Tomorrowland at ADE 2026 - celebrating the past and the present
From October 21 to 24, Tomorrowland returns to De Rode Hoed during Amsterdam Dance Event, bringing together an immersive exhibition, live radio, and a program that looks back at what the festival has built while celebrating the music of today.
Tomorrowland is bringing its world to Amsterdam, transforming De Rode Hoed on the Keizersgracht into one of the most immersive destinations of the Amsterdam Dance Event. The Tomorrowland Expo unfolds across a series of rooms, each dedicated to a different chapter of the festival universe. Visitors move through installations built around Tomorrowland Belgium, Tomorrowland Winter, Tomorrowland Brasil, and Tomorrowland Thailand, each one capturing the look, energy, and atmosphere of its respective edition. Together, they tell the story of a festival that has expanded across continents while remaining rooted in the essence that set it apart from the very beginning.
One World Radio broadcasts from De Rode Hoed on Wednesday, October 21, Thursday, October 22, and Friday, October 23, going live each day from 12:00. Artists like Armin van Buuren, The Bausa, Kevin de Vries, Miss Monique, Amber Broos, Kölsch, and many more drop by for interviews and short DJ sets, keeping the energy moving through the afternoon. The broadcasts reach listeners well beyond the Amsterdam canals.
The Tomorrowland Store brings an exclusive selection of merchandise to ADE, available only at this location during the event. A bar with Solo Vida on the menu gives visitors a place to pause and connect along the way. The Lab of Tomorrow rounds out the program with a forward-looking dimension, presenting innovations and ideas that speak to where the festival is headed.
The Expo is open from Wednesday, October 21 through Saturday, October 24, with doors opening at 10:00 each day. On Wednesday, the Expo closes at 17:00; from Thursday through Saturday, it runs until 20:00. Entry is free. De Rode Hoed, a familiar address for Tomorrowland during ADE, offers the right setting for an experience that balances celebration with reflection. Its Keizersgracht location puts the Expo at the heart of the city, deepening the atmosphere that Tomorrowland brings to every space it takes over.
ADE remains the most important week in the global electronic music calendar, and Tomorrowland's presence has become one of its most anticipated moments. Each year, artists, industry professionals, and People of Tomorrow from across the world gather under one roof for what has become a fixture of the week. This year's edition offers a program that captures the essence of all Tomorrowland has built, celebrates the music of today, and leaves just enough room for the imagination to reach forward.
Tomorrowland Expo – Amsterdam Dance Event 2026
Wednesday October 21 – Saturday October 24
De Rode Hoed – Keizersgracht 102, 1015 CV Amsterdam
More info: expo.tomorrowland.com
Even voorstellen - KRaS! Release single ‘go take the walk’
Ergens tussen energieke rock en poëtische chanson heeft het Antwerpse KRaS! 10 jaar geleden een unieke plek in de muziekwereld ingevuld met hun twee eerste albums. Vandaag, na een lange periode waarin hun punk-poëzie infusie kon fermenteren diep in de Antwerpse scene, is de band helemaal klaar om volledig nieuw materiaal op de wereld los te laten. Klinkt als een stevige oppepper in de artificiële wereld van vandaag!
vorige single KRaS! New Clip Schmutzig
Hun single Go Take a Walk wordt nu gereleased voor Her Walk, de campagne van Plan International Belgium voor veiligheid op straat voor vrouwen en meisjes. De downloads op BandCamp worden doorgestort en tellen mee voor het eindbedrag!
KRaS! is the AnTWerP BasEd FeMale FRonTed EUroPean LAnguAge MaSh-Up RockBAND by @h.j.kras , @janbijvoet (actor), @timpensaert (Meltheads) and @tom.meeuws
https://kras1.bandcamp.com/track/go-take-a-walk
https://www.instagram.com/kras.band?stkn=Zm1kajNieG5tOTlh&utm_source=qr
Muziekcentrum Goedleven verlaagt financiële drempel voor jongeren
Het leven wordt alsmaar duurder en dat weegt eveneens door op het budget van jongeren. In tijden dat ticketprijzen alsmaar duurder worden, kiest Muziekcentrum Goedleven voor de omgekeerde richting door ze te verlagen.
Wie jonger is dan 25 jaar, kan voortaan naar alle concerten aan de prijs van 12 euro. Op deze manier wil Muziekcentrum Goedleven jongeren de kans geven om volop te genieten van concerten tegen betaalbare lage ticketprijzen.
Muziekcentrum Goedleven bevindt zich in Goedlevenstraat in Oostakker, op een boogscheut van hartje Gent.
Dit zijn de komende concerten:
10/12/2026 Funeral Dress, SEXTC, Abelaer (normaal 27,50 euro)
14/11/2026 Aberdeen (Nirvana-tribute), Them Bones (Alice In Chains-tribute) (normaal
27,50 euro)
21/11/2026 The Pharaohs, Dead Elvis & His One Man Grave, Misterioso No-Stars (normaal 27,50 euro)
28/11/2026 James Walsh (Starsailor-frontman) (normaal 27,50 euro)
19/12/2026 Sons Of The Culture Clash (Urban Dance Squad) (normaal 27,50 euro)
https://muziekcentrumgoedleven.be
Even voorstellen – Pilod – nieuw materiaal ‘Achieve’
Een jaar na de release van ons derde album Anticipate the Fall is Pilod terug met nieuw materiaal.
nieuwe single Achieve verschijnt op 6 oktober.
Achieve gaat over het najagen van grote dingen met een onredelijke hoeveelheid vastberadenheid. Over ambitie, volharding en de vreemde voldoening van blijven doorgaan, zelfs wanneer de eindstreep steeds verder opschuift. Geen idee waar we naartoe gaan. We gaan er sowieso naartoe.
Ondertussen hebben we nog steeds enorm veel plezier met het spelen van nummers uit Anticipate the Fall, terwijl we nieuw materiaal uittesten op Belgische en Nederlandse podia.
Achieve by Pilod
Pilod
Christophe • Timo • Wouter • Fré
ESNS 2027 – ESNS viert Iers muzieksucces met een rits bevestigde acts
ESNS VIERT IERS MUZIEKSUCCES MET 18 BEVESTIGDE ACTS VOOR EUROSONIC 2027
ESNS (Eurosonic Noorderslag) kondigt achttien Ierse acts aan voor Eurosonic, waaronder F3miii, THEATRE en Esmeralda Road. Eerder dit jaar maakte ESNS bekend dat Ierland een centrale plek krijgt op de editie van 2027. Ieder jaar zet het festival de meest urgente opkomende acts uit één Europees land in de spotlight, om de veelzijdigheid van Europees talent te laten zien. Ierse artiesten Aaron Rowe, Bleech 9:3 en mischa and the bear zijn al bevestigd met de aankondiging van de eerste acts. Eurosonic vindt plaats van 13 tot en met 15 januari in Groningen.
Ierse acts die in 2027 op Eurosonic spelen zijn Aaron Rowe, BABYRAT, Black Nylon, Bleech 9:3, Bradley Marshall, BROOKI, Dave Lofts, Esmeralda Road, F3miii, GAG REFLEX, Hotgirl, McGrath, mischa and the bear, MOIO, pôt-pot, Shamrock Showband, Sei Green, SELL EVERYTHING, THEATRE, The Wran en Therapy Horse.
“WE ZIJN ENORM BLIJ MET DE GROTE VERSCHEIDENHEID AAN GENRES EN HET IERS TALENT IN DE LINE-UP VAN EUROSONIC 2027. HET IS GEWELDIG DAT ESNS ZO VEEL ARTIESTEN HEEFT GESELECTEERD DIE OP ONS SHOWCASE-FESTIVAL IRELAND MUSIC WEEK STONDEN. WE WERKEN AL JAREN AAN DIT TRAJECT, WAARBIJ ARTIESTEN NA HUN NATIONALE SHOWCASES DOORGROEIEN NAAR INTERNATIONALE PODIA ZOALS ESNS IN GRONINGEN.”
- Angela Dorgan, CEO, First Music Contact, de organisatie achter het exportkantoor Music From Ireland
Viering van de Ierse muziek scene
In nauwe samenwerking met de toonaangevende Ierse muziekorganisatie First Music Contact en het Ierse radiostation RTÉ 2FM als mediapartner stelt ESNS een programma samen dat Ierse muzikaal succes viert. Door de focus op Ierland te leggen, erkent ESNS de investeringen van Ierland in zijn artiesten en de vooruitstrevende infrastructuur als best practice.
“IERSE MUZIEK KEERT WEER TERUG NAAR EUROSONIC IN GRONINGEN. IERLAND HEEFT AL GERUIME TIJD EEN VAN DE STERKSTE EN MEEST OPWINDENDE MUZIEK SCÈNES VAN EUROPA. MAAR NU, MEER DAN OOIT TE VOREN, BLOEIT DE IERSE MUZIEK OP. WE ZIJN ENORM ENTHOUSIAST EN VOELEN ONS GEËERD OM HET HEDEN EN DE TOEKOMST VAN DE IERSE MUZIEK TE MOGEN VERWELKOMEN TIJDENS DE FOCUS OP IERLAND BIJ ESNS.”
- Robert Meijerink, Head of bookings EU, ESNS
Nieuwe generatie Europees talent
De eerste lichting bevestigde acts voor Eurosonic bevat namen als Gildaa (FR), Gwenifer Raymond (UK-WAL), HVNDS (RO), Ida The Young (CZ), Isabel van Gelder (NL), Little Grandad (UK-ENG), MICHA (NL), Olga Myko (SE), Osayuki (BE), panicbaby (DE), Pigeon (UK-ENG) and TeddyBear (BE). Zij behoren tot de artiesten die in januari nieuwe klanken en frisse energie naar Groningen zullen brengen. De volledige line-up is te zien op esns.nl.
Festivaltickets en Delegate Passes
De kaartverkoop voor Eurosonic en Noorderslag is gestart. Een Delegate Pass geeft toegang tot de festivals, de conferentie en het exclusieve programma voor delegates in De Oosterpoort op woensdag.
Over ESNS
Elk jaar in januari verandert Groningen in het kloppende hart van de Europese muziekindustrie, wanneer
ESNS haar showcasefestival en muziekconferentie organiseert. Van woensdag tot en met vrijdag zijn tijdens Eurosonic opkomende acts uit Europa op podia in de binnenstad te zien. De zaterdag staat in het teken Noorderslag, al sinds 1986 de graadmeter voor de Nederlandse popmuziek. Alleen de meest veelbelovende Europese en Nederlandse artiesten krijgen hier de kans zich te presenteren aan muziekliefhebbers en professionals.
Het hele jaar door ondersteunt ESNS talent via initiatieven zoals de European Talent Exchange en reikt het belangrijke prijzen uit, waaronder de Music Moves Europe Awards, de European Festival Awards en de Popprijs. Daarnaast werkt ESNS samen met belangrijke organisaties als Yourope, EBU en Green Deal Circular Festivals om een diverse en duurzame muziekscene te bevorderen.
Sinds 1986 heeft ESNS bijgedragen aan de doorbraak van artiesten als AURORA, Stromae, Christine and the Queens, Fontaines D.C., Sigrid, Altin Gün, The Haunted Youth, The XX, Robyn, Tramhaus, Sam Smith, Hozier, Zaho de Sagazan, Fat Dog, Judeline, Luvcat, Boko Yout, Viagra Boys, Kingfishr, Sylvie Kreusch en Lost Frequencies.
www.esns.nl
Even voorstellen - Simon Le Ma stelt nieuw Motown-album ‘Get sweaty’ voor
Simon Le Ma stelt nieuw Motown-album ‘Get sweaty’ voor in Gent (10/10) en Antwerpen (16/10)
De Gents-Beverse Simon Le Ma bracht net zijn nieuwe album Get Sweaty uit, een dansbaar plaatje dat stinkt naar funk, Motown en oudeventenzweet. Daarin maakt de muzikant en songschrijver komaf met spoken uit het verleden en zoekt hij zijn heil in een nieuwe religie: Motown funk. Get Sweaty werd opgenomen en gemixt door Xavier De Clercq (Poolside Studio) en gemasterd door Jimmy Van Rietvelde (Tiny Voices Studio).
Beluister Get Sweaty hier: https://open.spotify.com/album/1LSVq1LCDT22zWqDOE8h6y?si=vpFGNP23Qu2M16Cp1kOZkA
Simon Le Ma stelt zijn nieuwe album voor tijdens twee releaseshows:
Za. 10.10.26 — De Koer, Gent
Vr. 16.10.26 — Djingel Djangel, Antwerpen
The Afghan Whigs - Zeven optredens, zeven herinneringen, met De Roma en de AB als herinneringen op het netvlies gebrand
2026-07-11 - Cactusfestival, Brugge
2026-09-24 - O2 Shepherd's Bush Empire, London
2026-09-27 - Le Trabendo, Paris
2026-09-28 - Paradiso, Amsterdam
2026-10-03 - Come As You Are / Effenaar, Eindhoven
2026-10-04 - De Roma, Antwerpen
2026-10-05 - Ancienne Belgique, Brussel
Sommige bands luister je graag. Sommige bands volg je. En dan zijn er bands die op een bepaald moment zo verweven raken met je eigen leven dat een concert veel meer wordt dan alleen maar een optreden.
The Afghan Whigs zijn voor mij zo'n band.
Mijn verhaal met The Afghan Whigs begon ergens in de jaren negentig. Ik was er al vroeg bij en zag de band voor het eerst live op Torhout-Werchter in 1996. Sindsdien ben ik hen blijven volgen.
Na de reünie in 2012 ging dat volgen alleen maar intensiever. Concerten werden bestemmingen en bestemmingen werden soms halve reizen. Als het even kon, trok ik naar een volgende stad om Greg Dulli en zijn kompanen opnieuw aan het werk te zien.
In 2021 ging ik daarin misschien wel het verst. Ik reisde helemaal naar New York om The Afghan Whigs daar live te zien. Alleen liep dat avontuur anders dan gepland: op het allerlaatste moment werd het concert afgelast. Covid, u raadt het al.
Maar goed, we spoelen door naar 2026.
Voor deze tournee, die in het teken stond van de 40ste verjaardag van de band én van de release van hun meest recente album “Soft Control”, besloot ik alle registers open te trekken. Van “Soft Control’ kan u trouwens ook een aparte bespreking vinden.
Lees gerust Soft control .
De nieuwe nummers die in de setlist staan overtuigen alvast ook.
De eerste afspraak kwam er in eigen land, op het Cactusfestival in Brugge. The Afghan Whigs waren speciaal voor het festival naar Brugge afgezakt. Het was een optreden in een echte openluchtfestivalsetting, onder de zomerhemel van Brugge. Over dat optreden schreef ik al een afzonderlijk verslag. Lees gerust Cactusfestival 2026 – van 10 juli t-m 12 juli 2026 - Sfeer, gezelligheid, zonovergoten weer … én goede muziek, aangename verrassingen en ontdekkingen!
