Alien Nosejob - Energieke punk met een feestelijke (sax) toets
Het bloedhete weer nodigde niet meteen uit om onder te duiken in een donker café en je daar bloot te stellen aan een portie punkgeweld. Maar diegenen die het toch riskeerden zullen het zich zeker niet beklaagd hebben.
De eerste groep heette Klutter, een naam die me onvermijdelijk deed denken aan The Clutters, een band uit Nashville die ik halverwege de jaren '00 erg hoog had zitten (check vooral hun nummer "Rock and roll").
Hoewel de spelling misschien iets anders laat vermoeden, haalde ook deze groep uit Brugge de inspiratie voor hun groepsnaam uit het Engelse woord Clutter, wat staat voor rommel of chaos.
Nu, wat dat laatste betreft viel het eigenlijk best mee. Nonchalant, dat wel. Het leek erop alsof de vijf rechtstreeks uit de surfclub op het podium stapten. Veel podiumstress leken ze niet te hebben, de meesten hadden dan ook al wat ervaring opgedaan bij gewaardeerde acts als Barno Koevoet & The Duijmschspijkers en Ricky Bekstok.
Klutter opende verrassend sterk met een nummer dat ik niet meteen van hen verwacht had en ik, dankzij de bijzonder fijne gitaren van Jelle Vos en Tibo Nassel, eerder als psychrock zou catalogiseren.
Even leken ze in die stijl te zullen doorgaan maar al vlug werd de toon donkerder en wendde Klutter de steven feilloos richting postpunk. Vooral door toedoen van die typische, wat monotone schreeuwzang maar ook de gitaren klonken nu hoekiger en venijniger. Het leek er ook op alsof de sound steeds harder werd en de groep uiteindelijk strandde in de buurt van de hardcore punk.
Zeker niet alle nummers waren even sterk maar de aanstekelijke drive bleef vlot overeind en zanger Arthur Langbeen had voldoende charisma in huis om me een volledige set bij de les te houden.
Alien Nosejob is de nom de plume voor Jake Robertson uit het Australische Geelong die zijn platen het liefst in zijn eentje in de slaapkamer opneemt. Dat leverde tot dusver een zevental platen op, samen met een kluwen aan singles en EP's, die onlangs gebundeld werden op de kloeke compilatieplaat ‘Forced communal existence’.
Alsof dat nog niet genoeg is, is Robertson naast dat eenmansproject ook nog eens in een tiental (!) andere groepen actief. Hij debuteerde in 2009 bij The Snoozefests, later volgden onder meer Ausmuteants, Hierophants, Leather Towel & SWAB. In 2013 kruiste hij mijn pad voor het eerst in The Pit's met The Frowning Clouds, een wonderlijk groepje dat me een jaar later met ‘Legalize everything’, een heerlijk psychedelisch garagerockplaatje, helemaal overstag deed gaan. Of The Frowning Clouds nog actief zijn is me niet helemaal duidelijk - in 2022 verscheen er nog een verzamelplaat - maar met Alien Nosejob hebben we in elk geval een sterk alternatief.
Alien Nosejob mag dan al een eenmansproject zijn, in Leffinge zagen we een zeskoppige liveband (drie vrouwen en drie mannen, goed voor twee gitaren, bas, drums, toetsen en sax). Hoewel ik mijn punk het liefst uitgebeend geserveerd krijg, kon ik me volledig vinden in deze volle sound. Vooral de sax en in iets mindere mate de keys maakten het verschil. Dat blazers punk verrassend feestelijk kunnen laten klinken wist ik al van die andere Australische band, The Systemaddicts, die het met een trombone doet.
Dat was hier niet anders met de sax van Alannah Sawyer, die soms aan enkele rake stoten genoeg had om op andere momenten het hele nummer enthousiast mee te toeteren.
Het werd zeker geen voorstelling van hun laatste plaat, de verzamelaar ‘Forced Communal Existence’, want die kwam nauwelijks aan bod. Er werd vooral geput uit hun voorlaatste plaat, ‘Turns the colour of bad shit’, waarop Jake Robertson teruggrijpt naar zijn punk roots. In het tweede, wat langere nummer, kwam zijn veelzijdigheid even bovendrijven en waagde hij zich aan wat traditionelere garagerock met een gitaar die van een prille Angus Young had kunnen zijn.
Even later nam de gitariste de vocals van Robertson over voor een tegelijk verrassende als voor de hand liggende cover: "Idendtity" van X-Ray Spex. Verrassend omdat Alien Nosejob op zijn platen meestal kiest voor Australische en/of obscure covers. Enigszins verwacht omdat die sound met saxofoon onvermijdelijk herinneringen oproept aan de groep van Poly Styrene. Mooi, maar de eigen songs klonken minstens even energiek en adembenemend. We hadden er dan ook absoluut nog niet genoeg van toen Jake Robertson na amper 32 minuten de stekker eruit trok. Kort en krachtig zegt men dan maar het had toch ietsje meer mogen zijn.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Alison Moyet – Een tijdloze stem en diepgang in de Roma
Op vrijdag 5 april stond de Britse zangeres Alison Moyet in een uitverkochte De Roma in Antwerpen, en wat volgde was een meeslepende avond die moeiteloos schakelde tussen nostalgie en vernieuwde intensiteit. Haar stem – krachtig, doorleefd en onmiskenbaar uniek – vulde de zaal van begin tot einde met een emotionele lading die bij momenten ronduit ontroerde.
Moyet opende met het sfeervolle "Fire", een nummer uit haar recentere werk, waarmee ze meteen duidelijk maakte dat ze anno 2025 nog steeds relevant is. De toon was gezet voor een setlist die zowel haar solowerk als haar iconische verleden met Yazoo in de verf zette.
Klassiekers als "Nobody's Diary", "Only You", "Situation" en het onvermijdelijke "Don't Go" werden onthaald op enthousiast applaus en meezingmomenten, zonder ooit te vervallen in vrijblijvende nostalgie. Moyet bracht ze met vernieuwde energie, gedragen door een strakke, maar sobere liveband en een uitgekiende lichtshow die perfect inspeelde op de melancholische sfeer van haar muziek.
Middenin het concert klonken meer introspectieve parels zoals "This House" en "The Impervious Me", waarbij haar stem tot op het bot raakte. Het akoestische "If You Don't Come Back to Me" zorgde voor een intiem hoogtepunt, waarbij De Roma muisstil werd.
Moyet wisselde moeiteloos tussen uptempo synthpop en ingetogen ballades, met krachtige uitvoeringen van "Is This Love?", "Beautiful Gun" en "All Cried Out", dat in een nieuw jasje nog steeds even hartverscheurend klinkt als in 1984. Haar cover van Jules Shears "Whispering Your Name" kreeg een robuuste, gepassioneerde interpretatie.
Na een ovationeel applaus keerde ze terug voor een stomende encore met "Situation", "Love Resurrection" en afsluiter "Don't Go" – een dansbare climax.
Alison Moyet bewees vanavond dat ze veel meer is dan een icoon uit het verleden: ze is een artieste met diepgang, karakter en een stem die blijft snijden.
Een concert dat blijft nazinderen – in het hoofd én het hart.
Neem gerust een kijkje naar de pics: https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7470-alison-moyet-05-04-2025?Itemid=0
Organisatie: De Roma, Antwerpen ( ism Live Nation)
Masters Of Reality - Een levende legende in het Wintercircus
Het nieuwe album ‘The Archer’, waarop toch een beetje te veel gezapigheid heerst, was voor ons niet meteen de reden om nog eens Masters Of Reality te gaan bekijken.
Maar andere redenen genoeg, verdomme.
Vooreerst is Chris Goss een legende die destijds het geluid van stoner-pioniers Kyuss mee heeft bepaald en zich daarmee meteen de titel van de godfather van de stoner-rock heeft toegeëigend.
Ten tweede heeft hij in 1988 met ‘The Blue Garden’ een onvervalste hardrock klassieker gemaakt die een must is in elke zichzelf respecterende platencollectie. En ten derde zit er in onze memorie een onvergetelijk en uitermate fantastisch concert vereeuwigd, men zegge en schrijve 14/12/2001 in het SMAK in Gent, met quasi de voltallige Queens Of The Stone Age als begeleidingsband.
Vandaag zag Goss zijn band er uiteraard heel anders uit, met onder meer gitarist Steven Janssens (The Mudgang, Mauro & The Grooms, The Whodads, Daan) in de rangen. Geen idee hoeveel tijd Janssens gekregen heeft om zich in te lijven in het repertoire van Masters Of Reality, maar hij speelde met een geweldige flair en bravoure alsof hij die songs al jaren opvoerde.
Masters Of Reality begonnen een beetje lauw, dit niet toevallig met één van de nieuwe songs “I Had A Dream”. Verder in de set zouden er nog een drietal tracks uit ‘The Archer’ volgen, waarvan enkel “Mr Tap n’ go” zich kon meten met de grote broers.
Voor de rest was dit een concert om van te smullen. Het vuur zat zoals te verwachten vooral in een flinke stapel krakers uit ‘The Blue Garden’ en ‘Sunrise On The Sufferbus’, en daar was het zo goed als volgelopen Wintercircus uitermate tevreden mee.
Al vanaf die typerende keyboard intro van “Doraldina’s Prohecies” zat de groove erin en was de trein vertrokken. “John Brown” was even stevig als briljant, “Third Man On The Moon” presenteerde zich als een waar riff-festijn en rockte de stenen uit de muren. Absoluut hoogtepunt was een uitgesponnen “Rabbit One”, gebouwd op dat bloedgeile basloopje en voorzien van minutenlang heerlijk smeulende gitaren.
Het dak ging er helemaal af met het aan elkaar gebrande stomende tweeluik “Theme For The Scientist Of The Invisible” en “The Blue Garden”, uitermate geweldig. Na zo een zinderend duo moest het uiteraard crescendo gaan, waarop “She Got Me When She Got Her Dress On” uit zijn voegen barste, rollend en bruisend als nooit tevoren.
Als toetje ging Masters Of Reality eruit met de stampende potige bluesrock van “Ants In My Kitchen”, waarin Freddie King’s “Going Down” heerlijk verweven zat.
Een stevig slot van een straf concert met enkele haperingetjes (de oudjes “Why The Fly” en vooral “100 Years of Tears on the Wind” waren wat slapjes en leken de tand des tijds niet te hebben doorstaan).
We onthouden toch vooral een aangenaam weerzien met een onuitwisbaar rock-icoon.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7372-masters-of-reality-2025-04-04?ltemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent
Een nieuwe single van Calicos (vroeger noemden we die ‘The Calicos’) en wat voor één. Calicos zijn als indiebandje nog altijd het best bewaarde geheim van de Lage Landen, en dat zou met deze single wel eens kunnen veranderen.
“The Siren” gaat over het verlangen naar authenticiteit in de tsunami van indrukken en impulsen anno 2023. Het nummer staat, net als de veel gedraaide singles “Reliving” en “Comedown”, op het nieuwe album dat in de loop van 2024 uitkomt.
“The Siren” is een een indie/americana-parel met een leuke vibe en een vintage-feel. De uitgekiende productie was in handen van Tobie Speleman (Gepetto & The Whales, Dirk., The Haunted Youth, Isolde Lasoen, Hooverphonic, …). Hij zorgde voor perfect gedoseerde arrangementen en een fantastische bridge en outro. Het is een intrigerende single, met – voor Vlaanderen - misschien toch vooral een Radio1-profiel. Stevige concurrentie voor Absynthe Minded en The Radar Station.
https://www.youtube.com/watch?v=k8jvzls5kP4
Onder het management van Bob Savenberg (Stageplan) ontwikkelt deze 24-jarige rockchick zich stilletjes verder tot een volwassen artieste. Ze staat al sinds haar 14de op een podium. Het zit dus duidelijk in haar bloed. Waarom moet je ze leren ontdekken? Omdat ze een stem heeft die er staat: krachtig en met gevoel. Bij momenten doet ze wat aan Anouk denken qua kracht en timbre. Maar ze is zeker geen kloon van eerder genoemde artieste. Wel bevindt ze zich ook in het universum van songs die enerzijds gevoelig zijn en anderzijds kunnen rocken.
