Twee jaar geleden charmeerden de Spaanse Dry Martina samen met het Duitse latin jazz-producersduo Mo’ Horizons ons reeds met het aanstekelijke “Te Quiero Mambo” en dit jaar doen ze dat nog eens vlotjes over met “Lo Mejor”. Het is opnieuw aanstekelijke, dansbare, zomerse en vrolijke retropop. De lyrics van Dry Martina gaan erover dat de liefde en genieten van het leven de beste medicijnen zijn, beter dan wat dokters en dieetgoeroes in hun vermogen hebben. Deze “Lo Mejor” is net iets minder retro dan de meeste vorige singles van Dry Martina, maar het Duitse producersduo van Agogo Records heeft hier opnieuw goud in de vingers.
We konden dit jaar in februari reeds de bbq aansteken. Voor elke volgende keer mogen Dry Martina en Mo’ Horizons daarvoor de bijhorende soundtrack leveren. Ook de uit de losse pols geschoten en ontwapenende clip geeft je een boost waar zelfs het strafste vitaminepreparaat niet tegen op kan.
Lo Mejor -single-
Dry Martina featuring Mo’ Horizons
https://www.youtube.com/watch?v=HP0GfypZrxo
Cloudsurfers is een Nederlandse band die de inspiratie haalt bij bands uit de Californische garagerock en nog meer bij de Australische psychrock. King Gizzard zal bij het horen van debuutalbum ‘Don't Know What Hit Me’ qua sound zeker een bron geweest zijn, al blijven deze Nederlanders veel dichter bij de klassieke songstructuren dan die Australische band. Tame Impala en Together Pangea misschien ook, maar zeker ook de slacker-grunge van pakweg Teenage Fanclub. Voor referenties dicht bij huis denk ik meteen aan The Glücks.
Inhoudelijk is ‘Don't Know What Hit Me’ een persoonlijke en emotionele plaat geworden voor zanger/tekstschrijver Thom Liesting. Maar: wel op een optimistische en gevatte manier. Er komen onderwerpen aan bod zoals psychoses, angststoornissen, verwarrende relaties, psychiatrie, medicatie, ziekenhuistaferelen en de mentale strijd met jezelf. Maar ook fijne jeugdherinneringen, reisherinneringen en de verwarring die bij lust en liefde komen kijken.
Het album komt uit op geel vinyl met op de A-kant het lekker meezingbare beukanthem “Surf The Cloud” en catchy psychedelische titeltrack met opnieuw een pakkend refrein. Dan is er het meer punky “Prices” en sloophamer “Sweet Tooth”om af te sluiten met het mysterieuze “My Body Is Weak”, muzikaal een beetje een slome lo-fi Pixies (dan met Kim Deal nog op de backings).
Cloudsurfers klinkt het hardst op de B-kant, met o.m. “Samples” en het schreeuerige “Shrink”, die worden gevolgd door het mid-tempo van “Dad’s Advice”. Op “Pancreas Infection” is de Gizzard-invloed het sterkst aanwezig in het leadgitaarwerk. Op de slottrack “Sincere” laat de band een andere kant horen: een mellow man/vrouw-duet/ballad met ook nog een cello? Ze komen er niet alleen mee weg, het is meteen één van de beste tracks van dit album.
Het rammelt een klein beetje, niet elke verkeerde noot werd netjes opnieuw ingespeeld, het is geen massieve wall of sound met eindeloos laagjes gitaar boven elkaar, …
Dit album ruikt duidelijk nog wat naar het repetitiehok, maar dat geeft een debuutalbum ook net wat extra charme. Je krijgt het gevoel van ‘ik heb ze toch maar mooi ontdekt nog voor ze verneukt werden door een door het label opgedrongen gladde producer’. Laten we die laatste gedachte vasthouden.
