Days of Ray is een nieuwe band uit het Gentse. De stam waarop deze nieuwe plant geënt is, heeft zijn wortels bij The Candy Dates, The Office, Gorky en Fragment. Hun eerste EP heet toepasselijk ‘Here We Are’ en bevat radiovriendelijke Beatles-pop.
Er zit uiteraard meer in dan de Beatles. De referenties die bij ons opkomen zijn onder meer The Kinks, Ben Fold’s Five, Nomden (en The Analogues), Novastar en The Bet. Heel catchy, poppy en gepolijst, maar ook songs die met veel vakmanschap en liefde voor het metier gesmeed zijn.
“Top Of My List” en “Good To Know You’re Here” zouden in een rechtvaardige wereld niet van de radio te branden zijn (Willy, Radio 1 en 2, …). “Dear Elisabeth” en “Sea Of Tranquility” zijn meer luisterliedjes. Het dromerige en ietwat melancholische “San Francisco” doet ons wegdromen.
Het is lang geleden dat we nog zo’n degelijke en tegelijk authentieke popsongs te horen kregen.

https://www.youtube.com/watch?v=fUI4MSA86m4

A Bit Grumpy doet mij inzake bandnaam terugdenken aan à;GRUMH..., de synthwaveband uit Charleroi uit de jaren ’80.

Muzikaal is A Bit Grumpy daar een serieuze update van met morsige, gruizelige EBM en elektroclash of noem het melodieuze grunge-elektro. Er is vervormde zang, vervormde bas, vervormde gitaar en een laptop voor de beats. Het klinkt allemaal heel fluïde, donker en met een heel grove korrel opgenomen. Die vervormde ruwheid of het heel bewuste ongepolijst en ongrijpbaar zijn wordt zowat als een extra bandlid ingezet.

De heel militante titeltrack “Not Cool” is voor mij het hoogtepunt. “Noisy Head” en “Constellation” hebben de sterkste referenties naar de jaren ’80.

De formule of noem het het muzikale concept van A Bit Grumpy kan overtuigen op deze EP. Voor een full album kan er misschien toch wat meer variatie toegevoegd worden. Benieuwd in welke richting dat dan gaat.

Dance/Elektro
Not Cool EP
A Bit Grumpy

https://www.youtube.com/watch?v=zhYLqjbZgFI

Linz De Strooper is reeds tien jaar de frontman van de metalcoreband If I May. Daarmee tourde hij in België, Nederland, Duitsland en de UK en dit jaar organiseerden ze nog hun eigen MayFest. Maar Linz voelde al enige tijd de nood om zijn eigen muzikale verhaal te vertellen. Dat doet hij nu als OAKN.

Muzikaal gaat dit solo-verhaal meer naar indie folk met een duidelijke melancholische toets. Inhoudelijk sluiten de thema’s van OAKN misschien wel nog aan op die van If I May, maar met een intiemere en kwetsbaardere benadering, met meer tijd en plaats voor zelfreflectie. Mogelijk is het Nederlandse I Am Oak een inspiratie geweest, zowel voor de naam als voor de muzikale aanpak.

https://www.youtube.com/watch?v=zAtipucQn9g

‘True Crimes’ is een bijzonder leuke EP van het Belgische gothrockband Lovelorn Dolls. En de titel dekt de lading helemaal, want alle tracks gaan over echt gebeurde misdaden.
Het thema is zowel de sterkte als de zwakte van deze EP. De sterkte is dat het gaat over bekende, Amerikaanse verhalen: Black Dahlia, de Zodiac Killer,  JonBenét Ramsey, … Wie een beetje bekend is met de donkerste kantjes in de geschiedenis van de Verenigde Staten, heeft al wel eens een boek gelezen of een film of docu gezien over deze misdaden. Dat de luisteraars deze verhalen al kennen, helpt bij het begrijpen van de lyrics en je hebt als band met deze onderwerpen een groot bereik want alles wat in de Verenigde Staten gebeurt, verspreidt zich over de hele wereld.
Tegelijk is de invulling van het thema een zwakte: nog maar eens die bekende, Amerikaanse moordpartijen opvoeren. Er zijn nochtans in eigen land genoeg sinistere moorden gebeurd waarmee je rond hetzelfde onderwerp zou kunnen werken. Als luisteraar – internationaal of uit ons land - zou ik het interessanter vinden als een band zijn eigen, lokale lugubere onderwerpen zou opvoeren in de lyrics. Maar misschien komt het dan wat te dichtbij en wordt het te persoonlijk.
Wat levert het thema muzikaal op? Muzikaal is dit Lovelorn Dolls op zijn best: donker, gothic, veel tijd en ruimte voor de zweverige, atmosferische synthlaagjes, de wissel tussen de lieflijke en haunting vocalen van Kristell, … Een beetje tussen Marilyn Manson, Vlad In Tears en Midnightmares in.
Nieuw is dat het duo uitgebreid is met een vaste gitarist: Eric Renwart. Hij werkte al in de studio met onder meer Little Axe en Do Or Die. Op “Velvet Little Voice” mag hij schitteren met een leuke solo. Op de andere tracks is hij ook wel te horen, maar is hij misschien iets minder aanwezig. Mijn persoonlijke favoriet is “Dahlia Bleeds”, met de agressieve gitaarlijnen die aanvankelijk wat verstopt zitten, maar toch een extra dimensie toevoegen.

https://www.youtube.com/watch?v=-OEgE0XEoG8&t=4s

Desert Voodoo - Improvisatiesessie als kunst

Even meegeven - Uit de rokerige gloed van de wekelijkse Voodoo Sessions in Café Des Arts (Berchem) rijst Desert Voodoo, een nieuwe impro-jazzband die even ongrijpbaar als onweerstaanbaar is. Het project, geleid door bassist Frederik Madou, ontstond uit pure muzikale chemie tussen gelijkgestemde zielen en groeide uit tot een broeinest waar avontuurlijke klanken en onvoorspelbare grooves naar de voorgrond treden.
Voor deze editie strikt Madou niemand minder dan Manon Gogos, Éric Thielemans en Bram Weijters: een line-up die garant staat voor een zinderende kruisbestuiving van stijlen. Verwacht geen platgetreden paden, maar een bezwerende trip langs jazz, avant-garde, elektronica en spontane composities.
On stage - Frederik Madou (contrabas), Bram Weijters (toetsen), Eric Thielemans (drums) en Manon Gogos (zang). Het resulteerde in een avontuurlijk boeiend jazz/avant-garde concert!

