De Amerikanen van Defeater laten begin maart hun nieuwe album ‘Empty Days, Sleepless Nights’ op de wereld los. Om die release te promoten zijn ze volop aan het touren. Niet in hun thuisland wel te verstaan, maar wel in verschillende Europese landen, allesbehalve typisch voor een Amerikaanse hardcoreband maar misschien wel voor deze mannen uit Boston die het Europese continent duidelijk diep in hun hart dragen. Zo bracht deze tournee hun naar de Wintereditie van Ieper Hardcore Fest in de gezellige Fenix-zaal.
Naast Defeater vonden we op de affiche van deze wintereditie verschillende fijne acts waaronder een combinatie van enkele binnenlandse (The Setup, Crimson Falls, Hive Destruction...) en buitenlandse acts (Carpathian, Knukledust, Shaped By Fate, Last Hope...). Jammer genoeg konden we pas ’s avonds aanwezig zijn en moesten we daardoor het gros van de bands missen. Zoals het een hardcore-festival betaamt, was de sfeer op Winterfest heel gemoedelijk en aangenaam en stonden zowel fans als artiesten samen in de zaal te genieten van de verschillende acts. Zo konden de fans trouwens rustig een babbeltje slaan met hun idolen, we zien het bij de verschillende megafestivals die België rijk is, nog niet te snel gebeuren... Typisch voor hardcoreshows zijn de vele toeschouwers die op de stage gewoon naast de optredende muzikanten staan en zo letterlijk op een aantal millimeter meegenieten van de diverse shows. Best fijn voor de jongens en meisjes in kwestie maar verdomd moeilijk om als verslaggever een deftige foto te kunnen nemen van de artiesten...
Dit gezegd zijnde was Length of Time de eerste formatie die we aanschouwden. De brute metalcore van deze Brusselaars was best verdienstelijk maar wist jammer genoeg weinig fans te boeien. We vrezen dat Length Of Time niet al te veel nieuwe zieltjes wist te winnen deze avond.
Een stuk intenser en boeiender was de set van de Londense hardcoreveteranen van Knuckledust. Een heerlijk ouderwetse maar vooral stevige hardcoremix in het verlengde van bands als Terror, Madball en Blood For Blood serveerden ze in Ieper en het fanatieke publiek had er best wel kaas van gegeten. Het sympathieke viertal genoot duidelijk met volle teugen en onder aanleiding van frontman Pierre (klein van gestalte maar wat een strot!) vuurde de band voortdurend het publiek aan. Heel wat mensen lieten het zich geen tweede keer zeggen en leefden zich fantastisch uit op de dynamische set van Knuckledust.
Er was zeer weinig tijd tussen de optredens van de verschillende bands en zo was het niet lang wachten op de Amerikanen van Defeater. Al van de eerste noot van “I Don’t Mind” (een van de vier(!) akoestische songs op hun te verschijnen album) was het duidelijk dat heel wat mensen vooral voor Defeater naar Ieper waren gekomen. Dit openingsnummer werd solo gebracht door zanger Derek die bewees op muzikaal gebied over verschillende talenten te beschikken . Het dak van de Fenix-zaal ging er daarna meteen al af wanneer wereldsong “The Red White And Blues” uit de speakers knalde. De massa ging compleet uit zijn dak, zong samen met zanger Derek uit volle borst en het aantal mensen dat een sprong van het podium waagde was meteen niet meer bij te houden.
De band is door het vele touren uitgegroeide tot een retestrakke machine, dat was meteen duidelijk. “Dear Father” was het tweede nieuwe nummer dat gespeeld werd en hoewel het album nog niet officieel uit is, werd dit nummer al volop meegezongen door zowat alle aanwezigen! Met “Blessed Burden” werd daarna een snoeihard nummer uit debuutalbum ‘Travels’ uit de kast gehaald waarna een volgende nieuweling werd gepresenteerd. “Empty Glass” is een song die alle karakteristieken herbergt die Defeater zo goed maakt en waardoor ze door zovelen aanbeden worden: cleane gitaren in combinatie met two-step drums, de intense, doorleefde stem van zanger Derek en de fenomenale lyrics ( “Tell me about the old days, another night at the Copper Coin”).
Vervolgens werd ‘oudje’ “Everything Went Quiet” gespeeld, volgden “Home ain’t never Home” en een prachtige versie van “Prophet in Plain Clothes”. Ook het schitterende ‘A Wound A Scar” mocht natuurlijk niet ontbreken in deze gevarieerde set. Het was opvallend dat het vooral nummers uit de EP ‘Lost Ground’ waren die zorgden dat de temperatuur in de zaal nog iets hoger opliep.
Het laatste nummer van de set was zoals gebruikelijk “Cowardice” waar zanger Derek nog eens alles uit de kast haalde zonder daarbij de fans te vergeten die volop de kans kregen om mee te schreeuwen in zijn microfoon. De Fenix ging zo nog een laatste keer total los en er volgde in het midden van het nummer ook nog een tekstueel intermezzo van de Amerikaanse collega’s van Touche Amore.
De bandleden verlieten onder massaal applaus de stage waarna zanger Derek vlug nog even terugkeerde en met z’n akoestische gitaar (maar zonder enige andere versterking ! ) de akoestische outro van “Prophet in Plain Clothes” speelde.
Defeater zorgde voor een dijk van een optreden en was zo de kers op de taart van een zeer fijn festival. Vermoedelijk zien we de heren uit Boston pas in het najaar terug in Europa. Na de Europese Tournee zijn ze namelijk te gast in Australïe en Nieuw-Zeeland waarna een uitgebreide Amerikaanse tournee volgt. In juli en augustus zouden ze even een break houden waarna ze zeer waarschijnlijk naar Europa terugkeren.
Ook Ieperfest zelf had nog een fijne verrassing in petto: op 12, 13 en 14 augustus volgt opnieuw de zomereditie van het festival en men wist al een paar serieuze kleppers te strikken. Wie Comeback Kid, Exodus, Strike Anywhere en de legendarische heren van Sheer Terror wil zien, houdt best deze data vrij. Voor nog meer namen, surf naar www.ieperfest.com
Organisatie: Ieperfest, Ieper
Suuns betekent nul in het Thaïs, en is daarom de nieuwe naam van de Canadese band Zeroes, toen die verplicht werden hun naam te wijzigen. Lijkt dit een ietwat bizarre uitleg, wel Suuns is dan ook een onconventionele band die in slipstream van bands als Holy Fuck, Battles, Liars of Caribou, een gevecht tussen gitaren en keyboards aangaat.
Met een drumbeat die heel erg leek op Phil Collins’ “In the Air tonight” begon Suuns vanavond aan zijn bevreemdende set in de Kreun. De keyboards van Henry Marx, samen met de ijle stem van zanger Ben Schemie, riepen vooral in het eerste deel van het concert, een bizar Lost Highway-sfeertje op. Je waande je in het huis van Fred Madison, de saxofonist die droom en realiteit door mekaar haalt, en je weet dat er iets verschrikkelijk verkeerd gelopen is, maar je kan je niet herinneren wat: die dreigende sfeer roept Suuns in zijn nummers op. In het tweede deel van het concert, namen de gitaren meer het voortouw, een nummer had heel veel weg van wat Mauro op Black Europa deed, maar schurkte ook aan tegen Sonic Youth. Het nummer dat daar op volgde, had met zijn pulserende beats (wellicht “Arena”) , dan weer iets van Underworld meets Kraftwerk. Absolute meest bizarre nummer van de avond was “Pie Ix”, dat met zijn botte beats en smurfenzang, perfect kon doorgaan voor de nieuwe single van Battles.
Suuns was een van de meest avontuurlijke bands die ik de laatste jaren live gezien heb, en iedereen die vanavond in de Kreun was, wist dat ze getuige waren van iets echt speciaals dat gekoesterd mag worden.
Achteraf hadden we nog een korte babbel met de drummer van de band, die een heel gewone kerel bleek te zijn, maar wel heel avontuurlijke en bij momenten geschifte muziek maakt. ‘Never judge a book by it’s cover’ heet dat dan.
Buke and Gass, is een Brooklyns duo, dat Rodrigo en Gabriela gewijs, met zelfgemaakte instrumenten, een soort kubistische folk maakt. Arone Dyer heeft de uitstraling van Kim Deal en de stem van PJ Harvey, en speelt op een bariton ukelele (de Buke), terwijl Aron Sanchez, de Rodrigo van dienst, een gitaar gebruikt, gemaakt uit stukken van een oude Volvo en bespannen met metalen bassnaren (de Gass).Verder gebruikt dit tweetal een teen-bourine en een kickdrum, om het geheel nog luider te maken. Hoewel er geen enkel harmonieus geluid uit die twee snaarinstrumenten kwam, je hoorde heel dikwijls boventonen, werkt de aanpak van Buke and Gass wonderwel: de folkstem van Buke (denk ook aan Alele Diane) botst geweldig met de vervormde gitaarklanken.
Ik moet wel zeggen dat het live wellicht beter is dan op plaat, want echt gemakkelijk hapt het niet weg, en vermoedelijk kan je niet echt rustig gaan zitten om van hun plaat, “Riposte”, te genieten. Niettemin, al bij al best aangenaam, dit Buke and Gass.
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Het debuut van The Vaccines, ‘What did you expect from the Vaccines’, komt pas uit in maart. Toch was de Botanique op een mum van tijd uitverkocht, zelfs nadat de organisatie het concert tweemaal naar een grotere zaal verhuisd had. Een typische Engelse hype dus, dit Londense viertal, hoe verduiveld catchy de single “Post break up sex” ook is. Vorige zomer werd dit bandje opgericht toen zanger Justin Young (als Jay-Jay Pistolet maakte die deel uit van de Londense folk-scene rond Mumford & Sons en Laura Marling), eens iets anders wou doen. BBC Radio One DJ Zane Lowe prees deze band aan als de toekomst van de Engelse indie-scene, The Vaccines mochten bij Jools Holland op bezoek komen, en de rest is history …
The Vaccines schoten energiek uit de startblokken met “Wolfpack”, om direct er na het naar de Strokes schatplichtige “Post Break Up Sex” de Orangerie in te keilen. We waren vertrokken voor een energieke set van al bij al 35 minuten, met korte energieke poppunk nummers, die zowel naar fifties en sixties garage bands refereerden, als naar de seventies working class punk van Undertones of The Jam. Lekkere kost dus, al hadden we na een nummer of vijf wel de indruk dat alle nummers op mekaar leken, met uitzondering dan van het door de Ramones beinvloede “Wreckin’ bar”. Even later zat zanger Justin Young er vocaal even naast. Na een cover van de Californische sixties garage rockers The Standells, sloten The Vaccines hun set af met “Norgaard”, en dat was het dan. 35 minuten non-stop, geen bisnummers, dus perfect passend in de punk-filosofie van dit jong bandje, en het publiek kon er eigenlijk wel mee leven dat het zo snel gedaan was.
