Whispering Sons heeft van de lockdown gebruik gemaakt om een nieuw album op te nemen. Dat komt binnenkort uit en het aperitiefje is de single “Surface”. Zelf zeggen ze dat ze het beste van hun vorige singles en albums in dit nummer gebundeld hebben en dat lijkt te kloppen.
“Surface” heeft alles wat “Hollow” en “Alone” deden schitteren op het album ‘Image’. In hedendaagse postpunk zweeft Whispering Sons op eenzame hoogte. Het is bezwerend, aangrijpend en catchy (op een postpunk-manier dan).
Voor de heel snelle beslissers was er ook een 7”-single met ‘Blank’ als B-kantje.
https://www.youtube.com/watch?v=XkKJvDBbKn0
Meskerem Mees is hot. Sinds ze aantraden op de eerste ronde van Humo’s Rock Rally zit het duo op een rollercoaster die steeds hogere loopings maakt. Alle radio- en tv-zenders houden van hen en alle socials hebben Meskerem aan de borst gedrukt. De hype is helemaal terecht. Wat de dames brengen is ontwapenend mooi, kwetsbaar en puur. Op een bepaalde manier is het ook gedurfd, zo minimaal en klein in een tijd waar elk arrangement of productionele toevoeging zo uit de laptop rolt . Het siert producer Koen Gisen (An Pierlé, …) dat hij de teugels zo strak houdt. Het is een aanpak die ervoor zorgt dat België al snel te klein zal zijn voor Meskerem Mees.
“Seasons Shift” twinkelt maar slechts een klein beetje minder hard dan “Joe”, de debuutsingle die vol in de roos schoot. Hij heeft wel het voordeel dat we inmiddels, nu we ook al de samenzang met Mooneye en hun Engelstalige versie van Gorki’s “Mia” gehoord hebben, weten waar we ons aan kunnen verwachten. En die verwachtingen lost deze tweede single helemaal in.
“Seasons Shift” was het eerste nummer dat Meskerem Mees bracht op hun set op die eerste ronde van Humo’s Rock Rally. Het stemtimbre is anders, en de vergelijking gaat zeker niet helemaal op, maar mij katapulteert Meskerem Mees zo terug naar het moment dat Tracy Chapman eind jaren ’80 het Wembley-stadion stil kreeg met enkel haar stem en haar gitaar, met “Talkin’ ‘bout A Revolution”. De eerste singles van Meskerem Mees zullen niet de impact hebben van “Talkin’ ‘bout A Revolution” of “Fast Car”, maar dit duo kan op hun eigen manier de stem van hun generatie worden.
Meskerem Mees - Seasons Shift - YouTube
Martin Gore kennen we vooral als componist, muzikant en tweede zanger van Depeche Mode. Hij is minder bekend als solo-artiest dan DM-frontman Dave Gahan. Gore’s solo-werk wordt dan wel de hoogte ingeprezen, echt bekend is hij er niet mee geworden. Daar zal ‘The Third Chimpanzee’ waarschijnlijk niet veel verandering in brengen. Deze EP ligt grotendeels in het verlengde van ‘MG’, zijn instrumentale album uit 2015. De albumtitel van deze nieuwe EP en enkele songtitels verwijzen naar een boek van Jared Diamond, maar dat moet je niet gelezen hebben om deze EP te beluisteren (of om ‘mee te zijn’).
‘The Third Chimpanzee’ omvat vijf tracks met experimentele elektronische muziek met nog vaag de industrial-feel die je kent van Depeche Mode. Een heleboel ritmes, beats, soundbites en melodietjes worden door elkaar gehusseld. Die structuur die overblijft is flinterdun. Meestal klinkt het wat speels, soms wordt het een klein beetje dreigend. Het is intrigerend, knisperend fris en verrassend, zeker voor iemand die al zolang met muziek bezig is. Deze Brit is duidelijk nog niet vastgeroest of aan het teren op zijn succes.
