Uit Leeds zijn ze afkomstig en ze brengen een overdonderend energieke sound van posthardcore en screamos; af en toe wordt wat gas teruggenomen en schuilt er een catchy, fijner, intenser en broeierig geluid als op “Night of the living” en het afsluitende “Everything dipped in gold”.
Tom Hudson port z’n kompanen aan en deelt rake klappen uit in die explosieve sound , strak, hard, krachtig en meedogenloos . Jawel, grommende gitaren, felle rukwinden en exploderende, razende tempowisselingen . Beestig goed wat het kwartet allemaal doet op openers “V.E.N.O.M.” en “Wolf hand” , bagagedragers van de muzikale tornado en bulldozersound van PABH , die het midden houdt van At the drive-in , Blood Brothers en Black Sabbath .
14 jaar al zijn de hardcoreveteranen van Death By Stereo actief…. Wie luistert naar dit zesde full album zou echter zweren dat het hier gaat om een bende jonge, losgelaten honden die hun debuutalbum op de wereld loslaten ....
‘Black Sheep Of The American Dream’ is een frisse, catchy plaat waar heel veel van de jongere bands een puntje kunnen aanzuigen. Death By Stereo serveert gedurende 10 songs een lekkere mix van hardcore en punkrock doorspekt met de nodige breakdowns en stevige solo’s. Voeg daarbij nog de magistrale stem van Efrem Schulz (die bij momenten flink doet denken aan de stembanden van ondermeer Mike Patton en Serj Tankian) en je hebt een uiterst meezingbaar geheel. “Growing Numb”, “Get British”, “Depression Expression” en “Something’s Changing” behoren tot de beste tracks die we in 2012 al hoorden.
‘Black Sheep Of The American Dream’ is absoluut verplicht luistervoer voor fans van H2O, CIV en Comeback Kid en onderstreept de status van Death By Stereo! Het wordt likkebaardend uitkijken naar de doortocht van deze Amerikanen in augustus op Ieperfest...
Via distributiemaatschappij Sonic Rendez Vous kregen we deze maand een meer dan interessante plaat binnen van een voorlopig onbekende Duitse band. Wat research leerde ons dat Ashes Of Pompeii een viertal is uit het stadje Marburg dat met ‘Places’ toe is aan een derde full album.
Op deze schijf staan acht atmosferische, heavy composities die ons van begin tot eind strak bij ons nekvel houden.. Het is niet zo simpel om Ashes Of Pompeii in een vakje te plaatsen want het geluid van de band houdt ergens het midden tussen posthardcore, alternatieve rock en indierock.
Wie houdt van posthardcorebands als Polar Bear Club of I Am The Avalanche zal (gezien het korrelige stemgeluid van zanger Tobi Mosch) zeker zijn gading vinden bij deze Duitsers maar ook liefhebbers van meer alternatieve rock komen aan hun trekken.
Dit viertal doet ons bij momenten denken aan Bush, The Afghan Wighs en The Sheila Divine (een Amerikaanse rockband die vooral in ons land zeer populair was). Zoals reeds neergepend vinden we alle acht songs meer dan goed maar we hebben toch een lichte voorkeur voor het explosieve en aan Helmet refererende “Lighteater” en “Gukanjima”, een dromerige track voorzien van enkele fraaie soundscapes! Muzikale fijnproevers vinden meer info op ashesofpompeii.com of facebook.com/ashesofpompeii .
Nooit fan geweest van Blur, we hebben er geen enkel plaatje van in huis, maar wat Damon Albarn doet met Gorillaz vinden we uitermate fantastisch en ook het ondertussen al indrukwekkende solo repertoire van gitarist Graham Coxon spreekt ons duizend keer meer aan dan al die Blur plaatjes (met uitzondering dan van die ene prachtsong “Song 2” die eigenlijk naar Blur normen ook al een buitenbeentje was).
Coxon’s nieuwste werkje ‘A+E’ is alweer een vinnig en scherp ding geworden met gestoorde en nerveuze gitaren, compromisloze songs en een lo-fi sound die duidelijk niet mikt op een billboard notering. Met andere woorden, Graham Coxon heeft volledig zijn eigen goesting gedaan en juist daarom bewonderen we hem.
