Dead Serious – Een unieke beleving na meer dan 32 jaar, een terugkeer langs de grote poort
Een potje Oost-Vlaamse, Belgische thrash metal geschiedenis kregen we van de uit Zele afkomstige band Dead Serious, opgericht in 1987 en die zijn laatste liveconcert in 1993 speelde. Hun stijl kan worden omschreven als old-school 'Bay Area-style' thrash, die doet denken aan legendes als Anthrax en Exodus. Humor was altijd een integraal aspect van hun muziek, teksten en imago.
Ze hebben een vrij succesvol parcours afgelegd, waarbij hun enige album 'It's a Nice Day' zelfs tot in Duitsland heel goed werd ontvangen. De band gooide de handdoek in de ring bij het tragisch overlijden van drummer Marc Vereecken; ook toen de voormalige zanger en frontman Armand Thiebaut in 2021 overleed, leek een terugkeer van Dead Serious niet meer mogelijk. Twee bandleden zijn ondertussen erg actief bij Cult of Scarecrow, die intussen ook goed bezig zijn en een succesvol parcours aan het afleggen zijn.
Onder impuls van nieuw jong geweld, besloot de band in 2025 het toch opnieuw te proberen. Met Jan Schepens (ex-Aerostone) op gitaar, Xavier Weekers (o.a. Tyrant King) op drums en William Lawson (frontman van Promise Down), waaide een nieuwe wind door de band. Oorspronkelijke leden Jan Van Der Poorten (gitaar) en Gunther 'Gunny' Poppe (bas) vullen de line-up van Dead Serious aan.
In een overvol café ’t Verdriet in Zele, deed de band een try-out show, een eerste optreden na 32 jaar inactiviteit! Het werd een groot succes, een terugkeer langs de grote poort dus.
Vooraleer de boel ontplofte, mocht eerst de formatie Swinging Dildos (***1/2) optreden, om iedereen in de juiste stemming te brengen. Dit was 'rechttoe-rechtaan' Hardcore van de heren uit Hamme. De zanger stond gewoon tussen het publiek te brullen, terwijl de muzikanten vuurkrachtige riffs speelden. We werden meteen omver geblazen.
Maar het bleef ietwat teveel in dezelfde richting bonken, waardoor de aandacht wat verslapte naarmate de set vorderde. Een muzikaal oplawaai zondermeer van deze swingende dildos, maar niet meer, niet minder …
Dead Serious – try-out na meer dan 32 jaar – Een unieke beleving
Dat dit een feestelijke terugkeer moest worden stond in de sterren geschreven … Met opblaasbare eendjes, rondvliegende dildo's, verschroeiende riffs en een beer van een zanger die met bulderende stem en molenwiekend met zijn imposante armen het publiek aanporde, werden we meteen murw geslagen. “March of the pets”, “It's a nice day” en “Donald and Daisy” waren uppercuts en de eerste crowdsurfers begonnen eraan …
“What The Duck” zorgde ervoor dat er nog meer eendjes rondvlogen. “Beerdrinkers” en “Stagedive to heaven” - met een verwijzing naar wie ons ontvallen is - zorgde voor een emotionele rollarcoaster en meezing momenten.
De zanger werd op handen gedragen, net als gitarist Jan Schepens. De oude garde van Dead Serious genoot eerder ingetogen met volle teugen van wat er gebeurde, net als de fans van het eerste uur.
Uiteraard is de originele bezetting niet te vervangen, en iconische figuur als Armand Thiebaut en drummer Marc Vereecken zeker niet. Maar met deze line up kan het het combo van Dead Serious voor de wind gaan.
“Beware of Ducks” en slotstukken “March of Pets” - nog eens -, “Not Dead Not Serious” dienden mokerslagen toe en zorgden voor een apotheose.
In hun thuisstad Zele zetten Dead Serious de puntjes op de 'i', virtuozen die ervoor gaan in het spelplezier van hun pure thrash metal.
Een onvergetelijke, feestelijk terugkeer langs de grote poort dus. Een tijdloze indruk liet deze
thrash rollercoaster na van jewelste!
Pics homepag @Christophe Meesschaert
Organisatie: Dead Serious + Café ’t Verdriet, Zele
The Fuzztones – Wat een energieke set!
Vele bezettingswijzigingen en een stevige reputatie van podiumcapriolen, prijkt de legendarische band The Fuzztones (*****), rond de enigmatische rockveteraan Rudi Protrudi, nog steeds hoog op verlanglijstjes van concertorganisatoren. In De Casino mochten ze in het kader van 'DC Rocks' reeds in het verleden optreden. In een goed gevuld De Casino bewezen ze waarom ze zo graag omarmd worden door het publiek.
Opener The Mudgang (****)een legendarische Belgische undergroundband bestaat al veertig jaar. Een goed rockende stekelige sound siert hen. Ze deelden het podium al met grootheden Iggy Pop, The Lyres, Green on Red en The Scabs. De Gentse band toonde aan hoe belangvol ze zijn geweest en hoe ze het nog steeds zijn. Gaandeweg wisten ze hier het publiek in te palmen. Ze gingen ervoor. 'The Real thing' daar draait het ‘em om bij The Mudgang. De verpulverende riffs, de drumsalvo’s en een beweeglijke frontman warmden het publiek ideaal op. Klasse!
The Fuzztones begonnen hun set lekker 'fuzzy' en psychedelisch. Een kabbelende start waarbij we even wegzweefden. Maar met songs als “Ward 81” en “Highway 69” begon het te knetteren; vuurballen die de zaal in vuur en vlam zetten. Er ontstond al af en toe eren moshpit. The Fuzztones kregen meer grip op het publiek. Sublieme songs als “The green slime” en “Brand new man” volgden. De registers werden open getrokken.
We kregen een wervelende finale met het spijkerharde “Epitaph For head”, “Cinderella”, “Strychine” en het onaardse “She’s wicked”, garage rock’n’roll pur sang met een knipoog naar The Sonics, ook zo’n legendarischer band in het genre. Wat een apotheose.
The Fuzztones gingen van lekker psychedelisch, fuzzy' naar verpulverend hard en strak. Wat een energieke band die al vele wissels kende , maar toch steeds goed op elkaar ingespeeld blijft!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
The Fuzztones
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8877-the-fuzztones-28-11-2025?Itemid=0
The Mudgang
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8876-the-mudgang-28-11-2025?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
The Liminanas - Psychedelica in de cinema
Een beetje onwennig en stijf van de stress stond de jonge Rosie Stuart op het podium, alsof het haar vuurdoop was voor een publiek van meer dan 10 concertgangers. Stuart leek ook de mening toegedaan dat ze zich constant moest verontschuldigen voor haar aanwezigheid. Een beetje meer assertiviteit was welkom geweest.
Met haar elektrische gitaar begeleidde ze zichzelf in een stel songs die met een beetje goede wil al eens deden denken aan de jonge PJ Harvey of aan Amanda Palmer, maar als haar stem oversloeg werd het soms wel pijnlijk. Er is duidelijk nog werk aan de winkel, zowel qua podiumact als qua songs.
The Liminanas uit het diepe Franse Zuiden zijn in principe een duo, maar live wordt het gezelschap uitgebreid tot een zeskoppige band, waardoor alles een flink stuk forser en gedrevener klinkt. Marie en Lionel Limanana zijn geen ego’s die zelf in de picture willen staan, ze reduceren zichzelf gewoon tot groepslid en geven hun bandleden voldoende ruimte en tijd om te schitteren met de versterkers wagenwijd open.
Na al die jaren hebben ze een eigen in fuzz gedrenkte sound ontwikkeld die schatplichtig is aan zowel Serge Gainsbourg, The Raveonettes, The Velvet Underground als Brian Jonestown Massacre. Met deze laatste zijn ze geregeld al eens samen de studio ingetrokken, net als met een handvol andere boeiende gasten als Bobby Gillespie, Jon Spencer en zelfs Laurent Garnier. Het toont alleen maar aan hoe veelzijdig deze band is.
Het is altijd hun betrachting geweest om hun geluid zowel een cinematografisch als een psychedelisch karakter te geven, en in hun live set wordt dat nog geaccentueerd door een reeks prikkelende videoprojecties die perfect matchen met de hypnotiserende sound.
The Liminanas kwamen gestaag op gang met een greep songs uit hun nieuwste album ‘Faded’ (“Spirale”, “Prisoner of Beauty” en “Shout”) maar ze waren pas echt goed op dreef met “J’adore Le Monde” en het lekker ritmische “Down Underground”, waarin dat typische heerlijke sixties orgeltje een eerste keer kwam opdraven. Het verslavende repetitieve karakter van hun songs werd ten top gedreven in “Salvation”, “Shadow People” en een geweldig “Istanbul Is Sleepy”. Dat is net wat een Limananas gig zo indrukwekkend maakt, in hun live versies worden de songs steevast uitvergroot tot iets magisch en komen ze terecht in een wall of sound die zijn weerga niet kant.
Met de Cramps cover “TV Set” werd ook nog eens het rock’n’roll-gehalte aangewakkerd en in de bis werd de hypnose tot een hoogtepunt gedreven met een minutenlang aanzwellend “Rocket USA”, de Suicide song waar The Liminanas een fenomenale invulling aan gaven.
In een tijdspanne van 15 jaar hebben The Liminanas al een reeks fijne plaatjes uitgebracht, maar dit is toch vooral een band die je live moet beleven want op het podium drijven ze je van de ene climax de andere in.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
House Of Entertainment news - Desray en D-Rock nemen afscheid door slopende ziekte rapper : Laatste optreden succesformatie 2 Brothers on the 4th Floor op I love the 90's - The party 2026
"Enkel voor I love the 90's wilden we onze afscheidsplannen nog wijzigen" 4 april 2026 - Trixxo Arena Hasselt
De organisatie van I love the 90's - The party kondigt met trots een tweede grote naam aan voor de 20ste editie van hun legendarische feestje. Na 2 Fabiola, dat hun 35-jarig bestaan met de nodige toeters en bellen komt vieren, betreedt ook 2 Brothers on the 4th Floor het podium van Trixxo Arena Hasselt op 4 april 2026 - en dat in uitzonderlijke omstandigheden. Zangeres Desray en rapper D-Rock van de iconische Nederlandse danceformatie, verantwoordelijk voor wereldhits en absolute nineties-classics als 'Dreams (Will Come Alive)', 'Never Alone' en 'Come Take My Hand', kozen het podium van I love the 90's in Hasselt namelijk uit voor hun allerlaatste optreden ooit.
Een afscheid met een verhaal
2 Brothers on the 4th Floor had eerder aangekondigd te zullen stoppen na hun lopende internationale tournee in december 2025. De reden voor het einde van hun muzikale hoofdstuk is de slopende ziekte (Parkinson) waarmee rapper D-Rock (René Phillips) al geruime tijd geconfronteerd wordt.
Hoewel de groep hun plannen eigenlijk al had afgerond, kwam er één telefoontje dat alles veranderde: "Toen we hoorden dat I love the 90's ons graag nog één keer wilde ontvangen, twijfelden we eigenlijk niet. Het voelt als thuiskomen. Tijdens de eerste editie van I love the 90's - The party in 2008 stonden we op het podium en startten we onze reünietour daar, we kregen er in 2011 onze diamanten award voor de verkoop van meer dan 10 miljoen platen, we stonden er vervolgens nog meermaals op de affiche en in 2026 gaan we op datzelfde podium nog een allerlaatste keer alles geven. De cirkel is hiermee helemaal rond", zegt zangeres Desray (Desirée Manders) ontroerd.
Een bijzondere band met I love the 90's - The party
2 Brothers on the 4th Floor is onlosmakelijk verbonden met de geschiedenis van I love the 90's - The party:
2008: de groep staat op de allereerste editie en lanceert er meteen hun succesvolle reünietournee.
2011: Ze ontvangen op het ILT90s-podium in Hasselt een diamanten award voor de verkoop van meer dan tien miljoen platen wereldwijd uit handen van toenmalig Qmusic DJ Anke Buckinx.
Ook in 2014, 2016, 2018 en 2021 staat 2 Brothers on the 4th Floor op hun meest geliefde podium.
2026: het verhaal komt tot een einde in Hasselt, met het allerlaatste optreden in de succesformatie met Desray en D-Rock.
Opnieuw een iconisch afscheid in Hasselt
Na het emotionele afscheid van Get Ready! op I love the 90's - The party in 2025, mag Hasselt zich opnieuw opmaken om een legendarische 90's-act uit te wuiven. Op 4 april 2026 krijgen de fans voor de allerlaatste keer de kans om de tijdloze hits van 2 Brothers on the 4th Floor live te beleven in de succesformatie met Desray en D-Rock.
"Het wordt wederom een avond die ongetwijfeld de geschiedenisboeken van de 90's-nostalgie zal ingaan", aldus host en resident-DJ Ward, die natuurlijk ook niet mag ontbreken op deze jubileumeditie.
Er worden de komende weken nog tal van acts aangekondigd en de organisatie pakt ook uit met o.a. gloednieuwe stages en partyzones, een heerlijk action heroes thema en extra focus op beleving. De party animals en children of the nineties mogen zich voor deze 20ste editie dus opmaken voor een heerlijk nostalgisch, 'bigger and bolder'-feestje.
Tickets voor 'I love the 90s - The party' op 4 april 2026 in Trixxo Arena Hasselt zijn te koop via www.ilovethe90s.be
www.houseofentertainment.be
Marcel zingt Boudewijn – Een muzikaal erfgoed dat blijvend mag gehoord worden!
Marcel De Groot
Marcel zingt Boudewijn … Het idee om zijn vaders repertoire te vertolken, speelde al langer in Marcel’s hoofd. Met zijn drieën op akoestische gitaar speelden ze een goed anderhalf uur een mooi overzicht van z’n oeuvre van de Lage Landen kleinkunst, die de sterkte van het Nederlandstalige lied en de songtekst na al die jaren nog steeds ondersteunt.
Gezien pa de podia vaarwel heeft gezegd enkele jaren terug, hij is 81 intussen, wil zoonlief het muzikaal vlammetje nog niet volledig uitdoven. Met multi-instrumentalisten en virtuozen Martin Bakker (Nits, Gruppo Sportivo, Freek de Jonge …) en Rens van der Zalm (Frank Boeijen, Youp van ’t Hek …) wordt gegrasduind in het rijk gevulde oeuvre van Boudewijn.
We horen het puike, sterke songwriterschap van Bouwewijn samen met Lennaert Nijgh én van Neerlands Hoop (Freek De Jonge en Bram Vermeulen). En tussenin krijgen we verhalen en anekdotes uit de unieke carrière.
Het hoeft niet te worden gezegd … Boudewijn De Groot was een Groots en één van de Bekendste sing/songschrijvers van Nederland, begonnen als protestzanger, die de kleinkunst groot heeft gemaakt. Hij werd bekend met een pak songs als “Welterusten meneer de president”, “Het Land van Maas en Waal”, “Als de rook om je hoofd is verdwenen”, “Meester Prikkebeen”, “Jimmy (de eenzame fietser)” , “De zwemmer”, “Meisje van 16”, … enzovoort, enzoverder….
Boudewijn De Groot bewees hoe eenvoudige Nederlandstalige pop kon raken, prikkelen en overtuigen.