The Vaccines hebben duidelijk nog werk, als is er zeker potentie: we zien ze wel uitgroeien naar het niveau van een Pete Doherty, die ook ontzettend populair is in Engeland, zonder dat ie de ene na de andere radio-hit uitbrengt. We kunnen ons best voorstellen dat deze zomer, ergens rond een uur of drie, een complete weide op Glastonbury of T-in the Park, ieder nummer luidkeels zal meezingen, maar The Vaccines zullen nog aan hun nummers moeten schaven om een doorbraak buiten Engeland te forceren. Leuk was het zeker vanavond, maar The Vaccines staan nog niet op het niveau waar The Strokes stonden met hun eerste.
Setlist: Wolfpack, Post break up sex, All in white, Under your thumb, Wetsuit, A lack of understanding, Wreckin’ bar, We are happening, If you wanna, Blow it up, Good guys, Norgaard
Organisatie: Botanique, Brussel
Vorig jaar hadden we al vermoed dat Skunk Ananasie terug ‘alive & kicking’ zou zijn … “Because of you” leidde de return in na (bijna) tien jaar afwezigheid plus dat de groep de festivalzomer rondtrok en al meteen voor één van de hoogtepunten zorgde, waaronder Rock Werchter 2010. Een grootse festivalband: energiek, gedreven, enthousiast, gemotiveerd, gepassioneerd en emotievol. Woorden die evenzeer op hun plaats zijn voor de clubtour van hun bijna twee uur durende live set.
De band, onder de excentrieke, extraverte en charmante zangeres Skin, klonk overweldigend en gaf een overtuigend pittig en bruisend concert. Er was ruimte voor enkele gevoelige ‘oude’ ballads en een handvol degelijke nieuwe nummers werden gespeeld van de huidige cd ‘Wonderlustre’, die prikkelden, maar eerder op veilig geparkeerd en net niet weerbarstig genoeg.
Inderdaad de bestsellers van de eerste drie platen ‘Paranoid & Sunburnt’, ‘Post orgasmic chill’ en tussenin het matige ‘Stoosh’ haalden het en zorgden voor een gevoel ‘glad to be back here again, thank you‘ . “Funking Political” en “Charlie big potato” waren al meteen stevige krachtige klepper … een snedige gitaar, een diep groovende bans en een opzwepende drums, onder het indringend helder stemgeluid van Skin. Een klassemadam! Ze was eerst in pluimage kledij te zien om al gauw in strak lederen pak heen en weer te hotsen op het podium; als een echt luipaard slaagde ze erin de fans in haar klauwen te houden en muzikaal in te palmen! Eénmaal Skin met haar band op dreef was, zagen we één brok dynamiet, die met plezier hun publiek entertainde.
Ook al heeft het nieuwe, broeierige materiaal als “Because of you”, “God only love”, “Over the love”, “Sweetest thing” en “My love will fall” niet diezelfde intensiteit, ze kregen alvast een ophitsende, krachtige push. Op die manier behielden ze een feestelijk, ontspannend karakter. We genoten verder van een “100 ways to be a good girl”, “Secretly”, “Brazen”, “Twisted” en “On my hotel tv”; het straffe “Weak” werd luidkeels meegezongen en Skin werd letterlijk op handen gedragen door hààr publiek.
Op stevige wijze werd na meer dan anderhalf uur met “Skankheads” de set besloten. Aangenaam vertier, lentekriebels en vuurwerk die de dansspieren prikkelden. In de bis trakteerden ze ons met knallers “Charity”, “Hedonism”, “Little baby swastika” en “You saved me”, één van de recente singles. Enkel “Personal Jesus” ontbrak hier nog … Verdomd toch …
Skunk Anasie zorgde ervoor dat de ‘90ies muziekliefhebber niet zullen afhaken bij hun weldegelijke sets en ze kunnen een jonger publiek voor zich winnen door de sterke live presentatie.
Support The Virginmarys vergezellen Skunk Anansie op tour in Europa. Het eerder onbekende trio bracht een aanstekelijke mix van retro, hardrock, grunge en stoner. Een scheutje Monster Magnet, Mudhoney en Biffy Clyro kwam in ons op bij het krachtige materiaal. De drummer mepte er maar op de los, de zanger schreeuwde zich schor en de sound mijmerde aan de vervlogen dagen van Nirvana. Een goede opwarmer dus …
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun gig in de l’Aéronef (Lille) en de dag eerder in de Lotto Arena (Antwerpen)
Organisatie: Aéronef, Lille (ism Radical Production)
Het Amerikaanse Transfers zocht een beetje tevergeefs naar een eigen smoelwerk, en net toen onze aandacht dreigde te verslappen, overvielen ze ons warempel met een kathedraal van een song “White Horse”. De heren wisten zelf natuurlijk dat dit hun sterkste staaltje tot op heden is en sloten daar dan ook wijselijk hun setje mee af.
Crocodiles was voor ons wel een aangename verrassing. Het bandje van de nogal extatische zanger Brandon Welchez, die ons nogal sterk aan een jonge Lou Reed deed denken (het kan ook de zonnebril geweest zijn), speelde een potje hete shoegaze (beetje Spacemen 3, beetje Jesus & Mary Chain, beetje Horrors en zelfs een flard Suicide) verpakt in puike songs (met op kop een geweldig “Stoned to death”) die meermaals een verslavende werking bleken te hebben. Heel fijn concertje. U moet dringend ook eens het laatste album ‘Sleep Forever’ checken, een aanrader.
White Lies is in België op korte tijd zeer populair geworden, beetje Editors achterna. Iets te snel, denken wij dan. Op basis van hun sterke debuutplaat ‘To lose my life’ is het succes te verantwoorden, maar met de pas verschenen opvolger ’Ritual’ heeft de band zichzelf een beetje te veel in de richting bombast in plaats van richting songs gestuurd.
Om in de Brusselse AB aan een ticket te geraken moest u al een speedsurfer of een gelukzak zijn, zo snel was hun concert uitverkocht. In Frankrijk liep het zo geen storm voor deze Britten. Le Grand Mix, een aangename club met amper een capaciteit van 600 stuks, was maar een weekje op voorhand uitverkocht en de zaal was dan nog voor meer dan de helft gevuld met Vlamingen die aan geen ticket geraakt waren voor de AB.
Dat White Lies dezer dagen hot zijn was te merken aan de respons van het uitbundige publiek. En het was niet slecht voor deze jongens dat ze, aan de vooravond van de grote doorbraak, in deze eerdere kleine zaal hun geluid even konden uittesten. Ze klonken strak, vloeiend en tamelijk stevig en ze creëerden een volledig op de ‘80s gebaseerde sound die het ongetwijfeld goed zal doen in grotere zalen en op festivalweides.
De evolutie naar meer synths, en dus ook meer bombast, die ze met ‘Ritual’ bewerkstelligd hebben is gelukkig niet helemaal overgewaaid naar hun live act. Ze zijn wel uitgebreid van trio tot vijftal en de keyboards en synths zijn prominenter aanwezig, maar het geluid heeft niet aan kracht moeten inboeten en de gitaren blijven fel uit de hoek komen.
White Lies wist de intensiteit en stevigheid van hun debuutplaat te behouden en deze toe te passen op nieuwe songs als “Holy Ghost”, “Strangers” en “Bad love” die in hun live versie een stuk beter uit de verf kwamen. Toch was het zo dat het echte vuurwerk er kwam met de prijsbeesten uit de debuutplaat, vooral “Farewell To The Fairground” (onze favoriet van de avond) was een voltreffer en ook “Death” en “To lose my life” bleken hun effect niet te missen.
De successingle “Bigger than us”, een hit zeg maar, werd netjes tot op het einde opgespaard om de zaal nog eens tot kookpunt te brengen. Beetje voorspelbaar, misschien, maar het werkte wel.
Vanavond bewees White Lies vooral dat ze een fameuze live reputatie aan het bouwen zijn, want wat ons op plaat soms maar matig kan bekoren (vooral dan het laatste album) weet ons live toch voorzichtig te overdonderen.
Op de zomerfestivalpodia zullen ze nog eens komen bewijzen dat ze niet langer het kleine broertje zijn van Interpol en Editors. White Lies is immers terug zo een groep die lijkt gemaakt te zijn voor de festivals. Eerlijk gezegd hebben wij daar niets op tegen. En de Schuer ook niet, wedden ? En ohja, volgende maand in de AB …
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Wie maar niet genoeg kan krijgen van muziek waarin een mooie vrouwelijke stem centraal staat, zal aan deze Harry Gymns meteen een hele kluif hebben. Harry Gymns is de ietwat vreemde naam voor de Noorse zangeres Anne Lise Frokedal die de luisteraar door een sprookjesbos wil leiden op muziek dat het midden houdt tussen singer-songwriter, indiepop en dreampop. Het is misschien wat voor de hand liggend om haar stem te gaan vergelijken met die van Belcanto’s Anneli Marian Drecker maar toch bewandelt deze Noorse dame zowat hetzelfde pad.
Wat op het eerste gehoor als koude elektronica lijkt, wordt per luisterbeurt warmer en warmer, zeker als je daar nog eens een prachtige sensuele stem bovenop weet te plakken.
In casu staan er op deze cd niet echt uitschieters maar in zijn geheel biedt deze cd een heerlijk excuus voor zij die zich willen laten doen wegzweven op een klanktapijt dat gevormd is door elementen uit de oude 4-AD school.
Voor fans van Heather Nova, Belcanto en zelfs Cocteau Twins: het uitchecken waard!
www.harrys-gym.com
Wellicht is deze groep uit het Nederlandse Groningen nog een onbekende naam, maar hun tweede album ‘The sour acre’ schreeuwt weliswaar om je aandacht, ook al kan je moeilijk gaan beweren dat dit de meest toegankelijke muziek is die we hier ooit op de redactie hebben zien binnenwandelen. Deze groep heeft vaak een wisselende bezetting, maar telt doorgaans zo’n 8 tot 11 leden waarbij het muzikaal elke richting kan uitgaan en dat is een statement die zich op deze nieuweling goed ontplooit.
