Johan Dupont Trio - Een gebogen lijn is ook een lijn
Ook in het najaar gaan er in De Casino enkele 'jazz matinee ' zondagen door. We waren op die manier al aanwezig op het optreden van Desert Voodoo.
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/100260-desert-voodoo-improvisatiesessie-als-kunst
Met Johan Dupont Trio (****) stond een trio op het podium die houden van improviseren, en je in de ban houden hiervan in golvende lijn. Bijgevolg een aangenaam concert.
Johan Dupont wordt gezien als een van de beste pianisten in België. Hij bracht recent een album uit in trio, met op bas Bo Waterschoot en op drums en percussie Stephan Pougin.
Johan Dupont componeerde dit album voor zijn dochtertje, een engeltje dat te vroeg is heengegaan, en die emoties hoor je dus ook terug in de muziek.
De intieme momenten, alleen aan zijn piano bezorgde iedereen kippenvel. Als de baslijnen invallen, en de percussieklank overheersen en barsten de emoties nog meer los in een soort wervelstorm. Het zijn trouwens net die momenten, als de drie muzikanten compleet los gaan, die ons het meest raakten.
Drievirtuozen aan het werk, kan je zeggen. Bijna elke song krijgt diezelfde opbouw, een pingelende piano lijn zwelt aan, en de drums en bas vullen mooi aan. De verrassende wendingen van alle drie , maakt het spannend. Er ontstaat ahw een intieme dialoog tussen de drie muzikanten, door het vloeiende contrabaswerk van Bo Waterschoot en de veelzijdige percussie van Stephan Pougin met de vervormde pianoklanken van Johan Dupont als basis. Johan Dupont Trio tast dus de grenzen af. Je zou haast kunnen spreken van een ellenlange jamsessie.
Johan spreekt zijn publiek aan, en hij zorgt ervoor dat het publiek meegetrokken is in het verhaal. Een laaiend enthousiast applaus volgt. De bis is er zelfs eentje om van te snoepen door die boeiende variaties die de drie aanwenden.
De muziek van Johan Dupont Trio wordt vaak omschreven als filmisch, intiem en vrij. Het trio verkent inderdaad een klankwereld die melancholie, nostalgie, vreugde, tederheid en avontuur combineert. Het trio is muzikaal voortdurend in beweging, en weten het publiek er steeds bij te betrekken. Een veelzijdige en kleurrijke emotionele aanpak die intrigeert.
Volgende concerten 'Welcome to the Jazzclub':
Dishwasher_ 23 november 2025
Abel Ghekiere - 14 december 2025
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Blues Town 2025 - Duke Robillard - Swinging Saturday!
Duke Robillard + Guy Verlinde & Tom Eylenbosch
De derde en laatste avond 'Blues Town' in de Casino zou een 'Swinging Saturday!' worden. De zaal was goed vol gelopen, de gordijnen achteraan dicht, wat zorgde voor een gezellige, glossy sfeer die perfect paste bij zo’n bluesclub concerten in een donkere kroeg.
Het was vooral uitzien naar grootmeester Duke Robillard maar in het voorprogramma stonden twee ware blues tenoren, met name Guy Verlinde & Tom Eylenbosch.
Guy Verlinde & Tom Eylenbosch (*****) mochten de derde avond met een knal openen. In 2024 werden Guy Verlinde en Tom Eylenbosch geëerd met de Belgian Blues Award als Beste Duo. De erkenning was een belangrijke mijlpaal in hun muzikale reis. Met het album 'Promised Land Blues' verkent het duo de wegen van traditionele blues maar voegt er eigenzinnige elementen en een zekere verhalenlijn aan toe. Op het podium resulteert het in een show die lekker swingt, de gitaar en piano klinken aanstekelijk.
Guy is ook een klasse verteller, en kleedt zijn songs zodanig in aan dat je snel begrijpt waarover hij het heeft, o.m. op “Karma's gonna kick you ass”.
Het duo stampt graag tegen heilige huisjes, wat we waarderen. Het brengt een beetje een sort 'punk attitude' naar boven in de Blues muziek. De maatschappij kritiek is van belang alsook de droge humor. Op het eind volgde nog een mooie ode aan de te vroeg overleden vriend Tiny Legs Tim, met de song “You Can't Win the All”.
Guy Verlinde & Tom Eylenbosch gaven een swingend setje vol positieve energie, om er weer tegenaan te kunnen gaan en alle problemen in het leven een plaats te geven. Mooi.
Duke Robillard (*****) is een gedreven muzikant die niet houdt van hokjes denken; Muzikaal verlaat hij de Blues, gaat een swingende rock tour op of voegt er verrassende wendingen aan toe.
Duke is uiteraard een begenadigde gitarist. Zijn dynamisch, vaardig gitaarspel, zijn hechte band en beheersing van Jump blues, swing en R&B, en het oeverloze vermogen om solo's met smaak en terughoudendheid op te bouwen zijn een streling.
Hij heeft een soulvolle, warme stem, en is een klasse entertainer die zijn muzikanten en het publiek voortdurend aanport. Damien Daigneau, Franck Mottin, Matthieu Gastaldi, David Cayrou, Matteo Giannetti zijn sublieme instrumentalisten, die de muziek van Duke Robillard naar een hoger niveau tillen.
Iedereen is even belangrijk , maar persoonlijk waren we sterk onder de indruk van de blazersectie.
Met een mooie mix van oude en nieuwere songs, wist Duke Robillard iedereen bijna twee uur lang in de ban te houden en letterlijk te doen swingen.
Enkele hoogtepunten: Het prachtige “Midnight Cannonball”, “Jump the Blues for you” en het aanstekelijke “Shoula, Coulda, Woulda”.
Duke vertelde tussen de songs enkele gezapige verhalen, van o.m. interessante ontmoetingen. En tussen in de nodige maatschappijkritiek ook.
Muzikaal boeiend en kleurrijk klonk het . Het combo bleef maar doorspelen van “You don't love me”, “High Cost of Lovin” tot “Blue coat ma”. Toen de lichten aanfloepten, voegde Duke en C° er nog een bis aan toe. “Make it Rain” swingde. Wat een riffs, die iedereen in de ban hield.
De ongedwongen speelsheid intrigeerde. Het sierde Duke en zijn band. Een 'Swingende Saturday' dus, een mooi slot van een 'Blues Town' driedaagse, voor herhaling vatbaar.
Lees gerust de twee andere reviews, 'Blues Town'
Dag 1
Dom Martin
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/100478-blues-town-2025-dom-martin-the-bluesbones-als-gitaren-konden-praten
Dag 2
Roland
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/100493-blues-town-2025-roland-van-campenhout-putting-some-soul-into-the-blues
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Leather Rebel - This is just the beginning
Michael Draveck was de voorbije jaren een opvallende bezoeker in het clubcircuit in Vlaanderen. Met zijn grote zonnebril en zijn typerende speedmetal-outfit kon je al aanvoelen dat hij ooit in een bandje zou zitten. Blijkt dat deze sympathieke Mexicaan eerder al twee jaar bij de Amerikaanse cultband Savage Grace zat. En hij heeft nu zijn eigen speedmetalband: Leather Rebel. Binnenkort brengt Leather Rebel de EP ‘Underground Curse’ uit.
Het interview gebeurde in het Engels. Een paar zinnen en stukken van zinnen vertaalde ik niet naar het Nederlands omdat de vertaling onrecht zou doen aan de inhoud.
Leather Rebel is een opvallende bandnaam. Verwijst die naar de gelijknamige track van Judas Priest?
MD: Ja, het is een eerbetoon aan één van mijn grootste invloeden. Maar het is ook een statement van wie ik ben en waar ik voor sta als een grenzeloze rebel die vastbesloten is deze vlam hoog te houden. Leather vertegenwoordigt wie we zijn: pure metalskin, rauw en oprecht. Rebel vertegenwoordigt de attitude, de kracht en de vrijheid achter de band.
Is Leather Rebel een band of een éénmansproject?
MD: Leather Rebel is ontstaan vanuit mijn visie om een sterke, snelle, oldschool band te creëren. Toen ik in België aankwam en de nummers in mijn eentje afwerkte, moest ik op zoek naar medestanders voor deze battle, maar ik werd geconfronteerd met de harde realiteit van hoe moeilijk het is om hier iets helemaal vanaf nul op te bouwen. Toen had ik het geluk Power from Hell op bas, Zo The Axecutioner op gitaar en Ricardo Liévano (Objector, ex-Cathubodua) op drums te vinden en ze te kunnen recruteren voor Leather Rebel. Hoewel deze bezetting alleen de officiële videoclip voor Bite the Snake opnam, waren de connectie en energie ongelofelijk. Nu ga ik verder als eenmansband en houd ik zelf de vlam van Leather Rebel levend.
Op de tweede single ‘Incubus’ horen we François Morbidus van Hexxema als gastzanger
MD: Dat Francois meedoet was een artistieke beslissing. Hij en ik hadden er al lang over gepraat om samen iets te doen, en eindelijk gebeurde het gewoon op “Incubus”. Zijn samenwerking gaf die track een andere energie, iets wat perfect paste bij de geest van het nummer.
Blijft het bij de EP die binnenkort uitkomt of staat er nog meer op het programma?
MD: Het hoofddoel is om een volledig album uit te brengen, en ik ben daar al mee gestart. Mijn doel is om er het snelste, heftigste en wildste album van te maken die ik ooit heb gemaakt. Voorlopig komt de EP ‘Underground Curse’ over ongeveer een maand uit, waarmee dit nieuwe hoofdstuk begint voor mij en Leather Rebel.
Blijft Leather Rebel een eenmansband of komt er een live-band?
MD: Momenteel concentreer ik me erop om Leather Rebel meer zichtbaarheid te geven en nieuwe tracks te componeren die het begin van de revolutie zullen aankondigen. Als het zover is, zal ik sessiemuzikanten rekruteren om dit project een solo-ervaring te laten zijn, maar dan met alle kracht van de klassieke heavy metal.
Wat is het uiteindelijke doel met Leather Rebel: enkel albums uitbrengen of je muziek kunnen spelen op festivals en in clubs?
MD: Als project streef ik naar beide. Het ene leidt automatisch tot het andere, maar roem is niet het doel van Leather Rebel. Het zou een gevolg kunnen zijn, maar het zal nooit het einddoel zijn. Het hoofddoel van de band is om de muziek, de shows, de esthetiek en al het beste uit de gouden jaren van metal nieuw leven in te blazen en terug te brengen. Als mensen het leuk vinden, geweldig. Zo niet, dan beschouw ik het ook niet als een mislukking. Uiteindelijk doe ik dit als een eerbetoon aan alle ervaringen die deze world of steel me heeft gegeven. Leather Rebel is mijn bouwsteen in de grote muur van metal.
Je hebt heel wat tijd, moeite en geld geïnvesteerd in Leather Rebel, voor de opnames, de videoclip, het artwork, … Dan moet je wel veel vertrouwen hebben in het succes?
MD: Ik weet dat niet iedereen dit soort muziek, dat meer underground en niche is, leuk zal vinden, maar de muziek die ik maak is bedoeld voor those who are truly loyal to steel, die broeders die hetzelfde voelen als ik. In hun aderen, en niet alleen in hun hart. Zoals ik al eerder zei, doe ik dit niet omdat het trendy is of omdat iedereen het erover heeft. Ik heb deze droom al sinds mijn kindertijd en die is in de loop der jaren geëvolueerd. Het heeft tijd, moeite en opoffering gekost, maar het is iets dat mij tot mij maakt, dat mij definieert.
Welke bands dienden als inspiratie?
MD: Leather Rebel is een mix van de vele bands en stijlen die van mij een fanatieke metalhead hebben gemaakt. Van de kracht en attitude van Iron Angel tot de duisternis en woede van Possessed, ze hebben allemaal hun stempel gedrukt op mij. Mijn belangrijkste invloeden vandaag zijn bands als Vulture uit Duitsland en Stalker uit Australië, twee bands die de vlam van moderne speedmetal levend houden met een oldschool spirit. Sterker nog, in één van de nummers op de eerste EP breng ik een eerbetoon aan alle bands die me hebben geïnspireerd, door hun namen in de songteksten te verwerken om ze zo te vereeuwigen.
In je nieuwe thuisland België kijk je op naar Acid en Evil Invaders. Zijn er nog meer bands van de Lage Landen die je goed vindt?
MD: Voordat ik naar België kwam, kende ik wel wat bands uit dat land, maar het was pas toen ik de local scene leerde kennen, concerten bijwoonde en er echt bij betrokken raakte, dat ik de enorme rijkdom ontdekte die er heerst inzake cultuur en metal. Ik geniet enorm van legendarische bands zoals Bad Lizzard, Acid, Ostrogoth, Scavenger, Killer, Crossfire, Buzzard, Warhead, Cyclone, White Heat, Ancient Rites en Enthroned, die de old school van de Belgische metal vertegenwoordigen. Maar ik ben ook onder de indruk van hoe de nieuwe generatie die vlam brandende houdt met bands als Evil Invaders, Objector, Senttura, Axident, Bütcher, Schizophrenia, Speed Queen, Hexxema en Mälheür, om er maar een paar te noemen. België heeft een enorm sterke scene. Je moet het gewoon meemaken om het te begrijpen.
Even terug naar Savage Grace. Je bent te zien op de officiële bandfoto’s en in de clips van de periode van de Savage Cross-periode, maar op de release staat Gabriel Colon als zanger. Hoe komt dat?
MD: Dat is een goede vraag, en ik begrijp waarom het verwarrend kan zijn. Savage Grace maakte destijds een moeilijke overgang door: de vorige zanger (Gabriel) had de band verlaten net toen de promotiecampagne voor de nieuwe release van de comeback zou starten. Frontman Chris kende me al, en nadat Gabriel was vertrokken, nam hij contact met me op. Hij liet me auditie doen en kort daarna werd ik officieel lid van Savage Grace. Vanaf dat moment richtten we ons vooral op het voortzetten van de promotie en het voorbereiden van de shows die we gepland hadden. We namen de officiële videoclips op en deden fotoshoots met de nieuwe line-up. Het was een heel intense en verrijkende ervaring en de reacties van de fans waren ongelooflijk. Hoewel ik niet in de studio kon opnemen, maakte ik deel uit van die belangrijke fase van Savage Grace toen de band na een lange pauze terugkeerde.