We kregen er hier een selectie van te horen , met ook andere nummers die hij als liedjeskoppel schreef al of niet met Nijgh of leeftijdsgenoten Neerlands Hoop. En het project Vreemde Kostgangers met wijlen Henny Vrienten en de onlangs overleden George Kooymans werd niet vergeten.
‘Het oeuvre van pa is een erfgoed dat blijvend mag gehoord worden’ , haalde zoon Marcel prompt aan. Hij zorgde voor een boeiende set vol nostalgie, sober, sfeervol, ingenomen, dromerig, broeierig van aard. We zien hier waar artiesten als Bart Peeters, Gorki, De Mens, Noordkaap, Bazart, Yevgueni of Zesde Metaal en de rits Nederlandse artiesten als MAM, The Scene, Tröckener Kecks of Spinvis ergens de mosterd hebben vandaan gehaald.
Het begon allemaal zeemzoeterig in een sunday afternoon warme gloed door songs “Eva”, “Als jij niet van mij houdt” en “Hoe heet het nu ook alweer” , nummers die nu net de donkere dagen van november ondersteunen, waarbij je wat dichter bij elkaar schuift of elkaar de hand vastneemt.
Naast de akoestische gitaren of bas werd de accordeon of mandoline boven gehaald, wat de sound wat afwisselde en kleur bood. Een lichte swing, groove was dan ook niet veraf in het intense, sfeervolle materiaal, o.m. op “Ballade voor de vriendinnen van 1 nacht”, “Vrijgezel” en “Vondeling van Ameland”.
In deze muzikale reis krijgen we middenin enkele kleppers van herkenbaarheid, “Verdronken vlinder” en “Testament van m’n jeugd”. Ademruimte voor de instrumentatie dan op “Terug van weggeweest”. Het warme onthaal deed de drie deugd.
Een eerbetoon aan het Vreemde Kostgangers project aan de twee overleden grootheden hadden we met het integere “Scheiding”.
Een uiterst amicale set dus met de stem van Marcel die dichtbij pa leunt. We dreven verder zachtjes op een wolk terug in de tijd met “Tip van de sluier”, “De avond (ik geloof in jou)” en twee geschreven composities “Mallebabbe” (Rob De Nijs) en “Annabel” (Hans De Booij), in een feller uptempo ritme en met een zeker meezinggehalte.
… Alsof Simon & Garfunkel er mee gemoeid waren hier …, we hoorden hen in de background, ook zij waren net als Boudewijn De Groot en Lennaert Nijgh twee grootse namen in het schrijven en zingen van composities.
Mag Festival Dranouter het festival zijn waar deze drie mogen staan, na Pa-lief, die bijna twintig jaar geleden er één van de avonden afsloot. Het zijn zo van die dingen, die nummers van Bouwewijn die ons doen besluiten dat we te maken hadden met een knap zanger/ songschrijver wiens songs niet mogen godvergeten of begraven zijn ….
Organisatie: Kursaal, Oostende
Flasyd + Fruit Tones - Prachtige double bill
Flasyd + Fruit Tones
Fruit Tones mochten hun tour afsluiten in de Pit's en waren daar ondanks een wat schrale opkomst duidelijk heel gelukkig mee. Blijkbaar krijg je voor een optreden op een maandagavond in hun thuisstad Manchester geen kat de deur uit. Het drietal is al actief sinds 2014 en kwam hun gloednieuwe derde plaat, ‘Easy peelers’, voorstellen.
Terwijl we tegenwoordig worden overstelpt met postpunkbands uit Groot-Brittannië, die krampachtig proberen het wiel opnieuw uit te vinden, geeft Fruit Tones geen zier om vernieuwing en zweert de band bij muziek die al duizenden keren is voorgedaan. En toch voelde hun mix van sixties garagerock en oer-Britse pubrock als een verkwikkende douche na een zweterige zomerdag.
Tom Harrison heeft een heerlijk lijzige stem die hij af en toe wellustig liet vibreren terwijl zijn compacte gitaarsolo's pure rock-'n-roll in de geest van Chuck Berry ademden. Samen met de driftig meppende drummer Tom Walmsley en bassist CJ Wood, die de songs geregeld kleurde met sterke backing vocals, serveerde hij ongecompliceerde budget rock die me soms deed denken aan Mickey Jupp. Nummers als "Easy peelers" en "Nothing but a headache" klonken zo urgent en meeslepend dat je haast zou zweren dat het covers waren.
Toch konden we ook één echte cover noteren: het niet meteen verwachte "F-'oldin' money" van The Fall (origineel: "$ F--olding Money $" van Tommy Blake uit 1959), waarmee Harrison stadsgenoot Mark E. Smith wou eren.
Flasyd uit Brooklyn, New York werd aangekondigd als een volledig vrouwelijke punkband maar in de Pit's bleek dat toch even anders uit te pakken. Net voor de tour hadden Kim Sollecito en Bratt de groep immers verlaten. Hun plaatsen werden ingenomen door twee mannen (bas en drums) en een vrouw (gitaar) waarvan ik de namen schuldig moet blijven. Het maakte wellicht weinig verschil:
Flasyd is vooral het project van frontvrouw Syd Suuux en kende in haar jonge bestaan reeds talloze personeelswissels. De band heeft één volwaardig album gemaakt, ‘Always fast, hardly accurate’, dat blijkbaar niet fysiek is verschenen, waarop Syd Suuux haar gal spuwt tegen giftig machismo en ongelijkheid.
In de Pit's opende Flasyd met een lange instrumentale intro waarin de gitariste alle ruimte kreeg om haar duivels te ontbinden. Ze deed dat niet meteen op de makkelijkste manier, maar toch met onmiskenbare panache. Hoewel niet alle riffs even origineel waren - enkele leken zelfs geleend van The Stooges - bleef haar onorthodoxe, behoorlijk heavy klinkende gitaarspel een hele set lang boeien.
Toch bleef ook zij wat bungelen in de schaduw van Syd Suuux, die zonder veel moeite alle aandacht naar zich toe wist te zuigen. De manier waarop ze rond de microfoonstandaard kronkelde, met de micro omgekeerd boven haar hoofd, verried haar verleden in het theater en als model. Haar rauwe, monotone zang vormde de sluitsteen van een fusie van noise, hardcore en punk die het experiment niet schuwde, maar misschien net iets te serieus was.
De lange pauzes tussen de nummers - wellicht een gevolg van de inderhaast samengestelde bezetting - haalden bovendien de vaart uit de set waardoor enkele toeschouwers afhaakten. Toch bleef dit intrigeren tot het einde en werd het zelfs even geinig toen de drummer van Fruit Tones zich plotseling een weg naar voren wurmde om enkele woorden mee te brullen.
Het werd een heel mooie avond, waarin Fruit Tones een ware revelatie bleek en ook Flasyd de nodige punten uit de brand wist te slepen.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Bob Mould - Een Meester en een Belofte - Bob Mould en Blue Robin betoveren Het Depot
Blue Robin, het indie- en dreampopproject rond Lore Borremans, mocht de zaal opwarmen voor Bob Mould. Waar hun studio-opnames zweven tussen melancholie en drama, kreeg het publiek in Leuven een nog persoonlijkere inkijk. Lore stond aanvankelijk alleen op het podium, zoals het project ooit begon, en zette de toon met een reeks fragiele maar trefzekere songs uit de in mei verschenen debuut-EP ‘Pomegranate’. De EP, een subtiel eerbetoon aan de Griekse Persephone-mythe, vormde de ruggengraat van de set. De gelijknamige track “Persephone” sloot het optreden uiteindelijk af.
Hoewel Lore merkbaar zenuwachtig was, zorgde die kwetsbaarheid net voor extra charme. De momenten waarop ze de stilte tussen nummers probeerde te vullen met babbels terwijl de gitaar niet helemaal wilde meewerken, leidden tot warme interactie met de zaal. Toen het stemmen bleef tegenstribbelen, riep ze zonder gêne Ebe Vranken, de gitarist van de band die in het publiek stond. Hij sprong het podium op, hielp de gitaar bijregelen en speelde vervolgens zelfs één nummer mee, een spontaan en hartverwarmend moment dat de sfeer verdiepte.
Het hoogtepunt kwam met “Flowerking”, een nieuw nummer dat Lore aankondigde als emotioneel zwaar. En dat voelde je: in de zaal werd het muisstil, het soort stilte dat respect afdwingt. Blue Robin bewees hiermee dat hun verhalen universeel kunnen resoneren.
Met meer concerten gepland de komende maanden en een groeiende buzz rond de band lijkt Blue Robin klaar voor grotere podia. Als er gerechtigheid bestaat in de festivalwereld, zien we hen volgende zomer ongetwijfeld terug.
Met een compact maar gespierd trio, Jon Wurster op drums en Jason Narducy op bas, betrad Bob Mould het podium alsof het een tweede woonkamer was. Wat volgde was geen nostalgische trip, maar een masterclass in intensiteit, melodie en vakmanschap.
Hoewel ik me niet bewust kan herinneren Mould ooit eerder live te hebben gezien, overviel me meteen een gevoel van déjà vu. Niet omdat zijn show voorspelbaar was, maar omdat zóveel bands die ik doorheen de jaren op podia zag, Pixies, Therapy?, Jimmy Eat World, Foo Fighters, een stukje van hem meedragen. In Leuven zagen we de bron zelf: het brute maar melodische gitaargeluid dat een hele generatie heeft gevormd.
De setlist was rijk gevuld met solowerk en nummers van de Bob Mould Band. “Star Machine” opende de avond in hoge versnelling, gevolgd door publieksfavorieten zoals “The Descent”, “Next Generation” en het donderende “American Crisis”.
Mould klonk scherp, helder en gedreven, zijn gitaar hakte door de zaal met die typische dichtgesmeerde, overstuurde textuur.
En dan was er het Hüsker Dü-materiaal. Niet een paar nummers, maar een complete, gul gegeven sectie uit zijn klassieke repertoire. “Hardly Getting Over It” bracht een ingetogen emotionele kern, terwijl “Flip Your Wig”, “Hate Paper Doll”, “Chartered Trips”, “Something I Learned Today” en “Makes No Sense at All” de zaal deden ontploffen. Voor velen in het publiek waren dit zeldzame, waardevolle momenten: Mould die zijn geschiedenis volledig omarmt.
Sugar-materiaal bleef achterwege, maar met de aangekondigde Sugar-shows voor volgend jaar hing er een voelbare anticipatie in de lucht, het soort buzz waar festivalprogrammeurs maar beter aandacht aan besteden.
De avond in Het Depot was er eentje met twee duidelijke verhalen: Blue Robin, een ontluikend talent dat balancerend tussen kwetsbaarheid en verbeelding laat zien waar Belgische dreampop naartoe kan groeien. En Bob Mould, een levende legende die bewijst dat zijn invloed niet enkel historisch is, maar nog steeds urgent, luid en vol zuurstof.
Het publiek kreeg niet zomaar een concert, maar een zeldzame combinatie van ontroering en intensiteit, een blik op de toekomst én een les van de meester zelf.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Bob Mould
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8885-bob-mould-25-11-2025?Itemid=0
Blue Robin
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8886-blue-robin-25-11-2025?Itemid=0
Organisatie: Depot, Leuven
Dishwasher_ - Jazzclub - Als grenzen vervagen…
Sinds de oprichting in 2019 heeft het Gentse trio Dishwasher_ (*****) alle mogelijke muren tussen genres weggevaagd om een fris klinkend geluid te creëren. Met hun titelloze debuutalbum, dat in april 2023 via Sdban Ultra werd uitgebracht, zette de band de kroon op een indrukwekkend eerste hoofdstuk.
Ondertussen heeft Dishwasher_ niet stil gezeten, nu is er een nieuwe plaat uit. 'Anemoia'; deze kwam eind oktober op de markt en werd sterk onthaald. Live is Dishwasher_ een band die de grenzen van improvisatie en experiment in jazz aftast, tot ze vervagen en kunnen worden verlegd.
In een goed vol gelopen De Casino hielden ze iedereen een uur lang in de ban, en namen ze hen mee in hun boeiende, kleurrijke wereld.
De grote sterkte van Dishwasher_ is het combineren van verschillende stijlen op doordachte wijze tot een samenhangende als onverwachtse ervaring op virtuoze wijze. Het is allemaal uitgekiend, die speelsheid en improvisatie. Muzikaal gaat het naar een climax toe, met onderhuids een rock aanvoelen.
Een dynamische mix van genres, met energieke rock en sfeervolle stukken door saxofoon en de onverwachtse overgangen naar een feestelijke Ierse folkklank. Wat een muziukaal avontuur hier, met behopud van de jazz roots.
We krijgen aanstekelijke en groovy klanken van bas, elektronica, klanken, zwevende percussie en drums. Het gaat van intimiteit naar een lichtjes oorverdovende climax.
Het publiek is verbouwereerd en weet hen warm te onthalen. Er volgen geen bisnummers, het hoefde ook niet want de mooie trip die het trio had aangeboden was mooi en kleurrijk.
Bassist Louise Van Den Heuvel, Drummer Arno Grootaers en Saxofonist Werend Van Den Bossche zijn doorwinterde jazz muzikanten, die hun roots trouw zijn gebleven. Maar elk van hen deelt ook een voorliefde voor andere muziekstijlen, van rock, folk en elektronica.
Ze bouwen hun nummers dan ook laagje per laagje op, tot een climax is bereikt met warme , analoge synths klanken.
Die veelzijdigheid zorgde er reeds in 2022 voor dat we onvoorwaardelijke fan zijn geworden van Dishwasher_
Nu in 2025 zetten ze dit nog steeds in de verf, zowel op plaat als live. Als grenzen vervagen , dan kan binnen het jazz genre Dishwasher_ tegen komen.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Funeral Dress – Punk is dead - Is punk nu uitgedoofd … of niet als we Funeral Dress horen
Funeral Dress is al 1987 bezig, en door de jaren heen bewezen ze mee dat punk nog altijd niet is uitgedoofd. Momenteel staat Funeral Dress er nog steeds als een ondoordringbaar blok graniet op het podium. Ze brachten zelfs een nieuwe plaat uit 'Goodbye?'. Is Punk nu uitgedoofd, dood … of niet?. Een vraag die al diverse malen werd gesteld , met uiteenlopende antwoorden.
Onder de noemer 'Punk is Dead' doet onze Belgische Punktrots Funeral Dress optredens in verschillende clubs. Het bracht hen op een koude november avond ook naar De Casino in Sint-Niklaas. Een knallend antwoord dat punk nog springlevend is … Boenk erop!
Het is een gewoonte om op hun tour ook een jonge, talentvolle band op sleeptouw te nemen. Begin dit jaar was dat Luna en de Maanstenen in Trix, die ons compleet omver wisten te blazen. "De energiebommetjes en de tomeloze inzet deden het 'em. Er zit potentieel in deze drie . Deze 'zelf verklaarde Friet-Steak-Punk' konden we dus wel smaken", schreven we.
Deze keer mocht de Gentse formatie HetZe (****) als eerste optreden. Deze band haalt zijn inspiratie uit fastcore, hardcore, power violence en D-beat. 'Snel, agressief en energiek' is hun motto.
