Rudy van de herrezen Leuvense newwaveband Sovjet War blijft met zijn solo-projecten Possibly Identified en Gutter Smell aan een hoog tempo singles afvuren via Bandcamp. De meest recente digitale release van Gutter Smell is “Bad Blood Baby” en die verdient uw aandacht.
“Bad Blood Baby” is een ode aan gitariste Poison Ivy van The Cramps. Rudy houdt van haar manier van gitaar spelen en die benadert hij mooi op deze single. De sound van gitaar en drum had hij misschien nog dichter kunnen benaderen, maar The Cramps zelf hadden het zelf ook liever wat ruw en ongepolijst. In de lyrics en songstructuur – met veel eenvoudige herhalingen – is dit een knap eresaluut aan The Cramps.
Deze single is een aangename toevoeging aan het repertoire van Gutter Smell.
https://www.youtube.com/watch?v=c1X9CAUrOM4
In 2022 hebben we lang en intens genoten van ‘Moederland’, het debuut-solo-album van Little Kim. Hoewel solo en debuut toen misschien enkel als officiële termen gebruikt moesten worden. Nu is ze terug met het nieuwe album ‘Ademhalen’.
De toon van ‘Ademhalen’ is anders. Nochtans wordt er gekookt met nagenoeg dezelfde ingrediënten: op het lijf geschreven lyrics, een prima band die excelleert in americana en een vat vol charisma. De verschillen zijn miniem. Wigbert is er deze keer bij als muzikant en tekstschrijver, terwijl Guido Belcanto ontbreekt. Op ‘Moederland’ drukte deze laatste als producer, vertaler en muzikant zijn stempel op het album van zijn poulain. Maar er zijn er nog met brede en sterke schouders in de ploeg: Lieven Tavernier, Bert Huysentruyt, Andries Boone, …
Een opvallend verschil: bij momenten wordt er stevig gerockt op ‘Ademhalen’, onder meer op “Dansen Doen We Niet”, “Wikken en Wegen” en “Geen Buit, Geen Dief”. En er staat deze keer slechts één cover op het album: “Niet Gezegd” is Tavernier’s vertaling van “Morning Song for Sally” van Jeff Walker. “Vleugels” lijkt in de lyrics en toon een klein beetje op de “Perfect Day” van Lou Reed. Voorts zijn er wel een paar nummers waarvan je op het eerste gehoor vermoedt dat het covers of vertalingen zouden kunnen zijn, maar het zijn originele, nieuwe nummers.
Maar vooral de toon van dit album is dus anders. Met een beetje overdrijving kan je ‘Ademhalen’ omschrijven als een conceptalbum over de liefde. En dan niet over het gebroken hart, dat misschien te vaak opgehemeld wordt in de muziek en al zeker in de country waar Kim haar hart is aan verloren. Wel over volgehouden, gerijpte liefde tussen twee partners, over gezinswarmte, over gelukkig zijn met kleine zaken, over het vinden van je soulmate. Liefde in al zijn vormen en kleuren komt aan bod. Liefde zonder verraad, zonder barsten, builen of schrammen. Het is op zich een welkome afwisseling. Zelfs in het nummer “Ademhalen” wordt onbegrip uit het verleden nog omgebogen naar liefdevol begrip in het heden.
Dit album is een medicijn tegen alle pijn en azijn die onze wereld beheerst. Het is aan de andere kant van de medaille op deze manier wel een stukje moeilijker om de luisteraar mee te krijgen. Verdriet of het gebroken hart van de lijdende kunstenaar worden zo makkelijk als authentiek en doorleefd gewaardeerd, terwijl een universeel positivisme van vertrouwen en geluk zichzelf moeilijker verkoopt. Little Kim gaat die uitdaging aan en gaat mooi over de lat. Ook in de liefde zit authenticiteit.
Niets op aan te merken? Zo zijn we natuurlijk niet. Kimberly legt in elke song een overtuigende en warme gelukzaligheid, maar te weinig op dit album toont ze haar vocale bereik en degelijke stemtechniek. En voor wie het albumconcept niet snapt of volgt, voor wie de laagjes niet van de songs kan pellen, voor hen heeft ‘Ademhalen’ misschien een hoog Erik Van Neygen en Sanne-gehalte van licht-kabbelende popmuziek.