"Het is eigenlijk een spin off van de wekelijkste Voodoo Sessions die bassist Fre Madou in het Antwerpse Café des arts speelt en programmeert. Improvisatiesessies met een pool van wisselende muzikanten, en deze bezetting is daar één van de verschijningsvormen van!", zei Bram ons er in een chatbericht naderhand over. En dat straalde dit optreden dus ook uit, een regelrechte improvisatiesessie die op speelse wijze naar alle hoeken en kanten uitdraait. Zowel wat muziekstijlen etaleren betreft, als de manier van brengen wordt de luisteraar constant op het verkeerde been gezet. Uiteraard zijn er die typische groovy saxofoonlijnen die zangeres Manon uit haar instrument tovert. Haar zanglijnen doen ons eveneens denken aan de jazz zangeressen uit de jaren '50 tot '60.
Frederik voegt er gestroomlijnde contrabas geluiden aan toe, maar ook hij verlaat vaak de comfortzone en durft grenzen verleggen. Bram van zijn kant kennen we als een veelzijdige pianist, en past daarom perfect in het plaatje door zijn diverse aanpak. Terwijl drummer Eric Thielemans zijn cimbalen zacht streelt, én erop tekeer gaat alsof hij demonen te lijf gaat.
Om maar te zeggen, in die negentig minuten, zonder enige pauze, gaan we van intimiteit naar weerbarstigheid, tot een eerder experimentele insteek met een hoek af. Alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Het deel van het publiek die zich gewillig laat meevoeren over die woelige baren van de zee, geniet hiervan met volle teugen. Het is knap hoe het gezelschap binnen die eerder chaotische aanpak toch een lijn weet te trekken, waardoor de trein niet ontspoort.
Als ware acrobaten paraderen de heren en dame doorheen de set, en durven links en rechts ook nog verrassende wendingen aanbieden waardoor het steeds opnieuw boeit! De spanning opdrijven, tot de climax van geluidsnormen overschrijdend gedrag is bereikt, om dan weer over te schakelen naar een intiem moment tussen hen en het publiek.

Een improvisatiesessie als kunst, was duidelijk de teneur van dit concert. Maar om te zeggen dat Desert Voodoo gewoon een veredelde jamsessie met publiek organiseerde in De Casino is hen tekort toen. Er is wel degelijk enige interactie met de aanwezigen, door hen mee te nemen op die reis door hun klankenspectrum. Na negentig minuten intensief de uiteenlopende paden van jazz, avant-garde en experimentele improvisatie muziek te verkennen, kreeg het gezelschap dan ook een welverdiend en stevig applaus.
Of hier nog een vervolg op komt? Het is koffiedik kijken, maar dit smaakte zeker naar meer…

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

mclusky - Luider, scherper en koppiger dan ooit

De Cactus Club in Brugge vanavond helemaal in het teken van rauwe gitaren en bijtende energie. Bij het binnengaan vroeg ik aan een medewerker van de club hoe de ticketverkoop verlopen was, en tot mijn verwondering bleken er minder dan tweehonderd tickets verkocht in voorverkoop. Wellicht had het feit dat mclusky enkele dagen voordien nog in Trix in Antwerpen stond er iets mee te maken, en ook dat ze vorig jaar op Leffingeleuren te zien waren, en eerder dit jaar nog op Les Nuits Botanique.
Toch was de zaal tegen aanvang mooi gevuld en hing er die typische geladen sfeer die alleen ontstaat wanneer een publiek weet dat het iets bijzonders te wachten staat.

Het voorprogramma werd verzorgd door No Prisoners, een band die ik nog maar recent aan het werk zag op Leffingeleuren. Hun set was opnieuw een shot pure no-nonsense punkrock, strak, maar met een opvallend vleugje glamrock dat vooral tot uiting kwam in de geblondeerde frontman. De band speelde met overtuiging en zonder franjes, precies zoals het hoort. Op een bepaald moment gooide de drummer een mentos het publiek in, die – tot mijn lichte verbazing – recht in mijn richting vloog. Ik heb hem gewoon opgegeten. Zo’n onverwacht detail dat perfect past bij de charme van deze band: ruw, ongepolijst en met een knipoog.