Wanneer vriendschap, passie en liefde voor muziek nooit zullen uitdoven
Zijne In Goedheid En Aanstekelijkheid Gedrenkte Wouter Droesbeke weet al ongeveer een halve eeuw zijn passie en begeestering voor country te delen met zijn enthousiaste vrienden en aanhoorders. Onze chroniqueur schaarde door de jaren heen een fantastische warme vriendenkring van topmuzikanten rond hem met zijn finaal project Texas Café. Deze warmste mens heeft nu zijn laatste strijd tegen de gemeenste ziekte verloren en laat in zijn onsterfelijke liefde voor muziek met zijn bende van acht een erfenis van jewelste na.
Texas Café legt na een laatste zinderende passage in Den Ekster in Dranouter de laatste handen aan het ultieme muzikale legaat: LP Texas Café wordt een exclusieve one off limited edition van 300 exemplaren. Texas Café gaat met hun gekende élan in productie na de verkoop van honderd exemplaren om zo verder te kunnen werken. Bestellen is dus de boodschap. Het verhaal van Wouter en zijn muzikanten wordt hier met een lach, een traan en bloedzuivere passie verteld. Luister aandachtig naar “Copperhead Road”, om er zomaar eentje uit te pikken. Of “Homegrown Tomatos”, of “Loretta”, of…… Tja eigenlijk alle nummers.
Een song heeft Wouter zelf geschreven: “Grounded Pork For Free”. Het verhaal van een van Texas’ favoriete kroeg wordt hier heel verfijnd en met de nodige humor uit de doeken gedaan en wordt tevens uitgebracht als single.
Weet je, je hebt zo van die covers of tributes die het origineel willen benaderen, en zij die het origineel overtreffen. Neem gerust van mij aan dat Leaving in Styles tot de tweede categorie behoort.
Er wordt een portret van de inmiddels overleden Wouter uitgezonden in het programma ‘Leef’ op Play 4 maandag 22 maart aanstaande.
Line up: Wouter Droesbeke: rhythm guitar en lead vocals/ Piet Clarysse: gitaar, slide gitaar en backing vocals /Isabelle Stevens: Bariton sax en backing vocals/ Patrick Penne: Mandoline/ Dick Vanhoeghaerden: Drums en percussie/ Kris Demets: Bas/ Dirk Naessens: Viool
Tracklist: White Frightliner Blues, Loretta, Angel of Montgommery, Homegrown Tomatoes, Grounded Pork For Free, Hello in There, Barking Jack, Rita Balou, Magnolia Wind, Copperhead Road, Worry Be Gone, La Freeway, Grandpa was a Carpenter, Dublin Blues, In Spite Of Ourselves, The Old Man’s Eyes, Souvenirs, Bluebird Wine, The Death of Sis Draper, Texas 1947, My Favorite Picture of You.
Topkwaliteit blijft altijd boven drijven, en zoals gewoonlijk moeten de niet minder dan geniale ID!OTS, dat werd opgericht in 2012 op een varkensboerderij ergens te velde in Lichtervelde, weer hier niet onderdoen. Id!ots slagen er maar niet in om een slecht optreden te geven, deze keer zonder publiek door een of ander virusje.
Ons wereldberoemd ongekend prettig gestoord viertal is allang besmet met het virus om met hun gortige en tijdloze oerrock een onuitputtelijke geestdrift er door rammen, nog maar eens gloeiend, razend en bijzonder explosief, en dan eens weer naar hun normen ingetogen.
Rauwe lappen proto punk staan op het menu . Ook als Mistero Dufo en co deze keer de studio betreden, dan ontploft het boeltje. Na het eerdere ‘Chapter 1’ krijgen we nu ‘Chapter 2 Fall’ met als eerste single “Elephant”. Ondersteund door een locomotief van een ritmesectie en zowaar een Hammond laat De Westvlaamse Riffheid Wouter zijn gitaar op ons los terwijl de Coronaproeve Luc koeltjes het verhaal beschrijft van een olifant die schoenen gaat kopen. Laat nu eens deze psychedelica heel realistisch overkomen. In “Magnolia” regende het ook kikkers en de aanschouwer geloofde het. Ondersteund met een oneshot videoclip van “Strash”.
Onze eeuwige hyperkineet slaagt er in om een perfecte eeuwige knorpot a la Reed neer te poten in “Drunk”. Wat lichter, softer, en toch onmiskenbaar Idiots. Je moet het maar kunnen. En een ode aan dronkenschap kan ondergetekende altijd en met plezier smaken.