De band is ook actief in de Europese underground scene en heeft verschillende albums en een pak optredens op hun conto staan. Met die ervaring binnen de scene, speelden ze dan nu in Sint-Niklaas. Furieus en zonder opkijken bestormde HetZe hett podium. In een klein half uurtje, dreven ze het tempo voortdurend op tot ongekende hoogtes, een adempauze werd het publiek niet gegund. Er volgden enkele kleine moshpit en de al even furieus solerende zangeres ging de fans persoonlijk opzoeken. Alles ging zo razendsnel waardoor we totaal verweesd achterbleven. Wat een wervelende sensatie!
Sensationeel? Dat zijn The 5z (*****) ook al vele jaren. De band brengt een mengeling van covers en eigen nummers, in een eigenzinnig kleedje gestopt, melodieus en rechttoe-rechtaan Zoals dat hoort eigenlijk. “Are you ready (.. for some darkness)'' luidde dat kantje absurditeit en humor. Speels virtuoos eigenzinnig gaat het combo te werk, o.m. op “Rocky”, “Do you remember rock'n' roll radio” en “Fight for you right”, coversongs die nieuw leven werden ingeblazen. Feestje bouwen is het uitgangspunt. De blazers waren alvast een toegevoegde waarde.
The 5z ging goed door op een “So Long”, “Nervous Breakdown”, “Gay Bar” en “Richochet”, niet voor de hand liggend , maar met respect voor het origineel, voorzien van een eigen 'punk' inbreng.
In een wervelende finale zet de band de puntjes nogmaals op de 'i' met songs als “Go with the flow” en “California ûber alles”, ook al twee classics in het genre.
The 5z overblufte zichzelf en dat was mooi. Met een dosis gretigheid en humor bevestigden ze dat punk inderdaad nog niet is uitgedoofd .
Met “Punk is back in Town” vloog Funeral Dress (*****) er direct keihard in, het publiek ging gretig in op de uitnodiging, en er ontstond reeds vroeg een moshpit en een potje 'pogo'. “Burn the City” en “Dead and Glory” waren twee knallers. We waren nog maar aan het begin van deze wervelende punkset.
Het gaspedaal bleef stevig ingedrukt op “Ik mut just niks” - meegebruld door de fans; “Shoulder to shoulder” en “Cops are no human beings” waren de volgende uppercuts. Een song als “All politicians are cunts” blijkt nu nog helaas relevant te zijn, als we de mistoestanden rondom ons heen bekijken.
Funeral Dress sleept zijn publiek mee in zijn verhaal en schopt tegen de schenen. “Welcome from the underground” luidt een dosis absurditeit in. Twee in een clown pak en met een soort Pinokkio pak zorgden dansers voor een extra dosis humor. Op “Fuck the fucking Fuck” stonden er zelfs twee dansers met een middelvinger als hoofd op het podium, ze sprongen zelfs in het publiek. Middelvingers gingen hierp rompt de hoogte in.
“Sex , drugs, rock'n'roll' are ok” is een leuze die stevig werd meegebruld, rustpuntjes waren er niet gegund. Het onvolprezen “Pogo never stops” bevestigde het nogmaals.
Alsof dat niet genoeg is, beklommen fans het podium op de apotheose van de set, “Party on”, gevolgd door “Leaving on a jetplain”. Gitarist Stef crowdsurfte met zijn gitaar in de arm, tot helemaal achteraan en dook vrij snel weer vooraan het podium op.
De finale werd ingezet met “Don’t dicate”. De verbluffende punk rollercoaster werd besloten met “Goodbye?”. Met een vraagteken inderdaad, want Funeral Dress neemt vooralsnog geen afscheid van het podium. Er volgen in 2026 nog fijne optredens en festivals.
Na circa veertig jaar geeft Funeral Dress het ultieme antwoord op de vraag of punk nu uitgedoofd of dood is . Punk is maar uitgedoofd of zo dood als je dat zelf wil, zoals je dat zelf beleeft, en hoe je als mens er zelf mee omgaat… Dat was duidelijk!
Neem nu gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Funeral Dress
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8859-funeral-dress-21-11-2025?Itemid=0
The 5z
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8858-the-5z-21-11-2025?Itemid=0
Hetze
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8867-hetze-21-11-2025?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
DITZ - Onstuimige post-punk zet Wintercircus op zijn kop
Opus Kink is een nieuwe opkomende band die alom geprezen wordt in de Britse pers. En dat is voor een keertje niet overdreven, Opus Kink lijkt ons immers een olijke en driftige bende met bijzonder veel jeuk in de onderbroek. Dit prettig gestoorde zeskoppige gezelschap speelt stekelige en tintelende indie-rock met een hoek af. Een sound die niet in een hokje is te brengen, het pendelt van disco naar folk en passeert langs new wave en Britpop. Maar het werkt bijzonder aanstekelijk, is lekker dansbaar en het swingt de pan uit. Een stel blazers die het boeltje om de haverklap komen opzwepen zorgt voor het aanhoudende feestgehalte en de set wordt dusdanig opgebouwd dat zowat iedereen na een half uurtje de dansbeentjes heeft losgegooid, de één al wat voorzichtiger dan de ander.
Feit is dat Opus Kink met okselfrisse en bruisende songs als “I Wanna Live With You”, “I Love You, Baby” en “St. Paul of the Tarantulas” hier een nieuw publiek voor zich heeft gewonnen. Hier gaan we gegarandeerd nog van horen.
DITZ is ongetwijfeld één van de meest opwindende sensaties die in het kielzog van Idles van over het kanaal zijn overgevaren. Met ‘The Great Regression’ en ‘Never Exhale’ heeft de band 2 indringende albums uitgebracht die barsten van de woede en spanning.
En die spanningsboog weten ze beslist ook op het podium te creëren met snerende post-punk die al eens omslaat in noise, een bas die klinkt alsof er bomen moeten omgehakt worden en gitaren die knarsen en bijten als The Jesus Lizard en The Birthday Party in hun beste dagen.
Zanger (of zangeres, wie zal het zeggen) Cal Francis heeft een charisma over zich waarmee de hele zaal in een handomdraai wordt ingepakt, één vingerknip volstaat om een uitzinnige moshpit aan te steken. Francis zuigt de aandacht naar zich toe met een act die al wel eens theatraal oogt maar nergens pretentieus is.
Een mens zou haast vergeten dat hierachter een strakke en geweldige band staat te spelen, want de sound die wordt gecreëerd is scherp, snedig en uitermate roerig. Prijsbeest “Taxi Man” zit vooraan in de set en zet al een eerste keer de boel op zijn kop, Francis smijt zichzelf het publiek in en doet het ganse zootje ontploffen.
Dat aangewakkerde vuur zal voor de rest niet meer verdwijnen. Met “God On A Speed Dial” en “Four” wordt nog wat meer giftig zuur in de set gekieperd en onder een onheilspellende basdreun nestelt Francis zich nog maar eens in de meute om er een dreigend “Smells Like Something Died In Here” te declameren.
Ook het lange “Britney” is zo een sluipmoordenaar die ons langzaam in een wurggreep neemt om uiteindelijk genadeloos toe te slaan. Het kan ook korter, de vuistslag “Seeking Arrangments” is een punksneer van amper anderhalf minuutje en een hitsig “The Warden” drijft de zaal tot boven het kookpunt.
De razernij van DITZ wordt zelfs nog uitzinniger met de totaal uit zijn voegen gebarsten afsluiter “No Thanks, I’m Full”.
Alles. Moet. Kapot.
Organisatie: Democrazy, Gent
Zwangere Guy – Vlammen zonder Vuur!
Gorik Van Oudheusden aka Zwangere Guy stond voor zijn grootste zaalopdracht in zijn thuisstad Brussel, en het was meteen volledig uitverkocht.
Voor Zwangere Guy ‘Papa ZG’ was dit een droomshow: hij groeide op in de wijk Ganshoren, op nog geen 800 meter van de Heizel waar de Arena staat. ‘Wie is Guy’, zijn eerste album uit 2019, evolueerde naar de persoon zelve ‘Wie is Guy echt? … Ruig, getekend, breekbaar, dankbaar,… Die symboliek kwam duidelijk naar voren en gaf het concert extra emotionele lading.
Zwangere Guy bracht niet alleen bruut geweld en rauwe energie, maar ook veel kwetsbaarheid. Hij sprak open over zijn verleden, zijn verslaving, verlies en hoe hij dankzij zijn familie en omgeving een nieuw leven vond. Dat raakte velen in de zaal.
Tijdens nummers als “Beter leven” en “Gorik pt 2” voelde je de zaal meeleven — teksten over pijn, verlossing en hoop klonken zwaar, maar brachten troost. Er viel een onverwachte stilte over de zaal — niet omdat het publiek afwachtte, maar omdat iedereen luisterde. Echt luisterde. Je hoorde de emotie in zijn stem, die net niet brak maar wel zwaarder klonk.
De arena werd kleiner, intiemer, alsof hij niet voor 15.000 man stond maar voor een kleine kring van mensen die hij in vertrouwen nam. Hij bedankte expliciet zijn moeder, dochter en zus die in de zaal aanwezig was. Het gaf de show iets heel integers, broos, breekbaar en menselijks.
Tegelijk was er de rauwe kracht: nummers als “Frontal”, “RAF”, “Guttergang” gaven het concert die typische Zwangere Guy-intensiteit, met moshpits, blote bast en elektronische beats.
Het publiek ging volledig mee: de zaal kolkte, de energie was hard en intens alsof je op een festival stond, maar dan binnen in een arena. Zwangere Guy, live begeleid door Umi Defoort en PJ Seaux, het blijkt een gouden trio te zijn … én natuurlijk aan vrienden geen gebrek, STIKSTOF is nooit ver weg bij Zwangere Guy en een potje kickboks met Krikke94 zorgde voor een waar (boks)gala.
Zwangere Guy maakte een evolutie, van moeilijke jeugd, verslaving en chaos, naar stabiliteit, reflectie en dankbaarheid. Hij sprak open over zijn worstelingen, maar ook over hoop en groei: “Ik ben honderd keer gevallen voor ik recht stond”.
Het contrast — vroeger en nu — gaf het concert veel emo en kracht. Ook een portie maatschappijkritiek was nooit veraf . De man is een waar vredesapostel geworden!
Het was niet enkel show, maar ook een eerbetoon en een soort van ‘thuiskomen’. Ja, er werd geschiedenis geschreven, en hij wou dat we warm , knus tegenover elkaar zijn.
Natuurlijk, een warm hart voor iemand die het wel gelukt is om uit de miserie te geraken met een groot besef dat vele anderen niet deze uitkomst hebben. Waar het onkruid ongehinderd verder groeit uit de tegels, voor hen moet Zwangere Guy een voorbeeld zijn.
Het concert van Zwangere Guy in de ING Arena was geen louter feest of spektakel maar eerder een levensverhaal – rauw, eerlijk, emotioneel. Het was alsof je getuige was van zijn transformatie: van jongen uit de Brusselse blokken tot man die zijn demonen overwon, dankbaar en vastberaden. Het was een krachtige, intense, oprechte en memorabele show.
Zwangere Guy bewees dat hij niet alleen een straatrapper is, maar ook een verteller van zijn eigen waarheid, met genoeg emotie en energie om een arena te vullen én te raken. Een rasartiest die rappen een andere dimensie heeft gegeven, een goochelaar met rake woorden die rechttrekken wat scheef is gegroeid. Een verlosser, een vredesduif, -apostel.
Een persoonlijke reis die iedereen meesleept!
In maart 2026 terug te zien in Vorst Nationaal, Brussel en op de zomerfestivals. Wees erbij!
Eerdere live 2025 Zwangere Guy – try-out – Vredesduif met een missie en een solidaire boodschap
Organisatie: Live Nation ism Busker+ All Things Live Belgium
Jah Wobble & The Invaders Of The Heart – Een galmende ‘dub’ waas van jammende, bezwerende, dromerige, groovy sounds + Rebuilt van ‘Metal box’
Jah Wobble’s Invaders Of The Heart
Een leuke, ontspannende, kleurrijke, warme wereldlijke trip werd ons een goed twee uur lang aangeboden door de unieke Britse bassist/songwriter en dichter Jah Wobble. Met z’n Invaders Of The Heart, waaronder z’n twee zonen, werden we stapsgewijs meegesleept in een galmende ‘dub’ waas van jammende, bezwerende, dromerige sounds zonder de realiteit te verliezen …
Jah Wobble is een toonaangevende, invloedrijke bassist die een rauwe, hoekige, diepe hypnotiserende groove in z’n bas geluid bracht. Het was alvast bepalend voor het werk bij de eerste PIL platen, met de ‘Metal box’ uit 79 , postpunk avant la lettre, als absoluut meesterwerk. De dreunende, stuwende, pulserende, grauwe, emotievolle baslijnen waren iets unieks, speciaals en grensverleggend.
De ‘Metal box’ kwam hier vanavond met mondjesmaat aan bod , onder het motto ‘Rebuilt’ , een herbewerken in dubstijl, iets waarmee hij na het PIL avontuur zich mee bezig hield. De amicale man gaf af en toe tijdens deze muzikale trip een vocale declamerende voordracht .
Jah Wobble heeft een goed op elkaar ingespeelde band, met hemzelve als gedelegeerd verantwoordelijke en dirigent. Intrigerend in dit muzikaal verhaal is dat de songs ontdaan worden van hun oorspronkelijke identiteit en compactheid. De nummers worden door hun kunde en aanvoelen in een soort jam gespeeld. Ze krijgen een avontuurlijke, creatieve insteek, zonder dat de originele melodie uit het oog wordt verloren. Ze zijn gebaseerd op een repeterende ritmiek, groove en galmende dubs, die ons in een gemoedelijk ontspannend sfeertje brengen en de dansspieren prikkelen.Kenmerkend is dat allerlei stijlen en genres in elkaar verweven zijn. Op die manier krijg je een amalgaan van pop, rock, psychedelica, jazz, George Clinton P-funk, soul en dance met een link naar de Midden-Oosten Arabische world, afro en dubreggae.
We worden meegesleept, -gevoerd in galmende dubby wereldmuziek. De set was er eentje van een soort ‘katharsis’, een beleven, ondergaan, ervaren in een repeterend los, zalvend, gemoedelijk, groovy, opbouwend virtuoos samenspel, waarbij ze elkaar blindelings aanvoelen en vertrouwen.
Wat recent materiaal wordt geïntrigeerd met enkele bepalende ‘Metal box’ songs, onbekend materiaal en 90 s interessant werk van ‘Rising above Bedlam’ en ‘Take me to God’.
In een dub symphony van kleurrijk galmende klanken krijgen we een ontrafeling van de songs als een “Becoming more like God” , “Visions of you”,” Liquidator” en ‘Theme from Get Carter”, aangevuld met enkele ‘Metal box’ honneurs als “Poptones”, “Careering” en covers als een “The chain” (Fleetwood Mac); daarnaast ook onbekend materiaal die de songmelodie en de jam, gecoördineerd -chaotisch, doen samenvloeien. Naar het eind toe kregen we nog een lange dub van “How much are they”, die new wave instant classic met Holger Czukay en Jaki Liebezeit.