Gore kan op ‘The Third Chimpanzee’ niet verstoppen dat hij de belangrijkste muzikant en componist is van Depeche Mode. Wie hun hele oeuvre integraal kent, en vooral wie hun meest recente albums weet te smaken, zal vast ook wel mee zijn met deze EP. Wie Depeche Mode enkel kent van hun hits uit de jaren ’80 zal het in Keulen horen donderen.
Elektro/Dance
The Third Chimpanzee EP
Martin Gore
De Belgisch-Japanse pianist Alex Koo werkte op zijn laatste cd 'Appleblueseagreen' (2019) met Amerikaanse grootheden Ralph Alessi en Mark Turner. Een diepe indruk liet de muziek na in de jazzscene, alsook in andere genres. De man is een piano virtuoos, hij ontleedt dat instrument en haalt er nogal wat klanken uit . Bovendien maakt hij gebruik van computer technieken die het piano spel futuristisch, zelfs buitenaards doen klinken.
We waren getuige van een magisch concert dat Alex Koo gaf, samen met Attila Gyarfas en Ralph Alessi in Flagey Brussel, ter gelegenheid van Brussels Jazz Festival.
Het verslag van dit streaming festival kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/80618-brussels-jazz-festival-2021-ontelbare-klanktapijtjes-in-een-gevarieerde-omkadering.html
Samen met die top muzikanten bracht Alex onlangs een nieuwe parel uit ‘Identified Flying Object’ voor. Een plaat die goed werd onthaald. Op deze plaat tonen ze aan dat ze ‘meesters in improvisatie technieken' zijn , door die futuristische trip.
De improvisatie horen we al meteen op het zachtmoedige “Nebula”. Het trio balanceert tuusen zacht en hard en verheft improviseren tot een kunstvorm. “Levitate!” is het volgend nummer dat eraan beantwoordt. De drie zijn sterk op elkaar ingespeeld , Ralph op trompet, Alex, piano en Attila op drums. Er wordt naar een climax gewerkt via hun klankentapijt. Ze kleuren graag buiten de lijntjes met experimentjes in de jazzstijl . Het maakt de plaat bijzonder.
“Aurora” biedt een klankenspectrum dat je tot gemoedsrust brengt Verder hebben we een tsuanami aan geluiden, o.m. “Ready, Set, go”; wat een rollercoaster, eerst richting afgrond , dan badend in angstzweet. Een prikkelend buikgevoel.
Op “Maenads” vult het trio elkaar aan en werken ze elkaar tegen; de pianotunes, de drumsalvo's en het trompet geschal zorgen voor een geordende chaos.
Op “Underwater star based society” hoor je de ‘piano’ veelzijdigigheid van Koo; hij maakt de perfecte verbinding tussen jazz en z’n klassieke roots.
Op Brussels Jazz Festival schreven we: '' Het trio kon zich er gemakkelijk vanaf maken en een pure routineklus spelen, maar dat doen ze net niet. Ralp, Alex en Attila stralen tonnen spelplezier uit op dat podium. De piano aanslag, de drum partij en de trompet samen, die zijn verdomd zo goed uitgedacht. Sjiek, een groovy jazz sound, die ons lekker doet wegzweven".
“Source of the ten thousand thing”, een meer dan elf minuten lang meesterwerk, kleurrijk en gevarieerd, bevestigt het kunnen van de drie .
Dit is een plaat die alle richtingen kan uitgaan in golvende bewegingen . Een verrassend plaatje dus door de improvisaties , die een pletwals van klanken zijn of je net tot gemoedsrust brnegen. Muzikale Kunst . Het zijn topmuzikanten die sterk voor de dag komen.
'Identified Flying Object' kan op die manier al meteen één van de platen van het jaar worden.
