Dee Gees is het disco-alter ego van de Foo Fighters. Op ‘Hail Satin’, een release voor Record Store Day, coveren ze vijf bekende tracks van de Bee Gees: “You Should Be Dancing”, “Night Fever”, “Tragedy”, het iets minder bekende “Shadow Dancing” (een solo-nummer van Andy Gibb) en “More Than A Woman”. Op de B-kant krijg je nog live-versies van Foo Fighters-tracks. Al voor de release was deze vinyl heel gegeerd bij verzamelaars.
De Foo Fighters die de Bee Gees coveren, het zal ongetwijfeld leuke momenten opgeleverd hebben in de studio, met Grohl die nu eens met een hoog stemmetje zingt. Toch is het meer dan een grap. Grohl en zijn kornuiten hebben er flink wat moeite in gestoken en de covers getuigen van enig respect voor de kwaliteiten van het origineel. De Foo Fighters hadden makkelijk hun luide gitaren kunnen toevoegen, maar de meeste covers blijven dicht tegen het origineel, wat misschien ook een beetje een gemiste kans is. De vijf Bee Gees-covers zijn tegelijk een beetje grappig en toch heel goed gedaan.
De live-versies van de Foo Fighters-nummers voegen maar weinig toe aan het concept van de Dee Gees en zullen niet voor elke fan een meerwaarde zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=p4DeaXf1FzE
Intergalactic Lovers liet ons vier jaar wachten sinds hun vorige release. In die tussentijd zijn ze verveld van een gitaarband naar een synth-driven popband. Toegegeven, dat zat al wat in hun laatste releases, maar op de nieuwe single “Bobbi” is het nog wat duidelijker en nadrukkelijker. Er zijn ook heel wat aspecten die niet veranderd zijn: de mystiek in de lyrics, de typische magisch-zweverige songstructuur, de passie in de stem van Lara Chedraoui.
De nieuwe single klinkt vooral nog heel erg als de ‘oude’ Intergalactic Lovers en dat is een compliment. Laat dat full album maar komen.
https://www.youtube.com/watch?v=gZXK2Ew1MjA
Asermoietuitkomt is sinds 2020 opnieuw actief en de 2.0-versie van deze Nederlandstalige punkband is heel productief. Na het full album van vorig jaar is er nu al opnieuw de EP ‘Ode Aan Evelien’. Die Evelien is de Eveline die enkele BV’s zover kreeg dat ze pikante video’s en foto’s naar haar/hem mailden en die werden dan online gegooid. Dat niet zo fraaie sexting-verhaal levert bij Asermoietuitkomt een leuke parodie op waarin ook de zanger van Asermoietuitkomt met (enkel?) zijn witte kousen aan verstrikt geraakt in de netten van Evelien.
Het corona-nummer “Corona” kan mij minder bekoren en “Multinational” is een beetje basic anarchopunk in de lyrics en uitvoering. Wel helemaal een schot in de roos – voor mij – is “Ballenbad”, een eenvoudig maar hilarisch verhaaltje over het zichzelf te serieus nemende ‘hoofd van de security van het ballenbad’, dat ook nog een heerlijk uptempo gebracht wordt.
Met twee heel degelijke releases in korte tijd krijgt Belgian Asociality zware concurrentie van deze Asermoietuitkomt.
https://asermoietuitkomt.bandcamp.com/releases
Vexillum weet het genre powermetal elan te geven door er folkloristische invloeden aan toe te voegen en de verhalen spannend te maken en te houden. Dat horen we dus op het album 'When Good Men Go To War'. Eerder verscheen de meta opera 'UNUM ' , wat een meesterwerk bleek. De strakke lijn blijft behouden op de opvolger.
“Enlight the Brivouac” zet het meteen stevig in de verf, een perfect huwelijk tussen power metal en folk.
De multipele vocals maakt het ook bijzonder, je begint de songs prompt mee te brullen. Af en toe is er ruimte voor een fluitspeler, doedelzakblazer, of een ander folk getint instrument. Het komt het verhaal ten goede. “Voluntary slayve army”, “Last bearer's song” en “Flaming Bagpipes'” passen hierin. Op elke song voel je de adrenaline opborrelen.
Vexillum biedt een intense aanpak om je mee te sleuren in hun verhaal. “The Tale of the Three Hawks” is een fantasieprikkelend nummer.
De Italiaanse band biedt dus een uiteenlopend, kleurrijk palet aan in het genre die een breed publiek kan aanspreken.