Dat was in juli.
In september keerde de band terug naar Europa voor een uitgebreidere tournee door het Verenigd Koninkrijk en het Europese vasteland. België speelde daarbij een opvallend centrale rol, met concerten in Antwerpen en Brussel als twee van de hoogtepunten van het Europese luik.
Voor mij zou het uiteindelijk een ware Afghan Whigs-marathon worden: zeven optredens in totaal. Twee daarvan vonden plaats binnen een festivalcontext: Cactusfestival in Brugge en ‘Come As You Are’ in Eindhoven. De andere vijf waren reguliere zaalconcerten in Londen, Parijs, Amsterdam, Antwerpen en Brussel. En geen twee avonden zouden helemaal hetzelfde blijken.
Het Britse gedeelte van de tournee telde zes concerten. Ik koos er uiteindelijk voor om naar Londen te trekken, simpelweg omdat dat voor mij het makkelijkst bereikbaar was. Achteraf bekeken bleek het een uitstekende keuze.
The Afghan Whigs speelden in de O2 Shepherd's Bush Empire en gaven er voor mij het beste concert van de hele tournee. Niet noodzakelijk omdat de setlist er de meest bijzondere was, maar vooral door de combinatie van speelplezier, interactie met het publiek en pure entertainmentwaarde.
De band straalde een enorme energie uit. Het was duidelijk dat de muzikanten plezier hadden in wat ze aan het doen waren, en dat plezier sloeg over op de zaal.
Ook de manier waarop Greg Dulli met het klassieke concept van een bis omgaat, blijft heerlijk eigenzinnig. The Afghan Whigs weigeren simpelweg om het podium af te stappen om vervolgens het obligate spelletje van applaus en ‘we want more’ te spelen. Geen geveinsd afscheid, geen verdwijnen achter de coulissen. De band kondigt gewoon aan dat het optreden normaal gezien zou eindigen en vraagt of het publiek nog enkele nummers wil horen.
Natuurlijk willen we dat.
Tijdens een van de laatste nummers kwam Dulli opnieuw met een van zijn bekende muzikale uitstapjes. Hij verweeft wel vaker muziek van andere artiesten in zijn eigen nummers, maar deze avond liet hij zich uitgebreid gaan met een uitgesponnen passage uit “The End” van The Doors.
Het was goddelijk.
Een van die momenten waarop je als toeschouwer even beseft waarom je überhaupt honderden kilometers reist om een band aan het werk te zien.
Na Londen was het slechts een paar dagen wachten voor The Afghan Whigs Parijs aandeden.
Het concert in Le Trabendo werd voor mij misschien wel het gevoeligste en meest emotionele optreden van de hele tournee.
Greg Dulli leek duidelijk onder de indruk van de opkomst. De zaal zat goed vol en het was mooi om te zien hoe hij de reactie van het publiek in zich opnam. Ik stond bovendien bijzonder dicht bij het podium, op amper een meter van Dulli.
Het hoogtepunt kwam tijdens “Algiers”, afkomstig van ‘Do to the Beast’. Dat nummer kwam die avond zo hard binnen dat het me letterlijk tot tranen toe bewoog.
Waarom precies? Wie zal het zeggen. Misschien was het die nabijheid. Misschien was het de muziek. Misschien was het gewoon het moment.
Muziek werkt soms op manieren die je achteraf moeilijk kunt uitleggen. Je kunt een nummer tientallen keren beluisteren en het ene moment raakt het je nauwelijks, terwijl het op een bepaalde avond, in een bepaalde zaal, op een bepaalde afstand van de muzikant, plots recht naar binnen gaat.
Parijs was zo'n avond.
Er was trouwens ook een klein moment van verwarring in de setlist. “Catch a Colt” stond op de papieren setlist, maar werd uiteindelijk overgeslagen. Dulli leek het echter zelf ook te beseffen en maakte het goed door “Domino and Jimmy” aan de set toe te voegen.
Een vergissing die niemand in de zaal uiteindelijk erg vond.
De dag erna stond Amsterdam al op het programma. Paradiso zat afgeladen vol, al was de zaal officieel niet volledig uitverkocht. Op de balkons was het net iets minder druk dan beneden, waar de sfeer er meteen goed in zat.
Het optreden zelf was strak en opnieuw met veel overgave.
Amsterdam was voor mij bovendien meer dan alleen een concert. Het werd ook een weerzien met een aantal fans die ik tijdens eerdere Afghan Whigs-concerten had leren kennen. Twee vriendinnen die ik al bij eerdere optredens had ontmoet, waren deze keer zelfs speciaal terug vanuit de Verenigde Staten naar Europa gereisd om The Afghan Whigs nog maar eens aan het werk te zien. Dat op zich zegt veel over de aantrekkingskracht van deze band en over hoe ver de Afghan Whigs-familie zich uitstrekt.
En deze keer had ik ook mijn twee zonen meegenomen. Zij waren maar al te graag meegekomen en zo werd het voor mij een bijzonder concert om ook om familiale redenen.
Intussen begonnen zich ook wat patronen af te tekenen in de setlists.
Hoewel een groot aantal nummers avond na avond terugkeerde, wisselde de band geregeld enkele songs af. “Debonair” en “Gentlemen” leken bijvoorbeeld een soort alternatief voor elkaar te vormen: wanneer het ene nummer werd gespeeld, verdween het andere uit de set.
Ook “66”, “The Slide Song”, “Catch a Colt”, “Algiers”, “Somethin' Hot”, “Oriole”, “Loose Talk” en enkele andere nummers doken afwisselend op.
Dat maakte de concerten interessant. Je wist ongeveer wat je kon verwachten, maar nooit helemaal wat er zou komen.
En precies daardoor voelde ieder optreden toch opnieuw als een eigen gebeurtenis.
Na Amsterdam volgden enkele dagen zonder Afghan Whigs. Daarna was het tijd voor Eindhoven, waar het ‘Come As You Are’-festival plaatsvond.
In tegenstelling tot Cactusfestival in Brugge was dit geen openluchtfestival. Het concert vond plaats in de grote zaal in de Effenaar, maar maakte wel deel uit van de festivalprogrammatie. Daarmee was Eindhoven de tweede van de twee festivaloptredens die ik tijdens deze tournee meemaakte.
Voor dit optreden wordt een apart verslag voorzien, dus ik ga hier niet te uitgebreid op in. De omstandigheden waren ook anders dan bij de reguliere zaalconcerten. De set was teruggebracht tot ongeveer een uur.
Toch slaagde de band erin om in die beperkte tijd maar liefst zeventien nummers te spelen.
Het resultaat was een optreden dat je misschien het best als gebald kunt omschrijven. Geen ruimte voor overbodige tussenstukken of lange uitweidingen: strak, intens en aan een rotvaart.
Een festivalset als deze heeft natuurlijk een andere dynamiek dan een volwaardig zaalconcert. Toch bewezen The Afghan Whigs dat ze ook binnen die beperkingen hun publiek moeiteloos konden meenemen.
LIVE Come As You Are Festival 2026 - Een dag vol gitaren, punk en muzikale nostalgie
De dag na Eindhoven stond Antwerpen op het programma. De Roma bleek een bijzondere halte op deze tournee. Niet alleen omdat de zaal volledig uitverkocht was, maar ook omdat de band hier een aantal verrassingen uit de kast haalde.
Vier nummers die ik tijdens de eerdere concerten van deze tournee nog niet had gehoord, verschenen plots in de set: “Light as a Feather”, “Toy Automatic”, “It Kills” en “Please, Baby, Please”.
Vooral dat laatste nummer was een schot in de roos.
Ik vermoed dat de band iets speciaals wilde doen in De Roma. Het was een van de weinige zalen op deze Europese tournee die effectief volledig uitverkocht was en dat leek ook bij Greg Dulli niet onopgemerkt te blijven.
Al vroeg in het concert vroeg hij om de lichten in de zaal aan te laten. Hij wilde het publiek kunnen zien en er duidelijk van genieten. Dat zorgde voor een bijzondere sfeer. De klassieke afstand tussen podium en publiek leek even te verdwijnen.
Tijdens het laatste nummer gebeurde er trouwens nog een klein incident. Greg Dulli dook het publiek in om de gemoederen te helpen bedaren. Iemand had de slipper van een vrouw afgepakt en op het podium gegooid. De vrouw in kwestie wilde vervolgens het podium op klimmen om haar schoeisel terug te eisen. Het zorgde even voor verwarring en een korte onderbreking.
Maar zoals zo vaak bij The Afghan Whigs was het incident uiteindelijk slechts een voetnoot bij de muziek. Dulli ging na de korte onderbreking nog even door en verliet vervolgens, zoals hij dat wel vaker doet, het podium om de rest van de band het finale akkoord te laten spelen.
Alweer een fantastisch optreden.
En toen was het tijd voor de afsluiter. The Afghan Whigs in de Ancienne Belgique. Brussel. Mijn favoriete band in mijn favoriete zaal. Veel meer hoefde er voor mij eigenlijk niet te gebeuren. En toch slaagde de band erin om zichzelf opnieuw te overtreffen.
Dat heeft veel te maken met de manier waarop de setlist tijdens deze tournee telkens een beetje veranderde. De grote pijlers bleven overeind, maar van de opener tot verschillende nummers verderop in de set werd er voortdurend geschoven.
Daardoor voelt een concert van The Afghan Whigs, zelfs wanneer je de band meerdere keren tijdens dezelfde tournee ziet, nooit helemaal hetzelfde.
Ook in de AB werd het opnieuw een strakke set, met veel vaart. De Ancienne Belgique hanteert bovendien een strikt einduur van 22.30 uur, waardoor de klok genadeloos doortikt.
Je zag en voelde dat de band voor dit laatste concert van het Europese deel van de tournee nog één keer alle energie uit zichzelf perste.
John Curley op bas. Rick G. Nelson als multi-instrumentalist op viool, piano en gitaar. Christopher Thorn, die we kennen van Blind Melon, ook op gitaar en Brian Lee Brown achter de drums. Brown verving Patrick Keeler, die momenteel met Jack White op tournee is.
Samen vormden ze een machine die avond na avond bleef draaien. En in Brussel leek die machine nog één keer een extra versnelling te vinden.
Lees gerust ook het verslag @Geert Huys
The Afghan Whigs - Een rotvaart aan stekelige pletwalsriffs en melodramatische powerballads
De vijf reguliere zaalconcerten van de Europese tournee werden telkens voorafgegaan door Ed Harcourt. Een ongelofelijk talent, met fantastische nummers als “Furnaces”, “Shadowboxing”, dat live nog beter klonk dan op plaat, “A Ghost Walked Through Me” en “Loup Garou”. Maar Harcourt bracht meer dan alleen zijn eigen nummers. Hij bracht ook een mooie ode aan Mark Lanegan met “One Way Street”.
Voor dat nummer kreeg hij gezelschap van Rick G. Nelson, die op het podium de viool voor zijn rekening nam. Het was een mooi moment dat perfect paste binnen de sfeer van deze tournee. Niet alleen omdat Harcourt zelf een uitstekende muzikant is, maar ook omdat er duidelijk ruimte was voor muzikale verbinding tussen de supportact en de hoofdact.
Zeven optredens. Eén openluchtfestival in Brugge, één festivaloptreden in een zaal in Eindhoven en vijf reguliere zaalconcerten in Londen, Parijs, Amsterdam, Antwerpen en Brussel.
Zeven keer The Afghan Whigs.
Vier fysieke setlists van The Afghan Whigs en één setlist van Ed Harcourt die mee naar huis gingen.
Een aantal plectrums.
De snaren van Greg Dulli's gitaar.
Een set drumstokken.
Een poster.
Een stapel platen.
Een T-shirt.
En vooral: heel veel herinneringen.
Maar misschien nog belangrijker: een aantal mensen die ik doorheen de jaren rond deze band heb leren kennen. Fans die vrienden werden, vrienden die samen concerten bezoeken en nieuwe mensen die ik tijdens deze tournee mocht leren kennen.
Dat is misschien wel het mooiste aan een band zo lang volgen. Je verzamelt niet alleen concerten. Je verzamelt verhalen.
De mislukte trip naar New York. De tranen tijdens “Algiers” in Parijs. Met mijn twee zonen in Paradiso. De twee vriendinnen die vanuit de Verenigde Staten naar Amsterdam reisden. De verrassingen in De Roma. De slipper op het podium. De laatste noten in de AB.
De muziek van Ed Harcourt in het halfduister. En telkens opnieuw diezelfde band die na al die jaren nog steeds iets kan losmaken.
Veertig jaar The Afghan Whigs. Voor mij zijn het er intussen dertig jaar als fan. Zeven optredens in één jaar. En ik ben duidelijk nog lang niet klaar. Ik kijk dan ook met veel plezier uit naar een mogelijk weerzien volgend jaar. Want sommige bands blijf je gewoon volgen. En sommige bands wil je gewoon blijven zien.
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Afghan Whigs
De Roma
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10335-the-afghan-whigs-04-10-2026?Itemid=0
Ancienne Belgique
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10336-the-afghan-whigs-05-10-2026?Itemid=0
Ed Hardcourt
De Roma
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10340-ed-hardcourt-04-10-2026?Itemid=0
Ancienne Belgique
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10341-ed-hardcourt-05-10-2026?Itemid=0
Organisaties:
Cactus Club, Brugge, Live Nation UK, Radical Production, Paradiso, KINK presents/Effenaar, Live Nation + De Roma, Antwerpen + Ancienne Belgique, Brussel
MayWay records news – Eosine - ‘Incantations’
debuutalbum 'Vicariant Narratives' 8 januari '27
albumreleaseshow Ancienne Belgique 5 februari '27
Beneluxtour februari/maart '27
Eosine. Een buitenbeentje op ons roster. Met hun geweldige emodreampopprogpunksludgemetalcore, die hondsdolle en rétestrakke band en die razende Len aan de mic. Hun show op Reeperbahn in Hamburg drie weken geleden was de beste die ik tot nu toe van hen zag: ik werd er zelf een beetje emo(core) van. Regan-uit-The-Exorcist-vibes maar dan met gitaren.
Debuutplaat ‘Vicariant Narratives’ verschijnt op 8 januari, maar de komende weken droppen we alvast een paar bommetjes uit die plaat. Te beginnen vandaag met ‘Incantations’, een zeven minuten durende sludgy dreampop-trip en een hoogtepunt op elke Eosineshow.
De albumreleaseshow in de AB Club (5 feb) is bijna uitverkocht. Deze week werd een nieuwe Belgische tour aangekondigd, en volgende week volgen een half dozijn Nederlandse data.