Wij hebben het hardst genoten van “Vleugels”, “Ik Ging Voor Zilver” en “Ademhalen” en we kijken uit naar de concerten waarmee dit nieuwe album gepromoot zullen worden.
https://www.youtube.com/watch?app=desktop&v=7iHHvdgCnbo
Paul Numi is terug. Hij bracht in respectievelijk 2021 en 2022 de fijne albums ‘Chimera’ en ‘Parallel Lives’ uit. Na enkele jaren stilte is er nu een nieuwe single, met een nieuwe ploeg achter hem.
Voor de vorige albums deed Paul Numi (bas, zang) een beroep op producer Ronald Vanhuffel en sessiemuzikanten als Vincent Pierins en Eric Melaerts. De nieuwe ploeg bestaat uit drummer Mario Goossens (Sloper, Triggerfinger), producer Guus Fluit (Eden, Zornik) en gitarist Bart Van Huyck (Lords of Acid, Eli Jones).
“Love Still Kills In Futuropolis” is de eerste single van Paul Numi’s volgende album. Het is een energieke, song die gegarandeerd luisteraars in beweging zal brengen. De titel van de song is een eerbetoon aan Paul’s overleden broer Rik. Rik’s passie voor strips inspireerde hem om een pagina te maken met deze titel, en Paul draagt zijn herinnering verder in dit nummer. De song gaat over de pijn en leegte van een verstoten geliefde die van zijn voetstuk is gevallen en nu het leven als saai en inspiratieloos ervaart, met een sterke ondertoon van ironie.
Dit is een lekker uptempo single met opnieuw een duidelijk Britse inslag (Editors, Interpol, Customs, White Lies).
https://open.spotify.com/track/7zALbpHUL5UU6GeUpC73LC?si=9476adb6db3f4e18
Koala Disco is het muzikale geesteskind van Niels Tuijaerts en de band brengt onvoorspelbare postpunk doorspekt met psychedelische invloeden en progressieve structuren. Verwacht onverwachte maatwissels, schurende gitaren en manische energie, ergens op het kruispunt tussen The B-52’s, Talking Heads en vooral Ian en Baxter Dury. Live ontketent naar verluidt de band een wervelwind van rauwe intensiteit, waarin noise en chaos de studio-opnames ver overstijgen.
Met een podiumreputatie die hen al op de MainStage van Rock Herk en Leffingeleuren bracht en een uitverkochte Ancienne Belgique als support voor Whispering Sons, heeft Koala Disco zich stevig op de kaart gezet. Daarbovenop sleepten ze meerdere publieksprijzen in de wacht: Publiekswinnaar in de finale van Humo’s Rock Rally 2024, publiekswinnaar in de finale van Sound Track in 2021 en winnaar van Jonge Wolven in 2024.
Single “Japanese Toilet" is een autobiografische reflectie op een periode waarin alles draaide om ontsnapping. In een poging om nooit alleen te zijn met zijn gedachten, dompelde de verteller zich onder in een eindeloze roes van drugs, alcohol, seks en pillen. De climax van deze neerwaartse spiraal kwam om 7 uur ‘s ochtends, high op coke, op het toilet, zonder wc-papier. De enige oplossing: de douchekop als een Japans bidet gebruiken. Dit absurde, tragikomische dieptepunt werd het keerpunt. Een moment van realisatie dat het tijd was voor verandering. ‘Japanese Toilet’ vangt deze innerlijke chaos in een geluid dat balanceert tussen laidback en explosief, cynisch en oprecht, destructief en uiteindelijk verlossend.
Deze single heeft onmiskenbaar het speelse, de fuzzy gitaarriff en de hoekige dynamiek van wijlen Ian Dury. Dezelfde licht gênante humor ook. Deze single intrigeert, maar tegelijk voelen we dat Koala Disco nog niet al zijn geheimen prijsgeeft in dit nummer. Wij zijn benieuwd en blij dat we op de eerste rij mogen zitten.
