ’80-bezetting van Toyah zat. Het spectrum gaat van glamrock (op “Zoom Zoom”) tot synthpop (“Barefoot On Mars”) en de composities zijn ouderwets degelijk, met interessante intro’s, knappe melodieën en arrangementen en ook de lyrics houden steek. Verwacht wel geen grote emoties of filosofische bespiegelingen, maar er zit muzikaal en in de lyrics alvast meer vlees aan het been dan bij menig nieuwe popartiest(e). Fripp speelt gitaar en dat is bij momenten fantastisch. Je wordt niet gitarist bij King Crimson omdat je ‘een beetje’ gitaar kan spelen.
De songs die het snelst kunnen overtuigen, zijn “Levitate”, “Space Dance”, “Kill The Rage” en “Rhythm In My House”. “Summer Of Love” is dan weer net iets te cheesy in de lyrics en arrangementen.
Voor veel Belgische muziekliefhebbers zal Toyah vandaag een ontdekking zijn. Check zeker haar oude werk (bv. album ‘The Anthem’), maar geef dan ook dit album zeker een kans.
https://www.youtube.com/watch?v=yF84u5PmloU
Mooneye leverde de laatste twee jaar enkele mooie singles zoals “Black River”, “Thinking About Leaving” of het mooie duet “Bright Lights” met Meskerem Mees. De overwinning van de Nieuwe Lichting in 2019 ligt nu, mede door covid, drie jaar achter hen maar er werd niet stil gezeten. Deze vooruitgeschoven single van het gelijknamige album dat er in september aankomt (10 september) is terug een pareltje van hetzelfde kaliber: melancholisch, warm en catchy.
Volwassener ook en de band klinkt heel hecht. Dat belooft voor het album.
Zowat 40 jaar na het eerste Stray Cats album blijft Brian Setzer nog altijd trouw aan die gouwe ouwe rockabillysound die geschapen werd door swingende rockers als Eddie Cochran, Gene Vincent, Carl Perkins en Johny Burnette, stuk voor stuk pioniers die al tientallen jaren onder de zoden van het rockabilly kerkhof liggen. Ook de hoes liegt er niet om, Setzer stuurt zijn retro-moto rechtstreeks richting fifties en komt aan in een ballroom-blitz van dansende meiden gehuld in opwaaiende jurkjes en stoere vetkuiven gehesen in leather jackets met de meest coole rechtopstaande kragen.
‘Gotta Have The Rumble’ is dus vertrouwde kost die gebracht wordt door een ervaren rot, een klasbak die zijn gitaar lekker laat rollen.
We kunnen misschien wat morren dat het allemaal een beetje te clean klinkt, een iets rauwere sound had best wel gemogen, maar toch is dit wederom dikke fun. Echt wel het soort plaatje dat we van Brian Setzer mochten verwachten. Niet meer, maar zeker ook niet minder.
En als u ons nu wil excuseren, we gaan op zoek naar de haargel.
Trad Records doet voornamelijk, gelet op hun naam niet zo verwonderlijk, in folk en volksmuziek. Daar valt deze Naragonia ook onder. Pascale Rubens en Toon Van Mierlo vormen de band. Om aanvullingen en variatie te brengen nodigen ze veel gastmuzikanten uit. Waaronder Guy Swinnen (ja van The Scabs), wat familie en vrienden. Karakteristiek is het gebruik van de diatonische accordeon. Deze plaat is hun negende sinds 2003.
De nummers die ik hoor zijn nu eens speels zoals op de opener “Gooik” en dan weer somberder zoals tijdens “Alio”. Ook soms dramatisch en verbeeldend zoals op “De Poort van de 4 Vuren”’. Sterke track trouwens. Op “songlines” horen we Guy Swinnen die mooi blend met de begeleidende muziek. Je vergeet zijn verleden als rockzanger. Geslaagd wat mij betreft. Zo ook op het duet “We Map The Stars” dat een mooie ballad is geworden. “Amaris” werkt geduldig naar een climax toe om er dan net terug weg te zakken. “Tout Le Temps” lijkt op een Franse chanson met zijn piano, zang en andere . Voor de zang tekent Pascale Rubens present. Charlotte Van Mierlo voegt met haar zang een moderne toets aan “The Swallow”.