Hij zweert bij een rauw en primitief geluid dat soms aanleunt bij kantlijn iconen uit the eighties als Pere Ubu, Wire en Killing Joke.
Zowel stem als gitaar worden regelmatig bedolven onder een laag distortion maar de songs steken er steeds boven uit. Bij de jachtige en gruizige sound van opener “Advice” zou je eerder gaan denken dat de man een verleden heeft in de begeleidingsband van miskend genie Billy Childish dan dat ie deel uitmaakte van een Britse mega groep.
Dingen als het grillige “City hall” en het bijzonder aanstekelijke “What’ll it take” zijn de meest krachtige songs die u op geen enkel radiostation zal horen en een rechttoe rechtaan aanpak maakt van “Running for your life” een gejaagde punksong met, wat ons betreft althans, hitpotentie.
Graham Coxon bevindt zich met ‘A+E’ aan de donkere en grimmige kant van de Britpop, maar voor ons wel de interessantste. Een Blur reünie is dan ook het laatste waar wij op hopen.
Uit Frankrijk, Bordeaux komt het uitgebreide collectief Crane Angels. Met dertien zijn ze wel, en onmiddellijk kan de link gelegd worden met The Polyphonic Spree; het zijn weliswaar goedgemutste hippies zonder witte gewaden, die dromerige en sprankelende indiepop/pyschedelica materiaal weten te brengen … “We are the messengers of love, we are the hunters of the shrinking hearts … “. Elf genietbare songs horen we, die een ongedwongen spontaniteit oproepen; luister maar eens naar “Messenger” en “Morning sun” in koor en met een fijne man/vrouw samenzang. Hakkende ritmes en een forsere aanpak sieren zoals op “In the snow” . De neopsychedelische -euten zijn niet vies van een vleugje americana die leunt aan My Morning Jackets (“Easy take (free))”. “Attila (free)” intrigeert dan door de shoegaze indruppeling. Boeiend allemaal, en het past gemoedelijk in het concept! Fijn debuut .
Eerder hoorden we van Kate Bush met ‘Director’s Cut’ , een herinterpretatie van vier nummers ‘The sensual world’ en zeven nummers van ‘The red shoes’ . Het was een sfeervolle, sensuele plaat met spannende ingetogen folky, trippop en klassieke bewerkingen , die droom- en sprookjesachtig klinken en gedragen worden door haar prachtige zang die neigt vertellend te zijn.
Dit is haar echte ‘nieuwe’ plaat die ruim zes jaar later ‘Aerial opvolgt , waarbij we niet omheen de samenhang pop-klassiek kunnen . Ingetogen pop en pracht, sober ingehouden nummers, zoals we al gehoord hebben van Talk Talk met ‘The spirit of Eden’ .
De 7 songs met een speelduur boven de 65 minuten , worden met ambiente soundscapes, invloeden uit jazz en folk, omringd en gedragen door haar innemende, indringende , heldere emotievolle stem.
De plaat is een fascinerend geheel , waarop ook Elton John en Andy Fairweather-Low (“Wild man”, “Snowed in at wheeler street”) te horen zijn.
Het titelnummer “50 Words For Snow” wordt opgejut door ’50 termen voor sneeuw’ , waarin acteur Stephen Fry de vijftig termen opdraagt die de Eskimo’s gebruiken voor sneeuw .
Kate Bush stond al voor de grote K van Kunst, die grote K mag behouden blijven …
Winters warm, onthaastend, rustig en mooi . Subtiele pop op z’n best …
Het Amerikaanse The Shins bereikten Europa met de tweede cd ‘Chutes too narrow’ (2004). Hun debuut ‘Inverted World’ dateert al van 2001. En iets later verscheen ‘Wincing the night away in 2007. De doorbraak wenkte …
Sing/songwriter/gitarist James Mercier is de spil en heeft alvast de kunst om fris tintelende, hartverwarmende en dromerig sfeervolle melancholische popsongs te schrijven. De indiepop op z’n best met een reeks subtiel uitgewerkte songs , maar in 2009 ontsloeg Mercier z’n bandleden, en legde zich toe op het project Broken Bells met Danger Mouse.