Opener “A maternal ear and dead perfume” laat je enigszins vermoeden dat dit een groep is die dankzij de donkere baritonstem van een zekere J.C. een doorslagje is van Tindersticks of Crime & The City Solution.
Het zijn vergelijkingen die kloppen, toch ontaarden latere nummers als “G-mineur Sext” en “God is an audience too divine to clap” zich in progrock geïnspireerde knutselwerkjes die meteen ook de bewondering voor het experimentele van Frank Zappa aangeven …
Naast het vijftien minuten durende “Nipple of the world”, is “The isle of Groix” het hoogtepunt op deze ‘The sour acre’ die je doet twijfelen of hier soms niet ene Ray Manzarek aan zet was.
Moeilijke plaat, zoveel is zeker maar voor zij die het nu eenmaal graag moeilijk willen, kan je dit aanvullen op je lijstje van groepen die je ooit eens de kans moet gunnen.
I Blame Coco (Sumner) is de 20 jarige dochter van Sting. Zij debuteert met lichtvoetig popwerk en er zijn een paar toffe, overtuigende singles te horen. Eenvoudige, sfeervolle, hartverwarmende, groovy melodieuze pop met een electrodeuntje dient ons te koesteren van deze Engelse schone, maar na “Selfmachine en “Quicker” valt de plaat toch wel duidelijk ineen … té veel van hetzelfde, dat net niet weet te raken.
Zij is in één adem op te noemen met Ellie Goulding en Marina & The Diamonds en refereert onderhuids aan Robyn; een ‘80s retrogeluid gedragen door haar lichthese vocals. De toetsen en xylo op “Playwrigt fate”, middenin de plaat, verscherpt terug de aandacht , maar dan is het wachten tot het eind om opnieuw enkele popparels te horen als “Caesar”, “It’s about to get worse” en Neil Youngs’s “Only love can break your heart”. Leuk zijn nog de bijhorende remixes die het plaatje mooi moeten afwerken.
Te gedateerd klinkt het allemaal;een matig debuut van een jonge deerne die eerst nog met popreggaesongs afkwam, maar al gauw koos voor gestroomlijnde electropop, die duidelijk nog moet rijpen en groeien om een eigen identiteit te hebben … Afwachten dus
Het verhaal van het LA afkomstige No Age, Randy Randell/Dean Spunt, is wat gelijklopend met het muzikaal verhaal van Wavves … een debuut overdonderend, kolkend, explosief en compromisloos … de opvolger gematigder … ‘Everything in between’ volgt het spectaculaire ‘Nouns’ op, het tempo ligt iets lager, maar de vaart blijft. Het duo manifesteert zich binnen de ‘alternative’ scene van indierock/shoegaze/punk/noise/lofi, wat staat voor ‘nofi’.
De eerste nummers, “Life prowler”, “Glitter”, “Fever dreaming” en “Depletion” zijn snedig en gedreven. “Common heat” is een eerste verademing binnen die muzikale energie. En het gaat richting leuke pop op “Valley hump crash” en ze zorgen op songs als “Sorts” en “Dusted” voor donker, slepend materiaal en halen soundscapes boven op “Positive amputation”. Tot slot eindigen ze zoals ze begonnen waren, krachtig en explosief, “Shed & transcend” en “Chem trails”.
Mooi toch, ‘Everything in between’ is een boeiende en gevarieerde plaat geworden binnen het nofi recept en laat een band horen die gegroeid is en meer échte songs schrijft.
Niet te vergeten dat No Age krachtige Amerikaanse indierock is, beklijvend, aanstekelijk, maar minder overweldigend!
The Sisters Of Mercy - tweedaags verslag
Smaken verschillen, zo krulden mijn tenen behoorlijk toen collega Sam The Sisters Of Mercy een veeg uit de pan gaf toen zij vorig jaar de Lokerse Feesten aandeden.
Ondergetekende was (en is) nog steeds een zware fan van dit Brits instituut maar bij nader inzien had mijn collega het bij het rechte eind toen die het had over respect tegenover het publiek want dat kent de heer Eldritch niet. Of tenminste, zelden.
Wie deze groep op de voet volgt, weet ondertussen dat het bij deze zusters van genade (waarvan enkel Eldritch nog overschiet) iedere keer bang afwachten is wat de show zal worden. Hoe vreemd het ook klinkt, zelfs de meest trouwe fans zullen je beslist in het oor fluisteren dat hun goden meermaals de bal mistrappen.
Ondanks deze wispelturigheid blijven de zalen volstromen voor deze azijnpisser die de laatste jaren liever in Duitsland vertoeft.
Duizenden gothbandjes dromen ervan om ooit eens in het voorprogramma te staan van de band die zichzelf als één van de uitvinders van het gothgeluid mag noemen. Onmogelijk zo blijkt, want ook al zijn ze er stinkend rijk door geworden, toch wil de heer Eldritch niks met te maken hebben met deze term en als er teveel goths komen opdagen, gebeurt het wel eens dat hij met zijn rug naar het publiek toe speelt zoals dat ooit het geval was in Rock Ternat. Ofwel drijft hij de spot met zijn fans, om zoals gisteren op te dagen in een knalgeel fluopak.
Wie goed kijkt, ziet trouwens dat er van de gothfather van weleer enkel een chagrijnig mannetje overgebleven is dat meer en meer de vorm aanneemt van een geraamte.
Het is niet alleen het imago dat een deuk kreeg, ook het platenwerk werd stiefmoederlijk behandeld want ondertussen is het reeds 20 jaar geleden dat deze groep iets uitgebracht heeft, maar toch bleven ze op bijna jaarlijkse basis toeren.
Ondanks dit gebrek speelt deze groep reeds jarenlang een set dat voor een groot deel bestaat uit materiaal dat nergens te vinden is, behalve op bootlegs.
Gisteren zagen we in de tweemaal uitverkochte AB de typische podiumopstelling die gedomineerd wordt door reusachtige ventilatoren en een constructie van stalen buizen.
Wie de Sisters zegt, zegt rook en wie verder dan 10 meter van het podium staat, heeft er het raden naar hoe deze man er tegenwoordig uitziet.
Musiczine stond echter vooraan en zag een frontman die meteen bij opener “Lucretia, my reflection” aangaf dat hij er weinig of geen zin in had. De diepe stem van vroeger bleek niet meer dan wat gewauwel geworden te zijn die bij momenten verloren gaat in het industrial geluid dat de nieuwe Sisters reeds jarenlang kenmerkt.
Het concert werd al gauw een sneltrein zonder bestuurder waarbij een twintigtal nummers afgehaspeld werden en waarbij elke vorm van overgave zoek was. De setkeuze was niet steeds geslaagd en het was vaak wachten tot het refrein vooraleer we wisten dat het om klassiekers als “Marian” of “Detonation Boulevard” ging.
Niet dat het publiek er echt om maalde want op een paar hardnekkige fans na kon dit concert hun dan ook gestolen worden. Zo ook Eldritch die plots aankondigde dat hij zin had in een sigaret en prompt het podium verliet waarbij op een enkeling na, geen mens hun vroeg om terug te komen.
Ongevraagd speelden ze nog een bis maar het verdict was al lang gevallen want dit concert was zowaar één van de zwakste die deze band ooit gegeven had.
Meestal stoot een ezel zich niet tweemaal aan dezelfde steen maar Sistersfans geven nooit op en een dag later stond jullie reporter terug middenin de AB om de tweede show van deze groep te aanschouwen.
Het bleek niet alleen een andere set te zijn maar ook een herboren groep te zijn die zich deze dag wel vol inzet toonde. Eldritch was goed bij stem, het publiek ging uit de bol en de man boog dit maal voor zijn publiek. Meer zelfs, een fan kreeg een hand van de heer Eldritch. Wispelturig, weet je.
Zijn de Sisters nu uitgezongen of niet? Het hangt er blijkbaar vanaf welke datum je uitkiest!
Setlist 21/02/2011
1.Lucretia 2.Ribbons 3.Dr. Jeep/Det blvd 4.Will I Dream 5.Crash and Burn 6.Marian
7.Giving Ground 8.Arms 9.Dominion/MR 10.Summer 11.Alice 12. Anaconda
13.Gift That Shines (RLYL Cover) 14.Susanne 15.Neverland 16.Flood 2 17.More
18.Temple of Love 19.FALAA 20.Pipeline (New inst.) 21.Vision Thing
Organisatie: Live Nation
Het Amerikaanse trio Men is een electropopbandje dat mee in de stroom is geraakt van o.m. We Have Band en Où est le swimming pool. Ze konden al een graantje meepikken als supports van Peaches, Gossip en Chicks on speed maar na het muzikaal avontuur van Le Tigre besloot J.D. (Jocelyn) Samson ( als je de Wikipedia en Allmusicguide op nahoudt, een dame – nu?) samen Ginger B Takahashi en Johanna Fateman verder te gaan onder Men, die feministische onderwerpen en (lesbische) hekelthema’s niet schuwt. Ze debuteren dan ook met een gevatte, toepasselijke cd titel ‘Talk about body’.
Muzikaal zetten ze het om in frisse, aanstekelijke synthpop en punkfunk, die uitstapjes naar disco, wave en rock wagen. De songs hebben een pompend, hitsend en huppelend ritme en kunnen dromerig en bezwerend zijn door trancegerichte beats. De fusie zorgt voor varianten en maakt dat het geen eenheidsworst is, wat nog niet betekent dat alle songs even kwalitatief sterk zijn. Nee, dat zeker niet moet ik toegeven, maar de Men-band heeft potentieel: “Off our backs”, “Take your shirt off” en “Life’s hard price”, opener van de plaat, die ook de set aanvatte met de opmerkelijke zinsnede “My life, my crime, my gift to you is a mercy fuck of”, waren sterk. Het opzwepende “Boom boom boom (let’s go back to my room)” werd uitnodigend en plagerig toegevoegd aan de thema’s van de band. “Who am I to feel so free” stond op een doek geprogrammeerd en spoorde aan naar de vrijheid wie je wil zijn …
Ze staken het allemaal in leuke, sprankelende groovy elektropop, die refereerde aan de Gang of 4, Radio 4, The Klaxons, The Rapture en het ontspannende karakter van Suicide’s ‘Why be blue’. Ook de lappen kleurrijke stof op hun witte shirts en broeken en de felkleurige sportschoenen hielden het allemaal leuk en ontspannend!