In totaal 14 songs waarvan twee derde instrumentaal zijn. Instrumentaal betekent zeker niet saai want ze steken er veel gevoel en melodie in.
Wat kan ik zeggen over dit? Goed gemaakt en divers maar toch telkens is hun specifieke sound aanwezig. Een aanrader voor wie op zoek is naar organische, folk muziek.
Folk, traditionele muziek
The Guesthouse Sessions
Naragonia
Enkele maanden na de veelbelovende single “A Visit” is Nneema daar met een EP. Zes nummers die schipperen tussen retro soul en donkere jazz en die je meenemen naar ergens in de jaren ’70 of begin ’80, toen die genres nog gemeengoed waren op de nationale radio. De tijden van sterke vrouwen met gouden stemmen, die vaak ook nog iets te vertellen hadden. Arteha Franklin, Randy Crawford, Anita Baker, Oleta Adams, … Nneema weet die groove en de onbevangenheid van die periode te laten reïncarneren. De verhalen op ‘Ear Of Clay’ zijn universeel: de liefde, het leven, goede en slechte herinneringen, weemoed en verlangen, … de blues, …
De band speelt voortreffelijk en elkeen krijgt momenten om te schitteren en om in de schaduw te vertoeven. Inzake songwriting is dit bovengemiddeld goed. De goals worden echter vooral binnengekopt door zangeres Emilie Leysen. Wat een stem en wat een emotie die zij in deze songs weet te leggen.
In de review van de single gaven we al Blue Blot aan als referentie en Nneema profileert zich op deze EP als een waardige opvolger.
A Visit -single- (musiczine.net)
Mijn favorieten op deze EP zijn behalve de vooruitgeschoven single “A Visit” nog het funky “N.E.N.O SACCO” en “Bad Girl’s Lament”.
Er komt binnenkort een film uit over Aretha Franklin. De hoofdrol is voor actrice Jennifer Hudson, die al in verschillende eerdere producties schitterde. Voor haar rol in ‘Dreamgirls’ won ze de Academy Award voor Best Supporting Actress. Hudson acteert niet enkel fantastisch, ze zingt ook fantastisch. ‘Respect’, de soundtrack bij de film Respect is dan ook volledig door haar ingezongen. Behalve 17 Aretha Franklin-covers staat er ook één eigen nummer van Hudson op dit album: "Here I Am (Singing My Way Home)",
Voor de fans van Aretha Franklin is de soundtrack ‘Respect’ daarom waarschijnlijk een album dat een dubbel gevoel oplevert. Leuk dat Jennifer Hudson zo dicht bij de originele opnames van Aretha Franklin komt, maar hoe goed ze ook is, ze is geen Aretha. De echte fans blijven misschien vasthouden aan hun liefde voor het origineel.
Het album bevat alle te verwachten hits: “Respect”, “(You Make Me Feel Like A) Natural Woman”, “Chain Of Fools”, “Think”, “Spanish Harlem”, “I Say A Little Prayer” en “Amazing Grace”.
‘Respect’ is een mooie verzameling covers en een leuke herinnering aan een ongetwijfeld goede film. Maar misschien doen we met die vaststelling dan weer Jennifer Hudson te kort, want ze zingt hier echt wel de sterren van het da ken dat ene eigen nummer is ook wel heel goed.
De Belgische metalband October Changes heeft de nieuwe single “Medusa” uit. Het is een gothic/industrial versie van een symfonische powerballad met een hoofdrol voor zangeres Wendy. Het wisselt tussen breekbaar en lieflijk in het begin en gevaarlijk en (licht) agressief in de finale.
Dit is inhoudelijk het vervolg op de eerdere single “The Dark Paradise”, maar muzikaal klinkt de nieuwe single veel klassieker en tegelijk meer matuur dan de vorige singles. Op “The Dark Paradise” hoorden we deze band nog grenzen verleggen door te jongleren met techno en metalcore. Die scherpte mist de nieuwe single dan wel.
“Medusa’ is een sterke single. Na een handvol van die sterke singles wordt het tijd om kleur te bekennen op een full album. Wij kijken er alvast naar uit.
https://www.youtube.com/watch?time_continue=85&v=vl_zXBkiwoY
Chris De Burgh zal tot het eind van zijn dagen herinnerd worden als de zanger van “The Lady In Red”, een wereldhit in 1986. Weinigen weten dat hij daarvoor en vooral daarna nog een hele carrière uitgebouwd heeft met tientallen degelijke albums. Zijn jongste album is een thema-album rond de legende van Robin Hood. Chris De Burgh is een afstammeling van Hubert De Burgh, mogelijk één van de mannen die achter Robin Hood aanzaten, voor zover de legende op waargebeurde feiten is gebaseerd.