Daarna was het tijd voor mclusky. Ik ben al jaren fan van deze Welshe noise rockers. De eerste keer dat ik ze zag was in 2002 op Pukkelpop, toen ‘mclusky do dallas’ net uit was. Dat album, met iconische nummers als “lightsabre cocksucking blues”,”to hell with good intentions” en “alan is a cowboy killer”, heeft voor mij nog altijd iets magisch. Tot mijn grote vreugde stonden die nummers ook nu weer op de setlist. Het was alsof de tijd even had stilgestaan, al is de band sindsdien natuurlijk stevig geëvolueerd.
Toen ik ze in 2004 opnieuw op Pukkelpop zag, was Jack Egglestone net de nieuwe drummer. Hij zit er nog steeds bij, en zijn spel is krachtiger dan ooit. De bas wordt tegenwoordig verzorgd door Damien Sayell, die in 2015 toetrad nadat de band in 2005 een lange pauze had ingelast.
Op het podium viel meteen op dat de drummer de laatste jaren achter plexiglas speelt, en dat Falco bijna het hele optreden met extra gehoorbescherming zingt – van die grote oorkappen die op een koptelefoon lijken. Dat is geen modegril: Falco kampt al langer met tinnitus, een kwaal die bij hem behoorlijk ernstig is geworden. Toch weerhield dat hem er niet van om met dezelfde intensiteit en overgave te spelen als twintig jaar geleden. Zijn stem klonk nog steeds even scherp en giftig, en zijn humor bleef vlijmscherp.
De show in Brugge stond vooral in het teken van hun recente plaat ’the world is still here and so are we’, die eerder dit jaar verscheen op Ipecac, het label van Mike Patton – toevallig nog een andere held van mij. Van dat album kwamen onder meer ‘unpopular parts of a pig’ ‘people person’ en ‘way of the exploding dickhead’ voorbij, nummers die live minstens even strak en fel klonken als de oudere klassiekers.
Het nieuwe materiaal klonk bijzonder overtuigend en toonde dat mclusky nog steeds barst van de creativiteit. De band speelde met een intensiteit die deed vermoeden dat er in al die jaren niets van hun scherpte verloren is gegaan. Falco liet tussen de songs door zijn droogkomische zelf horen, scherp als altijd maar met een zekere warmte die alleen maar groeit naarmate de band ouder wordt.
Na de show vertelde Falco dat ze momenteel al een opvolger voor ‘the world is still here and so are we’ aan het opnemen zijn, en dat die volgens hem iets toegankelijker zal klinken. Hij benadrukte dat deze nieuwe plaat-in-wording het beste werk bevat dat ze in jaren hebben gemaakt.
Als het concert in de Cactus Club daar een voorbode van was, dan staat er iets groots te komen. mclusky bewees nog maar eens waarom ze een van de meest intrigerende en compromisloze bands uit het Verenigd Koninkrijk blijven: luid, scherpzinnig, en nog altijd met die heerlijke chaos die perfect balanceert op de rand van genialiteit.

Setlist: lightsabre cocksucking blues - without msg i am nothing - collagen rock - what we've learned - unpopular parts of a pig - you should be ashamed, seamus - kafka‐esque novelist franz kafka - way of the exploding dickhead - she will only bring you happiness - autofocus on the prime directive – chases - alan is a cowboy killer - the battle of los angelsea - people person – whoyouknow - to hell with good intentions

Neem gerust een kijkje naar de pics
mclusky
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8672-mclusky-04-10-2025?Itemid=0

No Prisoners
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8673-no-prisoners-04-10-2025?Itemid=0

Organisatie: Cactus Club, Brugge

Sons of Ra – Vanuit mijn perspectief draait het allemaal om vertrouwen hebben in een proces van ontdekking door middel van experiment, terwijl ik trouw blijf aan mezelf als componist. De muziek zou niet op deze manier tot stand zijn gekomen zonder het pad dat we hebben afgelegd om er te komen

Het album ‘Standard Deviation’ van Sons of Ra is een intense, complexe mix van heavy progressieve rock, jazzfusion, avant-garde en mathrock, geprezen om zijn instrumentale bekwaamheid en creatieve genre-fusie. We benadrukken het unieke geluid van het trio, dat elementen van jazzlegendes en moderne stijlen verwerkt in strak gestructureerde nummers, waardoor een krachtige, experimentele en soms uitdagende luisterervaring ontstaat.
Als liefhebber van experimentele muziek, jazz en alles wat met rock te maken heeft, werden we snel getriggerd.
Tijd voor een fijne babbel over de plaat, het project en de toekomstplannen.

De band is twintig jaar geleden opgericht. Hoe is het project en de keuze voor de naam Sons Of Ra tot stand gekomen?
Erik Oldman: Keith Wakefield (bassist/tenorsaxofonist) en ik werkten samen en jamden op oude jazzstandards en schreven een paar nummers voor akoestische gitaar en bas. We zaten allebei tussen twee projecten in en traden informeel op in bars in de stad. Mijn kamergenoot van toen vroeg me om een groep samen te stellen om te improviseren op een reeks elektronische beats die hij had opgenomen. Hij had op het laatste moment een invaller nodig voor een maandelijkse showcase voor elektronische muziek die hij hier in Chicago produceerde. Dus belde ik Keith en een collega die elektrische viool speelde, die een vergelijkbare interesse en achtergrond had met jazzfusion en improvisatie, om het ensemble voor de show compleet te maken. In die tijd raakte ik echt bekend met het werk van Sun Ra, met name zijn vroegere opnames. Mijn kamergenoot en ik waren op zoek naar een naam voor de groep. Hij stelde deze naam voor en iedereen vond hem goed.

Twintig jaar is een hele tijd. Wat zijn de grootste veranderingen in al die jaren (in positieve en negatieve zin)?
EO: Dit project heeft tijdens zijn actieve fasen veel verschillende bezettingen en richtingen gekend. Het begon eigenlijk meer als een middel voor experiment en improvisatie. Onze eerste live drummer kwam uit de jam band scene, maar speelde ook in jazz- en orkestbands, dus jazz is altijd een constante factor voor ons geweest. Improvisatie is altijd een belangrijk element geweest. Dit was een tijdlang een nevenproject van onze respectievelijke rock- en metalbands, dus de invloed van heavy muziek was altijd aanwezig. Het grootste probleem waar we mee worstelen, is de balans tussen wat we spelen als rockmuzikanten en hoe we denken over het schrijven met onze respectievelijke ervaringen met jazz. Dat is zowel goed als slecht voor ons geweest in die zin dat we vanuit het oogpunt van boekingen en marketing niet volledig tot een van beide genres behoren. Het voordeel van dat paradigma is dat we onderweg een heleboel coole bands hebben ontmoet die ook meerdere genres bespelen. Ik heb het gevoel dat we eindelijk een geluid hebben gevonden met het materiaal dat bestaat uit “Tropic of Cancer” en “Standard Deviation”. Keiths herontdekking van de tenorsaxofoon heeft daar echt een rol in gespeeld, maar voor mij was het andere opvallende aspect dat ik me echt kon verdiepen in het componeren, waarbij ik gebruik maakte van technologieën met synthesizers en looping. Daardoor kunnen we ons geluid aanzienlijk uitbreiden.