In hun jonge dagen kwamen ze in de Bota nog langs als Bikini kill. Ze speelden een nummer, die hard, snel, krachtig klonk, een ferme scheut electropunk serveerde en neigde naar de Beastie Boys dynamiek.
De jongeren op de eerste rijen hielden het op een Vive la Vie/Fête feestje, wij keken en genoten ervan en zien wel hoe de toekomst er van Men verder zal uitzien …
Organisatie: Botanique, Brussel
Sinds de jaren tachtig heeft Portland, Oregon een grote traditie van indiebands, gaande van The Wipers en Dead Moon, over Everclear, M. Ward, Horse Feathers en Laura Veirs. Corrina Repp en Joe Haege, draaien al een tiental jaar in de Portland indie scene mee, bij bands zoals 31 Knotts en Menomena. Dit echtpaar heeft nu besloten om samen nummers te schrijven onder de nom de plume Tu Fawning, samen met Liza Reitz en Toussaint Perrault, die uitdezelfde indie-scene komen. Dit Portlandse viertal kwam door het publiek het podium op, iedereen nam een tamboerijn en de band begon met een soort middeleeuwse, a-capella gothische klaagzang.
Het volgende nummer zette dan weer in zoals enkel Tortoise zijn nummers opbouwt, maar sloeg dan een compleet andere richting in. Afwisseling leek wel het mission statement van deze band: de 4 muzikanten wisselden bijna ieder nummer van instrumenten: zo speelde Corrina Repp zowel gitaar, drums als melodica, terwijl Reitz zowel met keyboards, percussie en viool de composities ondersteunde. Een heel eclectische set dus, die wild heen en weer schoot tussen uptempo meerstemmige rock à la Local Natives en Talking Heads aan de ene kant, en decadente chansons en crooners met een Kurt Weil signatuur aan de andere kant. Dat is dan misschien ook het enige verwijt dat je Tu Fawning kunt maken: ze willen geen beperkingen, en weigeren keuzes te maken, zodat deze band een beetje een eigen smoel mist; positief dan weer is dat dit een heel avontuurlijke band is, die je constant op het verkeerde been zet.
The Pains of Being Pure at Heart, 5 jonge New Yorkinezen, tappen dan weer uit een heel ander vaatje, dat van de Angelsaksische shoegaze en fuzzy droompop, zoals die twintig jaar geleden gemaakt werd door bands als My Bloody Valentine, Lush, Ride en natuurlijk Jesus & Mary Chain. Wie echter een sonische geluidsstorm à la MBV verwachtte, kwam bedrogen uit vanavond: de eerste vijf, zes nummers waren heel poppy, en bij momenten zelfs iets te braaf, de suiker droop er bij momenten van af. Als we dan toch een vergelijking moesten maken met een jaren negentig band, komt The Wedding Present nog het dichtst in de buurt.
Vanaf het zesde nummer, "Stay Alive", schoot de band in een hogere versnelling en was het echt genieten van poppareltjes op een bedje van distortion.Vooral in "Young Adult Friction" werkte de combinatie van fuzzy gitaren, orgellijntjes en samenzang van zanger Kip Berman en toetseniste Peggy Wang, wonderwel. Op 29 maart komt het tweede album van Pains uit, ‘Belong’, geproduceerd door Flood en Alan Moulder. Op basis van de set van vanavond, lijkt het of dit album meer de poppy kant zal uitgaan.
Deze zomer hebben The Raveonettes ons nog van de sokken geblazen op FihP, Oudenaarde met een verschroeiende live uitvoering van hun wellicht meest poppy album dat toch een heel donker randje heeft. Pains of Being Pure at Heart haalden vanavond zeker dit hoge niveau niet, vooral dan omdat de nummers iets te gesuikerd gespeeld werden, maar niettemin was dit een charmant optreden, waarin vooral het tweede deel, dat meer uit hun debuut putte, overtuigde.
Op 1 maart kan je Pains of Being Pure at Heart nog aan het werk zien in De Kreun, wie ze gemist heeft in Lille, heeft dus nog een tweede kans.
Setlists
* Tu Fawning: Multiply, Out like bats, Sad, Just too much, I'm Gone, Diamond, I know you, Felt
* The Pains of Being Pure at Heart: Belong, This love is fucking right, The Body, Heaven's gonna happen now, My terrible friend, Stay Alive, Girl of 1000 dreams, Heart in your heartbreak, Come Saturday, Young adult friction, Too tough, Strange, Everything with you, The Pains of Being Pure at Heart
Organisatie: Aéronef, Lille
Mensen, de slechts 24 jarige Amerikaanse zangeres Janelle Monaé is bijzonder knap live … Zij zingt, rapt, danst en springt. Ze biedt een prachtig uitgewerkt vindingrijk concept van muziek, spektakel en theater, dat aanstekelijk werkt op de dansspieren … een sprankelende cocktail van soul, r&b, pop, rock, hiphop, jazz en p-funk, rijk geschakeerd en op plaat aangevuld met klassieke orkestratie, gospel en koormuziek. De dame creëert vele sferen, die onderhuids naar de vaudeville ruiken, en live voor 1 groots dampend feestje zorgen. Ze refereert hier aan James Brown, Funkadelic, Jackson 5 (die ze net vóór het optreden speelden), Stevie Wonder, Prince, Outkast en de debuterende Leela James van enkele jaren terug (waarvan we nu niks meer horen). De iconen Nina Simone, Grace Jones en Nona Hendrickx zijn terecht op hun plaats.
Ze beschikt over rasmuzikanten, die bezeten te werk gaan. Nergens klinkt het overdreven. Ze houdt het leuk en de set is meer dan boeiend door de kostuumwissels, confetti, ballonnen en filmfragmenten. Fragmenten die vooral te situeren zijn naar de ‘Metropolis’ van Fritz Lang en het levensverhaal van Cindi Mayweather presenteren, die op de hoes staat te prijken en die vanavond in de “Ouverture” haar verhaal deed. Monae is van plan vier ‘Suites’ uit te brengen en is met ‘The archandroid’ aan ‘Suite II’ & ‘III’ toe. Eerder debuteerde ze met de eerste ‘Suite - the chase’. Wat er verder van verhaal aan is, laten we in het midden …
Interactief spektakel zagen we, een MC ceremoniemeester warmde en hitste het publiek op, en na het verhaal van de dame op de hoes, vlogen en sprongen de groepsleden in een even mooi uitgedost ceremoniekledij het podium op. Monae met haar backing vocalistes zaten eerst verdoken achter capes en maskers. Er viel op het podium heel wat te beleven om het publiek te entertainen en ze staken meteen het vuur aan de lont.
Een adembenemende, dynamische start kregen we met de drie eerste songs van haar plaat “Dance or Die”, “Faster” en “Locked inside”. Wat een opbouw, intensiteit en groove. Ze had het publiek onmiddellijk naar haar hand en de sound werkte aanstekelijk. Iedereen kreeg ze aan haar lippen met de breekbare, intieme cover “Smile”, gedragen door gevoelig gitaargetokkel, haar glasheldere, overtuigende stem, spaarzaam begeleid door synths en eindigend in een gospelversie. Indringend, emotievol, om kippenvel van te krijgen. Deze dame heeft nogal wat klasse in huis.
Talrijke attributen werden bovengehaald op “Sincerely, Jane” en “Wondaland”, die aan Wiz Stars’ “Brand new day” deden denken. Eén en al lof waren we over het live gebeuren van dans en muziek.
De psychedelica drong meer door in het daaropvolgende materiaal “Mushroom & Roses”/ “Oh maker”. De instrumenten hadden meer ruimte en van die gelegenheid maakte Monae gebruik om op groot doek een schilderij te maken en had ze ook nog de tijd aan haar kapsel te werken. De hitpotentie van “Cold war” en “Tightrope” bewaarde ze op het eind. Het refrein werd luidop gescandeerd. Het feestje in de Bota maakte ze compleet met een uitgebreid stomende versie van “Come alive/ The War of Roses”; de instrumenten namen hier het voortouw; de song klonk intrigerend, uitzinnig en kreeg elan door meezingbare “lala’s”. De totale muzikale gekte was fascinerend en bleef beheerst. En dan … floep … was het feestje gedaan en Jimi Hendrickx “Purple haze” knalde door de boxen. Een acapella outtro volgde en één van haar fans, die haar vraag juist beantwoordde, kreeg het schilderij mee!
Deze jonge Amerikaanse is niet onopgemerkt Brussel gepasseerd en kan op de festivals onze zomer kleuren. En waar kan het kleurrijker dan op Couleur Café, niet?!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Botanique, Brussel
Supportact van dienst was deze avond TV Smiths and The Valentines, beter bekend als de zanger van The Adverts en zijn Italiaanse begeleidingsgroep. TV Smith (dresscode: Piet Piraat) had er zin in en dat vertaalde zich in een rauw punkoptreden met als hoogtepunten culthitjes “Gary Gilmore’s eyes” en “One Chord Wonders”. Het is geen wonder dat deze band 9 maal heeft opgetreden in de legendarische punktent ‘The Roxy’ in 1976, want wat deze band serveerde was wel degelijk oer-Engelse punk, raw power !
Pijlsnel begonnen The Undertones aan hun set met “Family Entertainment”, “Girls Don’t Like It”, “Male Model” en “I gotta getta”. Nu ja, pijlsnel, bassist Michael Bradley ‘klaagde’ tussen de nummers door voortdurend dat de snelheid niet geheel op punt stond.
De reactie van het publiek was echter matig en heel anders dan toen wij er bij waren in Lille (http://www.musiczine.net/nl/review-concerts/the-undertones/fijne-punk-nostalgie-met-the-undertones /), het gepogo bleef achterwege en ook meezingende fans waren beperkt.
Een gebrek aan enthousiasme was er dan weer zeker niet bij de 5 Undertones, zanger Paul McLoone (who the fuck is Feargel Sharkley?!) entertainde het publiek in ware Morrissey/Iggy Pop-stijl!
Alle Jimmy’s en Billy’s in de zaal gingen uit de bol op hun lijfliederen (“Jimmy Jimmy” en “Billy’s Third”) maar het was pas echt wachten op 1 van de favoriete nummers van de legendarische John Peel, “Teenage Kicks” eer de hele zaal uiteindelijk volledig meeging.
Met “Get Over You” sloten ze een verwarrende set af, met opvallende afwezigen “Mars Bars” en “Julie Ocean”.
Ook “Perfect Cousin” zat er niet in, maar iedereen wist wel dat deze in de bisronde ging zitten.