Waarom stopte je bij Savage Grace en hoe kwam je dan in België terecht?
MD: Ik besloot Savage Grace te verlaten vanwege een combinatie van factoren. Er waren bepaalde interne uitdagingen en verschillen in de groepsdynamiek die moeilijk te hanteren bleken. Bovendien werden de verwachtingen voor tournees in Europa en Zuid-Amerika niet zoals gepland waargemaakt, wat tot enige frustratie leidde. Om persoonlijke redenen kwam ik naar België, en dat was voor mij het begin van een nieuwe fase. Hier vond ik de inspiratie om mijn eigen muzikale project, Leather Rebel, te ontwikkelen met een persoonlijkere en authentiekere visie op metal. Uiteindelijk was mijn ervaring met Savage Grace een waardevolle leerervaring en zette het me ertoe aan om verder te gaan met mijn muziek, vanuit een nieuw perspectief en met meer kracht dan ooit.
Zat je vóór Savage Grace nog in andere bands?
MD: Ja, vóór Savage Grace had ik wel wat ervaring met andere lokale bands, maar met Savage Grace beleefde ik de voorlopig meest intense en professionele fase van mijn carrière. Elk project leerde me iets nieuws en hielp me groeien als muzikant. Nu, bij Leather Rebel, concentreer ik me erop om mijn persoonlijke visie op metal tot het uiterste te brengen, waarbij ik alle ervaringen samenbreng die ik onderweg heb opgedaan.
In december speelt Savage Grace een concert op het festival Blast From The Past in Kuurne. Ze nemen er hun live-DVD op. Dat is in de buurt van waar je nu woont. Ga je kijken?
MD: Ik heb veel respect voor Savage Grace en ik zal altijd warme herinneringen bewaren aan mijn tijd met de band. De show in Kuurne wordt waanzinnig en met de andere bands erbij wordt het een avond vol metal die je terugvoert naar de gouden jaren. Ik zal waarschijnlijk meer achter de schermen betrokken zijn. Natuurlijk, als de gelegenheid zich voordoet of als ik een uitnodiging krijg om op het podium te stappen, doe ik dat graag. Voorlopig laten we alles op zijn beloop en wachten we af hoe de plannen zich ontwikkelen.
Je vindt het leuk om concerten te kijken in België. Wat is je favoriete club of festival?
MD: Ik ben dol op concerten in België omdat ze een ongelooflijke energie hebben en de fans hier fantastisch zijn; ze vergeten alles wat er in hun leven speelt om zich volledig aan metal te geven. Ik ben op veel plaatsen geweest, in verschillende zalen en steden, maar wat ik in de DVG Club in Kortrijk heb meegemaakt was indrukwekkend. Dankzij onze voormalige bassist, Power From Hell, die een trouwe vrijwilliger is in die club, konden we daar de eerste officiële video van Leather Rebel voor “Bite The Snake” opnemen. De ervaring was intens en zal voor altijd een mooi moment in de geschiedenis van de band en in mijn herinneringen blijven.
Je woont nu in een dorpje aan onze taalgrens: hoe is het om op de grens van twee talen te leven (Frans en Vlaams). Welke vind je het leukst?
MD: Leven tussen grenzen is een heel interessante ervaring. In het begin had ik moeite om me aan te passen, vooral door de taal. Nu studeer ik Nederlands en wordt het steeds gemakkelijker voor me om te communiceren. Frans heeft overeenkomsten met mijn moedertaal Spaans, waardoor ik het soms makkelijker begrijp. Eigenlijk vind ik beide talen leuk: Nederlands heeft een heel specifieke complexiteit en kracht, terwijl Frans me altijd heel mooi en elegant is overgekomen. Als ik klaar ben met mijn studie Nederlands, wil ik graag Frans leren, zodat ik beide kan spreken en met iedereen zonder barrières kan communiceren. Maar iets wat ik vanaf dag één heb geleerd, is dat metal geen taal heeft. Iedereen verwelkomde me hier met open armen en ik kwam tot de conclusie dat we allemaal wereldwijd headbangers zijn, dezelfde ideologie delen en elkaar als broeders zien. Nu ik Nederlands spreek, vind ik het leuk om ervaringen te delen en naar die van anderen te luisteren. Vroeger kon ik in het Engels communiceren, maar nu ik Nederlands spreek, voelt alles natuurlijker en dichterbij.
Wat vind je het leukste aan België?
MD: België heeft me een nieuw hoofdstuk in mijn leven en carrière gegeven. Wat ik het leukste vind, is de passie van de mensen, vooral van de metalfans. Hier, wanneer de lichten dimmen en het concert begint, transformeren ze volledig; ze (be)leven metal echt, zonder maskers of poses. Dat inspireert me om mijn ziel in elke riff en elke schreeuw te leggen. Ik bewonder ook hoe georganiseerd het leven hier is; er is een balans tussen rust en chaos die me heeft geholpen me te concentreren op mijn doelen. Het moeilijkste in het begin was me aanpassen aan het weer, die koude, grijze dagen die eindeloos lijken te duren... maar na verloop van tijd leer je die duisternis om te zetten in creatieve energie. Belgium has become my battlefield, a place where I can continue to fly the flag of metal with Leather Rebel and build this rebellion that is just beginning.
Bedankt voor dit interview
LINKS
https://www.youtube.com/watch?v=clxlXFPPadA
https://www.youtube.com/watch?v=mvkWR16lFCs
https://www.facebook.com/profile.php?id=61567134432644
Frayle – Hoewel ik denk dat het belangrijk is om niet gevangen te blijven in een situatie van pijn, denk ik ook dat het waardevol is om het duistere te verkennen en te begrijpen, ervan te leren en het om te zetten in iets zinvols
Frayle is een doom/post-rock band uit Cleveland, Ohio, opgericht in 2017 door Sean Bilovecky en Gwyn Strang. Ze worden ook wel omschreven als een "female-fronted doom and witch-rock band" met een kenmerkende stijl die doom, triphop, post-metal en stoner-invloeden mixt. Hun muziek wordt beschreven als "Heavy, Low, & Witchy" en kenmerkt zich door zware riffs, hypnotiserende klanken en de etherische zang van Strang, met thema's als verlies en de zoektocht naar betekenis.
Frayle stond deze zomer op Alcatraz, en bracht ondertussen een nieuw album uit ‘Heretics & Lullabies’, een plaat met een sprookjesachtig kantje.
We hadden een fijne babbel met Sean en Gwyn over de plaat, het optreden op Alcatraz, de ambities en de verdere plannen.
cd review Heretics & Lullabies
Het verhaal dat jullie elkaar al kenden in 2015, toen jullie samen in een kledingwinkel werkten, is interessant. Kun je ons misschien kort vertellen hoe het allemaal begon muzikaal?
We hebben elkaar eigenlijk ontmoet toen ik Sean inhuurde om patronen te ontwerpen voor mijn kledinglijn. In 2016 werden we een stel en met Kerstmis gaf ik hem opnamesoftware cadeau. Op dat moment schreef hij nog niet veel muziek, maar nadat hij was gestopt met drinken, werd zijn creativiteit weer aangewakkerd. Hij wilde een project starten dat we samen konden doen, gewoon voor de lol, dus namen we een paar nummers op. We hebben ze geüpload naar Bandcamp, in de hoop elke maand een paar EP's te verkopen om de kosten van de site te dekken. Opmerkelijk genoeg hadden we binnen twee weken een contract getekend bij een platenlabel en binnen zes maanden traden we op op festivals in heel Europa.
Je hebt al een aantal geweldige albums uitgebracht en nu heb je een contract bij Napalm Records en je derde album. Voelt dit als je doorbraakalbum, of meer als een moeilijk derde album?
We zijn erg trots op deze plaat. Ik denk dat we echt gegroeid zijn sinds Skin & Sorrow. Met de toevoeging van Aaron, de producer, vind ik dat ons geluid voller en meer afgerond is. Het voelt niet zozeer als een ‘moeilijk derde album’, maar meer als een statement. Alles wat we in de loop der jaren hebben geleerd, komt op een authentieke en krachtige manier samen.
Ondertussen heb je deze zomer op het Alcatraz Metal Fest in Kortrijk gespeeld. Hoe vond je het... en wat van het Belgische bier?
Alcatraz was mijn favoriete festival deze zomer. De energie was geweldig! Als je de positiviteit van het publiek voelt, is het altijd een geweldige show... Helaas drinken we geen van beiden, dus ik kan geen mening geven over het bier.
Dit interview gaat natuurlijk over het nieuwste album, ‘Heretics & Lullabies’. Het is een doomalbum in de stijl van Black Sabbath. Was die band een bron van inspiratie?
Black Sabbath is een eeuwige inspiratiebron. Ik denk dat iedereen in dit genre echt een knipoog naar hen moet geven. Voor dit album hebben we echter besloten om afstand te nemen van onze inspiratiebronnen en elkaar gewoon te inspireren om grenzen te verkennen en te verleggen. We wilden de geest van wat bands als Sabbath hebben gecreëerd, dat gevoel van zwaarte en sfeer, overnemen, maar het door onze eigen ervaringen kanaliseren.
Ik hoor ook andere ‘donkere’ stijlen. Ik heb gelezen dat Portishead een van je favorieten is?
Ik hoor die invloed ook. Beth Gibbons is altijd een grote vocale inspiratiebron voor mij geweest. Er is iets echt boeiends aan de manier waarop ze zingt. Ze is zo kwetsbaar, emotioneel en onbeschaamd imperfect. Die rauwe eerlijkheid trekt je aan en zorgt ervoor dat elk woord persoonlijk aanvoelt. Voor mij is het diezelfde rauwheid die ervoor zorgt dat muziek op een dieper niveau aanslaat. Het doorbreekt de barrière tussen artiest en luisteraar en creëert een ruimte waar emoties volledig oprecht en gedeeld aanvoelen. Ik heb het gevoel dat ik terugga naar mijn kindertijd.
I think there's something fairy-tale-like about what you do, with elves, demons, and all kinds of evil and sweet creatures wandering around in the dark forest... Is that the intention, or is that a stretch?
I think if that’s what you take away from it that’s wonderful! I love that people can find their own worlds within the music. Whether someone sees it as a fairy tale, a dream, or nightmare, that personal interpretation is part of the magic. I never want to dictate what people should see or feel. I just hope the music invites them to explore.
In een interview zei je: “Als je je in een donkere plek bevindt, blijf daar dan niet. Doe alles wat je kunt om eruit te komen. Ik beloof je dat er morgen een hele nieuwe dag is.”
Duisternis is vaak de enige plek waar ik me op mijn gemak voel. Wat denk je zelf?
Dit is misschien een discussie over semantiek. Een donkere plek is voor mij over het algemeen een toestand van wanhoop of hopeloosheid. Een plek waar je jezelf kunt verliezen als je er te lang blijft. Duisternis, creatief ervaren, is echter niet per se negatief. Het kan rustig, introspectief en zelfs troostend zijn. Dus hoewel ik denk dat het belangrijk is om niet gevangen te blijven in een plek van pijn, denk ik ook dat het waardevol is om de duisternis te verkennen en te begrijpen, ervan te leren en het om te zetten in iets zinvols.
Dat is ook wat ik in jullie muziek heb ontdekt. Duisternis die aanvoelt als een ‘deken tegen donkere gedachten’. Is het een manier om de duisternis te omarmen?
Ik denk dat we onze eigen duisternis moeten omarmen en begrijpen en eraan moeten werken. Je kunt het werk dat gedaan moet worden niet omzeilen, je moet het omarmen.
Over naar de plaat, wat waren de algemene reacties?
De reacties waren overweldigend positief. Ik denk dat we iets magisch hebben gecreëerd en we zijn zo blij dat we het kunnen delen.
Er zijn ook enkele tourplannen, je gaat op tournee met Dogma... Kijk je er naar uit om met hen op tournee te gaan?
We zijn net begonnen met de tournee en we zijn enthousiast dat we eindelijk deze nieuwe nummers live kunnen spelen. We kijken er echt naar uit om contact te maken met onze mede-ketters, te baden in de energie die wordt gecreëerd en mooie herinneringen op te doen.
Is de muziek van Dogma iets wat je in de toekomst wilt voortzetten? Of zijn er andere wegen die je wilt inslaan?
Ik weet niet precies wat je bedoelt met Dogma's muziek nastreven? Ze hebben een heel sterke identiteit en energie die aanstekelijk is. Maar creatief gezien denk ik dat het belangrijk is dat we onze eigen weg blijven verkennen en ons op onze eigen manier blijven ontwikkelen.
Wat zijn de verdere plannen?
Na deze tour spelen we in Detroit op het Krampus Ball. Volgend jaar zijn we van plan om verder te toeren en aan ons vijfde album te werken.
Plannen maken is leuk... Zijn er ambities en doelen die je wilt bereiken?
Ik denk dat het belangrijkste doel voor ons is om zowel creatief als persoonlijk te blijven groeien. We willen onszelf blijven uitdagen en muziek schrijven die eerlijk aanvoelt en persoonlijk resoneert. Natuurlijk zouden we graag meer mensen bereiken, grotere shows spelen en misschien onderweg onverwachte samenwerkingen verkennen.
Ik hoop jullie snel weer in België te zien voor een clubtour. Gefeliciteerd alvast met dit prachtige album... Als jullie nog iets willen zeggen, ga je gang
Bedankt aan iedereen die ons heeft gesteund. Of je nu merchandise hebt gekocht, onze muziek met je vrienden hebt gedeeld of zelfs iets op sociale media hebt geliket of gedeeld, heel erg bedankt. Zonder jullie zouden we hier niet zijn!