Japanese Toilet - Single by Koala Disco | Spotify
Bob Mould heeft een nieuw album. Zijn vorige, ‘Blue Hearts’, verscheen in 2020, op het einde van de eerste ambtstermijn van Donald Trump. “Here We Go Crazy” komt uit bij het begin van Trump’s tweede termijn. Toeval? Misschien. Maar daar ligt misschien een deel van de verklaring voor de woede van Bob Mould op zijn 65ste.
Bij ‘Blue Hearts’ was één van de conclusies dat Mould op zijn oude dag er niet bepaald milder op geworden is. De trefwoorden van de review van 2020 gelden net zo goed voor het nieuwe ‘Here We Go Crazy’: ingekookt gif, lyrics die de schijnheiligheid van de maatschappij aan flarden bijten. De voormalige frontman van Hüsker Dü en Sugar duwt nog steeds met veel enthousiasme op de plekken waar het al pijn doet, met een soundtrack van melodieuze hardcore zoals hij die al decennia met veel precisie op ons afvuurt.
Wij genieten het hardst als Ome Bob het gaspedaal diep induwt en de herinneringen aan Sugar opduiken, zoals op het furieuze “Neanderthal”, “Breathing Room”, “Hard To Get” of nog “Fur Mink Augurs”. Als hij de teugels viert en het ritme zakt krijgen de lyrics meer ruimte, maar daar zitten we als Mould-fan niet echt op te wachten. Het mag schuren en knarsen tot het pijn doet en we ons een beetje gek beginnen voelen.
In november komt Bob Mould naar Het Depot in Leuven.
https://www.youtube.com/watch?v=SWvEDGbdJ54
De Belgische metalband Dodengod heeft een nieuw album uit. ‘Heralds of a Dying Age’ is de opvolger van ‘Salvation’ uit 2018. Het nieuwe album was al een tijdje klaar, maar de nummers werden door de band zelf nog een herwerkt, voor de release bij Pest Records.
Met Pest Records uit Transylvanië/Roemenië heeft Dodengod een nieuw label. Hun vorige album verscheen bij het Britse Antitheus Productions, maar dat label kon de gemaakte beloftes niet waar maken. Pest Records lijkt betrouwbaarder.
Bij Dodengod als studioproject is er een toch wel ingrijpende verandering. Svn (ook van Thronum Vrondor, vroeger bij Impedigon en Fleshmould) en Yvs (vroeger bij Iconoclasm en Chalice) werken al decennia samen als duo. Dat deden ze al zo bij Ascend-ency eind jaren ’90, de voorloper van Dodengod. Voor het nieuwe album hebben ze drummer Barduk (vroeger bij Iconoclasm) er bij gehaald.
Met een ‘echte’ drummer erbij klinkt een studioproject toch meteen anders. Er bestaan genoeg heel degelijke computerprogramma’s om heel geloofwaardig drumpartijen mee op te nemen, maar die kunnen vaak toch niet tippen aan een drummer van vlees en bloed. Met de drummer erbij klinkt Dodengod een stuk organischer en krijg je als luisteraar nog meer het gevoel dat je naar een band aan het luisteren bent.
De sound van Dodengod verandert er ook voor een stuk door: minder industrial en misschien iets minder extreme metal. Eerder blistering deathmetal met hints van vooral black, al zitten er nog meer elementen van andere genres in. De venijnige ritmes ‘dragen’ ook meer de structuur van de tracks en duwen de agressieve gitaarpartijen en rauwe vocalen zo naar een nog hoger niveau. Een goed idee dus, om die derde man erbij te betrekken.
In de lyrics brengt Dodengod opnieuw een schatkist van dood en vernieling. Svn spuwt zijn zure gal over de maatschappij in het algemeen en politiek en religies in het bijzonder als een profeet die het einde van de wereld aankondigt. Goed dat aan dat element nog maar weinig veranderd is.
De beste tracks van het album zijn voor mij titeltrack “Heralds of a Dying Age”, de vooruitgeschoven single “The Grinder Feeds on Hate” en “No Distant Flame Ahead”. Maar het niveau ligt voor elke track hoog en er staan geen missers op. Over het nut van de instrumentale outro-track “In Death” (een beetje een vertraagde hartslag die er plots mee ophoudt) kan je bij pot en pint lang van gedachten wisselen, maar dan is dit feest van hel en verdoemenis eigenlijk al zo goed als afgelopen.
