Ryan Adams - Groots talent die rond de eeuwwisseling met de cd ‘s ‘Heartbreaker’ en ‘Gold’ enkele pareltjes afleverde . De americana sing/songwriter had in zijn onstuitbare productiviteit toch wel te lijden aan wisselvalligheid, maar had steeds een handvol prachtsongs klaar. met ‘Easy tiger’ , een paar jaar terug , laste hij een sabbatperiode in. Hij trad intussen ook in het huwelijk met de actrice Mandy Moore.
Back is hij nu met een nieuwe plaat ‘Ashes & Fire’, geproduceerd door de zeventigjarige Glyn Johns , die al Rolling Stones, Steve Miller Band, The Eagles , The Who, Joan Armatrading en John Hiatt op z’n palmares heeft staan.
Op de nieuwe cd horen we sfeervolle americana en ingetogen werk met o.m. Norah Jones . 11 mooi gearrangeerde songs die een Dylaneske, Verlaine invloed hebben. Met de cd toont hij aan dat hij binnen de americana niet is afgeschreven, maar in staat blijft fijn ambachtelijk materiaal af te leveren.
Het Britse collectief The Leisure Society uit Brighton past in het plaatje van de ‘new British scene’ van fleurige neofolkypop. Nick Hemming en Christian Hardy zijn de creatieve spil. Ze zijn toe aan de tweede plaat, die ‘The sleeper’ opvolgt … Songs die een prikkelend lentegevoel creëren en toch herfstig kunnen zijn door de melancholisch, dromerige inhoud.
De groep past in het plaatje van The Decemberists, Port O’Brien, Noah & The Whale, Mumford & Sons, de indie ’bombast’ Britfolk van Midlake en durft de brug te slaan naar de fijne samenzang van Fleet Foxes en Grizzly Bear. Door de soms bredere en weelderige arrangementen komt Arcade Fire wel eens om de hoek gluren. Ze kwamen in de picture door Guy Garvey van Elbow.
Een arsenaal van instrumenten als toetsen, cello viool, blazers, accordeon, mandoline en flutes zorgen voor kriebelingen en geven elan aan de catchy melodieën . The Leisure Society legt de klemtoon op de klankkleur, die het sterkst uit de verf komt bij “Dust on the dancefloor”, “You could get me talking” en “I shall forever remain an amateur”.
Best spannend cdtje , die de dromerige, broeierige songs sierlijk, gracieus, ingehouden en ingetogen brengt.
Samen met Kitty, Daisy & Lewis zorgt dit gezelschap ervoor dat rockabilly wat nieuw leven wordt ingeblazen . Een frisse wind van deze singsongwriting lady en haar begeleiding die broeierige, frisse, aanstekelijke rock’n’roll –a-billy mengt met country, jazz, blues en r&b. Met smaak presenteren ze elf boeiende (semi-akoestische) songs die een overtuigend gitaarspel en – getokkel hebben als rode draad, en met viool, (staande) bas en drums voldoende kunnen variëren. “I swear” , Danger , “Against the law” , “This crew” en “Where did you go” zijn wat rauwer en geven er graag een tandje bij . Ella Fitzgerald, Billie Holliday en Etta James zijn belangvolle inspiratiebronnen voor de songschrijfster . Een beetje ondeugend , maar een lieflijk , eerlijk oprechte plaat … Zo hebben we het graag van deze beloftevolle artieste .
Een kleine twee jaar terug debuteerde het kwartet onder Christopher Owens en Liza Thorn. Het jonge bandje bracht met ‘Album’ twaalf emotievolle, licht melancholische indiegitaarpopnummers, waarin beheerste uitstapjes waren naar de rock’n’roll, wave en shoegaze.
Op de tweede cd ontpopt Owens zich nog meer als songschrijver en is de brug van ‘60s Beach Boys , 70s psychedelische rock, stoner, shoewavepop en sfeervolle dromerige pop nog sterker gemaakt.
De eerste songs “Honey bunny”, “Alex” en “Die” trekken meteen de aandacht door de ietwat ruwe aanpak, dan slaat het om naar zeemzoete love van o.m. “Saying I love you” en “My ma”. “Vomit”, “Just a song” en “Forgiveness” zijn uitgesponnen , en boeien en intrigeren door de verschillende muzikale stijlen.
‘Father, Son, Holy Ghost’ is best een overtuigende plaat van de band uit San Francisco, die dramatiek, intimiteit en extravertie verwerkt.