EOSINE LIVE
04 dec 2026 | Kortoor, Retie (BE)
05 feb 2027 | Ancienne Belgique, Brussel (BE) LAST TICKETS
04 mrt 2027 | Charlatan, Gent (BE)
12 mrt 2027 | Reflektor, Luik (BE)
13 mrt 2027 | KUUB, Turnhout (BE)
17 mrt 2027 | Cactus Club, Brugge (BE)
18 mrt 2027 | Het Depot, Leuven (BE)
19 mrt 2027 | Le Vecteur, Charleroi (BE)
20 mrt 2027 | Le Salon, Silly (BE)
16 apr 2027 | Pelter Skelter, Pelt (BE)
More tba
Eosine is
Len Lacroix (lead vocal, guitar)
Wouter Dijkstra (bass, vocals)
Stanny Rijckaert (drums, vocals)
Lander Lampaert (guitar, vocals)
www.maywayrecords.com
Flip Kowlier news – nieuwe plaat en tour
Ondertussen is de plaat klaar, en de eerste single een feit. Tijd om de baan op te gaan! Ik kan behoorlijk zweverig doen over de magie die ontstaat als je met fijne mensen op een podium samen muziek maakt. Dat gevoel ook nog eens overbrengen naar het publiek, dat is van 't beste. Net daarom kijk ik er enorm hard naar uit. Ondertussen zijn we ongeveer een jaar verder dan toen ik mijn eerste demo's opnam, dus het is hoog tijd. Ik zou het zalig vinden als je eens komt kijken, het gaat goed zijn!
We zijn momenteel ook aan het bekijken naar welke shows we de schilderijen van Katrien kunnen meenemen, die ze gemaakt heeft voor het artwork van deze plaat.
Geldboom
Shows 2027
22 jan: Cinema Plaza, Duffel (try-out)
12 feb: 4AD, Diksmuide (try-out)
26 feb: De Zwerver, Leffinge
27 feb: Ha Concerts, Gent
10 maa: Cactus Club, Brugge
27 maa: Wilde Westen, Kortrijk
23 apr: De Casino, Sint-Niklaas
28 apr: Het Depot, Leuven
Alister Spence - Dorothy Carlos – double bill - Subtiliteit en experiment als rode draad
Alister Spence - Dorothy Carlos
Hoe ver de klank van een vertrouwd instrument kan reizen, hoor je bij Alister Spence (****) en Dorothy Carlos (****). Het zijn twee artiesten samen die elk hun eigen antwoord op zoeken.
De Australische pianist en improvisator Alister verkent de mogelijkheden van toetsen en klank, terwijl Carlos haar cello met digitale bewerkingen nieuwe gedaantes laat aannemen. Twee verschillende vertrekpunten, verbonden met elkaar door de drang om te ontdekken wat er buiten de vertrouwde contouren van hun instrument ligt.
Met die nieuwsgierigheid zakten we af naar het AB Salon.
Dorothy Carlos is een experimentele celliste die actief is in Chicago en New York. Ze studeerde klassieke cello en antropologie aan NYU en behaalde daarna een master in geluidskunst in Chicago.
In haar werk verbindt ze vrije improvisatie met digitale bewerking. De cello blijft het vertrekpunt, maar de klank kan door die bewerkingen een heel andere gedaante aannemen. Ze onderzoekt daarbij hoe elektronica intimiteit en denkbeeldige werelden kan oproepen. Tijdens haar optreden bleef het fysieke karakter van de cello overeind.
De subtiele klankenpracht ging nergens verloren, ook wanneer knarsende tonen en mysterieuze weerhaakjes het geluid binnenslopen. Die gaven het instrument een haast sacrale gloed, die nu eens bedwelmend inwerkte en dan weer de grens van het oorverdovende opzocht, zonder die te overschrijden.
Subtiliteit en experiment vormden samen de rode draad. Precies in die wisselwerking school de schoonheid van haar optreden.
De Australische pianist, improvisator en componist Alister Spence werkte o.a. met Satoko Fujii, Myra Melford en Jim O'Rourke. In de AB Salon zat hij achter zijn opengelegde Rhodes-elektrische piano als een klankentovenaar. Met een bel, percussie en een strijkstok haalde hij de meest onverwachte geluiden uit het instrument, om vervolgens de toetsen te laten spreken.
Een klein uur lang opende Spence allerlei deurtjes. Herhaling, klankkleur en vrije passages boden telkens nieuwe aanknopingspunten. Een rechte lijn viel moeilijk te herkennen, maar chaotisch klonk het nooit. Onderhuids paste alles binnen één verhaallijn. Bedwelmende klanken wisselden af met indringende drones, waarbij ook de intensere passages hun subtiliteit behielden.
Het spel met klank en materiaal deed ons bij momenten aan Einstürzende Neubauten denken, zonder vocale inbreng of grootse gebaren. De warme elektrische pianoklanken gaven die avontuurlijke zoektocht een bijzonder tegengewicht.
Het werd een avond waarop subtiliteit en experiment elkaar voortdurend versterkten. Dorothy Carlos en Alister Spence behielden elk hun eigen klankwereld, maar deelden de gave om onverwachte geluiden tot een meeslepend verhaal te verweven.
Twee klankwizards die experiment tot kunst verhieven.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ikv BRDCST)
Open’er 2027 – 30 june – 3 july 2027 – more names
We're only here to make you go! Open'er enters October with another mighty drop of acts for its 2027 edition, with The Chemical Brothers added as Thursday headliners. 25 years after their performance at the festival's inaugural edition, the legendary duo will close Orange Main Stage with their spectacular show.
Also joining the line-up are Ellie Goulding, one of the defining voices of 21-century British pop; Adéla, top of this year's biggest names in global pop, fresh off the release of her debut album, "Prima"; 5 Seconds of Summer, one of Australia's most popular contemporary rock and pop bands; and underscores, bringing together a unique blend of electronic music, hyperpop, dance, indie rock, shoegaze and punk to create her own artistic universe.
Open'er Festival powered by Orange 2027 will take place from June 30 to July 3 in Gdynia, Poland, with Tame Impala, sombr, The Neighbourhood, Raye and Patti Smith Quartet already announced. Regular Tickets are on sale at opener.pl.
THE CHEMICAL BROTHERS
Since the mid-90s, The Chemical Brothers (Tom Rowlands and Ed Simons) have shaped electronic music around their own vision. As DJs at underground parties, their selections combined heart and head, creating an irresistible barrage of glorious sound to get properly lost in. As their own records charted and their full live show grew, the British duo built an entire world around their music: a psychedelic rabbit hole of jaw-dropping films and pummelling, euphoric sound, with the power to make an audience levitate. It's no coincidence that recent gigs earned the praise that "there is no greater live dance act in the world right now" (NME).
The Chemical Brothers' back catalogue is filled with generation-crossing anthems, including 'Galvanize', 'Block Rockin' Beats', 'Got to Keep On', 'Wide Open' and 'Hey Boy Hey Girl'. Their music has earned them multiple Grammy and BRIT Awards and more than 21 million physical record sales worldwide (including 6 UK #1 albums) and billions of streams. And it just keeps on playing: in 2026, their track 'Go' became a huge international hit, ten years after its initial release.
In 2027, exactly 25 years after headlining the first ever edition of Open'er, The Chemical Brothers return to the festival to close Orange Main Stage on July 1 with a mind-blowing show. Earth-shaking, ground-breaking, life-changing - call them what you want. Just make sure you're down the front and ready to dive down that rabbit hole.
ELLIE GOULDING
Ellie Goulding's career is testament to a musical versatility matched by a formidable vocal that could only ever be hers. From her multi-million-selling debut „Lights" (2010) to this year's sixth album „I Know Too Much", through collaborations with Calvin Harris, Diplo, Skrillex, and recently even Muse, as well as having her songs widely sampled by artists including Drake, JAY-Z, Future & Metro Boomin - Ellie sits among the most successful UK artists of the 21st century. A multi-BRIT Award-winning, Grammy and Golden Globe-nominated icon, with over 55 billion global streams, and more than 44 million albums sold, Goulding is one of the top five most-streamed British female artists in the world. She also holds the UK record for the most UK Singles Chart entries for any British female solo artist in history. "Starry Eyed", "Lights", "Burn", "Love Me Like You Do", "Close To Me" - the list of hits that cemented her status as one of pop's most enduring and influential voices, goes on and on. On July 3, at Orange Main Stage, we'll be ready for all of them!
5 SECONDS OF SUMMER
Formed in Sydney, Australia in 2011, 5 Seconds of Summer have grown from local high school friends into one of the biggest bands of the 21st century. Across 14 years, with hits like "Youngblood", "Teeth, and "She Looks So Perfect" the group has sold over 18 million albums, moved more than 6 million tickets worldwide, generated over 10 billion streams, and achieved 3 Billboard 200 #1 debuts, while winning multiple accolades. Known for their genre-defying collaborations and globe-spanning tours, the quartet - Luke Hemmings, Michael Clifford, Calum Hood, and Ashton Irwin - continue to reinvent what a modern band can be. With the 2025 release of their sixth album "EVERYONE'S A STAR" 5 Seconds of Summer ushered in their most ambitious era yet, led by the explosive singles "NOT OK," "Boyband," and "Telephone Busy". Now it's time for their first show at Open'er - July 1, Orange Main Stage.
Adéla tracks the changes in her life through music. Each side of her enigmatic personality makes an appearance on tape. You'll get to know the curious little girl from Slovakia who balanced ingenuity as a prodigious ballerina with an insatiable hunger for pop stardom. You'll meet the unapologetic woman who made her dream a reality 6,000 miles away from home in LA. Rooted in a signature sound that pumps and pirouettes, trunk-rattling beats, sweat-soaked keys, and lyrics as intimate as a 3AM text keep her music grounded in reality, while her larger-than-life personality brings the right amount of fantasy to the forefront. Following a decade as a professional ballerina and a stint on Dream Academy, she properly introduced herself with 2024's "Homewrecked," setting the stage for a breakthrough. She engendered the obsession of an ardent fan base by dropping "Machine Girl", "Superscar," and "SexOnTheBeat," (with Christina Aguilera in the video). In the wake of 2025's "The Provocateur" EP, she incited the applause of Vogue, The Fader, Harper's Bazaar, Nylon, Rolling Stone, Cosmopolitan, i-D, and PAPER Magazine. In terms of attitude, she's similar to that one friend who lives so freely that she inspires you to do the same. That's the person you'll find on her full-length debut LP, 'PRIMA', and the artist you'll lose yourself to at Open'er 2027. July 2, Orange Main Stage.
UNDERSCORES
Hailing from San Francisco, Filipino-American artist April Harper Grey started making music as underscores in middle school. For years, she released a steady stream of one-offs via SoundCloud, which endeared her to like minded artists and a burgeoning community of fans, but it wasn't until 2017, with the release of EP "skin purifying treatment", that the project stepped out of its solitary origins and began to capture the attention of a much larger audience. In 2021, underscores released the debut album, "fishmonger", written and recorded in that same childhood bedroom amidst the pandemic. She gained even more recognition with "boneyard aka fearmonger", a collection of seven tracks that manages to sound like both the climax of and the morning after the craziest night of your life. In 2023 "Wallsocket", became one of the critics' favourites, and this year's "U" dove deep into the exploration of hyper-pop and dance music, making it to the Top 5 of albums of 2026.
"When people listen to underscores, I want their initial reaction to be, 'This is ridiculous'. But the more they listen to it, they should hear the nuance in it, the heaviness in it, and I hope they connect with it on some kind of emotional level", says April. We are totally in for the ride with underscores at Open'er - July 3, Alter Stage.
www.opener.pl
Live Nation event - Patrick Spicer
The Big Daddy Spice Tour
Op zaterdag 20 februari 2027 in Arca, Gent
Op donderdag 18 maart 2027 in Zuiderpershuis, Antwerpen
Op zaterdag 20 maart 2027 in Espace Lumen, Brussel
Hij staat bekend om zijn snelle humor, moeiteloze interactie met het publiek en hilarische, waargebeurde verhalen. De in Londen gevestigde comedian Patrick Spicer verkocht in 2025 zijn allereerste stand-up-tournee in een mum van tijd uit. Nu trekt hij opnieuw de grens over. Hij brengt zijn kenmerkende speelse, ontspannen podiumprésence naar drie zalen: op zaterdag 20 februari staat hij in Arca in Gent, op donderdag 18 maart in het Zuiderpershuis in Antwerpen en op zaterdag 20 maart in Espace Lumen in Brussel. Tickets zijn beschikbaar via livenation.be
Met meer dan 300.000 volgers en 100 miljoen weergaven online op de teller, is Patrick Spicer hard op weg om een van de meest besproken gezichten in de internationale comedywereld te worden. Zijn podcast 'Your Couple Friends' (met Micky Overman) is ook een razende hit. Dat zijn succes niet beperkt blijft tot het computerscherm, bleek al tijdens zijn debuuttour in 2025. Die was goed voor maar liefst 30 uitverkochte data in 14 Europese landen. Wegens de gigantische vraag naar tickets werd de tour destijds verlengd met nog eens 40 shows, waaronder drie felbegeerde passages in het Londense Leicester Square Theatre. Spicer, die ook al te zien was op Britse zenders zoals BBC One, BBC iPlayer en Channel 4, brengt een unieke mix van het komische en het openhartige. Zijn shows zijn een perfecte balans tussen scherpe, onvoorspelbare grappen en volledig geïmproviseerde interacties met het publiek. Geen enkele avond is daardoor hetzelfde.
Nu krijg je de kans om deze rijzende ster van de Britse comedy live aan het werk te zien. Wees erbij!
Tickets zijn beschikbaar via livenation.be en kosten €32,00 (inclusief servicekosten).
www.livenation.be
Live Nation event - Micky Overman
Don't Threaten Me With A Good Time
Op zondag 21 februari 2027 in Minard, Gent
Op woensdag 17 maart 2027 in Zuiderpershuis, Antwerpen
Op zondag 21 maart 2027 in Espace Lumen, Brussel
Ze veroverde de Britse televisie met haar gortdroge humor, scoorde meer dan 50 miljoen views met haar vlijmscherpe online sketches en liet vorig jaar nog een spoor van uitverkochte zalen achter tijdens haar internationale tournee. Nu keert comedytalent Micky Overman eindelijk terug naar België en dat niet met één, maar drie shows: Op zondag 21 februari in Minard in Gent, op woensdag 17 maart 2027 in Zuiderpershuis Antwerpen en op zondag 21 maart in Espace Lumen in Brussel.
Tickets zijn beschikbaar via livenation.be.
Dat Micky Overman een absolute rijzende ster is, bleek al snel nadat ze zo'n tien jaar geleden vanuit Nederland naar Londen verhuisde om haar comedycarrière op te bouwen. Ze beklom in een verschroeiend tempo de Britse rangen. Zo omschreef comedyplatform 'Funny Women' haar humor als "razendslim". Haar indrukwekkende reeks opeenvolgende succesvoorstellingen, van 'Role Model' (2018), 'Presenting Miss Micky Overman' (2019), tot het recente 'Hold On' (2024), zorgden steevast voor lovende kritieken bij zowel de pers als het grote publiek. Ook online is ze niet te stoppen. Haar populaire podcasts 'Thank F** For That*' (die ze host samen met Sarah Keyworth) en 'Your Couple Friends' (met Patrick Spicer), in combinatie met haar eigen ijzersterke sketches op sociale media, zijn intussen goed voor meer dan 50 miljoen views wereldwijd. De internationale pers is dan ook unaniem over haar talent
"Grappen van topniveau die niet zouden misstaan in een Netflix-special van een absolute A-ster." — Chortle
Nu trekt Micky Overman eropuit. Gewapend met haar kenmerkende 'razendslimme' oneliners en een flinke dosis ironie, fileert ze in deze gloednieuwe voorstelling de absurditeit van een volgende, angstaanjagend volwassen stap in haar leven. Wat die stap exact is, ontdek je in 2027!