Zijn er elementen die je anders zou doen, nu je weet wat je nu weet?
EO: Vanuit mijn perspectief draait het allemaal om vertrouwen hebben in een proces van ontdekking door middel van experimenteren, terwijl ik trouw blijf aan mezelf als componist. De muziek zou niet op deze manier tot stand zijn gekomen zonder het pad dat we hebben afgelegd om daar te komen. Ik weet niet zeker wat een ander resultaat zou zijn, dus ik denk niet dat ik iets anders zou doen.
Michael Rataj: Ik kwam later in beeld in die 20-jarige relatie, dus op een vreemde manier was het feit dat ze nog steeds aan het jammen waren, de reden dat ik bij de band kon komen, ook al wilden ze alles versnellen.

De band is beïnvloed door jazzlegendes als Carla Bley en John Coltrane, maar daarnaast hoor ik ook veel rock en metal in de muziek. Hoe vinden jullie de perfecte combinatie in die stijlen?
EO: Alle stukken van andere componisten die we op dit album hebben geïnterpreteerd, hebben ons als muzikanten echt geïnspireerd. De rock- en metalkant van hoe we schrijven en optreden is intuïtief. We denken er niet echt over na.
MR: Ik heb mijn vaardigheden opgedaan door te drummen in punk- en metalbands, maar ik heb altijd van jazz gehouden. We hadden de juiste groep vrienden nodig die jazz en rock ten volle konden waarderen om die weg in te slaan. Ik heb van nature een zwaardere hand, dus in die zin bepaalt dat het grootste deel van mijn spel, en door de dynamiek daarin te vinden, ontstaan sommige geluiden.

Wie zijn jullie grootste invloeden?
EO: Er zijn zoveel artiesten die mijn manier van componeren en spelen hebben beïnvloed. Het bijzondere aan deze band is dat we allemaal uit verschillende hoeken komen, en dat vertegenwoordigt voor mij echt het idee van wat ‘fusion’ inhoudt. Ik beperk me tot de mensen die mij persoonlijk echt hebben geraakt: Igor Stravinsky, Chick Corea, Miles Davis, Robert Fripp, Sonny Sharrock en Chucho Valdes.

Over het nieuwste album ‘Standard Deviation’ … Er zijn verschillende gastartiesten op het album te horen. Wat hebben zij bijgedragen aan het geluid van dit werk en hoe hebben zij bijgedragen aan de composities?
EO: Ze hebben allemaal een specifieke smaak toegevoegd aan de stukken waarop ze hebben gespeeld. De contrabasdrone van Stephen Reichelt vormt echt de basis voor wat het openingsnummer van ‘Disintegration’ is geworden. Het percussiewerk van Paul Abella paste heel goed bij zijn bijdrage aan ‘Upstart’, ‘Intrepidation’ en ‘Vashkar’. Isaiah Sanderman gaf ons echt een geweldige avant-gardistische referentie voor ‘Upstart’ en een solide, Latijns-Amerikaans geïnspireerde uitvoering voor zijn solo in ‘Intrepidation’.

Hoewel de gitaar het belangrijkste instrument op dit album lijkt te zijn, ervaar ik het mooi samengaan met de andere instrumenten. Hoe zijn jullie op het idee voor dit album gekomen?
EO: Keith en ik wilden teruggaan en de meer jazzy kant van onze roots als muzikanten verkennen, vooral sinds hij met de tenorsaxofoon is gaan spelen. We wilden ook een aantal nummers hebben die we als band met Mike hadden geschreven. Hij wilde wat meer funky dingen toevoegen, en we hebben ook meer naar zijn achtergrond verwezen met meer wiskundige/ruige/hardcore-achtige dingen. Die nummers – “Don't Know Yet” en “Outside Looking In” – zijn echt representatief voor waar onze interesses en capaciteiten liggen. Ik zie dit album dus meer als een showcase.

In sommige nummers als “Don't Know Yet”, is er meer een experimenteel aspect in het begin. Is het een richting die jullie in de toekomst wensen in te slaan, de ‘meer experimentele muziek’?
EO: Het is zeker een facet van wat we doen. We zijn vanaf het begin al experimenteel
geweest.

Ik vind het leuk hoe jullie epische riffs in improvisatie verwerken, wat je alleen in jazz tegenkomt. Een bewuste keuze?
EO: Het is vrij onbewust en een tweede natuur, meer intuïtief dan bewust.

Hoe zijn de reacties op het album tot nu toe?
EO: Het lijkt erop dat mensen het erg leuk vinden! We hebben geweldige recensies gekregen.

Het maken van een instrumentaal album is een risico, omdat je hiermee geen ‘breed’ publiek kunt aanspreken; of heb ik het mis …o f is dat niet jullie ambitie?

EO: Helemaal niet, we maken muziek voor onszelf.

Wat voor publiek wil je echt bereiken met je muziek?
EO: Mensen die graag uitgedaagd worden door de muziek waar ze naar luisteren.