“Go in Grace” is verschenen net voor de zomer maar ik wilde je deze toch nog eens laten ontdekken. Het is een heel degelijk gemaakte song die toont waartoe ze in staat is met haar stem. Het moet toch zijn dat het ergens aanslaat want op spotify heeft deze single inmiddels meer dan 100.000 hits. Ontdek ook haar single van vorig jaar “Better Off”.
Alice Mae - Go In Grace (Official Lyric Video) - YouTube
Better Off - YouTube
Het levensverhaal van Alice Cooper is intussen genoegzaam bekend. Het moet gezegd zijn dat na de comeback van Alice met ‘Trash’ de artiest nog maar zelden ontgoocheld heeft. Steevast komt hij met degelijk tot geweldige albums voor de dag. Zoals bijvoorbeeld ‘Brutal Planet’ of ‘Paranormal’. Ook live staat deze zeventiger er nog steeds. Eveneens met zijn andere band The Hollywood Vampires waar onder andere acteur Johny Depp in meespeelt.
Het nieuwste album is terug, hoe kan het ook anders, een concept album geworden. Een album dat verhalen over het tour-leven vertelt. Dit met een nodige dosis humor in. Voor de productie van dit album werkte Cooper opnieuw samen met Bob Erzin. Op dat vlak dus geen verrassingen. Voor het maken en ontwikkelen van de songs werkte hij dit keer samen met zijn live band. Hij wilde dat de band zo strak op plaat was zoals ze ook live op het podium zijn.
Er wordt geopend met de sterke song en eveneens single: “I’m Alice”. De sound op dit album is eerder vintage met vooral de sound van de meer rock albums uit zijn oeuvre. Dit dan gestoeld op moderne opnamemethodes waardoor het allemaal snedig en melodieus klinkt. “Welcome To The Show” en “All Over The World” zijn daar een goed voorbeeld van. Op “Dead Don’t Dance” gaat hij de donkere toer op en wordt de tekst ondersteund door enkele van de zwaardere riffs. Die riffs zijn soms gegoten in Led Zeppelin sausje maar dan in een conventionelere song gestoken. Zoals op bv “White Line Frankenstein”. “Rules Of The Road” heeft een plezant bluesy/rock ‘n roll groove.
Het album biedt op die manier voldoende afwisseling om het boeiend te houden. Ook de moeite is “Road Rats Forever”. “Baby Please Don’t Go” is de eerste ballad die we tegenkomen op deze voor de rest uptempo-plaat. “100 More Miles” is een goed half traag opgebouwde song geworden. Om af te sluiten met “Magic Bus” wordt er nog eens stevig gerockt.
Alice Coopers keuze om alles in de studio met de live band op te nemen is geslaagd: het klinkt heel homogeen en op elkaar ingespeeld. Voeg er de moderne vintage sound bij en enkele sterke composities en we kunnen terug van een geslaagd album spreken. Vooral de opbouw en de volgorde van de tracks maken dat het album een beetje als een live show klinkt. Het is ook mogelijk om er de blu ray bij te kopen met daarop het live optreden op Hellfest 2022. Voor de rest verkrijgbaar in alle mogelijke formaten, smaken en kleuren.
Metal/Glam Rock
Road
Alice Cooper
Voor hun nieuwe single “Comedown” hebben The Calicos goed geluisterd naar The War On Drugs en Bruce Springsteen, maar goede voorbeelden garanderen daarom nog geen goede song. En hun “Comedown” is meer dan gewoon goed. Wat een catchy nummer. Een sound met een gloed als een ondergaande zomerzon, een drive die je meteen aan het dansen krijgt, lyrics die je uitnodigen om zomaar te gaan meezingen. What’s not to like?
Als er op dat volgende album van The Calicos nog een paar van dit kaliber staan, dan wordt dat het album van het jaar.
https://www.youtube.com/watch?v=mC4rRmHpyx8
Rosalia - ¡ Fenomenal !
Rosalia - Hier moest je bij zijn en dat waren we massaal, de Spaanse & Zuid-Amerikaanse gemeenschap op kop … en 'los flamencos' in hun kielzog ... De sfeer was broeierig en je waande je op Spaans grondgebied en toen was het nog maar 19h. De fans stroomden gestaag binnen en meer en meer lookalikes vulden de inkomsthal, … en vanavond opvallend veel kinderen ook ... maar dat las je al, je waande je in Madrid, Malaga, Barcelona ... overal behalve 'Bruselas'.
In afwachting van het startsein (21h) van wat achteraf een wervelend spektakel zou blijken kwam het nieuws binnen dat ook wie thuis zat te treuren wegens geen kaartje voor dit concert aanstaande Werchter 2023 kon herkansen, juist ja op zondag 2 juli 2023 maakt Rosalía ginds haar opwachting ... Allen daarheen zou ik zeggen, als je nog wilt scoren met een kerstcadeau ;-)
En dan gaat het keihard van start, een wervelwind van muziek- en dansstijlen, gecoördineerd en georkestreerd op magistrale wijze. Met haar 30 jaar staat ze er te midden van een acht koppig dansensemble.
"Que reina", wat een vrouw, wat een stemgeluid, zonder kapsones, een natuurlijke schoonheid, geen poespas, geen ontelbare kostuumwissels, geen zichtbare make-up, geen glitter, noch glamour ...
Wel zang en dans, flamenco die nazindert in je buik en je kippenvel bezorgt, een rasechte cantaora (= flamenco zangeres) ze staat er als een huis in haar Motomami motorpak en vuurt de éne hit na de andere op ons los en brengt de volledige zaal in beroering. Er wordt luidkeels mee geschreeuwd, gezongen en ritmisch in de handen geklapt ...
Rosalía wordt vanuit het publiek onthaald op "cariña" maar is duidelijk geen doetje, wel integendeel, zij is overduidelijk uitgegroeid tot een popster die weet wat ze wil, wat ze kan en die het publiek met speels gemak om haar vinger windt.
De weloverwogen geordende mengelmoes van flamenco, rock, hiphop, r&b, reggaeton, rap maakt dit een uniek gebeuren waar je je graag laat in onderdompelen, afwisselend ingetogen en dan weer de alles overheersende uptempo nummers zorgen voor een authentieke en unieke sound.
Tussendoor was er ook ruimte voor een persoonlijk gesprek met haar fans, sommige lucky bastarts mochten zelfs enkele strofes meezingen, een Selfie momentje voor je Insta mocht ook niet ontbreken en zelfs enkele elpees werden gesigneerd en dan terug on stage ... voor wat echt wel het ‘opper-hoogtepunt’ van de avond werd ... “De Plata” kwam vanuit elke vezel in haar lichaam en verblufte de zaal die zowaar muisstil werd, de combi van gepassioneerde flamencozang en vlammende gitaarklanken tilde het geheel op tot een ongekend niveau een oogstrelende sensatie. Muziek is pure emotie, laat dat duidelijk zijn.
Bij de Encore kwam er een tweede moment dat er ook nog net iets meer bovenuit sprong en dat was het eerder speels en toch ook ingetogen “Sakura”, enkel begeleid op de piano, alweer adembenemend mooi.
Met “CUUUUuuuute” komt er een einde aan deze "fiesta", met opgeheven hoofd verlaat onze ‘Toreadora’ de arena en beseffen wij al gauw dat we ons niet langer meer in Spanje bevinden, maar wel in het bitter koude Vorst, dat wordt krabben straks, brrrrrrrrrrr … Met een frisse neus, maar van binnen helemaal opgewarmd duiken we de nacht in .
¡ Gracias Rosalía !
Organisatie: Live Nation
“Horses of Rebellion” was een mooie herstart na hun korte hiatus. Live bewezen ze ook dat ze er nog steeds staan. Na bijna vier jaar later hebben ze een opvolger klaar. Ze zijn daarbij de PolderRecords-stal trouw gebleven. ‘Burn!’ bestaat uit acht nummers. Ze is verkrijgbaar in verschillende soorten vinyl en cd digipack.
“Find You Soon” is een sterk begin van de plaat. Het klinkt strak, koortsig en met een melodieuze zanglijn in het refrein. Ook de intro bestaande uit drumwerk is geslaagd. “Little Wings” bestaat uit een strakke ritmesectie, bassist Tom Neirynck en drummer Peter Gaelens, en met enkele strakke gitaarriffs van John Pollentier. “Boy in the Middle” is typisch Cowboys & Aliens. Een zang die over de dystopisch muziek gaat en aangevuld met een leuke bridge en solo. De momenten waarop Henk Vanhee haast preekt slaan goed aan. Kortom een heerlijk nummer.
“Sackcloth” is iets trager en donkerder. Het wordt mooi opgebouwd. Er zit onderhuids veel melancholie en gevoel in de track. Een nummer dat ook groeit na elke beluistering. Je hoort ook veel afwisselend gitaarwerk in deze boeiende song. Met het titelnummer “Burn!” gaat de snelheid weer verschroeiend de hoogte in. “Cards Upon the Table” klinkt catchy in de oren. “Same But Different” neemt je meteen bij het nekvel en rockt een heel eind weg. Afsluiter “Morbid Orchid” is een bijna negen minuten durende epische track met een sfeervolle en lang uitgestrekte intro en outro. Ze klinkt ook mooi harmonieus. Een perfecte afsluiter van een album met geen enkel zwak moment.
‘Burn!’ klinkt strak, melodieus en donker. Ze zit goed in elkaar en klinkt ook goed. Een echte aanrader. Ik kan alvast niet wachten om ze met dit materiaal aan het werk te zien.
Video van “Find You Soon”: https://youtu.be/9SgldGa0Yaw
Wolf Alice - Overrompelende bevestiging van ijzersterke live grunge reputatie
Met al enkele platen onder de arm waarvan ‘Blue Weekend’ (2021) de meest recente is, timmert Wolf Alice gestaag aan naamsbekendheid. Over het kanaal is het viertal immers al een volgroeide sterke grungeband met een uitstekende live reputatie. In België duurde het enige tijd maar met deze passage in La Madeleine bevestigden ze hun ijzersterke waarde.
Nog voor het gitaargeweld uitbrak, was daar Kevin! (met uitroepteken) om het publiek op te warmen. De broer van Ellie Rowsell, frontvrouw van Wolf Alice, bracht een mix van jolige folk riedels en licht zweverig bedroompop. Nu eens Mount Eeri of Adam Green, denk aan de sloppy maar niet valse zang, en dan eens Mac DeMarco. Voor een rock publiek slaagde hij er toch in om hier en daar enthousiaste kreten los te weken en kon hij wel op sympathie rekenen. Hoe hij met hetzelfde enthousiasme het podium opkwam, zo ging hij in een mum van tijd ook dankbaar het podium weer af.
De joligheid van het voorprogramma maakte al snel plaats voor strak gespannen verwachtingen eens Wolf Alice de trappen kwam afgetreden. Het publiek, toen al dolenthousiast, kreeg meer dan een glimlach op hun gezicht door sterke binnenkomer “Smile”. Met “You’re a Germ” liet de band zien en horen waar die zo goed in zijn: rustige bijna ingetogen passages afgewisseld met pure grunge uitspattingen. Reken daar nog de indrukwekkende vocals van Ellie Rowsell bij die van begin tot eind loepzuiver klonken. “Formidable Cool” was met die ingrediënten dan ook voller en overrompelender dan op plaat.
Het nieuwere werk uit ‘Blue Weekend’ klinkt iets verfijnder maar live vielen die niet uit de toon met het ouder materiaal. Het bedrieglijke broze “Delicious Things” en “Lipstick On The Glass” waren uitnodigingen voor het publiek om volop mee te zingen. Datzelfde enthousiasme werd doorgetrokken in “Planet Hunter”, “Space & Time” en het uiterst verbindend “Bros”. Het daaropvolgend drieluikje aan verse nummers moest zeker niet onderdoen. Het akoestisch getinte en indrukwekkend gezongen “Safe From Heartbreak (if you never fall in love)” deed ons even terug op adem komen terwijl meezinger “How Can I Make It OK?” ons warm maakte voor het venijnige uptempo “Play The Greatest Hits”.