Tracklist: 1 Enlight The Bivouac 2 Sons Of A Wolf 3 Voluntary Slaves Army 4 When A Good Man Goes To War 5 Last Bearer's Song 6 The Deep Breath Before The Dive 7 Prodigal Son 8 Flaming Bagpipes 9 With My Hands 10 The Tale Of The Three Hawks 11 Quel Che Volevo
22 for Silicon Alone is het project van Alexis Pfrimmer; Hij is auteur, componist, performer, producer, regisseur en woont in Brussel. Hij bracht nu zijn eerste elpee uit, ‘Only Dark Matters’. Een plaat vol verrassende wendingen , zo blijkt . Elk nummer heeft zijn eigen atypische combinatie van stijlen en toch lijkt niets onsamenhangend. Het is een meesterlijk, origineel patchwork, grotendeels beïnvloed door rock en ondersteund van heavy metal, lichte jazz, drum&bass en zelfs EDM. Je krijgt zelfs de indruk deel te nemen aan de soundtrack van een film zonder beelden. We hadden onlangs nog een fijn gesprek met Alexis hier
Hoog tijd om ook de plaat onder de loep te nemen. Zoals aangegeven staat de plaat bol van muzikale stijlen . “Pont De Lianes” is er zo eentje. Het geheel klinkt poëtisch in het Frans, Engels, soms gedrenkt in chanson. Boeiend, mysterieus en messcherp. We worden in die bevreemdende sfeer ondergedompeld op “Lapazule” en op “In Every terms”.
“D'anges et de Morts” klinkt ingetogen, onaards, luguber zelfs .
Alexis durft te experimenteren. Het geheel wordt omschreven als poëtische art space rock, met een Franse tintje. Luister maar naar “Flagrants Délices”, “Intra Venus” en het afsluitende “Only Dark Matters”.£
Soms is er sprake van een spookachtige wereld van donkere landschappen als je het allemaal beluistert; Donkere, mysterieuze materie die intrigeert …
Alexis omschrijft zelf: ''Mysterieus, mystiek en melancholisch klinkt het. Mijn invloeden zijn breed en reiken veel verder dan het muzikale kader. Poe en Kafka zijn er o.m. bij. Ik hou ook van de films van Tarkovsky, Lynch of Maya Deren, omdat hun werken uitnodigen tot een innerlijke reis, en deze stap van introspectie motiveerde het schrijven. Dit verlangen om de wereld te ondervragen vanuit mijn eigen tegenstrijdigheden"
Een filmische noire plaat dus …
Tracklist: 0+1=2 03:04 Lapazule 04:03 In Every Terms 03:53 D'Anges et de Morts 03:49 Pont de Lianes 02:57 Flagrants Délices 05:13 Intra Venus 04:26 Only Dark Matters 04:04 Extra Venus 08:58 Plenty of Time to Die 04:41
Art Space Rock
Only Dark Matters
22 For Silicon Alone
Luke ‘Skyscraper’ James was voormalig frontman, zanger, gitarist van de punk/new wave pioniers Fàshiön , en hij toerde in de vroege jaren 80 met The Police, Duran Duran, U2, The B52's, The Cramps, Joy Division, The Fall en vele andere baanbrekende acts.
Ricky Humphrey (Ishkah, Nature Kills, Rise), producer, muzikant, componist en arrangeur, nam contact op met Luke om te praten om samen te werken aan een nieuw project, This Twisted Wreckage. Met ‘Eight’ verkent de band een weg van verraad, isolatie, nepnieuws, angst, liefde, hoop en onderdrukking, verpakt in een muzikaal canvas van killer ritmes en melodieën.
Een amalgaan van pop en progressieve rock, het komt allemaal aan bod op het debuut, de soundtrack voor een pandemie, lockdown en die een overgang maakt naar de toekomst , wat die ons ook mag brengen. “Het is het sprankeltje licht in de rollende zwarte wolken van een dappere nieuwe wereld! “, lezen we in de biografie … Je kan niet omheen het donkere kantje binnen de muziek van This Twisted Wreckage.
Ze verwijzen naar de post punk en new wave op “Dancing with Angels”; “Brave New world”, “Honesty” en het springerige “Robogirl” klinken aanstekelijk. Algemeen is het geen sombere plaat geworden.
Luke heeft een poëtische stem, is een klasse verteller en weet te raken, net als een Nick Cave. Op “Honesty” grijpt hij trouwens bij het nekvel .
Ricky en Luk vinden elkaar blindelings puur muzikaal , als twee vrienden die aan het jammen slaan.
“Back Up Again”, “Through the wall” en het mooi afsluitende “Digging the same Hole” zijn intiem dansbaar.