Tickets zijn beschikbaar via livenation.be en kosten €32 (inclusief servicekosten).
www.livenation.be
Even voorstellen – The tallest man on earth – just beyond endless mountain
THE TALLEST MAN ON EARTH ANNOUNCE ‘JUST BEYOND ENDLESS MOUNTAIN’
NEW ALBUM OUT OCTOBER 9
Oct 26 In the silver wire up the hill The Tallest Man On Earth - "In The Silver Wire Up The Hill"
Aug 26 LISTEN + WATCH VIDEO FOR
“DELIVER ME FROM TRYING”
The Tallest Man On Earth - "Deliver Me From Trying"
For nearly twenty years, Swedish singer-songwriter Kristian Matsson has played his way around the world as The Tallest Man on Earth, carving out a singular place in contemporary folk music. But his new album ‘Just Beyond Endless Mountain’ - out October 9thon Anti- Records with a stunning cover portrait by legendary photographer Anton Corbijn - quietly turns that perspective on its head. After returning to his native Dalarna in central Sweden a few years ago, Matsson found himself listening to the music he had spent years trying to leave behind: the polskas, the old field recordings and the sounds of the local traditions that had surrounded him since childhood. The result is not a return to the past, but a step into new musical territory. Swedish folk music has reshaped his melodies, his voice, and the way he writes songs.
About halfway through the record, driving guitar & propulsive drumming provide the backdrop for the new single out today, "Deliver Me from Trying", as distorted vocals reveal a message of longing to let go. "When I listened back to it, I thought, 'Yeah... okay. Good job, Kristian. You didn't really know what you were doing there. 'Deliver Me from Trying—just let me stop trying. That line just appeared, and it wasn't until later that I realized what it meant. It says a lot about where I was at."
Filmed in the Swedish countryside among the region’s beautiful flora and fauna.
Dalarna is the place Swedes return to, again and again, to reconnect with their past, for better and for worse. This is where Matsson grew up during the 1980s and '90s, surrounded by fiddlers and folk dancers, timber cabins and flower-clad Midsummer poles. You learned the dances in school, the music too, and every national holiday was celebrated with folk musicians, traditional dress, and the folk games that had been passed down for generations. It is as if the landscape itself had internalized the nation's longing for some primordial refuge—a place to retreat whenever modernity had gone too far and, in the process, taken its own people hostage.
Matsson, however, refused to be captured so easily. He started indie bands, hurled himself across the stage like Iggy Pop, and spent his winters snowboarding. His teenage love of unruly rock gave way to an obsession with American blues and folk music. Then came the breakthrough: extensive tours, festival stages, steadily growing audiences, increasingly ambitious recordings, the move to America, and the constant pendulum swing between performing alone and wanting a full band beside him, both onstage and in the studio. Twenty wild years have passed since he released his first EP.
But something changed when he finally stopped moving. A new chapter began. Dalarna became home in the truest sense. Matsson’s farm became his fortress, and the home studio, that had sometimes stood silent, once again became a place where inspiration could rush in—and where freedom opened new windows. He started a garden, bought shares in a few horses, and picked up an ATV to clear the snow from his driveway. And then he bought even more instruments. The fiddle — an instrument he'd had a complicated relationship with since childhood — found its way back into his life. He picked it up hesitantly but soon became obsessed. Now, he opens his concerts with a polska by Pål Olle of Östbjörka.
"Somewhere along the way I'd developed this immature aversion to the whole cultural inheritance I grew up with,” Matsson explains. “But now I live here again. I've read an incredible amount—not just about the music, but about how people actually lived in the old days. I think that's part of why this record feels more like me than anything I've made before. This album really comes from somewhere."
1. The Wildest of His Dreams
MayWay records news - Ão - ‘Sofrimento’ - mini-album ‘Obra’ april '27
nieuwe Beneluxtour april/mei '27
Met hun betoverende mix van elektronica, artpop, afropop, saudade en latin ontsnapt Ão aan elk genrelabel en is het viertal de voorbije drie jaar uitgegroeid tot een van de meest opwindende acts van de Europese muziekscene. Met het album Malandra (februari ’26) kwam de grote doorbraak: volle zalen in België en Nederland, en een lange reeks concerten in het buitenland.
Toch bleef er iets achter: o que faltou, wat nog ontbrak. Nummers die in dezelfde periode ontstonden, uit dezelfde wereld komen en rond de figuur van ‘de malandra’ ** bleven cirkelen.
Met het mini-album ‘Obra’ (‘werk’, ‘creatie’) sluit Ão, een jaar na hun gevierde tweede album, het hoofdstuk Malandra af: vijf nieuwe nummers die het verhaal van de malandra rond maken. ‘Obra’ verschijnt half april.
Opener en eerste single ‘Sofrimento’ (‘het lijden’, ‘leed’) is een herwerking van de gelijknamige cultclassic van de Angolese artiest Waldemar Bastos, geworteld in de rijke sembatraditie. Een song over het leed dat mensen en hun volk wordt aangedaan, én een oproep om elkaar de hand te reiken. Het nummer zit al sinds het prille begin in hun liveset en groeide uit tot een volwaardige Ão-song.
Eind 2026 sluit Ão de Malandra-tour van ruim 80 concerten af met een reeks van zeven uitverkochte shows in België (1 Roma, 2 Handelsbeurzen, 2 Depots en 2 Cactussen), drie in Nederland (Bitterzoet in A’dam, Effenaar in Eindhoven en Merleyn in Nijmegen), en een uitgebreide internationale tournee –
In 2027 breien ze er, net als met ‘Obra’, nog een mooie staart aan met terug een reeks shows doorheen Europa om te eindigen in Nederland (R’dam, Utrecht, Groningen, Nijmegen) en eigen land in de Ancienne Belgique en nog eens in De Roma.
** Een malandra is een vrouw die met humor, intelligentie en charme door het leven gaat, haar verlangens volgt en de regels naar haar hand zet. Speels en vrij, sluw en manipulatief, en altijd trouw aan zichzelf.
Listen to ‘Sofrimento’
Ão ~ Sofrimento
ÃO LIVE
30 sep 2026 | FZW - Dortmund (DE)
01 okt 2026 | Nochtwache - Hamburg (DE)
02 okt 2026 | Beatpol - Dresden (DE)
03 okt 2026 | Klubovna - Praag (CZ)
05 okt 2026 | Kranhalle - München (DE)
08 okt 2026 | Fiesta des Suds - Marseille (FR)
10 okt 2026 | Nürnberg.Pop - Nürnberg (DE)
28 okt 2026 | Arci Bellezza - Milaan (IT)
29 okt 2026 | Kaltern Pop - Kaltern Am See (IT)
30 okt 2026 | TapTab - Schaffhausen (CH)
31 okt 2026 | Epicentre - Collonge-Bellerive (CH)
04 nov 2026 | Paard - Den Haag (NL)
05 nov 2026 | Bitterzoet - Amsterdam (NL) SOLD OUT
06 nov 2026 | Merleyn - Nijmegen (NL) SOLD OUT
11 nov 2026 | Ha Concerts - Gent (BE) SOLD OUT
12 nov 2026 | Ha Concerts - Gent (BE) SOLD OUT
14 nov 2026 | Rockit Festival - Groningen (NL)
19 nov 2026 | Cactus Club - Brugge (BE) SOLD OUT
20 nov 2026 | Cactus Club - Brugge (BE) SOLD OUT
21 nov 2026 | Reflektor - Luik (BE)
25 nov 2026 | Het Depot - Leuven (BE) SOLD OUT
26 nov 2026 | Het Depot - Leuven (BE) SOLD OUT
28 nov 2026 | Effenaar - Eindhoven (NL) SOLD OUT
03 dec 2026 | De Roma - Antwerpen (BE) SOLD OUT
09 dec 2026 | Le Grand Mix - Tourcoing (FR)
10 dec 2026 | Le Gueulard Plus - Nilvange (FR)
11 dec 2026 | La Boule Noire - Parijs (FR)
12 dec 2026 | Café de l'Equinoxe - Chateauroux (FR)
18 dec 2026 | Casa Capitão - Lissabon (PT)
19 dec 2026 | Casa da Música Sala 2 - Porto (PT)
---
07 apr 2027 | Doornroosje - Nijmegen (NL)
08 apr 2027 | TivoliVredenburg - Utrecht (NL)
09 apr 2027 | Lantarenvenster - Rotterdam (NL)
10 apr 2027 | Simplon - Groningen (NL)
28 apr 2027 | De Roma - Antwerpen (BE)
05 mei 2027 | Ancienne Belgique - Brussel (BE)
More tba
Ão is
Brenda Corijn (vocals), Siebe Chau (guitars, keys),
Jolan Decaestecker (bass, keys), Bert Peyffers (percussion)
De Centrale, Gent – agenda
AGENDA
za.03.okt | Balkan Bonanza . DJ Spery & Radio Barbã
vr.09. en za.10.okt | Rumi the Outsider
wo.14.okt | Fanfare Ciocărlia
do.15.okt | Slam Aleikum
vr.16.okt | Nana Osei Twum Barima (album release)
za.17.okt | 10 jaar The Boat Band (jubileumconcert)
do.22.okt | Maliheh Moradi, Sogol Mirzaei & Saghar Khadem
do.22.okt | DTS * Hilde De Clercq (Turkse muziek)
zon 25 okt | Zeynep Bakşi Karatağ
vr.23.okt | The Handover
wo.28.okt | Bamako Express (album release)
vr.30.okt | Hardere Aanpak
ma.02.- do.05.nov | LABYRINTH 2026 (workshops)
ma.02.nov | H.Behroozinia & P.Jaberi (labyrinth)
di.03.nov | YOL ft. Sevdâ Söğütlü (Labyrinth)
wo.04.nov | Masters of Labyrinth 26
zo.08.nov | DTS * Anna Sonyk (Oekraïense volksmuziek)
zo.08.nov | Echo’s van Oekraïne
wo.11.nov | ARIFA ft. Avin Ahmadi
do.12.nov | re#encounter
vr.13.nov | Lokman Ethno-Jazz Combo & Serkan
za.14.nov | Konono N°1 x Montparnasse Musique
wo.18.nov | Aynur (Istanbul Ekspres)
do.19.nov | Şevval Sam (Istanbul Ekspres)
vr.20.nov | İstanbul Fasıl Ensemble | İstanbul Night
za.21.nov | Nilipek./Turkish Kebap/Cem Yıldız (Istanbul Ekspres)
zo.22.nov | Foyer Matinee . Istanbul Fasıl Ensemble (Istanbul Ekspres)
zo.22.nov | Artvark ft. Dilek & Derya Türkan (Istanbul Ekspres)
zo.13.dec | Cem Erdost İleri
do.17.dec | Ramzi Aburedwan & Ensemble Dal’Ouna
za.19.dec | Freestyle Factor x De Centrale * Dance battles!
2027
ma.11.jan | Carpa Trio
do.14.jan | Call to Prayer ft. Ghalia Benali (tickets binnenkort)
vr.29.jan | Mèraque
di.02.feb | Driss El Maloumi Trio ft. Vardan Hovanissian
za.03.apr | Tribute aan Marokkaanse klassiekers (tickets binnenkort)
zo.04.apr | Tahsin Hasoğlu . Stand Up
wo.21.apr | Bassekou Kouyate & Amy Sacko
Gratis op dinsdag | Caféconcerten in ENTR
★★★★★
+ Muziekateliers 26-27
+ Workshops Labyrinth 26
www.decentrale.be
House Of Entertainment news - André Rieu keert op zondag 10 januari 2027 terug naar AFAS Dome Antwerpen!
Tickets zijn verkrijgbaar via www.andrerieu.com
Een tot de nok gevulde Antwerpse AFAS Dome mag komende zondag (11 januari) weer met volle teugen genieten van wereldberoemd violist en orkestleider André Rieu zijn traditionele en geliefde Nieuwjaarsconcert. De 'Koning van de wals' heeft in aanloop naar dit concert alvast goed nieuws voor de vele fans, want André kondigt nu al met grote vreugde de datum aan van zijn Nieuwjaarsconcert 2027 in Antwerpen. Op zondag 10 januari 2027 verwelkomt hij zijn publiek opnieuw met open armen in de AFAS Dome voor een onvergetelijke avond vol muziek, vreugde en romantiek om het nieuwe jaar feestelijk in te luiden. Samen met zijn beroemde Johann Strauss Orkest belooft André Rieu opnieuw een betoverend programma met walsen, klassieke meesterwerken, geliefde melodieën en verrassingen die het publiek zullen raken en verblijden. Tickets zijn verkrijgbaar vanaf vrijdag 9 januari 2026 om 12:00 uur via de officiële website www.andrerieu.com. VIP-arrangementen kunnen worden geboekt via André Rieu Travel. Vanwege de grote belangstelling wordt aangeraden om tijdig te reserveren.
“Het nieuwe jaar beginnen samen met mijn geweldige fans in zo’n prachtige stad als Antwerpen is een waar genoegen”, zegt Rieu. “Muziek verbindt mensen en ik kijk ernaar uit om deze magische avond met iedereen te delen.”
André Rieu behoort tot de meest succesvolle klassieke musici van deze tijd. Met zijn Johann Strauss Orkest, dat hij in 1987 oprichtte, bracht hij klassieke muziek bij miljoenen mensen over de hele wereld. Meer dan 40 miljoen verkochte albums, 700.000 concertbezoekers per jaar, talloze onderscheidingen en uitverkochte tournees op alle continenten spreken boekdelen.
Rieu staat bekend om zijn charismatische optredens, zijn humor en zijn unieke vermogen om mensen van alle leeftijden met muziek te raken. Zijn huidige album 'Thank You, Johann Strauss' bereikte de eerste plaats in vele klassieke hitlijsten. In 2026 voert zijn wereldtournee hem naar onder meer Nederland, België, Spanje, Duitsland, Bulgarije, Italië, Bahrein, Ierland, het Verenigd Koninkrijk, Polen, Tsjechië, de Baltische Staten, Scandinavië, Zwitserland, Hongarije, Portugal, Oostenrijk, Slowakije, Servië, Kroatië en Slovenië, waarna hij terugkeert naar België voor zijn feestelijke Nieuwjaarsconcert op zondag 10 januari 2027 in de AFAS Dome in Antwerpen.