House Of Entertainment news - Bart Herman viert ’50 jaar muziek’ met uniek jubileumconcert in Koningin Elisabethzaal
Zaterdag 17 oktober 2026 – Koningin Elisabethzaal Antwerpen
Met een eerste optreden in zaal De Pluim in Kalken in 1976 begon de toen 17-jarige Bart Herman aan zijn muzikale reis. Op zaterdag 17 oktober 2026 viert de ondertussen gelauwerde singer-songwriter zijn ’50 jaar muziek’ met een uniek jubileumconcert in de prachtige Koningin Elisabethzaal in Antwerpen. Bart, die met zijn onverwoestbare klassieker ‘Ik ga dood aan jou’ een plekje in het collectieve Vlaamse muziekgeheugen veroverde, neemt het publiek mee op een muzikale ontdekkingstocht vol persoonlijke verhalen, sublieme composities, zijn bekendste hits, verborgen pareltjes en liedjes die zijn carrière richting gaven. Samen met zijn uitgebreide liveband zorgt Bart Herman voor een avond vol herkenning, nostalgie en klasse. Dit alles gebracht met de charme, humor en het vakmanschap die de woordkunstenaar al een halve eeuw typeren.
Tickets voor ‘Bart Herman – 50 jaar muziek’ zijn verkrijgbaar
“Eigenlijk zou deze show ’67 jaar muziek’ moeten heten, want dat is mijn leeftijd en ik ben letterlijk in de emmer met muzikale toverdrank gevallen”, zo zegt Bart Herman. “Mijn overgrootvader, grootvader en vader waren/zijn allemaal muzikanten, dus zingen en muziek maken werd er letterlijk met de paplepel ingegoten. 1976 was evenwel het jaar waarin ik voor de eerste keer als zanger/gitarist voor een livepubliek stond, mijn eerste echte optreden dus. Met twee vrienden-muzikanten hadden we zelf een namiddag georganiseerd in zaal De Pluim in Kalken, Oost-Vlaanderen. Tot onze grote verbazing zat de zaal bomvol. Dit optreden werd het begin van een lange reis, zeg maar zoektocht, binnen het muzikale landschap, om dan uiteindelijk te belanden waar ik nu sta."
"Dit verhaal wil ik op 17 oktober 2026 delen met mijn publiek. Aan de hand van zelfgeschreven liedjes en songs die mijn carrière richting hebben gegeven, vertel ik mijn levensverhaal: van mijn geboorte tot nu. Wie de volledige Bart Herman wil leren kennen, zal in de Koningin Elisabethzaal niet op zijn honger blijven zitten. In 1993 leerde Vlaanderen mij dan wel kennen als Nederlandstalige zanger, maar daar gaat een periode aan vooraf die minstens even boeiend is , wees maar zeker!”, besluit Bart enthousiast.
Sinds zijn eerste optreden in 1976 bouwde Bart Herman een indrukwekkend en veelzijdig repertoire uit. Hij brak in 1993 definitief door bij het grote publiek met zijn iconische hit ‘Ik ga dood aan jou’. Andere bekende nummers als ‘Slaap mijn kind’, ‘Ogen van lood’, ‘Gele Rozen’, ‘Bartje (is een leuke naam)’ en ‘Als je weer wakker wordt’ maakten van hem een vaste waarde in de Nederlandstalige muziek.
Maar Bart Herman is veel meer dan alleen een vertolker van zijn eigen werk. Achter de schermen bewees hij zich ook als begenadigd tekstschrijver en componist voor tal van andere Vlaamse artiesten. Zo schreef hij liedjes voor onder meer Will Tura, Willy Sommers, Bart Kaëll, Luc Steeno, Jo Vally, Dana Winner, Lisa Del Bo, Barbara Dex, Sergio, Liliane St-Pierre, Nicole en Hugo etc. Tevens vertaalde of bewerkte hij op vraag van collega’s tal van buitenlandse hits uit het Engels, Duits, Spaans, Italiaans en Frans naar het Nederlands. Zijn stempel op de Vlaamse muziekwereld is daarmee zowel voor als achter de microfoon onmiskenbaar.
Tijdens het feestelijke jubileumconcert ’50 jaar muziek’ nemen Bart Herman en zijn uitgebreide liveband het publiek mee op een muzikale ontdekkingstocht doorheen het leven van Bart: vol persoonlijke verhalen, pakkende melodieën en verrassende wendingen. Een unieke kans om de soundtrack van meerdere generaties live te beleven in één van de mooiste concertzalen van het land.
Tickets voor het jubileumconcert ‘50 jaar muziek’ van Bart Herman op zaterdag 17 oktober 2026 in de Koningin Elisabethzaal, zijn verkrijgbaar via www.ticketkopen.eu
www.houseofentertainment.be
Blues Town 2025 - Roland Van Campenhout - Putting some soul into the Blues
Roland Van Campenhout + Black Label
We spreken hier over legendarische Belgische muzikanten binnen een bepaalde muziekstijl … Bij jazz denken we prompt aan een Toots Thielemans of Philip Catherine. Binnen het 'Vlaamse chanson' aan Guido Belcanto en bij kleinkunst aan kleppers als Willem Vermandere. In de Belgische Blues is er een muzikant die al decennia tot de verbeelding spreekt: Roland Van Campenhout (****), intussen de 80 gepasseerd. legde hij in een goed gevulde Casino zijn ziel bloot en trok zijn publiek mee in het verhaal.
Ook Black Label (****) - Remko Van Damme - weet perfect hoe hij z’n ziel kan stoppen in de typische Mississippi Delta-Blues. Naast eigen nummers brengt Black Label interpretaties van bekende klassiekers als “Me and te Devil blues”, “Hellhounds”, “On my trail” en “Crossroads blues”.
Helemaal op zijn eentje met mondharmonica en akoestische gitaar , gedragen door z’n warme stem, zorgt hij voor een gezellig sfeertje van rond-het-kampvuur'. Black Label is een geboren entertainer en trok iedereen mee door handclaps en meezingen. Een sfeervolle set dus in de voetsporen van Roland.
Roland straalde, zoals we het gewoon zijn van hem, enorm veel charisma uit. Met een kwinkslag besteeg hij het podium, zette zich neer en pingelde aan zijn gitaar; hij ging er total voor. In momenten klonk het ietwat routineus, maar door de man zelf kwam hij er moeiteloos mee weg.
De spontaniteit en de manier waarop hij elk nummer anders interpreteert maakt van elk optreden van Roland een unieke totaalbeleving. Op zijn 81ste heeft hij nog steeds die soulvolle stem die muziekstijlen met elkaar verbindt.
Roland is steeds goed omringd. De muzikanten bieden een meerwaarde. Hij blikt terug op het oudere werk en linkt het met nieuwe.
Muziek voor alle leeftijden. De jongere generatie reageerde enthousiast op Rolands oeverloos gepingel. Hij is een bron van inspiratie voor hen, een levende legend.
Erg positieve reacties en uiterst genietbaar dus, deze gezapige soulvolle blues.
'Putting some soul into the Blues' was hoedanook de rode daad van de set. We waren erg blij dat we deze man nog steeds live aan het werk kunnen zien.
Op zijn 81ste blijkt hij nog steeds jong en oud diep te ontroeren. Mooi!
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie : De Casino, Sint-Niklaas
Britse muzikant David Ball (66) overleden: muzikale brein achter Soft Cell, bekend van wereldhit 'Tainted love'
De Britse muzikant Dave Ball is op 66-jarige leeftijd overleden. Samen met zanger Marc Almond vormde hij de succesvolle synthpopband Soft Cell. De band scoorde in 1981 een wereldhit met een cover van 'Tainted love' van Gloria Jones.
De voorbije zomer werkte hij met Marc Almond aan een nieuw album van Soft Cell. 'Danceteria' wordt volgend jaar uitgebracht.
"Hij was gefocust en zo blij met het nieuwe album dat we letterlijk pas enkele dagen geleden hebben afgewerkt. Het is zo triest. 2026 zou een fantastisch jaar worden", reageert Marc Almond op het overlijden.
(bron: VRT news)
Flying Horseman - Hypnotische wedergeboorte
In een intieme Ha Concerts (met de gordijnen dicht zodat het publiek nog dichter bij de artiest staat) verweefde de Antwerpse multi-instrumentalist Abel Ghekiere zijn minimalistische jazz en fragiele folk met veldopnames. Het voorprogramma was een rustige proloog, een aangenaam kabbelende beek als het ware, die het publiek zachtjes klaarstoomde voor de storm die zou volgen.
Na vijf jaar stilte is Flying Horseman helemaal terug, en hoe. Het vijftal rond Bert Dockx presenteerde hun nieuwe album ‘Anaesthesia’. De titel van de nieuwe plaat verwijst op papier naar verdoving, maar live bracht het ensemble net het omgekeerde teweeg: een ware trance. De band was duidelijk gretig om hun nieuw werk te delen. De opvolger van ‘Mothership’ markeert een rauwere, meer intuïtieve aanpak ten opzichte van vroeger. Toch is het geen revolutie en blijft alles heel herkenbaar: de ritmische wendingen, de diepe, bezwerende stem van Bert, de trip binnen elk nummer, en zeker ook de subtiele harmonieën van Loesje en Martha Maieu.
Nummers als “Secrets” en “Faithfully Yours” herinnerden precies aan wat Flying Horseman zo onweerstaanbaar maakt: het krautrock-achtige repetitieve kloppende hart met ruimte voor speelsheid en improvisatie.
De nieuwe songs, waaronder “Engines” en “Ghosts” (een cover uit Dockx’ soloproject met quasi dezelfde bandleden), klonken live minder gepolijst dan op plaat, maar des te levendiger.
Bert Dockx, doorgaans spaarzaam met woorden, toonde zich opmerkelijk ontspannen. Zijn droge humor (“Even een slok water”) zorgde voor een glimlach in de zaal. Maar zodra hij zijn gitaar weer aansloeg, nam de muziek het onverbiddelijk over. De band beheerst de kunst van de trage opbouw tot in de perfectie: songs begonnen vaak met nauwelijks hoorbare gitaarmotieven, om zich langzaam te ontpoppen tot kolkende, ritmische catharsissen.
Op het eind van de set keerde Dockx even terug in de tijd met het onheilspellende “Night Is Long”, dat intussen is uitgegroeid tot hun klassieke afsluiter. De band kwam nog terug voor twee keer ‘toetjes’: een intiem slotstuk waarin de stemmen van de Maieu-zussen nog één keer samensmolten met Dockx’ gitaar.
Het is duidelijk: vijftien jaar na hun ontstaan blijft Flying Horseman een van de meest intrigerende bands van het land. Ze blijven laveren tussen stilte en storm, tederheid en dreiging – en telkens weer raak. In Gent bewezen ze opnieuw wat velen al wisten en wat ondergetekende deze zomer nog schreef: dit is een van de beste livebands van België.
Pics homepag @Kathleen Uvin
Organisatie: Democrazy, Gent ism Ha Concerts, Gent
Project Pitchfork - Altijd een blij weerzien met de Belgische fans
Project Pitchfork + Oberer Totpunkt
De legendarische electro-industrialband Project Pitchfork uit Hamburg is op tournee door Duitsland voor de promotie van het nieuwe album ‘Epitaph’, dat evenwel helemaal nog niet uit is. Dat zou na ‘Elysium’ al het tweede album in evenveel jaren zijn, wat uitzonderlijk productief is voor deze pioniers in hun genre. De enige niet-Duitse halte op deze tournee is Waregem.
Dit concert was helemaal uitverkocht en past daarmee in een mooie Schakelbox-traditie waarin Goethes Erben, Der Klinke, The Arch, The Obscure en Clan of Xymox al eerder op het podium stonden.
De support op deze tournee komt van Oberer Totpunkt, ook een heel Duitse band. Het zijn behalve genre- ook stadsgenoten. Dit was het allereerste Belgische concert ooit van deze band. Oberer Totpunkt ging al wel twee keer met Das Ich op tour door de Verenigde Staten. Ze brengen overigens hun albums uit bij Danse Macabre Records, het label dat werd opgericht door Das Ich. Hun meest recente album is ‘Totentanz’ uit 2022. De spil van Oberer Totpunkt wordt gevormd door frontvrouw Bettina. Zij is de vaste waarde voor elke track die gespeeld wordt en ze wordt aangevuld met een wisselende cast van muzikanten en figuranten. En elke track heeft zijn podium-attributen en kledij-accessoires. Zo lijkt het een beetje op het ‘verkleedfeestje’ van Goethes Erben vorig jaar in dezelfde Schakelbox. Het visuele geeft een mooie extra dimensie aan de zo reeds theatrale muziek. Bij elk nummer hoort ook een soort choreografie, waarbij de band zelfs een eigen variant heeft op YMCA-armengezwaai van de Village People.
Opvallend: Oberer Totpunkt begon acht minuten voor het aangekondigde aanvangsuur reeds aan zijn set. Die set was een mix van oud en nieuw werk, met onder meer het nog onuitgebrachte “Maschinenherz”, het triomfantelijke “Die Krieger” aan het slot en een zinderende versie van “Alltag Macht Tot” (het banale stompt ons af). Banaal of alledaags was dit alvast zeker niet.
In de set in Waregem zat uiteraard “Paul Ist Tot”, hun tot episch-dramatische proporties opgeblazen cover van Fehlfarben. Voor het publiek in Waregem was dit vooral een aangename kennismaking. Enkelingen kenden deze band wel al van hun bezoeken aan Duitse festivals en in beperkte mate waren er buitenlandse (niet-Belgische) fans aanwezig die de hele tour of delen van de tour volgen. Maar dit is een band die in Vlaanderen heel wat nieuwe zieltjes gewonnen heeft.