Het huwelijk tussen Beefheart en Ozzy word ingezegend in ‘Fall’. Als een bloedende vulkaan worden Wouter en zijn gitaar perfect explosief. We gaan er geen etiket op plakken. Het zou zelfs idioot zijn. Het zijn gewoon Id!ots. Of Idiots.
Deze stevige portie waanzin blijft doorgaan in “Wreckless” en afsluiter “Blackout pt2”, waar alle John Spencers, Triggerfingers en Beefhearts duimen en vingers van aflikken.
Ook hier worden alle nummers favorieten. Het wordt verdomme nogmaals eens hoog tijd dat dit verdomde klotelandje en omstreken ID!OTS naar de juiste waarde schat. Die gasten hebben gewoon geen concurrenten.
Tracklist: Lipstick Glamgirl, Monkey In The Drivers Seat, Lonewolf, The Office, Bai Chang, Hong Kong, Elephant, Underground, Nervous Wreck, Let’s Get Drunk, Blackout PT. 2
Hoe Corona en Bowie hun sporen nalaten
Onze Gentse Zwevegemnaar en eeuwige Bowiefan Patrick Vanmaercken is al een dikke veertig jaar gekend in het jamcircuit en concertcircuit. Nooit verlegen om zijn gitaar en basgitaar boven te halen, plezierde hij met gedreven passie enthousiasme bezoekers van legio cafés en bruine kroegen met persoonlijke versies van menige klassiekers. Zijn versie “I Shot The Sheriff” staat serieus in mijn geheugen gegrift. Met plezier sluit hij aan bij lokale muzikanten.
Dit onderschat talent schreef door al die jaren heen ook eigen nummers - In 1988 haalde “Sorrowfull love” zelfs een talentenjacht op de toenmalige BRT 2 - en slaagde er nooit in om deze vast te leggen. Tot Corona kwam. En hij in zijn eentje eindelijk kon waarmaken waar hij al zo lang van droomde. Covid19 heeft zo ook zijn voordelen. Hij herwerkte tien oudere nummers, schreef twee nieuwe en speelde als zelf in, op de drums na (Remko).
Patrick schuwt heikele thema’s niet en mag wel eens betrapt worden op wat zwaardere teksten. Zo krijgen de slachtoffers van de Coronacrisis een hart onder de riem in “When the silence is overcome”.
“Face The Facts” klinkt heel poppy en wordt gedreven door een sterke riff en dito drums. In de ballad “What Will You Try To Proof Baby” komt Bowie overduidelijk om de hoek loeren en misschien zelfs wel goedkeurend knikken . Eigenlijk is dit het geval bij alle nummers. Alles is goed gebalanceerd en gearrangeerd.
Ik reken erop dat Zrick met zijn liveband er nog wat meer power zal in krijgen. Potentieel troef dus.
Het project krijgt de naam Zrick mee. Patrick timmert naarstig aan een tweede elpee en roept een liveband samen om zo snel als kan weer de hort op te gaan.
Het album ‘See me’ van Zrick is te beluisteren op Spotify, YouTube, iTunes en Shazam.
Meer info via www.facebook.com/zrick.be
Het Schotse Mogwai wordt gezien als één van de top acts van het postrock genre. Hun intensiteit is verbluffend en onaards . De band staat hoog genoteerd , samen met Explosions in the Sky, in het genre . Het is bijna een filmische sound waarmee Mogwai overtuigt; hun melodie klinkt zalvend en spookachtig in een donker sfeertje en durft naar een oorverdovende climax te gaan . Momenteel is het allemaal wat gematigder, maar ze blijven uniek in het genre. Het was reikhalzend uitzien naar de nieuwe plaat 'As The Love Continues' … en kunnen deze postrock goden het nog steeds?!
Op “To the Bin My friend” en “Tonight we vacate Earth” wordt de toon gezet. Ellenlange soundscapes horen we via de instrumentatie; de luisteraar wordt tegen de muur geduwd. Muzikaal uitermate genietbaar.