Trouwens, in die 90s kregen we de doorbraak van heel wat bands en artiesten die de world van Jah integreerden, o.m. Cornershop , Fundamental, Sinead O'Connor, Asian dub foundation, Transglobal Underground, Natacha Atlas, Dreadzone en recenter Gorillaz; verder hoor je ook ergens die psychedelica van een Ozric Tentacles of Hawkwind.
Het werd telkens warm en sterk onthaald in een goed volgelopen Wintercircus en dat deed Jah Wobble en z’n Invaders deugd. De world inslag werd soms nog iets groter wanneer zijn twee zonen erbij kwamen , de ene dweepte mee met de percussie en de andere maakte gebruik van traditionele Keltische en Chinese instrumenten.
Even meegeven dat de twee als support-act ook voor de dag kwamen onder Tian Qiyi. Die twee maakten er in hun klein half uurtje een filmisch concept van, die ons deed denken aan de soundtrack van de ‘48 days’ movie. Ook zij brachten met pa Jah een boeiende meditatieve, zwevende, bezwerende trip, waarbij het kenmerkende basspel in dit kleurrijke palet zijn plaatsje opeiste.
Hoedanook dit was een world trip pur sang, enthousiast, vitaal en vol passie gespeeld in een liefdevol dub jammend kleedje, die spontaniteit, speelsheid, gevoel en kunde met elkaar deden verweven.
Het was echt mooi even te kunnen ontsnappen uit onze dagdagelijkse realiteit, zonder deze echt volledig te verliezen. Puik optreden dus!
Organisatie: Democrazy, Gent
Sterk IJzer 2025 – Vijfde editie - Waasland editie -Welcome To The Underground!
Sterk IJzer 2025
Den Eglantier
Sint-Niklaas
2025-11-22
Erik Vandamme
Wat als er vanuit de 'Underground' niks meer groeit … Als er geen kleine clubs meer zijn, waar kunnen talentvolle muzikanten een podiumkans krijgen om eventueel verder uit te groeien … Zouden bands als Black Sabbath, Rolling Stones ook zo zijn begonnen… of in tijden zoals nu kan men groeienN
Die vragen gonsden ons door het hoofd toen we na een boeiende avond buiten stapten uit de gezellige Den Eglantier, tegenwoordig versmolten met enkele andere clubs. Hierbij heb je een gezellige bar met zitplaatsen, leuk om even te bekomen. En er is de zaal waar er een clubsfeer heerst van een undergroundbeleving.
Sterk IJzer was aan zijn vijfde editie toe, een heuse 'Waasland editie', met een internationale afsluiter.
Een opvallend talrijk en jong publiek was er reeds voor de eerste band op de affiche, Delve (****). De jonge band is afkomstig uit Sint-Niklaas en speelde dus een heuse thuismatch. Ooit gestart als Rhinestone sloeg het gezelschap eerder een postmetal richting uit, wat kon rekenen op een sterk onthaal.
De dynamiek van opborrelende emoties worden mooi vermengd met spijkerharde riffs. Origineel is het allemaal niet, maar Delve wist iedereen mee te sleuren en te beklijven in een krachtige sound van donkere gedachten en weemoedigheid.
Deze jonge Wase postmetal wolven zijn er alvast om naar uit te kijken in de toekomst.
Catalyst (****), een progressieve melodieuze death metal band tapt uit een ander vaatje , eerder experimenteel gericht. "Geen hapklare brok, maar een donkere wolk van verdoemenis en duisternis …" n schreven we over hun recente optreden op Devils Rock For An Angel in Zillebeke.
Het is ook een soort trip die je moet ondergaan. Terwijl de frontman op emotionele wijze zijn stem gor schreeuwt, en de muzikanten puike riffs spelen, staat in de hoek een man in donker pak met lichtgevende ogen, als het ware een soort alien. Een mysterieus sfeertje wordt gecreeërd . Er is een bevreemdend aanvoelend klankentapijt.
Eens in die bijzondere vreemde visuele wereld van Catalyst is er geen ontsnappen meer aan. Een soort filmische wereld gaat open, vol geheimzinnigheid, sciencefiction en fantasie. Het klonk uiterst rauw en angstvallig , maar mooi!
Ook LowMad (*****) speelde een heuse thuismatch. Na enkele kleine technische probleempjes, begonnen ze iets laten dan gepland aan hun wervelende set. Ze gingen tekeer als een razende horde wolven. Ze voelden elkaar muzikaal goed aan en de melodie werd niet het oog verloren.
Live hoorden we een switch van harde stijlen, waarbij de band goed de orde in de chaos hield. De speelsheid , de spiontaniteit , de virtuositeit, het klonk overweldigend zowel in de instrumentatie als in de vocals.
Een veelzijdig , breed donker pad werd bewandeld dus. Wat een dynamiek en intensiteit door die uppercuts en mokerslagen 'into the face'. Iedereen kon lekker headbangen op deze sound. Een bijzondere parel!
Ondertussen was het publiek al wat uitgedund, het was ook al na middernacht. Nochtans is Foetal Juice (****), ontstaan in 2005, geen klein bier binnen het genre, letterlijk zelfs met enkele heuse beren op het podium als de frontman.
De Engelse band zit ergens tussen Death/Core en Black metal. Een oorverdovende geluid dus oerknal die je met jezelf confronteert. Hoe sympathiek die mannen ook waren, op het podium zorgden ze voor een huiveringwekkende set. Hels klonk het door de stuwende ritliek en die helder indringende felle vocals.
Luid en meedogenloos dus, spijtig genoeg soms een beetje teveel van hetzelfde, waardoor de aandacht verslapt.
Maar Foetal Juice speelde gedreven, razendsnel. Het sierde hen. Soms werd het muzikaal pure waanzin, maar met dat tikeeltje behoud van de realiteit; en maar goed ook, zoals dat hoort bij het betere black/death/core.metal.
Dit was een uiterst boeiend avondje 'welcome to the underground' in Sint-Niklaas. Een geslaagde V editie!
Organisatie: Sterk IJzer
Reggaelegende Jimmy Cliff overleden (81)
De Jamaicaanse reggaezanger Jimmy Cliff is overleden. Hij gold als een van de invloedrijkste reggaemuzikanten ooit, die samen met Bob Marley reggae, ska en rocksteady populair maakte buiten Jamaica. Cliff was 81 jaar.
Live Nation concert - Amon Amarth
The Allfather Awakens: Europe & UK 2026
Op zondag 18 oktober 2026 in Lotto Arena, Antwerpen
De Vikinglegendes van Amon Amarth 'rule the waves' en binnenkort ook de Lotto Arena! De Zweedse deathmetalband meert aan op zondag 18 oktober 2026 in Antwerpen met hun 'THE ALLFATHER AWAKENS: EUROPE & UK 2026' tour en brengt Orbit Culture en Soilwork mee op hun Vikingtocht. Tickets zijn beschikbaar via livenation.be.
Met twaalf studioalbums, een compilatiealbum en een EP op hun naam is Amon Amarth uitgegroeid tot een monument binnen de melodieuze deathmetal. De band, bestaande Olavi Mikkonen (leadgitaar), Johan Hegg (vocals), Ted Lundström (bas), Johan Söderberg (ritmegitaar) en Jocke Wallgren (drum), laat al meer dan twintig jaar zien hoe episch en krachtig metal kan klinken. Hun debuutalbum 'One Sent From The Golden Hall' verscheen in 1998, maar met hun zevende album 'Twilight Of The Thunder God' (2008) brak de band internationaal echt door. Amon Amarth belichaamt de Vikingmythologie: hun songteksten, liveshows en iconische muziekvideo's staan bol van Noorse goden, veldslagen en heroïsche verhalen. Hun nieuwste single "We Rule the Waves" is een veelbelovend voorsmaakje van een aankomend album. Dompel jezelf op 18 oktober in de Lotto Arena onder in de wereld van Vikingen, mythische vertellingen en donderende riffs!
Tickets zijn beschikbaar via livenation.be en kosten €70,00 (inclusief servicekosten en mobiliteitsbijdrage).
De nieuwe single van Amon Amarth "We Rule the Waves " is nu uit.
www.livenation.be
Fragile - Franse finesse met een eerlijke emotionele laag
Fragile + Sad Boys Klub
Fun fact : je begint de band Fragile te volgen op spotify, om dan een paar maanden later hun voor-programma te mogen spelenn Sad Boys Klub. Small world indeed. Er is die zeldzame chemie tussen de bands, en ze hebben legio aan raakpunten. En de symbiose is groot tussen deze 2 bands, hoewel de twee bands muzikaal uit verschillende landen en scènes komen, was er een zekere rode draad : melancholie zonder cynisme, intensiteit zonder machogedrag, en muziek die oprechte emotie boven pose plaatst.
Het oeuvre van beiden bevindt zich in de ‘shoegaze”-scéne/post-punk, gedragen door gitaarriffs en snare drum, gestuurd door een zwaardere, vertellende stem.
De intro van het nummer "Model" ( Fragile), zou zomaar kunnen passen in het oeuvre van de sad boys! Maar inderdaad, Fragile is meer noisie, shouting en de punkscéne op speed.
De venue dan: ‘de Witloof Bar’ - Een karaktervolle, intieme concertzaal met een bijzondere sfeer. Vooral het 360°-podium is een meerwaarde, en geeft de drummer eindelijk ook z'n stage! Meestal wordt die stakker in de donkerste krochten van het podium weggestopt, waar hij hier gewoon in volle display zit. Beetje hetzelfde als Arcade Fire met hun ‘Everything Now’-tour in een boksring. Hier werd vroeger Belgian finest gekweekt onder de grond. Dus zeker dat deze zaal aan de basis ligt van nog veel moois.
Lives :
Sad Boys Klub – Emotionele buitengrenzen van indiepop
Sad Boys Klub beet het spits af en liet vanaf de eerste noten horen waarom ze een trouwe fanbase aan zich weten te binden. Hun set was een zorgvuldig opgebouwde reis langs gevoelens van verlies, hoop, frustratie en reflectie.
Ze openden met “Cry Scene”, een herkenbare en meeslepende track waarin het geluid van de band meteen stevig stond. Daarna volgde “Promised Land”, een nummer dat zich onderscheidde door zijn meeslepende drums en krachtige zanglijnen.
Met “A Calling” en “Ballet dancer” werd de sfeer intenser – introspectief maar altijd met een energieke ondertoon. “No Narrative” en “Captain” brachten een iets ruiger en duisterder randje, waarin de gitaren de overhand kregen en de vocalen extra scherp voor de dag kwamen.
Het hoogtepunt van de set was zonder twijfel “God Is Insane”, een nummer dat even theatraal als oprecht klonk. De band sloot af met hun 1e single en basis van alles “Concrete Man”, een stevige en ritmische track die het publiek in beweging kreeg en hun optreden krachtig afrondde.
Fragile – Franse finesse met een eerlijke emotionele laag
Na de dromerige, tedere maar krachtige set van Sad Boys Klub was het aan het Franse Fragile om de avond voort te zetten. Het iets ruwe en intense werk, de post-punkscéne met Franse flair.
Ze openden met “Santander”, gevolgd door het ijzige maar warme “Winter”. De band wist onmiddellijk een sfeer neer te zetten waarin tekst en melodie naadloos samengingen. Met “Afterglow”, “Celebrate” en “Take Care” bouwden ze hun muziek langzaam op naar een meeslepende flow.
Het middenstuk met oa “Mur Mur”, “Reason Why”, “Little Thinges” en “Later” – liet de subtiliteit van de band zien. Fragile heeft het talent om zacht en verfijnd te klinken zonder ooit vaag te worden. Elke noot en elk woord had betekenis.
Naar het einde toe werden de klanken iets steviger. “TG&DL”, “Wall Flower”, “L/Cry” en “Mo-del” vormden een sterke afsluiting waarin de Franse band hun veelzijdigheid volledig liet horen. Een emotionele, maar muzikaal volwassen finale.
Een avond vol karakter en contrast
Waar Fragile de emoties rauw en uitgesproken op tafel legde, bracht Sad Boys Klub een meer po-etische en subtiele interpretatie van soortgelijke thema’s. Juist die contrastwerking maakte de avond zo sterk: twee bands, dezelfde gevoelswereld, maar met totaal verschillende stemmen.
Het publiek kreeg een concertervaring waarin melancholie geen zwaarte werd, maar schoonheid – gevangen in muziek die nog lang blijft nagalmen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Fragile
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8878-fragile-21-11-2025?Itemid=0
Sad Boys Klub
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8879-sad-boys-klub-21-11-2025?Itemid=0
Organisatie: Botanique, Brussel
Tourist LeMC - Tussen cynisme en liefde
Tourist LeMC stond in De Kreun in Kortrijk, maar nog vóór de Antwerpse stadstroubadour het podium betrad, was het aan Guusje om de zaal warm te maken.
De jonge Nederlandse artiest, die bij het grote publiek doorbrak dankzij zijn duet “Blijf Nog Even Hier” met Bazart, bewees dat hij veel meer is dan een eendagsvlieg. Zijn set was licht, energiek en charmant, en groeide nummer na nummer in kracht. Vooral de laatste drie songs “Kleine Jongens”, “Dopamine” en “Cool” bleven hangen.
Ze brachten een mix van herkenbare emoties en frisse popenergie die perfect aansloot bij de sfeer die later op de avond zou volgen.
Het publiek had hem alvast stevig in de armen gesloten tegen de tijd dat hij het podium verliet.
Met de zaal op temperatuur kwam Tourist LeMC op, en vanaf het eerste nummer, “Emoji Hooligan”, werd duidelijk dat de tournee rond zijn vijfde album Alles Onder Controle geen klassieke Tourist-avond zou worden.
Op deze nieuwe plaat slaat hij een onverwachte richting in: minder naïeve hoop, meer cynisme, maar tegelijk ook meer humor. Het is alsof hij zijn wereld iets donkerder inkleurt, maar tegelijk moeite doet om er zelf om te kunnen lachen.
Live geeft dat een rauwe, eerlijke lading die De Kreun meteen in zijn greep hield.
Met “Cocaine”, “En Route”, “Spiegel” en “Niemandsland” bouwde Tourist het momentum verder op, de band strak, warm en gelaagd zoals altijd. “Meester Kunstenaar”, “Bilan”, “We Begrijpen Mekaar” en “Wie” volgden elkaar snel op en kregen vaak een donkerdere, meer gespannen ondertoon dan in eerdere tournees.
Het publiek voelde die verandering, maar omarmde ze met evenveel aandacht als enthousiasme.
Een van de mooiste momenten van de avond brak aan met “Sterrenwacht”. Net toen de eerste akkoorden weerklonken, kwam Guusje opnieuw het podium op, een subtiele knipoog naar hun eerdere samenwerking die nu live tot weer leven kwam. De stemmen van Tourist en Guusje smolten moeiteloos samen, waarbij Tourist zijn warme, gedragen voordracht liet contrasteren met Guusjes heldere, melodische klank. Het resultaat was een dromerig duet dat de hele zaal stil kreeg.
Daarna ging het tempo weer omhoog met “Mijn Stad”, “Liefde Liefde”, “Alles Kapot” en “Deze Nacht”, nummers die veel van het nieuwe album dragen en live nog eerlijker en rauwer klinken. Vooral “Alles Kapot” belichaamde de nieuwe toon van Tourist LeMC: reflectief, cynisch, maar altijd doorweven met compassie.