Voor meer informatie over André Rieu, zijn orkest en de concertagenda: www.andrerieu.com
Op 1 oktober werd hij 77
www.houseofentertainment.be
Starman records news - Liliane Saint-Pierre - 'Waar'
De nieuwe single van Liliane Saint-Pierre, ‘Waar’
Uit op 09/10/26
Na het succes van haar fel gesmaakte vorige single “Hier bij mij” (100k streams op Spotify, A playlist Radio 2) die afgelopen voorjaar uitkwam, verschijnt op 9 oktober haar nieuwe single “Waar” voor haar geschreven door Daalman.
Liliane Saint-Pierre is zondermeer La Grande Dame van het Vlaamse chanson, actief als ‘recording artist’ sinds de prille jaren 60 van de vorige eeuw, en met 20 albums en meer dan 90 singles op de teller, opgenomen in het Nederlands, Frans, Duits en Engels. Talrijke hits en honderduizenden platen verkocht. Eén van de weinige Vlaamse artiesten die het ook ver buiten landsgrenzen schopte. Haar carrière spreekt dan ook tot de verbeelding: als jong meisje tijdens de golden sixties doorheen Europa touren en Roy Orbison, Jimi Hendrix of The Bee Gees tegen het lijf lopen, spelen in de van The Beatles bekende Star Club in Hamburg, in Parijs tekenen voor Flèche, het platenlabel van de grote Claude François die wild van haar was; musicals, TV shows, songfestival avonturen…en nog veel en veel meer.
Gezien haar rijke verleden in is het niet verwonderlijk dat de nieuwe tournee die in 2026 van start gaat MAGICAL HISTORY TOUR gedoopt werd. Daarin neemt Liliane Saint-Pierre je mee op een magische reis met muzikale historische hoogtepunten uit de zestiger, zeventiger en tachtiger jaren.
Deze MAGICAL HISTORY TOUR met muziek van legendarische wereldsterren die haar toen hebben geïnspireerd en miljoenen anderen gepassioneerd door de jaren heen is een opwindend muziektheaterconcert dat sinds het voorjaar in Vlaanderen te beleven is. Een nostalgische herbeleving van muzikale topmomenten gespekt met pittige anekdotes uit het leven gegrepen, een absolute aanrader ook dit najaar nog in Vlaanderen.
18/10/2026 – Wetteren – CC Nova
29/10/2026 – Deurne – PIXEL on Stage
12/12/ 2026 – Waregem – CC De Schakel
16/01/2027 – Mol-Postel – De Kaasboerin
19/06/2027 - Geraardsbergen - CC De Abdij
Waar (Radio version) - Single by Liliane Saint-Pierre | Spotify
Artist website: www.lilianesaint-pierre.be
www.rumoer.be
www.starmanrecords.com
Coroner + guests, Kreun, Kortrijk op 3 oktober 2026 – Pics
Coroner ontstond in 1985 in Zürich en groeide uit tot een van de meest invloedrijke en technisch vooruitstrevende thrashbands. Met Ron Broder (bas & vocals), Tommy Vetterli (gitaar) en Marky Edelmann (drums) bracht het trio tussen 1987 en 1994 vijf baanbrekende albums uit, die vandaag nog steeds gelden als cultklassiekers.
Hun sound balanceert tussen snelheid, precisie en complexiteit, met invloeden uit klassieke muziek, jazz en industrial. Niet voor niets worden ze vaak omschreven als “the Rush of thrash metal” en behoren ze, samen met bands als Voivod en Watchtower, tot de pioniers van technical en progressive thrash.
Na hun split in 1996 keerde de band in 2011 terug, niet om te herhalen maar om verder te bouwen. Sindsdien speelden ze selecte shows en festivals wereldwijd, waaronder Hellfest en Maryland Deathfest.
In 2025 brachten ze, na meer dan dertig jaar, nieuw werk uit via Century Media. Geen nostalgie, maar een krachtige en eigentijdse plaat die internationaal werd geprezen. Met dit nieuwe hoofdstuk staan ze opnieuw op de podia wereldwijd.
(bron: Alcatraz/Wilde Westen)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Coroner
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10327-coroner-03-10-2026?Itemid=0
Schizophrenia
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10326-schizophrenia-03-10-2026?Itemid=0
Tar Pond – No pics
Korte set, rook en amper licht
Org: Alcatraz (ism Wilde Westen, Kortrijk)
Next-Step - AA Productions: news
Concerts
2026
03-10 Philippe Lellouche, CC d’Auderghem (Bxl)
06-10 Patrick Bruel, alors regarde 35, Forest National j
12 + 13-10 Florent Pagny, 65 tour, Zénith, Damiens + Zénith, Lille (ism Vérone Productions)
14-10 Benjamin Biolay – tournée acoustique -, OM, Liège
15-10 Benjamin Biolay – tournée acoustique -, Ancienne Belgique
12-11 Lara Fabian, Forest National
12-11 Kad Merad – Michele Laroque, l’âge bête, Le Forum, Liège
13-11 Kad Merad – Michele Laroque, l’âge bête, Cirque Royal
19 + 20-11 Florent Pagny, 65 tour, Forest National
21-11 Christophe Maé, Forest National
12-12 Claudio Capéo, Forest National
16-12 David Castello-Lopes, Cirque Royal
17-12 David Castello-Lopes, Le Forum, Liège
2027
21-01 David Castello-Lopes, Cirque Royal
22-01 Kyo, ‘l’entre monde tour’, Forest National
23-01 Christophe Maé, Forest National
23-01-Bernard Werber, Cirque Royal
21-02 Ambre, Cirque Royal
05-03 Festival Mondial de la magie
09-03 Elodie Arnould ‘bijou de famille avec Waly Dia, W:Halll, Bxl
10-03 Elodie Arnould ‘bijou de famille avec Waly Dia, CC, Ottihnies Louvain-La-Neuve
11-03 Elodie Arnould ‘bijou de famille avec Waly Dia, Le Théâtre du Trocadéro, Liège
12-03 Kad Merad – Michele Laroque, l’âge bête, Le Forum, Liège
13-03 Kad Merad – Michele Laroque, l’âge bête, Forest National
20-03 Le Roi Soleil, Forest National à 15h , à 20h
25-03 Christophe Maé, Forest National
25-03 Hector Obalk ‘toute l’histoire de la peinture’, Cirque Royal
26-03 Toujours vivant: 500 choristes chantent pour Johnny Hallyday (10 ans après), Forest National
27-03 Marine, Forest National
02-04 Raphaël, Karaoké, Cirque Royal
14 + 15-04 Bernard Lavilliers, Cirque Royal
15-04 Gauvain Sers, W:Hall, Bxl
26-05 Marc lavoine ‘dans la peau’, Cirque Royal
29-05 Star academy (tour 2027), Forest National
04-06 Jenifer 'DJ tour', Forest National
05-06 Amel Bent, Forest National
11-06 Alex Vizorek ‘la musique classique et de l’humour’, Le Forum, Liège
02-10 Julien Clerc, Forest National
02-12 Christophe Willem, Forst National
2028
03-02 Johnny Symphonique, Forest National
https://www.next-step.be
Even voorstellen – Spike F*ck – announce debut album ‘evidence’
SPIKE F*CK ANNOUNCES DEBUT ALBUM “EVIDENCE”
OUT OCTOBER 2ND VIA SACRED BONES RECORDS
“ALL BY MYSELF” https://www.youtube.com/watch?v=tvsDhinAAt4
“getting sober” https://www.youtube.com/watch?v=GcG-yadbIMQ
LIVE Oct 27: Bruges, BE - Cactus Club
For ten years Spike F*ck has existed more as a messy myth than an artist; sporadic works forever poised on the precipice of triumph, rumours of death or insanity and so on. His Smackwave EP (Partisan), now a decade old and certified cult classic was aptly censored by media outlets. The release addressed themes as literal as the title suggests; drug use, gender identity, Catholicism and existentialism.
Soon after, Spike was swept up in the whirlwind of unexpected success, going from underground warehouse parties and impromptu performances on Melbourne trams to catching the eye of Rick Owens, draped in high fashion and editorial photoshoots accompanied by interviews in which he gave unrelenting and uncensored details of his life. On the precipice of breakthrough, Spike disappeared. It had all happened in a flash, he was gone; and it seemed as if the artist witnessed by others was merely a relic of that time period, or possibly a figment of their imagination. Bootleg uploads and comments on old YouTube videos discussed possibilities that seemed wild but believable, given Spike’s nature, fueling rumours of monastic solitude, relapse, or reinvention. Only the most sincere kept the myth alive. Their recent return to performance showcased that Spike had been thoroughly consecrated in underground memory with three sold out LA shows and two sold out nights in NYC.
Luckily, the devotion to his music persevered, somewhat bolstered by his inconsistency and inaccessibility. This inexplicable goodwill towards his artistry is perhaps partly due to Spike’s timeless, pained and confessional lyricism, though more pointedly, the fragility of a life mired in addiction. His being or works does not question the virtue of life, but simply addresses the numb, pragmatic and far more immediate matter of surviving another day, an almost ineffable sentiment only justified by his distinct, poetic audaciousness.
Spike F*ck returns. He’s signed with Sacred Bones Records and has announced his long anticipated debut album evidence, due October 2. The album is a brazen proof of life statement. Convicted by the outlandish idea of evidencing a ‘you had to be there’ mentality, the record honours the presence in body, a record to be felt, never to be rationalized. evidence isn’t forthcoming in providing explanations of Spike’s absence. It isn’t a tell-all collection of songs about obsession, guilt, nor is it a document of the subsequent transformation, or enlightenment. Spike’s prior fixations on the questions of man or woman, drug addict or ascetic, trickster or rockstar, have driven an unmitigated pursuit of knowing a ‘true self’. This pursuit is no longer his chief concern, nor is he plagued by over conceptualization of who he is but simply, when he is. For this is Spike F*ck, and this is evidence.
Lead single “All By Myself” is an expert fusion of new wave, glam and soul with a vocal performance that oscillates between being blasé, vulnerable and manic. With its feelgood, family-friendly punk doo-wop production, Spike is misleading on if his joy comes from the pride in solitude, or from loneliness and a ‘give me everything’ mentality in the act of shooting heroin. Of “All By Myself” and its video, Spike tells –
“If someone asks: what does it mean? We’ve done the job.
As society has abandoned mythologies, we must create our own… that sounds trite and I’m not quite sure how to defend that statement really. We’re not existentialists. In any case, we also live in a completely schizophrenic society in this sense, so the idea to create a story of a war hero/criminal undergoing an absurdist spiritual transformation seemed almost obligatory. Purgatorial musings, heaven and hell, redemption, fantasy, a mushroom that talks so on and so forth.
People understand truth through analogy, moreover, parables. We sought to create something about redemption, forgiveness, faith, hope and charity that is available to whomever seeks it. I may not be the most reliable narrator, I admit that freely, yet the fantasy of it all is healthy. So is a dose of whimsy or even a small dash of grand delusion.
So this video, along with the entire record, is a series of clues, a collection of pieces of evidence… Hopefully this video raises more questions than it answers.”
While plans had been in motion to release his now-shelved, ‘original’ debut record, Pure O, Spike was gripped by an insatiable urge to complete and present evidence. Written and recorded in 3 months alongside producer Adam Hyde (Keli Holiday), the record is informed by the realization he could not think his way into a state of emotion, only graduate into it; a process outside his control. There was a desire to evidence the mix of frustration, confusion and resentment; all too familiar feelings Spike had tried in vain to repress.
As Spike says, “this record is carnal and confident. I wanted to approach songwriting in the same way a director shooting a slasher film does. Get to the point and make people feel it all. I want this record to cut like a sharp knife”. Citing Pere Ubu, New York Dolls, The Temptations and Bettye Swan as key influences, and inspired by the banned 1971 manual, The Anarchist Cookbook, Spike sought to create something unsettling and perplexing, yet simple. It’s a rush to listen to, as if tagging along on a particularly wild night out. At once it is fun and memorable, but also truly life-altering as if you hit a pedestrian in your car and fled the scene, left to grapple with the thrill, guilt and fear of being caught.
evidence is an album that lives outside the limits of discourse; its purpose is eponymous and self-evident. It is what it is, and is subject to interpretation. There is no point in interrogating attachments, virtue or value. The only rightful way to live is to be.
evidence Tracklist
1. CAN’T GET IT UP
Into The Grave 2027 – 11 juni t-m 13 juni 2027 – Nieuwe namen voor Into The Grave 2027
NIEUWE NAMEN VOOR INTO THE GRAVE 45 JAAR VENOM & MEER
Zes nieuwe namen voor Into The Grave 2027! Waaronder een jubileumshow van Mantas & Abaddon, die 45 jaar Venom vieren met een speciale Welcome To Hell-set. Maar ook Towards The Sinister: de nieuwe groep van Aaron Stainthorpe en consorten, die een ode zal brengen aan het vroegere werk van My Dying Bride.
Verder vullen wij de line-up aan met Bay Area-thrash van Forbidden, New Yorkse hardcore van Pain of Truth, snoeiharde rock-'n-roll van Asomvel en pure Friese humor van Jitiizer.
www.intothegrave.nl
Even voorstellen - Mati Le Dee - 'Winter Night', single
Release: 8 oktober 2026
Mati Le Dee is het muzikaal pseudoniem van non-binair beeldend kunstenaar en muzikant Elke-Andreas Boon. Met een ensemble van muzikanten uit de Belgische alternatieve en klassieke muziekscène brengen ze verhalende popmuziek waarin poëzie, kamermuziek en filmische verbeelding samenvloeien.
Mati Le Dee - Winter Night
Na het debuutalbum 'The Broken Heart of Mati Le Dee' (2023) – een emanciperende plaat over verlies, liefde, hoop en de ontdekking van je zelf in een patriarchale wereld- verschijnt op 7 januari 2027 een tweede album: 'Blood Games', een artistiek pleidooi tegen oorlog. In de nieuwe single 'Winter Night' klinkt de stem van een jonge soldaat aan het front. Gevangen tussen de angst en zinloosheid van oorlog, vraagt hij naar het nut van zijn naderende dood. "What have they done to me, they bang the drums and sound my fate. What have they done to me a winter night, too young to die..."
Voor de dansclip van 'Winter Night' werkte Mati Le Dee samen met choreograaf Danielle Huyghe.
Met strijkers, blazers, piano en herkenbare stem beweegt Mati Le Dee zich tussen intimiteit en dramatiek en laat schoonheid, spanning en hoop naast elkaar bestaan. Zo wordt een theatraal universum gecreëerd dat tijdloos, persoonlijk en maatschappelijk betrokken is en raakvlakken heeft in zowel klassieke muziek en (art)pop als met de eigenzinnige, gelaagde songwriting van artiesten als Soap&Skin, Kate Bush, Joanna Newsom, Siouxie Sioux, Laurie Anderson en Kurt Weill.