Rond “Silk” (over mentale breekbaarheid) blijft steeds een aura hangen door ‘Trainspotting 2’ waardoor het live nog meer kippenvel bezorgde. Het einde van de set werd vervolgens mooi afgewisseld tussen nieuw en oud werk met “Vision of A Life” en “The Last Man on Earth” als een van de ontelbare hoogtepunten. De pletwals mocht dan al langs geweest zijn, toch was er nog bij band en publiek voldoende energie om de boel af te sluiten met het eerder rustige “No Hard Feelings” en uiteraard de publiekslieveling “Don’t Delete the Kisses”.
Alweer leverde Wolf Alice een glansprestatie af waarmee ze niet enkel bevestigen maar ook een enorme sterke indruk nalaten.
Setlist
Smile - You’re a Germ - Formidable Cool - Delicious Things - Lipstick on the Glass - Planet Hunter - Space & Time - Bros - Safe from Heartbreak (if you never fall in love) - How Can I Make It OK? - Play the Greatest Hits - Silk - Feeling Myself - Lisbon - Visions of a Life - The Last Man on Earth - Giant Peach —
No Hard Feelings - Don’t Delete the Kisses
Organisatie: Live Nation
Op 13 mei verscheen de EP ‘Lilith’ van Galine. Dit nummer is de derde single/videoclip eruit. De song staat tevens als laatste op die EP en heeft daardoor een bijzondere betekenis. Het staat voor de poort naar een nieuw hoofdstuk. Wat dat nieuw hoofdstuk zal inhouden hebben we vooralsnog het raden naar. De song zelf gaat over vast zitten en weten hoe je het kan oplossen, maar het toch niet kunnen bewerkstelligen. Je rekent erop dat de ander de moeilijke beslissing voor je neemt. Dat is voorwaar nogal een interessantere invalshoek dan ‘ik hou van jou’ en ‘ik laat je nooit meer los’.
“I Don’t Mind You Leaving” is een gevoelig nummer dat niet meteen laat zien wat het allemaal in petto heeft. Het komt langzaam op gang met piano/keys en zang; om dan voorzichtig open te bloeien tot een moderne popsong. Het werd samen met Daan Schepers geschreven die ook de mixing deed.
Zoals gezegd is het een mooie popsong met inhoud en waar je wat tijd voor mag nemen. Muzikaal wordt Galine ondersteunt door Ester Coorevits, Wouter Vandersype (I Will, I Swear), Sven Sabbe (Momoyo) en Thomas Van Caeneghem.
De bijhorende videoclip: https://www.youtube.com/watch?v=8JGmxaY42PE&t=1s
Galine is nog steeds één van de meeste veelbelovende nieuwkomers in het Vlaamse popwereldje. Dat bewijst ze nog maar eens op haar nieuwe single “Team”, het aperitiefje van de EP ‘Lilith’ die eind dit jaar uitkomt. Op “Team” hoor je treffende lyrics over rivaliteit, eenzame strijd en niet meegaan in een eindeloze of uitzichtloze competitie.
Muzikaal begint Galine op “Team” ergens op het kruispunt van lounge, clubby en melancholie en komt ze daarna uit bij SX en Lana Del Rey.
Ook de video is knap: aansluitend op de lyrics en tegelijk mysterieus door geen aaneengesloten verhaal te vertellen, maar slechts flarden van het verhaal. Een beetje zoals de lyrics voor mijn part.
https://www.youtube.com/watch?v=HkL-YtZuLQQ
De Belgische stoner-trots Cowboys & Aliens bracht zopas de volledig nieuwe digitale single “Morbid Orbit” uit. Die werd in volle covid-periode door de band opgenomen als cadeau voor de fans die Cowboys & Aliens al 25 jaar op de voet volgen. Het nummer staat op de verzamelplaat ‘Polderriffs II’, onlangs uitgebracht door hun label Polderrecords. Het nummer zal daarnaast ook verschijnen op het nieuwe album van de band zelf, maar daarop is het nog wachten tot 2022. Om hun jubileum dit jaar waardig te vieren, mag Cowboys & Aliens aantreden op Alcatraz in Kortrijk en nadien als headliner spelen op het nieuwe Belgian Blast Festival in Desselgem.
“Morbid Orbit” is een oorveeg die liefst 9 minuten blijft nazinderen. Een pompende stoner-bulldozer die alles op zijn pad vermorzelt. Inzake stoner heeft Cowboys & Aliens in ons land het pad geëffend en het ziet er naar uit dat ze nog even op hun troon willen blijven zitten.
https://www.youtube.com/watch?v=4bJd_DdXLh0
The Calicos - The soft landing - Zeemzoet tot kunst verheven
Drie jaar terug wonnen The Calicos Humo’s Rock Rally. Wie denkt dat Quinten en compagnie sedert dan heeft stil gezeten heeft het verkeerd voor. The Calicos smeedden verder aan hun soft en poppy americana sound waar de pedal steel een prominente rol in speelt. Wilco meets How Gelb, hoewel ze niet graag in een vakje worden gedropt. “Nova” was hun single die zowat overal werd gedraaid. Met hun nieuwe “How Was I To Know” wordt ook voor het melodieuze en de juiste moodswing gekozen. “Heartbreaker” houdt het bij de eenvoud van een paar akkoorden en gelaagde arrangementen. Groot Radio 1 gehalte. Het akoestische begin van “Follow You Down” zwelt geleidelijk aan, kiest niet voor een explosie en stoelt alweer op een zeemzoet melodietje. Zo ook voor “Desire”.
Eigenlijk is de vorige single “Nova” de enige song op deze schijf die wat meer tempo en power toont. Voor “Cruel”, “I don’t Need It”, “Day by Day” en titelsong “The Soft Landing” wordt wederom dezelfde receptuur gebruikt, waardoor er niet kan ontsnapt worden aan het gevoel dat je naar negen dezelfde nummers zit te luisteren.
Alles is zeer goed ingespeeld en zeer homogeen geproducet. De productie nam de band zelf in handen, geholpen door levende legende Firmin Michielsen andermaal loepzuiver afgewerkt door Tobie Speleman (blackwave., Geppetto & The Whales, EMY, The Haunted Youth)
Wel heel aangenaam, warm en zoet. Te hartig om in één ruk uit te luisteren.
(Lode)
Voor wie The Calicos nog niet kent kunnen we jullie vertellen dat ze in 2018 Humo’s Rock Rally wonnen. Daarna bracht dit zeskoppig ensemble enkele singles uit en deden ze, voor de lockdown, best wel wat optredens. Ze hebben hun tijd genomen om hun debuut uit te brengen. Meestal een teken dat het blijvertjes gaan worden en dat ze na de hype nog gehoord willen/zullen worden.
The Calicos maken een soort van Amerciana/alternatieve indierock. Kenmerkend in hun geluid is bijvoorbeeld de pedalsteel dat meteen ook voor een warme klank zorgt in de songs. Maar ze zijn ook meer dan dat hoor.
Op ‘The Soft Landing’ presenteren ze ons negen songs. Opener “How Was I To Know” is een song dat ergens tussen The Verve en The War On Drugs te situeren is. Een ijle en breed uitwaaierende soundscape met een warme stem erboven op. Elk instrument zit hier mooi op zijn plaats en is mooi opgebouwd. Een topsong van een dikke zeven minuten!
Op “Heartbreaker” gaan ze iets meer bondiger rocken. Een bitterzoete song. “Follow You Down” kon zo van Mooneye zijn (een andere band uit dezelfde stal). Melancholie in de stem, semi-akoestische gitaren en een fijn refrein. Ze gebruiken ook keys maar dan als achtergrond en ondersteuning van de rest zoals op “Desire” dat terug richting The War On Drugs lonkt maar dan wel met hun eigen identiteit.
“Nova” heeft een interessante intro en een pulserende bas. Met de pianopartijen erbij lijkt het wat naar Novastar te klinken. Maar wat een mooi uitspringend refreintje hier. Ook een topliedje dit. “Cruel” is een beetje een ballad. Maar dan niet van die zeemzoete ballads maar eerder een die miserie verbergt. 3Day By Day” is ook een interessante track. Met een mooie percussie en bas. Een fijne groove waarop de rest is gebouwd. Er wordt geëindigd met de titelsong dat wat in de mood als de openingssong zit.
The Calicos hebben toekomst. Hun debuut klinkt matuur, melancholisch en warm. De teksten zijn eerder bitterzoet. Dat alles maakt dat ze met een klassiek klinkende sound toch hun eigen ding weten te doen en dat ook wel goed doen. De jaren 70 klinken soms wat door en het album bevat enkele topsongs. Nice debuut.
(Wim)
Americana/Indierock
The Soft Landing
The Calicos
The Calicos is: Quinten Vermaelen (guitars vocals) Aäron Koch (guitars pedalsteel) Sander Smeets (guitars keys) Maximilian Dobbertin (keys) Guido Op de Beeck (bass), Olivier Penu (Drums)
Voor de release werd alom aangekondigd dat Alice Cooper met zijn nieuwe plaat zou teruggrijpen naar de rauwe beginperiode, naar de wilde jaren waarin zijn band samen met The Stooges en MC5 de straten van hun hometown Detroit onveilig maakten met wilde, onstuimige en ranzige rockmuziek die hard en luid door de motor-city knalde. Klinkt veelbelovend, toch even checken of daar iets van in huis is gekomen.
Alice Cooper neemt helaas een serieuze valse start wanneer hij zich vergrijpt aan de VU klassieker “Rock’n’Roll”. Een erbarmelijke en banale cover, niet bepaald een respectvolle hommage aan de legendarische Velvets. Leefde onze favoriete brompot Lou Reed nog, hij had gegarandeerd Alice Cooper voor de rechter gesleept. Het is ons trouwens een raadsel wat The Velvet Underground, dé New York band bij uitstek, komt doen op een plaat die zich presenteert als een ode aan Detroit.
Over de behandeling die “Sister Anne” van de geweldige MC5 meekrijgt zijn we dan wel weer iets enthousiaster. Alice Cooper komt hier een stuk vinniger uit de hoek, hoewel deze versie niets toevoegt aan het reeds fantastische origineel maar wel fel genoeg klinkt om ons de rebelse rock van MC5 terug voor de geest te halen.
Verder krijgen we een wisselvallige vintage Alice Cooper plaat waar banale meezingers (“Our Love Will Change The World”, “Wonderful World”) afsteken tegenover een stel aardige en potige rockers (“Go Man Go”, “Independence Dave”), waar een poging tot een stomende soulsong op een sisser uitloopt (“$1000 High Heel Shoes”) maar de blues een betere beurt krijgt (“Drunk and In Love”), waar Dictators achtige punk-hardrock knap geëerd wordt (“I Hate You”) terwijl een potsierlijke en waarschijnlijk onbedoelde Weezer persiflage (“Hanging On By A Thread”) dan weer totaal de mist ingaat.
Haal er zelf uw voordeel uit, maar wij grijpen toch liefst terug naar platen als ‘Killer’, ‘School’s Out’ of ‘Billion Dollar Babies’ waar Alice Cooper echt op scherp stond. En stijf van de drugs, dat ook.
Ik had het eerst niet zo voor deze nieuwe single van The Calicos. Nog maar eens in melancholie gedrenkte bijna-akoestische treurende ballade die refereert naar weidse landschappen en gebroken harten. Zo krijg je er op elk radiostation dertien in een uur te horen. Gelukkig draaien ze bij The Calicos na een lange intro alsnog de versterkers open en komen er een paar vette gitaarlicks langs. Er zit voorbij halfweg zelfs zuinig wat grinta op de vocalen. Die zaken compenseren de toch wel een beetje passe partout-lyrics en de sound die hard leunt op die van The War On Drugs en The Radar Station. Maar het werkt. Gesneden koek voor StuBru, Willy en zelfs Radio 1.
https://www.youtube.com/watch?v=VmTyZC9sEVg
The Calicos - Aanstekelijke energie, gedrenkt in een bad van melancholie en weemoedigheid
Op hun vi.be pagina staat het volgende te lezen bij de introductie: "songs die stevig in de traditie van Neil Young, Wilco, The Eagles en Ryan Adams zijn geworteld". The Calicos bewezen vorige zomer op Fonnefeesten , Lokeren dat deze stelling niet ver gezocht is. We schreven daarover: ''De band beschikt over enorm veel potentieel om potten te breken, ook al zijn er links en rechts nog groeimogelijkheden. Maar het is - op basis van dit zeer sterk en energiek optreden - een kwestie van tijd eer dit het geval zal zijn. Wij, en veel aanwezigen op Fonnefeesten waren alvast overtuigd daarvan. Nu de rest van de wereld nog.''