Identified Flying Object
Alex Koo - Attila Gyárfás - Ralph Alessi
Alex Koo
Tracklist: Nebula 05:45 Levitate! 08:46 Ready, Set, Go 03:36 Aurora 07:23 Maenads 04:48 Underwater Star Based Society 06:24 Toy Pianos 01:13 Source Of The Ten Thousand Things 11:08
In juni 2020 verraste I LIKE TRAINS met een nieuwe single "A Steady Hand".
We volgen de band al sinds het prille begin in 2020
De recensie kun je hier nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79248-a-steady-hand-single.html
Ondertussen werd een nieuw album uitgebracht. ‘Kompromat’ is er eentje om van te snoepen … In tijden van Trump, Brexit , corona enz hebben we bands nodig die compromisloos een mening hebben.
David Martin klinkt bitter en is kwaad. De gesproken vocals beklemtonen die sfeer. “A Steady Hand” is een pittige opener, en net als de hoes, omgeven van een donkere, grauwe walm . Een aanvoelen op de rest van de plaat.
Eerder warm is zijn stem op “New Geography” in contrast met het kille, koude , snijdende spoken word song “The Truth”.
I LIKE TRAINS laat ons geen mooi beeld zien van de wereld waarin we leven, en dat is best confronterend voor wie in een winterslaap was gedompeld.
Een maatschappijkritische plaat dus. Ademruimte ervaren we soms met de poëtische inslag van z’n teksten.
Na jaren van stilte komt I LIKE TRAINS terug op het voorplan met een overtuigende plaat, die muzikaal als tekstueel sterk is.
https://www.youtube.com/watch?v=2e9Ue2On1KA
Tracklist: A Steady Hand (5:45) Desire Is a Mess (4:05) Dig In (3:26) PRISM (4:32) Patience Is a Virtue (4:37) A Man of Conviction (5:44) New Geography (4:20) The Truth (6:19) Eyes to the Left (5:25)
Postrock
Kompromat
I LIKE TRAINS
Atlantic Curve/Shameless promotion PR
We citeren even: 'The Bills bestaat uit Bill Booth en Bill Troiani. Beide doorgewinterde muzikanten zijn van Amerikaanse afkomst, maar verhuisden jaren geleden - los van elkaar - naar Noorwegen. In duo-vorm en in verschillende band-formaties speelden ze veelvuldig met elkaar, maar van een samenwerking in de studio was het nog nooit gekomen. Vanaf maart 2020 begonnen ze echter samen aan nieuwe songs te werken en namen ze afgelopen zomer - onder de noemer The Bills - hun debuut-album ‘Til The Blues Have Gone’ op. Naast een Son House-cover en een 'spoken word'-slot bevatten de 12 eigen tracks een traditionele mix van blues, swing, soul, country en folk.'
We hadden ondertussen een fijn interview met het duo over de release: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/80616-the-bills-i-think-there-will-always-be-an-interest-in-live-music-so-it-will-live-on-in-some-form-or-another.html
Het is een overtuigende , maatschappijkritische plaat door de perfecte combinatie van warme, energieke country/blues en folk.
Op deze gezapige plaat amuseren de twee grootmeesters zich. De songs zijn lekker aandoenlijk en aanstekelijk. Ze prikkelen de dansspieren. Het duo heeft er spelplezier in. Op “Keepin the blues alive” en het swingende “Asking For More”, hebben we een intens mooie viool/gitaar solo. Een gemoedsrust ervaren we soms en de gedachte borrelt op van een kampvuur . Door deze eenvoudige, treffende aanpak, raken The Bills de gevoelige snaar voor wie houdt van het genre.
Die warme sound en vocals worden nogmaals bevestigd op songs als “Road is Long”, “Sun was going down” en “Grinnin'in your face” .