We hebben misschien lang moeten wachten op nieuw werk van Dodengod, maar daar krijg je wel kwaliteit voor in de plaats.
https://www.youtube.com/watch?v=e8gSZaj15_c
Na de terugkeer van oudgediende zanger Dave Ingram werd in 2020 al de machtige plaat ‘Scriptures’ losgelaten, en dit jaar wordt de opvolger dus gepresenteerd. Met titel ‘Ravage of Empires’ en een mooi artwork van Wolven Claw mochten de fans al stilletjes aan beginnen kwijlen naar wat zou komen.
Recent werd een 2e nummer online aangeboden – “Crawling over Corpses” en ergens in februari werd het krachtige “Engines of War” ook al kenbaar gemaakt via online platforms. De reacties over beide nummers liegen er alvast niet om, Benediction maakt een statement met een terugkeer naar hun beginjaren!
Nu, ik ben niet 100% zeker, maar op het einde van opener “A Carrion Harvest” voorspelt de tekst al dat je jezelf schrap mag zetten met de zin: Hell Awaits, en na het luisteren van deze plaat blijf ik achter met een open mond…Wat een sterk staaltje OSDM weeral dat deze Engelsen hebben neergepend. De agressieve, boze strot van Ingram stuwt deze plaat naar een hoger niveau, de versnellingen vervat in de nummers zorgen voor een zaligmakend middagje headbangen en toont aan dat deze band zijn tweede adem heeft gevonden met zijn terugkeer. De riff in “Crawling over Corpses” brengt mij direct terug naar de beginjaren van deze band met een vleugje “Grind Bastard”, de agressie in “Engines of War” grenst aan de kracht ten tijde van ‘Transcend the Rubicon’ en het is vooral zaligmakend om te horen dat deze oudgedienden probleemloos de moderne sound van hedendaagse Death metal bands weten te overstijgen.
Deze band is gewoonweg een pletwals sinds hun heropleving, zeker als je dan vergelijkt met de albums uitgebracht in 2001 en 2008.
Hoogvliegers op deze plaat zijn er in overvloed, maar toch extra aandacht voor “In the Dread of the Night”, de ongetemde snelheid in het titelnummer “Ravage of Empire” en opener “A Carrion Harvest” (trouwens het perfecte nummer om dit kunstwerk mee te openen) en nummer “The Finality of Perpetuation” die live als een bom zal inslaan, zeker als de woorden Cranck it Up uit de microfoon zal gebruld worden.
Verplichte luisterbeurt voor fans van het 1e uur en voor OSDM fanaten in het algemeen! Deze plaat overstijgt de stoutste verwachtingen van begin tot eind!
Binnenkort gaan ze ook op tour (o.m. DVG club, Kortrijk op 7 april 25) , ik zou dit alvast met grote stip aanduiden in mijn agenda! Soit, studio album nummer 9 is een feit, en met deze kwaliteit staat een 10e album in de sterren geschreven! Stay metal!
The Overview - Steven Wilson blikt terug en kijkt vooruit met zijn nieuwe plaat
Progrocklegende Steven Wilson, bekend van onder meer Porcupine Tree en Blackfield, is terug met een soloalbum, getiteld ‘The Overview’. Het album verschijnt bij Fiction Records. I’ve gone back to a more progressive style, zegt hij er zelf over.
Wilson lijkt de afgelopen jaren wat zoekende naar een nieuwer en gedurfder geluid. ‘To the Bone’ was een best aardig, popgericht album, maar ‘The Future Bites’ was volgens menigeen geforceerd en ongeïnspireerd. Het voelde aan als een moetje, met een vervelend soort geldingsdrang; alsof Steven wilde bewijzen dat hij heus nog wel een degelijk Porcupine Tree-achtig album kon uitbrengen. Progmetal volgens het boekje was het wel, maar zonder sfeer of emotie. Over ‘The Harmony Codex’ waren de fans dan wel weer enthousiast. Daar vermengde hij mooi new-wave, elektronica en progressieve rock. Nog steeds wat wisselvallig, maar het muzikale vuur leek weer te branden.