Het volledige verslag kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/75305-fonnefeesten-2019-zaterdag-10-augustus-2019-de-goed-geoliede-dieselmotor-van-10cc-draait-nog-steeds-op-volle-toeren.html
The Calicos stonden ‘In 'den gevloerden bos' als trio op het podium. Deze keer was den gevloerden bos aardig vol gelopen. Deels door het mooie weer, de zonovergoten zondag smeekt namelijk om naar buiten te komen. In de gezellige sfeer , gezeten op een stoel met een koele drank bij de hand, voel je dan ook de stress van een werkweek zo van jou wegglijden. Dat is dus niet alleen de verdienste van een knap solerende band op dat podium, maar ook van de organisatie en alles daarom heen verdient een pluim op de hoed.
The Calicos zijn op een goed jaar tijd gegroeid in hun kunnen, zoveel is duidelijk. Deze keer bracht The Calicos, als trio, een semi-akoestische set. Binnen deze eerder sobere en ingetogen setting viel op wat voor een top muzikanten die jongens van The Calicos toch zijn. Naast de zwevende keyboard, percussie klanken en aanstekelijke pedal gitaar viel die stem van frontman Quinten Vermaelen nog het meest op. Een zekere weemoedigheid en melancholie gaat daarvan uit, die je doet zweven naar de hoogste toppen. Bovendien spreekt hij zijn publiek voortdurend aan, al dan niet met een grappige kwinkslag, en straalt tonnen charisma uit.
De interactie naar het publiek toe, of min of meer het gemis daarvan, was een beetje het minpunt op Fonnefeesten waar de band dus puur de muziek voor zich liet spreken. Niks mis mee uiteraard. Toch bleven we daardoor een beetje op onze honger zitten toen.
Het contrast kon niet groter zijn. Want op deze zondagnamiddag ‘In den gevloerden bos' was dat toch even anders. Vanaf de eerst song omhelsde de band zijn publiek letterlijk. In tijden waar elkaar echt knuffelen niet meer kan of mag, doet dit enorm veel deugd , neem dat van ons aan. In de set bracht The Calicos ook enkele gloednieuwe nummers, die zullen verschijnen op het debuut. Dat debuut komt in november dit jaar uit. En ook dat laat ons het beste verhopen voor de toekomst.
In Eeklo zagen we vooral een band , die niet alleen zeer veel energie uitstraalt, maar dus ook de gevoelige snaar op een uitgekiende wijze kan raken. Op het einde van de set smeekte het publiek dan ook voor meer. In eerste instantie bracht Quinten op zijn eentje een ingetogen song, begeleid met enkel zijn akoestische gitaar, en bezorgde ons een krop in de keel. Waarna zijn kompanen het podium terug betraden en nog even de teugels vierden in een mooie finale. Nee, geluidsmuren afbreken was er niet bij. Maar de sprankelende songs raakten wel de gevoelige snaar, tranen van geluk en een glimlach op de lippen , die niet kunt onderdrukken. Het bewijst alleen maar dat The Calicos een band is die van vele markten thuis is. Of dat nu binnen een ingetogen setting is zoals nu, of door alle registers in een wervelende show open te trekken.
The Calicos doen iedereen moeiteloos uit hun hand eten. Op een jaar tijd zo een evolutie ondergaan, dat doet ons uitzien naar een toekomst die er steeds meer rooskleurig uitziet.
Wie deze unieke sfeer ook wil beleven kan de komende weken nog steeds genieten van een zondagnamiddag vertoeven in die bijzonder gezellige omgeving. Volgende optredens staan nog op de planning:
KAMEEL - 19/07/2020
Meskerem Mees - 26/07/2020
Voor een volledige overzicht van het aanbod deze zomer en in het najaar, verwijzen ze u graag door naar de website: www.n9.be
Pics homepag @Patrick Blomme (daMusic)
Organisatie: N9, Eeklo
The Calicos werd opgericht als begeleidingsband van de in België verblijvende Amerikaan Matt Watts. Na één album en een tournee ging elk zijn eigen weg. Matt Watts bracht vervolgens een paar prachtalbums uit met (opnieuw) een heel degelijke begeleidingsband. The Calicos bleven eerst wat op de achtergrond, maar scoorden dan voluit door in 2018 Humo’s Rock Rally te winnen. Waar heel wat bands in de geschiedenis van deze bandbattle de fout maken om dan snel een album te willen uitbrengen, namen The Calicos rustig de tijd.
Hun eerste single “Nova” is er nu pas. Het is een vlotte brok dreampop/rock. Het nummer heeft een beetje het wijdse en desolate van The War On Drugs (maar dan zonder de scherpe randjes) en het dromerige van het nieuwe album van SJ Hoffman. De recente sound van School is Cool en die van sommige tracks van Cigarettes After Sex, dat zit er ook wat in.
Het is nog wat vroeg om op basis van deze single te zeggen dat The Calicos hun eigen geluid gevonden hebben, maar ze zitten toch al in de juiste richting. Als er nog een paar singles van dit kaliber volgen, komt het wel goed.
De Belgische death/thrash-band Chalice bracht in 2018 het schitterende album ‘Ashes Of Hope’ uit dat voor hen heel wat deuren opende, o.m. naar de grotere clubs en festivals. De nieuwe EP ‘Lost Connection’ bouwt voort op al het goede van dat vorige album en voegt er nog extra evolutie aan toe. “Why” had probleemloos op ‘Ashes Of Hope’ of zelfs ‘There Is Nothing’ kunnen staan, met misschien nog net iets meer agressie en power in de gitaren en meer variatie in het drummen. Het is een pittig en bij momenten zelfs een nerveus nummer met tal van tempowisselingen en heel wat klassieke elementen uit death en thrash.
“Dwelling” is een ander paar mouwen. Hier zitten ze eerder in de slipstream van “A Death Without Warning”, met een epische opbouw en elementen van extreme, death, black en zelfs gothic op een hoopje gegooid. Als we het vergrootglas erbij nemen, zit de spanningsboog niet 100% goed en is de outro wat mager, toch voor een band als Chalice, maar we klagen niet. Chalice blijft materiaal uitbrengen van hoog niveau. Het enige echt jammere aan deze EP is dat er maar twee nummers op staan.
Laat je zeker ook eens bekoren door de knappe video bij “Dwelling”. https://www.youtube.com/watch?v=NEePekDORQk
Digitalism gaat al lang mee. Hun debuutplaat ‘Idealism’ dateert uit 2007 en is nog steeds legendarisch in de hoofden van vele elektronicafans. Sindsdien vormen de twee heren uit Hamburg een vaste waarde in de elektronische muziekwereld. Vorig jaar brachten ze hun geprezen album ‘JPEG’ uit: een mix van French touch, elektro en indierock. Die merkwaardige combinatie brachten ze ook mee naar een uitverkochte Botanique.
Het voorprogramma was tot op de avond zelf een verrassing. Om half acht kropen de heren Michael Karkousse, Tom Coghe en Bert Libeert achter een van de draaitafels. De meeste concertgangers herkenden hen meteen. Drie vierde van Goose was opgedaagd om onze dansbenen op te warmen. Anderhalf uur lang werden we bestookt met knallers van formaat; met eigen werk, klassiekers en obscure pareltjes. Wat een mooie verrassing! Eindigen deden ze met hun “Bring It On”. Als dit kan dienen als voorproefje op ‘Goose All Night Long’, kunnen we niet anders voorspellen dan dat het een broeiende eerste lentedag gaat worden in de Kompass.
Na een verrassing van formaat was het tijd voor de hoofdact. Op onheilspellende elektronicatonen kwam als eerste İsmail Tüfekçi het podium op. Met een eenvoudige druk op de play-knop was het feest ingezet. Niet veel later werd hij vergezeld door zijn kompaan Jens Moelle, die een andere draaitafel en de micro bediende tegenover Isi. Achter hen stond een stelling van kubussen waarvan de randen waren voorzien van LED-lampen en stroboscopen. Wanneer de eerste bassen doorheen de zaal werden geblazen, in combinatie met de bezwerende belichting, hield (bijna) niemand het stil.
De nummers waarop Jence meezong, waren wat minder hard, maar de scandeerbaarheid maakte dat ruimschoots goed. “Glow” en vooral “Battlecry” deden de meesten meebrullen. Doorheen de set was er geen moment voor rust, want alles werd aan elkaar gemixt door de bekwame Isi, die niet van zijn tafel afweek. De enige keren dat hij dat wel deed, was het om ons minzaam toe te lachen of ons te verleiden tot meeklappen of -dansen. Vriendelijke heren, die Duitsers.
Doorheen de set werden allerlei hints naar andere muziek gegeven. Zo werd de drumbeat van “Song 2” in de mix gesmeten. Even later hoorden we ook die van “Blue Monday” passeren en merkten we daar al wat noten van hun clubhit uit 2007 “Zdarlight”?
De heren plaagden ons een beetje, want eerst werd “Circles” gebracht. Ook hier zong Jence ons weer toe en we moeten toegeven dat dit soms niet even toonvast was als zou moeten. Gelukkig draait het bij Digitalism niet allemaal om de zang. Het blijft een gewaagde keuze: elektro met livezang, en Digitalism zou Digitalism niet zijn zonder dit live-element. De bekende basdrum van New Order knalde weer door de boxen en hierover kwamen de eerste tonen van “Zdarlight” tevoorschijn. Dertien jaar oud en nog zo een knaller van formaat, de Orangerie was even euforisch.
Terwijl de bassen door ons lichaam dreunden en de stroboscopen onze netvliezen bestookten, werd elke opbouw en elke drop intenser. Zelfs het meisje dat overduidelijk enkel mee was voor haar lief begon schoorvoetend te dansen. Niemand was immuun. “Infinity” kwam binnen als een logge trein, dreunende bassen namen ons mee.
Het laatste kwartier werd ingezet. Alles was opgebouwd naar dit moment, het leek allemaal goed te komen. Tot de mannen beslisten Snoop Dogg’s “Drop It Like It’s Hot” op te zetten. Ineens was de zorgvuldig opgebouwde elektrosfeer weg. Enkel een dreuner van formaat kon de sfeer nog redden. Gelukkig beslisten Isi en Jence terug de trein op te springen met “Miami Showdon”.
De laatste vijf minuten werd het bpm heus opgetrokken en veranderde de logge trein in een hogesnelheidstrein. De laatste energie die het publiek nog had werd eruit gewrongen. En zo snel de muziek ineens ging, zo snel waren ze van het podium verdwenen.
Terwijl de muziek bleef nazinderen, werd er toch gevraagd om een ‘encore’. De heren kwamen maar al te graag terug. Hun grootste hit “Pogo” diende als afsluiter, die net als “Zdarlight” al dertien jaar oud is. Maar de mannen van Digitalism zijn allesbehalve passé. ‘JPEG’ is het beluisteren waard en kwam live goed tot zijn recht, alleen jammer van die ene verdwaalde hond.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
De Russische doomband Megalith Levitation wordt in de biografie als volgt omschreven: ''live rituals erase the thin line between illusion and reality, guiding the audience through parched walkways of eternity. Psychedelic sermons that take your mind on a trip to unknown recorded on a debut album of occultists from Chelyabinsk.''
Daar hebben wij, wat de introductie van deze band betreft, niets aan toe te voegen. Met 'Acid Doom Rites' brengt de band een instrumentaal doomalbum uit dat traag als een gif naar boven drijft, waarna ijzingwekkende klauwen je de adem ontnemen, binnen songs van circa zestien tot vijfentwintig minuten. Dan moet je wel sterk in je schoenen staan om de aanhoorder niet in slaap te wiegen.