Het is een uiterst genietbare plaat geworden van een amical duo die zijn publiek koestert, en een hart onder de riem geeft .
folk/blues/country
Til the Blues have gone
The Bills
Tracklist: Til the Blues Have Gone (3:27) - Last Chance to Hurt Me (3:19) - Good Lord Done Gone (3:05) - Slipping Through the Cracks (3:18) - Keeping the Blues Alive (3:51) - Asking for More (3:24) - Already Gone (3:27) - Driving Rain (3:42) - Still Might Be Around (3:21) - Road is Long (3:07) - Sun Was Going Down (3:42) - Grinnin' in Your Face (2:28) - Didn't Know What I Had (4:18)
De Duitse power/speed metal Tragedian zit ergens vastgeankerd in de power/speed metal , waardoor de originaliteit in het genre wat zoek is. Natuurlijk klinkt het goed in zijn genre, de epische verhaallijn en de heroïsche teksten gaan samen met tonnen bombast, snerpende riffs en felle drumpartijen. Wat de fan in het genre overtuigt.
'Seven Dimensions' bevat negen songs; enkele oude tracks, drie, zijn herwerkt. Het album is tevens de eerste met een nieuwe zanger, bassist en toetsenist. Nieuw bloed dus, dat voor een fijne boost en impuls zorgt. Hoewel?!, de openingssong “Rising Rage” mag kwalitatief sterk zijn , het blijft veilig.
In power metal zijn de Duitsers nog steeds meesters in de energieke sound en de lekker verschroeiende gitaarriedels. Een potje luchtgitaar spelen hoort erbij.
Talrijke gastmuzikanten zijn betrokken op de plaat: Dan Palmer (Zebrahead, Death by stereo), Jules Down (Sleeping Child), Samantha Sylvia, Wade Black (ex Crimson Glory, Leather Wolf), Zak Stevens (Savatage,Trans Siberian Orchestra, Circle II Circle), een ferme meerwaarde dus.
Tragedian klinkt in zijn genre opperbest en meer hoeft dat soms niet te zijn, ondanks de gewijzigde line-up…
Tracklist: Rising Rage - Aloneless - Out of the Dark - Darkest of My Days - Bringer of Dreams - Crying in the Rain - Enlightened - Forevermore - Destiny - Para Siempre (Forever) - The Journey - Forces of the Light
Nick Cave ‘Alone at Alexandra Palace’ is een concertfilm en live-album van de Australische muzikant. Het werd wereldwijd gestreamd op 23 juli 2020 ll. Het werd gefilmd door cameraman Robbie Ryan en hij toont Cave solo op piano in ‘Alexandra Palace’ in Londen. Het resultaat 'Idiot Prayer' brengt uiteenlopende reacties.
Onze recensent schreef reeds een mooi artikel over het concert zelf
http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79153-nick-cave-idiot-prayer-live-at-alexandra-palace-londen.html
Wij namen de ingetogen schijf even onder de loep … Over de hele lijn grijpt Nick Cave je bij de keel, als een eerste klasse crooner die met pakkende songs je volledig stil krijgt . Hij brengt een gemoedsrust in ons hart.
Hij bewandelt met je een intens pad en overtuigt met zijn bijzonder gedreven vocals, waardoor hij je weet te hypnotiseren. Maar bij sommige songs missen we ‘the good old Nick’, o.m. op “The mercy seat” , sterk weliswaar, maar het schoentje knelt in de aanhoudende zachtmoedigheid .
Het is niet de vuilbekkende Cave die wild om zich heen stampt op ‘Idiot prayer’, het is de Cave die elke gevoelige snaar raakt , waardoor het stil wordt vanbinnen. Een poëet als Leonard Cohen deed dit ook , net als een Mark Lanegan.
Cave gaat uiterst ingetogen te werk aan z’n piano; broos en breekbaar klinkt het materiaal , maar het staat als een huis, krachtig. Het voelt alleen raar aan om songs als een “Papa Won't leave you, Henry” of die “Mercy seat”, die energiek zijn nu ingehouden, zeemzoet klinken.