De muzikale ervaring van hun melodieuze ‘bedroom’ popelektronica die kon grooven , nam hij op de nieuwe Shins-plaat; een volledig nieuw geformeerde band, na vijf jaar, waarbij de songs kwalitatief sterk zijn, en popmelodieus van aard. Ze weten een breed publiek aan te spreken .
Frisse, radiovriendelijke droom- en balladpop , die de single “Simple song” voorop plaatst , ook de overige negen zijn meer dan de moeite waard.
The Shins vinden zichzelf wel weer uit, maar krijgen nu de verdiende respons voor hun aangename indiepop!
Vorig jaar waren we al onder de indruk van de rammelende punkpopknallers van Cloud Nothings van Dylan Baldi uit Cleveland : een compromisloos, ‘back to basics’ geluid, onbevangen, speels, strak en melodieus . En het jonge , dynamische collectief zorgen in de sound voor voldoende variatie.
Ze klopten nu aan bij Steve Albini; eigenlijk kon of mocht die niet ontbreken op de opvolger ‘Attack on memory’. We horen acht bedreven , broeierige songs , die intens, spannend zijn en durven te exploderen .
Qua stijl trekt het kwartet de sound meer open en valt er meer diepgang te noteren. Ze integreren hun rammelende punkpop met postpunk, , indiepop, noiserock , emo en psychedelica . Op die manier word je volledig meegezogen op de negen minuten durende “Wasted days”.
Een band naar ons hart dus, die lekker voortschuurt op “Stay useluess” en het instrumentale “Separation” . “Fall in” en “Cut you” hebben meer pakkende melodieën en klinken verfijnder.
Wat een talentrijke band met wat voor een plaat! Fris , opwindend, aanstekelijk en creatief in het genre ! Aanschaffen dus!
Niet bepaald simpel om een waardige opvolger te maken voor het bruisende ‘Baby darling doll face honey’ van 2009, maar Band Of Skulls zijn er wel in geslaagd. Nadat we een portie nieuwe songs hadden gekregen bij hun geslaagde doortocht in de Bota eind vorig jaar, waren we er eigenlijk al gerust in, de band had onze honger naar het nieuwe werk met een potig concertje sterk aangewakkerd.
Opener “Sweet sour” is al meteen een lel van een binnenkomer en ook “The devil takes care of his own”, “Lies” en zeker “You’re not pretty but you got it going on” zijn ferme catchy rockbeestjes.
Natuurlijk zijn The White Stripes wederom niet ver af, maar Band Of Skulls bieden hier genoeg lekkers om uit hun schaduw te treden. Bovendien wordt er al eens met glans wat gas teruggenomen. “Lay my head down” is een beetje een ongewone ballad voor hun doen, maar wel knap. Ook op “Navigate”, de dromerige folksong “Hometowns” en het ijle “Close to nowhere” wordt het gaspedaal nagenoeg onberoerd gelaten.
Knap plaatje, waarop Band Of Skulls zich van twee kanten laat bewonderen, nu eens vettig rockend, dan weer ingetogen en gevoelig.
… Omdat ze er zin in hebben en het bloed kruipt waar het niet gaan kan … Omdat de groep nog lang niet is uitgepraat … Over de essentie, in de muziek, in de wereld. Een wereld die hard is en meedogenloos en het individu zowel voortrekt als laat verrekken. De rauwe onverbloemde realiteit, scherp en compromisloos met de maturiteit van heren die weten wat er te koop is. Met de tomeloze energie van een groep die nog niks aan relevantie heeft ingeboet.
Aroma di Amore heeft met ‘Samizdat’ opnieuw een soundtrack gemaakt voorde huidige tijdsgeest met een Elvis Peeters als een van de beste tekstschrijvers uit het Nederlands taalgebied.
Aroma Di Amore was in de jaren 80 een van de meest originele Belgische bands. Ze waren bij de eersten om elektronica te combineren met rock, maar het was vooral de mix van vlijmscherpe, maatschappijkritische Nederlandstalige teksten met onconventionele songstructuren die hen een cultstatus opleverde in binnen- en buitenland. Ze debuteerden op Humo's Rock Rally 1982 en brachten in de daaropvolgende jaren een reeks platen uit die hun weg vonden naar een klein maar loyaal publiek.
Live werd en wordt de band geapprecieerd omwille van hun energieke en gedreven optredens.