Het is de hypnotiserend inwerking van de songs die daar voor zorgen. Zo voelt althans “Spirit Elixir Drunkard” aan. Een zestien minuten lange trip die je letterlijk moet ondergaan om het te begrijpen. Ook wij legden even de pen neer, om deze lange wandeling tot ons te laten doordringen. Want eerlijk? Dat is echt nodig. Deze songs zijn zo opgebouwd dat ze het best floreren in een donkere en intieme omgeving, waarbij je met de ogen gesloten je gewillig kunt laten in een duistere trance laten meevoeren en tot gemoedstrust laten brengen. Want aan geluidsmuren afbreken doet Megalith Levitation zeker niet. Maar aan loom en dreigend je onderdompelen in bijzonder donkere gedachten, die de fantasie prikkelen dan weer wel.
De songs zijn quasi instrumentaal gebracht, behalve een akelig vocaal geluid uit het duister, dat bijna fluisterend de haren op je armen doet rechtkomen van pure angst. Dat is de zwartgeblakerde draad op elk van de lange songs trouwens. Ook bij “Eternal Trip/The 4-th Plateau”, een huzarenstuk van vijfentwintig minuten lang, is dat het geval. Nee, wie graag uit de bol gaat en houdt van een gevarieerd aanbod komt niet echt aan zijn trekken, want het gaat allemaal nogal de monotone en trage weg op bij deze band.
Wie echter houdt van zich neervlijen in dampen van intense, intieme doomklanken die een duistere gemoedsrust doen neerdalen in zijn of haar hart, die zal in dit langdradige kunstwerk van een donker allooi zeker zijn gading vinden. Dat wordt verder in de donkere verf gezet bij “Acid Doom Rites”, een song van amper elf minuten lang, en de afsluiter “Smouldering Embers /Pyromagic”. Dat is weer zo een klepper van drieëntwintig minuten lang.
Death/thrash-band Chalice bracht in 2018 het schitterende album ‘Ashes Of Hope’ uit dat heel wat deuren opende. Nu al met een nieuw album komen zou wat snel zijn, maar ze hebben alvast een nieuwe single uit. “Why” wordt door de band al een tijdje live gebracht. De single bouwt voort op het materiaal van ‘Ashes Of Hope’, met misschien nog net iets meer agressie en power in de gitaren en meer variatie in het drummen. Een pittig en bij momenten zelfs nerveus nummer met tal van tempowisselingen dat toch heel wat klassieke elementen uit death en thrash verenigt. Prachtig dat een band na meer dan 20 jaar nog steeds bereid is om te evolueren en nieuwe paden te verkennen.
https://www.youtube.com/watch?v=VTD9DGLOh38
Le Ravage d'Ali Baba is een project van ‘De Koffie Van Morgen’, een creatief platform rond de Brusselse drummer en vormgever Simon Plancke. Hij vormt een kwartet met Hendrik Lasure, Thijs Troch en Elias Devoldere (jonge wolven van bij onder meer SCHNTZL, Nordmann en Hypochristmutreefuzz). Le Ravage d'Ali Baba kaart de wantoestanden in de vluchtelingenkampen van Noord-Frankrijk en Brussel aan, met verhalen van de mensen die er vertoeven. Samples uit veldonderzoek vormen de basis waarrond wordt gemusiceerd, maar de muzikale koers ligt niet vast. Naast foto's die de vluchtelingenkinderen maakten, spelen ook teksten van onder meer Rachida Lamrabet en beeldmateriaal van Lisa Tahon een bepalende rol. (Bron: De Casino)
Het project 'De Koffie van Morgen' is dus ontstaan uit het meesterbrein van drummer en grafisch artiest Simon Plancke. Hij laat zich omringen door top muzikanten binnen jazz middens, waar grenzen worden afgetast en verlegd. Hendrik Lasure, Thijs Troch en Elias Devoldere, bekend van o.m. SCHNTZL, An Pierlé Quartet, Nordmann, Hypochristmutreefuzz zijn inderdaad één voor één muzikanten die binnen het jazz gebeuren hun stempel hebben gedrukt. Net dat samenvloeien van vaak confronterende gesprekken met vluchtelingen op het terrein, met die bijzonder intensieve muzikale omlijsting zorgt ervoor dat het boek/CD een pareltje is om te koesteren. We schreven daarover: 'Le Ravage d'Ali Baba' is een gevarieerde plaat waar spoken word inbreng en muzikale pracht wordt samen gesmolten tot een experimenteel geheel. Dit project brengt dan ook letterlijk mensen samen, zonder angst voor de onbekende, eerder met de bedoeling dat onbekende te ontdekken’ .
Een gevoel dat we ook live hoopten te beleven in een goed gevulde Concertzaal de Casino in Sint-Niklaas. Helaas bleek het boek iets beter te zijn dan de film. Begrijp ons niet verkeerd, over de virtuositeit van de muzikanten op het podium bestaat geen enkel twijfel. Ook de toespraak vooraf klonk veelbelovend. En de best pakkende teksten en enkele foto's op het scherm deden je naar adem happen. Die hemelse kruisbestuiving tussen Elias en Simon met toetsen van Thijs en Hendrik zorgde dus zeker en vast voor het opborrelen van kippenvelmomenten, en ontstaan van menig kroppen in de keel. De heren voelen trouwens elkaar blindelings aan, en gaan een ware strijd aan door een intens klankentapijt uit te spreiden dat ons naar verre oorden zou moeten doen weg drijven. Ook het beeldmateriaal was best indrukwekkend, en sluit daar eveneens mooi op aan. Beter was echter geweest als we daadwerkelijk getuigenissen zouden hebben gehoord of gezien van diezelfde vluchtelingen die hun verhaal komen vertellen op het podium, met die intensieve muziek op de achtergrond. Het ontbreken van die ene schakel, de vluchteling zelf op dat podium, zorgde er dan ook voor dat je een gezapig jazz concert voorgeschoteld kreeg met inderdaad een verwijzing daar naartoe. Maar de gelei op de boterham ontbrak, en dat is bijzonder jammer. Uiteraard lijkt zoiets verwezenlijken gezien het feit dat de band hiermee verschillende podia en clubs aandoet, eigenlijk een moeilijke tot onmogelijke opgave. Een gegeven waarvoor we zeker begrip kunnen opbrengen.
Besluit: Al te vaak kregen we het gevoel dat we eerder naar een veredelde jam sessie van bijzonder hoog niveau aan het kijken en luisteren waren, met visuele effecten als extraatje daarbovenop. Daar is niets mis mee uiteraard, echter ontbrak dus dat extra confronterende gevoel dat je met de neus op de feiten drukt en waardoor je een spiegel wordt voorgehouden dat we wel tegen komen op die pracht van een cd. Waardoor we helaas een beetje op onze honger blijven zitten.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Hoe voorspelbare sommige acts ook zijn, ze werken zo aanstekelijk op je gemoed dat je zelfs na een etmaal te kijken en luisteren daar nooit genoeg van krijgt. Dat is een notendop hoe we het optreden van Alice Cooper in Vorst Nationaal nog het best kunnen omschrijven. De band rond Vincent Damon Furnier - ondertussen ook al 71 - verstaat al sinds meerdere decennia de kunst om door middel van een theatrale horrorshow overgoten met sausjes vol humor, ervoor te zorgen dat je oren en ogen tekort komt. Een goed vol gelopen Vorst Nationaal zat dan ook op het puntje van zijn stoel te genieten van begin tot einde.
In normale omstandigheden, zeker wat grotere evenementen betreft, is een voorprogramma doorgaans het perfecte moment om even te verpozen en tussen en pot en pint een beetje te keuvelen met elkaar. Echter slaagt een zeer strak en energiek spelende Black Stone Cherry er op een eenvoudige maar zeer gezapige wijze in de aandacht scherp te houden. Vooral de manier waarop drummer John Fred Young zijn drumvellen mishandelde, waren een streling voor oog en oor. De vele mokerslagen die hij uitdeelde, op een verschroeiende wijze, voelden aan als donderslagen bij heldere hemel. Dit gerugsteund door gitaristen die tovenaars van riffs bleken te zijn, en een zanger die charisma uitstraalt waardoor je prompt uit zijn hand gaat eten. Al gauw kreeg de band daardoor de handen moeiteloos op elkaar, en werd een daverend rock feest ingezet dat drie kwartier aanhield.
Kortom: Black Stone Cherry zorgde voor de gedroomde opwarmer voor wat nog moest komen, door een potje rock muziek te brengen dat altijd aan je vingers kleeft. Zonder veel fransje en show vertoon, maar met een dosis spelplezier die zijn uitwerking heeft op het publiek die zich gewillig liet entertainen door deze Amerikaanse rock virtuozen.
De doeken gingen naar beneden en twee griezelige ogen, ook te zien op de hoes van de recent verschenen 'Breadcrumbs', keken in het publiek, klaar om iedere aanwezige te verscheuren. Na een bevreemdend aanvoelende intro, werd de set ingezet met “Feed My Frankenstein”. Opvallend is dat Alice Cooper op zijn 71ste, nog steeds zeer scherp staat en goed bij stem is. Hoewel die stem er bij die eerste song niet zo goed doorkwam, werd dat euvel snel opgelost. “No More Mr Nice Guy” zat al vrij vroeg in de set. En het werd vlug duidelijk dat we weer een doorsnee theater show zouden krijgen zoals we dat van Alice Cooper ondertussen gewoon zijn. Inclusief rond dwarrelende dollar biljetten bij “Billion Dolar Babies” of het uit volle borst meegebrulde “Poison”. Gevolgd door een indrukwekkende solo van Nita Strauss, die over de gehele set haar immense virtuositeit zou tentoon spreiden.
Want een opvallend pluspunt is dat Alice Cooper de aandacht niet enkel naar zich toe trekt, de top muzikanten waarmee hij zich steeds laat omringen , mochten meermaals hun kunsten vertonen. Menig drum solo dat de drummer van dienst uit zijn mouw schudt, slaat ons met verstomming.
Dat de band uit gitaristen bestaat van uitzonderlijk allooi wordt nog maar eens in de verf gezet bij een langgerekte jam in de vorm van “Devil’s Food” waarbij alle registers compleet worden open gegooid. Alice Cooper zelf is ondertussen achter de coulissen verdwenen. Maar komt vrij snel terug om de ultieme creep show die reeds een etmaal werd vertoond, maar nooit zal vervelen, in te zetten. Na het intensief gebrachte “Steven” wordt een babypop in een wieg het podium opgeduwd, waarna Alice Cooper deze ontvoert en wil doden bij “Dead Babies” wat op het nippertje wordt vermeden. Alice wordt naar de guillotine gebracht en naar goede gewoonte onthoofd. Waarna men met zijn hoofd in de hand over het podium dwaalt. Er verschijnt ook nog een drie meter hoge baby op het podium, om dat plaatje compleet te maken.
Bij “Teenage Frankenstein” verschijnt een reuzengrote Frankenstein op het podium. Waarna de finale wordt ingezet met het magische “Under My Wheels” en uiteraard “School’s out” als ultieme kers op de theatrale taart. Het dak is er al een paar keer afgevlogen op deze avond. Bij deze song was dat weer dubbel en dik het geval. Flarden “Another break in the wall” van Pink Floyd worden tussengevoegd, alsook veel confetti en reuzengrote ballons, die trouwens vakkundig door Alice Cooper werden doorprikt met een machete. We kregen een gedroomd einde van een typische Alice Cooper show.
Besluit: Wat we voorgeschoteld krijgen is een perfecte Horror show waar je na bij wijze van spreken honderd keer te hebben gezien , nog steeds niet genoeg van krijgt. Net doordat Alice Cooper op zijn 71ste nog steeds op speelse en charismatische manier op dat podium staat, en zowel het publiek als zijn band dirigeert op een al even strakke maar ook gezapige wijze. Maar vooral anno 2019 entertaint hij zijn publiek nog steeds door het brengen van een best grappige horror show die nooit verveelt.