Mogwai verbaasde al in 95, en weet de fan van het eerste uur nog steeds te boeien met de huidige plaat. Op intrigerende, scherpe , hartverscheurend wijze bewandelt Mogwai het gekende pad . “Here we, Here we, Here we go forever” is een boodschap die duidelijk is.
Nieuwe wegen worden er dus niet echt ingeslagen. Songs als “'Dry Fantasy”, “Ritchie Sacramento” (eerste single), een ode aan overleden muzikanten, zijn emotioneel sterk.
“Ceiling Granny” is een rechttoe-rechtaan nummer.
Soms durft de band wel eens buiten zijn comfortzone te treden maar algemeen is het een Mogwai op veilige wijze. “Pat Stains” en “It's what I want to do, mum” tekenen voor de gevoelige kant van de band.
In die 25 jaar weet de band ons in het postrockgenre nog steeds te boeien . Meesters in het genre die gevoeligheid, melodie en extravertie met elkaar verweven. Het is duidelijk dat ze stevig in het zadel zitten in dit genre!
Postrock
As The Love Continues
Mogwai
Tracklist: To The Bin My Friend, Tonight We Vacate Earth 05:09 Here We, Here We, Here We Go Forever 04:45 Dry Fantasy 05:10 Ritchie Sacramento 04:12 Drive The Nail 07:14 Fuck Off Money 05:53 Ceiling Granny 03:58 Midnight Flit 06:08 Pat Stains 06:55 Supposedly, We Were Nightmares 04:36 It's What I Want To Do, Mum 07:23
Hydrogen Sea is het project van het Brusselse duo Pieterjan Seaux (die je kent van o.a. Zwangere Guy, Selah Sue, Sioen en een hoop andere bands) en Birsen Uçar. Na hun debuutplaat 'In Dreams (2016)' gooiden de twee voor de nieuwe plaat 'Automata' het over een andere boeg. Met Patricia Vanneste (ex-Balthazar), Joris Caluwaerts en Steven Van Gelder hadden ze drie absolute topmuzikanten en verlieten ze doelbewust het pad van de digitale elektronica.
Door de corona crisis was Hydrogen Sea verplicht weer als duo naar voor te treden. De band bracht eind januari een gloednieuwe EP uit op de markt, 'Symbiosis'. Ze staan nu in de schijnwerpers door “End Up” die als titelsong werd gekozen voor de populaire serie op VRT 'Black Out' .
We hadden eerder een fijn interview met Birsen Uçar en Pieterjan Seaux die naast een positieve boodschap, ook de toekomstplannen van de band uit de doeken deden. http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/80617-hydrogen-sea-in-deze-tijden-kan-muziek-meer-dan-ooit-een-verbindende-rol-spelen.html
Hoog tijd om nu de EP eens onder de loep te nemen. ‘Breekbaar als porselein, krachtig als het sterkste staal’. Dat is hoe de muziek van het duo in elkaar steekt. Het komt tot uiting op “Already”, zeemzoeterig van aard met een donkere laagje.
‘De titel van de CD is het samenzijn van twee organismen. Ze hebben elkaar nodig om te groeien. Ik was daar, zeker door die corona, toch mee bezig ; aspecten die botsen met elkaar, maar elkander ook nodig hebben.'' , vertelden ze in het interview.
De filmisch getinte EP doet een rust neerdalen. We hebben de warme stem van Birsen die letterlijk haar arm rond je donkere ziel legt en de angst reduceert. De zalvende pianoklank van partner Pieterjan Seaux toont muzikale sterkte; een sound waarbij het zeemzoeterige en de donkere gemoedsrust hand in hand gaan. Het wondermooie “These Days”, “Indigo World” en “End Up” passen perfect binnen dit concept .
Hydrogen Sea klinkt breekbaar en doet ons wegdromen naar mooie landschappen. Ze maken ook de link naar het nachtgevoel, intense rust om nieuwe energie op te doen, zodat je er weer tegen aan kunt. Het sluitstuk op deze wondermooie EP, “The Wait is Over” leunt hier nauw aan.