Ondanks dit feit weet Cave ons steeds opnieuw te raken. “Into My arms” bezorgt je een krop in de keel en “Higgs Boson Blues” verdooft je compleet. En op die manier kunnen we nog even doorgaan …
Wie fan is van de Cave die zijn gal uitspuwt en op rauwe wijze te werk gaat, is er aan voor de moeite. Wie houdt van de zeemzoetige kant zal zich in deze parel vinden. Persoonlijk zit ik er ergens tussenin. Met zijn warme stem omarmt hij je , en dwalen we even weg in melancholie en weemoed .
Maar toegegeven, we missen hem in die zin dat hij je op verschroeiende wijze door elkaar schudt tot je ziel brandt …
Tracklist: Spinning Song 01:48 - Idiot Prayer 03:09 - Sad Waters 03:44 - Brompton Oratory 03:22 - Palaces Of Montezuma 03:44 - Girl In Amber 04:32 - Man In The Moon 03:04 - Nobody's Baby Now 03:57 - (Are You) The One That I've Been Waiting For? 04:30 - Waiting For You 03:03 - The Mercy Seat 04:55 - Euthanasia 02:59 - Jubilee Street 04:32 - Far From Me 04:14- He Wants You 02:53 - Higgs Boson Blues 07:00 - Stranger Than Kindness 03:34 - Into My Arms 04:53 - The Ship Song 03:08 - Papa Won't Leave You, Henry 04:31 - Black Hair 03:03 - Galleon Ship
Na het perfecte getimede ‘Let’s Invade America’ voor de Amerikaanse verkiezingen komt het trio van PESCH nu met de tweede single die een meer universeel thema heeft in de lyrics. Het verrassingseffect is al een beetje weg en dus moet deze single het van zijn intrinsieke kwaliteiten hebben. En die zijn er genoeg. De bijtende lyrics van Peter Slabbynck die je aan het denken zetten (en misschien zo ook wel een glimlach op je gezicht toveren) en haunting en militante EBM van Chesko en Sam Claeys, alsof de jaren ’80 nooit weggeweest zijn.
In april komt de maxi ‘Melba’ in een beperkte oplage uit van PESCH en als alles gaat zoals gepland, staat deze digitale single daar ook op.
Elektro/Dance
What’s Wrong With People -single-
PESCH
Het tweede album is vaak het moeilijkste voor een band. Of je breekt helemaal door of je blijft een eeuwige belofte. Een tussenweg, het bevestigen van al het goede op het eerste album, dat hoor je maar zelden. Die laatste is ook niet meteen de beoordeling waar je als band echt naar uitkijkt. Het is wat Teen Creeps voor elkaar kreeg op ‘Forever’: het bevestigen van al het goede op ‘Birthmarks’. En daar stond flink wat goed materiaal op, zodat bevestigen hier absoluut een compliment is.
Teen Creeps grossiert op ‘Forever’ opnieuw in grungy indierock met muzikaal veel verwijzingen naar de jaren ’90. Toch is het nieuwe album geen doorslagje van hun debuut. Het ‘boze’ is er wat uit, ingeruild voor een wat meer volwassen en doorleefde sound, maar voorts is er nog steeds een pak rauwe emotie en melancholie en het rammelt al eens in hun fuzzy slacker-rock. Denk aan Buffalo Tom, The Posies, Sloan, Soul Asylum, Sebadoh, … Er zijn wel meer Belgische en andere bands die vandaag teruggrijpen naar die indierocksound van de 90’s. Dat was dan ook één van de meest interessante periodes in de muziekhistorie. Teen Creeps slaagt er op ‘Forever’ in om die sound naar hun eigen gezicht te boetseren. Een nieuw gerecht met bekende smaken.