De Burgh werd gevraagd om muziek te schrijven bij een Duitse musical over Robin Hood. Hij borduurde daar op voort en zo kwam hij uit bij liefst 23 songs (vermoedelijk meer dan er in de musical aan bod komen). Een paar zijn herwerkingen van eerder door De Burgh opgenomen songs die wel in het concept passen. Een beetje overdaad? Misschien wel.
Muzikaal is dit degelijke, brave folkpop, maar weinig grensverleggend. In de meeste songs staan de verhalen central en De Burgh weet die met een zekere ingehouden passie en overtuiging te brengen, toch als je weet dat ze geschreven zijn met het uitgangspunt dat ze voor een musical bedoeld zijn, waar de emoties doorgaans uitvergroot worden. Chris De Burgh is een degelijke componist en zanger, maar het had geen kwaad gekund om een paar versies met de musical-cast toe te voegen. Het duet “I’m Falling In Love (All Over Again)” is o.m. een welgekomen afwisseling.
Het is moeilijk om er één of twee uit te pikken, maar het treurende “Where My Last Arrow Falls” roept het meeste emoties op. Voor andere tracks, zoals “We’ve Got The Money” moeten we hopen op een cover door de Dropkick Murphys.
Brent Beukelaer is als Brent Buckler de stem en songschrijver van The Radar Station. Met die band won hij Stu Bru’s Nieuwe Lichting in 2020 en bracht hij het prachtige debuutalbum ‘Life Inside A Tornado’ uit. Zo snel na dat album een solo-uitstap in het Nederlands lijkt een ietwat vreemde zet in zijn carrière, maar je voelt dat deze songs al lang zaten te broeien in Brent’s brein.
Brent Beukelaer brengt op ‘Heen Zonder Weer’ kleine verhalen uit een alternatief universum dat net om de hoek ligt of maar één dag geleden lijkt. Als een diaprojector die vanonder het stof wordt gehaald. Brent Beulelaer geeft aan dat hij voor dit solo-werk werd geïnspireerd door artiesten als Nick Drake, Spinvis, Boudewijn De Groot, The National en in het bijzonder Lieven Coppieters (met zijn legendarische, onlangs heruitgebracht album ‘Jus d’Orange’ uit 1976). Wij gaven bij de singles voorafgaand aan dit album ook al enkele referenties op waar we na het horen van dit album nog steeds achter staan: Zjef Vanuytsel en Augustijn. De geest van een Dimitri Van Toren waart ook rond, op “Klein Maar Gigantisch“. En we vullen aan met Bram Vermeulen, voor het spelen met taal en het verbeeldende vermogen.
Dat spelen met taal is mooi. Fragmenten als ‘samen een verleden opbouwen’ (ipv een toekomst) en een songtitel als “De Verwelkoning“ zijn het peper en zout van dit album. Tegelijk moet je als luisteraar wel goed bij de les blijven. Beukelaer’s stem is van dik velours en bij The Radar Station heb je vaak al genoeg aan wat tekstflarden om de richting te ontwaren. In het Nederlands struikel je wel eens over hetzelfde mompelende zingen en mis je de leukste zinnen. Maar elk vogeltje zingt zoals hij gebekt is. Die herkenbare diepwarme stem is tegelijk zijn handelsmerk en de ploeg achter dit album heeft netjes alle wit ingekleurd dat overblijft als Beukelaer zingt.
De hoekige, stuiterende rock van “Kunst Der Keuze“s doet denken aan TC Matic en Aroma Di Amore. In het mysterieuze “Oerwoud Van Niks“ klinkt de echo van ‘Bij Nacht En Ontij’ van Boudewijn De Groot en Zjef Vanuytsel’s “Zotte Morgen“. De mooiste momenten – bovenop de eerder uitgebracht singles – zijn “Het Blinker Meisje“ en “De Schemering“.
Benieuwd of Vlaanderen dit solowerk van Brent Beukelaer net zo zal omarmen als dat van The Radar Station. Ook als dat niet gebeurt, blijft dit een fijne ontdekking.