Tracklisting Features
01 Schoenen, 02 Stront, 03 Hunker, 04 Nu We Allemaal Alleen Zijn, 05 Het Land Is Moe ,
06 Kom Terug, 07 Winst / Verlies, 08 Lucifer 09 Hoor Hoe Weent Mijn Ziel
10 Nu We Allemaal Bijeen Zijn, 11 Het Is Mijn Ik
OnderStroom Records
www.onderstroomrecords.net
www.aromadiamore.be
Sweet Coffee aka Raffaele Brescia en Patrick Bruyndonx zitten terug samen in de studio, werkend aan een nieuwe longplayer, ‘Our Moods’, dat einde 2012 wordt verwacht. Deze plaat wordt een gevoelsplaat waarbij ze volledig hun ding doen in de studio, los van alle formats, het pad van commercie verlatend en volledig binnen eigen beheer.
Hun nieuwe single “My Moon” is al op iTunes verkrijgbaar. UK-zangeres Jackie Jones, vocaliste bij de singles “Where Do We Go” en “Survive” van het vorige album ‘Face To Face’, leende opnieuw haar jazzy soulstem voor dit lekker moody nummer dat momenteel ook al airplay krijgt op Stubru. Meteen kijken we ook al uit naar ander werk dat op de plaat zal verschijnen. Hebben ze definitief de dancescene verlaten of zullen ze het toch niet kunnen laten om ook dansbare tracks op ons los te laten? Download “My Moon” via onderstaande link: iTunes – Music – Sweet Coffee – My Moon (New Single)
Diagrams is het nieuwe muzikaal project van Sam Genders , die een time-out met Tunng heeft ingelast en zich opnieuw concentreerde op z’n job in het onderwijs. Het kriebelt , de folky tunes van Tunng werden opzij geplaatst en er is de focus op dromerige , gedreven indierock . Het nieuwe project is al bij al ok, de songs klinken fris en optimistisch en ondanks het feit dat ze vakkundig goed in elkaar zitten, zijn het “Tall buildings” en “Appetite” die ons hier het sterkst raken.
Ze zorgden een paar jaar terug met de cd ‘Black Diamond’ voor een verfrissende en vernieuwende wind binnen het danslandschap. Hun muziekstijl ‘kuduro’ genaamd, emigreerde van Angola naar de buitenwijken van Lissabon, is een losgeslagen mix van reggae, dancehall ,ragga, electro, drum’n’bass, house, trance, Brasil en Cariben. We horen hard pompende, opzwepende ritmes, bongo’s en Afrikaanse invloeden op de achtergrond, met onverwachtse wendingen, explosies , rapsalvo’s en een prachtig zangerig Portugees en Engels, broeierig, aanstekelijk, opwindend en … dansbaar .
Een tweede album is klaar ‘Komba’, die toegankelijker klinkt, gladjes met Westerse dance en dubstep . Het charismatische gezelschap houdt het ritme hoog en spreekt de dansspieren aan. Er is geen nummer te vinden waar je daadwerkelijk rustig bij in de stoel kunt zitten .
Op die manier ga je van de aantrekkelijke single “Up all night”, naar het zwierige “Hypnotised” en van het pompende “Lol & pop” gaat het naar het afro- mindende “Candonga” tot het trancy opbouwende “Komba”. Een paar niemandalletjes zijn er ook , maar die verbleken in de totaliteit van wat Buraka weet aan te bieden . Op plaat klinkt het nog wat terughouden, maar live knallen deze songs en word je in een maalstroom meegesleurd. Buraka zorgt voor stomende taferelen en tekenen dat ze een blijvertje zijn; Uniek!
Enorm gerespecteerd wordt het debuut van deze Londenaren . En terecht, hun sfeervolle broeierige poprock verweeft folky elementen en de melodielijnen klinken zwierig als meeslepend. De intense songs kunnen aanzwellen, zijn rijk gearrangeerd en worden gedragen door de indringend stem van Peter Liddle (denk aan Elbow Guy Garvey en Jeff Buckley) en aanvullende, meerstemmige zang. De songs zijn meer dan af en met “The chambers & the values”, “No rest” en “Weight & measures” toont Dry the river potentieel uit te groeien tot een grootse band .
Nederlands 
Français 