En als kers op de taart laat hij zich omringen door topmuzikanten, die verdomd vlijmscherpe riffs en drum salvo's naar voor brengen, die je rock hart telkens sneller en sneller doen slaan. Meer hebben we niet nodig om over de streep te worden getrokken, en daar krijgen we zelfs na circa acht keer een show van Alice Cooper mee te maken die in dit verlengde ligt, nog steeds niet genoeg van.
Setlist: Feed My Frankenstein - No More Mr. Nice Guy - Bed of Nails - Raped and Freezin' - Fallen in Love - Muscle of Love - He's Back (The Man Behind the Mask) - I'm Eighteen - Billion Dollar Babies - Poison - Guitar Solo (Nita Strauss) - Roses on White Lace - My Stars - Devil's Food (band only jam) - Black Widow Jam (with 'Black Juju' drum solo) - Steven - Dead Babies - I Love the Dead (band vocals only) - Escape - Teenage Frankenstein
encore: Under My Wheels - School's Out (with "Another Brick in the Wall)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/alice-cooper-21-09-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/black-stone-cherry-21-09-2019.html
Organisatie: Live Nation
The Kids hebben een nieuwe single. Niet onze Kids uit België, maar een bandje met tieners uit Australië. En ze maken ook nog eens punkrock zoals hun Belgische naamgenoten.
Hun single “I Thought My Family Was Rich” is een beetje stereotiep voor tieners die punk beginnen spelen: meer branie dan talent, agressief en in-your-face. Catchy is het niet, rommelig dan weer wel. Niet onaardig, maar er kan best nog wat aan gesleuteld worden. Ze kunnen zeker een voorbeeld nemen aan hun Belgische naamgenoten als ze het net zo lang willen uitzingen.
Het B-kantje is interessanter. Hun cover van “Killing In The Name” van Rage Against The Machine wijst er alvast op dat ze hun inspiratie gaan zoeken in de juiste platenbakken. Ook deze cover is bij momenten rommelig, blijft dicht tegen het origineel aankleven en krijgt pas op het einde nog een eigen gezicht.
Concerten doen is voor mij een ontdekkingsreis. Mijn eigen grenzen aftasten en die verleggen. Door de jaren deed ik dan ook enorm veel ontdekkingen, die in mijn geheugen staan gegrift. Een optreden dat ergens blijft hangen, als het ware. Zo zagen we Chalice de laatste tijd al enkele keren bezig, en waren danig onder de indruk van de performance op het podium. Of dat nu een kleine zaal, of groter podium is. De act van Pieter gecombineerd met die verschroeiende riffs en drum salvo's, voelden telkens aan als een trip richting vagevuur. Tussen hemel en Hel als het ware. We vonden het hoog tijd worden om Chalice eens enkele vragen te stellen. Zeker sinds de band circa twintig jaar bestaat.
We hadden een fijn gesprek met Chris en Pieter over hoe de band is gegroeid, het effect op gezin en persoonlijk leven, en wat de toekomst zal brengen.
Chalice bestaat sinds vorig jaar 20 jaar. Als je terugkijkt naar het verleden, wat had je - wetende wat je nu weet - anders aangepakt?
Chris: De laatste jaren hebben we meer en bewuster ingezet op het promoten van onze band en de muziek die we maken. We zijn daarin actiever geworden, hechten meer belang aan netwerken en gebruiken daarvoor verschillende kanalen (o.a. social media) om dit te doen. Soms laten we ons bijstaan om gerichter te kunnen werken bijvoorbeeld voor de promotie van een album. In de beginjaren hebben we ons te veel gefocust op de muziek, het schrijven van songs, af en toe de studio in en dan opnieuw schrijven en live spelen. De focus lag te veel op het puur muzikale en de zoektocht naar speelkansen. Als een ‘rewind’ mogelijk zou zijn, denk ik dat we daar van bij de start meer aandacht zouden voor hebben.
Pieter: De nagel op de kop, ik denk dat, en ik spreek over mezelf, ik nuchterder geworden ben in mijn kijk naar de band. Ik ben niet meer die Pieter van 15 jaar geleden bij mijn start bij Chalice. Ik bekijk de dingen uit een meer professionelere bril terwijl ik nog altijd keihard geniet van de muziek.
Ik krijg het gevoel dat Chalice eigenlijk maar recent echt erkenning krijgt binnen dat metal wereldje? Heb ik het mis, is er iets dat me is ontgaan. Of hebt u een verklaring waarom dat nu precies wel beter lukt?
Chris: Ik denk dat het antwoord op de vorige vraag daar zeker een rol in speelt. Meer dan ooit zetten we in op ‘exposure’ op verschillende manieren, via verschillende kanalen. We zijn te zien en te horen live… maar ook online. Daarnaast is het zo dat we zélf ook meer geïnvesteerd hebben in onze 2 recentste releases (‘There is nothing’ en ‘Ashes of hope’). We hebben meer tijd en centen vrij gemaakt om de songs op te nemen en een goede productie mee te geven. Het eindproduct is beter en op die manier krijgt de band en de muziek meer en betere aandacht.
Pieter: In het verleden hebben we zeker erkenning gekregen, maar deze telkens verloren omdat de line-up zo turbulent was. Telkens moesten we terug van nul herbeginnen, want uiteindelijk is de underground en ook de metal scene keihard. Verdwijn je van de kaart, dan ben je voorgoed verdwenen. Een beetje zoals uit het oog, uit het hart.
De wijzigingen in stijl zijn natuurlijk nefast voor mensen die ons vroeger beter vonden, maar het klopt: de band is 21 jaar oud en we horen nog steeds van mensen : “Chalice, dit is de eerste keer dat ik ze hoor.” Ook al is het leuk om mensen aangenaam te verrassen, het is jammer dat we steeds die eerste indruk opnieuw moeten maken
Chris: Een positieve kant aan dat verhaal is dat we nog steeds groeien op dat vlak. Mensen leren ons nu nog kennen, komen een praatje maken, kopen een CD, gaan ons volgen op Facebook, komen nog eens kijken. We maken ook nu nog nieuwe fans.
Jullie brachten vorig jaar een nieuwe plaat uit, door de jaren pas jullie vierde of zo. Hoe komt dat eigenlijk? Sommige bands hebben elk jaar wel een nieuwe plaat
Chris: Onze ‘output’ is inderdaad niet fenomenaal. Ik zie daarvan 2 oorzaken: in de eerste plaats hebben we de voorbije jaren veel wisselingen gehad in de line up van de band. Mensen vertrekken of moeten vertrekken, er moet vervanging gevonden worden, er moet een setlijst ingestudeerd worden om speelklaar te zijn en nieuwe songs schrijven met een nieuwe line up kost altijd wat meer tijd. In die zin zijn personeelswissels een vertragende factor geweest. In de tweede plaats denk ik dat we ‘democratisch’ schrijven en werken. De songs worden grotendeels tijdens de repetities geschreven, alhoewel we vaak kunnen vertrekken van een idee of een ‘geraamte’ van een song. Tim en Nicolas zijn daar de grootste leveranciers. Op die manier schrijven zorgt voor muziek die gedragen wordt door iedereen, maar da’s soms tijdrovend. We hebben allemaal wel iets te zeggen over een riff, over het arrangement of over de vocal lines. Er is bij Chalice geen ‘mastermind’ die alle songs thuis schrijft, op neemt en door stuurt naar de rest van de band.
Pieter: Volgens mij is het ook zo dat ‘minder output’ los staat van de kwaliteit van het afgeleverde werk. Het klopt wat Chris zegt…. neem daarbij ook het feit dat we telkens alles zelf financieren. Anno 2019 kan een plaat uitbrengen vlotter of goedkoper, wij kiezen er telkens voor om een kwalitatief product af te leveren dat na enkele jaren nog steeds recht staat. Ik breng dus zelf liever iets doordachts uit, dan snel met iets op de proppen te moeten komen. Ik zeg niet dat onze albums tijdloos zijn, of pretendeer niet dat ze allemaal even hoogstaand zijn, maar we kunnen nog steeds met trots enkele nummers van het vorige album brengen zonder dat deze afbreuk doen aan waar Chalice voor staat. De evolutie in de albums is dan ook een evolutie waar de band voor staat.
Er is, meer dan vroeger, ook volop promotie gemaakt rond die plaat. Wat is er op dat vlak veranderd tegenover in de beginjaren?
Chris: Ook hier wil ik wat verwijzen naar het antwoord op de eerste vraag. Specifiek voor ‘Ashes of hope’ hebben we Mike de Coene van Hard Life Productions onder de arm genomen. Dat heeft zeker een aantal deuren geopend. Samen met onze alertheid en gegroeide gevoeligheid voor promotie, hebben we daar stappen vooruit gezet. Daarnaast was het album qua songs en ‘soundwise’ ook gewoon heel goed. De reviews waren overwegend heel positief… da’s ook helpend geweest. Tenslotte hebben we zelf van de release van de plaat een bijzonder evenement gemaakt: we vierden 20 jaar Chalice met een nieuwe plaat tijdens een release show in april vorig jaar.
Die nieuwe plaat ging naar mijn mening eerder de melodieuze death metal kant op, i.p.v. de pure old school death metal van vroeger. Is daar bewust voor gekozen? En waarom?
Chris: Hier toont zich het voordeel van een democratische manier van ‘songwriting’. Iedereen kan mee schrijven, mee denken en mee beslissen…dat wil zeggen dat een andere samenstelling van de groep er ook voor zorgt dat er andere ideeën op tafel komen. We luisteren allemaal naar metal en vinden daar in iets gemeenschappelijks, maar we zijn niet allemaal fan van dezelfde bands. Soms mag het lomp en traag, soms moet het snel, thrashy en strak, soms ligt nadruk op melodie en meer doordachte songwriting. Het is daarom vanzelfsprekend dat een andere gitarist en een andere drummer in de samenstelling, zorgen voor een andere sound, voor evolutie in de soort metal die we schrijven.
Pieter: Een voordeel binnen onze band is dat we geen gemeenschappelijke deler hebben. Sluit ons op voor een week op zoek naar één gemeenschappelijke band tussen ons vijf en je zal van een kale reis terug keren. Onze invloeden liggen ver uit elkaar, maar komen mooi terug samen in de muziek die we maken. Voor mij gaat het vooral om de emotie die een song meebrengt en of deze samen gaat met de emotie die we willen overbrengen naar het publiek. We hebben alle 5 een voorliefde voor metal en waar metal voor staat en dat uit zich telkens weer in de muziek die we schrijven. Naarmate je ook ouder wordt, wijzigt je kijk op muziek en durf je meer te experimenteren.
Sommige bandleden spelen ook bij andere bands, is dat allemaal goed combineerbaar met Chalice?
Chris: Nicolas Bruggeman (gitaar) en Niels Verbeke (drums) delen we met Caducity. Pieter (vocals) en ikzelf (bas) spelen ook in een band die donkere, melancholische muziek maakt. Het is absoluut geen metal, de muziek neigt naar The XX, London Grammar, Me And That Man, Leonard Cohen. We repeteren met Chalice wekelijks en daarnaast vraagt de band natuurlijk nog tijd. Er moet ‘huiswerk’ gemaakt worden… soms gelinkt aan de (nieuwe) muziek die we aan het schrijven zijn, maar daarnaast wordt er tijd en energie gestopt in een leven op Facebook, Instagram, Youtube. Er moeten contacten gelegd en onderhouden worden met promotoren en met clubs en concerten waar metal een kans krijgt. We plannen opnames, wisselen ideeën uit over een videoclip, zorgen voor merchandise. We hebben voorlopig geen label en realiseren alles in eigen beheer. Er is dus veel controle over de dingen, maar tegelijk ook veel werk. Als we het niet zelf doen, gebeurt het niet. Als er daar bij sommige van ons nog een band bij kan, hebben we daar nog nooit beperkingen over opgelegd. Het engagement t.a.v. Chalice mag er echter niet onder lijden.