Ik neem aan dat je al een aantal liveoptredens hebt gedaan, zijn er plannen voor toekomstige liveoptredens? (kom aub naar België – het beste bier ter wereld!)
EO: We kunnen kleinere tours doen door het midden en oosten van de Verenigde Staten. Het wordt steeds moeilijker voor bands om te toeren, vooral voor kleinere bands zoals wij. Mijn droom en doel is om in Europa te komen spelen. Als er een promotor is die ons kan helpen met de financiën en logistiek, komen we graag naar Europa! Een paar van ons in de band zijn bierliefhebbers, dus dat zouden we erg leuk vinden!

Wat zijn de verdere plannen?
EO: We hebben nog een paar optredens hier in het middenwesten van de VS om het jaar af te sluiten. Volgend jaar komen we weer naar het oosten van de VS en hopelijk spelen we op een paar festivals. We gaan ook aan het vervolgalbum werken.

Na al die jaren hoef je niets meer te bewijzen, ik denk dat jullie doelen al zijn bereikt... Of zijn er nog ambities of doelen die je na al die jaren wenst te bereiken?
EO: Ik zou graag in Europa, Zuid-Amerika en Japan willen spelen.

Welkadvies zou je jonge artiesten willen geven die muziek maken met geluiden zoals die van jullie?"
EO: Ga er gewoon voor en doe het.

Bedankt voor dit leuke interview. Hopelijk zien we jullie binnenkort in België of Nederland

Jelle Van Giel - Het voornaamste doel is muziek te maken die mensen raakt. Elke plaat is voor mij een ‘timestamp’: een momentopname van waar ik toen stond als muzikant

Jazz drummer Jelle Van Giel is eenveelzijdig artiest. Naast de vele projecten waarin hij actief is, beweegt hij zich ook in de wereld van film, televisie en theater. Eén van de projecten die we sinds vorig jaar volgen, is Jelle Van Giel’s Close Distance Band. De band bestaat uit Roeland Celis (gitaar), Ewout Pierreux (piano/rhodes), Yannick Peeters (contrabas)  en Jelle Van Giel (drums/soundscapes/composities).
Onlangs bracht hij het album ‘All I Hear’ uit via W.E.R.F Records. Een dromerige, filmische plaat die voortdurend balanceert tussen moderne jazz en ambient soundscapes. Soms ingetogen, soms onstuimig en speels.
We hadden het geluk de band ook live te hebben gezien in De Casino vorig jaar: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/96262-jelle-van-giel-close-distance-filmische-totaalbeleving .
Over het optreden, de nieuwste release , de jazz in deze tijden, de ambities en de toekomstplannen, hadden we een babbel.

In de eerste plaats, hartelijk gefeliciteerd met je nieuwe plaat, het is weer een pareltje. Uitgebracht onder de naam ‘Jelle Van Giel’s Close Distance Band’; waarom onder die naam?
Dank je wel! Ik had enkele jaren geleden het idee om een nieuw kwartet op te richten. Aanvankelijk noemde ik het ‘Close Distance’. Een woordspeling waar je lang over kunt filosoferen. Anderen raadden me aan mijn naam erbij te zetten, zodat meteen duidelijk werd wie er achter de band zit. Zo werd het Jelle Van Giel’s Close Disdance Band. Ik wilde bewust iets sprekender dan simpelweg ‘Jelle Van Giel Kwartet’. Dat is in een notendop het verhaal achter de naam.

Opvallend is hoe je weer laat omringen door andere meesters in het genre; jullie voelen elkaar perfect aan; hoe is de samenwerking ontstaan en waar vonden zij en jij de tijd in die drukke agenda’s?
Ik heb tien jaar een septet geleid, met de gebruikelijke wisselwerking binnen de groep. Na die periode wilde ik een frisse wind doorheen mijn carrière laten waaien en meer experimenteren met de combinatie van gitaar en piano, die eigenlijk altijd al de leidraad in mijn muziek zijn geweest. Als het gaat over de muzikanten: Ewout en Yannick volgde ik al een lange tijd. Met hen had ik vroeger af en toe al samengespeeld in diverse bezettingen en dat was altijd heel fijn. Het idee om ooit iets met hen te doen zat al een tijd in mijn hoofd. In 2023 nodigde ik hen uit om deel te nemen aan het kwartet dat ik wilde opzetten. Roeland, de jongste van de band, leerde ik via andere muzikanten kennen. Zijn naam dook steeds vaker op en dan ben ik uit nieuwsgierigheid zijn projecten gaan beluisteren. Roeland kan echt met zoveel energie spelen dat ik telkens bijna van mijn stoel val en brengt daarnaast andere invloeden mee, wat het kwartet nog levendiger maakt. De dynamiek tussen hem en Ewout vind ik bijzonder en inspirerend. Dat werkt echt heel goed. Wat de drukke agenda’s betreft: bij mijn eerste band, Jelle Van Giel Group, waren we met zeven muzikanten. Nu is dat met vier een stuk overzichtelijker en makkelijker. Door de ervaring van eerder weet ik goed hoe te plannen en organiseren. Good communication is key (lacht)

Je drumwerk is subliem, maar staat niet centraal; centraal staat eerder de versmelting tussen van al die instrumentaria, een bewuste aanpak?
Dat is altijd een bewuste keuze geweest, ja. Ik wil niet het middelpunt van de muziek zijn als drummer. Voor mij draait het om de compositie, het muzikale totaalbeeld en het samenspel. Binnen de bands die ik heb gehad, zie ik mezelf in de eerste plaats als componist. Het laatste waar ik aan denk is wat ik precies moet doen achter het drumstel, al schreef ik ooit één nummer vertrekkende vanuit een drum groove: The Internet Is My Mentor. Voor de rest vertrek ik altijd vanuit de piano, zoek ik naar fijne akkoordenreeksen en werk ik toe naar een melodie en een onderliggende groove. Nadien luister ik naar wat het stuk nog nodig heeft om het in evenwicht en interessant te houden. Soms gaat dat heel snel, soms helemaal niet (lacht).