De afsluitende reeks “Koning Liefde”, “Voorbij” en de bisnummers “OLV”, “Horizon” en “De Ander” bracht dan weer de typische warmte terug waarmee Tourist het publiek nooit loslaat, zelfs wanneer hij donkere thema’s aansnijdt.
Het optreden in De Kreun voelde zo als een perfecte momentopname van een artiest in evolutie: iemand die bewust nieuwe paden bewandelt, scherper en minder naïef dan voorheen, maar nog altijd gedreven door liefde.
En dankzij Guusje, die zowel in het voorprogramma als tijdens het duet een sterke indruk naliet, werd de avond extra bijzonder.
Een ontmoeting tussen twee generaties troubadours die elkaar moeiteloos versterken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Tourist LeMC
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8868-tourist-lemc-21-11-2025?Itemid=0
Guusje
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8869-guusje-21-11-2025?Itemid=0
Op 26 november 2025 te zien in de Vooruit, Gent @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8890-tourist-lemc-26-11-2025?ltemid=0
(ism Busker)
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Live Nation concert - Deep Purple
Op vrijdag 23 oktober 2026 in Lotto Arena, Antwerpen
Antwerpen, maak je klaar voor een avond vol rockgeschiedenis! De mannen van Deep Purple, pioniers van de hardrock en grondleggers van enkele van de meest iconische riffs aller tijden, staan op vrijdag 23 oktober 2026 in de Lotto Arena. De band neemt ook de Britse rockrevelatie Jayler mee als support. Tickets zijn beschikbaar via livenation.be.
Al meer dan vijf decennia behoort Deep Purple tot de meest invloedrijke en prestigieuze rockacts ter wereld. Met talloze albums, wereldwijde hits en een welverdiende plek in de 'Rock & Roll Hall of Fame' blijft hun muzikale erfenis nazinderen. Hun tijdloze catalogus, van "Smoke On The Water" en "Highway Star" tot "Child in Time" en "Perfect Strangers", inspireert nog steeds nieuwe generaties. Onlangs werd "Child in Time" herontdekt door miljoenen fans toen een krachtige rework van de klassieker opdook in de trailer van de nieuwste 'Stranger Things' reeks.
Het succesvolle album '=1', dat in 2024 verscheen, toont dat Deep Purple nog altijd grenzen verlegt en even relevant klinkt als ooit tevoren. De band blijft de lat hoger leggen en bevestigt met hun recente werk én liveshows waarom ze tot de absolute wereldtop behoren.
Of je nu een fan van het eerste uur bent of hun legendarische riffs net ontdekt, in de Lotto Arena wacht je een onvergetelijke avond vol energie, historie en tijdloze klassiekers.
Tickets voor het concert van Deep Purple zijn beschikbaar via livenation.be en kosten €79,11 - €75,74 - €67,90 - €62,30 (inclusief servicekosten en mobiliteitsbijdrage). Voor de grootste fans is er ook een VIP package beschikbaar.
www.livenation.be
Pluto Fest 2025 - Meedogenloos warm
Pluto Fest 2025
Zaal Amb8
Oosterzele
2025-11-15
Erik Vandamme
November, het is nog niet echt winter, maar ook geen herfst meer. De avonden worden iets kouder, de bladeren vallen van de bomen. Het eindejaar is in zicht. Idyllische taferelen die zouden aanzetten om dicht tegen elkaar voor de buis te kruipen, met een warme chocomelk genietend van een mooie film op zaterdagavond …
Wijzelf zakken traditioneel af naar Oosterzele voor het warme festival Pluto Fest en genoten van het aanbod met. Er was helaas niet zoveel volk komen opdagen op deze editie, maar de sfeer zat er van begin tot einde heel goed in, en elke band haalde alles uit de kast.
Opener Cuttermess (*****) heeft net zijn full album uit 'Lie/Sense'. Het album werd uitgebracht om hun ontvallen vriend en medemuzikant Tijl te herdenken. Live resulteert dit in een vat vol emotie. We krijgen een gevarieerde set in klievende gitaar-, basriffs en lekkere drum salvo's. Iedereen gaat ervoor. Opvallend binnen Cuttermess is zanger Kris , getooid in een soort badmantel, allerlei capriolen uithaalt.
Humor is de beste manier om pijn te verdrijven, ervaren we hun in hun verhaal. Een verbluffende instrumentatie en vocals krijgen we. Het spelplezier druipt er van af.
In hun variërend spel is er ruimte voor improvisatie. De speelsheid en hun virtuositeit zijn de rode draad. We waren muzikaal moeiteloos overtuigd.
Angelic Forces (***1/2) tapte uit een ander vaatje. De uit Friesland afkomstige band is al sinds 2015 bezig. Ingenieus gaan ze te werk in hun strakke aanpak. Wat een riffs. Toch geraakten we niet helemaal overtuigd van hun sound. We misten echter een brok speelsheid om ons bij de leest te houden.
Raw power uit Nederland en uit België. Bloodmoon (****) bracht death metal met snijdende riffs en drumsalvo's als kanonskogels. De beweeglijke frontman spoorde zijn muzikanten en de fans aan alles uit de kast te halen. Bloodmoon dreef het tempo steeds op in hun variërende sound. Een ondoordringbare geluidsmuur werd opgetrokken. Een muzikale rollercoaster, die de zaal deed ontploffen, het resulteerde nog net niet in een moshpit. Overtuigend bandje!
Het absolute hoogtepunt van de festival dag volgde met onze vrienden Slaughter The Giant (*****) die sinds 2018 bezig zijn. We hebben ooit één van hun eerste optredens meegemaakt op Frietrock 2018, en die muzikale liefde blijft aanwezig.
Een nietsontziende tsunami gedragen door de imposante teddybeer Benny Ubachs. Meesterlijke, oorverdovende riffs en drums kregen we over ons heen. En Benny zelf weet met zijn bulderende stem al molenwiekend met zijn even imposante armen de aandacht naar zich toe te trekken.
In het verleden verfde hij zijn gezicht vuurrood, nu niet, maar de demonische uitstraling bleef. Hij ging zelfs het publiek vooraan opzoeken en porde voortdurend aan om te moshen. Hij slaagde er zelfs in een kleine mosh te doen ontstaan.
Slaughter The Giant sloeg de zaal compleet gor met een razendsnelle aanpak, en deed Oosterzele helemaal op zijn grondvesten daveren. We bleven verweesd achter. Wat een set.
De Franse formatie Kozoria (*****) speelt eerder donker progressieve metal in technische hoogstandjes. Speelsheid en vuurkracht krijgen we hier, die wat doet denken aan grootheden als Gojira. Ze behoude de aandacht, het is uitermate genieten en lekker headbangen.
De messcherpe riffs zorgen voor kracht en extravertie, ondanks het zwaarmoedige karakter. Mooi.
Na een korte pauze later volgde een optreden van Arch Enemy of toch de Duitse versie daarvan met HIRAES (****1/2) . HIRAES klinkt eveneens erg rauw. Ze hebben een zangeres, Britta Görtz, die dezelfde grauwheid biedt als Angela Gossow in het verleden en Allisa white-Gluz nu. HIRAES heeft een eigen sound en gaat vuurkrachtig te werk. Ook al speelt de band voor niet zoveel mensen , ze gaan ervoor. Een wilde trip. Het siert hen. De aanwezigen worden meegesleept in hun sound . Het bulderde, het knetterde zondermeer. Het warme onthaal deed de band deugd . HIRAES sloot met een fijn gevoel deze sterke editie van het Pluto Fest met brio af.
Dank aan de organisatie van Pluto Fest.
Dank aan Musika.be
Organisatie: vzw Pluto Fest
The Schizophonics - Elektrificerende protopunk
The Schizophonics + Top Left Club
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: dit was nog maar eens een avondje in het café van De Zwerver om in te kaderen …
… Nochtans had ik aanvankelijk mijn bedenkingen toen ik de vier van Top Left Club het podium zag betreden. Met hun onverzorgde haar annex nektapijten en flashy trainingspakken zagen ze eruit als een stel verlopen kroegtijgers die enkel in de lokale pubs van Brighton voor wat vertier konden zorgen.
Bovendien hadden de heren een niet meteen spitsvondig dansje ingestudeerd. Dat begon met het vormen van een menselijke "T", ‘Shoulders at 90’ (tevens de titel van hun eerste plaat uit '21), waarna er enkele houterige, robotachtige bewegingen volgden. Alsof het nog niet bont genoeg was, werden ze aangekondigd door een kerel in badpak, die later de zanger van The Schizophonics bleek te zijn.
Op het einde van de set dook er trouwens een vrouw in een identiek flashy trainingspak op die een perfecte demonstratie van dat ‘Shoulders at 90’-dansje ten beste gaf: de drumster van The Schizophonics!
Beide groepen hadden een week samen getourd (dit was hun laatste avond samen) en hadden duidelijk flink verbroederd. Maar mijn scrupules werden al bij de eerste noten weggespoeld. Dit was uitermate aanstekelijke punk, voortgestuwd door de keys van zanger Jimi Dymond. Stuk voor stuk waren het knappe nummers die telkens konden bogen op een onweerstaanbare drive. Een overijverige recensent beschreef hen ooit als het Britse antwoord op de Ramones. Los van de compacte intensiteit van de nummers, hoorde ik eerlijk gezegd weinig overeenkomsten. Dit voelde zeker niet als een verheerlijking van old school punk, het deed me eerder denken aan The Hex Dispensers, dat fenomenale livebandje uit Austin, Texas.
Naast de eerder genoemde Jimi Dymond had Top Left Club nog een tweede en uitstekende zanger in huis, bassist Johnny Hart: wat voor een aangename afwisseling zorgde. Met verder Tim Cox op drums en MacDaddy op gitaar legde Top Left Club met een sterke set, die van de eerste tot de laatste seconde bleef boeien, de lat meteen hoog.
Maar dat bleek absoluut geen obstakel voor The Schizophonics uit San Diego. Vanaf het eerste nummer al, een zinderende, indringende versie van "Black to comm" van MC5 grepen ze me bij mijn nekvel. Een greep die niet meer gelost werd. Meteen werd mijn vrees ook bewaarheid dat dit podium te klein zou zijn voor Pat Beers. Hij breidde zijn territorium dan maar meteen uit tot het hele café, waar hij als een wervelwind tussen het volk zoefde.
Zijn podiumact, waarin hij om de haverklap in een spagaat dook, was duidelijk geïnspireerd op de shows van James Brown maar dan nog net iets duizelingwekkender.
Tijdens al die acrobatieën bleef hij gewoon door spelen en minstens de helft van de tijd deed hij dat enkel met de linkerhand hoog op de gitaarhals.
Dat de muziek daarbij nooit haperde mag een wonder heten. Als er dan toch een gaatje dreigde te vallen, werd dat moeiteloos dichtgereden door een onwrikbaar doordenderde ritmesectie. Die bestond uit zijn partner Lety Beers op drums en de eeuwig minzaam glimlachende Sarah Linton, ooit actief bij Death Valley Girls, op bas.
Achteraf hoorde ik iemand opmerken dat het muzikaal wat minder was, maar daar ben ik het absoluut mee oneens.
Toegegeven: de platen van The Schizophonics zijn geen must-haves, maar live steeg de groep hier onmiskenbaar boven zichzelf uit. Dit was elektrificerende protopunk, zoals die eind jaren '60 begin jaren '70 in Detroit zijn gloriedagen kende met groepen als The Stooges en MC5. Nummers die telkens vonkten en knalden, gedragen door een verbijsterende gitaar waarin de geest van Jimi Hendrix waarde.
Ik zag ze ooit op het Binic Folks Blues Festival en werd ook toen omver geblazen maar hier in dit kleine café kwamen The Schizophonics nog veel beter tot hun recht. Hier kon je ze voelen en werd je, samen met gelijkgestemde zielen waaronder Tina en Alek van The Glücks, meegezogen in een verpulverende maalstroom.
Niet zonder enig risico trouwens. Want toen Pat Beers met zijn gitaar en microfoonstandaard de smalle wenteltrap naar de toiletten beklom, raakte ik verstrikt in de wirwar van kabels die hij meesleepte. En toen riep Lety Beers plots "Uncle Bill", een vreemde snuiter die tot dan de hele tijd vooraan had staan toekijken, op het podium. Het bleek de semi-legendarische punkrock bluesman uit Los Angeles, Lightnin' Woodcock, te zijn, die er net een tour als gitarist van Bow Wow Wow (!) had opzitten. Hij mocht zijn duivels ontbinden op zijn gitaar tijdens "Riff Raff" van AC/DC, al moest dat het met wat minder tekst dan het origineel stellen.
Het was de ideale springplank naar een spetterende finale vol onvervalste rock-'n-roll in de stijl van Little Richard en Jerry Lee Lewis, waarin Pat Beers nog maar eens rollend en tollend in het publiek verdween.
Hoe Pat Beers deze razende set zonder kleerscheuren overleefde blijft een raadsel, maar dat dit één van de beste optredens van 2025 was, staat buiten kijf.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Bassist Stone Roses, Gary Mounfields, overleden
Gary 'Mani' Mounfield, bassist van de Britse band The Stone Roses, is op 63-jarige leeftijd overleden. Zijn broer maakte het overlijden donderdag bekend op sociale media. Mounfield speelde ook jarenlang bas in de band Primal Screa.
The Hives - Na dertig jaar nog altijd één brok energie!
Deze avond stond al héél lang aangestipt in onze agenda want dan konden we de koningen van de garagerock uit Zweden nog eens bekijken in Vorst. Het vijftal kwam langs om hun alweer zevende album ‘The Hives Forever Forever The Hives’ live voor te stellen.
We kennen ze als een uiterst energieke powerrockgroep, meestal uitgedost in zwart-witte maatpakken. Woensdag hadden ze er een kleine variant op gevonden door hun zwarte jassen aan hals, pols en zakken af te boorden met lichtgevende stroken die synchroon meegingen met de podiumbelichting. Erg fraai en origineel!
Het muzikale gedeelte bracht uiteraard wat we ervan mochten verwachten: enorme energieke powerrock ‘n roll aan 200 per uur die onze trommelvliezen en lijf deden daveren en tot het uiterste dreven.
Ze begonnen met één van hun nieuwe nummers “Enough is enough”; de rock’n’roll-bulldozer uit het Hoge Noorden was vertrokken in vijfde versnelling en hij zou anderhalf uur niet meer stilvallen!
Gierende, schreeuwende gitaren, staalharde ritmeslagen op drum en bas en een charismatische luidkeelse volksmenner aan de micro. Wat wil je nog meer …
De zanger Howlin’ Pelle Almqvist vuurde constant zowel zijn groep als het publiek met zijn luide rauwe stem aan om mee te zingen, klappen, zwaaien en dansen. Een aanstekelijke sound en show en muziek.
Het benedendeel van Vorst werd zowat gek en het duurde niet lang voor de eerste circlemoshpit ontstond. Wanneer Howlin’ tijdens het nummer “Tick Tick Boom” zich in het publiek mengde was de gekte compleet. Het leverde een ‘Thank you so much’ op van hem. Verschillende keren kondigde hij aan dat het volgende nummer het laatste was, omdat een mens niet meer aan kan, maar voor Brussel kon er nog altijd eentje bij …
Na vijf kwartier moest iedereen, zowel groep als publiek even op adem komen om daarna met de persoonlijke favoriet “Ligalize living” stampend en brullend de eindspurt in te zetten .
