Toen ik in 2007 per toeval op de Myspace van een luguber bandje botste en de enige te beluisteren track “Luizig” hoorde, wist ik direct dat er iets speciaals aan de hand was.
Alkerdeel is de naam (“Beirkère”, mevrouw !) en ze bleken dan nog van België te zijn ... ‘Ze leven in commune, ergens in een vervallen schuur in het Meetjesland’, zo wist een ijlende dorpsgek ons te vertellen.
Nu, februari 2012, 4 jaar later, een paar demo’s ‘Luizig’ , ‘de Bollaf’ en een gortige debuutplaat ‘De Speenzalvinge’ later, komt uiteindelijk het tweede fullalbum van Alkerdeel uit.
‘Morinde’ noemt het in modderbad geboren juweeltje... Meetjeslands dialect voor het pluimvee dat zich liever nog eens in de modder draait terwijl de rest van muzieklievend Vlaanderen naar MTV ligt te gapen !
Voor wie het vroegere werk van Alkerdeel kent en er nog niet van doof is geworden, is er goed nieuws : de koestal-productie waar men zo trots op is, werd dan toch geruild voor een minder lo-fi, ietwat professionelere, jaren 70-minded studio. Het gevolg is om echt trots op te zijn, want de integriteit blijft mijn inziens volledig behouden, terwijl aan warmte, diepte, dynamiek en definieerbaarheid wordt gewonnen in de karakteristieke Alkerdeel-vibe van warme massieve, pletwalsende soundscapes
De 42 minuten adrenaline worden heerlijk ongelijk verdeeld in 4 tracks : “Winterteens” (13’28) is een black-metal opener. Dank zij een black ambient-intro van Mories van “Gnaw Their Tongues” wordt dit een gelukkige 13 minuten soundtrack van hoe koud een winter wel kan zijn in 2012, bepaald door een onheilspellende delay-gitaarrif van lang geleden die nostalgisch knipoogt naar Burning Witch.
Iedere trage strofe trekt ons wadend door het zuigende moeras tot we denken het vasteland bereikt te hebben. Hier wordt een tergend verhaal verteld waarin we ons graag laten meeslepen.
De zang klinkt (op alle nummers trouwens) zoals het hoort : een kruising van een verrezen Whitney Houston met dat van een slachtoffer van de Krokodildrug. Maar toegegeven het wordt erg moeilijk realiteit en waanzin uit elkaar te houden. U bent gewaarschuwd !
“Horsesaw” is de tweede track, kort (2’24) maar superkrachtig punky, snuifje Hellhammer enzo ... Absoluut verboden om dit nummer in de wagen te draaien ! Hier loopt waarschijnlijk iemand geïrriteerd van een ‘peirdezoage’ en moet stoom van de ketel laten om erger te voorkomen. Heel primitief agressief en uptempo , een perfect contrast met het vorige nummer.
“Hessepikn” (5’41) is de meer doomy kant van Alkerdeel, maar dan wel sexy-doomy ! Op internet is er ondertussen een a-typische videoclip van het nummer terug te vinden, waardoor je kunt twijfelen of Alkerdeel een metalband of een artproject is.
Afsluiter “Du Levande” (20’13) is dan misschien toch wel de kroon op het werk van Alkerdeel tot nu toe , en representeert de volledige reikwijdte van het hun zelftoegeëigend genre ‘BlackSludgeDoomDrone’. Een heel mooi uitgebalanceerde compositie waarin alle stukken elkaar aanvullen. Dit nummer heeft het allemaal, maar dan net andersom dan verwacht. Vlug beginnen om dan met nog meer impact traag te eindigen en naadloos uit te faden in dé gepaste outro van de man die Alkerdeel precies instinctief goed aanvoelt, Mories van “Gnaw Their Tongues”.
Dit is duidelijk muziek met een hoek af. Bas en gitaar lijden aan constante identiteitscrisis. De drum houdt gans het zootje aan elkaar genaaid en legt de accenten die net het verschil maken terwijl de zang het geluid maakt van een zwijn dat hout klieft. Ja, inderdaad, er zijn zodanig veel hoeken af dat het terug rond klinkt.
Als de Mayas gelijk hebben en de wereld komende december volledig van zijn as gerukt wordt, dan heeft Alkerdeel met ‘Morinde’ de passende soundtrack klaar !