Een pure nostalgie trip is het dus zeker niet geworden. Maar de liefhebber van het new wave/post punk genre vindt zich duidelijk terug in het materiaal . Ze pakken het hedendaags aan , maar toch … iets avontuurlijker mocht het wel zijn. Ondanks dit minpunt een voorname samenwerking.
PostPunk/New wave
Eight
This Twisted Wreckage
Tracklist: Dancing With Angels - Another Ride - Brave New World - Honesty - Robogirl - Back Up Again - Through The Wall - Digging The Same Hole
Anne Clark hoeft geen introductie meer. Al meer dan 40 jaar drukt ze haar stempel op de muziekwereld. Tijdens de covid lockdown in 2020, werd bij haar kanker vastgesteld.
Een feestelijke ‘40 jaar jubileum tour’ moest worden geannuleerd, samen met talrijke andere plannen. Het leven werd een strijd, een vechten tegen de ziekte.
Op dit moment begint Anne langzaam aan de opbouw , en begint ze ook weer nieuwe liedjes te schrijven met haar bandleden, Jeff Aug en Justin Ciuche. Het idee ontstond om klassieke nummers van Anne's carrière, nieuw geïnterpreteerd uit te brengen. Resultaat ‘Synaesthesia - Anne Clark Classics Re-Worked’.
Reden genoeg om er een leuk gesprek over te hebben. Het interview kun je hier nog eens nalezen
Hoog tijd om de plaat onder de loep te nemen.
“Entire World” is een voorbeeld hoe Ann haar poëtische teksten samenvoegt met elektronisch vernuft . We ervaren de plaat als een ontdekkingsreis doorheen haar oeuvre. Ingenieus, doordacht allemaal. Een kunst op zich. Het wondermooie “Heaven” of “Sometimes” leidt als het ware een nieuw leven door het klankenspectrum. De klassieker “Our Darkness” klinkt door de aanpak vernieuwend, fris en monter.
Opmerkzaam zijn de verrassende wendingen in de mix of remix binnen het poëtisch elektronisch wave kader. Ze gaat daadwerkelijk op avontuur. Een totaalplaatje om u tegen te zeggen , zonder de ziel in het nummer te verliezen. Klasse in één word!
Elektronic/wave
Synaesthesia - Anne Clark Classics Re-Worked
Tracklist
01. Entire World (Ballad Remix) - Thomas Ruckoldt
02. Take Control (Solomun Tribute Remix) - Solomun feat Anne Clarke
03. Wallies (Kickin' Mix) – herb
04. Orange Suns - Melting Rust Opera
05. Heaven - Andreas Bruhn
06. Sometimes - Sea Of Sin
07. Waiting - Yagya O
08. The Hardest Heart (2021 Revisit) - Blank And Jones feat. Anne Clark
09. Hope Road – Deadbeat
10. Virtuality - Johannes Brecht
11. A Community Of The Spirit - Svensyntetics O
12. Our Darkness (Marc Romboy Respect Mix) - Marc Romboy
13. Entire World Dance Remix - Thomas Ruckoldt
14. Sleeper In Metropolis - Robin Hirte
We citeren even ‘Ariel Bart (1998) is een Israelische componiste en harmonica speelster. Nadat ze cum laude afstudeerde aan de New School University for Jazz and Contemporary Music in NYC (mei 2020), nam ze haar debuutalbum op met daarop haar eigen composities. In het album, ‘In Between’, presenteert Ariel een unieke benadering van de mondharmonica en haar gecomponeerde melodieën die zijn geïnspireerd door de Europese jazztraditie en de Midden-Oosterse wereld.'
De mondharmonica is een bijzonder veelzijdig instrument, maar weinig muzikanten slagen erin hier boven de middelmaat uit te steken. Op uitzonderingen na als Toots Thielemans en Steven De Bruyn, blijkt Ariel Bart dit ongelofelijk sterk te beheersen.
De openingssong “Spiritual Wars” klinkt intens en dekt de lading, meteen een spirituele totaalbeleving. Ariel laat zich omringen door klasse muzikanten die haar muzikale wegen alleen maar versterken. Rond de mondharmonica worden piano, drums op oorstrelende wijze toegevoegd En de cello en dubbele bas brengen de sound tot een climax. “Colors Palette”, “'Stranger on the Hill” en “Deep Down” onderstrepen het.