De 34 jarige Texaanse zangeres Jolie Holland kwam vorig jaar in de belangstelling met de soloplaat ‘The Living & The Dead’ . Vroeger maakte ze deel van uit van het hier relatief onbekende Be Good Tanyas . Haar solowerk intrigeert dus duidelijk meer … Ze onderscheidt zich in eenvoudige traditionele sing/songwriterpop, geworteld in blues, country, folk en jazz en wordt gerekend tot de nieuwe lichting vrouwen folkpop/americana als Gilian Welch, Chan Marshall (Cat Power) en (Leslie) Feist . Ze heeft een kritisch scherpe tong.
Voor de nieuwe plaat haalde ze de mosterd bij de ‘Zuma’ plaat van Neil Young ; de songs kwamen zelfs deels onder invloed tot stand.
Muzikaal namen ze een akoestische start om dan elektrisch, fraai gearrangeerd aangevuld te worden. We horen in de ingetogen, sfeervolle, dromerige, broeierige nummers invloeden van Dylan, Waits, V.U., Joni Mitchell, Rickie Lee Jones, Janis Joplin en Lucinda Williams.
De rustieke bassisfeer van het materiaal krijgt een beklemmend, onheilspellend karakter en wordt gesierd door een lichtelijk bezeten voordracht.
De toon van het heftige spul wordt al meteen gezet door opener “All those girls” en “Remember”. Op “The devil’s sake” en “Honey girl” overheerst een bluesy gitaargetokkel. Opmerkelijk is ook “Rex blues” ( cover van Townes van Zandt) die raakt en kippenvel bezorgt.
De ingetogen pracht en soberheid van o.m. “Tender mirror” , “Gold & yellow” en “Little birds” krijgen gevoelige aanvullingen. Emotioneel word je behoorlijk heen en weer geslingerd, maar besluiten kun je dat haar vrouwelijke sing/songwriterpop een tijdloos karakter heeft .
Het debuut van de jonge 21 jarige roodharige zangeres Katy B(rien) uit Londen mag er duidelijk wezen. Katy B heeft op haar ‘missie’ een handvol leuke, verrassende, aangename, dansbare singles staan. Songs als “Easy please me” , “Perfect stranger”, “Hard to get”, “Lights on” (feat Miss Dynamite) en de titelsong klinken fris, sprankelend, en zijn frivool en meezingbaar.
De jonge dame weet pop moeiteloos te combineren met dubstep en clubdance en kleurt het met electro, rave en ragga .
Ze verovert de hitlijsten en spoort jonge artiesten aan om alvast hetzelfde te proberen. Niet alle songs op het debuut hebben hitpotentieel, maar de aanstekelijke melodie en de onschuld druipen er van af . Ze kan alvast rekenen op de support van Magnetic Man en Miss Dynamite. Haar missie is nu al geslaagd!
Heather Nova grijpt op de nieuwe cd terug naar de hoogdagen van haar muzikale carrière en dan hebben we het over ‘Oyster’ en ‘Siren’, de bijhorende live ‘Blow’ en met een knipoog naar haar debuut ‘Glow stars’. De muzikanten van die periode zijn er hier terug bij . Op die manier laat ze het (mindere) (semi-akoestische) werk van ‘Storm’ , ‘Red bird’ en ‘The jasmine flower’ wat achterwege en horen we vertrouwde, sfeervolle, dromerige poprock, gedragen door haar kristalheldere, hemelse emotievolle stem . Viool- en strijkerspartijen vullen opnieuw aan .
Net als vroeger weten een handvol songs te overtuigen, zoals “Beautiful ride”, “Higher ground”, “Do something that scares you” en “Turn the compass round”. Ze kan hiermee jongere vrouwelijke fans aanspreken en de vroegere fan vindt terug aansluiting.
Het album is geïnspireerd op haar kindertijd die ze met haar ouders doorbracht op een inmiddels gezonken zeiljacht , waarmee ze door het Caribische gebied trok .
Achter het debuut van Bon Iver aka Justin Vernon ‘For Emma, Forever ago’ schuilt een heel verhaal . Hij slaagde in meeslepende en intieme songs van pakkende weemoed, die hij in totale afzondering opnam.