Meer dan 6 jaar was het wachten op een vervolg van de debuutplaat van I Am The Avalanche. In die periode was dit vijftal regelmatig op tournee doorheen de VS, Australie en Europa. Het punkrockende vijftal zat in die tijd ook qua songschrijven niet stil want te horen aan dit tweede,verbluffende album heeft IATA lang gesleuteld aan de verschillende nummers. Met ‘Avalanche United’ maken ze duidelijk hoe een melodieuze punkrockplaat dient te klinken anno 2012. De twaalf tracks zijn allemaal zo goed dat het onmogelijk is om er een aantal favorieten uit te pikken. “Holy Fuck” met z’n schitterende koortjes, de magistrale single “Brooklyn Dodgers”, het swingende “I’ll Be Back Around”, het emotionele “Dead Friends”... de klasse druipt ervan. Deze plaat is snel, to the point en ‘in your face’, catchy, gepassioneerd, donker, heavy en zo kunnen we nog wel een handvol adjectieven formuleren... De sterkte van deze New Yorkers zit in de combinatie van de scheurende gitaarakkoorden, de rauwe vocalen van frontman Vinnie Caruan waar de emotie en passie vanaf druipen en het slagwerk van Brett Romnes, de (nou ja) stille maar drijvende kracht achter de pompende muziek van IATA. Dit is absoluut een van de beste punkplaten van de voorbije jaren. Afspraak in de Etniestent op Groezrock op 28 april 2012!
Na Hellsongs hebben we voor de tweede keer in zeer korte tijd een band uit het Zweedse Gothenburg die aan bod komt. Terwijl we het plaatje van Hellsongs al vrij snel aan de kant schoven, zal deze debuutep van Tigers Of The Temple wel nog regelmatig onze cd-lader halen. Vier fijne, zeer uiteenlopende tracks die zich ergens situeren tussen pop, grunge, folk en indierock horen we op ‘Death, Light, Fire & Darkness’.
De muziek wordt gekenmerkt door zachte melodieën en dito gitaren, melancholische en prachtige vocalen en subtiel maar energiek drumwerk. Bijzonder is dat bij alle nummers verschillende stemmingswisselingen aan bod komen (zowel donkere, atmosferische als opgewekte en zelfs euforische passages worden tot een schitterend geheel gesmeed).
Tigers Of The Temple lijkt daardoor een kruising tussen pakweg Starsailor en de Canadezen van Arcade Fire. Zeer leuk plaatje alleszins!
Een frisse wind van jonge Britse sing/songwriters waait over het muzieklandschap. Ed Sheeran, James Vincent McMorrow, Michael Kiwanuka en … jawel Ben Howard .
We horen op het debuut sober ingehouden songs die opbouwen en krachtiger durven te gaan; het tokkelende gitaarspel en mans nasale, vaste zangstem vormen de rode draad en bieden een gevoelig dromerige inhoud. De songs zijn elegant en vaardig opgebouwd en kunnen huppelende ritmes hebben, wat het geheel boeiend houdt; de eerste drie songs, “old pine”, “diamonds” en “the wolves” zijn een goede barometer om je doorheen dit fijne debuut te scharen .
Onze troubadour voert je mee op een fijne muzikale trip, die het uiterst basics houdt, af en toe een aanvulling krijgt en doet denken aan de aanpak van Damien Rice, Tom McRae, David Gray, Frank Turner en Bruce Cockburn .
De protégé van Xavier Rudd overtuigt alvast en zal verder ook fans van Ray Lamontagne, Jack Johnson en Fink weten te boeien .
Ansatz der Maschine, het indietronica project van geluidstechnicus /componist en altviolist Mathijs Bertel weet zichzelf steeds uit te vinden . Het elektronisch klankenarsenaal blaast warm én koud tegelijk, en bevat sfeervolle, filmische songs, zoals die graag door een Lali Puna, Hood en Mum worden uitgevoerd. Ambiente, mistige soundscapes en dromerige landschappen worden aangevuld met Oosterse, Indiase muzieksfeertjes, die een zekere dreiging hebben.