Ariel Bart bezorgt je kippenvelmomenten, zoals enkel grootmeester Toots Thielemans dat kon. Meerwaarde is dat ze invloeden uit het Midden-Oosten verbindt met de Westerse cultuur, “The Year After” en het afsluitende “In Between” plaats je hieronder en ze verleggen grenzen in het mondharmonicaspel. Net als Toots zaliger gaat ze met het instrument op magische wijze om. Een muzikante om in het oog te houden …
Tracklist: Spiritual Wars - Colors Palette - Stranger on the Hill - Memory of a Child - Deep Down - The Year After - Intro (feat. Mayu Shviro) - In Between
We citeren even ''Anemic Cinema (genoemd naar de kortfilm van dadaist Marcel Duchamp) is een instrumentaal kwartet geleid door de in Gent gebaseerde gitarist/componist Artan Buleshkaj, die zich in dit project laat omringen door drie van de meest avontuurlijke jonge muzikanten uit de Belgische jazz/impro-scene: Rob Banken (altsaxofoon, klarinet), Steven Delannoye (tenorsaxofoon, basklarinet) en Matthias de Waele (drums).''
De band in het hokje 'jazz' duwen is hen, ondanks de duidelijke invloeden, tekort doen, een eerste vaststelling na het beluisteren van deze gelijknamige schijf.
Wat een spelplezier en variatie horen we … Improviseren wordt tot een ware kunstvorm verheven op deze EP. Een avontuurlijke trip. “Solenoid Creatures” is al een meesterwerk, waarbij de muzikanten elkaar blindelings aanvoelen. “Poéte Maudit” is evenzeer boeiend.
Een filmische weg bewandelen ze. Mooi, ingenieus en kleurrijk hoe de instrumenten elkaar vinden, de bedwelmende drums, de percussie, de saxofoon en de klarinet doen je wegzweven. Een hypnotiserende , verslavende inwerking. Ze behouden de aandacht door al die variatie en verrassende wendingen. Wat we nogmaals horen op de laatste song “Shrines and Effigies”.
De muzikanten Buleshkai, Rob Banken, Steven en Matthias houden ven experimenteren en tasten hun grenzen af. Een onaardse magie .
Anemic Cinema boeit en intrigeert in het genre en is duidelijk een meerwaarde.
Tracklist: Solenoid Creatures 04:08 Poète Maudit 06:06 Lattices 05:06 Enmity 04:26 Shrines and Effigies 05:01
Drie jaar na hun debuutalbum ‘Attempts At Speech’ is de Noorse postpunkband Duvel terug met het album ‘Duvel’. Het trio is gegroeid tot een kwartet. De vierde man speelt synths en dat is op het eerste gehoor misschien wel de beste zet van Duvel. Het extra laagje van de keyboards duwt de sound van Duvel nog wat dieper in de jaren ’80.
Het label zet deze Duvel in de markt als een kruising tussen Savages en Siouxie. In Belgische termen is dit de poppy versie van Whispering Sons of Dead High Wire. Het is catchy en uptempo, met hints naar de EDM van Solar Fake en zeker ook naar de synthpop van vroeger. Het is vooral minder zwaar op de hand dan de meeste Belgische postpunk. Op “U” klinken deze Noren zelfs een beetje als onze The Radar Station, terwijl ze op “All On You” en “Human” ergens tussen A-Ha en ABC thuishoren. Enkel “Elephant Island” rust op gruizige gothic rock en het is wachten op afsluiter “Eels” om wat dreiging te horen.
Als geheel is ‘Duvel’ net iets te gladjes en smooth, maar ook daar zijn vast fans voor te vinden.
Het nieuwe album van Marble Sounds komt pas volgend jaar uit, maar de fans kunnen zich inmiddels laven aan single “Quiet”. Daarop doet Marble Sounds waar ze al langer goed in zijn: mooie sfeerzetting, mooie harmonieën, puike indiepop-arrangementen met heel prominent aanwezige strijkers, een klein beetje mysterie en melancholie, … Het is voor Marble Sounds inmiddels een beproefd recept, maar het werkt nog altijd. De formule gaat nog wat dieper en breder en dat lijkt goed nieuws voor dat aanstaande album.
https://www.youtube.com/watch?v=zu7ec0CSZow&t=41s
De Nederlandse Aafke Romeijn is ook in België uitgegroeid tot een graag geziene artieste. Ze scoorde hits met de singles “Alles Went” (met rapper Sef) en met “Zal Ik Dan” (met Tom Pintens). Met haar vorige album ‘M’ (de soundtrack bij haar boek ‘Concept M’) kon ze zich profileren met de singles “Ameland” (met Spinvis) en de Noordkaap-cover “Een Heel Klein Beetje Oorlog”. Op haar nieuwe album ‘Godzilla’ doet ze het zonder duetten en dat is niet de enige reden waarom dit haar meest persoonlijke album ooit is.