En zo geschiedde, de 5 kwamen terug op het podium en zetten Velvet Underground cover “We’re gonna have a real cool time together” in, gevolgd door hun “Perfect Cousin”.
Afsluiter was “Let’s Talk About Girls” en ondanks de 2 Mars Repen die op het podium werden gegooid, gingen de lichten aan en kwam er geen 2de bisronde.
Dus geen unieke sfeer zoals in Lille, maar je zal mij niet horen zeggen dat Het Depot een slecht gekozen locatie was. Ik hoop dat burgemeester Tobback, die volgend weekend de concertzaal gaat laten restaureren alles zoveel mogelijk intact laat blijven. Want de zogezegd te kleine bar, de ouderwetse mannen-WC en de ‘afgedankte cinemazetels’ zijn bijzonder charmant! Een echt cultureel erfgoed!
Organisatie: Depot, Leuven
Het is ondertussen bijna vijftien jaar geleden dat An Pierlé zich voor het eerst liet opmerken in de Rock Rally met haar pianoversie van Gary Numan’s “Are friends electric?”. Ook al won ze toen niet, zorgde haar deelname er voor dat Pierlé één van de meest besproken Belgische zangeressen werd.
Kwatongen durfden toen beweren dat ze niet meer was dan een Tori Amos doorslagje, maar ondertussen bewees de 37-jarige diva dat ze haar strepen meer dan verdiend heeft in de Belgische muziek. Strepen die verstevigd werden door het recente ‘Hinterland’, waar de nadruk evenveel op het gitaarspel van Koen Gisen als op An’s merkwaardige stem kwam.
De Handelsbeurs heeft ondertussen geen geheimen meer voor An en hoewel zij daar nog maar pas een half jaar geleden stond in het kader van het Boomtown Festival, was de zaal opnieuw goed gevuld.
Van An Pierlé moet je rustig genieten en dat hadden ze in de Handelsbeurs maar al te goed begrepen want in de zaal stonden tientallen tafeltjes met bijbehorende stoeltjes. Een meer dan ideale gelegenheid dus om je met een pint neer te ploffen en volop te laten meeslepen door de (bij momenten) sprookjesachtige klanken.
Zonder voorprogramma begon An stipt op tijd waarbij zij sober het eerste romantische liedje van de avond aankondigde. “Wounded heart” is als opener niet slecht, maar het was vooral bij “Where did it come from” dat wij herinnerd werden aan de katachtige stem van An Pierlé, die wellicht eeuwig zal verbonden blijven met die van Kate Bush.
Ten andere, waarom zou ze daarvoor treuren? Kate Bush is en blijft één van de grootste dames uit de muziekgeschiedenis en met deze diva vergeleken worden, is meer dan een eer.
Niet dat ze steeds dat niveau bereikt, want een nummer als “How does it feel?” blijft niet meer dan wat vervaald behangpapier, terwijl je een moment later zit af te vragen waarom deze blondine met een nummer als “Medusa” niet plaats kan nemen naast de grote internationale acts…
Zit An Pierlé meestal (op springbal) achter de piano, dan greep ze bij “Helium Sunset” de accordeon; ze liet zich van haar rockkant zien, terwijl we tijdens “Wakery Wakey” konden genieten van An als gedreven drumster!
Spijtig genoeg besloot An na een halfuur kleine magie, de betovering te doorbreken met gezwets van de bovenste plank. Het was, naar eigen zeggen, haar droom om tegen het eind van dit jaar 11 keer het Antwerps Sportpaleis te doen vollopen als stand-up comedian.
Een paar mensen vonden de interlude best grappig, maar bij ons was het niet meer dan wat gegeeuw met de hoop dat het concert opnieuw de goede richting uitging. Soms gebeurde dat, zoals op het magistrale “Lonely One & One” waarbij we vooral wegdroomden op Koen’s gitaarspel maar het leverde ook enkele missers op als het niemendalletje “Little by little” of een overbodige versie van Jacques Dutronc’s “Paris s’eveille”.
Na een dik uur kwam ze tot tweemaal terug waarbij we vooral de afsluiter “Mud stories”, in een intimistische versie de volle duim gaven, een An Pierlé zoals we haar leerden kennen, alleen achter de piano. Figuurlijk naakt.
An’s optreden gaf een dubbel gevoel … Een vrouw die tot veel in staat was, maar door nonchalance ging de professionaliteit wat verloren. Jammer An, want je kan veel beter en zeker met een talent als Koen aan je zij!
Setlist
Wounded Heart, Where did it come from, How does it feel, Everything is new again, Fort Jerome, Medusa, Helium Sunset, Wakery Wakey, Sorry; Hide & Seek, Broke my bones, Lonely one & only, It’s a jungle, Little by little, Paris s’eveille
Bis: Mean’s red, Nobody’s fool, Mud stories
Neem gerust een kijkje naar de pics
Eerder waren er pics van haar optreden in de Kortrijkse Schouwburg in Kortrijk
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Lee Fields & The Expressions
Een afgeladen Balzaal van de Vooruit verwelkomde Lee Fields, volgens de bio-gegevens een oude rat in de Amerikaanse soulcommunity en dat viel toch wel op vergeleken met een aantal eerdere edities van de Dyn-O-mite avonden.
Lee Fields is een pro zou je kunnen zeggen, en hij heeft ook het hele repertoire in huis om een publiek in te pakken, de James Brown-grunt, een Love-Boat-pak uit een heel slechte disco- of broeierige soulnacht, het gefleem en speels contact met het publiek, een heel goede begeleidingsband van opvallend genoeg enkel white nigga’s en een repertoire dat diep down south gaat in het collectieve soulgeheugen. Het publiek ging erin mee, was ook heel gevarieerd, van oude soulcats tot jonge soulboys met petje en ook wel lelijke geruite broek. Alle kleuren ook zo’n beetje.
Soul gaat altijd over ‘unrequited love’, over schrijnend liefdesverlies en dat mag op zich een formule zijn en teksten opleveren die literair niet de hoogste toppen scheren, maar het gaat er dan om hoe hard het je meent en wat betreft ging dit diep, misschien zelfs tot in de ziel van het meedeinende publiek, wie weet. Om een of andere reden hing er als blauwe rook hartverscheurend liefdesverdriet in de lucht op deze koude februariavond.
Ik ben niet voldoende thuis in zijn repertoire om na te gaan hoe veel hij zelf geschreven heeft, maar covers als “Heart of Gold” of een wat obscuur James Brown-nummer gaven wel aan dat hij uit de oude school stamt, en zoals hij en zijn band het brengen is dat absoluut een compliment. Heel sterke stem, zoals in het uitgesponnen “Lady”.
Het publiek zag het volledig en lang geleden eigenlijk dat er nog zo’n broeierige sfeer in de Vooruit hing. Deze meneer mag terugkomen.
Organisatie: Democrazy, Gent
Terwijl het Gentse stadscentrum zich klaar maakte om het record van het schaamte (regeringsvormen) te vieren, trokken heel wat muziekfans diezelfde donderdagavond richting Handelsbeurs want opnieuw was Joan As Police Woman daar te gast wat haar naar eigen zeggen de titel van Handelsbeurskoningin opbracht.
Eerst werden we wat opgewarmd door The Two, een nieuw Frans tweetal (tja) dat elkaar tegen het lijf liep in het nachtleven van Parijs. Blijkbaar heeft die botsing zich vertaald in een
oase van folkpopsongs die soms zo simpel dat je er gecharmeerd door raakt. The Two maakte een mooie selectie uit hun onlangs verschenen debuut waarbij we vooral een zeer geslaagde cover van Tatu’s “They don’t care about us” opmerkten.
Na de minimalistische indiepop van dit duo kon een volle Handelsbeurs gaan voor Joan As Police Woman, waarbij Joan Wasser tegenwoordig bijgestaan wordt door drummer Parker Kindred en keyboardspeler Tyler Wood.
Op haar debuut ‘Real life’ kon Joan nog de aanwezigheid van Antony Hegarty gebruiken om zich in de schijnwerpers te stellen maar deze plaat is niet meer dan een glimp van het verleden geworden want dit concert stond overduidelijk in het teken van haar laatste ‘The deep field’.
Was ze op haar debuut nog een zwartkijker wiens weemoed gevoed werd door de verdrinkingsdood van levensgezel Jeff Buckley, ontpopte ze zich op haar laatste album als een soulkoningin die goed geluisterd heeft naar de vette Motown-funksound van de jaren ’70.
Toen Joan het podium opging, begon ze meteen met een verontschuldiging want ze was zowaar vergeten de setlist op de podiumplanken te kleven.
Meteen bij opener “Action Man” hadden we door dat de treurwilg van weleer geëvolueerd is naar een vrolijke kletskous met bijbehorend lederen pak, die bij momenten aan Joan Jett deed herinneren, of was het nu eerder kwijlen?
Joan is ook het soort vrouw geworden die zich voor niks lijkt te generen en voortdurend de neus snuit voor de micro, maar zolang ze met pareltjes als “Eternal flame” kan afkomen, smelten we en vergeven we het ordinaire gedrag maar al te graag.
Ook al maakt de nieuwe carrièrewending van Joan een gelukkigere dame en wordt deels de kwaliteitsvolle pop met soulinvloeden teruggedraaid, het belet niet dat een nummer als “Real life” heimwee biedt naar het vroegere werk.
Joan As Police Woman bracht gisteren een genietbaar concert waarbij we vooral onthouden dat de vrouw in kwestie een stem heeft om U tegen te zeggen maar anno 2011 buit ze het te weinig uit. Maar wie zijn wij om deze schoonheid haar gevonden geluk af te nemen?
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
De 28 jarige Brit Derwin aka Gold Panda intrigeerde met de plaat ‘Lucky shiner’ en gaf letterlijk een kleurrijke toets aan de elektronica. ‘Chillwave’ werd het omschreven en inderdaad, het klankenpatroon op de elf tracks klinkt mooi en vernuftig, met een voorliefde aan Azië. Trouwens, hij heeft ginder nog een jaar vertoefd en heeft Japans geleerd. Hij samplede Oosterse instrumenten in z’ n bezwerende sound wat de plaat dynamisch en boeiend hield en hij gaf er zelfs een ietwat mysterieus tintje aan.
De huidige muzikale dansstijlen, soundscapes en elektronicableeps knalden uit de boxen. Al gauw waren we gewonnen voor het heerlijke, wondere klankenspectrum, die hij uit z’n laptop haalde. Onderhuids voelde de sound wat donker aan van de elektronica wizzard. Maar de sound was toegankelijk, warm, dromerig, melancholisch en had een opbouwende groove, die door een hiphop- , dubstep en breakbeatje een bepalende push kreeg … En soms was dit geluid ongrijpbaar ...