Pieter: Vergeet niet de invloeden Nick Cave en Johnny Cash, Chris. Ja, onze 2de band staat in schril contrast met wat de muziek van CHALICE is, maar er is een gemene deler namelijk de inhoud van de teksten. Omdat mijn stembereik uiteraard niet denderend is, deel ik de frontstage met een dame. Haar timbre in combinatie met mijn diepte zorgt voor een fijne toon van melancholie maar ook in die band liggen de invloeden zo ver uit elkaar net zoals bij Chalice. Zo houden de gitarist en ikzelf nogal van de ‘Southern’ invloed. Hierdoor ontstaat een enorme diversiteit in de nummers en misschien sluipen heel af en toe wel wat van onze roots in de muziek. We hopen ergens eind 2019 eindelijk naar buiten te treden met onze muziek. Het is vooral koffiedik kijken omdat wat we brengen een ‘love it or hate it’ feel heeft.
Ook op persoonlijk vlak hebben jullie allemaal een job naast Chalice, lukt het om dat te blijven doen door de jaren? En Hoe?
Chris: Om eerlijk te zijn: als muzikanten bij ons in het verleden vertrokken, had dit spanningsveld daar vaak mee te maken: de tijd, de toewijding, de opofferingen die een band vraagt. Onze tijd gaat naar werk, gezin en familie en daarnaast moet er dus voldoende goesting en passie zijn om tijd vrij te maken voor de band. Zoiets is misschien evident als je student en vrijgezel bent en thuis woont. 15 jaar verder is er misschien een voltijdse job, een vrouw, 2 kinderen en een afbetaling. Op dat moment wordt het minder evident om tijd te maken voor repetities en alle andere dingen die er bij komen. Er moeten zeker ‘offers’ gebracht worden door de bandleden en meteen heeft dat ook gevolgen voor onze entourage… zij het gezin, werk of vrienden. Het helpt ook als muziek, hoeft niet uitsluitend metal te zijn, een echte passie is. Het helpt als muziek luisteren, kijken, spelen is als voedsel of therapie. Het helpt als je je kwaadheid, ontgoocheling, razernij, tristesse op die manier kan ventileren en kanaliseren. Muziek helpt ons om geestelijk (behoorlijk) gezond te blijven. Voor ons mag muziek onderaan de piramide van Maslow komen… naast de andere levensnoodzakelijke dingen.
Pieter: Couldn’t agree more with Chris. Chalice is puur therapie voor mij. Ook al heb ik het druk in het gezinsleven en mijn job, als ik een week niet gerepeteerd heb, kruipt dit in mijn kleren. Chalice is de enige vorm waarop ik mijn frustraties, agressie en kwelling kwijt geraak. Neem dit uit mijn leven, dan neem je ook een heel stuk weg en zou ik mezelf verliezen. Ik moet toe geven dat mijn leven ook in het teken van de band(s) staat. Ik kies liever voor een job waarbij ik tijd genoeg heb om mijn hart en ziel aan de band(s) te wijden dan voor het geld en carrière. Als ik solliciteer, zou mijn tweede reflex zijn: “Oei, ga ik wel kunnen repeteren?”
Laat ons ook eens naar de toekomst kijken. Zijn er, wat platenwerk en zo betreft, plannen naar die toekomst toe?
Chris: We zijn bezig met de opnames van 2 nieuwe nummers. Daarvoor wordt opnieuw samen gewerkt met Tony Deblock en Andre Six. Ook tijdens de opnames van ‘Ashes of hope’ zaten zij aan de knoppen. De opnames gebeuren in de MIDAS studios in Lokeren. De opnames van de drums en bas zijn achter de rug. De opnames van gitaar en stem zijn gepland in mei en juni. Voor een van die songs zijn er concrete plannen om een eigen videoclip op te nemen. De songs zullen digitaal beschikbaar zijn, maar we persen er geen CD of vinyl single van. Daarnaast schrijven en schaven we voortdurend aan nieuwe nummers. Er zijn nog geen concrete plannen voor opnames van een nieuw album. Daarvoor hebben we eerst nog wat ‘schrijfwerk’.
Jullie gaan weer op tournee doorheen zomerfestivals? Waar mogen we jullie nog live verwachten deze zomer?
Chris: Gek genoeg zijn er voor de maanden juni, juli en augustus nog geen boekingen. Er zijn een aantal contacten of opties, maar nog geen concrete afspraken. In het najaar wordt het dan weer wat drukker. Enfin, als het qua live spelen wat rustiger is, is dit absoluut jammer, maar we blijven niet bij de pakken zitten. We blijven zélf contacten zoeken en onderhouden met organisatoren én er is dan volop tijd om muziek en tekst te schrijven voor een volgend album. Een deel van het metalcircuit blijft voor ons heel moeilijk te bereiken, omdat we nog geen booker hebben. Ook dat staat op onze TO DO-lijst.
Zijn er ook buitenlandse optredens gepland? in het verleden stonden jullie o.a. in Frankrijk en Nederland?
Chris: Wellicht krijgen we nog een speelkans in Tilburg, daar zijn er wat contacten geweest. Daarnaast hebben we een favoriete actieradius van 400 km rond Gent… Verder kan ook, maar dat vraagt al iets meer puzzelwerk.
Is het, tegenover vroeger, trouwens gemakkelijker geworden om optredens vast te leggen, en heeft u daar een verklaring voor?
Chris: Ik heb niet het idee dat het nu gemakkelijker geworden is. Er zijn veel bands en het aantal concertzalen of clubs en of festivals waar metal een plaats krijgt, is niet evenredig gestegen. Een goed album als visitekaartje en een bookingsagent zijn zeker helpend.
Om daar op door te borduren, zijn er bepaalde landen waar jullie heel graag eens zouden spelen?
Chris: Ik heb niet meteen een fetish voor een bepaald land. Als ik mag dromen: er zijn voldoende legendarische concertzalen in België: de Vooruit in Gent, de AB in Brussel, Muziekodroom in Hasselt, De Kreun in Kortrijk of een kolkende Trix in Antwerpen. Wat Belgische festivals betreft zijn Graspop en Alcatraz natuurlijk het summum. Poging bleven voorlopig zonder succes, maar dat is een kwestie van tijd
Jullie hebben de gouden tijden van vinyl en cd meegemaakt. Wat is jullie mening over Streaming sites als Spotify en dergelijke meer?
Chris: Heel toffe vraag en tegelijk denk ik dat de meningen binnen de band daar sterk over verschillen. Ikzelf ben iemand die muziek wil ‘hebben’ of ‘bezitten’ en daarvoor niet afhankelijk wil zijn van een streamingsdienst. Muziek is daarvoor te belangrijk voor mij. Dat betekent dat ik CD’s en vinyl koop en op zoek ga naar fysieke winkels in Gent, Antwerpen, Brussel, Maastricht om dingen te kopen. Die dingen zijn, samen met een goed hifi-installatie, super belangrijk voor mij en krijgen een prominente plaats in mijn leefruimte. Als een strooptocht langs winkels niet helpt, ga ik naar platenbeurzen, kijk ik op Discogs, Ebay of op webwinkels. Ik luister albums (op vinyl of op CD) en geen nummers en ben dus zéker bereid om 3 jaar te wachten op het volgende album van een band.
Wat 'live' betreft, ben ik steeds onder de indruk van die performance van de frontman van dienst, die met bebloed hemd en zo op het podium komt. Hoe is dat idee ontstaan feitelijk?
Pieter: Alvast bedankt voor het compliment. Voorheen stond ik gewoon lekker in mijn bandshirt te brullen on stage. Naarmate we de band en onze live performance serieuzer zijn gaan nemen, zijn we gaan nadenken om ‘on stage’ iets meer te voorzien. We willen een ervaring delen met het publiek zowel muzikaal als visueel en omdat we nog steeds keihard underground zijn en geen budget hebben om vuurwerkshows af te steken, hebben we nagedacht hoe we dit willen brengen. Tijdens de release van ‘There is nothing’ kwam het idee om op te treden in zwarte overall. Dit heb ik ook een lange tijd gedaan maar zo creëer je op het podium één grote zwarte vlek. Om hier een contrast te brengen werd dus gekozen om mij in het ‘wit’ te hullen. Ik zie dit niet als een constant iets en misschien heb ik binnen twee jaar wel iets anders aan. Door het feit dat ik die outfit gebruik, kan ik veel gemakkelijker in verbinding komen met mijn donkere kant…. de kant die alle ellende wil verkondigen op het podium en iedereen mee nemen in een trip van agressie, afgunst, melancholie en onbegrip. Neem er dan natuurlijk bij dat ik het ‘geluk’ heb een imposante figuur te zijn, dit in combinatie met de outfit maakt het geheel on stage compleet. Het is niet zo dat ik een kopie of een personage van een ‘serial killer’ wil zijn. Een ‘serial killer’ is de keerzijde van onze mensheid. Iemand die getormenteerd is en die zijn kwellingen op de ‘verkeerde’ manier uit. Ik beoog vooral het show effect dat ik geen raad weet met mijn kwellingen en ik wil ze uiten via zelfverminking, zelfmoord en moord. Vandaar de combinatie van bijl & strop: ik wil een beeld neer zetten van alles wat voor ons taboe is.
Ik vind het ook opvallend dat er het ene moment lijkt alsof die reus van een frontman iedereen gaat verscheuren, en anderzijds hij de meest sympathiek charismatische entertainer blijkt te zijn? Is ook daar bewust voor gekozen. Waarom?
Pieter: Daar is helaas niet bewust voor gekozen vrees ik. Er zijn zelfs mensen die dit niet kunnen smaken. Eigenlijk splits ik mijn persoonlijkheden in twee. De verscheurende frontman is mijn donkere zijde, de nachtmerrie zijde. Terwijl mr. Sympa mijn andere kant is. Een beetje yin en yang, wat zo inherent is aan mijn persoonlijkheid. Tegelijkertijd wil ik ook dat mensen zich, ondanks alle kwelling, gewoon amuseren op een show en ook zaken kunnen relativeren. Ik merk dat er de laatste tijd telkens een fantastisch publiek aanwezig is dat alles kan vatten en keihard geniet van alles waar Chalice voor staat. Dat stemt me dankbaar. Het is inderdaad vroeger een werkpunt van me geweest om een boodschap over te brengen on stage. Ik heb die demonen dan ook keihard in de ogen gekeken en mezelf hierin laten groeien. Ik heb een effect op het publiek en dit is absoluut wederkerig. Het is een wisselwerking, een dialoog en daar hou ik van. Ik wil niet gewoon die ‘brullende beer’ zijn op het podium. Ik wil iedereen meenemen in een bad trip met een veiligheid dat in the end, alles goed komt.
Om af te sluiten, een dooddoener wellicht, maar is er na al die jaren nog een soort 'einddoel ' dat jullie graag zouden bereiken? Wat zijn de ambities na circa 20 jaar in de scene?
Chris: Ik heb geen einddoel. In één van de vorige vragen mochten we ‘dromen’ over plaatsen waar we nog zouden willen spelen. Als het er ooit zou van komen, betekent dit voor mij niet dat de stekker er dan uit gaat. De ambitie blijft om samen muziek te maken die we zélf graag horen en spelen, muziek waar we onze emoties in kwijt kunnen en waar we, in het beste geval, ook andere mensen kunnen mee raken. Zo lang we dat kunnen blijven doen als band, is het einde voor mij nog niet in zicht.
Ik zit door mijn vragen. Zijn er nog belangrijke mededelingen naar onze lezers toe?
Chris: Ik zou aan de lezers de voorzichtige suggestie willen doen om wat meer kleur te dragen en niet altijd die zwarte shirts, al dan niet met onleesbare logo’s, vieze tekeningen en opruiende opschriften. Trouwens, jullie moeders houden er niet zo van. Ze hebben het me zelf gezegd. Wat is er nu verkeerd aan een gele polo met fijne blauwe horizontale streepjes?
Pieter: Save the planet, kill yourself! Durf de nachtmerrie beleven samen met ons tijdens een live show! You won’t regret it!
Bedankt voor dit fijne gesprek. En uiteraard veel succes in de komende maanden, jaren, weken.