De nieuwe worp werd alvast ferm gehypet: Een quote als ‘partly reframing the sound of Pink Floyd, Tangerine Dream, Vangelis and other prog titans in a modern context’ kan alleszins tellen. Twee lange nummers van om en bij de 20 minuten (en blijkbaar nog 5 toetjes voor degene die de Special Edition aanschaffen). Elk nummer zou geïnspireerd zijn op het 'overzichtseffect' dat astronauten ervaren als ze vanuit de ruimte terugkijken op de aarde. De gave albumcover lijkt hier eveneens naar te verwijzen.
Over de muziek zelf dan: opener “Objects Outlive Us” heeft een voorzichtige maar zorgvuldige opbouw, gevolgd door heerlijke riffs en solo’s. Het titelnummer is opvallend kalmer, heeft een onderliggende repetitieve beat, met plotsklaps een bruuske overgang naar een wat vrolijker melodietje. Na 15 minuten valt het plots stil en kabbelt de song rustig uit. Een interessante trip dus waarin er vanalles passeert zonder dat er erg veel gebeurt.
Conclusie: Vaak goed, soms briljant, en af en toe ook wel eens tegenvallend, zo kennen we Steven. Het hoort er een beetje bij, zeker met zo'n grote productiedrang. Al bij al is dit een geslaagde zoektocht naar vernieuwing en tegelijkertijd herkenning binnen Wilson’s 30-jarige oeuvre.
Bij deze ook een pluim voor zijn vaste compagnons Andy Partridge (teksten), Craig Blundell (drum), Adam Holzman (toetsen) en Randy McStine (gitaren), die mee hun schouders onder dit album zetten.
Progmetal
The Overview
Steven Wilson
The Radar Station is terug. Is eindelijk terug. Vlaanderen heeft deze band enkele jaren geleden omarmd, maar de live-bezetting en het opvolgende album waren blijkbaar niet altijd zo vanzelfsprekend als je zou verwachten na een succesalbum als ‘Life Inside a Tornado’. Ondertussen leerden we frontman Brent Cliquet ook kennen als de Nederlandstalige mystic-crooner Brent Beukelaer.
De nieuwe single is “Big Big Town” en die klinkt in de intro heel erg als een nummer dat op ‘Life Inside a Tornado’ had kunnen gestaan hebben. Een beetje als The War On Drugs dus, maar dan net iets anders, iets meer poppy. Gaandeweg horen we een paar verschillen met het eerdere werk, zoals dat de nadruk nog meer op synths is gaan liggen en dus iets minder op gitaar.
Het is allemaal een klein beetje beter: meer puur en meer matuur in lyrics en muziek, meer vanuit de emotie en de pracht en kracht van Brent’s ribfluwelen stem.
Dit is een leuke voorbode van het nieuwe album. Bring it on!
https://www.youtube.com/watch?v=aZFb8p3lLyo
Na de EP ‘Bidole’ in 2019 bracht Tien Ton Vuist tal van digitale singles uit. Wie dacht dat die allemaal zouden gebundeld worden in een full album, komt bedrogen uit. ‘Break A Sweat’ lijkt een nieuwe start, een doorstart voor deze band.
Eerder hebben we Tien Ton Vuist al vergeleken met the White Stripes, The Black Keys, Sons en Equal Idiots, maar dit viertal uit Oudenaarde vindt steeds beter zijn eigen sound: smerig rockend, met sarcasme en een punk-attitude en dus niet altijd ernstig.
Het is heerlijk moshen op anthems als “Bad Reputation”, “Antisocial” en “World Did You Miss Me”, een schuimbekkend meebrulmonster dat voor de intro een gitaarakkoord geleend heeft van Nirvana.
Vaak op dit album haalt Tien Ton Vuist hetzelfde energie- en octaangehalte als The Hives en The Melvins. Nog zo’n heerlijk rockend nummer is “Neon Lights”. Duister en adrenaline-epic tegelijk.
‘Break A Sweat’ lijkt een oefening in het niet volwassen willen worden, omdat onstuimig en rücksichtsloos je dromen najagen toch zo plezant kan zijn.
Je vindt ‘Break A Sweat’ op Spotify.
https://www.youtube.com/watch?v=CSGqJvH1fuc
De legendarische Belgische heavymetalband Killer viert dit jaar zijn 45ste verjaardag maar kondigt ook aan dat 2025 mogelijk het laatste jaar is dat de band live speelt. Frontman Paul Van Kamp (Shorty) is evenwel nog niet uitgezongen of leeggespeeld. Hij komt met een solo-album als Van Camp.