Setlist Oberer Totpunkt: Blutmond / Langfristig Gesehen Sind Wir Alle Tot / Rattenfänger / Dia De Los Muertos / Teufels Lehrerin / Zeit Verfliegt / Maschinenherz / Alltag Macht Tot / Hamburg / (Das Ist Nicht) Meine Welt / Die Krieger / Paul Ist Tot
Op de nieuwe Project Pitchfork-single “Memento Mori” van het nog niet verschenen album ‘Epitaph’ neemt bandoprichter en mastermind Peter Spilles ons opnieuw mee op een sonisch avontuur vol donkere elektronica, krachtige beats en filosofische teksten, het beproefde en bij de fans geliefde concept achter Project Pitchfork.
Spilles en zijn band brachten in Waregem niet alleen twee nieuwe tracks van Epitaph (in de bisronde zat ook nog “The Name”, een track die ze pas sinds deze tour spelen en waarvan we vermoeden dat die op het nieuwe album zal staan), maar vooral een selectie van klassieke hits en iconische mijlpalen die fans al decennia in hun hart dragen. Amper twee nieuwe songs in een set van bijna twee uur, dat is toch jammerlijk weinig voor een tournee die dat album zou moeten promoten.
‘Epitaph’ wordt het tweede album van Project Pitchfork zonder mede-bandoprichter Dirk Scheuber, die de band verliet in 2021. Dit was nog maar het tweede Belgische concert van de band zonder Scheuber. Voorts was de opstelling bekend, met één man op synths, Sue op guestvocals in twee nummers en twee drummers die synchroon drummen en zo voor een heel bijzonder en heel vol en authentiek drumgeluid zorgen. En dan zijn er de visuals. Die waren altijd al goed bij Project Pitchfork, maar dankzij AI spelen die nu nog in een hogere divisie.
Project Pitchfork heeft een innige band met België. Dit was de plek waar in 1992 het eerste niet-Duitse concert van deze band georganiseerd werd. De Duitse band speelde in België op zowat alle grote festivals van het genre: Rewind in Gent in 2012, BIM Fest in 2015 en het W-Festival in 2018 en 2023 (de laatste editie van dit festival, in Oostende). Ze spelen ook al eens in Frankrijk, Tsjechië of Zwitserland, maar het enige buitenland waar ze met een grote regelmaat terugkomen, is toch België.
Die band tussen Project Pitchfork en België komt ook uitgebreid aan bod tijdens het concert. Frontman Peter begint met een welgemeend “It’s good to be back in Belgium. It has been too long”. Later volgt nog meer dankbaarheid voor het enthousiasme en de trouw van de Belgen. En ik heb zelden in dit genre gezien dat echt de hele zaal staat te dansen, mee te zingen en spontaan bijna elk ritme meeklapt. Op Peter’s stem zit een beetje van een grom, maar echt niemand heeft daar een opmerking over. Dit was een feest van begin tot eind.
Hoogtepunten in de set waren onder meer “Acid Ocean”, “Blind Mice” en “Rain”.
Setlist Project Pitchfork: Timekiller / Songs Of The Wind / Conjure / Acid Ocean / Titânes / Teardrop / K.N.K.A. / Blind Mice / Carnival / I Am (A Tought In Slowmotion) / Memento Mori / The Queen Of Time And Space / Volcano / Ascension / Rain / Souls / Beholder / The Longing / The Name / The Island/ En Garde! / Rescue
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Blues Town 2025 - Dom Martin, The Bluesbones - Als gitaren konden praten?!
Dom Martin
Onder de noemer 'Blues Town' organiseert De Casino, Sint-Niklaas drie avonden voor de blues liefhebbers pur sang. Warme klanken die we kunnen gebruiken in deze donkere periode.
De eerste avond stond in het teken van de uit Belfast afkomstige grootmeester Dom Martin die op z’n gitaar op virtuoze wijze uitblonk. Hier bonkten de blues harten!
Bij Belgische Blues denkt men prompt aan Roland Van Campenhout, die trouwens de tweede festivalavond zou afsluiten. In deze Belgische Blues ontdekken we heel wat artiesten.
Neem nu de formatie The Bluesbones (****) die na meer dan een decennium uitgegroeid zijn tot een vaste waarde binnen de Europese Blues scene. Doorwinterde heren zijn het intussen, wat we hoorden op de scherpe, snedige gitaar/bas riffs en -licks. Samen met de opzwepende drums en pianotunes, voelden we de ‘blues vibe’ indringen. Frontman Nico komt charismatisch voor de dag, is een volkmenner en overtuigt met z’n warme vocals.
Het zijn gevoelige songs die durven aan te zwellen en je lekker doen headbangen. Op het einde van de set volgde een intiem moment, over iemand die plots is ontvallen en wie je nog zoveel kan vertellen. Een emomoment.
The Bluesbones onderstreepten een pure blues sound, die nog niet gedateerd is en dus springlevend klinkt.
Als de gitaren maar konden praten …, dachten we na het wervelende concert van Dom Martin (*****) die wel kon zingen, maar toch vooral z’n gitaar het werk liet doen. Het ging alle kanten uit en klonk boeiend gevarieerd. Scherp, snedig als de support-act dus.
Hij blies de Casino aan gruzelementen. Hij werd geruggesteund door twee muzikanten die hem perfect aanvoelden.
Dom Martin en C° trokken het publiek naar zich toe. De klankkleur, het werken naar een climax toe en de grimassen op het gezicht, het tekende Martin en de sound. Hij gaat zijn publiek trouwens persoonlijk opzoeken, een extra dimensie binnen de set.
Dom Martin - Wat een gitaarvirtuositeit hoorden we hier met de talloze riffs , surplus z’n charisma … Een emotioneel muzikale verhalenlijn toverde hij uit z’n gitaar.
Hier werd iedere bluesliefhebber op z’n wenken bediend. Wat een warme gloed ervaarden we van deze eerste avond ‘Blues Town’
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Pothamus - 360° Immersive show, een totaalbelevenis van hun donkere en begeesterende post-metal trip
Takh is eigenlijk The Black Heart Rebellion aangevuld met Annelies van Dinter (Echo Beatty, Pruillip). Wij zien het gewoon als een naamsverandering, zeker geen koerswijziging, want het album ‘Takh’ mag zich zonder schroom naast het geweldige ‘People When You See the Smoke, Do Not Think It is Fields They’re Burning’ zetten.
De band klonk hier in het Wintercircus donker en verslavend met die immer pulserende bastoon en een echoënde gitaar die heimelijk naar de nevelige eighties snakt.
Stel u iets voor als Godspeed You! Black Emperor die Dave Eugene Edwards als zanger inlijft. Een sterke en grimmige set van een band die schromelijk onderschat wordt.
De machtige sound en de mysterieuze songs hadden ze al lang in hun koker zitten, maar om van het album ‘Abur’ een indrukwekkend audiovisueel totaalspektakel te maken heeft Pothamus nog wat extra zeilen bijgezet door beroep te doen op visuele componiste Nele Fack. Geen betere zaal daarvoor dan het Wintercircus, de beelden konden zo de zaal rond geprojecteerd worden om op die manier Pothamus bij te staan in hun donkere en begeesterende post-metal trip. Het werkte perfect, als totaalbelevenis kon dit wel tellen.
Het trio stelde wel een beetje ons geduld op de proef, als intro werd geopteerd voor een soort dronegeluid die het nakende spanningsveld moest voorspellen, maar dat duurde minutenlang waardoor het danig op de zenuwen begon te werken en zo zijn momentum als onheilspellende intro volledig was kwijtgeraakt.
Maar goed, éénmaal de eerste klanken van “Zhikarta” waren ingezet was dit foutje al goedgemaakt. Pothamus walste immers met passie en bezwering doorheen het volledige album. Hun indringende post-metal klonk bij momenten genadeloos hard en zocht elders dan weer wat rustiger oorden op in een immer duistere atmosfeer.
Van de gitaar ging een constante dreiging uit, de bas deed bij momenten de grondvesten trillen, de vocals wisselden tussen zalvend en hardvochtig en de tribal drums stonden meermaals centraal in de mix.
Een zweem Tool was geregeld wel eens te herkennen, maar van jatwerk gaan we hen zeker niet beschuldigen, want Pothamus is erin geslaagd een imposante eigen sound neer te poten en deze op een podium extra kracht bij ze zetten. Afsluiter “Abur” was daar een kwartier lang het beste bewijs van, een meedogenloze knoert van een track waarin alles waar Pothamus voor staat zat samengebald.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Pothamus
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8734-pothamus-23-10-2025?ltemid=0
TAKH
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8735-takh-23-10-2025?temid=0
Organisatie: Democrazy, Gent ism VierNulVier, Gent
House Of Entertainment news - Christoff brengt XXL-eerbetoon aan Will Tura in Lotto Arena
Alle grote hits en meest geliefde klassiekers van de Keizer van het Vlaamse Lied in één onvergetelijk namiddagconcert!
zondag 8 november 2026 - Lotto Arena Antwerpen - 15u
Op zondag 8 november 2026 viert Christoff een nieuwe muzikale mijlpaal, want dan staat de zanger in de Lotto Arena met Christoff Zingt Tura XXL. Na het enorme succes van de concertreeksen Christoff zingt Tura en Christoff zingt Tura 2, volgt met dit indrukwekkende XXL-eerbetoon aan Will Tura in de Lotto Arena de ultieme apotheose. Bijna dag op dag twee jaar na zijn eerste eigen concert ooit in de Lotto Arena (9 november 2024 - Christoff 3.0 XXL) staat Christoff dus opnieuw op het podium van de Antwerpse arena. Met de goedkeuring van de meester zelf brengt Christoff er het prachtige en rijkgevulde oeuvre van de ‘Keizer van het Vlaamse lied’. Al de grootste en bekendste Tura-hits zoals Hoop doet leven, Ik mis je zo, Mooi het leven is mooi, De Noorderwind, El Bandido, Vergeet Barbara en Een huisje in Montmartre passeren de revue. Dit allemaal ondersteund door Christoff zijn ijzersterke liveband en backing vocals, en gebracht met het diepste respect voor zijn leermeester en inspiratiebron.
Op 30 september 2023 ging Christoff - in aanwezigheid en onder het goedkeurende oog van Will - in première met zijn muzikale eerbetoon Christoff zingt Tura. Het publiek in een tot het laatste stoeltje gevuld Capitole Gent genoot, beloonde de Oost-Vlaamse zanger na afloop met een minutenlange staande ovatie, maar hét ultieme en meest waardevolle compliment voor Christoff volgde toen Will Tura zelf recht veerde en enthousiast zijn waardering liet blijken.
Na de succesvolle aftrap in Gent begon Christoff aan een uitverkochte concertreeks van Christoff zingt Tura, die dit najaar een vervolg kreeg met Christoff zingt Tura 2. Op 10 november 2025 sluit Christoff deze concerten af in een tot de nok gevuld Concertgebouw Brugge.
Christoff zingt Tura XXL wordt hét orgelpunt van Christoff zijn hommageconcerten aan de 'Keizer van het Vlaamse lied'. Een verzameling van het beste uit Christoff zingt Tura en Christoff zingt Tura 2 met al de grootste en bekendste hits van Will Tura. Uiteraard mogen de persoonlijke favorieten van Christoff uit het prachtige oeuvre van Will niet ontbreken.
Op 10 november volgt dus eerst nog de afsluiter van Christoff zingt Tura 2 in Brugge, later die maand is er ook nog de release van Christoff zijn nieuwe boek 'Teken van Leven', begin december start hij aan zijn geliefde reeks van 21 kerstconcerten en het volgende grote project staat dus al klaar: een terugkeer naar de Lotto Arena en dat met een XXL-eerbetoon aan Will Tura. Een droom die uitkomt, zo zegt de zanger zelf:
"Het is een enorme eer dat zo veel mensen de afgelopen jaren mijn liefde voor het oeuvre van Will Tura hebben gedeeld. Alle tijdloze klassiekers en meezingers uit de concertreeksen 'Christoff Zingt Tura' en 'Christoff Zingt Tura 2' komen nu samen in één indrukwekkend XXL-concert. Dat ik dit nu nog eens mag overdoen op het grote podium van de Lotto Arena, voelt als een ongelooflijke droom die uitkomt. Ik kijk er enorm naar uit om deze show samen met mijn band, backing vocals en het publiek te beleven!"
Wie dit bijzondere Christoff zingt Tura XXL-concert op zondag 8 november 2026 in de Lotto Arena niet wil missen, bestelt best tijdig tickets.
Tickets via www.christoff.be en www.ticketkopen.eu
www.houseofentertainment.be
Wie op tijd kwam bij recente concerten van Vive La Fête, die heeft toen Yerra Yerra kunnen ontdekken als support, maar deze band maakt ook naam voor zichzelf. Ze hebben nu een fijne single uit. “Nepal’ is een rockmantra met een beetje een Oosterse sound.
Yerra Yerra is een powertrio met Limburgse roots. Hun uitgepuurde sound combineert rauwe power met verrassende finesse en ongepolijste emoties. De band brengt een mix van heavy rock, punk en wave zonder evenwel teveel respect te hebben voor de grenzen van elk genre. Alles mag, alles kan bij Yerra Yerra zolang het maar leidt tot een explosieve liveset.
“Nepal” is een pompende mantra geïnspireerd door zangeres Inge Henrotay’s eigen ervaringen tijdens een trektocht door de meer dan 5.000 meter hoge Thorong La-pass in het Himalayagebergte.
“Nepal” werd opgenomen met Thomas Valkiers als producer. Die naam hebben we hier al eerder vermeld, bijvoorbeeld bij reviews van Meltheads, Equal Idiots, The Haunted Youth, Crackups, Tubelight, Priceduifkes, … Deze fijne single doet wat denken aan Wijf, Kaat van Stralen en Rejection Ratio.
Dit is het soort single die ons doet watertanden naar het volledige album.
https://www.youtube.com/watch?v=AKzvqXSLvD0
Synthpopband Electric Litany is een groep die vanuit de UK opereert maar dan met vooral Grieken in de bezetting. Deze fijne band is terug met het vierde album ‘Desires’ dat meer dan 15 jaar muzikale verkenning en evolutie samenvat.