Videoclip single 'Words' Words
Videoclip single 'Forever Today' Forever Today
Op donderdag 21 januari 2027 stelt Mati Le Dee het album 'Blood Games' voor in zaal Scala (Minard) in Gent
Extra speeldata:
3 december, Museumtheater, Sint-Niklaas
31 maart 2027, De Loge, Gent
12 juni, Kasteel Van Gaasbeek
Mati Le Dee line-up:
Mati Le Dee: composities en stem / Anna Buevich: viool / Marijn Thissen: altviool, stem / Eline Duerinck: cello / Joshua Dellaert: contrabas / Anthe Huybrechts: piano, stem / Siebe Duthoit: trompet / Arthur Billiet: klarinet / met extra gasten: Mjolnir Pauwels: trombone / Tine Duthoit: hoorn / Pieter-Jan De Waele: percussie
Credits - album 'Blood Games'
Muziek en tekst: Mati Le Dee
Productie: Frederik Segers & Mati Le Dee
Opname: Frederik Segers
Mix: Lieven Van Pée
Mastering: Uwe Teichert (elektropolis)
Elke Andreas Boon woont en werkt in Gent en vestigde naam met talrijke tentoonstellingen in binnen- en buitenland en zit in collecties van o.a. S.M.A.K., FOMU, MDD, VMFA (US), The Museum of New Art (MONA), …
In 2024 verscheen 'ON HOPE ETC'. een tweede boek over diens beeldend werk en muziek.
Elke-Andreas Boon ontwikkelde een persoonlijk, eigenzinnig en krachtig multidisciplinair artistiek oeuvre waarin beeldende kunst, performance en muziek samenvloeien tot een indringend onderzoek naar de menselijke conditie met thema’s als identiteit, gender, religie, eenzaamheid, macht, ecologie en de vervlechting van dit alles. Centraal staat een fascinatie voor menselijke emoties, onzekerheden en de manieren waarop sociale, religieuze en economische systemen zich in ons denken en handelen nestelen.
Diezelfde houding klinkt door in Mati Le Dee, Boons muzikale alter ego. Rebellie wordt niet voorgesteld als een uiterlijke daad, maar als een innerlijk proces. Kunst verschijnt hier als een vorm van radicale vrijheid: een kwetsbare maar vastberaden zoektocht naar authenticiteit, ethiek en verandering.
Live Nation concert – Ministry
Hate To Go – Goodbye Europe 2027
Op zondag 4 april 2027 in Ancienne Belgique, Brussel
Het absolute einde van een tijdperk: Al Jourgensen trekt definitief de stekker eruit. De legendarische industrial-pionier kondigt de allerlaatste tournee van Ministry aan, met een exclusieve passage op zondag 4 april 2027 in Ancienne Belgique in Brussel. Na 17 studioalbums, decennia aan sonische terreur en het eigenhandig uitvinden van het industrial-rockgenre is het voor 'Uncle Al' welletjes geweest. Hij trekt nog één keer alle registers open en brengt daarvoor Die Krupps mee als special guest. Tickets zijn beschikbaar via livenation.be.
Voor Jourgensen is de cirkel rond. Van de vroege new wave en synthpop op 'With Sympathy' (1983) tot het loodzware 'Twitch' (1986), het genrebepalende 'The Land Of Rape And Honey' (1988) en het succesvolle 'Psalm 69' (1992): Ministry veranderde het muzikale landschap voorgoed. Met deze afscheidstour zet de band een punt achter een carrière van meer dan veertig jaar. De tour volgt op de release van hun allerlaatste album 'Hate To Go (Take Out Or Delivery)', dat in het najaar verschijnt. De plaat belooft een vlijmscherp afscheid te worden, inclusief de terugkeer van Paul Barker. Single "Burned Out" geeft al eerste voorsmaakje van het album en is meteen een schot in de roos. Hoewel Jourgensen in zijn teksten de frustratie van zich afbijt dat er in veertig jaar politiek en maatschappelijk amper iets veranderd is, belooft het concert in Ancienne Belgique een energieke finale te worden. Samen met zijn liveband gaat Ministry strijdend ten onder. Verwacht een intense setlist waarin nieuw werk naadloos versmelt met de klassiekers die de blauwdruk vormden voor de industrial metal.
Dit is de allerlaatste keer voor Belgische fans om afscheid te nemen van een van de meest invloedrijke bands uit de geschiedenis van het genre. Mis het niet! Op 4 april in Ancienne Belgique.
Tickets zijn beschikbaar via livenation.be en kosten €50 (inclusief servicekosten en mobiliteitsbijdrage).
Het nieuwe album van Ministry, 'Hate To Go (Take Out Or Delivery)', komt uit op 30 oktober 2026 via Cleopatra Records.
HATE TO GO
(TAKE OUT OR DELIVERY)
TRACKLIST
1 Crickets
2 Voices of Hate
3 Clown Car
4 We Hate
5 Delete
6 Grifter
7 The White Man Lied*
8 Singularity
9 Burned Out
10 We're Still Here (ft. Paul Barker)
July 26 De single van Ministry, "Burned Out" kwam uit via Cleopatra Records.
July 26 Ministry - Burned Out (Official Music Video)
Aug 26 De single van Ministry we hate is uit Aug 26 Ministry - We Hate (Official Music Video)
Sept 26 De single 'singularity' uit Sept 26 Ministry - Singularity (Official Music Video)
www.livenation.be
Lokerse Feesten 2027 – van 30 juli t-m 08 augustus 2026 - Eerste naam, Bryan Adams
BRYAN ADAMS
BRYAN ADAMS KONDIGT DATA VOOR EUROPESE TOUR AAN
MET LOKERSE FEESTEN OP 4 AUGUSTUS
DE “ROLL WITH THE PUNCHES”-TOUR WORDT VERLENGD TOT 2027
Het nieuwe album How’s It Goin’ verschijnt op 6 november.
Tourdata 2027: Lokerse Feesten, woensdag 4 augustus.
Kaarten zijn vanaf vrijdag 9 oktober om 10.00 uur CEST te koop. Abonnees van de Lokerse Feesten-nieuwsbrief krijgen toegang tot een voorverkoop die op woensdag 7 oktober om 10.00 uur van start gaat. Wil je toegang tot deze voorverkoop? Schrijf je dan in op www.lokersefeesten.be
- De Canadese rocker Bryan Adams heeft een nieuwe reeks Europese tourdata aangekondigd ter promotie van zijn veelgeprezen album Roll With The Punches, dat in 2025 uitkwam. De singer-songwriter, wiens platen meerdere keren platina hebben behaald, zal in het voorjaar en de zomer van 2027 zijn kenmerkende, energieke liveshow naar arena’s in heel Europa brengen.
Adams’ nieuwe studioalbum How’s It Goin’, een zeer persoonlijke muzikale liefdesbrief aan Canada, verschijnt op 6 november 2026 via BAD Records. Het aanstaande album heeft al twee opvallende nummers opgeleverd die deel uitmaken van Adams’ huidige setlist, waarbij het nummer 51st State avond na avond staande ovaties oogst.
‘How’s It Goin’ is geworteld in de mensen, plaatsen, landschappen en verhalen die het land hebben gevormd, en laat zien hoe Adams zijn onmiskenbare songwriting en stem richt op zijn thuisland.
Adams blijft bewijzen waarom hij een van ’s werelds meest dynamische artiesten blijft. ‘Roll With The Punches’, genomineerd voor een JUNO Award 2026 voor Rockalbum van het Jaar, bracht zijn onmiskenbare mix van anthemische rock, rauwe gitaarriffs en oprechte songwriting, waarbij hij pittige, pakkende nummers combineerde met reflectieve momenten die de veerkracht en de geest weergeven die zijn carrière hebben gekenmerkt. Nieuwe nummers vinden nu al hun plek naast tijdloze klassiekers als ‘Summer of ’69’, ‘Heaven’, ‘Run to You’ en ‘(Everything I Do) I Do It For You’, waarmee hij fans een setlist belooft die generaties overspant.
Met tientallen jaren aan hits die de hitlijsten aanvoerden, uitverkochte tournees en onvergetelijke liveoptredens blijft Bryan Adams een rockshow van arena-formaat neerzetten die fans van over de hele wereld samenbrengt.
Tourdata 2027:
Lokerse Feesten, woensdag 4 augustus
Ticketinformatie: www.lokersefeesten.be
Over Bryan Adams
Bryan Adams is een met een Grammy en een JUNO Award bekroonde singer-songwriter en artiest wiens carrière al meer dan vier decennia omspant. Als een van Canada’s meest gevierde muzikale exportartiesten blijft Adams optreden over de hele wereld. Zijn muziek weerspiegelt een levenslange toewijding aan het vertellen van verhalen, authenticiteit en de blijvende kracht van rock-’n-roll.
Even voorstellen - Days Of Ray - 'Night Answers Day', full album
Release: 5 oktober 2026
'Night Answers Day' is het debuutalbum van Days Of Ray. De Gentse band stelt de plaat op 17 oktober voor in Trefpunt in Gent.
Days Of Ray situeert zich in het spannende middenveld van singer-songwriters en Britpop met een indie-rand. Grenzeloze passie voor fijne melodieën, heupwiegende grooves, knappe teksten en tien ton speelplezier.
“Ik werd geboren uit de troostende duisternis en abrupt de harde werkelijkheid in geslingerd. Uit het ‘binnen’ en het ‘buiten’ in, om er later op het einde van het verhaal terug te keren. Beide werelden zijn net als dag en nacht met elkaar verbonden door de crepuscule — een mysterieuze en raadselachtige wereld waar alles mogelijk is. Een tijdelijke verblijfplaats waar de zon, de maan en alles daaronder elkaar ontmoeten. In dit domein droom en creëer ik. Dit is de plek waar deze songs werden geschreven en waar dit album werd gesmeed. Hier worden emoties van geluk, liefde, woede en verlies gevormd en samengesmolten. Tussen mijn gisteren en mijn morgen ligt het geschenk van vandaag. De songs van het debuutalbum zijn foto’s van het nu.
File under: Contemporary Crowded House, Squeeze, Prefab Sprout, XTC, REM, Wilco, Blur, Paul Weller, Elvis Costello en alle bands die zich laten inspireren door wat The Beatles tot The Beatles maakt. Maar klinken doet Days Of Ray vooral als Days Of Ray.
Vier doorgewinterde muzikanten, die hun Belpop-sporen verdienden bij o.a. The Candy Dates, Gorky en The Office, laten hun vakmanschap resoneren bij ontvankelijke oren en harten. Het verhaal van Days Of Ray begint in 2024 wanneer frontman Fred Maenhout, Geert Bonne, Joris Himpe en Filip De Wael samen met vriend, engineer en producer Staf Verbeeck enkele songs opnemen in Rockstar Studio in Niel.
Eind 2025 bracht Days Of Ray de EP 'Here We Are' uit
Met 'A World Surreal', 'Frederic', 'Moon' en The Sun' loste Days Of Ray eerder dit jaar al vier tracks van hun debuutplaat. De single versie van 'Moon' betreft een speciale Atmos mix, waarbij de luisteraar een 3D geluidservaring beleeft. Ideaal te beluisteren met headphones en via Tidal, Amazon Music en Apple Music. Die streamingsdiensten lenen zich daar perfect toe.
Videoclip 'Moon' MOON - the spatial mix
Videoclip 'Frederic' Frederic
Videoclip 'The Sun' The Sun
A world surreal A World Surreal - Single by Days Of Ray | Spotify
Line-up:
Fred Maenhout: vocals, toetsen, gitaar
Joris Himpe: bas, vocals
Geert Bonne: drums
Filip De Wael: gitaar
Live:
17 oktober, Trefpunt, Gent - album release concert
14 november, in store session, Music Mania 2, Gent
5 december, De Nachtwacht, Tielt
26 februari 2027, Zaal Goedleven, Gent
17 april 2027, Atelier Offline, Waregem
Meer data tba
Live Nation concert – Florence Road
Florence Road
Op zaterdag 1 mei 2027 in Trix, Antwerpen
Wie Florence Road kent, weet dat zij nog maar aan de start staan van een veelbelovende carrière. Na passages als support van Wolf Alice in Brussel vorig jaar en in NEST tijdens Rock Werchter 2026 keert de Ierse band terug naar België voor een eigen indoor show. Op zaterdag 1 mei 2027 staan ze in Trix in Antwerpen. Tickets zijn beschikbaar via livenation.be en trixonline.be.
Florence Road werd in 2019 opgericht en is genoemd naar een straat in het Ierse Bray, waar de vier bandleden hun jeugd doorbrachten. Ze bouwden in eerste instantie een fanbase op dankzij covers op TikTok. In 2025 zorgde de single "Heavy" voor een echte doorbraak en de kickstart van hun carrière. Sindsdien mochten ze al mee op tour met Olivia Rodrigo, SOMBR, Wolf Alice en The Last Dinner Party. Met een combinatie van indierock, folkinvloeden en de krachtige vocals van frontvrouw Lily Aron weet de band zowel op plaat als live te overtuigen. Dat komen ze in mei bewijzen in Antwerpen. Het wordt een van die optredens waarvan je later zal zeggen: "Ik heb ze nog in Trix gezien."
Tickets zijn beschikbaar vanaf vrijdag 9 oktober om 10u via livenation.be en trixonline.be en kosten €25,00 - €23,00 (inclusief servicekosten).
Dit concert is een coproductie tussen Trix en Live Nation.
www.livenation.be
www.trixonline.be
Even voorstellen – PISS - "you made me / skin on linen”
Oct 26 KEXP session: https://www.youtube.com/watch?v=pk1VmJkS3KA
Sept 26 “blocking a scene you can’t remember” https://www.youtube.com/watch?v=ShDocSCuiIU
PISS "you made me / skin on linen” 30/10 (sub pop/konkurrent)
Sept 26 “time loop at hot slit” https://www.youtube.com/watch?v=s756Cez7pTU
LIVE Sun. Nov. 08 - Kortrijk, BE - Sonic City
On October 30th, noisy, genre-bending four-piece PISS will release their debut effort, you made me / skin on linen, on LP/CD/CS/DSPs worldwide from Sub Pop and in Canada from Paper Bag Records. The Vancouver, B.C. band combines punk, poetry, sound collage, performance art, and visual art, creating a multidisciplinary body of work that blurs the line between personal and political.
you made me / skin on linen, depicts a childhood shaped by structural, systemic, and intimate violence. Throughout the record, art-making motifs serve as metaphors for the myriad ways we carry the effects of this violence: each experience leaves an impression, gradually creating or deforming the self, much like a piece of clay molded by every mark it receives. The record resists simple conclusions; rather than offering a single perspective, it examines violence as a ubiquitous facet of our culture. It asks questions—how does violence impact our development? Are our wounds inextricable parts of us? And if not, then where do our wounds end and we begin?—and allows the listener to devise their own answers.