Naast de elektronicaliefhebber waren vanavond heel wat jongeren en studenten opgedaagd, die zich meteen lieten meeslepen en danspasjes waagden tot op het podium. Vriendelijk werden ze terug de zaal gewezen. Ondank de diepe concentratie op z’n laptop en mengpaneel kon er bij Gold Panda een gemoedelijk lachje van af. De ‘on the road’ projecties, van het straat - en nachtleven waren leuk meegenomen.
Gold Panda overtuigde en zorgde voor een opwindend, zinderend slot ...
Opwarmer was Eleven Tigers van de Litouwer Jakobus Dargis. De doorwinterde elektronicanerds konden hier hun hartje ophalen door de kille, neurotische soms dreigende, slepende beats. Een muzikale leefwereld die de mosterd haalde bij de ‘90s elektronica van Pan Am en Mouse On Mars. Niet echt vernieuwend, maar het zorgde ervoor dat hij met de plaat ‘Clouds are mountains’ in de belangstelling kwam …
Organisatie: Kreun, Kortrijk
‘Werelmuziekmoghul’ Gilles Peterson is waarschijnlijk nog wel het meest bekend door zijn Worldwideradioshow op de’ Biebiecie’, en door dat programma heeft hij natuurlijk over heel de wereld vriendjes en twee van die vriendjes, de Fransman Simbad en onze eigenste Lefto, bekend van zijn eclectisch programma op StuBru.
Lefto mag de eerste CD compileren en doet dat met een typisch heel gevarieerde selectie. Nummers die er uitspringen zijn “London Town” van Dela and the Headlesshunters. Fransen, of wat had je met zo’n naam gedacht. Heel laidback en leuke vocoderstemmen ondanks alles, omdat dat dat bij Fransen toch altijd een beetje een afgezaagde gimmick dreigt te worden.
Leuke versie van “Good Life” door Brassroots, heel verrassend, hoewel het origineel nog altijd onklopbaar is. Ook erg mooi is “Same Dream Again”, geschreven door een Belgisch-Turks-Amerikaans samenwerkingsverband of zoiets. De wereld wordt klein. Ze heten 74 Miles Away ft AHU and Miles Bonney. Het is maar dat U het weet. Beste nummer van de CD is voor mij “INT’s Raw Funk”. In tegenstelling tot de titel vond ik het heel atmosferisch. En ze komen van boven de Moerdijk. Al bij al een erg eclectische mix met een aantal uitblinkers.
De CD van Simbad viel me over het algemeen minder goed mee. Te veel blieps en dubstep reverb die te weinig memorabel was, een wat veralgemeend probleem binnen de dubstepgemeenschap, waar te veel kaf tussen het koren zit. Nochtans grote namen lovend horen spreken over Simbad, maar dat zal dat toch nog moeten blijken op 11 maart. Op een of andere manier werkte het niet echt, op een aantal opmerkelijke tracks na. De Zweed Andreas Saag kwam met “Nobody Here” met een heel sterk nummer, dat uit de witte ruis opduikt en dat kan nog meer gezegd worden van het atmosferische “Glow in the Dark” van Ave Blast en Cosmos Lopez, een godbetert Frans-Paraguayaanse samenwerking. Magisch nummer.
In ieder geval al reuze benieuwd naar de releaseparty op 11 maart in de Vooruit in Gent, met o.m. de Space Ape, Code 9 en Tokimonsta. Ik hoop op afwisseling, en niet de hele avond dubstep, maar een aanvaardbare portie mag zeker. Maar met zo’n line-up zullen er zeker leuke dingen te beleven zijn.
Frankrijk zal altijd wel een land blijven dat tot de verbeelding spreekt als we het over romantiek hebben. Naast de talrijke chansonniers is het land van de Eiffeltoren sinds jaren ook verantwoordelijk voor het leveren van fijne indiepoppareltjes.
Toe te voegen aan het rijtje is deze band met de toch wel merkwaardige naam (Please) Don’t Blame Mexico waarbij we ook geen benul hebben wat een groep bezielt om met zulks een naam voor de dag te komen. Desalnietemin levert deze Franse belofte op deze ‘Concorde’ 11 indiepopsongs af die zweven tussen het frivole van Belle & Sebastian en het melancholische van The Smiths.
Daar deze band het niet onaardig doet bij onze Franse buren, zou de kans wel eens groot kunnen zijn dat je ze binnenkort op één of ander Belgisch podium te zien zult krijgen. U houdt dus maar beter de agenda in het oog.
Bureau B is een kersvers Duits label dat zich specialiseert in het heruitbrengen van talrijke Krautrockreleases. Een lovenswaardig feit daar de meeste van deze platen zo goed als onvindbaar zijn en als je ze al op de kop kan tikken, betaal je er gegarandeerd een klein fortuin voor.
Krautrock is misschien een iewat ongelukkige naam voor deze muziekstroming, maar deze term werd ooit uitgevonden door John Peel waarmee hij al de invloedrijke Duitse groepen uit de jaren '70 onder één noemer wou brengen.
Naast bekende namen als Can of Faust had je ook mindere goden als Hans-Joachim Roedelius, die weliswaar niet meer dan een voetnoot in de muziekencyclopedie is, maar toch ook zijn sporen heeft nagelaten.
Op deze cd die oorspronkelijk werd uitgebracht op Sky hoor je opnames die werden opgenomen tussen 1973 en 1979 en die eerder de experimentele kant van deze mens beogen.
‘Selbstportrait Vol.II’ bevat meestal meeste nummers die kort zijn en een sfeertje proberen te scheppen dat balanceert tussen new age en krautrock.
De een zal dit slaapverwekkend vinden, de andere zal deze minimale pracht verafgoden maar één ieder die de geschiedenis van de muziek omarmt moet ook weten dat Roedelius vooral veel respect verdient.
Je hartje smelt toch wel even als je de jonge deerne Taylor Swift aan het werk ziet en hoort; tja, een beetje als Joss Stone hé. Terwijl Joss zich manifesteert binnen de broeierige soulpop, klopt de jonge Amerikaanse aan bij de countrypop. Haar roots in Nashville zullen wel aan de basis gelegen hebben. In eigen land is zij een grote ster. In Europa is er nog niet zo’n vaart en moet het wat loslopen. De derde cd ‘Speak now’ kan helpen. Hoedanook moet Europa ontdekt worden, met de hoop heel wat vaste trouwe fans te winnen.
We horen melodieuze, lichtvoetige, sfeervolle country/americanapop, ondersteund van vioolpartijen en orkestraties.
Vier singles verschenen er al, “Mine”, “Mean”, het liefdesliedje “Back to December” en de titelsong, die een precieze weergave vormen van de plaat. Onmiskenbaar zijn Dolly Parton, Emmylou Harris en Shania Twain haar inspiratiebronnen.
Onverwachts kaapte ze met de vorige cd ‘Fearless’ een paar American Music Awards ten nadele van Beyoncé. Intussen is die kleine countryzangeres een grootse meid geworden, klaar om Europa warm te maken en te veroveren met haar hitgevoelige, warme countrypop.
Record Collection - Mark Ronson and the Business Intl
Mark Ronson heeft al een ferme cv! Hij brak door als producer van Christina Aguilera, Lily Allen, Amy Winehouse en Robbie Williams. En wist met een coveraanbod op de eigen cd ‘Version’ te overtuigen; hij doopte elf song om in eigen versies, plaatste Amy Winehouse in de spotlights (luister maar eens naar de song “Valerie”!) en voorzag de nummers van een fikse scheut ‘50’s style. Hij houdt er een eigen originele kijk en aanpak op na!
De Britse Amerikaan is nu terug en heeft probleemloos een waslijst artiesten kunnen bereiken om z’n songs in te zingen. Zelf zong hij de refreintjes in die het geheel catchy en onweerstaanbaar maken. Hij integreert op groovy aanstekelijke wijze pop, soul, funk en hiphop en brengt de klemtoon op synths en psychedelica, vooral op de tweede helft van de cd. De paar instrumentals zijn mooi meegenomen.
Op ‘Record Collection’ vinden we geen covers. Het is lekker in het gehoor liggend materiaal, die de dansspieren aanspreekt en ons doet wegdromen. De eerste songs zijn bijzonder sterk: “Bang bang bang” en “Lose it t in the end” met rappers Q-Tip en Ghostface Killah (die vroeger al meewerkten) en “Somebody to love me” (met o.m. Boy George en Andrew Wyatt (van Miike Snow). Party People songs!
Dan nemen de synths het voortouw en klinkt trip- en hippop door , “You gave me nothing” en de titelsong “Record collection” (met Wiley en Simon Lebon). Verder komen Cee-lo Green, d’Angelo, rapper Pill en het London Gay Men’s Choir langs en neigt Ronson naar Gorillaz.
Ronson tapt uit vele vaatjes die ons doen meedrijven, het aangenaam, ontspannend houden en richting dansvloer gaan.
Goed geslaagde plaat opnieuw!
Frisse, broeierige en opwindende tracks worden afgewisseld met ‘close harmony’, ingetogen songs. Het ‘60s geluid en de indiefolk vloeien probleemloos in elkaar over op de veertien songs … “Let’s go down”, “Stupidland”, ”Psyche or like scope”, “Summer girl”, “Treehouse”, “Surprise”, “Chugjug” en “Hero” vormen een mooie barometer van de wonderschone plaat. ‘Happy together with this happy family’!
The National leerden we een kleine zes jaar terug kennen met de cd ‘Alligator’. De band uit Brooklyn, NY, heef intussen in hun tienjarige carrière vijf platen uit. Ze rijpen met de tijd … je ziet en hoort het niet vaak … ‘The Boxer’ (2007) gaf al de voorzet en met de vorig jaar verschenen ‘High violet’, kon het kwintet met de prachtiger donkere swampy waverocker “Bloodbuzz Ohio” definitief doorbreken naar het grote publiek. The National is de band rond de as van de Devendorf broers en Matt Berninger.