De duisternis valt bij Hydrogen sea . Het duo zorgt voor gemoedsrust door hun intieme , pakkende aanpak, wat ons op die manier sterk overtuigt .
Tracklist: Already - These Days - Indigo World - End Up - The Wait Is Over
Op de bandcamp pagina van Music For Installations lezen we ''Music For Installations gaat over beleven. Dit is de plaats waar geluid en ruimte elkaar ontmoeten! Stel je voor dat je in een donkere rechthoekige ruimte bent met luidsprekers in de vier hoeken en alleen jij als object, die het geluid absorbeert. Het opvangen van deze geluiden leidt tot sonische landschappen en actieve geluidswerelden. De muziek past perfect in lege ruimtes, donkere kamers en kan de soundtrack zijn van je artistieke installaties.''
Littl' Antenna records richt zich op het promoten van elektronische muzikanten en projecten uit eigen land. Het gaat ook steeds om live sessies, wat het project extra interessant maakt. 'Stamp & Deliver' is ondertussen het vijfde album, en kwam eigenlijk al vorig jaar uit.
Het is een uiterst genietbare plaat, een duistere, mysterieuze trip die de fantasie prikkelt. Je krijgt lichtvoetig , licht dreigende klanken, die plots, onverwachts overgaan naar een kolkende massa lava tijdens een vulkaanuitbarsting, waarbij de natuurpracht om je heen wordt verwoest. En elke song past perfect binnen het obscure en macabere dat de muziek uitstraalt . De plaat beluister je best als één geheel, het leest als een spannend boek, die bol staat van onverwachtse wendingen.
Music For Installations wil een specifieke sfeer creëren , de stilte doorbreken , een beklemmend gevoel doen opborrelen of er daalt een duisternis neer. Iets voor natuurpracht of een spannende thriller.
Het is een filmische plaat . De soundscapes zijn stilistisch mooi , boeiend en wisselend van aard . Een klankbord van zalvende , aanstekelijke en ijzige beats … . Beklemmend zelfs in die zin dat de muziek perfect past bij spannende verhalen. Kortom , een fantasieprikkelend meesterwerk.
Ambient
Music for Installations
Stamp & Deliver
Tracklist: Jellyfishes 04:58 Yassur parle au concrète (Hommage Pierre Henry) 04:21 Synesthesia 2 05:43 Kuuri 05:58 Hirsilä (Reflection) 07:10 Fractal 10 03:50 Uus-Pukarantie 04:20 Synesthesia 5 05:44 Melancholia 07:11 Fractal 6 08:14
De Zeeuwse singer-songwriter Ellen Shae is al van haar 7de actief met muziek bezig, te beginnen met de lokale fanfare, op dwarsfluit. Ze vond haar eigen weg in de muziekwereld, waarbij haar stem en akoestische gitaar de elementen waren om de wereld te veroveren. Na het debuut 'My Widow' (2014) en de opvolger 'Clouds' (2017) was het vorig jaar tijd voor een nieuw hoofdstuk. 'Caged Bird' was het resultaat , haar indrukken en ervaringen horen we op een intiem breekbare wijze .
“Caged Bird”, de titelsong geeft al aan welke richting deze plaat uitgaat. Ellen heeft een hartverwarmende mooie stem. Muzikaal klinkt ze erg divers, het breekbare, broze treedt op het voorplan. De zalvende klank van celliste Sera Smolen zorgt voor een folks sfeertje . Ook de andere muzikanten hebben een sterke inbreng.
Ellen Shae raakt met haar variërende vocals. Luister maar eens naar het ontroerende “Toby”. Op subtiele wijze weet ze ook de dansspieren te prikkelen als op “Rhyme” .
Ze schittert in eenvoud. “Dive in the dark” en “Salt” zijn twee songs die overtuigen door haar loepzuivere stem . Hartenbreker “Judging” en het afsluitende “Homesick” onderstrepen haar muzikaal talent.
Ellen Shae staat op scherp in het betere folk/singer-songwriting. Ze laat zich omringen door muzikanten die haar muziek optillen naar het hoogste niveau. Haar warme, soulvolle stem ontroert en biedt een melancholisch kader, dat gemoedsrust brengt.