Na anderhalf uur stomende rock was het afgelopen. Helaas maar zowel voor het publiek als voor de groep was dit het hoogst fysiek haalbare.
Wat een zalige uitputtingsslag. Een minutenlange staande ovatie sloot het vijfsterren concert af! Zondermeer in het geheugen gebrand!
Playlist
Enough is enough , Walk Idiot Walk , Rigor Mortis Baby, Paint a picture, Main offender, Born a rebel, Stick up, Bogus Operandi, Hate to say I told you so, O.C.D.O.D, I’m alive, Here we go again, Countdown to shutdown, Come on! Tick Tick Boom.
Ligalize Living, Bigger hole to fill, The Hives Forever Forever The Hives
In het voorprogramma hadden ze het Amerikaanse Spiritual Cramp en het Britse Yard Act meegebracht.
Wegens het typische wisselvallige Belgische weer en de daarbij volgende files misten we de eerste band.
Yard Act gaf er om vijf na acht een flinke lap op. Ze stonden deze zomer al op Pukkelpop en konden daar zéér behoorlijk overtuigen! Ze speelden potige postpunk die het al talrijke publiek vlotjes meekreeg. De zanger Jams Smith was een spring in ’t veld slangenmens die zich letterlijk volledig smeet. Ook de rest van de groep was vurig enthousiast. Hun veertig minuten was een verdomd goede opwarmer voor wat nog komen moet … Goed gecast van The Hives!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Vincent Dufrane
Opening act 1 : Spiritual Cramp
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8861-spiritual-cramp-19-11-25?Itemid=0
Opening act 2 : Yard Act
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8862-yard-act-19-11-25?Itemid=0
The Hives
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8863-the-hives-19-11-25?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Dit was Crossing Border 2025 – 33ste editie!
Wat een week was het! Een uitverkochte 33e editie van Crossing Border met meer dan 130 artiesten uit vele windstreken op meerdere podia in Den Haag. Dank aan iedereen die erbij was. We delen graag een korte terugblik op het festival. We zien je graag volgend jaar van 3 t/m 8 november 2026!
www.crossingborder.nl
Live Nation event - Brad Williams
Tall Tales Tour
Op vrijdag 11 december 2026 in La Madeleine, Brussel
De Amerikaanse stand-up comedian Brad Williams komt voor het eerst naar België! Met zijn mix van persoonlijke verhalen en gedurfde observaties over fysieke beperkingen, relaties, seks en afkomst laat hij zien dat humor het krachtigste wapen is om met taboes om te gaan. Op vrijdag 11 december 2026 staat hij met de 'Tall Tales Tour' op het podium van La Madeleine in Brussel.
Brad Williams begon op jonge leeftijd met stand-up comedy en is sindsdien niet meer weg te denken uit talkshows zoals 'The Tonight Show' en 'Jimmy Kimmel Live'. Zijn specials 'Fun Size' en 'Daddy Issues' op Showtime en 'The Degenerates' op Netflix waren kijkcijferhits en kregen lovende reviews. Naast stand-up comedian is hij ook acteur en samen met vriend en medekomiek Adam Ray maakt hij de razendpopulaire podcast 'About Last Night'. Dankzij 'Mad Apple' werd Williams de eerste stand-up comedian die een 'Cirque du Soleil'-show headlinede in het dertigjarig bestaan van de shows. Brad Williams live is een overdonderende ervaring. Het is geen wonder dat wijlen Robin Williams hem omschreef als "Prozac with a head".
Tickets kosten €38,45 (inclusief servicekosten).
Brad Williams
The Official Brad Williams Comedy YouTube Channel. For Tour Dates Visit Brad's Website: https://BradWilliamsComedy.com Touring Comedian Brad Williams with Specials: Starfish
Tough Enough Festival 2025 - Van beheerste retro-rock naar op hol geslagen garage-rock
Tough Enough Festival 2025
Botanique (Orangerie, Museum & Rotonde)
Brussel
2025-11-15
Sam De Rijcke
Net als vorig jaar stond het Tough Enough Festival garant voor een dagje viriele retro-rock en onbesuisde garage-rock. Daarvoor werd een bont allegaartje verzameld aan jong geweld aangevuld met een stel ervaren rotten. Met één gezamenlijk doel: Rock’n’Roll!
Real farmer speelde een soort punk/garage-rock maar wist daar geen eigenheid of ziel in te leggen. Enige lichtpuntje aan deze band was de gitaar die bij momenten al eens lekker kon echoën, maar verder heren hadden de heren geen enkele noemenswaardige song meegebracht. Beetje zielig ook dat de zanger het publiek om een joint vroeg. Ook dat waren ze vergeten. Nederlanders, of wat had u gedacht?
Little Barrie is een zijproject van Primal Scream gitarist Barrie Cadogan, maar de onfortuinlijke band kijkt terug op een niet al te rooskleurige geschiedenis. Tussen 2005 en 2017 maakten ze 5 puike maar zwaar onderschatte albums, en in 2017 sloeg het noodlot toe met het plotse overlijden van drummer Virgil Howe (zoon van Yes gitarist Steve Howe).
Na het onheil gingen ze in 2020 samenwerken met drummer/producer Malcolm Catto die uit de jazzwereld kwam en medeoprichter is van de psychedelische jazzgroep The Heliocentrics. Met de komst van Catto werd de sound meer atmosferisch, groovy en jazzy, getuige de albums ‘Quatermass Seven’ en recent nog ‘Electric War’.
Little Barrie & Malcolm Catto zorgden voor een heerlijk groovy concertje met bijzonder smaakvolle gitaartoetsen van Cadogan, klasrijke drumroffels van Malcolm Catto en warme bastinten van Lewis Wharton.
Er hing de ganse tijd een jazzsfeertje met een Britpop randje in de lucht en dit smaakte absoluut naar meer, maar na 40 minuutjes moest de band er omwille van het strakke tijdschema al mee ophouden. Absoluut voor herhaling vatbaar, maar dan een full concert graag.
The Experimental Tropic Bluesband is een Luiks trio die al een tijdje meedraait in het circuit maar buiten Wallonië nooit hoge toppen heeft gescheerd. Destijds werden ze nogal kort door de bocht omschreven als de Waalse Jon Spencer Blues Explosion, en daar zal hun gedrevenheid op het podium wel voor veel tussen gezeten hebben.
Vandaag merkten wij dat deze band inderdaad enorm levendig en energiek uit de hoek kon komen en best wel een paar stomende songs in het munitie-arsenaal had, maar aan de andere kant de bal ook wel eens volledig mis kon slaan. Het trio verloor zichzelf bij momenten te veel in oeverloos gepruts met allerlei ongepaste en geforceerde elektronica, gepiep en geknars, een euvel dat ook te vaak voorkomt op het nieuwe album ‘Loverdose’, een plaatje dat daardoor best te mijden is.
De afsluitende Cramps cover “Garbage Man” bleek zelfs een complete afgang. Wat ze zelf aankondigden als een hommage werd uiteindelijk een blamage.
De mooie verschijning en voormalige Purson zangeres Rosalie Cunningham was hier misschien één van de buitenbeentjes op het Tough Enough Festival. De ranke deerne dompelde zich met haar gevolg in vervlogen seventies rock, southern-rock en prog-rock met een folky inslag (inclusief een Jethro Tull achtige dwarsfluitsolo).
Maar die formule werkte bijzonder wel. Haar songs kwamen een stuk steviger uit de hoek dan op haar platen, en dat was vooral te danken aan een veelzijdige band die bij momenten verduiveld stevig uit de hoek kwam, alsof ze hier op Desertfest stonden te spelen. Maar Woodstock was ook een optie, want met dit concertje ging het alle kanten uit, vooral als men net zoals de gitarist een roze bril had opgezet.
De prijs voor de wildste entertainer was met voorsprong weggelegd voor Pat Beers, zanger/gitarist van de wervelende Schizophonics. Als een ontketende slingeraap met ADHD rolde en holde hij over en naast het podium en bleef hij ondertussen de meest felle uithalen uit zijn gitaar afvuren. De band zorgde voor een uiterst onstuimige set met soulvolle garagerock en uit de bocht vliegende hardrock. Een mens zou zo zeggen ‘The MC5 is very much alive and they are now called The Schizophonics’.
En er zat nog zoveel meer in die act, de soul van een jonge James Brown, de intensiteit van Jimi Hendrix, het molenwieken van Pete Townshend en de elektriciteit van Jon Spencer. En zelfs AC/DC passeerde de revue, want op het einde werd er een kleurrijke ouwe punker als gastmuzikant bij geroepen om er samen een razend “Riff Raff” door te jagen.
De volledige set van Schizophonics was even stormachtig als geweldig, deze gaan we niet snel vergeten.
Weinig volk voor The Wytches. Etenstijd waarschijnlijk. De jonge garagerockers trokken er zich weinig van aan en scheurden hevig door. Tikkeltje shoegaze, snuifje Nirvana, veel feedback en tegen elkaar aanschurkende gitaren. De kerels serveerden, met een splinternieuw album ‘Talking Machine’ onder de arm, een stel wilde garage-rocksongs afgewisseld met een paar slepende monstertjes waar al eens een fijngevoelig gitaartje was ingeslopen. Sterke set, alleen jammer van de magere opkomst.
Geen idee of de iconische garagerocker Jon Spencer de show van Schizophonics heeft gezien, maar hij zou hier fel zijn tenen mogen uitkuisen om die razende act van één van zijn volgelingen te overtreffen. Maar een ouwe rot als Jon Spencer moet je het vak niet leren, die deed zijn eigen ding zoals ie dat al jaren doet, en er zat hoegenaamd nog geen sleet op. Met een rock’n’roll show die stijf stond van de adrenaline en elektrische spanning had hij in geen tijd de volledige zaal in zijn achterzak.
Zoals we van hem gewoon zijn reeg Spencer de energieke songs en splijtende riffs aan elkaar. Daarbij werd hij alweer geruggesteund door de ritmesectie van het heetgebakerde punkgroepje The Bobby Lees, met wie hij in 2024 het geweldige plaatje ‘Sick of Being Sick’ inblikte, jonge gasten die tonnen vuur in zich droegen en zo hun 60-jarige nieuwe baasje ook jong wisten te houden.
Tussen een karrevracht aan songs uit ‘Sick Of Being Sick’ ontwarden we ook hoogst explosieve versies van “Identify”, “I Got the Hits”, “2Kindsalove” en natuurlijk “Bellbotttoms”. Allemaal uiterst hitsig en opwindend. Vintage Jon Spencer.
In de sfeervolle Rotonde was het aan de Amerikaanse meidengroep The Darts om het festival af te sluiten met een potje compromisloze garage-rock die voortgedreven werd op een hitsig orgeltje en okselfrisse surfgitaartjes. Niks nieuws onder de zon, maar wel dikke fun met lekker rollende songs als “Revolution”, “Get Spooky”, “Underground”, “Liar” en een smerige garageversie van de Lou Reed classic “Vicious”.
Een aardige afsluiter van een geslaagd dagje potige en pretentieloze rock’n’roll.
Organisatie: Botanique, Brussel
Derek And The Dirt - De opvolging is verzekerd
Derek And the Dirt + Ciska Ciska + Vito
Het was een opmerkelijke affiche, die Popallure opgezet had: Derek And The Dirt nog eens in de Racing in Gavere, vroeger de tweede thuisbasis van deze Gentse rockband, en dan nog met Derek’s zoon Vito en dochter Ciska als supports.
De Racing was dan ook mooi volgelopen voor deze unieke concertavond.
Het is niet voor het eerst dat Derek het podium deelt met zijn nageslacht, maar misschien wel de eerste keer dat het zo formeel, zo groots opgezet en vooraf aangekondigd gebeurde. Zoon Vito (***) mocht aftrappen. Met zijn band en solo bouwt hij sinds 2018 aan een mooi oeuvre. Met de naar hem genoemde indierockband Vito liet hij zich opmerken in wedstrijden voor jong talent, leverde hij al een reeks puike singles en andere releases af en versierde hij een contract bij het Nederlandse label Excelsior Recordings. Dit jaar was er onder meer de single “What’s New” die op deze site een lovende review kreeg.
Als support voor het ‘familiefeest’ in Gavere kiest Vito voor een akoestisch soloconcert met uitsluitend nieuwe nummers die hij de voorbije maanden schreef en aan het opnemen is. Een paar daarvan zijn nog niet helemaal afgewerkt en hij heeft ze ook niet allemaal al goed in de vingers.
Al bij het tweede nummer moet hij midden een nummer stoppen en herbeginnen, maar dan met een schriftje met de voorlopige songteksten aan zijn voeten. Voor het publiek is het allemaal geen probleem.
De Derek-fans zoeken in Vito naar gelijkenissen in stemtimbre en songschrijven, maar deze jongeman zoekt vooral zijn eigen weg. Dat ‘pa Derek’ soms al eens op de tweede plaats komt, blijkt ook Vito’s teksten: ‘Mamma, take us in your arms and save us’. Als hij als soloperformer zijn ziel blootlegt op het podium, lijkt hij wat kwetsbaar en introvert, maar het talent om een pakkende, authentieke song te schrijven, dat is alvast met de genen doorgegeven.
Zijn zus Ciska stapte met veel meer zelfvertrouwen het podium van de Racing op met haar band Ciska Ciska (****). Om de tagline van wijlen Willy Willy te parafraseren: a girl so nice they had to name her twice.
iska is al jaren bezig met muziek maar bracht pas dit jaar haar debuutsingle “Biotope” uit bij MayWay Records (Meltheads, Lézard, Crackups, …). Dat leverde haar meteen enkele mooie podiumplekken op, onder meer op het Best Kept Secret Festival en op Pukkelpop. Naar Gavere rijden met haar band voelde zaterdag bijzonder aan, want dit was voor haar het dorp waar haar oma woonde.
Als band schippert Ciska Ciska tussen indiepop (“Angel”, “Sweet Sixteen”) en soms stevige rock (“Trust You”, “Utopia”). “Brother” gaat over Vito en hij staat enthousiast te supporteren op de eerste rij voor het podium. Hoewel ze als jonge artieste al heel matuur op het podium staat zijn er toch momenten dat Ciska haar leeftijd niet kan verstoppen. Bijvoorbeeld als ze toegeeft dat het haar nog niet lukt om tussen twee nummers haar gitaar bij te stemmen en een leuke bindtekst te verzinnen. De rockende songs blijven het langste hangen in het geheugen, vooral dan de zinderende finale met “Indoctrinate Me”. Dat nummer start als een genadeloze mantra met donderende mokerslagen om dan ergens uit te komen bij PJ Harvey. Dit is een artieste waar we zeker nog van zullen horen.
Vervolgens waren we toe aan de hoofdschotel. De Gentse rockband Derek And The Dirt (****) bestaat meer dan 35 jaar, wel met een ruime pauze. Sinds de reünie in 2017 verschenen al twee albums: ‘All Todays Words’ in 2018 en ‘Faster’ in 2024. Dat laatste album vormde de rode draad doorheen het concert in Gavere, met mooie versies van onder meer titeltrack “Faster”, “Act Of Love”, “Deep Purple Is My Heart” en “Living In A Song”.