Ze waren al op tournee met Interpol en Alan Parsons noemde hen eerder ‘the next Radiohead’. Parsons was overigens co-producer van één van hun albums en hij nam hen ook al mee op tournee. Tegenwoordig spelen ze zowat overal in Europa, behalve in België.
In een tijdperk waarin de grenzen tussen waarheid en illusie steeds vager worden, richt het nieuwe ‘Desires’ zich als conceptalbum op het concept authenticiteit met als centrale vraag: als de realiteit een constructie is, maakt het dan uit wat waar is?
Het album combineert de kenmerkende atmosferische intensiteit en melodieuze gevoeligheid van deze band met nu een meer experimentele benadering, tot aan de postrock, het neo-klassieke en moderne elektro. Van de tien nieuwe nummers zijn er een paar die opvallen. "Itor" en “Diamonds” hebben een sluier van vervorming, "Reciprocate" – de tweede single van het album – brengt de meer catchy popkant van Electric Litany naar voren, terwijl "Prism" ruimte laat voor een eenvoudige, bijna klassieke interpretatie.
De ritmes van Richard Simic, de rijke synthtexturen van Jason Tsontilis en de herkenbare zachte stem, samen met de gitaren, Perzische santouri en piano van Alexandros Miaris, zorgen voor een diep organisch en emotioneel geluid.
https://www.youtube.com/watch?v=xS91hgpgf6w&t=2s
Bob Mould heeft zijn band Sugar heropgevist. Er is een nieuwe single en volgend jaar volgen ook nog concerten van het trio.
Een hele tijd na Hüsker Dü richtte Bob Mould Sugar op. Hun debuutalbum ‘Copper Blue’ sloeg in 1992 in als een bom, met in Vlaanderen (of toch op Studio Brussel) radiohits als “A Good Idea”, “If I Can’t Change Your Mind”, “Helpless” en “Changes”. Een jaar later stond Sugar te blinken op het podium van rock Werchter. Daarna smolt de aandacht voor Sugar snel. De EP ‘Beaster’ kwam als opvolger al in 1993 uit maar werd niet zo ontvangen als ‘Copper Blue’ en in 1995 stopte het Sugar-avontuur.
Bij de Vlaamse fans bleef de interesse voor ‘Copper Blue’ wel altijd branden. Het soloconcert van Bob Mould in 2012 in de AB, met vooral werk van Sugar, was helemaal uitverkocht. En nu is er de reünie. Met de originele bandleden. Vanaf volgend jaar spelen ze opnieuw concerten en nu is er al de single “House of Dead Memories”. Die heeft opnieuw de rauwe energie vanop ‘Copper Blue’ en de dikke gitaarlagen in de sound. Of er nog meer nieuw werk – een nieuw album? – op komst is, dat is nog koffiedik kijken. Maar deze single stemt ons alvast hoopvol.
Voor de fans komt er een heruitgave van de vier singles uit ‘Copper Blue’ op vinyl.
https://www.youtube.com/watch?v=-S72djtUIFk&t=2s
‘Heretics & Lullabies’ is het derde album van het Amerikaanse duo Frayle. Live en ook in de studio is de band uiteraard meer dan een duo, maar het zijn toch vooral zangeres Gwyn en gitarist Sean die de muzikale koers uitzetten.
Dit derde album is hun eerste voor een ‘groot’ label als Napalm Records. De band is dan ook één van de snelst opkomende sterren in de doommetal wereldwijd. Doompuristen zullen misschien hun neus ophalen voor Frayle of voor dit album, omdat ze bij Frayle hun doommetal mengen met elementen van postmetal, gothic rock en zelfs dreampop. Dat Gwyn behalve met haar fluwelen zanglijnen en de lyrics ook heel hard bezig is met het visuele aspect van de band, zal voor sommige puristen eveneens een doorn in het oog zijn.
Wat je Frayle wel moet toegeven: hun versie van doom is heel toegankelijk. De donkere en koele fluisterzang, de drukkende gothic sfeer als gemene deler, de warme catchy melodieën en de gitaren die als een laag over de melodie gedrapeerd worden, de slepende drum-ritmes, zuinig wat horror-elementjes in de productie, … Dit is gesneden koek voor de Netflix-generatie. Stadion-doom voor de fans van pakweg Ghost of Powerwolf.
Inzake lyrics en compositie houden ze bij Frayle vast aan hun succesformule. De lyrics gaan over heel herkenbare onderwerpen als liefdesverdriet, innerlijke demonen en donkere mystiek. Slaapliedjes waar tegelijk je haar van recht komt. Dat zorgt voor een heel consistent album, maar ook eentje waarbij je niet altijd doorhebt of je nog naar hetzelfde nummer aan het luisteren bent of al bij het volgende zit. Uitzonderingen zijn de Lana del Rey-cover “Summertime Sadness” en Halloween-themalied “Boo” (met grunts als vocale tegengewicht voor de frêle zang van Gwyn). De ritmes, zanglijnen en laagjes zijn bij momenten heel inwisselbaar. Mijn favoriet is het heavy “Heretic”, met “Walking Wounded” op een dichte tweede plaats.
Frayle zette al de stap van Desertfest naar Alcatraz. ‘Heretics & Lullabies’ zal het leger fans zeker en vast nog doen groeien, terwijl de fans van het eerste uur misschien zullen afhaken.
https://www.youtube.com/watch?v=QVAkrvi4RW8
Begin vorig jaar waren we al serieus onder de indruk van ‘Langspeelplaat’, het debuutalbum van de Nederlandse band Groot Onderhoud, omwille van de referenties naar het beste van de Nederpop uit de jaren ‘80. Ondertussen zijn we een tijd verder. Er volgden nieuwe nummers en nieuwe mensen in de bezetting van de band. En nu is er “Verkeerde Rij”, een beest van een single.
In de jaren ’80 had dit geheid een hit geweest, maar ook vandaag moeten hier nog fans voor te vinden zijn: een hitsig ska-ritme dat uitnodigt tot een dansje en een grappige tekst in het Nederlands waar ook nog wat laagjes onder zitten. Dit kan zo op Radio 1 en 2.
Review
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/93991-langspeelplaat
https://www.youtube.com/watch?v=MD_oOnsyOT4
Tristesse en schoonheid liggen vaak dicht bij elkaar. Met Lost In September hadden Alain Quateau en Renilde Gees dan ook geen betere naam kunnen bedenken. Hun muziek doet onverwijld denken aan de herfst, een seizoen dat wat aanvoelt als afscheid nemen, maar ook de pracht van de natuur accentueert.
In 2026 brengt het duo zijn eerste plaat uit met warme songs vol schoonheid, melancholie en verlangen. De eerste single “Dreams” toonde ons de dromerige kant van Lost In September met een sound die heerlijk knipoogt naar Spain en Sparklehorse zonder dat het retro klinkt.
De tweede single “What If I Told You” brengt je naar de essentie die muziek kan zijn, eenvoudig verpakt zoals ook Van Morrison en James Taylor dat soms doen. Het nummer gaat over het hardnekkige streven naar perfectie. We willen niets aan het toeval overlaten om hier en nu gelukkig te zijn. Tot we beseffen dat geluk zelden iets is dat je op het moment zelf ervaart. Geluk is meestal een herinnering.
“What If I Told You” nodigt je uit om het perfectionisme los te laten en tevreden te zijn met wat er is. ‘I don't wanna change a thing’, klinkt het.
Lost in September | Spotify
Ontdek Lost In September live op het podium:
27/10 Gent, Minardschouwburg
07/11 Gent, Geheel De Uwe (Luminous Fest)
15/11 Sint-Antelinks, Kerk
27/11 Geraardsbergen, The Preacher
29/11 Gent, Vlierefluiter
18/12 Aalst, Den Babbelaer
The 5.6.7.8.'s - Onweerstaanbare sixties garagerock en brutale surf
The 5.6.7.8.'s mogen dan al de reputatie hebben veel te touren, voor zover ik weet zijn ze nooit vaak in onze contreien geweest. Ook deze tour beperkt zich tot Spanje en Frankrijk, waarschijnlijk niet toevallig de twee Europese landen waar de rock-'n-roll nog echt bruist. Gelukkig werd Lille niet over het hoofd gezien en hoefde ik niet lang te twijfelen toen ik de groep aangekondigd zag in The Black Lab.
Bovendien werd er met The Fabulous Courettes een tweede aantrekkelijke naam aan de affiche toegevoegd.
De kiem voor The Courettes werd tien jaar geleden in Brazilië gelegd toen de Deense punkband, The Columbian Necties, er tourde in het voorprogramma van de Braziliaanse surfband Autoramas; Drummer Martin Thorsen raakte op de tourbus aan de praat met Flavia Couri en de twee bleken precies dezelfde interesses te hebben. Niet veel later trok Flavia Couri naar Denemarken en daarmee was de geboorte van The Courettes een feit.
Toen het duo in 2023 tekende bij het Britse Damaged Goods Records werd, op vraag van dat platenlabel en om hun retro imago nog wat meer glans te geven, hun naam veranderd in The Fabulous Courettes. Iets wat blijkbaar nog niet volledig doorgedrongen is bij Martin Couri (zo laat hij zich aanspreken sinds het ontstaan van de groep) want hij brulde om de haverklap "We are The Courettes". Misschien was hij er niet helemaal bij want hij had het ook telkens over 'saturday' terwijl het gewoon vrijdag was.
The Fabulous Courettes waren naar eigen zeggen helemaal uit het Deense Aalborg met de auto naar Lille gereden en hadden er duidelijk veel zin in. Flavia Couri, gekleed in een stemmig zwart wit geblokt jurkje en dito schoenen, bleek een gedroomde frontvrouw: gracieus, wild en onvermoeibaar. Haar dansmoves waren bevallig terwijl ze zich op het einde van de set letterlijk door het publiek op handen liet dragen. Even later verdween ze tussen het volk waarna we ze op de toog zagen klauteren. Wat het showelement betrof, zat het dus wel snor.
Muzikaal wisten ze me echter niet helemaal over de streep te trekken. Hun mix van garagerock en pop van de meidengroepen uit de jaren '60 klonk bij momenten wel erg aanstekelijk. Nummers als "Want you (like a cigarette)" en "Misfits & freaks" lieten zich best wel pruimen maar niet alle songs haalden dat niveau. Dat terwijl het met veel fuzz gelardeerde en de grootse gebaren niet schuwende gitaarspel van Flavia Couri toch wat mager uitviel, zeker in vergelijking met Ronnie Fujiyama die we daarna zouden zien. Maar misschien zeur ik wat te veel want het publiek genoot er met volle teugen van en uiteindelijk vond ook ik dit een ideaal voorprogramma.
Net als velen wellicht leerde ik The 5.6.7.8.'s kennen door hun optreden in de film ‘Kill Bill: Volume 1’ van Quentin Tarantino uit 2003. Toch bestaat de groep al veel langer. Oorspronkelijk gestart als kwartet in 1986 en sinds 1992 teruggebracht tot een trio werden ze vroeger wel eens Tokio's wildste exportproduct genoemd. Dat zangeres en gitariste Yoshiko ‘Ronnie’ Fujiyama destijds geen katje was om zonder handschoenen aan te pakken, bewijst de "Teenage queen delinquent" tattoo op haar rechterbovenarm. Samen met haar zus Sashiko Fujii (drums) vormt ze de oorspronkelijke kern van de band die tegenwoordig wordt aangevuld met bassiste Akiko Omo.
Intussen zijn het prille zestigers en is het wildste er wellicht vanaf. Ik heb er het raden naar hoe het er vroeger tijdens hun optredens aan toe ging, maar na hun passage in The Black Lab kon ik alleen maar concluderen dat het beslist niet te laat was om ze aan het werk te zien. Nochtans sloeg, net voordat het optreden moest beginnen, de vrees voor een debacle toe. Zangeres Ronnie Fujiyama wou in laatste instantie de microfoon vervangen door een meegebracht eigen exemplaar en toen de technicus van dienst haar zei dat dat niet kon, volgde een eindeloze discussie. Bovendien bleek ook nog eens een gitaarkabel slecht te functioneren. Ik begon al nattigheid te voelen maar eenmaal die kabel vervangen was en "The Barracuda" van Alvin Cash and The Crawlers werd ingezet, vond Ronnie haar goede humeur terug en leek er geen vuiltje meer aan de lucht.
Wat volgde was een set spetterende rock-'n-roll waarin onweerstaanbare sixties garagerock werd afgewisseld met brutale surf. Het was zeker geen alledaags zicht: drie vrouwen op gevorderde leeftijd, gekleed in drie identieke bruine jurken, die zich minzaam vergrepen aan primaire rock-'n-roll maar de soepel pompende bas van Akiko Omo, de heerlijk roffelende, soms donderende drums van Sashiko Fujii en vooral die wonderlijke, niet zelden overstuurde gitaar van Ronnie Fujiyama zorgden constant voor subtiel vuurwerk. Nogal wat Japanners hebben de neiging, eenmaal een niche gevonden, er vol overheen te gaan, maar niet Ronnie Fujiyama, haar gitaarspel bleef altijd perfect gedoseerd.
De stemmen klonken misschien wat schril, maar ze leenden zich uitstekend voor de delicate parels waar hun set bol van stond. We hoorden veel met zorg gekozen covers zoals "I'm blue"van The Ikettes of "Road runner" van The Wailers (niet de Jamaicanen maar de Amerikaanse garagerockers uit de sixties).
Hun bekendste song, "Woo hoo" (van de Rock-A-Teens uit '59) zorgde zelfs voor een bescheiden moshpit. Toch werd de bal één keer misgeslagen. "Kid" (The Pretenders), geplukt uit de vier nummers tellende nieuwe single die ze opnamen met de Britse rockgodin Ludella Black (Thee Headcoatees), bleef wat richtingloos rondzwalken. Die misstap was gauw vergeten en de delicieuze set vond uiteindelijk een smaakvol slot in "Telstar" (The Tornados) dat voortgestuwd werd door een licht dementerende gitaar.