Als Van Camp bracht Shorty al een eerste solo-album uit. Dat was in 1988, net na de eerste pauze van Killer als band. ‘Too Wild To Tame’ werd opgenomen met twee bandleden van White Fang en eentje van Killer en met Jos Kloek, de zowat vaste producer van Killer. Op de hoes van het vinyl zat een sticker met ‘Ex Killer’ erop, waarmee duidelijk was voor welk publiek Van Camp bedoeld was. Recent werd ‘Too Wild To Tame’ toegevoegd aan re-issues van Killer-albums en zo groeide bij fans de vraag naar een nieuw solo-album van Shorty.
Nu Killer opnieuw even in het vriesvak gaat, heeft Shorty dan maar Van Camp ontdooid. In de live-band speelt Wim Wouters (Scarved, coverband Black Jack met Shorty) bas en Geert Mariën (Praga Khan, Scarved) drums. Die hebben ook meegewerkt aan het album. Alle composities zijn van Shorty en het schrijven en componeren begon hij al tijdens de lockdown van de coronapandemie in 2020.
Het tweede album kreeg ‘Volume II’ als titel en omvat acht nieuwe tracks voor de vinyl-kopers en nog vier extra nummers voor wie de CD koopt. Eén van die bonusnummers is een interpretatie van de vijfde en negende symfonie van Beethoven. De bonusnummers op de CD zijn leuk, maar met de tracks van het vinyl heb je al helemaal de essentie van het album.
De nieuwe solo-nummers klinken verdacht als die van ‘Hellfire’, in 2023 het voorlopig laatste studio-album van Killer. Het is natuurlijk dezelfde Shorty die zingt, gitaar speelt en de nummers geschreven heeft. De nummers zijn evenwel langer en de structuur is complexer. De gitaarsolo’s zijn gemiddeld wat langer dan bij Killer, de nadruk ligt nog meer op de gitaren dan op de zang en er zit al eens een instrumentaal nummer in.
Hoewel Van Camp vaak wel klinkt als de hardrock en heavymetal van de jaren ’80 van vorige eeuw, zit er ook al eens een moderne twist in de songopbouw en in de lyrics. Fans van Michael Schenker en Zakk Wylde zullen dit album zeker weten te waarderen. De sterkste nummers zitten voor mij helemaal aan het begin: “Now Or Never”, “Dark Days” en “Heaven’s Gate”.
Van ons hoeft Killer nog niet op pensioen. Met een pauze kunnen we vrede nemen omdat dan deze Van Camp van stal gehaald kan worden.
‘Volume II’ is een knap nieuw hoofdstuk in het al lange verhaal van Shorty. Voor dit nieuwe album gaat van Van Camp op tournee door Vlaanderen: geef dit instituut alle lof die het verdient.
https://www.youtube.com/watch?v=jv0RQqrvwPw
Augustijn is geen onbekende meer voor de volgers van Musiczine. “Hel” is de eerste single van zijn nieuwe album 'En/On', dat deze zomer volgt. Aan de succesformule werd niets veranderd: Augustijn doet alles zelf: alle instrumenten, de tekst, de opnames, de mix. De productie is van Pedro De Bruyckere.
“Hel” is dan ook heel herkenbaar, en ook nog eens goed voor een glimlach op ieders gezicht. “Hel” is een frisse song over onze eerste-wereldproblemen. Augustijn houdt opnieuw zichzelf en vooral ons een spiegel voor.
Bekijk zeker ook de hilarische clip bij “Hel”, met Augustijn als nieuwslezer
https://www.youtube.com/watch?v=CsZdEfZMKAY
Begin februari 2000 winnen Klaas Delrue, Geert Noppe en Maarten Van Mieghem het Interfacultair Songfestival aan de KU Leuven. Toen nog als Evguenie Sokolov, naar de gelijknamige, lichtjes hilarische instrumental van Gainsbourg. In 2025 is het dus exact 25 jaar geleden dat de band die we vandaag kennen als het instituut Yevgueni bestaat, en dat moet en zal natuurlijk uitbundig gevierd worden. Tussen alle feestelijkheden is er ook nieuw werk, de EP ‘Yevgueni 2025’.