Op de opvolger, simpelweg ‘Bon Iver’ genaamd geeft hij de indruk te hebben rondgetrokken , gelet op de plaatsnamen als songtitel . Hij weet nog steeds een bijzondere sfeer te creëren, bepaald door een emotievolle, (hoge sacrale) falsetzang . De omlijsting is deze keer meer sprookjesachtig ipv spookjesachtig, mede door de bredere omlijsting naast het sobere, subtiele akoestische gitaarwerk en steelpedaal en de meerdere lagen van Vernon’s stem. Percussiewerk , echo’s, (blazer) arrangementen vullen aan, o.m. op “Perth”, “Minnesota, WI” en “Beth/rest”. “Holocene”, “Towers”, “Calgary” en “Lisbon, OH” zijn dan op hun beurt voorbeelden van een ingehouden, immense schoonheid en stemmenpracht . Kijk, wie houdt van sing/songwriting en indiefolk en al overtuigd was van de Fleet Foxes, MMJ’s, Grizzly Bear’s van deze tijd , houdt van de ingetogen sfeer van Isbells, I am Oak, en de sing/songwriter Elliott Smith in het hart draagt, heeft hier terug een vette kluif van luistermuziek …
Eén van de meest veelbelovende nieuwe namen (die weliswaar pas op het eind van het jaar kwam piepen) was ongetwijfeld die van Dan Freeman and the serious. Dan Freeman is afkomstig van het eiland Tasmanië en besloot enkele jaren geleden over te steken naar Berlijn om er muziek te sturen. Hij ontmoette en sloot zich aan bij de band The Serious en ruilde gelijk zijn saxofoon voor een piano.
Resultaat is ‘I Lie A Lot’, een veelbelovende en vooral briljante debuutplaat. Freeman is duidelijk een begenadigde singer/songwriter die de vergelijking met wijlen Jeff Buckley kan weerstaan. De muziek van de band ademt op zijn beurt de adem van bands als Radiohead, Muse (in z’n beginjaren!) en Kashmir. Er is ruimte voor heel wat pathos en grote gevoelens maar tegelijkertijd blijkt er ook plaats voor het nodige geëxperimenteer. ‘I Lie A Lot’ is verder een zeer herkenbare en toegankelijke plaat geworden met elf gevarieerde tracks. Verschillende songs leggen de nadruk op de piano en zijn vrij rustig (zoals “You don’t Wanne Be” en “123”) terwijl een paar nummers lekker rocken (waaronder het titelnummer en “Fall Slow”).
Wie fan is van bovengenoemde groepen , moet absoluut naar Dan Freeman beluisteren. Het is bijgevolg zonneklaar dat deze groep de potentie heeft om heel groot te worden…
Al een paar jaar volgen we de muziek van O’Death uit Brooklyn NY. Ze kwamen in de belangstelling met een opvallende crossover van rauw rammelende rock’n’roll, country, punk en folk.
Vuilnisbakkenfolk! Een instrumentarium van ukelele, banjo, piano, viool, harmonica, drums en andere rammelende percussie zorgen hiervoor. De zeemansliederen van vroeger zijn wat gematigder, want de helft van de songs klinken rustiger, maar onderhuids dringt het ruige, rauwe, losgeslagen potten en pannen gekletter door .
O’Death brengt nog steeds een boeiende afwisselende trip van The Pogues, Kaizers Orchestra, Mumford & Sons , Woody Guthrie en Fleet Foxes . Een goede vierde cd dus …
Als we spreken over Wilco , dan maken we onmiddellijk de link met de sing/songschrijver Jeff Tweedy en het Muzikaal Vakmanschap van z’n band door de knap opgebouwde rootsrock/alt.country. Aanstekelijke, broeierige rockers, sfeervol dromerig materiaal en ingehouden, intieme (semi-akoestische) songs met een folky inslag . Veelzijdig binnen het genre . Rootsliedjes die van gitaarerupties kunnen worden vergeven .
Ze vallen met “Art of almost” met de deur in huis , een overrompelende, lange song die de instrumenten laat spreken; dan volgen een tiental songs met een gewone, gemiddelde tijdsduur , die de Wilco variatie onderstreept om dan met het eenvoudige, uitgesponnen repetitieve folky “One sunday morning” te besluiten .
Subtiel uitgewerkt materiaal is en blijft het handelsmerk van de Amerikaanse rootspopband , een band die boeit, vernieuwt en zich nestelt in z’n oud vertrouwde stijl … Maw op ‘The whole love’ vind je ‘Fantas-matische’ Wilco muziek .