Lore De Raeymaekers begon met een paar covers op Youtube te zetten: dodie, The Tallest Man On Earth, Coldplay, … Vandaar gaat het verhaal in sneltreinvaart naar ‘Heartbreak And Home’, haar eerste album als Arnisty.
Een paar songs op dat debuut zijn hemelse ontdekkingen. “Back And Forth” en “Second Home” klinken als akoestische versies van de dreamy fluisterpop van This Mortal Coil. “Push Myself Down” had een albumtrack van de vroege Kristin Hersh kunnen zijn. Met net iets meer stemvolume en grinta zou Arnisty’s pianoballad “Realise” naast het beste werk van Bette Midler kunnen staan. In deze brave versie lijkt Arnisty net te veel op pakweg Birdy.
Het gaat bij die vergelijkingen om meer dan overeenkomsten in de stem. Inzake songopbouw en (soms zuinige) arrangementen hoor je een muzikaal heel mature jongedame die keuzes durft maken en die die keuzes dan ook omarmt. De introspectieve lyrics zijn al prima en daarin zit er misschien ook nog wat groeimarge.
Het zijn niet allemaal oogverblindendende parels op ‘Heartbreak And Home’. Een paar keer laat Arnisty zich te ver leiden door haar speelse enthousiasme en haar blote voeten/wilde haren-adagio. “Room” en “This Is Me” komen daardoor uit bij een ietwat doorsnee hippie-kampvuur en slaapkamer-dagboek-gevoel. “Not A Lovesong” heeft goeie lyrics, maar loopt een beetje verloren in de verschillende ritmes.
Arnisty houdt het op haar debuutalbum bewust klein en onschuldig. Nu ze uit haar schelp is gekomen, moet ze haar talent en haar verhalen de wereld laten veroveren.
https://arnisty.bandcamp.com/releases
Lizz (Liselore uit het Brusselse) bracht zopas “the Valley” uit, nadat ze in mei reeds “Outside” uitbracht. Deze nieuwe single vind je zowel op Spotify als Bandcamp. Het opnieuw akoestische nummer begint veelbelovend. Mooie stem, goed Engels, … beetje jammer dat er geen echte ontknoping zit in de lyrics en ook de sobere begeleiding zakt voorbij halfweg wat in. Met « Outside » wist Lizz de aandacht langer vast te houden. Met de juiste ploeg erachter (extra muzikanten, leuke arrangementen, …ietsje minder braaf) komt dit wel goed.
https://lizzofficialmusic.bandcamp.com/track/the-valley
Wat als we Eefje De Visser, Garbage en Lilly Allen zouden kruisen? Dan zouden we misschien bij Nylon Six uitkomen. Een duo waarvan zangeres Lasashka uit Nederland is. De andere helft van het duo is David K. en die woont in de USA. Ze ontmoetten, zoals zovelen dezer dagen, via het internet. De twee songwriters huurden sessiemuzikanten in om alles deftig op te nemen in o.a. Chicago, Berlijn en Amsterdam.
Het resultaat zijn vier deftige songs die tussen synthpop, funk, melancholie en meer donkere muziek beweegt.
De opener is “We Are Smart”, een luchtig synthpop nummertje met een diepere songtekst over vervuiling en zoeken naar oplossingen hiervoor. Het volgende nummer “Meer” is in het Nederlands gezongen en gaat qua opzet richting een Garbage light uit. Een donkere track dat gaat over nooit genoeg hebben. “Moving To Mars” heeft wat funky elementen in zijn DNA en is catchy. Een nummer dat na enkele beluisteringen zich in je hoofd nestelt. “Adem Tekort” gaat over de zin van het leven en er leren mee omgaan. Een aangenaam uptempo liedje.
De songs zitten vakkundig in elkaar. De teksten hebben iets te vertellen; iets wat in dit genre minder voorkomt. Ze heeft een aangename zangstem. Nu zingt ze in het Engels en in het Nederlands. Ik zou niet weten wat er het best bij past. De zang klinkt immers ook vloeiend in het Nederlands. Om internationaal te gaan zou ik dan het Engels voor nemen denk ik zo.
Een mooie release waar enkele songs niet mis zouden staan op de radio.
Nederlands 
Français 