Uiteraard kon een bisronde niet uitblijven. Die werd fenomenaal ingezet met een stormachtige versie van "Hanky panky" (bekend van Tommy James & The Shondells maar oorspronkelijk van The Raindrops, de groep van songwriters Jeff Barry en Ellie Greenwich), met dit keer een minder bescheiden moshpit als gevolg, om ingetogen af te sluiten met "Harlem nocturne", een instrumental uit 1940 van Ray Noble and His Orchestra.
Achteraf prees ik me gelukkig dat ik The 5.6.7.8.'s, 39 jaar na hun oprichting, eindelijk live heb gezien.
Organisatie: The Black Lab, Wasquehal (Lille)
Desertfest 2025 – Andermaal de betere stoner/doom/sludge/postmetal van over heel de wereld
Desertfest 2025
Trix
Antwerpen
2025-10-17 t-m 2025-10-19
Sam De Rijcke
Desertfest bracht andermaal de betere stoner/doom/sludge/postmetal van over heel de wereld naar Antwerpen, en zoals steeds waren quasi alle acts wederom lovend voor de organisatie en uiterst dankbaar voor de immer enthousiaste respons van het publiek.
Desertfest blijkt een unieke ervaring voor zowel bands als fans, en dat zal de komende jaren niet anders zijn, want zowat iedereen wil altijd naar hier terugkomen.
dag 2 - zaterdag 18 oktober 2025
Het was aan de meiden van The Miffs (****) om de tweede dag van een stoner/doom/metalfestival te openen met … een surfgitaartje. Om daarna over te schakelen naar een sound die evolueerde van grunge naar garagerock naar psych en terug. Het klonk allemaal best origineel en spannend. Frontdame Erin Grace Donnarumma was duidelijk de drijvende kracht, haar vocals neigden al eens naar Grace Slick en op haar gitaar speelde ze de meest frisse en tintelende dingetjes. Check het verse debuutalbum, het is de moeite.
De Desertstage verwelkomde ons al meteen met een gevuld drieluik Mars Red Sky-Monkey3-Monkeys on Mars. Het begon met een uitgelijnde, maar ook nogal statische set van het Franse Mars Red Sky (*** ½). Glooiende prog-stonerrock die echter een beetje te beleefd werd uitgestrooid. Er kwam meteen meer animo in de zaak toen de heren van Monkey3 (****) de band kwamen vervoegen, zo stond hier dus al meteen een nieuwe act genaamd Monkeys On Mars (****) op het podium, waarbij de energie toch vooral van Monkey3 bleek te komen, want dat kereltje van Mars Red Sky stond precies meer zijn gitaar te stemmen dan dat ie erop speelde.
Wij hadden er daarna dus helemaal geen erg in dat de heren van Mars Red Sky terug van het podium stapten, want dat was het sein voor Monkey3 om hun potente instrumentale stonerrock met panache de zaal in te stuwen. Daarin werd de Pink Floyd touch alweer niet geschuwd tussen de monsterlijke riffs en heerlijke gitaarsolo’s in.
Daarna kwamen de Fransen van Mars Red Sky alweer opdraven om er samen onder de noemer Monkey On Mars nog eens een finale lap op te geven, maar deze keer waren de heren beter op dreef en leken de violen gelijkgestemd. Die samenwerking is ook te bewonderen op de splinternieuwe tracks “Seasonal Pyres” en “Hear The Call”, twee lange epossen die net werden gereleased en hier dus hun geslaagde live vuurdoop kregen.
Acid King (***1/2) is nog zo een stoner/doom band die al een kwart decennium in het wereldje vertoeft en al meerdere keren Desertfest aandeed. Ze kenden dus de knepen van het vak, zetten een stevige sound met vette gitaren neer met daarop snedige female vocals. Maar om te zeggen dat ze er bovenuit staken? Niet echt.
Op de kleine Vulture Stage was het aangenaam kennismaken met het Zwitserse hitsige collectief Fomies (****1/2). Een opgehitste vrolijke bende die hun psychrock brachten met een knetterende intensiteit en een hels tempo. Denk Frankie & The Witch Fingers en Osees in de roetsjbaan. Een dolle rit en een uiterst vermakelijke set waarmee de Zwitsers het steeds enthousiaster wordende publiek helemaal inpakten, onder meer met bijzonder energieke songs als “Reflections” en “Colossus” uit hun laatste vlammende album ‘Liminality’.
De Vulture Stage, of zeg maar gewoon het café, leek plots veel te klein voor dit opwindende bandje. Wordt zeker vervolgd.
Op naar donkerder oorden. Met het Brusselse Neptunian Maximalism (*** ½) kwamen we terecht in de apocalyptische wereld van Swans, Gnod, Sun O))) of Godspeed You!Black Emperor. Zwaar, begeesterend, duister en verslavend, zo klonk het en zo was het ook de bedoeling.
Het Duitse Colour Haze (*****) leek nog maar eens een pareltje van het zuiverste water (nou ja, zuiverste, er zullen wel wat paddo’s in gezeten hebben). De gitaren van Kyuss uitvergroot tot hoog in het melkwegstelsel, dit omschrijft hun sound nog altijd het best. Nu al zo een 30 jaar lang maken deze heren space-rock met wortels in het stenen tijdperk en jammen ze er bij wijlen duchtig op los. Vandaag was alweer zo een heerlijke Colour Haze trip met prachtige uitgesponnen tracks, een verslavende sound en een immer aanhoudende groove.
Frontman Stefan Koglek speelde de meest wonderlijke solo’s die uitgespreid werden over een bedje van psychedelische stonerrock. De verrukkelijke keyboards deden het geheel nog meer naar de seventies neigen, maar in Duitsland zijn de seventies nooit weggeweest, daar is Colour Haze het mooiste voorbeeld van.
Met Telepathy (****) stapten we de wereld van de postrock binnen, en dat was een aangename genreswitch. Telepathy speelde energieke postrock/postmetal in de lijn van Russian Circles, Sleepmakeswaves en And So I Watch You From Afar. Misschien nog niet met even sterke songs als deze kleppers, maar wel met evenveel gedrevenheid, passie en withete energie. Hier spatten vonken uit.
Over naar het absolute hoogtepunt van de dag, YOB (*****), een band die zijn publiek steevast naar hogere dimensies bracht. Een machtige en bezwerende doom-metal sound verpakt in 4 verpletterende bulldozers van songs die tot diep onder het nekvel kropen. YOB was tegelijkertijd rauw, meedogenloos en gevoelig. Vanaf het ongemeen harde “Prepare The Ground” ging de sound van YOB door merg en been, het bleek een pitbull die niet meer zou aflaten. Een uur lang ondergingen we met de hoogste bewondering deze helse trip, en met de monsterballad “Marrow” als afsluiter hadden we 20 minuten aan een stuk aanhoudend kippenvel.
De Argentijnen van Mephistofeles (****) konden ons bekoren met hun smerige en rauwe hardrock die gesierd was met venijnige gitaarsolo’s. Dit was heerlijke dirty metal zoals we die ook kennen van Satan’s Satyrs. Eén van Mephistofeles hun albums heet ‘Satan Sex Ceremonies’, zo klonk het ook, als u zich daar iets kan of wil bij voorstellen.
Over naar een afscheid. Orange Goblin (****1/2) gaf aan er mee op te houden na deze tournee, hoewel ze met ‘Science, Not Fiction’ in 2024 nog een potent album uit hun stenen mouw geschud hebben. Hun setlist was dan ook een reisje doorheen hun hele repertoire en dat resulteerde in een stevige dollemansrit.
Orange Goblin heeft nooit nagelaten om wat punk of hardcore in te lassen in hun energieke stonerrock, zo hebben ze zich nimmer laten verleiden door ellenlange songs maar hebben ze het steeds compact gehouden.
Dat bleek ook nu het geval. Neem nu “Your World Will Hate This”, hardcore zoals pakweg Suicidal Tendencies die destijds met gebalde vuisten tegen de muren kwakte, of “The Devil’s Whip”, pure Motorhead op ramkoers.
Uiteraard graaide Orange Goblin ook rijkelijk in hun pure stonersongs, met een moddervet “Scorpionica”, een giftig “Blue Snow” en een denderend “Some You Win, Some You Loose”.
Als dit zoals ze zelf beweren echt een afscheidsconcert was, dan is het eentje om in te kaderen. Maar het zouden de eersten en ook de laatsten niet zijn die binnen 2 jaar alweer met een comeback-tour uitpakken.
dag 3 - zondag 19 oktober 2025
Blue Heron (***1/2) opende de laatste dag van Desertfest op de Vulture Stage met potige en baardige stonerrock met een grunge toets. Een sound die we dit weekend wel meer hebben gehoord, maar waar ze wel in bedreven waren, hoewel we iets later op de dag vaststelden dat hun maatjes van High Desert Queen het allemaal net iets beter, scherper en vinniger deden.
Messa (**1/2) mocht op het laatste moment komen opdraven omdat Masters Of Reality om gezondheidsredenen moest afzeggen. Tweemaal jammer, zo bleek. Ten eerste omdat wij hier een legendarische band moesten missen (nog een geluk dat wij MOR eerder dit jaar zagen schitteren in het Wintercircus) en ten tweede omdat de invallers een nogal onsamenhangende band bleken te zijn. De in zwart gehulde zangeres had een klok van een stem maar klonk alsof ze liever bij Nightwish of godbetert Within Temptation had gezongen, de schitterende gitarist leek dan weer te solliciteren voor een job bij Guns’n’Roses terwijl de bassist liever in Black Sabbath had gezeten. Maar dat laatste geldde voor zowat elke bassist die hier op desertfest stond, en Black Sabbath is niet meer, zoals iedereen nu wel weet. Wat de drummer betreft, die gast zat zodanig verveeld achter zijn drumstel dat hij waarschijnlijk gewoon liever thuis was gebleven met een zak chips en een paar blikken bier op de sofa. Het zou ons niet verwonderen mocht hij Onslow heten.
Om maar te zeggen, de leden van Messa musiceerden naast elkaar, niet met elkaar. Een hechte sound hadden ze hoegenaamd niet.
High Desert Queen (****) uit Texas bracht een sterk gedynamiteerd concertje op de Canyon Stage. Verdomd stevige Amerikaans stoner met een geanimeerde zanger die zijn fans lekker wist op te stoken. De band had een stel ijzersterke songs in de aanbieding, check het almachtige “Head Honcho”, “Palm Reader” en “Tuesday Night Blues”. Potige stonerrock zoals ook Monster Magnet en Clutch die in hun beste tijden uit de voegen persten. Het gros kwam uit het laatste album ‘Palm Reader’ en dat is veruit hun beste. Voor herhaling vatbaar op Desertfest, maar dan op de mainstage.
Nieuw bloed op de Vulture Stage met Requiem Blues (****1/2). Het powertrio uit Liverpool heeft nog maar één EP met 5 tracks op hun conto, maar van zodra we dat opwindende plaatje gehoord hadden wilden we hun set op Desertfest voor geen geld van de wereld missen. Requiem Blues pakte uit met onvervalste Britse retro hard-rock met een bluesy inslag en voorzien van vingervlugge gitaarsolo’s. De bassist was bij zijn zangbeurten niet altijd even toonvast, maar dat speelde ook geen rol bij deze band.
Dit was vooral genieten van de retro hard-rock met splijtende riffs en dito solo’s. Deze houden we zeker in de gaten.
Vertrouwde gezichten op Desertfest, My Sleeping Karma (****). Altijd garant voor een aangename verpozing met hun epische instrumentale en oosters getinte stonerrock. Het is alweer van 2022 gelden dat ze nog eens met nieuw werk voor de dag kwamen, dus er waren hier geen noemenswaardige verrassingen te beleven.
Wel een gekende setlist verdeeld over al hun albums, met pareltjes als “Brahama”, “Ahimsa” en natuurlijk “Ephedra”. Niks nieuws onder de Indische zon, maar toch weer bijzonder van genoten.
Wat te denken van Castle Rat (***1/2)? Een grap, een karikatuur, een gimmick, een geflipte halloween party, of ontspoorde Spinal Tap? Feit is dat de zaal bij de Canyon Stage tot de nok gevuld was voor dit stukje metal-theater. We zagen een vogelbekmasker, schaars geklede dames, fake bloed en slecht toneel. We hoorden daarbij een soundtrack die overliep van de metal clichés. Maar toch hebben we ons kostelijk vermaakt, we namen immers alles wat we aanschouwden met een flinke korrel zout en ondertussen hoorden we een goed geoliede band die bij momenten echt wel strak en stevig van jetje stond te geven. Maar of de songs van Castle Rat op zichzelf zouden kunnen staan zonder al die show en theater, dat is maar zeer de vraag.
Castle Rat is het soort act waarvan je blij bent het een keer meegemaakt te hebben, maar de volgende keer toch maar links laat liggen.
Lowrider (*****), dat aanvankelijk vroeger op de affiche was ingepland maar door het uitvallen van Masters Of Reality pas ’s avonds moest aantreden, werd een onverhoopte headliner op Desertfest. Een rol die de Zweden maar al te graag aannamen en ook met klasse vervulden, want uiteindelijk bleek Lowrider, wat ons betreft toch, de sterkste act van de dag te worden. De band heeft er een lange carrière op zitten, maar heeft desondanks toch amper 2 full albums uit, met daar tussenin een hiaat van maar liefst 20 jaar. De klassieker ‘Ode To IO’ dateert immers van 2000, de opvolger ‘Refractions’ van 2020. In 2024 was er dan nog met ‘The Long Forever’ een soort van split album met de kompanen van Elephant Tree, en dat is het dan wat hun discografie betreft.
Dat er bij Lowrider een onbegrensde adoratie voor Kyuss bestaat, dat hoorde je aan alle kanten. Maar dat ze uit die invloeden een strakke eigen sound en beresterke songs wisten te creëren, is eveneens een feit. En hieruit kregen we een heuse bloemlezing, gebracht door een strak spelende band die met evenveel ervaring als spontaniteit meerdere songs naar diverse hoogtepunten loodste. Het wonderlijke lang uitgesponnen “Pipe Rider” zullen wij niet snel vergeten. Wat een song !