Een artieste om te koesteren dus.
Folk/singer-songwriter/country
Caged Bird
Ellen Shae
Tracklist: Caged Bird - Polluted Air - Open Road - Rhyme - Toby - Dive in the dark - Salt - Judging - Homesick
Splendidula is een doom/sludge/post metal band uit Temse/Genk die sinds 2008 aan de weg timmert. In 2019 bracht Splendidula een nieuwe schijf uit 'Post Mortem'.
We schreven: ''Qua intensiteit doen deze songs subtiel denken aan een band als Moonspell, die je doen wegdrijven naar verre oorden . Echter is deze band eigenlijk met geen enkele andere band of genre te vergelijken … Splendidula verlegt de grens binnen duisternis en donkere melancholie, waarbij doom en gothic elkaar vinden, - in een specifiek kader die je als luisteraar tot tranen toe beweegt. Letterlijk"
Ondertussen deed de band ons live naar adem happen, door die demonische kruisbestuiving van zangeres Kristien Cools en top muzikanten die je onderdompelen in een intens duister sfeertje. Vorig jaar bracht de band nog een single op de markt “Somnia”, een voorbode op wat komen zou?! … De recensie kun je nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79708-somnia-single.html
Nu kwam eindelijk de langverwachte nieuwe schijf op de markt, 'Somnus'. Een plaat die aan alle verwachtingen voldoet, ja zelfs, overschrijdt.
In een interview dat we in 2019 hadden met Kristien en partner Joachim vertelden ze ons: ''We willen vooral verder blijven evolueren, muzikale grenzen aftasten en experimenteren, zodat we niet ter plaatse blijven trappelen. Dit is voor ons heel belangrijk, aangezien dit de gemeenschappelijke visie binnen de band is. We hopen dus in de komende jaren te blijven groeien en hopen dat ons publiek daar ook in meegaat, zodat we ook op grotere podia kunnen staan.''
Dit gebeurt zeerzeker op deze nieuwe plaat. Splendidula blijft zijn doom roots trouw, maar treedt ook buiten de comfortzone. Niet enkel zijn er Nederlandstalige teksten, vooral hoor je een band waar iedereen diezelfde duistere kant uitkijkt. Intens en grauw, een focus op het occulte en het mysterieuze.
Bij elke song worden we weer aangenaam verrast. O.m. de traag, slepende opbouw naar een verschroeiende climax toe op “Incubus”; hier valt de combinatie van de Nederlandse-Engelse taal en de vocals van Kristien en Pieter op, die elkaar perfect aanvoelen.
Of een song als “Drocht” die aan de ribben kleeft als een demonisch wezen, we voelen de donkere klauwen die de keel dichtknijpen. Een zalig gevoel. Pas bij afsluiter “When God Comes Down” wordt het even rustig in ons hoofd. De kers op de taart.
'Somnus' is een gevarieerd meesterwerk van grauwheid, verdorvenheid en donkere zachtmoedigheid, muzikaal verwezenlijkt in trage opbouwende tempo’s en wervelstormen. De band kleurt buiten de lijntjes van de doom/sludge metal. Dat bleek al uit die single vorig jaar.
Splendidula is al een tijdje aan een ware opmars bezig, zowel qua instrument , vocals en visueel. Splendidula is klaar om de donkere metal wereld te veroveren , nu zeker, gezien iedereen dezelfde richting uitkijkt . Het is een knaller van een duistere plaat, die grenzen durft te verleggen.
Kortom, voor wie houdt van een intense duisternis , zit bij Splendidula op het juiste adres.
Tracklist: Somnia 08:41 Void 05:19 Incubus 08:22 Oculus 04:23 Drocht 06:44 When God Comes Down 09:26
Doom
Somnus
Splendidula
Samsara Blues Experiment is een Duitse band die zich al sinds hun eerste album ‘Long Distance Trip’ (2010) geen zak aantrekt van de gangbare trends in de rockmuziek. Het maakt hen niet uit dat een ander hun sound oubollig, ouderwets of eindeloos langdradig vindt. Ze doen wat ze willen en smeden hun muziek alsof de seventies, de psychedelica en de papavervelden nooit zijn weggeweest.