The band has shared their debut offering, "time loop at hot slit,” a frenetic noise-punk examination of girlhood in a culture of sexualization. The song pairs a danceable chorus with witty, poetic lyrics wailed in anguish and uncanny eroticism. This official video was co-directed by PISS frontperson Taylor Zantingh and Vivyen Sagsen. Filmed at the now-closed-down DIY space, Take Yr Time Back in Vancouver, BC, Zantingh shares: “Some of the people with whom I shared the earliest version of “time loop at hot slit” take the stage to sing it themselves.Our local scene has been singing this song with us for two years!! It's very exciting to finally share it with the world, but no matter where it ends up, it will always belong to the femmes, queers, and weirdos in the Vancouver underground community <3”.
Thu. Nov. 05 - Reykjavik, IS - Iceland Airwaves
Sat. Nov. 07 - Paris, FR - Pitchfork Paris
Sun. Nov. 08 - Kortrijk, BE - Sonic City
Tue. Nov. 10 - Amsterdam, NL - Paradiso (Small Hall)
Wed. Nov. 11 - Nijmegen, NL – Merleyn
PISS is Taylor Zantingh (vocals), Tyler Paterson (guitar), Gavin Moya (bass), and Garreth Roberts (drums). The band recorded their debut album, you made me / skin on linen, in January 2025 with Colin Stewart at Hive Creative Labs. The album is forthcoming on October 30, 2026, via Paper Bag Records (Canada) and Sub Pop Records (worldwide).
you made me / skin on linen is now Sub Pop and Bandcamp. LP
Tracklisting:
1. kai and friends
Dark Thoughts + Slovenians – Ramonescore
Met Dark Thoughts en Slovenians mocht The Pit's twee groepen verwelkomen die meermaals benadrukten hoe bijzonder ze het vonden om op deze legendarische plek te mogen spelen.
Terwijl ik me gelukkig mocht prijzen dat ik opnieuw twee uitstekende bands had ontdekt in mijn favoriete punkhol.
Bij een vluchtige check-up vooraf had ik Slovenians, die ondanks haar naam gewoon uit Brussel kwam, bij de hardcore gecatalogiseerd en dat is niet meteen een genre waar ik veel mee heb. Die definiëring leek toch wat voorbarig want als dit al hardcore was, dan toch een behoorlijk atypische vorm ervan. Zo liet de gitaar van Felix Provost zich alvast niet in dat keurslijf wringen en dwaalde geregeld af richting ouwerwetse hardrock. Samen met de bas van Guillaume Triplet en de drums van Laurent Joye smeedde ze explosieve punk die verrassend wendbaar uit de hoek kwam.
Maar het echte uithangbord van Slovenians was zonder twijfel zanger Logan Bronson. Met zijn getatoeëerde gezicht en zijn expressieve mimiek leek hij wel een droevige clown. Dat, terwijl zijn zang al even plastisch klonk. Het gebruikelijke zielloze geschreeuw maakte hier plaats voor levendige zang die voortdurend nieuwe, avontuurlijke oorden verkende.
Naast duidelijke rapinvloeden hoorde ik een breed spectrum aan stijlen die me zowel aan Jello Biafra, John Wright (No Means No) als Alex Harvey deed denken.
Ook de nummers zelf hadden geen gebrek aan variatie. De meeste waren geplukt uit hun kersverse plaat ‘Birds of Disgrace’ maar ook ouder werk zoals het Franstalige "Mobilehome" werd niet geschuwd.
Slovenians ontpopte zich tot een bijzonder aangename verrassing.
Dark Thoughts is een trio uit Philadelphia dat al ruim tien jaar aan de weg timmert en inmiddels vier platen op haar naam heeft staan. Toch had ik er nooit eerder van gehoord wat achteraf toch wel zonde bleek. Hun laatste plaat ‘Highway to the End’ uit 2025 duurt amper 16 minuten en hun set in The Pit's zal daar niet veel bovenuit zijn gekomen.
Maar die korte set was wel bijzonder intens met een reeks energieke nummers die nooit veel langer dan een minuut duurden. Dark Thoughts zweert bij het "snel, sneller, snelst"-principe en daar blijkt zowaar een term voor te bestaan: ramonescore.
Dat leverde pittige, melodieuze nummers op die voorbij waren voor je het wist. Daniel Cox op drums, de flegmatieke Amy Opsasnick op bas en zanger Jim Shomo op scheurende gitaar ontketenden een kleine, plaatselijke tornado die de aanwezigen maar al te graag trotseerden. Net toen de nummers wat te inwisselbaar dreigden te worden, schudden ze "With you" uit hun mouw. Geen T.C. Matic-cover, maar wel een perfecte oefening in de quiet-loud-dynamiek waarbij het gaspedaal even werd gelost en de heilige tweeminutengrens eraan moest geloven. Het bewees dat Dark Thoughts meer in haar mars had dan de gemiddelde punkband.
Na het laatste nummer bleven de drie wat bedremmeld op het podium achter. Ik vermoed dat Dark Thoughts niet het soort band is dat aan bisnummers doet. Maar in The Pit's moet je na het optreden eerst een weg door het publiek banen om van het podium af te komen. Dus kozen ze eieren voor hun geld en smeten er nog een Ramones/Chris Montez-cover tegenaan: "Let's Dance".
De avondklok werd niet gehaald, maar achteraf zag ik niets dan tevreden grijnzende gezichten. Meer moest dat blijkbaar niet zijn.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Little Barrie - Groovy en prikkelend
Met de vier bevallige dames van The Surfrajettes, gehesen in sixties minirokjes en witte laarsjes, werden we zomaar meer dan 60 jaar terug in de tijd gekatapulteerd. Hun instrumentale surfmuziek greep ongegeneerd terug naar de tonen van The Surfaris, The Ventures, Duane Eddy en Dick Dale. Het oogde en klonk even fris als retro. Hier hebben we best wel van genoten.
Barrie Cadogan kwam met zijn eigen band Little Barrie zo een slordige 20 jaar geleden een eerste keer zijn neus aan het venster steken met het fijne debuut ‘We Are Little Barrie’. Destijds zagen wij dit bijzonder frisse bandje een geweldig concertje geven op Pukkelpop, toen dit nog een cruciaal festival was voor de liefhebbers van de betere alternatieve muziek en nog geen toevluchtsoord voor vergankelijke popsterretjes en over het paard getilde tieneridolen.
Barrie Cadogan is in al die jaren een drukbezette gitarist gebleken, hij is de studio ingedoken en meermaals de hort op geweest met onder andere Liam Gallagher, Paul Weller, Johnny Marr en Primal Scream. En die gasten wisten natuurlijk welk vlees ze in de kuip hadden. Cadogan is immers een briljant gitarist, maar wel eentje die zijn instrument steeds in functie van het geheel stelt en zich nooit laat verleiden tot pocherig soleerwerk.
Vorig jaar zagen wij Little Barrie nog een prachtconcertje geven op het Tough Enough festival in de Brussels Botanique, toen met Malcolm Catto achter de drumvellen, de drijvende kracht achter het psychedelische jazz combo The Heliocentrics.
Catto voegde met zijn jazzy aanpak een bruisende groovy sound toe aan het geluid van Little Barrie, zoals die ook schitterde op ‘Quartermass Seven’ en ‘Electric War’, de twee albums die ze samen opnamen. Maar Catto zijn passage was maar tijdelijk en vandaag stond Little Barrie hier alweer met hun nieuwe, overigens ook weer schitterende, drummer Tony Coote op het podium, met wie ze ook al de studio waren ingedoken voor de kersverse plaat ‘Gravity Freeze’.
Een beetje jammer misschien dat Little Barrie geen enkele song speelde uit die twee avontuurlijke platen die ze met Malcolm Catto hebben ingeblikt, maar de jazzy en groovy invloeden die hij heeft toegebracht aan de sound zijn wel gebleven, zowel in de nonchalante en prikkelende songs van ‘Gravity Freeze’ als in de lekker rollende los-uit-de-pols live sound. Dit zorgde voor een bruisend botje britpop, jazz, blues, soul en funk.
Het album ‘Gravity Freeze’ passeerde haast integraal de revue, maar daartussen greep Little Barrie ook terug naar pareltjes uit het verleden, met het wondermooie “Why Don’t You Do It” op kop en de zinderende rockertjes “Eyes Were Young”, “I.5.C.A.” en het bluesy “Nothin’ Will Eliminate” dieper in de set. Cadogan pakte geregeld uit met zijn sierlijk gitaarvernuft, maar deed dat steeds met korte en tintelende solo’s, van overdrijven was er nooit sprake.
In een uitgesponnen “Loggin Hurt”, een hoogtepunt uit die puike nieuwe plaat, was het dan eindelijk tijd om zich eens voluit te laten gaan. Cadogan maakte er een briljante jam van in een bruisende poel van funk, jazz en blues en met de gitaar in een glansrol. Maar guitar-hero allures waren hier niet aan de orde.
Een bijzonder sterk concertje van een stel sprankelende muzikanten die hun ego hadden thuisgelaten, al ze er al één hebben. Niet zo evident bij Britse bandjes.
Organisatie: Aéronef, Lille
Hunter Omega - Een goede band verandert en evolueert door de jaren heen. Daar is niets mis mee, zolang iedereen gelooft in wat hij doet
Een naamsverandering luidt wellicht een nieuwe bladzijde in voor een band, maar daarom verandert een band het wapen niet volledig van schouder. Neem nu Hunter Omega die na tien jaar hun naam verandert, van gewoon Hunter naar Hunter Omega dus. Met hun nieuwste EP ‘Lake of Death’ lijkt nog niet volledig nieuwe wegen ingeslagen, maar toch voel je bij sommige songs al een andere ‘vibe’ tevoorschijn komen.
Benieuwd als we zijn stelden we Joost enkele vragen erover, polsten naar de toekomstplannen en of de ambities nog steeds dezelfde zijn als op onze vorige babbel in 2021.
We spraken elkaar al enkele keren en ik heb jullie onder de naam Hunter
ook live gezien. Waarom besloten jullie na tien jaar de naam te veranderen in Hunter Omega? Waar staat die ‘Omega’ precies voor?
Joost: Daar zijn eigenlijk twee redenen voor. De eerste reden heeft te maken met de nieuwe leden. De klank is onderweg veranderd en we hadden allemaal het gevoel dat het misschien geen volledig nieuwe band is, maar toch wel versie 2.0 van de band. ‘Omega’ komt grotendeels door David. Zijn teksten gingen altijd al over de dood en het einde, maar dat wordt steeds meer uitgesproken. Het wordt steeds meer apocalyptisch en grootser. Omega is de laatste letter van het Griekse alfabet en wordt gebruikt als symbool voor het einde van de dingen. In mijn hoofd staat het ook een beetje voor de ultieme versie van Hunter. Daarnaast is er een praktische reden. ‘Hunter’ is heel moeilijk te googelen en bijna niet terug te vinden op streamingdiensten. Mensen kwamen ons geregeld zeggen: “Ik zoek naar jullie, maar ik vind jullie niet.” Je komt terecht bij allerlei andere artiesten: een rapper, een techno dj of nog iemand anders—iedereen behalve ons. Tien jaar geleden hadden we er niet bij stilgestaan hoe belangrijk het is dat je online gemakkelijk vindbaar bent. Zonder de bezettingswissel hadden we de naam waarschijnlijk niet veranderd. Op dat moment voelden we echter allemaal dat de tijd rijp was: er kwam een nieuwe injectie en daarom hebben we de wijziging doorgevoerd.
Welke impulsen hebben de nieuwe bandleden gegeven? Muzikaal, maar ook op andere vlakken?
Joost: Dat zijn in ieder geval nieuwe invloeden. Onze drummer is een jonge gast van twintig jaar. Hij luistert naar volledig andere dingen dan wij en brengt een massa ideeën en invloeden mee die wij niet kennen. Ik denk dat je die input op de EP al een beetje hoort. Manu komt meer uit de thrashhoek. Thomas was eerder de hardrocker van de groep; Manu zit veel meer in heavy metal en thrash. Op deze EP is dat allemaal nog niet zo
duidelijk, omdat de nummers al geschreven waren. Het zal duidelijker worden in het nieuwe materiaal waaraan we nu werken.
Ik merk die verandering op deze EP nog niet heel sterk. De plaat ligt nog altijd in het verlengde van het vroegere Hunter, al hoor ik subtiel iets meer thrash. Bij de jongeren die erbij gekomen zijn, voel je wel al dat er iets nieuws in zit
Joost: Die invloed is er nu al, maar het is nog een beetje vroeg. Het zal een evolutie zijn. Het is niet onze bedoeling om te breken met wat Hunter was. We zijn altijd een heavymetalband geweest en dat zullen we blijven. Er komen gewoon nieuwe kleuren bij op het palet. Het wordt geen drastische ommekeer waarbij we plots een deathmetalband worden. Het zal allemaal wat intenser en wat zwaarder worden. Een goede band verandert en
evolueert door de jaren heen. Daar is niets mis mee, zolang iedereen gelooft in wat hij doet.
Met Hunter legden jullie al een mooi parcours af. Jullie stonden onder meer op Alcatraz in 2023. Heeft dat optreden werkelijk nieuwe deuren geopend?
Joost: Daar zijn eigenlijk heel weinig concrete gevolgen uit voortgekomen. We hebben in 2024 wel nog stevig wat optredens gehad, maar we kunnen moeilijk zeggen dat Alcatraz en de promotie eromheen een wereld van verschil hebben gemaakt. Ik ben wel heel blij dat we er gespeeld hebben. Dat op zich is beloning genoeg. Het is een droomoptreden: een perfecte organisatie en een massa publiek. Maar echte contacten of concrete gevolgen zijn er niet uit voortgekomen. Met Hunter Omega hopen we dat het misschien iets beter lukt, maar dat zal de komende tijd moeten blijken. Er komt nog een promotiecampagne aan, dus we zullen zien. Voor mij mag dit alvast nog zeker tien jaar verdergaan, al voel je zoiets soms wel in je hoofd of in je lichaam.
De EP Lake of Death is de aanleiding voor dit interview. Waarom kozen jullie specifiek voor een EP? Is dat omdat de band nog niet helemaal op punt staat?
Joost: Het was eigenlijk gewoon een teken van leven. Rebel Angels Rise is ondertussen drie jaar oud en mensen vergeten snel tegenwoordig. We wilden iets op de markt brengen onder de
nieuwe naam, om ons opnieuw te presenteren en te zeggen: “Mensen, vergeet niet dat we er nog zijn.” We hadden vier nummers klaar en hebben die opgenomen. We
wilden er niet snel nog enkele nummers bij schrijven die misschien minder goed zouden zijn. Ik heb liever een EP zonder fillers dan een album waarvan je na een tijdje de helft overslaat.
De herkenbare muzikale basis blijft overeind, maar ik hoor een iets hardere aanpak, soms meer gericht op Amerikaanse heavy metal. Hoe kijken jullie zelf naar die ontwikkeling?