Rauwe doom-metal met overstuurde Sabbath gitaren, daarvoor zorgde het Griekse Acid Mammoth (***1/2). Een massief, volumineus en dichtgemetseld geluid. Opvallend, hier stonden vader en zoon samen op het podium, waarbij vader de minst beweeglijke was maar wel een verdomd snedig stukje gitaar kon spelen. Hij legde met zijn scheurende gitaar immers de fundamenten voor de verwoestende en slepende sound van Acid Mammoth.
Hoewel ze op de laatste albums heel wat braver zijn geworden, is het toch altijd uitkijken naar een live-gig van Graveyard (****), een groep die op een podium steeds zichzelf overstijgt. En dat dankzij een overtuigende frontman en een band die in hun live set de songs altijd een stuk snediger en intenser weet te brengen dan in de studio.
Hun set hier op Desertfest was daarop geen uitzondering. Graveyard nam ook opvallende de tijd om wat trage, intieme en bluesy songs in de set te loodsen, en dat was voor het publiek een aangename verpozing na een weekend dat volgeplamuurd zat met loden riffs, hels lawaai en verschroeiende gitaren.
Graveyard kwam als het ware Desertfest uitwuiven met een verzachtende pleister op een stel onvermijdelijke wonden die door al dat geweld van de afgelopen dagen waren ontstaan.
Op naar volgend jaar, ons verlanglijstje ligt hier al klaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8740-desertfest-antwerp-2025
Organisatie: Desertfest (Belgium)
Groundation – Een spirituele viering
De Californische reggaeband Groundation (*****) staat sinds de jaren '90 aan de top van de Amerikaanse reggae. De groep combineert standaard reggae en ska met jazz en dub. In combinatie met de hogere vocals van zanger Harrison Stafford levert dit mysterieuze, spirituele en meeslepende muziek op. De band wordt ook live geprezen om de fusie van genres en tilt het reggae genre naar een hoger niveau. In een zo goed als compleet uitverkochte De Casino kwamen ze hun nieuwste plaat voorstellen, 'Candle Burning'.
Het interessante aan een band als Groundation is inderdaad hoe ze op uitgekiende wijze hun reggae roots trouw blijven, maar dat pad ook durven te verlaten en maar al te graag improviseren. Het zorgde al vanaf de eerste noot voor een wervelend , kleurrijk feestje waarbij serieuze onderwerpen eveneens aan bod kwamen.
Ook al nam Harrison telkens de leiding, hij gaf zijn muzikanten binnen die context de complete vrijheid om zich te ontplooien op dat podium. Prikkelingen van saxofoon, vloeiden samen met aanstekelijke keyboard klanken, en verder met gitaar en drum partijen die al even veelzijdig klonken. Twee uur lang hield Groundation het publiek bij de leest , en kon iedereen meedansen en meezingen … Een toffe spirituele viering.
Groundation creëert over de hele lijn een sfeer van positieve vibes. De virtuositeit van elk bandlid en het charisma van zanger Harrison sierden. Iedereen sprong speels en onbedwongen met elkander en het publiek om . Hoewel de jazz invloeden wat op de achtergrond lijken te zijn verdreven op de nieuwste plaat, is het net die zin tot improviseren en de inbreng van saxofoon en trompet die bewijzen dat de jazz vibe niet compleet verdwenen is.
Aan een ijl tempo rijgen Groundation de verrassende wendingen aan elkaar. Dansen is de positieve boodschap in dit muzikaal verhaal. In de bis krijgen we weliswaar met een magische piano klank als motor - toch nog een intens mooi moment van diepe ontroering te verwerken. ''Houd de liefde levend, houd de hoop levend!”, was de onderliggende boodschap. Het publiek ging grondig op die uitnodiging in en zong de tekst uit volle borst mee, wat zorgde voor een apotheose. Een onvergetelijk moment!
Nog een keer werden alle registers open getrokken en het gastpedaal ingedrukt, om te eindigen in een climax waarbij iedereen op en voor het podium nog éénmaal compleet uit de bol kon gaan .
Groundation zorgde in een volle De Casino, bijna twee uur lang, voor een wervelend rootsreggae feest en liet iedereen op energieke en aanstekelijke wijze dansen. Pijn en smart in het leven werd even vergeten. Wat een spirituele viering.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Here’s The Thing 2025 - Vier zalen, duizend decibels: Here’s The Thing 2025!
Here’s The Thing 2025
013
Tilburg
2025-10-11
Kristof Acke
Het festival Here’s The Thing vond op zaterdag 11 oktober 2025 plaats in en rond Poppodium 013 in Tilburg. Vanuit België aankomen was al een aangename ervaring: de parking naast en boven de zaal maakte het praktisch en stressvrij. Het festival, dat zichzelf omschrijft als een chaotische viering van post-punk, garagerock, psychedelica en indierock, maakte die belofte volledig waar.
De organisatie had vier podia voorzien: het hoofdpodium Mamamain in de grote zaal, The Naughty Next in de kleinere zaal ernaast, The Boogie Basement in de kelder onder de bar, en The Dirty Dungeon, een kelderruimte aan de overkant van de straat.
Daarnaast waren er ook workshops, ateliers en standjes met vinyl en merchandise, wat het geheel een gezellige, alternatieve sfeer gaf.
Zoals bij elk showcasefestival moest ik keuzes maken, want het was onmogelijk om alles te zien. Ik bleef vooral in het hoofdgebouw, met af en toe een uitstapje naar de kelderpodia. De dag begon met Andy & The Antichrist op The Naughty Next: luidruchtig en energiek, maar met iets te weinig overtuiging. Misschien was het gewoon nog wat vroeg op de dag.
Crybabies, vier punkchicks met uitgelopen mascara, brachten dan weer toegankelijke maar pittige nummers in The Boogie Basement. De kleine ruimte stond stampvol, en dat al vroeg in de middag.
Een eerste echte verrassing volgde met Grote Geelstaart in The Dirty Dungeon: jonge Nederlanders met veel flair en attitude, strak in het wit met foute dassen. Ze brachten hoekige punk met de juiste energie, en het was het ommetje naar de overkant van de straat meer dan waard.
Real Farmer overtuigde in eerste instantie minder. De nummers hadden potentie, maar de frontman leek wat afwezig. Naarmate het concert vorderde kwam er meer schwung in, maar ik vertrok iets te vroeg om Smudged te kunnen zien op Mamamain. Die brachten een soort ‘cowboys op speed’: punkattitude met dansbare beats. Een vreemde maar geslaagde combinatie die de zaal meteen wakker schudde.
Later op de dag was er opnieuw een hoogtepunt met Eosine in The Boogie Basement. Ik had de band kort voordien nog gezien op Leffingeleuren en ze wisten ook hier te overtuigen. Frontvrouw Elena, nog herstellende van een armoperatie, stond zonder gitaar op het podium en dat gaf haar extra bewegingsvrijheid. De nieuwe drummer zorgde voor een frisse drive.
Daarna was het tijd voor The Pill op The Naughty Next, een vrouwelijk punkduo van het Isle of Wight met een drummer erbij. Hun aanstekelijke energie werkte onmiddellijk, en hun songs klonken fris en direct.
Coach Party op Mamamain speelde degelijk, maar de connectie met het publiek bleef wat afstandelijk. Frontvrouw Jess Eastwood oogde bedeesd, wat de dynamiek op het grote podium wat temperde.
Gelukkig maakte Cardigan Inn in The Boogie Basement dat meteen goed: een Amsterdamse new waveband die ’80s synths mengt met een moderne sound, vergelijkbaar met Whispering Sons. De kleine ruimte paste perfect bij hun dromerige, donkere sfeer.
Brògeal, een Schotse folkpunkband, bracht dan weer feest en chaos in The Naughty Next. Denk aan The Pogues en The Dubliners, maar dan met een moderne, Schotse twist. De sfeer was uitbundig en het publiek zong mee van begin tot eind.
Daarna volgde een van de sterkste optredens van de dag: Marathon op Mamamain. De Amsterdamse band combineert post-punk, shoegaze en indie met rauwe intensiteit. Frontman Kay Koopmans vroeg aandacht voor World Mental Health Day en droeg een nummer op aan Ramón van Geytenbeek, de overleden zanger van HOOFS. Het werd een emotioneel en krachtig optreden, dat perfect de geest van het festival belichaamde.
In The Naughty Next ging het ondertussen volledig los bij Getdown Services, die ik nog net op het einde kon meepikken. De zaal stond in lichterlaaie, en de sfeer deed denken aan Goldband maar dan zonder franjes.
Sports Team zette daarna een stevige set neer op Mamamain, met catchy nummers en een energieke frontman. Het was een band die het publiek moeiteloos mee kreeg en een groot festivalpodium helemaal aankon.
Het absolute hoogtepunt van intensiteit kwam met Heavy Lungs, opnieuw in The Naughty Next. Dit was geen gewoon optreden, maar een ervaring. De band speelde alsof hun leven ervan afhing, en het publiek werd volledig meegesleurd. Tijdens de finale kwamen de mannen van Getdown Services nog meedoen, wat het feest compleet maakte.
De afsluiter Lynks op Mamamain speelde voor een uitgedund publiek, maar leverde een bijzonder grappige en dansbare show af — camp, beats en zelfspot in één. Een perfecte afsluiter voor wie tot het einde bleef.
De organisatie van Here’s The Thing verdient veel lof. De overgangen tussen podia waren vlot, de sfeer informeel en open. Het viel op hoe vaak muzikanten van andere bands in het publiek stonden, of spontaan meespeelden tijdens optredens. Die laagdrempelige, spontane interactie gaf het festival een uniek karakter.
Na een dag vol post-punk, zweet, riffs en onverwachte ontdekkingen bleef vooral het gevoel hangen van een perfect georganiseerde chaos — precies zoals het festival zichzelf aankondigde.
Moe maar voldaan keerde ik terug naar huis, met de stille overtuiging dat Here’s The Thing volgend jaar weer een tussenstop waard is.
Neem gerust veen kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8718-here-s-the-thing-2025?Itemid=0
Organisatie: Here’s The Thing ism 013, Tilburg
FKP Scorpio concert – Dotan
DOTAN KEERT TERUG NAAR BRUSSEL OP 14 OKTOBER 2026 VOOR EEN AVOND VOL MUZIEK IN HET KONINKLIJK CIRCUS!
Na een uitverkochte show in de Ancienne Belgique keert de Nederlandse singer-songwriter Dotan volgend jaar terug naar Brussel voor een optreden in het iconische Koninklijk Circus. Op 14 oktober 2026 brengt hij zijn meeslepende songs tot leven, met zowel nieuw werk als geliefde klassiekers.
Met zijn doorleefde stem, warme akoestische sound en meeslepende melodieën heeft Dotan in meer dan tien jaar een plek veroverd als een van de meest herkenbare artiesten uit Nederland. Hij brak door in 2014 met het album 7 Layers en de wereldhit Home, die miljoenen luisteraars raakte en in 2024, tien jaar na release, opnieuw op nummer één stond in Canada. Sindsdien stond hij op toonaangevende podia in binnen- en buitenland, verkocht hij de Ziggo Dome uit en speelde hij op festivals als Rock Werchter, Pinkpop, Sziget en Montreux Jazz. Zijn muziek is bovendien te horen in internationale series en films zoals Grey's Anatomy, Pretty Little Liars, The 100 en True Spirit.
In 2025 bevindt Dotan zich op een nieuw kruispunt in zijn carrière. Na vier albums, wereldwijde tours en jarenlange groei heeft hij bewust losgelaten wie en waar hij dacht te moeten zijn. Zijn nieuwe muziek toont een artiest die elke kant van zichzelf omarmt, licht en donker, klein en groots. "Het wordt mijn vijfde plaat, maar het voelt als een tweede debuut," zegt hij. "Ik heb geleerd om te vertrouwen op mijn eigen kompas. Daardoor voel ik me vrijer dan ooit."
Zijn nieuwe single Last Goodbyes markeert het begin van dit volgende hoofdstuk. Het nummer, dat akoestische warmte en grootse melodieën verenigt, is een ode aan dierbare herinneringen en een brug tussen twee belangrijke fases in zijn leven en carrière.
Het concert in het Koninklijk Circus belooft een avond te worden waarop Dotan zijn nieuwe werk afwisselt met de nummers die hem wereldwijd bekend maakten, van intieme songs tot meeslepende anthems, gebracht in de warme sfeer die zijn liveshows kenmerkt.
Praktische info
Datum: woensdag 14 oktober 2026
Locate: Koninklijk Circus, Brussel
Algemene ticketverkoop via FKP Scorpio
www.fkpscorpio.be
Live Nation concert – Anastacia
#NTK26 Tour
Op zondag 18 oktober 2026 in het Koninklijk Circus, Brussel
De iconische popster Anastacia keert terug naar België na haar uitverkochte show in Ancienne Belgique eerder dit jaar! Op zondag 18 oktober 2026 brengt de pop queen haar nieuwe tour '#NTK26 Tour' naar het Koninklijk Circus in Brussel voor een onvergetelijke, nostalgische avond. Tickets zijn beschikbaar via livenation.be.
Met haar krachtige en unieke stem groeide Anastacia begin jaren 2000 uit tot een wereldwijde superster. Ze werd de bestverkopende vrouwelijke popartiest van haar tijd en scoorde talloze multi-platina hits, waaronder "I'm Outta Love", "Paid My Dues" en "Left Outside Alone". Haar muziek weerspiegelt haar passie en vastberadenheid, thema's die ze putte uit haar persoonlijke strijd tegen borstkanker. Met haar muziek probeert ze ook een rolmodel te zijn voor haar fans.
Eerder dit jaar trok Anastacia met haar jubileumtour de wereld rond om 25 jaar 'Not That Kind' te vieren. Met haar '#NTK26 Tour' blikt ze niet alleen terug op haar iconische hits, maar brengt ze ook een portie energie, emotie en nostalgie naar het podium. Mis deze kans om Anastacia live te zien niet, wees erbij op zondag 18 oktober 2026 in het Koninklijk Circus!