Samsara Blues Experiment zweert bij songs die niet zelden boven de 10 minuten uitstijgen, die de verre ruimte intrekken zonder te weten waar ze uiteindelijk zullen uitkomen, songs die zich als slangen voortbewegen doorheen een stelsel van ruimtekokers waar maar geen einde aan komt. Keyboards trekken het mushroom-bos in, gitaren treden gewillig buiten hun oevers. En daar hebben wij nu eens helemaal niets op tegen. Wij zetten met name geregeld ook iets op van Earthless en daar duren de gitaarsolo’s zowat een etmaal. Niet te geloven hoe heerlijk dat zoiets klinkt.
Deze keer lijkt Samsara Blues Eperiment zich wel te hebben verdiept in ‘Meddle’ van Pink Floyd. Opener “Second Birth”, al meteen een joekel van 11 minuten, laat zich immers na 5 minuten vermengen met een goedje dat verdacht veel naar Floyd’s “Echoes” ruikt. Maar geen probleem, het werkt, en hoe. Pink Floyd met Kyuss in een stoombad, moet kunnen.
Ze zijn nog niet helemaal het bad uit en kruipen al met Santana de sauna in, de intro van “Southern Sunset” swaffelt zo wel heel nadrukkelijk tegen “Soul Sacrifice” aan.
Verder is Smasara Blues Experiment vooral zijn eigenste zelf, een trippende stonerband waarbij het op geen kwartiertje steekt. De groep moet het niet zozeer hebben van de loodzware riffs zoals de doombands die ze wel eens tegenkomen op festivals als Roadburn of Desertfest, de Duitsers laten de gitaren en keyboards liever rondzweven op een vliegend Indisch tapijt dat hen naar hogere oorden brengt. Denk aan verwante bands als Weedpecker, Yuri Gagarin, My Sleeping Karma of Monkey3.
De titelsong “End Of Forever” zou niet misstaan op een plaat van All Them Witches en “Orchid Annie” ontpopt zich als een harmonieus bloementapijt met heerlijke gitaren en dito keyboards, maar nergens wordt het klef. Met “Jumbo Mumbo Jumbo” heeft dit album ook een stevige instrumentale afsluiter in huis, kwestie van er nog een monumentale stonerlap op te geven.
Lekker album alweer van deze hallucinerende Duitsers. Komt sterk in de buurt van het ongenaakbare “Long Distance Trip”.
In de buurt, begrijpt u, waarmee we willen zeggen dat die debuutplaat toch nog altijd iets straffer is.
Nederlander Etan Huijs bracht sinds begin 2013 al een reeks albums en EP’s uit die hier grotendeels onder de radar passeerden. Nochtans heeft Etan heel wat te bieden, met zijn mix van americana, folkpop en countryblues. Melodie, harmonieën en melancholie vullen elkaar perfect aan en het songsmeden doet hij nog artisanaal, in de traditie van de groten: Cash, Cohen, Dylan, Nick Drake, … De productie is – zoals bij zowat alles wat Etan Huijs reeds uitbracht – in handen van de gerenommeerde Nederlandse producer BJ Baartmans. Die zat bv. zopas ook nog mee in de studio met Jack Poels, van Rowwen Heze, voor zijn solo-debuutalbum, maar evengoed was hij producer voor Iain Matthews of Matthews’ Southern Comfort. De begeleidingsband is ongeveer dezelfde als die van Huijs’ EP’s die vorig jaar in aanloop naar dit album uitgebracht werden.
Murderballad “Josephine”, één van de prijsbeesten op het nieuwe album ‘The Monochrome Veil’ is op dezelfde leest geschoeid als “Where The Wild Roses Grow” van Nick Cave en Kylie Minogue, met hetzelfde gevoel voor drama en pathos. Jori Van Gemert krijgt hier de rol van La Minogue en overtuigt meteen als ‘belle’ tegen het ‘beest’. Een ander bijzonder sterk nummer is de countryblues van “Ghosttown”. Die track is gesneden koek voor fans van bv. Handkerchief of Mary’s Little Lamb.