Het balanceren tussen onstuimigheid en ingehouden speelsheid valt op; ook hier een bewuste aanpak? Schuilt er een verhaal achter?
De plaat vormt één groot dynamisch geheel. Ik ben me heel bewust als componist wanneer ik spanning en ontspanning moet gebruiken. Dat kan je per nummer zien, maar ook doorheen een album of een live concert. Gisteren (26 september) speelden we ons eerste releaseconcert, en in die set probeer ik hetzelfde golvende, dynamische karakter van de plaat tot leven te brengen. Op de opname vind ik het belangrijk dat de muziek zich beweegt in hoogtes en laagtes. Dat is dus een heel bewuste aanpak. Speelsheid blijft voor mij ook essentieel. Ik ben 39, maar voel me nog steeds piepjong, en ik hoop die speelsheid de rest van mijn carrière mee te kunnen dragen. Eigenlijk heb ik het gevoel dat veel muzikanten dit zo ervaren.

Het filmische aspect brengt me naar de eventuele plannen iets te doen rond filmmuziek met de plaat? Je hebt alvast ervaring erin …
Dat hangt af van of er een concreet voorstel komt vanuit de filmwereld, omdat producties vaak heel specifieke scores vragen. Mocht ik de kans krijgen om muziek van Close Distance te verwerken in een filmproject, dan zou ik dat uiteraard direct doen. Dat zou een fijne uitdaging zijn. Op dit moment werk ik ook aan een animatieserie waar een rockscore wordt gevraagd. Het zou kunnen dat ik Roeland vraag om het thema in te spelen, omdat hij die klank echt beheerst. Uiteraard zou het fantastisch zijn als die twee werelden op die manier samen zouden kunnen komen.

Ik zag je vorig jaar live in de Casino,hetviel me er ook op. Maar ook hoe fantasieprikkelend de muziek is, en ook filmisch vooral; je zit (dacht ik) wel in dat wereldje, neem je hett mee in je eigen muziek?
Sinds 2019 zit ik inderdaad in de filmwereld, wat een droom is die uitkomt. Ik ben mijn weg daar verder in aan het zoeken en schrijf af en toe scores voor tv, film en theater. Wat ik met Close Distance gedeeltelijk wil doen is om de wereld van jazz en filmmuziek te gaan versmelten. Dat klikt enorm goed vind ik persoonlijk, die geïmproviseerde muziek en die filmmuziek. Op concerten trigger ik soundscapes die ik in mijn studio maak. Op het album All I Hear ben ik daar een stap verder in gegaan en ben ik veel meer in detail gaan werken.

Je wordt nog steeds in het hokje van de ‘jazz’ geduwd, mooi alvast; waarom is je muziek nog steeds jazz, denk je?
Dat is een goede vraag, ik neem aan het improvisatorische karakter van de muziek. Tegenwoordig is jazz wel heel breed. Als je kijkt naar grote jazzfestivals, zie je daar lang niet alleen pure jazz op de programmering. Mijn muzikale horizon probeer ik altijd zo breed mogelijk te houden omdat ik dat zelf gewoon heel fijn vind. Daarom heet het album ook All I Hear. Het ene nummer is meer bluesrock, het andere nummer is dan weer een echte jazzballad. Er zitten ook pop- en rockinvloeden in verwerkt. Al die invloeden komen uit de muziek waar ik dagelijks naar luister. Dat is wat iedere componist trouwens doet: je krijgt input en laat die stromen door hart, lichaam en hoofd, en met die inspiratie schrijf je vanuit jezelf nieuwe dingen. Dat maakt de muziek zo persoonlijk. Waarom het dan toch in het jazzhokje wordt geplaatst? Dat komt denk ik vooral omdat in elk nummer improvisatie centraal staat.

Het nadeel is dat je op jazz festivals en concerten wordt geprogrammeerd, waardoor een rock-/pop publiek – waartoe jouw muziek eigenlijk ook wel toebehoort – je moeilijker live zal zien. Een gemiste kans, een beetje?
Ergens is dat wel jammer, het is niet gemakkelijk om binnen die niche wereld je weg te vinden. Ik ben me ervan bewust dat deze muziek op alternatieve festivals/podia als pakweg Pukkelpop evengoed zou kunnen werken. Om dat doel te bereiken en om op die podia te staan moet je een boeker hebben die je heel goed in de markt kan zetten en die de juiste connecties heeft, dat kan je eigenlijk niet zelf.

Jazz trekt doorgaans een ouder publiek aan, terwijl jouw muziek eigenlijk perfect past in de leefwereld van jongeren, breeddenkend ook; hoe zou je die jongeren willen bereiken?
Het klopt dat het publiek bij jazzconcerten gemiddeld wat ouder is, maar dat hangt vaak ook samen met de locatie waar je speelt. Als je mijn muziek beluistert, zou je denken dat jongeren zich daar ook door aangesproken voelen en dat merk ik in de praktijk ook. Ik krijg reacties uit verschillende hoeken, en die mix van jong en oud vind ik net heel waardevol. Zoals ik eerder zei heb je een boeker met de juiste connecties nodig om op andere plekken terecht te komen. Door de oververzadiging aan bands moeten boekers keuzes maken, en als je daar niet tussen zit, bots je al snel tegen een muur. Tot op zekere hoogte lukt het me wel, maar ik wil daar altijd een stap verder in kunnen gaan. Het blijft een interessante uitdaging om de komende jaren te verkennen waar en hoe ik mijn muziek ook buiten de jazzscene kan brengen.