Tickets zijn beschikbaar via livenation.be en kosten €50,69 (inclusief servicekosten).
www.livenation.be
Ace Frehley, gitarist van rockband KISS, overleden
Ace Frehley, gitarist van de Amerikaanse rockband KISS, is op 74-jarige leeftijd overleden. Dat meldt zijn familie donderdag in een verklaring. Hij stierf thuis in gezelschap van zijn naasten.
(bron: HLN)
De Antwerpse indiepopband Godot ontstond op muziekplatform Vibe, waar multi-instrumentalist Stijn Coolbrandt op zoek was naar een nieuwe creatieve samenwerking. Samen met zangeres Kim Verbeeck, (contra)bassist Niels Groenen en toetsenist Koen van de Weyer vond hij de klik en sound die leidde tot hun eerste eigen nummers en covers. Sinds 2024 deelt Godot muziek via streamingdiensten en zijn ze live te vinden op vooral Antwerpse podia.
Met single “Alien Heart” brengt Godot een intens persoonlijke en broze maar tegelijk krachtige track die recht naar het hart grijpt. Zangeres Kim Verbeeck schreef het nummer na het verlies van haar moeder aan zelfdoding. Het is een meeslepende muzikale vertolking van de rauwe strijd tussen woede, verdriet, liefde en schuld.
Godot wordt geïnspireerd door artiesten als London Grammar en Ane Brun, met de combinatie van elektronische beats en akoestische elementen. Inhoudelijk is het een sterke song en als kennismaking met de band en het bandconcept is dit een heel representatieve track. Op een manier doet dit nummer mij denken aan Hooverphonic, And Then Came Fall en Alanis Morissette. Muzikaal zit er nog meer in, met meer durf en minder brave bescheidenheid.
Website: https://vi.be/platform/Godot
The Great White Nothing is een nieuwe postmetalband uit de regio Mechelen. De leden komen uit bands als Mindwar, Nether, Black Narcissus, Hamelin en Soul Grip en dat ‘grote witte niets’ van de bandnaam verwijst niet naar pakweg een wolk of het stereotiepe lege blad papier, maar naar Antartica.
Een prima thema dat vanuit Vlaanderen nog niet zo heel vaak werd verkend. ‘Passage I Melancholia’ is hun debuutalbum.
Deze nieuwe band vindt inhoudelijk inspiratie bij de vroegste ontdekkingsreizigers van de poolgebieden, een onderwerp waar wij wel wat mee hebben. Muzikaal wordt de postmetal van The Great White Nothing gemengd met black en prog. Denk aan de rauwe intensiteit van een Amenra, Brutus of Wiegedood, al zijn er ook heel etherische, akoestische passages. Ze spelen met de extremen en dat is mooi, want als luisteraar heb je pas door hoe hard en intens iets klinkt als je er ook het helemaal tegenovergestelde naast zet.
Bij postmetal gaat het over emoties en dan heb je uiteraard wel wat mogelijkheden als je poolreizigers als thema neemt: vertwijfeling, eenzaamheid, waanzin, heimwee, desoriëntatie, melancholie, verdriet, de kracht van de natuur, … Veel daarvan lijkt aan bod te komen, al zit er wel heel veel woede en agressie in dit album en agressie is niet iets dat ik met het thematische concept associeer. Muzikaal zijn de atmosferische stukken vaak interessanter en completer uitgewerkt dan de agressieve partijen.
Mijn favorieten op dit album zijn “St. George”, “Everything Forever” en “There, Where The Waves Are Still”.
https://www.youtube.com/watch?v=sN1-r0ftYAA&list=OLAK5uy_lL-BqmHYQvxpOWSLSnHcVjllwSXQme0ko
“The Perfect Girlfriend” is de debuutsingle van Coy Buzz, de band van Marijn Van Dyck. Hij is een beetje een laatbloeier, maar in de herfst zijn de kleuren feller en diverser, dus dat is meestal geen probleem.
Op deze eerste single mixt Coy Buzz dreampop met grunge. Muzikaal hoor ik wat terug van een ZZTop ten tijde van ‘Eliminator’ en ik denk ook aan een gepolijste versie van Sonic Redemption. De song verkent een geïdealiseerde, ongrijpbare liefde. Het is een schreeuw naar een soulmate om samen woelig water te doorspartelen. Een mooi, ietwat klassiek onderwerp voor een song. De uitwerking verraadt dat de schrijver ook een filosoof is.
We hebben misschien wel meer songschrijvers nodig die emotie en geluk wat meer vanop een afstand kunnen bekijken. En als ze hun boodschap dan ook nog kunnen verpakken in een catchy tune, dan worden wij daar vast heel intens gelukkig van.
https://www.youtube.com/watch?v=ILuM4f4pfgI
‘Resuwrecked’ is het tweede album van de in Roeselare residerende band. Intussen is er heel wat gebeurd. Eerst moesten ze hun bassist vervangen en recenter hun drummer. Intussen zijn ze op elkaar ingespeeld en zijn ze de wisselingen goed te boven gekomen.
De titel is trouwens een samenvoeging van ‘resurection (herrijzenis)’ en ‘wrecked (afbraak)’; een gevoel dat ze overgehouden hebben na de interne wissels. De opnames van dit album dateren van 2023 en werd opgenomen in Gent. Lukas Grymonprez (Parts of Culture) nam de productie en de mix voor zijn rekening.
Het album opent met “Fool”, een catchy nummer dat qua stijl wat in het verlengde ligt van “What Goes Around”. Dat laatste was de tweede single uit het album en staat hier na “Fool”. Twee catchy en snedige songs om te openen. We zijn goed vertrokken.
“Air” begint met een gitaarintro en een synth. Het is een traditionele ballad met de mooie, zachte zang van Sharon Braye. Het moet gezegd worden dat ze verder is ontwikkeld als zangeres sedert hun debuut. Luister maar naar “S.O.S.” (met een mooi kontrast tussen de man- en vrouwenstem) of “The Edge”. “Final Fantasy” is een korte en, naar hun normen, een nijdige song. Echt een leuk nummer dat goed opgebouwd is. “Alive” is een song dat live ook wel kan rocken vermoed ik. Op “Ashes of the Past” horen we een band en zangeres in vorm. Een fijn nummertje.
Afsluiter “The Edge” is een nummer dat wat aanleunt tegen de progressieve rock. Het is een nummer dat veel variatie bevat. De bridge vind ik geweldig en heeft wat Oosterse invloeden. Voor mij blijft dit een toptrack.
Het album klinkt heel goed. De songs zitten goed in elkaar. Sharon zingt bij momenten de pannen van het dak. De synths en keys zorgen meestal voor de catchy elementen. De drums, bas en drums zijn de solide fundering van de songs. Een heel geslaagd album.
Rock/Wave/Indie
Resuwrecked
Subatomic Strangers
Stef Kamil Carlens maakte vorig jaar het energieke en funky succesalbum ‘Be(e) Who You Wanna Be(e)’ en speelde daarmee voor heel wat volle zalen als Stef Kamil Carlens & The Swoon. Daar breit hij nu nog een vervolg aan met ‘SKC & The Poem’.
De ‘poem’ van het album en van de ‘band’ verwijst naar de eerste letters van de familienamen van Carlens’ bandgenoten: (Nel) Ponsaers en (Rahmat) Emonds. Daarmee houdt Carlens twee zevenden van The Swoon over. Dezelfde ‘poem’ is natuurlijk ook de Engelse vertaling van gedicht en ook dat klopt in dit concept: de woorden en het rijmakkoord worden op dit album op een voetstuk gezet.
De muziek is uitgepuurd en herleid tot de essentie, maar zit vol gevoel en avontuur. Het nieuwe album moet het dan wel stellen zonder de funky grooves van het vorige album en dat is toch even wennen, maar Stef Kamil verandert zo vaak van jas en ook deze jas past hem perfect.
Voor ‘SKC & The Poem’ brengt hij nieuw werk en herwerkt hij samen met de twee dames songs uit z'n eigen uitgebreide repertoire en parels uit de onuitputbare schat aan songs uit de lange traditie van de singer-songwriter, waarin de grenzen tussen poëzie, literatuur en (pop)muziek vervagen.
Het woord in al zijn facetten wordt gedragen door de drie verschillende stemmen: Carlens' hese tenor, de zachtfluwelen alt van Ponsaers en de soulvolle sopraan van Emonds. Soms zingen ze samen of vullen ze elkaar aan, maar alle drie komen ze ook als solist naar voren en worden de songs zo vanuit verschillende standpunten en gevoelswerelden benaderd.
Het songmateriaal is heel divers. De keuze van covers is zowel opmerkelijk als een beetje voorspelbaar. Dat Prince erbij is, was bijvoorbeeld te verwachten, dat Carlens dan kiest voor het onbekende “Katrina’s Paper Dolls” is onverwacht, hoewel we geen covers van hits verwachten. Hetzelfde gaat op voor de covers van Leonard Cohen en Bruce Springsteen. Wel opvallend zijn de covers van labelgenote Chantal Acda, van 80’s fluisterpopicoon Sade en de Engelse vertaling van het Oudnederlandse “Ik Zag Cecilia Komen”. “By Your Side” van Sade klinkt in de handen van dit trio eerder als Eels. Voorts wordt Carlens’ overleden soulmate Matt Watts geëerd met een cover van zijn “With Every Healing Mile” en leidt Carlens ons naar de Amerikaanse folkpopchanteuse Jesca Hoop.
Anders dan ‘Be Who You Wanna Be’ is ‘The Poem’ geen rit die je onbezonnen kan beluisteren. Je moet meer dan een paar stappen zetten om mee te gaan op deze trip, het is zelfs een flinke wandeling. Dat er heel wat onbekende nummers en covers langskomen, maakt dat je er de focus goed moet op houden, want er wordt veel fluisterend gezongen en in de samenzang gaat ook al eens wat verloren inzake verstaanbaarheid. De magie van dit album zit niet in het uitgepuurde, maar in het op een voetstuk zetten van de stemmen. De nummers en de muziek zijn slechts het vehikel dat je als luisteraar tot daar brengt. De samenzang, de combinaties van stemmen, de intonaties, het spelen met het stemvolume, het ritme en het rijm, … Carlens beschrijft in de credits van zijn recente albums altijd nauwgezet welke instrumenten er gebruikt werden bij de opnames, hier zijn de stemmen de belangrijkste instrumenten. Fascinerend en bij momenten magisch, dit album.
Als ik een top 3 zou moeten maken van de songs op dit album, dan kies ik voor het flirterige “Selfish Girl”, “The First Time I Ever Saw Your Face” en “A Thousand Kisses Deep”.
https://www.youtube.com/watch?v=UlC09vPmcIY
God=DoG is het collectief rond Belgisch pop/rock-icoon Rudolf Hecke. De band bestaat naast Rudolf Hecke nog uit Yassin Joris, Nikkie van Lierop (I H8 Camera, Erotic Dissidents, Praga Khan), Klaas Tomme (Iskander Moon, Illuminae) en Toon Derison (Steven De Bruyn, El Fish).
Rudolf Hecke bracht in 1989 zijn eerste solo-album ‘God Is Dog Spelled Backwards’ uit. Die plaat werd toen uitgeroepen tot beste Belgische album van het jaar en Hecke werd gekroond tot ‘de Nick Cave van Vlaanderen’. Vervolgens trok hij op een lange tour langs jeugdclubs en festivals en hij speelde op als support voor onder meer Iggy Pop, the Sugarcubes, the Triffids, Einsturzende Neubauten, Peter Hammill, Bob Geldof en Björk. Daarvoor had hij al Belpop-geschiedenis geschreven met de EBM-pioniers Company Of State, waarmee hij door Europa tourde als support van Eyeless in Gaza, Neon Judgement, Front 242 en La Muerte. Een echt vervolg op het succesalbum van 1989 kwam er echter niet.
Nu, 36 jaar en vele muzikale avonturen later is Rudolf Hecke terug met een sterk, donker en sfeervol album dat vergelijkbaar is met het werk van bijvoorbeeld This Mortal Coil: verschillende stijlen van nummers gezongen door verschillende bandleden. Het album is geproduceerd door Rudolf Hecke, David Poltrock (De Mens) en Ian Caple (Tindersticks, Tricky, Shriekback, Suede). Special guest Elsje Helewaut (Elisa Waut) verzorgt de leadvocals op één van de songs. Van de bezetting van 1989 zien we enkel Rudolf terug.
Rudolf Hecke kan nog steeds imposant brommend zingen zoals Nick Cave, maar door het albumconcept met telkens wisselende leadzangers/zangeressen, trekt hij de rol van frontman niet helemaal naar zich toe, eerder is hij de leider van het ritueel. Het is een heel gevarieerd album en niet alleen door de wisselende vocalen. Ook muzikaal gaat het alle kanten op. “Any Wind” en “Take Me Home” hebben iets van de onheilspellende rituele folk van Heilung of Wardruna in zich. “Eaten By The Lights” heeft een paar Triffids-momenten, maar zeker niet het hele nummer. Het gaat van klassieke rocksongs (“The Fear”) naar the Velvet Underground (“A Stronger Man”) en Serge Gainsbourg in duet met één van zijn muzes (“Let’s Not Give A Damn”). Dan komen er nog een paar klassiek geschoolde stemmen langs en een welgemikte blazerssectie.
Variatie kan een troef zijn, maar hier ontbreekt het met dit collectief toch aan consistentie. Dit album lijkt meer op zo’n verzamelalbum uit de jaren ’80 waarbij je bij elke song in een nieuw universum landt en niet in één lange trip het hele universum verkent. Het zijn allemaal diamantjes van groot kaliber, maar telkens in een ander juweel ingezet. Beste tracks zijn voor mij “A Stronger Man” en de herwerkte versie van “Heroin Eyes” van Company of State. “Take Me Home” mag mijn top 3 vervolledigen.
https://www.youtube.com/watch?v=NBNR6p2MHH4
Nederlands 
Français 