De band brengt subtiel uitgewerkte, hartverwarmende songs, die een onderhuidse spanning en donkere dreiging van Joy Division, Interpol en Editors hebben, bepaald door een breed instrumentarium van gitaren, toetsen en viool en kleur gegeven door blazers; live krijgt het materiaal een stevig randje mee, gedragen door de bariton zang van Matt Berninger. Dat konden we al zien bij hun vroegere optredens en hun gig op Pukkelpop (en voor de anderen in november ll in een snel uitverkochte AB!). Ze speelden een verschroeiende set door de slepende, opbouwende, aanzwellende songs, aangevuld met een blazerssectie, die de songs van een zwart korrelig randje voorzagen. Een gig, bezield en vol overgave, zonder spektakel of pose, gewoon van goede artiesten …
… En kijk, na vanavond heb ik daar eigenlijk niks aan toe te voegen Zij stonden er live, zondermeer! Berninger vervulde met z’n band een glansrol, die onder de indruk was van de ferme belangstelling.
Een uitverkocht Vorst Nationaal onderging The National, die nu een nieuwe status toebedeeld kreeg en een plaatsje tussen de groten inneemt. Meer dan anderhalf uur lang hield de band ons vastgekluisterd met hun bezwerend materiaal, één voor één klassesongs van herfstige pop, rock, americana, folk in een ‘80s wavekleedje. En Berninger kan er een schepje bovenop doen, hij pept zichzelf op, klapt in de handen, nipt aan z’n glaasje wijn, overschaduwt z’n publiek en rekent af met z’n tekstvellen en demonen, wat de songs zeggingskracht en diepte geven. En hij prijst België voor de support doorheen de jaren. Full respect dus!
De klemtoon kwam op de laatste drie cd’s, ‘The Boxer’ en ‘High violet’ als rode draad.
Meteen werden al een paar prijsbeesten gespeeld, de singles “Anyone’s ghost” en “Bloodbuzz Ohio” en “Mistaken for strangers” van de vorige cd zaten vooraan in de set; songs met hitsige, vinnige en slepende ritmes en een broeierige spanning en opbouw. Wat een emotionaliteit straalden ze uit.
Ook de daaropvolgende songs “Secret meeting”, “Slow song”, “Squalor Victoria” en “Afraid of anyone”, behielden die intensiteit en klonken gedreven, stomend en heerlijk. Berninger slaagde er vocaal in van zich af te bijten. Het sfeervollere materiaal zoals “Conversation 16”, “Lemonworld”, “All the wine” en “Lit it up”, die midden de set zaten, hadden een krachtiger staartje. “Sorrow”, het meest pakkende nummer, was letterlijk doordrongen van pijn en verdriet. Het oude snedige, dynamische, nerveuze “Abel” gaf de aftrap van de spannende finalereeks, een happier klinkend “Apartment song” en de genadeloos opbouwende “England” en “Fake empire”, die wel eeuwig zouden kunnen duren …
De band werd gestuwd naar de bis, overtuigden en bevestigden met “Mr Novembre” en sterke versies van “Runaway” en “Terrible love” van de huidige cd. De band verbaasde en verraste ons nog meer, toen Matt plots aan de andere kant van de zaal stond te zingen.
Het haardvuur knetterde op het afsluitende “Vanderlyle crybaby geeks”, zonder versterking en micro’s gespeeld, en gezongen, geroepen uit volle borst. Het refrein werd zachtjes door het publiek ondersteund. Chique!
The National: Mooi, wondermooi, schitterend en groots met klasse ... Woorden terecht op hun plaats … Het hoofdpodium van de zomerfestivals lonkt …
Na zo’n meeslepende intensiteit is de band op z’n hoogtepunt en op z’n limiet …Wat nu? is een terechte vraag die rijst, maar laat ons nog even (na)genieten van de goede wijn die The National serveerde …
De support Sharon Van Etten behoort tot het vriendenclubje van The National. Haar dromerige, sferische indiepop met een rauw randje tikt tegen tegen het geluid van PJ Harvey, Mazzy Star en Geraldine Fibbers. Een gewaagde balans tussen toegankelijkheid en experiment, die op het grote podium de aandacht deed verslappen, maar in de kleine clubs aanstekelijk kan werken … Afwachten dus …
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Live Nation
We houden er wel van, van die lichtvoetige, warme, aanstekelijke semi akoestische freefolky stijl van het uit LA, California afkomstige Family of the year. Na enkele EP-tjes hebben ze hun ‘Songbook’ klaar, ‘feelgood’ music, onthaastingsmateriaal van frisse, onschuldige dromerige, ingetogen en emotievolle songs. Ze nodigen uit naar het vroegere communeleven, het samenhorigheidsgevoel van de sixties, verenigingskampvuren en ‘Up with People’, door de semi-akoestische toonzetting, de meeslepende melodieën, de zonnige, psychedelische klankkleur en de meerstemmige zang, zonder oeverloos ‘ in your mind te blowen’. Ze leunen op die manier aan Devandra Banhart, Cocorosie en Polyphonic Spree, houden wel van de dromerige indiefolk dynamiek van Belle & Sebastian, Los Campesinos, Fanfarlo en Local natives en grijpen terug naar de Beach Boys, The Eagles en de happy family van The Mama’s & de Papa’s en The Carpenters.
Ze stonden met vier op een rij, de drummer achteraan, wat mooi om aan te zien was in de kleine Witloof Bar. We hoorden een gevarieerde aanpak, waarbij we ons helemaal rond de band konden scharen, konden genieten, wegdromen of ons lieten meedrijven, weg van het dagdagelijks verwachtingspatroon. Er was aardig wat volk opgedaagd voor die leuk ontspannende, aangename en goed in het gehoor liggende pop.
Meteen kregen we een paar frisse, broeierige en opwindende tracks, die niet op het debuut terug te vinden zijn. “Stupidland” en het spaarzame “Hero” zorgden voor de eerste herkenbaarheid. Een close harmony en een knetterend kampvuur wakkerden ze aan met hippe ‘60s hippie songs, van snedige rockers “Never enough”, “Psyche or like scope” en “Chugjug” tot de ingehouden “What a surprise”, “Everytime” en “Summer girl”.
Het kwintet werd warm onthaald en boden in de bis “Treehouse”, die elan had door het handclap ritme, en een stevige “Let’s go down”, opener van hun debuut.
Blij dat we nog zo’n bandje in de Witloof Bar mochten bewonderen, maar de sterke respons op de indiefolk en de ‘60s revival zullen er gauw voor zorgen dat Family of the year uit de huiskamer geraakt en een breder publiek zal bereiken!
Organisatie: Botanique, Brussel
Na een meer dan geslaagde ‘try-out’ in Studio Brussels Club 69 draaide Goose op 11 en 12 februari in de Brusselse Ancienne Belgique de volumeknop voor het grote publiek open. Een dubbelconcert, een dubbel feest. ‘Synrise’, de jongste van het Kortrijkse kwartet, mag dan al op een sound track van een film gaan lijken, Goose staat nog altijd synoniem voor een elektro-dance-party.
Dat ondervond de roodharige krul naast ons aan den lijve. Pas gekochte laarsjes uitproberen op een Goose-concert: een mens zou van minder pijnlijke voeten krijgen. Al vergat ze bij momenten wel dat ze die stekende stiletto’s aan had. De dertien nummers die Goose – met twee MIA’s op zak - op de AB los liet, vormden een goed uitgebouwde set die nieuw (8) en oud (5) combineerden. En ja, het moet gezegd: ‘oud’ is dansbaarder, oud is ‘gitaarder’, oud is aanstekelijker. Maar ‘nieuw’ is daarom niet minder ok.
Met “Synrise” – ook de opener van hun jongste album – pikten ze er de perfecte binnenkomer uit. Een opstarter à la ‘Theme for Great Cities’ van de Simple Minds (maar dan dansbaarder): opbouwend, tekstloos, opwarmend en publiek meetrekkend in de hele gig. “Can’t Stop me now” volgde en was ook meteen raak. De spots die van rechts en links afwisselden om het gezicht van frontman Mickael Karkousse te laten spelen met licht en schaduw, onderschreven het spektakel.
Zonder naad vloeide het over in de elektro sidestep van “Black Gloves” waarin Karkousse bewees dat hij als volksmenner stevig gegroeid is. Hij zou de hele set zijn publiek vast houden en leiden. Niet toevallig greep Dave Martijn op dat ‘oudere’ nummer voor het eerst - en toen nog alleen - naar zijn gitaar. Een teken? Een symbool? In elk geval een – zo zou later blijken - terugkerend gegeven dat de interpretatie open hield en houdt.
“Bring it on” was opnieuw in your face met een drumexplosie van Bert Libeert die onterecht te ferm afgezwakt achteraan het podium ‘moet vullen’. Hij draagt (mee) de elektro van Goose, verdient een hogere opstap en het zou de visualiteit – een elektrogroep eigen – ten goede komen. De lichtshow, die vooral vanaf “Bring it on” in de vorm van zes neergedaalde en tollende lichtbakken aangewend werd, was puik, maar we misten een opvulling van het grote lege ruim achter het viertal. Kleurtjes alleen zijn te min, zeker als je weg wil van de traditionele popstructuren en het ruimere audio-video-sop kiest. Het publiek kreeg trouwens ook behoorlijk veel licht, al wilden de vier mee genieten van de party in de middenbeuk.
Een kwartet van nieuwe nummers volgde: melodieuzer, zachter, telkens wel opnaaiend maar soms een climax missend, nochtans het handelsmerk van de Kortrijkzanen. “After”, “In cars” en “Like you” (met een lichte en leuke New Beat-invloed) en “As good as it gets”, waar de decibelhel weer trancegewijs los brak.
En dan was het weer even grasduinen in ‘oud’, dus met Karkousse en Martijn ook weer aan de gitaar in plaats van achter hun synthesizer: “Low Mode” met twee en “British Mode” met alle drie aan de snoeisnaren en o ja, het kickt als ze die aanslaan. Met “Everyboy” maakten ze het eerste deel – na kop een uur – vol.
Twee bisnummers: “Hunt” als grote ademhap voor hun hit “Words” wat ze heel elektronisch brachten en dan plots afbraken. Einde van de gig? Not ! Eindelijk leefde het podium helemaal op toen ze alle drie opnieuw hun gitaar afbeulden en over de stage en tegen elkaar schuurden en scheurden. Een apocalyps, een orgelpunt, een statement: Martijn de gitaar opstekend, Karkousse roepend: “Dankuwel, tot deze zomer !” Graag, en breng jullie gitaren mee !