Andere knappe songs zijn het soepele en swampy “Cautionary Tales”, dat vaag wat aan CCR doet denken, en het verscheurende “Wild Are The Waves”. Je hoort Etan’s hart bloeden. “Last Train Home” rust voor mij wat te hard op clichés in de lyrics, maar in dit genre van muziek moet dat eigenlijk wel kunnen. Heel erg non-cliché is dan bv. “The Arc”, met een tekst die vragen stelt over het persoonlijk beleven van migratie, gedrapeerd over een vrolijke melodie. De afsluiter is “The Passenger”. Opnieuw een thema dat zeker niet nieuw is, maar Etan weet het – in twee bedrijven nog wel – mooi naar zijn hand te zetten.
Zo sterk als zijn grote voorbeelden Dylan en Cash is Etan Huijs niet, maar hij komt bij momenten wel dicht in de buurt op dit fijne album. ‘The Monochrome Veil’ is zo’n album waar je je tijd voor neemt. Je kiest een rustig moment en je laat je meedrijven op zijn reeks ‘handcrafted’ verhalen. Ideaal om de dag vredig mee af te sluiten.
https://www.youtube.com/watch?v=GOn73QkWx8Q
De Berlijnse krautrockband Camera bestaat al tien jaar en heeft met ‘Prosthuman’ een fijn, nieuw album uit bij Bureau B, hun vertrouwde label. Bij Krautrock draait alles om de ritmes en dat is inderdaad de grootste sterkte van deze Berlijnse instrumentale band. Soms gaat het wat naar de spacy en progressive Pink Floyd-atmosferen (zoals op “A2”), maar de grootste gemene deler van de tien tracks op ‘Prosthuman’ zijn toch de referenties naar Can, Neu en La Duesseldorf.
Vanaf openingstrack “Kartoffelstampf” goochelen ze met ritmes en patronen dat het een lieve lust is. Op “Alar Alar” wordt dan weer feestelijk geëxperimenteerd alsof de jaren ’70 en vooral ’80 van vorige eeuw nog steeds niet voorbij zijn. Het klinkt een beetje als een Egyptian of Ethiopian reggae/ska op acid. Doe Maar in groene nevelen en zonder teksten. Bij de intro van “Prosthuman/Apptime” gaan mijn gedachten onbewust naar “Aurora” van Nova, maar daarna belanden we eerder bij Ozric Tentacles. Ook “El Ley” heeft referenties naar die experimentele synths van begin jaren ’80.
“Schmwarf” is misschien nog het meest intrigerend. Er zitten flarden vocalen in, waarvan moeilijk uit te maken is of het soundbites zijn of er iemand van de band achter een microfoon staat. Maar het werkt. Het nummer heeft iets van een vertimmerde EBM- of coldwave-track. Ook “Freundschaft” (wat klinkt dat in het Duits toch veel strenger dan in eerder welke andere taal) en “Harmonite” zijn hoogtepunten van progressieve en overstuurde krautrock.
‘Prosthuman’ is een topalbum maar het duurt wel even voor je als luisteraar de puzzle gelegd hebt.
https://camerawithin.bandcamp.com/album/prosthuman
Ik had het eerst niet zo voor deze nieuwe single van The Calicos. Nog maar eens in melancholie gedrenkte bijna-akoestische treurende ballade die refereert naar weidse landschappen en gebroken harten. Zo krijg je er op elk radiostation dertien in een uur te horen. Gelukkig draaien ze bij The Calicos na een lange intro alsnog de versterkers open en komen er een paar vette gitaarlicks langs. Er zit voorbij halfweg zelfs zuinig wat grinta op de vocalen. Die zaken compenseren de toch wel een beetje passe partout-lyrics en de sound die hard leunt op die van The War On Drugs en The Radar Station. Maar het werkt. Gesneden koek voor StuBru, Willy en zelfs Radio 1.
https://www.youtube.com/watch?v=VmTyZC9sEVg
Nederlands 
Français 