‘Godzilla’ is de muzikale vertaling van haar dichtbundel Leegstand. Godzilla, het monster uit de bekende Japanse (en later ook Amerikaanse) films, staat hier misschien een beetje symbool voor een allesverslindende depressie. In de lyrics is ze daarover bloedeerlijk en ontwapenend op een manier waarop – toch in het Nederlands – enkel Guido Belcanto en Stippenlift dat ook doen. Stippenlift is de Nederlander met wie Aafke Romeijn vorig jaar nog de single “Was Ik Maar Dood” uitbracht. Bij Stippenlift is het niet altijd duidelijk of hij zijn gutsende zelfmedelijden als een gimmick gebruikt, terwijl we bij Aafke Romeijn sneller overtuigd zijn van de authenticiteit van haar leed. En je voelt tegelijk een klein beetje schaamte dat je haar als luisteraar op haar zere plekken hoort duwen.
Net als Belcanto en Stippenlift verpakt Romeijn haar persoonlijke ellende, twijfels en angsten in soms zelfs lentefrisse, fruitige popmuziek. Ze kiest op ‘Godzilla’ muzikaal voor vrolijke, eclectische artpop met een moderne en soms dansbare urban vibe, als tegengewicht voor het duister in de lyrics. Ze zingt ook op een relatief naïeve en onbezorgde manier, zodat het allemaal niet zo erg en existentieel lijkt.
Voor dit album werkte ze enkele van de Leegstand-gedichten om tot songs om de monsters uit haar hoofd te verdrijven. Het is moeilijk om songs aan te duiden die misschien wat beter zijn dan de andere. Elk op zich zijn ze prachtig in hun eerlijkheid.
Mijn persoonlijke favoriet is “Piepschuim”, over hoe fake de hele wereld is voor iemand die op de bodem zit en eenzaam naar boven, naar het licht moet kruipen.
‘Godzilla’ is ramptoerisme op de dansvloer. Zachtjes shaken tot het huilen voorbijgaat.
De Belgische stoner-trots Cowboys & Aliens bracht zopas de volledig nieuwe digitale single “Morbid Orbit” uit. Die werd in volle covid-periode door de band opgenomen als cadeau voor de fans die Cowboys & Aliens al 25 jaar op de voet volgen. Het nummer staat op de verzamelplaat ‘Polderriffs II’, onlangs uitgebracht door hun label Polderrecords. Het nummer zal daarnaast ook verschijnen op het nieuwe album van de band zelf, maar daarop is het nog wachten tot 2022. Om hun jubileum dit jaar waardig te vieren, mag Cowboys & Aliens aantreden op Alcatraz in Kortrijk en nadien als headliner spelen op het nieuwe Belgian Blast Festival in Desselgem.
“Morbid Orbit” is een oorveeg die liefst 9 minuten blijft nazinderen. Een pompende stoner-bulldozer die alles op zijn pad vermorzelt. Inzake stoner heeft Cowboys & Aliens in ons land het pad geëffend en het ziet er naar uit dat ze nog even op hun troon willen blijven zitten.
https://www.youtube.com/watch?v=4bJd_DdXLh0
“Opperhoofden Der Onnozelheid' is de tweede single van het debuutalbum ‘Heen Zonder Weer’ van Brent Beukelaer (van The Radar Station) dat zal uitkomen op 27 augustus. Met zijn bijna 6 minuten is het eerder een albumtrack dan een single. Deze song ligt dichter bij zijn werk met The Radar Station dan de eerste single “De Uitgelezen Man”. De zachte, herkenbare stem van Beukelaer staat hier mooi centraal. Goeie lyrics, maar wel geen hapklare brok.
De contrabas werd ingespeeld door jazzrevelatie Nathan Wouters. De andere bandleden zijn Sander Cliquet (The Radar Station, percussieve synths, piano en strijkersarrangement) en David Broeders (Yuko, Pauwel/ drums). Brent speelt zelf gitaar, omnichord, synths en deed de productie en mix.
Deze song laat je zacht wegdromen in het leven van twee mensen die weigeren om nuchtere volwassenen te worden in een saaie en kleurloze wereld. Deze Nederlandstalige indie-muziek doet denken aan artiesten als Nick Drake, Spinvis, Sufjan Stevens en Aafke Romeijn.
https://www.youtube.com/watch?v=NRvBqR06dfE
Nederlands 
Français 