Playlist: 1. Synrise 2. Can’t stop me now 3. Blakc Gloves 4. Bring it on 5. After 6. In cars 7. Like you 8. As goos as it gets 9. Low Mode 10. British Mode 11. Everybody
Bis 12. Hunt 13. Words
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De jonge Zweedse Frederika Stahl kwam in de belangstelling met de Nissan Juke reclamespot “Twinkle twinkle little star”, bepaald door een minimaal gehouden pianospel en haar hemelse stem. De song was de aanzet om haar oeuvre te leren ontdekken. De intussen bijna dertigjarige heeft al een repertoire van drie cd’s ‘A fraction of you’ (2006), ‘Tributaries’ (2008) en het recent verschenen ‘Sweep me away’, die haar in de spotlights en de hitparade bracht met de poppy single “Flying on boy”.
Ze werd geboren in Zweden maar spendeerde het merendeel van haar kindertijd in Frankrijk. Dit verklaart dan ook haar perfecte kennis van het Frans. Ze volgde op jonge leeftijd ballet- en pianolessen, maar zingen bleek al gauw een even grote passie. Het repertoire van de vastberaden singer-songwriter Frederika Stahl bestaat uit elegante, dromerige, pakkende en doorleefde jazzpop, die fris, onschuldig, speels als volwassen klinkt. Haar stijl heeft een ‘old-fashioned’ timbre , een fifties style, doet de luisteraar terugdenken aan de grote vrouwelijke jazz vocalisten van weleer en plaatst haar naast de huidige Eliza Doolittles en Caro Emeralds. Ook Charlotte Gainsbourg lijkt een interessante link.
De talentrijke dame speelt verschillende instrumenten, akoestische gitaar, toetsen en piano. Samen met haar begeleidingsband zorgde ze voor een uiterst sfeervolle avond die de Grand Mix omtoverde in een grootse theaterzaal. Er was dan ook veel volk opgedaagd om de naar Frankrijk uitgeweken dame aan het werk te zien.
Een huiskamersfeertje werd gecreëerd door het gezellige ingerichte podium met enkele lampedeires. “Sweep me away”, “Fast moving train”, “Altered lens” en “A drop in the sea” waren de ingetogen reeks in het begin van de set. Op het intieme “Song of July” hoorde je op de achtergrond de vogeltjes fluiten.
De verleidingsangst van de schattige dame met haar popband werd groter op songs als “In my head”, “Fading away” en “So high”. Onderhuids voelden we de Air spirit en lounge op “Stuck on the stranger” en het Frans gezongen “Pourquoi pas moi?”. Hier speelden piano en toetsen een voorname rol. Pop pur sang serveerde ze met “She & I”, “Rocket trip to Mars” en de afsluitende reeks “Flying on boy”, “M.S.O.W.” en de Jackson 5 cover “Never can’t say goodbye”, die door de Franse tongval een bijzonder tintje kreeg.
Twee keer kwam ze terug, waarbij we niet omheen de doorbraaksingle “Twinkle twinkle …” konden, gevolgd door het groovy “Irreplaceable” en het ingehouden “Try again”, haar eerste nummer ooit!
Frederika Stahl is een charmante, talentrijke dame, die een boeiend broeierig en gevoelig songaanbod presenteerde, gedragen door haar hemelse en even doorleefde vocals. Een dame die veel in haar mars heeft en in ons landje wat meer respons mag verkrijgen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Een charmante, opwindende, frisse, speelse en emotievolle indiefolkavond stond geprogrammeerd met een fijne double bill Broken Records (Sco) en Freelance Whales (Usa).
Vooral de eerste Broken Records kan een doorbraak forceren, gezien zij de sterkst rakende nummers hadden, het nauwst leunden aan The Arcade Fire en zich met gemak plaatsten naast Noah & The Whales, Sons & Daughters, Frightened rabbit, Wild Beasts en tot slot invloeden haalden van The Waterboys, Belle & Sebastian en The Frames.
Ze zijn een uitgebreid collectief bepaald door de broers Sutherland (zang/gitaar en viool). Zij zijn de muzikale kapstok en geven de intimistische, dynamische en warm opbouwende songs elan, mooi ondersteund en aangevuld van piano/toetsen en een verdwaalde blazer. Het charismatische gezelschap heeft twee cd’s uit, ‘Until the earth begins to …’ en ‘Let me come home’, verhalende songs over ‘vertrekken’ en ‘thuiskomen’. Ze zijn subtiel uitgewerkt, zijn spaarzaam begeleid of ze zwellen aan. Ze boeien door de tempowisselingen en de verrassende soms zwierige wendingen. De leden geven ruimte aan de instrumenten en wisselen dikwijls van instrument, wat wel een beetje typisch is voor dit genre muziek.
Ze herinnerden zich hun vorig optreden nog voor drie man en een paardenkop, maar op anderhalf jaar tijd hebben ze zich sterk gemanifesteerd en van zich afgebeten. Want de Rotonde was aardig volgelopen. Zanger Jamie bedankte z’n publiek en was behoorlijk onder de indruk van het warme onthaal. De vriendelijkheid en de geborgenheid voelden we in het vakkundig variërende songmateriaal als “Wolves”, “Leaving home”, “Lies” (ergens geïnspireerd op J Brel), ”Promise”, “Home”, “Motorcycle boy reigns” en de titelsong van de eerste cd. Bezield en vol overgave gingen ze te werk. Sommige van die nummers werden sober ingezet, zwollen aan om dan helemaal gevoerd te worden door de band. Overtuigend concert en een te koesteren band!
Op het NYse kwintet Freelance Whales was er al wat volk naar de bar getrokken. De band pint zich vast op indierock en kenmerkt zich door de samenzang en een instrumentarium van banjo, mandoline, synths, klokkenspel en een speciaal orgel (half synth – half draailier, een balgorgel lees ik dan). Hier horen we Los Campesinos, Fanfarlo, Le Loup, Belle & Sebastian, Mumford & Sons en Local Natives. Ze debuteren met ‘Weathervanes’ en speelden troeven als “Generator”, “Hannah”, “Enzymes”, “First floor”, “Location” en “We could be friends” … Frisse, leuke, opwindende, broeierige songs met een gevoelig, dromerig en psychedelisch randje, speels en enthousiast. Vooral de afwisseling van de instrumenten, het klokkenspel en een samenzang uit volle borst van 4 heren en 1 dame onder het commando van Judah Dadone waren het handelsmerk.
Een goede set, goede songs maar die net niet konden tippen aan de intense opbouw en variatie van Broken Records, die die avond alvast meer zieltjes had gewonnen!
Opener van de avond was de jonge Luikse Belleclose, die alleen in een felrood kleedje met een akoestische gitaar de aandacht opeiste. Ingetogen materiaal en een stem die een rauw randje kon hebben, wat haar bracht tussen Michelle Shocked, Suzanne Vega, PJ Harvey en de huifige rits vrouwelijke sing/songwriters van het folkgenre. Hier sprong Britney Spears’ “Toxic” er uit! Deze jonge dame zien we zeker nog terug …
Organisatie: Botanique, Brussel
Een charmante, opwindende, frisse, speelse en emotievolle indiefolkavond stond geprogrammeerd met een fijne double bill Broken Records (Sco) en Freelance Whales (Usa).
Vooral de eerste Broken Records kan een doorbraak forceren, gezien zij de sterkst rakende nummers hadden, het nauwst leunden aan The Arcade Fire en zich met gemak plaatsten naast Noah & The Whales, Sons & Daughters, Frightened rabbit, Wild Beasts en tot slot invloeden haalden van The Waterboys, Belle & Sebastian en The Frames.
Ze zijn een uitgebreid collectief bepaald door de broers Sutherland (zang/gitaar en viool). Zij zijn de muzikale kapstok en geven de intimistische, dynamische en warm opbouwende songs elan, mooi ondersteund en aangevuld van piano/toetsen en een verdwaalde blazer. Het charismatische gezelschap heeft twee cd’s uit, ‘Until the earth begins to …’ en ‘Let me come home’, verhalende songs over ‘vertrekken’ en ‘thuiskomen’. Ze zijn subtiel uitgewerkt, zijn spaarzaam begeleid of ze zwellen aan. Ze boeien door de tempowisselingen en de verrassende soms zwierige wendingen. De leden geven ruimte aan de instrumenten en wisselen dikwijls van instrument, wat wel een beetje typisch is voor dit genre muziek.
Ze herinnerden zich hun vorig optreden nog voor drie man en een paardenkop, maar op anderhalf jaar tijd hebben ze zich sterk gemanifesteerd en van zich afgebeten. Want de Rotonde was aardig volgelopen. Zanger Jamie bedankte z’n publiek en was behoorlijk onder de indruk van het warme onthaal. De vriendelijkheid en de geborgenheid voelden we in het vakkundig variërende songmateriaal als “Wolves”, “Leaving home”, “Lies” (ergens geïnspireerd op J Brel), ”Promise”, “Home”, “Motorcycle boy reigns” en de titelsong van de eerste cd. Bezield en vol overgave gingen ze te werk. Sommige van die nummers werden sober ingezet, zwollen aan om dan helemaal gevoerd te worden door de band. Overtuigend concert en een te koesteren band!
Op het NYse kwintet Freelance Whales was er al wat volk naar de bar getrokken. De band pint zich vast op indierock en kenmerkt zich door de samenzang en een instrumentarium van banjo, mandoline, synths, klokkenspel en een speciaal orgel (half synth – half draailier, een balgorgel lees ik dan). Hier horen we Los Campesinos, Fanfarlo, Le Loup, Belle & Sebastian, Mumford & Sons en Local Natives. Ze debuteren met ‘Weathervanes’ en speelden troeven als “Generator”, “Hannah”, “Enzymes”, “First floor”, “Location” en “We could be friends” … Frisse, leuke, opwindende, broeierige songs met een gevoelig, dromerig en psychedelisch randje, speels en enthousiast. Vooral de afwisseling van de instrumenten, het klokkenspel en een samenzang uit volle borst van 4 heren en 1 dame onder het commando van Judah Dadone waren het handelsmerk.
Een goede set, goede songs maar die net niet konden tippen aan de intense opbouw en variatie van Broken Records, die die avond alvast meer zieltjes had gewonnen!
Opener van de avond was de jonge Luikse Belleclose, die alleen in een felrood kleedje met een akoestische gitaar de aandacht opeiste. Ingetogen materiaal en een stem die een rauw randje kon hebben, wat haar bracht tussen Michelle Shocked, Suzanne Vega, PJ Harvey en de huifige rits vrouwelijke sing/songwriters van het folkgenre. Hier sprong Britney Spears’ “Toxic” er uit! Deze jonge dame zien we zeker nog terug …
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