De jeugd is opener dan onze generatie vroeger; hoe komt het dat de jeugd de weg naar de jazz niet vindt, denk je zelf?
Persoonlijk denk ik dat ‘jazz’ nogal intellectueel over komt voor sommige jongeren. Het woord of de link naar het genre kan dat al opwekken, wat hen misschien wat afschrikt. Bepaalde stromingen in jazz zijn niet voor iedereen. De modernere jazz heeft wel veel meer pop/hiphop invloeden en dat begint wel door te sijpelen naar de jeugd heb ik het gevoel. Jazzfestivals programmeren de dag van vandaag bijvoorbeeld ook DJ’s, waar jongeren makkelijker op af komen. Organisaties binnen de jazz proberen dus zeker breder te gaan, om zo die jongeren ook naar jazz te lokken. Het gevaarlijke daar is soms dat je niet altijd vanuit muziek vertrekt, maar eerder vanuit commerciële doeleinden. Seppe Gebruers schrijft daar heel interessante dingen over en probeert die problematiek aan te kaarten.

…Drums is niet perse het meest ‘logische’ instrument in de jazz; vanwaar je keuze in drums?
Ik speel al drums sinds ik twee jaar oud was. Tijdens het eten zat ik blijkbaar al ritmes te slaan op de confituurpotten (lacht), dus besloten mijn ouders me een drumstel te geven voor Sinterklaas. Na drie dagen was het helemaal kapot, maar de vonk was ontstoken. Drums zijn sindsdien een constante rode draad in mijn leven gebleven. Ik heb eigenlijk nooit iets anders écht willen doen, al experimenteerde ik wel veel met keyboard of piano. Op mijn zestiende zette ik mijn eerste stappen in de jazzwereld bij de Freddy Sunder Big Band. Dat was een enorme leerschool. Ik heb er ontzettend veel uit geleerd, die me tot vandaag vormt.

De nieuwe plaat ‘All I Hear’ kreeg al mooie recensies. Hoe waren de algemene reacties?
Ik ben heel blij met de mooie recensies die ik al mocht ontvangen. Zo gaf De Standaard het album vier sterren en omschreef het als “melodieuze moderne jazz van grote klasse.” Ook Jazz & Mo’ schreef een lovende recensie, met als kernzin: “Dit is een absolute top cd, met eeneigen stem die een eigen genre creëert en waar het speel- en luisterplezier van af spat.” Toch blijft voor mij de reactie van de luisteraars het belangrijkste. Ik ben altijd benieuwd hoe zij de muziek beleven en wat ze er persoonlijk uit meenemen. Die reacties waren eigenlijk tot nu toe heel positief.

Wat is je voornaamste doel met dit album? Wat wil je ermee bereiken?
Het belangrijkste voor mij is muziek maken die mensen raakt en waarin ik mijn muzikale ei kwijt kan. Tegelijk zie ik elk album als een ‘timestamp’: een momentopname van waar ik als muzikant op dat moment sta. All I Hear is inmiddels mijn vierde plaat en zo zijn er de afgelopen twaalf jaar al heel wat stempels gezet. Je kunt ook niet rond één album blijven toeren, dus elke nieuwe release is weer een frisse afdruk. Dat blijven doen, telkens opnieuw muziek maken en uitbrengen, is voor mij essentieel. Ik zie het als zelfontplooiing: een voortdurend proces van zoeken, groeien en opnieuw uitvinden.

Is het de bedoeling om met deze band nog meer platen uit te brengen in de toekomst, want dit smaakt dus ook naar meer
Dat zou heel fijn zijn. Het uitbrengen van dit album heeft in totaal twee jaar geduurd, waarbij het schrijven van de muziek eigenlijk nog de minste tijd in beslag nam. Het hele proces richting de release vroeg vooral veel energie en organisatie. Intussen ben ik wel al bezig met nieuw werk voor Close Distance, maar ik laat het rustig groeien en zie wel wat er op mijn pad komt. Voorlopig ligt mijn focus op muziek voor een theatervoorstelling en een animatieserie, projecten die me in 2025 en 2026 zullen bezighouden.

Wat zijn de verdere plannen?
Met Close Distance staan er nog enkele concerten gepland, en ook volgend jaar trekken we verder op pad. Nu ligt de focus op de releasetour, daarna zien we wel waar het ons brengt. In mijn achterhoofd spelen al wat nieuwe ideeën, waaronder het uitnodigen van een gastmuzikant uit New York.. Maar zolang er nog niets concreet is, hou ik dat liever even voor mezelf.

Als ik het goed begrijp ben je nog met andere projecten bezig?
Mijn brein staat nooit stil (lacht). Ik word voortdurend getriggerd door nieuwe ideeën. Een album maken vraagt al snel twee jaar tijd en is een grootschalig traject. Daarom denk ik erover om tussendoor ook kleinschaliger projecten te doen in mijn studio. Zo wil ik muzikanten uitnodigen voor spontane jamsessies, die opnemen, afwerken en bijvoorbeeld via Bandcamp uitbrengen. Ik heb al enkele van die intieme sessies gedaan en dat smaakt absoluut naar meer. Het is een heel eerlijke en ongelofelijk spontane manier van muziek maken.

Wat zijn de voornaamste ambities en is er een ‘doel’ dat je nastreeft?
De komende jaren wil ik mijn projecten blijven ontwikkelen en steeds nieuwe stappen zetten. Zelfontplooiing is voor mij een doel dat door mijn hele leven loopt. Het uitwerken van ideeën en mezelf blijven pushen om uit mijn comfortzone te stappen, geeft richting aan mijn werk. In dat proces hoop ik mensen met mijn muziek te raken, aan het dansen te krijgen of aan het denken te zetten. Voor mij ligt de schoonheid van muziek, en in bredere zin van het leven, juist in dat proces: het constant zoeken, groeien en ontdekken.

Bedankt voor de fijne babbel
Jij bedankt!