De EP heeft drie nieuwe nummers en drie speciallekes. Voor de nieuwe nummers werd gezocht naar een producer die de band kon uitdagen en inspireren om weer een lichtjes andere en vooral de beste versie van zichzelf te zijn. De juiste man op de juiste plek was deze keer Willem Ardui, de helft van blackwave. Band en producer slagen erin om alle invloeden, tekstueel en muzikaal tot een hedendaags en tijdloos geheel samen te smelten. Van kleinkunst tot indie. Van ingetogen en weemoedig tot onweerstaanbaar poppy.
“Wat Niemand Kan” is vintage Yevgueni. Super herkenbaar in tekst en muziek. “We Doen Alsof” blijft net iets minder lang hangen in het geheugen, maar is nog steeds een prima track. “Wie Ze Is” doet sterk denken aan Wim De Craene. Meer kleinkunst dan popmuziek, maar bloedmooi.
Het is nauwelijks in woorden te vatten wat Luc De Vos en Gorki, op verschillende manieren, hebben betekend voor het ontwaken van de songschrijver in Klaas Delrue. En dus voor het ontstaan van de band Yevgueni. Daarom horen we de Yevgueni-versie van Gorki’s “Berejager” op deze EP.
Raymond’s “Bierfeesten” is de song die Yevgueni mee door corona loodste omdat ze het nummer voor Radio 2 mochten opnemen voor Raymond’s 70ste verjaardag. Raymond was misschien wel dé grootste gemeenschappelijke held van stichters Geert en Klaas ten tijde van de oprichting.
De live-versie van “Nieuwe Meisjes” verschilt sterk van de album-versie. En is voor de fans misschien wel de leukste van de drie speciallekes op deze EP
Een 25-jarig bestaan had ook grootser, imposanter gevierd kunnen worden dan met deze EP. Maar we onthouden dat dit slechts een radertje, een schakeltje is in een groter geheel van feestelijkheden. “Wat Niemand Kan” is een heel sterk nieuw nummer en de twee covers zijn fantastisch. Dan is een EP meer dan genoeg.
The Breath Of Life is één van de kroonjuwelen van de Belgische postpunk-scene. Na hun ‘Best Of’-album dat vorig jaar uitgebracht werd, komt deze Waalse band nu met een EP.
‘Echoes of Time’ overspande de 39 jaar van de carrière van The Breath Of Life. Dat ze dat op 39 jaar doen en niet op 40 toont dat deze band zich nog altijd niet wil plooien naar de gewoontes en ‘plichten’ van de maatschappij en commercie.
Toen die verzamelaar uitkwam, werd eveneens bekendgemaakt dat album nummer 11 er aan zat te komen. Maar toen kreeg zangeres Isabelle gezondheidsproblemen en ging de hele band on hold. Op het einde van 2024 kwam er gelukkig positief nieuws: Isabelle was opnieuw klaar voor het podium en voor de studio.
Misschien om de fans alvast gerust te stellen is er nu de EP ‘Slowly Crashing’. Met een auto is het moeilijk om ‘traag’ te crashen, maar mentaal crashen, daar kan wel wat tijd over gaan en het is over dergelijke demonen dat de titeltrack lijkt te gaan. Muzikaal is dit The Breath Of Life ten top: engelachtige vocalen, pulserende bas en het typische gitaargeluid van deze band. Een beetje dreamwave als contrast met “Down We Go”, de vorige single.
Als extraatjes krijgen we nog een interessante cover van labelgenoten Psy’Aviah (“The Part You Can’t See”) en twee remixen door de band Kezdown. Dat ze covers naar hun hand kunnen zetten, hoorden we al eerder bij The Breath Of Life. De remixen zijn leuk: die van “Slowly Crashing” is een beetje anders dan het origineel, maar misschien niet zo anders dat je de band of het nummer niet meer herkent. “Down We Go” had al een electro/dance-vibe in het origineel en dat stukje wordt hier uitvergroot tot een springerige ‘90’s club/Eurodance-versie.
https://alfamatrix.bandcamp.com/album/slowly-crashing-ep
Nederlands 
Français 