De fluisterende , zachte fluwelen zangpartijen van Renée Sys drukt haar stempel op sommige songs en worden aangevuld met gastbijdrages van o.m. Anton Walgrave (“February 11th”), Stefan Huber (“Never ending blues”) en David Bovée (Thin Of One) ( “Le vent polaire”).
Songs met een geheel eigen klankkleur, een wisselende dynamiek en die niet vies zijn van een bijkomend sfeertje Japan, Wovenhand, 16 Horsepower, Swans en Twin Peaks. Live als achtkoppig gezelschap op tour om de songs te ondersteunen ...
De Zweedse zusjes Johanna en Klara Söderberg werden tijdens hun Amerikaanse tournee een paar jaar terug opgevist door Jack White en namen de Buffy Sainte-Marie klassieker “Universal soldier” op . Ook trokken ze de aandacht met de betoverende Fleet Foxes cover “Tiger Mountain Peasant Song” . Reden genoeg om na het uit ons handen geglipt debuut “The big black & the blue” stil te staan bij hun tweede cd .
De zusjes houden het midden tussen rootsmusic, country, bluegrass , folk en psychedelica en brengen de sound van Emmylou Harris, Bright Eyes en Angus & Julia Stone dichter bij elkaar op hun sfeervolle, emotievolle songs die een brede(re) omlijsting durven hebben, en gedragen worden door heldere, indringende vocals. Trouwens Conor Oberst van Bright Eyes was van de partij. “In the hearts of men”, “I found a way” , “King of the world” en de titelsong klinken heel sterk , eenvoudig en subtiel uitgekiend , met een melancholische ondertoon. Niet voor niks vinden we onder het americana nummer “Emmylou” een eerbetoon aan … Enthousiast materiaal dat weet te beklijven en bitterzoet smaakt … graag meer van dit !
Als redacteur ben je wel wat muzikale verscheidenheid en diverse stijlen gewoon maar toch moesten we es flink slikken bij het beluistern van dit plaatje. Hellsongs komt uit Gothenburg en startte begin 2004 hun muzikale carriëre met het naspelen van een aantal metal- en hardrockklassiekers. Niet zo speciaal denkt u, ware het niet dat ze de songs in een volledig symphonisch jasje staken. De reacties van het publiek waren naar verluid gigantisch en door een bijzondere versie van Iron Maidens “Run To The Hills” werden ze opgepikt door de Zweedse media. Hellsongs werd middels een handvol releases een grote naam in Zweden en tourde naderhand ook doorheen de meeste Europese landen. Op ‘Long Live Lounge’ horen we 13 van hun bekendste nummers die maart 2011 live werden opgenomen in hun thuishaven Gothenburg. Het was de laatste show die ze in hun originele bezetting speelden (ondertussen veranderden ze van zanger) en Hellsongs kreeg daarbij versterking van het Gothenburg Symphony Orchestra. Wie graag es zeemzoeterige versies van metalanthems zoals “Seek & Destroy”, “War Pigs”, “Heaven Can Wait”, “Walk” of “School’s out” wil horen, moet zeker eens luisteren naar deze Zweden. Veel kans wel dat je net als ons dit plaatje daarna ergens onderaan je muziekcollectie wegstopt...
We hebben altijd al een muzikaal boontje gehad voor Gabriel Rios, de enorm getalenteerde Puerto Ricaan die sinds 1996 regelmatig resideert in het Oost-Vlaamse Gent. In 2004 debuteerde hij met de swingende en zwoele popplaat ‘Ghostboy’ waarbij vooral de fantastische single “Broad Daylight” mytische proporties aannam (zeker nadat tijdens een regenachtige Pinkpopdag plots de zon tevoorschijn kwam toen Rios dit lied aanvatte).
Met ‘Angelhead’ uit 2007 veranderde Gabriel Rios het geweer van schouder en opteerde hij voor een elektronisch, donker maar wel nog steeds dansgevoelig album.
In 2010 was er vervolgens ‘The dangerous return’ wat opnieuw allesbehalve een doorslag was van z’n vorig werk.