My Morning Jacket is live een fantastische beleving en die ervaring proberen ze steevast op de laatste platen te zetten. Ze is dan ook opgenomen in hun hometown Kentucky . Jim James en de zijnen My Morning Jacket tekenen voor schoonheid, pracht en intensiteit binnen een indie/alt.americana concept , wat betekent dat we een tiental pittige , broeierige, bezwerende en ingetogen, sfeervolle songs met een retro/psychedelisch randje en met een melancholische inslag horen, gedragen door de warme, zalvende, hemelse, indringende vocals van de zanger/componist James.
De retrorock ligt hen hierin als gegoten en maakt de songs op de plaat sterk . Puur vakmanschap dus! Ze hebben een geduldige opbouw; “Victory dance” en de titelsong zijn al meteen twee boeiende tracks.
Op het eind met “Slow slow tunje” en “Movin’ away” neemt het gezelschap wat vaart en ritme terug , maar is het genieten van de sfeervolle aanpak.
Op ‘Circuital’ is een ouderwets klinkende MMJ aan het woord en zonder meer overtuigt!
‘Dead Roots Stirring’ is de tweede plaat van Elder, een stonerrocktrio uit het Amerikaanse Boston. Naar verluidt was hun titelloze debuut uit 2008 al een degelijk album en was het duidelijk dat de drie Amerikanen heel wat in hun mars hadden. Elder heeft waarschijnlijk sindsdien niet stilgezeten, want ‘Dead Roots Stirring’ is een dijk van een plaat. Heel bijzonder is dat de formatie een perfecte balans vindt tussen stevige en heavy gedeeltes en tragere, melodieuze stukken. Bovendien valt het op dat de drie muzikanten perfect met mekaar samenspelen en dat noch de gitaren, noch de bas en drums de bovenhand hebben, de drie instrumenten zijn ongelooflijk mooi in balans.
Elder tapt niet alleen uit het stonervaatje want ook sludge en doom metal, psychedelische rock en af en toe wat grunge en punkinvloeden zijn op te merken in de indrukwekkende sound.
Slechts vijf nummers op de plaat maar de kortste track “III” klokt wel af op acht minuten en drieënveertig seconden. Over de verschillende songs : opener “Gemini” is een absoluut topnummer en bestaat uit lange, trage, psychedelische stukken die ons doen denken aan onze West-Vlaamse trots Steak Number Eight (ook bij die band hoor je het vernuftige samenspel van de verschillende muzikanten) en heeft daarnaast met “I’m coming home/It’s been so long” een zeer eenvoudig maar doeltreffend refrein . “Dead Roots Stirring” is een enorm complexe en gestructureerde song met een hoofdrol voor gitarist Nick Disalvo en diens Hendrixiaanse solowerk. “III” is bijna volledig instrumentaal en staat vol fraaie, psychedelische melodieën en had niet misstaan op ‘And The Circus Leaves Town’ van de woestijnrockers van Kyuss. Op slottracks “The End” en “Knot” blijft Elder dezelfde heerlijke riffs rondstrooien en houdt zo probleemloos hetzelfde hoge niveau aan. Opvallend is de manier waarop die laatste twee tracks in mekaar lopen.
‘Dead Roots Stirring’ is zo een fraai werkstuk geworden waarbij de band verschillende muzikale grenzen overstijgt. Het zou zonde deze plaat links te laten liggen …
Het Britse Chapel Club uit Londen heeft na enkele EP’s het debuut ‘Palace’ uit, vernoemd naar de repetitieruimte in St Luke’s Church. De groep refereert aan de ‘80s Britrock en wave van The Smiths, Teardrop Explodes, Echo & The Bunnymen, stoeien met de ‘90’s van Ride, Slowdive en voegen er recentelijk Editors en White Lies aan toe. Shoewavepop lijkt de beste omschrijving.
De eerste songs “Depths”, “Surfacing” stuwen en kenmerken een borrelend gitaarspel. De aandacht verslapt dan wat met enkele sfeervolle , broeierige songs, die wat te groots en meeslepend klinken, om dan terug op te krikken met een “Blind”, “O maybe I” en “All eastern girls”. Het zijn nu net die singles die het sterkst zijn . Ze hebben een onderhuidse spanning, dramatiek en melancholie en worden gedragen door de ietwat theatrale zang van Lewis Bowman.
De helft van het materiaal is meer dan de moeite waard , maar spijtig genoeg kan het kwintet hiermee de hooggespannen verwachtingen niet helemaal inlossen .
Nederlands 
Français 