Joost: De bedoeling was inderdaad dat het wat harder zou worden. Deze keer heb ik een groter deel van de muziek geschreven, uiteraard met de inbreng van de anderen. De reden waarom wij altijd vrij traag nummers schrijven, is dat iedere song het werk van de volledige groep is. Iemand komt met een basisidee, een strofe of een refrein. Daar werken we dan gezamenlijk op verder en iedereen voegt zijn bijdrage toe. Zo wordt het
een Hunter-nummer. We hadden vier nummers klaar en hebben die vier opgenomen. Ik heb bewust geprobeerd meer tempo in de songs te steken en te bekijken hoe het heviger kon en hoe ik betere riffs kon schrijven. Eigenlijk ben ik pas songs beginnen schrijven toen we met Hunter begonnen. Ik ben dus nog altijd volop aan het ontdekken hoe dat werkt, maar het lijkt mij steeds gemakkelijker af te gaan. Ook voor de volgende plaat ligt er al een steviger riffnummer klaar. Vroeger stond ik daar minder voor open. Vijftien jaar geleden was het voor mij bij wijze van spreken: “Heavy metal or get the fuck out.” Dat is breder geworden. Negentig procent van wat ik beluister, is nog altijd metal of daaraan verwant, maar je wordt nieuwsgieriger naar andere dingen. Dat kan bijna niet anders; je groeit als mens en als muziekliefhebber. De hokjesmentaliteit valt stilaan weg. Vroeger was je ofwel rockfan, ofwel hardrocker, ofwel iets anders. Onze drummer en zijn generatie denken niet meer op die manier in genres. Of iets nu populair is of niet, is voor hen niet belangrijk. Dat is een verrijking, want die gasten sluiten niets bij voorbaat uit. Wij deden dat vroeger wel sneller: “Dat is disco, dus daar luister ik niet naar.” Nu luister ik naar alles als ik het goed vind.
“Ghost of Anarchy” sluit misschien het nauwst aan bij het vroegere Hunter. Was het een bewuste keuze om daarmee te openen en zo een brug tussen verleden en heden te slaan, of is dat te ver gezocht?
Joost: We hebben dat niet bewust zo gedaan. Als ik het mij goed herinner, was dit het eerste nummer waarmee ik afkwam. Daardoor is het misschien nog het meest in de geest van het vroegere Hunter geschreven. Ik kwam met een riff, we bouwden daarop verder en iedereen vond het goed. Je moet van ons geen schokkende verrassingen verwachten in de zin dat we ons plots 180 graden keren. Hopelijk blijft er wel een stijgende lijn en een duidelijke evolutie zichtbaar, maar in de kern zal het altijd goede heavy metal blijven. Ik ben dus niet bewust met het idee gekomen: dit moet de link met het verleden worden. We waren het er wel allemaal over eens dat het met die riff de perfecte opener was. Het is fijn als het ook het effect heeft dat jij beschrijft.
De titeltrack “Lake of Death” lijkt onder zijn donkere heavymetal verpakking over verlies en rouw te gaan. Is dat een heel persoonlijk verhaal? Willen jullie met dat nummer een bepaald hoofdstuk van een rouwproces afsluiten?
Joost: Het is veel abstracter. De teksten zijn natuurlijk Davids domein. Ik wil niet voor hem spreken, want dat is gevaarlijk. Voor mij is Lake of Death niet de bestemming, maar de weg die je moet passeren om op je bestemming te raken. Je moet over dat meer; aan de overkant wacht iets. Zo interpreteer ik het. David heeft er zijn eigen invulling aan gegeven, maar ik weet zelf niet precies welke.
Mijn ouders zijn op vrij korte tijd overleden. Ik voel me erdoor persoonlijk met het nummer verbonden
Joost: Dat is geen probleem. Iedereen kan op zijn eigen manier invulling geven aan dat rouwproces. Voor jou betekent het iets anders dan voor David en misschien is zijn betekenis nog persoonlijker. Ik denk dat een van Davids sterke eigenschappen, en ook een evolutie in zijn werk, is dat zijn teksten steeds minder specifiek worden en steeds meer symboliek en diepte krijgen. Het zijn metaforen en parabels. Op het debuut stond bijvoorbeeld No Man’s Land. Dat nummer ging heel concreet over de Eerste Wereldoorlog en de loopgraven. Ondertussen zijn de teksten veel breder. Ze zijn nog altijd verpakt als een verhaal met een thema, maar er zit veel meer achter.
“F.A.F.O.” behoort tot het snelste en venijnigste materiaal dat jullie hebben uitgebracht. Is dat een richting die Hunter Omega verder wil verkennen?
Joost: Het lijkt voor iedereen het nummer te zijn dat eruit springt. Het is een knaller en valt met die drumintro meteen met de deur in huis. Het basisidee kwam van onze bassist. Ik begon daarop te spelen en vond snel wat ik met zijn baslijn moest doen. Daarna viel alles op zijn plaats. Het is het krachtigste nummer van de plaat. Ik ben er dan ook voorstander van om de EP ermee af te sluiten. Je moet met een knal eindigen en het niet laten wegzakken. Je moet blijven opbouwen naar een climax. Volgens mij is dat zeker gelukt. Je kunt natuurlijk geen nummers op commando schrijven. Ik ga er dus niet van uit dat er op de volgende plaat automatisch een F.A.F.O. 2 komt. We zullen wel proberen songs te maken die dezelfde reactie bij de mensen losmaken. Die energie willen we behouden; ze moet in onze muziek zitten.
Met “Knight of the Black Rose Part 3” zetten jullie een verhaal voort dat op het debuut begon. Is dit de afsluiting van de saga?
Joost: Dit is inderdaad het laatste luik van de trilogie. Met dit nummer is het verhaal verteld. Het is gebaseerd op een personage uit de Dragonlance boeken. Ik wilde het derde deel echt afwerken. Toen David voor Rebel Angels Rise deel twee had geschreven, zei hij dat zijn tekst nog niet afgerond was. Ik antwoordde: “Dan zal er nog een derde deel komen waarin je het verhaal op een goede manier kunt afronden.”
Dat heb ik bewust proberen te doen. Het nummer verschilt qua sfeer van de eerste twee delen. Het past bij het verhaal en sluit aan bij de tekst, maar het klinkt misschien ook wat anders dan mensen van ons verwachten.
Was het volledige verhaal vooraf uitgetekend, of is het drieluik gaandeweg gegroeid?
Joost: Het is gegroeid. Bij het begin was een drieluik nooit de bedoeling. Toen deel twee er was, merkte ik dat David zijn verhaal nog niet volledig had kunnen vertellen. Ik wilde dat het een duidelijk begin en einde kreeg. Anders bleef het voor mij als een cliffhanger aanvoelen, zonder dat er ooit een einde kwam. Daarom vond ik dat we nog een derde deel moesten maken en het op deze EP moesten zetten. Nu is het verhaal
rond. We hebben nog even gespeeld met het idee om deel één en deel twee opnieuw op te nemen en het volledige drieluik samen uit te brengen. Misschien doen we dat ooit nog, maar nu was het belangrijk om nieuw materiaal te presenteren.
De verhalende aanpak en de samenhang zouden zich uitstekend lenen voor een conceptalbum. Is dat iets wat jullie ooit zouden overwegen?
Joost: Ik ben niet tegen conceptalbums. Er bestaan goede en slechte conceptalbums. Als het te vergezocht is, werkt het niet; als het goed gedaan is, kan het heel goed zijn. Ik vind Operation: Mindcrime van Queensrÿche bijvoorbeeld een van de beste platen die ooit gemaakt zijn. Een conceptalbum zou mij dus niet storen, maar het is enorm veel werk. Ik zie mezelf dat als songwriter voorlopig nog niet doen. Je moet dan werken met muzikale thema’s die terugkeren en dat lijkt mij nog wat hoog gegrepen. Maar zeg nooit , nooit. Onze songs hebben wel een overkoepelend thema: het einde en de dood, in verschillende vormen. Ze zijn alleen niet bewust als één samenhangend geheel geschreven. In die zin lijkt het misschien een beetje op een concept, maar eigenlijk is het dat niet.
Ook het artwork verbindt verschillende nummers. De ridder, het meer en het kasteel verwijzen elk naar een verhaal op de EP. Hoe nauw waren jullie bij het ontwerp betrokken?
Joost: We werkten opnieuw met dezelfde artiest die de hoes van Rebel Angels Rise heeft gemaakt, Pedro Sena die onder de naam Lordigan werkt. Hij levert fantastisch werk. David reikte een aantal concepten aan. We geven de artiest enkele richtlijnen, ideeën en informatie over de onderwerpen van de songs. Vervolgens stuurt hij een paar schetsen, wij kiezen de richting en daarna krijgen we een afgewerkt product waar iedereen heel tevreden over is. De elementen uit de nummers zitten inderdaad in de hoes. Het meer uit Lake of Death wilden we er expliciet op, bijvoorbeeld op de achtergrond. De ruïne of het bouwvallige kasteel was een toevoeging van de artiest die er perfect bij paste. Hoe langer je naar de hoes kijkt, hoe meer details je ontdekt. Dat gaat in deze tijd van streaming en digitale muziek soms verloren. Mensen die de vinylversie kopen, kunnen de hoes echt in handen nemen en ernaar blijven kijken, zoals wij vroeger met een nieuwe plaat of cd deden: de teksten volgen en alle details bestuderen.
In ons vorige interview omschreef je de band als een hechte vriendenkring. Is die dynamiek door de bezettingswissel veranderd?
Joost: Dat is onvermijdelijk. Er komen nieuwe mensen bij die hun eigen persoonlijkheid en ideeën meebrengen. Het belangrijkste was voor mij in beide gevallen—zowel bij de nieuwe drummer als bij de nieuwe gitarist—dat we iemand vonden die als persoon bij de groep paste. Ik wil niet met een vervelende kerel in een band zitten. Ik wil iemand met wie je kunt omgaan en met wie je vrienden kunt worden. Dat is gelukt. De vader van onze drummer ken ik al ongeveer vijfentwintig jaar. Met de nieuwe gitarist heb ik vroeger lange tijd in een andere groep gespeeld. Hij moest toen stoppen omdat hij voor zijn werk naar het buitenland vertrok. Hij is letterlijk teruggekomen in de maand waarin wij een nieuwe gitarist nodig hadden. Dat kon niet beter uitkomen: we kenden hem al, hij is een uitstekende muzikant en een fijne mens. Het was voor ons een evidente keuze. Hij kon meteen in de groep stappen. Iedereen wint daarbij.
In 2021 zei je dat jullie het zo ver mogelijk wilden brengen, maar tegelijk evenveel plezier wilden blijven beleven. Is dat nog altijd zo, of heeft Hunter Omega andere ambities gekregen?
Joost: Dat is nog altijd hetzelfde. We willen zoveel mogelijk mensen bereiken, maar niet ten koste van alles. Het is in de eerste plaats voor onszelf: wij moeten tevreden zijn en wij moeten het plezierig vinden. Ons doel is de best mogelijke muziek maken die wij kunnen maken. Als je dan op Alcatraz mag spelen, is dat mooi meegenomen. Dat was een heel mooie ervaring en hopelijk lukt het ons nog eens. We slaan geen optredens
af en willen overal spelen zolang we dat op onze eigen manier kunnen doen.
Hadden jullie iets bijzonders gepland voor het tienjarige bestaan?
Joost: Het tienjarige jubileum is door de naamsverandering een beetje in het water gevallen. Je kunt moeilijk tien jaar bestaan vieren onder een nieuwe groepsnaam. Eerst bestond het idee om terug te rekenen naar ons eerste optreden en daar later nog iets mee te doen, maar met de overgang naar Hunter Omega voelde dat wat verkeerd aan.
Zijn er beslissingen die je met de kennis van vandaag anders zou nemen?
Joost: Het enige wat ik achteraf anders zou doen, is meteen een andere groepsnaam kiezen—een naam die gemakkelijk te googelen en te vinden is. Voor de rest niet. We hebben voor niemand een knieval gemaakt en ons nooit aangepast tegen onze principes in. We doen wat we willen doen en dat zullen we blijven doen. Alleen hadden we beter meteen een gemakkelijker vindbare naam gekozen.
Het is al even geleden dat ik jullie live zag. Komen er nieuwe optredens aan?
Joost: Dit jaar was het redelijk rustig op het vlak van optredens. We hebben tijd besteed aan het inwerken van de nieuwe mensen en legden de focus vooral op de opnames. Ondertussen zijn er drie optredens geboekt en zijn we volop aan het zoeken en plannen voor volgend jaar.
16 oktober in B52
16 januari in Asgaard
9 april Gullegem Metal Fest
Is er ook ambitie om meer in het buitenland te spelen?
Joost: Ja, graag. Overal. Je moet daarvoor de juiste contacten hebben en het is aan ons om die te leggen. Een goede promotor kan daarin een belangrijke rol spelen en de juiste deuren openen.
Jullie zeiden vroeger al: “We zijn geen achttien meer.” Hoe zorgen jullie ervoor dat Hunter Omega ambitieus blijft zonder dat de band ten koste gaat van werk, gezin, plezier en gezondheid? Ik geef toe dat ik zelf ook geregeld met mijn gezondheid wordt geconfronteerd.
Joost: Het gaat altijd om de vraag hoeveel tijd je ervoor wilt vrijmaken. In de jaren negentig speelde ik in een ban waarin we drie keer per week moesten repeteren, anders was het niet goed. Tijdens een van die drie repetities zat iedereen dan toch maar met zijn duimen te draaien. Nu repeteren we één keer per week. Dat volstaat om de set te onderhouden en aan nieuwe nummers te werken. Gezondheid heeft altijd voor een
deel met geluk te maken. In de jaren tachtig dacht ik dat iemand van vijfentwintig te oud was om nog in een groep te spelen. Ondertussen zien we iemand als Biff [Byford] op zijn vijfenzeventigste nog op het podium staan als
een jonge gast. Zolang het fysiek gaat, zie ik mezelf niets anders doen. Ik speel al zesendertig jaar in bands en ik weet niet wat ik anders met mijn vrije
tijd zou moeten aanvangen. Soms speel ik zelfs nog liever gitaar dan vroeger. Ook nu we weer actiever zijn, is er een nieuwe dimensie opengegaan. Zolang ik er niet tegenop begin te zien om mijn materiaal mee te sleuren en naar een optreden te gaan, blijf ik doorgaan. Ik geef wel toe dat ik mijn installatie behoorlijk heb ingekrompen. De tijd van gigantische luidsprekerkasten en zware
versterkers meesleuren, heb ik achter mij gelaten. Tegenwoordig bestaat er zoveel compact materiaal van topkwaliteit. Dat maakt het een stuk gemakkelijker voor mijn rug.
Laat ons hopen dat we hier samen nog minstens tien jaar mee kunnen doorgaan, Joost. Hopelijk komen we elkaar binnenkort opnieuw tegen op een concert. Veel succes met dit nieuwe verhaal.
Nederlands 
Français 