Uit die drie platen werden ondertussen achttien (!) singles geput en die passeren allemaal mooi de revue op de eerste schijf van deze verzamelaar. Als luisteraar kun je zo mooi de evolutie van de charismatische Rios volgen. Op de tweede ‘compilaton’ vinden we een verzameling van de meest uiteenlopende songs. Twee nieuwe, zuiderse tracks (“El Raton” en “Auscencia”) openen waarna vier nummers van de EP ‘Morehead’ (enkele jaren geleden gratis te verkrijgen via het Weekblad Knack) volgen. Daarna zijn er nog enkele covers en is er ook nog de afsluiter “What’s This” (met bijdragen van Filip Kowlier en Michael Franti) dat je misschien nog kent van een vorige Music For Life.
Wie nog niks van deze eigenzinnige Puerto Ricaan in huis heeft, haalt met “Two Compilations” een vette kluif in huis. Het tweede deel van deze best off vinden wij evenwel niet de moeite waard om als echte Rios-fan deze aankoop te getroosten..
Doorgaans hebben wij minder argwaan als een nieuwe hype uit de States komt overgewaaid dan wanneer het de zoveelste nieuwe Britse sensatie betreft. De Britten zijn zowat specialisten in het ophemelen van hun eigen nieuwe bandjes, ook al is het talent van die groepjes soms pijnlijk beperkt, maar bandjes uit de jongste Amerikaanse alternatieve scene hebben meestal een pak meer potentieel.
Howler bevestigt onze stelling. De jonge snaken komen uit Minneapolis en hebben een verduiveld opwindend gitaarplaatje gemaakt. Niks nieuws, neen, maar moet dat ?
Ze halen de mosterd bij The Ramones, The Shangri La’s, Jesus & The Mary Chain, The Libertines, BRMC en The Strokes (en dan bedoelen wij de Strokes van de okselfrisse eerste plaat ‘Is this it’, niet die van de lauwe doorslagjes achteraf).
‘America give up’ klokt af op 31 minuutjes, overtollig ballast werd dus al van tevoren over boord gegooid waardoor dit schijfje totaal geen moeite moet doen om onze aandacht vast te houden. Het album raast lekker door en heeft bij momenten een geweldige sixties vibe, de compacte songs zijn stuk voor stuk fris en aanstekelijk en de gitaren dartelen in een gezonde chaos de ganse tijd gretig door.
Meer hebben wij hierover eigenlijk niet te vertellen, alleen dat het ons fantastisch in de oren klinkt.
Eerder debuteerde het Gentse Kapitan Korsakov in 2009 met ‘Well hunger’, een compromisloze rauwe noise trip, met verschroeiende riffs, hoekige drumslagen en een loodzware bas. Noiserock, doordrongen van gitaareffects en distortion … Een vunzige, smerige gitaarmodderpoel met schreeuwvocals van zanger/gitarist Pieter-Paul Devos (een Cobain look-a-like), bassist Pieter van Mullem en drummer Jonas Van den Bossche … Rauw & Trashy dus! Muziek die overdonderde …
Op de tweede cd schudt het trio ons wat door elkaar , want naast het noisy materiaal verrassen en treffen ze ons met een sterke melodieën. En op de koop toe brengen ze een paar ingetogen (semi-) akoestische nummers die worden aangevuld met banjo en een pianoriedeltje.
Een DIY -spirit vanuit een buik- en hartgevoel.
KK is anno 2012 een veelzijdige band die experiment en melodie laten versmelten, en helemaal overtuigen met deze puike plaat, de single “Cancer” en “In the shade of sun” zijn bijters in het genre; verder blazen nummers als “Quicksand surfer” en “Proud flesh” U van de Uw sokkel . De ingetogen lieflijke nummers “Smile & stay friends” en “Lest my water break” zijn een verademing.
Band met weerhaken en die notie heeft van emotie en gevoeligheid , wat wil zeggen Band met een Grote Toekomst …
Na elf jaar Hooverphonic (1998 – 2009) heeft de ex-leadzangeres haar eerste solodebuut uit . Ze nam rustig de tijd te werken aan de plaat . Eerder verscheen “Rope dancer” als single, en we noteerden nog de benefiet met wijlen Andy Sierens (“Mijn Leven”) en de samenwerking met Spinvis, Dorleac (die tot stand kwam met de soundtrack voor de film ‘Adem’).
Geike Arnaert biedt dromerige, zweverige popelektronica met een donkere ondertoon , waardoor we richting trippop gaan, en zij ergens fundeert tussen Fever Ray , Tori Amos en haar ‘oude’ Hooverphonic geluid. De nummers zijn vakkundig uitgewerkt en de elektronische arrangementen zijn stemmig. De elektronica neemt hier een prominente rol in, en staat naast haar zachte, fraaie, ijle stemgeluid .