Het openingsnummer was “Massa”, de track met Vito als producer. Geen enkel nummer van ‘All Todays Words’ of van ‘Insanity’ in de set, maar wel veel klassiekers van vóór de split: “Run”, “Sally Mitchum” en “Rosie”. “Talking To God” zit opnieuw in de set, maar Pim’s intro klonk in Gavere misschien wat roestig. We hadden deze song graag ingeruild voor een “Marlene” of “Live To Ride”, maar zo zal iedereen wel zijn eigen voorkeuren of goede herinneringen hebben. Voor het overige geen klachten over The Dirt. De band speelde met de allure van de grote dagen.
Over “Simenon Girl”, nog zo’n Belpop-klassieker, vertelt Derek wat de eigenlijke aanleiding was voor de song, die we tot dan altijd als een heel klassieke liefdesverklaring ervaren hadden. In 1982 werkte Derek op een kantoor in Brussel en zijn chef keek vanuit zijn hoge kantoor met een sterrenkijker naar de prostituees die enkele straten verder achter het raam op klanten wachtten. Eén daarvan doodde de tijd met het lezen van boeken van Georges Simenon.
In de reguliere set zat – eindelijk, volgens Derek – één cover en dat was “Things Have Changed”, een wat minder bekende song van Bob Dylan, waarvoor Vito spontaan de backings kwam meezingen.
Het publiek reageerde enthousiast op zowel het nieuwe en het oude werk en Vito en Ciska zorgden voor heel wat dynamiek op de eerste rijen voor het podium.
De finale was voorbehouden voor doorbraakhit “Oh By The Way” in een versie met nog meer blues dan het origineel en daarna volgde de extatische ontlading met “Love’s Exaltation”.
De toegift was een cover van Patti Smith’s “Dancing Barefoot”. Het lievelingsnummer van de moeder van Derek’s kroost en Vito, Ciska en nog een andere dochter kwamen dan ook enthousiast meezingen en dansen op het podium.
De enige die – al de hele avond overigens – ‘barefoot’ aan het ‘dansen’ was, was dan wel Derek zelf.
Met “Lost On The Road”, een nummer neergepend na het lezen van de originele versie van Jack Kerouac’s On The Road, is er van Derek And The Dirt zopas alweer een nieuwe single verschenen.
Hoewel voor Derek de opvolging alvast verzekerd is, is de most dirty rockband van Gent nog niet uitgeteld.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Derek and the dirt
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8851-derek-and-the-dirt-15-11-2025?Itemid=0
Ciska Ciska
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8853-ciska-ciska-15-11-202255?Itemid=0
Vito
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8852-vito-15-11-2025?Itemid=0
INFOS
https://musiczine.net/index.php/nl/item/97352-what-s-new-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/98857-biotope-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/95735-faster
https://musiczine.net/index.php/nl/item/66380-derek-the-dirt-speelt-weer-voor-uitverkochte-zalen
Organisatie: Popallure
Fifty Lab Music Festival 2025 - Met een vinger op de pols naar de toekomst toe
Fifty Lab Music Festival 2025
Alle zalen
Brussel
2025-11-12 t-m 2025-11-14
Erik Vandamme
Eén van de tradities die we maar al te graag in traditie houden is het Fifty Lab Music Festival. Hier verkennen we de Brusselse straten op zoek naar onontgonnen parels , rondom de BourseBeurs, Beursschouwburg en de Ancienne Belgique. Met een vinger op de pols naar de toekomst toe. Drie avonden, waar eigenlijk overal wel iets te beleven viel. Keuzes maken hoort er jammer genoeg bij, en dan mis je soms de nieuwste hype of ontdek je net die ene artiest die een onuitwisbare indruk nalaat ..
Een overzicht
dag 1 – woensdag 12 november 2025
Innocent - AB Club - De soulvolle stem van Innocent (****) deed ons zweven naar weemoedige oorden. Samen met twee andere leden, deed hij zijn uiterste best om met zijn warme, doorleefde stem iedereen te raken. Helaas het geroezemoes was een storende factor. Hij probeerde de aandacht naar zich toe te trekken met enkele verhalen die diep konden raken. Vooral de song “Sober” was er eentje die kippenvel bezorgde, een song die ging over de meest donkere tijd in zijn leven, waaronder het verlies van zijn beste vriend, en hoe ermee om te gaan. En toch klonk die melancho muziek aanstekelijk, goed genoeg om even los gekoppeld te zijn van de realiteit.
Salvia - Beursschouwburg - Café -. Rond acht uur stond Salvia (*****) geprogrammeerd, die we nog deze zomer ontdekten op Great Gigs in the Park, Sint-Niklaas als support van Fischer Z. "De bruisende stem van Nicole, haar wulpse danspasjes, de instrumentale weerhaakjes, de energie en het dromerig donker kantje sieren. Het spreekt tot de verbeelding", schreven we over haar optreden.
In de Beursschouwburg deed ze een jong publiek eveneens naar adem happen. Energetisch klonk het met haar zwoele , hypnotiserende vocals en bezwerende danspasjes. Samen met haar muzikanten staat ze sterk te spelen. Een hoogtepunt was Iggy’s klassieker “I wanna Be Your dog”, die ze door wulpse capriolen volledig naar haar hand zet. We kregen hier een verbluffende set van een artieste die generaties verbindt, bijna een nieuwe Sylvie Kreusch …die gewoonweg zichzelf blijft! Puik werk van deze dame.
4nouki - BourseBeurs – Basement - De mooiste pareltjes zaten duidelijk in het begin van de avond. De BourseBeurs zou trouwens onze 'place to be worden'. In de Basement stage stond een artieste die op theatrale wijze intrigeerde. 4nouki (*****) dartelt als een sprookjesprinses over het podium, en biedt je een mooie spooky wereld aan waarin we zowel elfjes als demonische boswezens zien. In een golvende beweging voert ze de spanning op, en verkent ze zelfs een intiemer pad, tot je compleet zen geworden bent. Met een zit-in waarna waarbij iedereen ging hurken en terug recht sprong, nam ze haar publiekzinnenprikkelend in.
Florence Sinclair - BourseBeurs – Agora - Vlak naast Basement was er de Agora stage, met o.m. Florence Sinclair (***1/2). Ze wordt omschreven als één van de meest mysterieuze producers van het moment, met een mix van ambient en grime, gehuld in het donker , laat Florence Sinclair amper een glimp zien en horen van wie ze echt zijn. Heel bewust zelfs. Half rap, half gezongen spugen ze hun gal uit, en zorgen voor een mysterieus aula . Hun experimentele hip hop klonk af en toe een beetje teveel van hetzelfde , maar was wel de moeite.
Kaba & Hyas - Beursschouwburg – Café - We zakten af naar het duo Kaba & Hyas (****) die zorgden voor een wervelend feestje, met een hoek af. Puur muzikaal zit het duo ergens tussen hip hop, elektronische muziek en UK Garage. Op gedreven wijze nemen ze, met hulp van een DJ aan de knopjes, het café compleet in. Ze gaan het publiek zelfs letterlijk opzoeken. Kaba & Hyas klinken energiek, groovy, dansbaar, met een vleugje humor. .
Zéphir - BourseBeurs – Basement - Zéphir (****) is een Frans-Belgische artiest die bekend staat om zijn mix van rap, pop en elektronische ritmes. Na zijn start onder de naam Gimme Pizza lanceerde hij zijn soloproject Zéphir. Zijn debuutalbum ‘Clyde’ (2023) werd geprezen om zijn groovy sound. Voor een Brussels publiek, die wel houdt van Franse weerhaakjes, speelde de man een thuismatch. Hij moest dan ook weinig moeite doen om iedereen te ontroeren en mee te krijgen in zijn muzikaal verhaal. Hij wist z’n groovy ritmes te mengen met Franse Chanson , in een leuk , fris, sprankelend karakter.
Boko Yout - BourseBeurs – Agora - Boko Yout (*****) wordt geprezen om zijn wervelende live shows, die de grenzen durft te verleggen. Hij wist ons te overtuigen. Hij raakte meteen met z’n muzikanten die een ondoordringbare muur van geluid optrokken. De beweeglijke frontman Paul Adamah trok de aandacht helemaal naar zich toe. Zijn doorleefde vocals overweldigden. Zelf stond hij al na enkele nummers met ontblote bast op het podium, en ging de zaal tot helemaal achteraan verkennen. Sterke set dus met een positieve boodschap van vriendschap en eensgezindheid.
Voor ons ook de perfecte afsluiter van een eerste boeiende avond, Fifty Lab Music Festival 2025.
dag 2 - donderdag 13 november 2025
De rode draad doorheen de tweede festival dag waren de vocals als muziekinstrument en alles uiteenlopend die ermee verbonden was …
Lola Moxom - BourseBeurs – Agora - We begonnen met een veelbelovende singer-songwriter, met name de jonge, amper 19 jarige, Lola Moxom (****) stond, enkel met laptop en helemaal alleen gezeten op een stoel, wat onwennig op het podium. Haar prachtige doorleefde, kristalheldere stem intrigeerde. Er stond nog niet veel volk in de zaal, maar de zeemzoetige aanpak betoverde. Er zijn nog groeimogelijkheden als het vervangen van de laptop door echte muzikant die haar mooie stem kunnen begeleiden. Een performster om in het oog te houden.
Billie - Beursschouwburg – Café - Ze speelt al piano sinds haar zesde en werd grootgebracht met Cocteau Twins, The Velvet Underground en Joy Division. Haar inspiratie van Franse artiesten haalt ze bij France Gall en Françoise Hardy. Een mix van aanstekelijke rock en Franse tederheid hoorden we van de 22 jarige Franse zangeres Billie (*****) die ons diep wist te raken. Ze dartelt als een diva over het podium, en dompelt iedereen onder in een gezellige kinderlijke zachtmoedigheid. Ze is omringd door haar muzikanten, die ze met even veel liefde omarmt. Ze is een charismatische entertainster. Een deugddoende weemoedige gelukzaligheid daalt over ons neer. De jonge dame wist onbs te verbazen.
Wamen - AB club - De Frans-Kameroense artieste Wamen (*****) balanceert in een zeer goed vol gelopen AB club tussen R&B en pop. Ze brengt nogal wat emoties in haar set, en zorgt met haar zalvende stem voor een warm deken tegen duistere gedachten. Haar songs klinken toegankelijk en je kan ze zelfs makkelijk mee neuriën. Wamen heeft een dosis charisma en bespeelt haar publiek met een flair van een R&B artieste die al meer dan twintig jaar op het podium staat.
Vocaal breed en sterk overtuigend door de oprechte ontroering. Ze weet ons te raken. Een diep innerlijk genot en weemoedigheid waait over ons heen.
Ze is ook omringd door een puike band, die haar op speelse, gedurfde wijze aanvoelt. Dame met groeipotentieel.
Santamarea - Beursschouwburg – Café - Santamarea (****) (Palermo) deed ons een beetje denken aan Florence & The Machine met haar lange kleed, zwevende stem, de kenmerkende danspasjes en een theatrale act. Haar warme , indringende heldere stem is even bepalend.
De sound klinkt fijnzinnig, aanstekelijk, Zuiders, donker en filmisch. Er is ook een rauw, mysterieus kantje te horen.
Een veelzijdig geheel dus dit concert. Haar debuut album verschijnt in januari 2026. Interessant alvast.
Idyl - BourseBeurs – Basement – Hier is het Franse Chanson in een popkleedje gestopt. De fluwelen stem van de zangeres van Idyl ontroerde. Een goed gevulde zaal was te vinden voor haar integere, zachtmoedige, groovy sound. Puik werk.
Quinton Barnes & Black Noise Ensemble - BourseBeurs – Agora - Quinton Barnes & Black Noise Ensemble (***1/2), de naam alleen al klinkt veelbelovend én Quinton Barnes zelf is een onvermoeibaar ambitieuze artiest uit Montreal, die de grenzen van de Canadese muziekscene verkent.
Sinds 2018 heeft hij een uniek geluid ontwikkeld door zijn eigen werk te schrijven, rappen, zingen, produceren, mixen en masteren in een productieve discografie. Geen makkelijke, hapklare muziek bij dit gezelschap, maar een boeiend avontuurlijk geluid. Wat een sonisch klanken spectrum, evenwel niet evident …
Swordes - BourseBeurs – Basement - Gehuld in een donkere walm en geheimzinnigheid komen we bij Swordes (****), die de duisternis doet aanvoelen als een warm deken tegen de meest donkere gedachten. Een adembenemende performance kregen we. De Basement stond overvol.
We geven ook mee dat Godson iets verderop stond te spelen, die voor het publiek even interessant was.
Het mysterieuze paadje van Swordes bracht ons in een nachtelijke roes. Een sterke, overtuigende afsluiter van dag twee …
dag 3 - vrijdag 14 november 2025
Op de derde avond Fifty Lab Music Festival besloten we het wat kalmer aan te doen. Deze avond stond dan ook geheel in het teken van het concert van Helena Casella, een Belgisch-Braziliaanse componiste en zangeres. In haar muziek verkent ze verschillende genres als R&B, neo-soul, hiphop, moderne jazz en Braziliaanse ritmes. Ze verwerkt deze invloeden op haar eigen manier. Een correcte afsluiter van drie magische avonden in de Brusselse straten rond de Beurs/AB en Beursschouwburg …
Julien Fillion - Beursschouwburg – Café – De jazzsound krijgt van Julien Fillion (*****) een eigenzinnige touch. Hij is een saxofonist die doorheen de zaal wandelt , terwijl sax klanken over de hoofden van de aanwezigen waait. De toon is gezet van een alternatief concert. Een veelkleurige improvisatie. Verder zien we twee drummers naast elkaar zitten en worden de gitaren omgord. Zij zijn de bron van wat er allemaal gebeurt. Iedereen wordt aangepord, speels klinkt het en de grenzen worden verlegd. Een instrumentale chaos volgt, maar eentje die niet ontaardt in een brij. De muzikale weerhaakjes sieren. Prikkels uitdelen, het opwerken naar een onaardse climax en de grenzen verleggen is wat Julien Fillion voortdurend doet. Wat een jazzy rollarcoaster.
Nena Planeta - BourseBeurs – Agro - Het plan was om naar de AB af te zakken voor Oreglo die blijkbaar een uurtje later zou spelen, dus besloten we eerst naar BourseBeurs te gaan om Nena Planeta (****) aan het werk te zien. Soul en hip hop staan hier voorop. De rapster/ violiste uit Brussel begon haar muziek te ontwikkelen bij een groove jam-sessies in de stad. Ze maakt incisieve rapmuziek over neo-boombap-instrumentals, met invloeden uit de jazzrap.
Ze heeft onlangs een single, "Sneaky," uitgebracht. De set klonk als een warme gloed. De onderliggende boodschap klonk op die manier niet echt rauw. Ze troont je zachtmoedig naar haar bonte wereld en toont je ook de minder mooie kantjes in haar verhalen. Maar er valt intense vreugde te bespeuren. Wat een uiteenlopende emoties van deze diva met soulvolle stem, een ware ontdekking binnen de Brusselse rap scene, zonder meer.