Cowboy & Aliens timmert reeds sinds 1996 aan de weg en bracht in die periode van circa tien jaar vier platen op de markt. In 2006 nam de band even een pauze, om vijf jaar later terug stof te doen opwaaien op menig podia. Wij leerden Cowboys & Aliens dan ook vooral kennen als live band. Zo schreven we over het optreden van de band op Evil Or Die fest vorig jaar het volgende: ''Kortom, door het voorhouden van een spiegel, waarmee je zelf maar ziet wat je ermee doet, doet Cowboys and Aliens een bom boordevol energie en vuurkracht ontploffen, die ons totaal verweesd doet achterblijven in het hoekje van de zaal. Missie geslaagd Henk & co."
Onlangs bracht de band zijn ondertussen vijfde album op de markt via Polderrecords. Waarbij die stelling duidelijk nog wat meer in de verf wordt gezet.
Want laat ons eerlijk zijn vanaf opener “Soaking” merk je dat de muziek van Cowboys & Aliens in dat hokje 'stonerrock' duwen, hen eigenlijk wat tekort doen is. De eerder bevreemdende , bezwerende wijze waarop riffs, vocalen en opzwepende drum partijen je hersenpan binnen dringen, zorgt ervoor dat er een zekere waanzin over jou neerdaalt. Die je niet meer los zal laten tot het einde van deze knappe schijf. Ondanks de uitmuntende drum en gitaar werk, is het echter eerder de bijzonder veelzijdige en tot de verbeelding sprekende stem van Henk die ons naar andere oorden doet doorverwijzen. Vooral doordat de emoties , net zoals op het podium, ook op plaat letterlijk uit zijn strot spatten en je hart daardoor op meerdere bijzondere plaatsen wordt geraakt.
Bij voorkeur doet de band ons vertoeven in de dorre vlakten van de woestijn waar we weer eens worden geconfronteerd met onze eigen demonen, vermoedelijk door de hitte en zandstormen die we trotseren tijdens deze bijzonder hete trip. Dezelfde opzwepende, aanstekelijke en strakke manier van drummen en gitaar bespelen vinden we ook terug op daarop volgende songs als “Sheep bloody sheep”,”Take a good look around” tot het schitterende titelnummer “Horses of Rebellion”. Alle registers worden open getrokken, en de lat ligt telkens enorm hoog; door de strakke , verschroeiende aanpak voelen we ons dus op de hele plaat wegdrijven naar de eerder vernoemde oorden. Puurder dan dit kan stonerrock namelijk niet zijn bedenken we.
Het meest opvallend aan deze schijf is echter het gevarieerde aanbod. Is dat eerder meeslepend en je bij het nekvel grijpen waardoor je koude rillingen over de rug voelt lopen bij “Two Times A Man” of eerder al razendsnelle mokerslagen uitdelen bij “Morning Again”. Telkens haalt de band alles uit de kast om de aanhoorder een oorgasme van jewelste te bezorgen. Waardoor je, eens het woestijnzand uit de schoenen geschopt, toch wel even tot positieven moet komen na zoveel bommetjes energie die op jou zijn afgeschoten.
Besluit: Cowboys & Aliens zijn altijd een hard werkende band geweest, en blijven ook anno 2019 noest aan de weg timmeren. Aan routine klussen of het zichzelf gemakkelijk maken doet de band echter niet, nooit gedaan eigenlijk. De aanhoorder moet eveneens een zekere inspanning leveren bij het beluisteren van deze vijfde schijf. Net zoals een wandeling door het woestijnlandschap van het leven, is dat met vallen en opstaan. Maar eens de Oase van rust bereikt, voel je een gemoedsrust over jou neerdalen, met een zodanige verslavende inwerking op je gemoed dat je prompt die trip opnieuw wil aanvatten, en opnieuw, en opnieuw tot het oneindige. En dat is net de uitwerking die ook “Horses of Rebellion” op ons heeft. Want we krijgen maar niet genoeg van die bijzonder strakke, aanstekelijke aan de ribben klevende stoner parel van een plaat die onze favoriete cowboys ons weer eens weet aan te bieden.
Tracklist: Soaking - 04:05 - Still in the Shade - 03:37- Two Times a Man - 04:45 - Sheep Bloody Sheep - 05:01 - Take a Good Look Around - 04:22 - Horses of Rebellion - 03:59 - Morning Again - 04:14 - Hollow - 03:42 - Refuse - 03:11 - Walk a Mile in my Shoes - 04:21 - Splendid Isolation - 02:20
Waar ze de artiesten blijven halen bij MayWay Records weet ik niet, maar feit is dat er de laatste maanden de ene na de andere veelbelovende artiest voorgesteld wordt. Maar ons hoor je niet klagen want de kwaliteit is steeds weer aanwezig.
Zo ook met deze band van de Belgisch-Nederlandse Galine Diana Kuyvenhoven. Ze geeft o.a. zang, koorzang en kunstgeschiedenis aan Academie Kunsthumanoria in Brugge.
Galine begon oorspronkelijk als een bescheiden soloproject maar het groeide al snel uit tot een volwaardige band. Esther Coorevits en Wouter Vandersyppe (beiden van I Will, I Swear) alsook Jan Verstraeten en Sven Sabbe (Uncle Wellington) werden vaste leden van de band.
In april 2018 bracht ze een EP uit die niet onopgemerkt voorbij ging waardoor ze ‘artist in residence’ werd in Het Wilde Westen-De Kreun. Dit in navolging van Mooneye. Eind vorig jaar kregen we de uitstekende single “Endless” en nu is er dus een nieuwe single “Gravity”. Hiermee bewijst ze al het goede van ervoor: een mooie en krachtige stem gegoten in moderne indiepop-songs. Haar stem is heerlijk warm en soulvol bij momenten. Het nummer is even sterk als haar voorganger. Catchy en met de nodige diepgang.
Met Galine is er bij het Kortrijkse label nog een klasse band aan boord. De tijd is rijp voor een full album lijkt mij.
Het lag ietwat voor de hand dat de band Brugge uitkoos als plaats om hun recentste album -vijfde intussen - voor te stellen. Het is eigenlijk een thuismatch dat ze spelen. De Kelk was een uitstekende plaats met een fijn zaaltje voor zo’n gelegenheden. Ze zijn ook niet zomaar de eerste de beste band. Ze stonden bijv al twee maal in Vorst Nationaal in het voorprogramma van Deep Purple. Hoeveel kunnen er dat zeggen?
Als support stond de Antwerpse stonerband Tangled Horns geboekt. Deze hadden in het najaar van vorig jaar een uitstekend album uit met ‘Superglue For The Broken’. En ze maakten het live helemaal waar ook. Amai, wat een energie en vette grooves kwamen ze hier neerzetten. Ook de zanger was een fenomeen. Zijn uitstraling en poses maakten het plaatje compleet. Heel blij om ze eindelijk eens live aan het werk te zien.
Natuurlijk stond de avond in het teken van Cowboys & Aliens en hun nieuwe plaat. Na een hiatus tussen 2006 en 2011 brachten ze al enkele goeie EP’s uit. Hun laatste nieuwe album dat via Polderrecords uitkomt en naar de naam ‘Horses of Rebellion’ luistert is terug een pareltje geworden.
Als intro kregen we een tape met ruis en zeegeluiden te horen gedurende enkele minuten. Daarna begon men met “Soaking” dat tevens de opener van hun nieuwe album is. Meteen de beuk erin met deze vinnige track. Er volgden nog twee tracks uit hun nieuwste en toen was het de beurt aan wat ouder werk zoals “Share The Goods” en “Another Fine Display”. Ook “Show Your Past” en “It’s Not The Booze” passeerden de revue.
De rest bestond uit nieuw werk. “Horse of Rebellion” en “Sheep Bloody Sheep” kregen we een sterke performance mee. Zanger Henk Vanhee heeft een indrukwekkende stem en een vrij breed bereik. Hij kan zijn ogen wijd open sperren alsof hij krankzinnig aan het worden is. Maar al de bandleden spelen goed hoor. Elk op zijn domein. Dat en de songs maken het af.
Na een vrij indrukwekkend optreden mochten ze nog eens terugkomen voor een toegift. Een heel geslaagde stoneravond. En dat voor 10 euro. Je kreeg meer dan waar voor je geld in return.
Organisatie: Cowboys & Aliens
The Calicos komen voor de dag met een tweede single. Een full album is nog niet aan de orde voor de winnaars van de Humo’s Rock Rally van vorig jaar. Daarvoor wachten ze de geschikte timing af. Intussen mogen we ons verwarmen aan “Driftwood”. Die is iets meer laidback dan de vorige single “Our House”, maar hij is even genietbaar geworden. Ideaal passend bij een haardvuur terwijl het buiten sneeuwt. Ook ditmaal een warme song dat in gebed ligt in de americana en indierock. Denk aan artiesten zoals Tom Petty, Wilco, Novastar, Neil Young en Ryan Adams, maar dan op hun eigen manier. Alles is hier mooi op zijn plaats gezet, de pedal steel (Koch) geeft het een warme gloed mee net als de stem van Vermaelen.
The Calicos werken zorgvuldig en geduldig aan hun weg in muziekland en deze single is terug een mooi stapje op deze weg.
Na het verlaten van Spacemen 3 vormde Jason Pierce medio 1990 de gloednieuwe spacerockband Spiritualized. Die ontpopt zich door de jaren heen als een vaste waarde binnen dat genre. Nu kwam via Glass Redux Records, een zuster label van Glass Modern Records, de schijf 'Fucked Up Inside' op de markt. Dit album werd eigenlijk al in een beperkte reeks gelanceerd in 1993. Dit is dus een heruitgave van die plaat. Waaruit blijkt dat de muziek van deze band eigenlijk zijn tijd ver vooruit was.
Dat laatste blijkt al uit “Take Good Care Of It”, met muziek die lijkt te komen uit een andere dimensie, psychedelisch tot hypnotiserend. Intiem tot flirten met het overschrijden van geluidsnormen. Het is niet alleen de rode draad doorheen deze ene song, maar eigenlijk hoe de complete schijf is opgebouwd. Hoewel er subtiel enkele vocale fluistertonen merkbaar zijn, die een meerwaarde vormen, is het de instrumentale aankleding die ons het meest kan bekoren.
Uit songs als “I Want You”, “Medication”, “Angel Sigh” en “Walking With Jesus” blijkt dat Spiritualized voortdurend zijn eigen grenzen en deze van ons gehoor en gevoel aftast. De zin om te experimenteren en improviseren is heel groot op deze schijf. In 1993 sloeg dat in als een bom. Anno 2018 is het niet vernieuwend meer, maar blijkt het nog steeds aan te slaan. Spiritualized maakt van muziek een kunstvorm, door de aanhoorder voortdurend op het verkeerde been te zetten. Want enerzijds vertoef je in hogere sferen, anderzijds deelt Pierce je mokerslagen in het gezicht uit en laat hij je totaal van de kaart in de hoek van de kamer achter. Dat voortdurende schipperen tussen vele uitersten. Het zorgt ervoor dat je aan Pierce zijn lippen blijft hangen. Ook al maakt hij het u niet gemakkelijk, eens meegesleurd in zijn bonte en kleurrijke wereld is geen terugweg mogelijk.
Spiritualized bracht in 1993 een grensverleggend meesterwerk uit dat de liefhebber van spacerock, die houdt van muziek die tot kunst wordt verheven, zeker over de streep zou moeten trekken. Meermaals voel je een adrenalinestoot naar boven komen, gevolgd door een intensief rustmoment, waarna alle registers terug worden opengegooid en we murw worden geslagen door verschroeiende klanken.
'Fucked Up Inside' was in 1993 een album dat je net daardoor met verstomming sloeg. Anno 2018 is dat gelukkig nog steeds het geval. Dat blijkt bijvoorbeeld aan het veertien minuten lange huzarenstuk “Shine A Light (Clear Light/Clear Rush)”. Dat is over de hele plaat het geval. Deze heruitgave is kortom een aanrader van formaat voor de doorsnee spacerockliefhebber die houdt van bands en artiesten die zichzelf heruitvinden en buiten die lijntjes durven kleuren.
Tracklist: Take Good Care Of It; I Want You; Medication; Angel Sigh; Walking With Jesus; Shine A Light (Clear Light/Clear Rush); Smiles
Nederlands 
Français 