Parkway Drive – Een vlammend verjaardagsfeest

Wie twijfelt of Australië naast kangoeroesteak en ijzererts nog belangrijke exportproducten heeft, moest 1 oktober in Vorst Nationaal zijn. Parkway Drive speelde die avond als onderdeel van zijn 20 Year Anniversary European Tour en bracht voor de gelegenheid twee landgenoten mee: The Amity Affliction en Thy Art Is Murder.
Het kruim van de Australische (death)metalcore beloofde het talrijk aanwezige publiek een knaller van een avond en dat werd het ook.

The Amity Affliction mocht het verjaardagsfeest op gang trekken. De zaal was nog niet halfgevuld toen de Aussies van leer trokken, maar toch viel hun optreden niet in dovemansoren. De Australiërs trapten af met “Pittsburgh”, gevolgd door “Like Love“en “Drag the Lake”, nummers die meteen de toon zetten voor een emotioneel geladen set waarbij zanger Ahren Stringer prima de balans kon houden tussen grunts en zuivere zang . Hier en daar deelde The Amity Affliction een muzikale stomp in de maag uit, waarna een gevoel van loutering volgde. Vooral “It’s Hell Down Here” kon ons uitermate bekoren.

Daarna was het de beurt aan Thy Art is Murder om een intussen rijker gevulde zaal op te warmen. De snedige deathcore die Vorst voorgeschoteld kreeg, gaf minder ruimte tot reflectie en was minder toegankelijk. Met brute overgave en een ongenadig tempo werd o.a. “Blood Throne”, “Slaves beyond Death” en “Puppet Master” op het publiek afgevuurd. Deze deathcore was ons iets te snedig, maar zeker spek voor de liefhebbers bek.

En toen was het de beurt aan Parkway Drive. Dat de band bekend staat om altijd het beste van zichzelf te geven, is geweten, maar voor hun twintigste verjaardag hebben zanger Winston McCall en co zichzelf werkelijk overtroffen. Het optreden was een spektakelstuk dat theatraliteit, show en vlammen niet schuwde. Er werd tijdens de show zoveel vuurwerk en pyro de lucht ingeschoten dat het leek alsof de ganse voorraad fossiele brandstof van de OPEC-landen opgebruikt werd.
Het optreden begon memorabel: de band verscheen niet zomaar op het podium, maar kwam door het volk aangetreden, alsof ze wilden benadrukken dat ze ooit als underdogs begonnen en zich naar de top van de metalwereld hebben geknokt dankzij de fans. De schermen die ondertussen beeldmateriaal toonden van de beginjaren van de band tot nu, beaamden dat.
Het podium had een industriële inkleding waarbij de drum onderaan een stellingtoren stond. Voor het grotere podium was er een kleiner dat verbonden werd met een mobiele brug die met kabels naar boven en beneden gebracht kon worden. Wat ons betreft een goed gekozen opstelling die actief bijdroeg aan de dynamiek en sensatie van het optreden.
Als opener kregen we “Carrion” voorgeschoteld, gevolgd door meezinger “Prey” en “Glitch”. Dit zijn enkele van de meer populaire songs van de band die de zaal met een vingerknip in één kolkende massa energie veranderde.
Winston en de zijnen waren in absolute bloedvorm en bewezen tegelijk misschien wel de sympathiekste Australiërs te zijn die we kennen. Er werd geen moment onbenut gelaten om het publiek te bedanken voor hun support en tussen de vlammen en het vuurwerk door werd er vooral liefde afgeschoten.
Ergens in het midden van de set was er speciale aandacht voor het debuutalbum ‘Killing with a Smile’ (2005). De band opteerde om als eerbetoon aan de beginjaren én de fans van het eerste uur het ganse album in een medley van om en bij de 12 minuten te gieten. Dit was eveneens een goede manier om kennis te maken met het oudere, en tevens rauwere, werk van de band.
Maar meer nog dan een concert, was dit een show in de zuiverste zin van het woord. Naast de bandleden werd het podium bijvoorbeeld soms gevuld met professionele dansers om de boel op te leuken.
Naar het einde van de set toe mochten ook enkele strijkers mee het podium op om “Chronos” en “Darker Still” een extra gelaagdheid te geven. Een prima keuze, maar helaas was het naast de toon zingen van McCall tijdens het laatstgenoemde nummer een puntje van kritiek. Dit kon de sfeer in de zaal echter niet bederven.
De climax van de avond kwam er met “Crushed”. Het lied werd spectaculair ingeleid door drummer Ben Gordon die terwijl het drumstel langzaam kantelde en uiteindelijk volledig ronddraaide, strak de maat hield alsof zwaartekracht geen enkele invloed had. Als enkele gemaskerde dansers dan molotovcocktails in het rond gooiden om het podium én het ronddraaiende drumstel in lichterlaaie te zetten, werd het lied pas echt ingezet. Climax binnen de climax was wanneer McCall midden het lied de hoogte werd in gehesen en vuurstralen uit de mobiele brug werden gebraakt telkens hij grunde. Vorst bereikte zo letterlijk én figuurlijk quasi het kookpunt.
Daarna volgde een voor de band eerder bescheiden afscheid met meezinger “Wild Eye”s dat nog tot diep in Vorst centrum werd meegekweeld door enthousiaste fans die huiswaarts keerden.

Vaak zijn we van oordeel dat ‘less is more’ een waarheid is als een koe, maar Parkway Drive bewees het tegendeel. Voor hun verjaardagsfeest gold: meer, groter en vuriger. Downunder boven!

Neem gerust een kijkje naar de pics

Thy art is murder
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8671-thy-art-is-murder-01-10-2025?ltemid=0
Parkway Drive
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8670-parkway-drive-01-10-2025?ltemid=0

Organisatie: Live Nation