Yirji - BourseBeurs – Basement - We bleven nog even hangen in de BourseBeurs. Geen Erika Rein op het podium blijkbaar, wel een zekere Yirji (****) die dat soulvolle van de vorige artieste op eigenzinnige wijze verder zet. "Van film tot muziek, via zijn studies in toneelschrijven, verweeft hij uiteenlopende inspiratiebronnen in kleurrijke nummers - soms uitbundig, soms uitgesproken melancholisch", lezen we. De man vuurt aanstekelijke songs op de overvolle Basement stage af, en blijkt ook een entertainer die verdomd goed weet hoe hij zijn publiek moet bespelen. 'Rap/hip hop met een hart' schreven we.
We waren sterk onder de indruk toen er nog een zangeres bijkwam, naar het eind van de set. Yirji klonk warm, eerlijk, maw rap/hiphop die we onthouden.
Helena Cassella - Beursschouwburg – Café – De absolute hoofd act van deze drie avonden vonden we in de Beursschouwburg Café. Helena Cassella (*****) wist de verwachtingen in te lossen. Samen met haar muzikanten gaf ze muzikaal een warm antwoord. Haar muziek is geen eenvoudigheid, maar de Braziliaanse invloeden sijpelen voortdurend door. Verder een zonnige uitstraling en haar intrigerende vocals.
Ontroering, tederheid en groove, dynamiek gingen hand in hand, in die Zuid-Amerikaanse sound, soul en jazz. Het klonk allemaal heel beminnelijk.
Haar debuut 'Pit of Impressions' is er alvast eentje om te koesteren. Ze deed iedereen naar adem happen en liet ook ons achter met een warm gevoel vanbinnen.
Het plan was nog om het fenomeen Maïcee in de AB club aan hetwerk te zien. Maar er was geen doorkomen meer aan, het publiek stond tot buiten.
Dit was een warm omarmende driedaagse trip, met een vinger op de pols naar de toekomst toe.
Tot volgend jaar alvast!
Organisatie: Fifty Lab
Helldorado 2025, Klokgebouw, Eindhoven op 15 november 2025 – Pics
20 bands op 3 podia - Zesde editie van de roemruchte internationale rock’n’-roll hoogmis HELLDORADO, die plaatsvindt op zaterdag 15 november 2025 in het Klokgebouw
Even meegeven
De setlist van Hatebreed is opgebouwd uit nummers van de albums 'Perseverance' (uit 2002) en 'The Rise of Brutality' (2003), plus hits.
Life Of Agony neemt ons dan weer mee terug naar het jaar 1995, toen de New Yorkers het geweldige album 'Ugly' uitbrachten dat ze in het Klokgebouw integraal zullen spelen.
Ook Ramones Alive (NL) duikt in het verleden: deze 'allstar band' is een meer dan waardig eerbetoon bestaande uit vier "heavy" titanen (te weten PPSR-drummer Bart; Legion Of The Damned-bassist Harold; gitarist Oeds van Iron Jinn en Heideroosje Marco), die de indrukwekkende erfenis van de in 1974 opgerichte Ramones levend houden door hun klassiekers net zo enthousiast live te spelen als Joey, Johnny, Tommy en Dee Dee zelf deden in hun begindagen.
BANDS: Asphyx, Bildtstar, Bug, Dikke Dennis & de Røckers, Hatebreed (Perseverance / The Rise of Brutality + hits), Life Of Agony (30 Years of Ugly), Mantar, Modder, My Diligence, Ramones Alive, Reach, Peter Pan Speedrock, Sacred Reich, Savage Beat, Silly Goose, Stoned Jesus, Tarmac, The Turbo A.C.'s, Turbonegro, Uncle Acid and the Deadbeats, Pauzemuziekskes door DJ Fleddy Melculy
(bron: Helldorado)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8815-helldorado-2025?Itemid=0
Org: Helldorado
House Of Entertainment news – Rockmusical ‘Evita’ viert gouden jubileum in Antwerpen
50 jaar na de muziek – 30 jaar na de film: Rockmusical Evita viert gouden jubileum in Antwerpen, 13 t.e.m. 15 november 2026 – Stadsschouwburg Antwerpen
In 2026 is het precies 50 jaar geleden dat de dubbel-lp van de rockopera Evita van Tim Rice en Andrew Lloyd Webber uitkwam, met daarop natuurlijk Don’t Cry For Me Argentina, het nummer dat in één klap een wereldhit werd (1977) en een onsterfelijke status kreeg door de uitvoering van Madonna in de filmversie van Evita (1996). Om dit gouden – zelfs dubbele - jubileum te vieren presenteren Albert Verlinde Theater & Huub van den Heuvel i.s.m. House of Entertainment vanaf november 2026 een unieke muzikale uitvoering van de legendarische rockmusical in Vlaanderen en Nederland. Evita – 50 jaar wordt slechts veertig keer uitgevoerd en dat zoals het bedoeld is: in het Engels, met een groot dertigkoppig orkest, een koor en de beste musicalsolisten. De eerste namen van de cast die al bekendgemaakt worden zijn de Nederlandse nachtegaal Vajèn van den Bosch (Eva Perón) en Milan van Waardenburg (Ché). De jubileumtour Evita – 50 jaar speelt van 13 t.e.m. 15 november 2026 in Stadsschouwburg Antwerpen, begint op 18 november 2026 in Koninklijk Theater Carré in Amsterdam en is tot begin januari 2027 te zien en te horen in een select aantal Nederlandse theaters.
Evita: 50 jaar na de muziek - 30 jaar na de film
2026 markeert niet alleen het 50-jarig jubileum van de muziek, maar het is ook exact 30 jaar na de release van de iconische filmversie van Evita met Madonna (Eva Perón) en Antonio Banderas (Ché). De originele rockopera, het hoogtepunt van de samenwerking tussen Andrew Lloyd Webber en Tim Rice, verscheen oorspronkelijk in 1976 als een dubbel-lp en beleefde in 1978 haar wereldpremière in Londen, gevolgd door Broadway een jaar later. Sindsdien is Evita wereldwijd een klassieker en verdwijnt de voorstelling nauwelijks van de internationale podia. Met prachtige nummers zoals Don’t Cry for Me Argentina, dat in 1977 een wereldhit werd en later door Madonna een onsterfelijke status kreeg in de filmversie van 1996, blijft de rockmusical generaties fascineren. Dankzij het boeiende onderwerp, de scherpzinnige teksten en de meeslepende muziek heeft Evita haar kracht en relevantie tot op de dag van vandaag behouden.
“Evita is een mijlpaal in de musicalgeschiedenis. Vijftig jaar na de eerste lp brengen we dit meesterwerk terug zoals het ooit bedoeld was: groots, meeslepend en in het Engels.”
- producent Albert Verlinde -
Eva Perón: haar verhaal
Eva Perón; door het Argentijnse volk aanbeden als een heilige, maar verguisd door de rijken en het leger. Vanuit een eenvoudig dorpje op de Argentijnse pampa’s droomt Eva van een leven vol glans en erkenning. In een kort, maar buitengewoon turbulent bestaan weet ze zich op te werken tot de machtigste vrouw van haar tijd: First Lady aan de zijde van Juan Perón. Terwijl ze zich onvermoeibaar inzet voor de armen en zieken, blijft ze een controversiële en complexe figuur, gedreven door ambitie, idealisme en liefde. Ondanks kritiek op haar luxueuze levensstijl en de internationale perceptie van de Pérons als machtige dictators, blijft Evita een figuur van passie, invloed en verzet. Op slechts 33-jarige leeftijd stierf Evita aan de gevolgen van baarmoederhalskanker, maar haar mythe bleek onsterfelijk…
Deze jubileumtournee telt slechts veertig exclusieve voorstellingen. De Belgische première vindt plaats op vrijdag 13 november 2026 in Stadsschouwburg Antwerpen, waar Evita – 50 jaar te zien is tot en met 15 november 2026. Daarna verhuist de productie naar het Koninklijk Theater Carré in Amsterdam (vanaf 18 november 2026) en toert ze tot begin januari 2027 langs een select aantal Nederlandse theaters.
Tickets & info: www.evita50.eu
House Of Entertainment news - Jan Smit kondigt in uitzinnige AFAS Dome nieuwe jubileumtournee ‘Jan Smit - 30 jaar in Vlaanderen’ aan
27 november 2026 – Soeverein, Lommel
28 november 2026 – Oktoberhallen, Wieze
5 december 2026 – Schiervelde, Roeselare
Het dak ging er volledig af gisteren bij het concert van Jan Smit in de Antwerpse AFAS Dome. Samen met gastzangers Christoff, Gert & James, Hannah Mae en Tino Martin vierde hij zijn aankomende 40ste verjaardag (31 december) in stijl. Het laaiend enthousiaste publiek trakteerde de Volendamse ster op meerdere staande ovaties en polonaises, wat resulteerde in een uitbundig meezingfeest van begin tot einde. Als kers op de taart kondigde de zanger in primeur zijn nieuwe concerttour voor 2026 aan. Exact 30 jaar nadat Vlaanderen voor het eerst kennismaakte met Jan - toen nog 'Jantje' - Smit door de duetsingle ‘Mama’ (met Carola Smit van BZN), zakken Jan en zijn vertrouwde Marcel Fisser Band in het najaar van 2026 opnieuw af naar hun geliefde zuiderburen. Onder de noemer ‘Jan Smit - 30 jaar in Vlaanderen’ concerteert Jan in de Soeverein in Lommel (27 november 2026), de Oktoberhallen in Wieze (28 november 2026) en evenementenhal Schiervelde in Roeselare (5 december 2026).
Tickets en info zijn te vinden op www.jansmit30.be
AFAS Dome - 15 november 2025
Gisterenavond had Jan Smit meerdere redenen om feest te vieren: een uitzinnige menigte in een lekker volle AFAS Dome, zijn aankomende 40ste verjaardag op 31 december - die meteen met dit vervroegd verjaardagsfeest werd gevierd - én in primeur de aankondiging van zijn nieuwe concerttour in Vlaanderen voor 2026. Alle grote hits en meezingers passeerden de revue, maar ook intieme songs en nieuwe nummers kregen hun plek. De sympathieke zanger stond er echter niet alleen voor. Samen met de Marcel Fisser Band bracht hij ook een reeks verrassende duetten met verschillende gastzangers. Zo zong hij 'Wat Wil Je Van Mij' met Hannah Mae, 'Je Naam In De Sterren' met Tino Martin, 'Vrienden Voor Het Leven' met Christoff en 'Altijd' met Gert & James. Bovendien kreeg elke gastzanger de kans om een eigen nummer op het podium van de Antwerpse arena te brengen.
Net als tijdens zijn eerste twee doortochten in de Antwerpse concerttempel, was ook dit 3de concert voor Jan Smit onvergetelijk: “Ik heb van de eerste tot de laatste minuut genoten van dit optreden. Als artiest blijft een optreden in de AFAS Dome een unieke ervaring. Ik ben blij dat ik dit opnieuw mocht delen met het talrijke publiek, de band, mijn collega-artiesten én de mensen die ik graag zie”, zei Jan Smit na afloop van het ruim twee en half uur durende concert.
Kleine jongens worden groot - Jan Smit 30 jaar in Vlaanderen
in 2026 zal het exact 30 jaar geleden zijn dat Vlaanderen voor het eerst kennismaakte met Jan Smit - toen nog 'Jantje Smit'. Als tienjarige knul zong Jan al bij het Volendammer jongenskoor 'De Zangertjes van Volendam'. Zijn talent werd snel opgemerkt toen de Volendamse band BZN een duet wilde opnemen met jong lokaal talent en zangeres Carola Smit. Het resultaat, de single ‘Mama’, sloeg in als een bom en A star was born! Niet veel later, in 1997, volgde zijn grote doorbraak met 'Ik zing dit lied voor jou alleen', die zowel in Nederland als later in Vlaanderen moeiteloos de nummer 1-positie in de hitparades bereikte.
Wie graag samen met Jan Smit zijn 30-jarig jubileum in Vlaanderen wil vieren, kan hem volgend najaar live aan het werk zien op vrijdag 27 november 2026 in de Soeverein in Lommel, zaterdag 28 november 2026 in de Oktoberhallen in Wieze en zaterdag 5 december 2026 in Schiervelde in Roeselare. Tickets en info zijn te vinden op www.jansmit30.be
www.houseofentertainment.be
Live Nation concert - Joe Jackson + Band
Hope and Fury Tour 2026
Op vrijdag 20 november 2026 in De Roma, Antwerpen
Op zaterdag 21 november 2026 in Ancienne Belgique, Brussel
Op dinsdag 24 november 2026 in De Vooruit, Gent
De onvoorspelbare Britse muzikant Joe Jackson heeft voor 2026 heel wat moois in petto. Op 10 april verschijnt zijn nieuwe album 'Hope and Fury', gevolgd door een grote internationale tournee met maar liefst drie optredens in België. Samen met zijn band stelt hij het nieuwe album voor op 20 november in De Roma (Antwerpen), op 21 november in de Ancienne Belgique (Brussel) en op 24 november in De Vooruit (Gent).
Jackson wordt vaak omschreven als een kameleon die voortdurend van stijl verandert, al beweert hij zelf dat de meeste van zijn albums passen binnen een kader dat hij zelf heeft gedefinieerd: verfijnde popmuziek met een mix van uiteenlopende ritmes en instrumentale combinaties. Toch durft hij daar af en toe van afwijken. Zo kroop hij in zijn recentste project, 'Mr. Joe Jackson presents Max Champion in "What A Racket!"', op humoristische wijze in de huid van een fictieve artiest uit de Music Hall van het Edwardiaanse Engeland. Met 'Hope and Fury', dat hij zelft omschrijft als "Bicoastal LatinJazzFunkRock", keert Jackson terug naar het heden en naar zijn vertrouwde muzikale speelveld met negen energieke nummers. Nadat de basis van het album in Berlijn was gelegd, keerde Jackson samen met coproducent Patrick Dillett terug naar de Reservoir Studios in New York. Daar vond hij zijn vaste muzikanten terug: bassist Graham Maby, gitarist Teddy Kumpel en drummer Doug Yowell. Nieuwkomer Paulo Stagnaro, een Peruaanse percussionist, voegt een Latijns-Amerikaans tintje aan het geheel toe. Het resultaat doet denken aan een kruising tussen 'Fool' (2019), 'Laughter and Lust' (1991) en 'Night and Day' (1982). Net als deze klassiekers zit 'Hope and Fury' vol aanstekelijke melodieën, originele teksten, kenmerkende humor en funky grooves, met zang en toetsen die krachtiger zijn dan ooit. Mis deze kans niet om 'Hope and Fury' in november 2026 live te ontdekken!
Het concert in Antwerpen is een coproductie tussen De Roma en Live Nation.
Het concert in Gent is een coproductie tussen Democrazy, VIERNULVIER en Live Nation.
TICKETPRIJS:
De Roma & De Vooruit: €52,00 (inclusief servicekosten)
Ancienne Belgique: €52,00 (inclusief servicekosten en mobiliteitsbijdrage)
www.abconcerts.be
www.democrazy.be
www.de.roma.be
www.viernulvier.gent
www.livenation.be
Nederlands 
Français 