Het debuut werd omschreven als ‘Muzikaal Koud-vuur’; inderdaad de composities zijn koel, warm en ontroerend. We zijn alvast te vinden voor de variaties qua sound en stem van “In gold”, Icy”, “Unlock”, de single “Rope dancer” en de trilogie “Blinded”, “For the beauty of confusion” en “Night time round here” . Nummers die weten te raken!
Fijn zalig debuut met huiverende weerhaken …
Opmerkzaam debuut van een aparte dame … de 29 jarige Engelse sing/songschrijfster debuteerde vier jaar terug met de single “Bad medicine”, die ook terug vinden is op dit overtuigend debuut ‘O, Devotion!’. ‘Devotion’ is een titel op z’n plaats, gezien de cd op zich wat zonderling, sinister en duister klinkt . De songs zijn gedrenkt in een vooroorlogse stijl van hillbilly, jazz, blues, gospel, vaudeville , chanson, country en folk , gedragen door Liz Green’s niet alledaagse, coole, diepe stem.
‘O, Devotion!’ bevat tien donkere songs over dood en moord, gevat in een droeve toon en gekruid met zwarte humor. Zielsmuziek …’Roots’songs , bepaald door een repeterend akoestisch gitaargetokkel, piano, keyboard en blazers … Liz Green als een blanke bluesneger, lazen we ergens , tussen Bessie Smith, Dinah Washington, Edith Piaf, Michelle Shocked, Amy Winehouse en Lana del Ray en een recent klinkende PJ Harvey.
Het is een ingetogen, intieme en rijkelijke georkestreerde plaat , ‘Mississippi’ duistere melancholische antifolk, in de zin van ‘haal een instrument in de hand en maak er iets moois van’; sober, indringend, smaakvol en intrigerend, met uiterst sobere , uitgeklede prachtsongs als “Hey Joe”, “Midnight blues” en “Displacement song” . Aanstormend Talent!
De jonge Duits/Nigeriaanse zangeres Nneka (Egbuna) heeft al rijkelijke discografie achter de rug . In zes jaar tijd is ze al toe aan haar vierde cd . ‘Bewust’- wording nummers en met een maatschappijkritische blik … Oprechtheid en authenticiteit draagt ze hoog in het vaandel en muzikaal zet ze dit om in een dubbende fusie van soul, r&b, rock , reggae en funk . En ze beschikt over een creatieve geest, want de nieuwe plaat telt maar liefst vijftien nummers . Nummers met een muzikale rijkdom , die een (lichte) swing’n’groove hebben, sfeervol kunnen zijn, of een dromerige inhoud hebben .
Ze passen allemaal binnen het zelfde concept , en de friste en emotionaliteit druipen er van af, met de titelsong als absoluut hoogtepunt. Neneh Cherry, Lauryn Hill, Macy Gray en ons eigen Selah Sue zweven over de soulworldpop . Geniet van dit intens muzikaal avontuur, dat uitbundigheid en gevoeligheid samenbalt!
De sing/songwriting van Baxter Dury, jawel zoon van Ian Dury (& The Blockhearts), komt op 39 jarige leeftijd in de spotlights met de nieuwe cd ‘Happy Soup’. Hij zorgt samen met zangeres Madelaine Hart voor een boeiende, intrigerende luistertrip van korte sfeervolle, dromerige en meeslepende songs die onderhuids een donker randje hebben, een ‘donkerte’ die op z’n vroeger materiaal te horen was.
De stemgelijkenis met pa is enorm groot … een indringende, grauwe (zeg)zang siert het materiaal en hij doet ons met Madelaine denken aan de eind’70s Belgische rock’n’roll van Bert de Coninck en Fran (remember “Crapule de luxe” en “Johnny”); verder kloppen Tom Vek, Andrew Dorff en Sparklehorse aan (“Isabel”, “Claire”, “Happy soup” en “Hotel in Brixton”) , en is hij niet vies van een wave ‘bass’/’beatje’ op “Picnic on the edge “ . Dit zijn eenvoudige liedjes die blijven hangen.
Nederlands 
Français 