‘Forever’ heeft heel wat sterke songs, maar mist een single die echt vluit catchy is. De verdienste ligt meer in de kwaliteit als album. De beste kansen om pakweg op StuBru of radio Willy hoog te scoren zijn voor “Seeing Shapes” en “Signal Dream”. Soms ligt het tempo hoog, zoals op “Fall Out”, maar dan weer gaat de voet van het gaspedaal, zoals op het melancholieke “Brothers“.
Een echte misser zit er gelukkig niet bij.
Vijf jaar na de release van “T-shirt van Metallica” brengt de Vlaamse metalcoreband Fleddy Melculy een vervolg uit op die cultsingle. Op “T-shirt van Fleddy Melculy” vraagt Fleddy Metallica aan Metallica waar de return blijft voor alle reclame die de band de afgelopen jaren voor hen heeft gemaakt. Deze single past in de lange traditie van de band om bijtende humor en sarcasme te koppelen aan agressieve metalcore. Verrassen doen ze niet langer, entertainend is het wel nog steeds.
“T-shirt van Metallica” sloeg vijf jaar geleden in als een bom en katapulteerde de metalband van onbekend, naar één van de bekendste Belgische metalbands van de afgelopen tien jaar. Fleddy Melculy werd een hype maar wist ondertussen met drie succesvolle albums (en een live album) zowel live als op plaat te overtuigen en meer te zijn dan een hype.
Deze nieuwe single werd al meteen Catch of the Day bij StuBru en met een beetje goede wil van de fans zal hij ook wel De Afrekening halen.
https://www.youtube.com/watch?v=q0g2CRv-NZM
Bij Handkerchief zitten ze niet stil. We zijn nog maar pas bekomen van hun album ‘Mutiny Ballads & Fishguarding Songs’ of daar zijn ze al met een nieuwe single die de aanloop is naar een volgend album. Deze “Never Get Used To This Town” begint wat als een Simon & Garfunkel-song met een zachte gitaarlick en zonnige, gefluisterde zang, maar gaandeweg transformeert Annaert naar een soundalike van Stef Kamil Carlens.
Handkerchief heeft eerder al verschillende gezichten laten zien. Wie voorbij het masker kijkt (luistert), vindt telkens een paar parels inzake songwriting en compositie.
https://www.youtube.com/watch?v=7SEFEWOqIJM
Het nieuwe album van de Antwerpse death/thrashband Incinerate had reeds vorig jaar uitgebracht moeten worden, maar daar stak de viruscrisis een stokje voor. Nu we daarvan stilaan het einde in zicht hebben, komt die release er dan toch aan, op 6 maart. Op het volledige album is het nog even wachten, maar om het wachten wat te verzachten is er reeds de titeltrack als single. Hoewel ‘verzachten’ misschien niet de juiste term is. Deze single heeft een nerveus en pompend tempo en klinkt lekker agressief en tegelijk heel technisch. Als dit de maatstaf is voor het album, dan wordt dat album misschien wel één van de beste releases in death/thrash van het jaar.
https://www.youtube.com/watch?v=wTQWFur59yY&feature=youtu.be
Moderne Duitstalige synthpop die soms overgaat in een loungy groove en daarna zin krijgt in experiment. Dat is kort samengevat ‘Der Große Preis’ van het duo Neuzeitliche Bodenbeläge. “Gelb’s Groove” is bij momenten heel urban catchy;, zoals Bazart, terwijl bv. “Haare” de eerste twee minuten niet zo heel ver af staat van EBM en “Maske” een overdaad aan experiment toont. “Marktplatz” heeft een intro die herinneringen oproept aan Doe Maar en is voor mij één van de hoogtepunten van dit album, net als “Rausfahr’n” met een vage echo van Falco met een upgrade naar het hier en nu.
Intrigerend, divers, modern en verrassend en meer moet dat soms niet zijn.
Electro/Dance
Der Große Preis EP
Neuzeitliche Bodenbeläge
Bureau B/Sonic Rendezvous
Nederlands 
Français 
