The Calicos - Aanstekelijke energie, gedrenkt in een bad van melancholie en weemoedigheid

Op hun vi.be pagina staat het volgende te lezen bij de introductie: "songs die stevig in de traditie van Neil Young, Wilco, The Eagles en Ryan Adams zijn geworteld". The Calicos bewezen vorige zomer op Fonnefeesten , Lokeren dat deze stelling niet ver gezocht is. We schreven daarover: ''De band beschikt over enorm veel potentieel om potten te breken, ook al zijn er links en rechts nog groeimogelijkheden. Maar het is - op basis van dit zeer sterk en energiek optreden - een kwestie van tijd eer dit het geval zal zijn. Wij, en veel aanwezigen op Fonnefeesten waren alvast overtuigd daarvan. Nu de rest van de wereld nog.''
Het volledige verslag kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/75305-fonnefeesten-2019-zaterdag-10-augustus-2019-de-goed-geoliede-dieselmotor-van-10cc-draait-nog-steeds-op-volle-toeren.html

The Calicos stonden ‘In 'den gevloerden bos' als trio op het podium. Deze keer was den gevloerden bos aardig vol gelopen. Deels door het mooie weer, de zonovergoten zondag smeekt namelijk om naar buiten te komen. In de gezellige sfeer , gezeten op een stoel met een koele drank bij de hand, voel je dan ook de stress van een werkweek zo van jou wegglijden. Dat is dus niet alleen de verdienste van een knap solerende band op dat podium, maar ook van de organisatie en alles daarom heen verdient een pluim op de hoed.
The Calicos zijn op een goed jaar tijd gegroeid in hun kunnen, zoveel is duidelijk. Deze keer bracht The Calicos, als trio, een semi-akoestische set. Binnen deze eerder sobere en ingetogen setting viel op wat voor een top muzikanten die jongens van The Calicos toch zijn. Naast de zwevende keyboard, percussie klanken en aanstekelijke pedal gitaar viel die stem van frontman Quinten Vermaelen nog het meest op. Een zekere weemoedigheid en melancholie gaat daarvan uit, die je doet zweven naar de hoogste toppen. Bovendien spreekt hij zijn publiek voortdurend aan, al dan niet met een grappige kwinkslag, en straalt tonnen charisma uit.
De interactie naar het publiek toe, of  min of meer het gemis daarvan, was een beetje het minpunt op Fonnefeesten waar de band dus puur de muziek voor zich liet spreken. Niks mis mee uiteraard. Toch bleven we daardoor een beetje op onze honger zitten toen.
Het contrast kon niet groter zijn.  Want op deze zondagnamiddag ‘In den gevloerden bos' was dat toch even anders. Vanaf de eerst song omhelsde de band zijn publiek letterlijk. In tijden waar elkaar echt knuffelen niet meer kan of mag, doet dit enorm veel deugd , neem dat van ons aan. In de set bracht The Calicos ook enkele gloednieuwe nummers, die zullen verschijnen op het debuut. Dat debuut komt in november dit jaar uit. En ook dat laat ons het beste verhopen voor de toekomst.
In Eeklo zagen we vooral een band , die niet alleen zeer veel energie uitstraalt, maar dus ook de gevoelige snaar op een uitgekiende wijze kan raken. Op het einde van de set smeekte het publiek dan ook voor meer. In eerste instantie bracht Quinten op zijn eentje een ingetogen song, begeleid met enkel zijn akoestische gitaar, en bezorgde ons een krop in de keel. Waarna zijn kompanen het podium terug betraden en nog even de teugels vierden in een mooie finale. Nee, geluidsmuren afbreken was er niet bij. Maar de sprankelende songs raakten wel de gevoelige snaar, tranen van geluk en een glimlach op de lippen , die niet kunt onderdrukken. Het bewijst alleen maar dat The Calicos een band is die van vele markten thuis is. Of dat nu binnen een ingetogen setting is zoals nu, of door alle registers in een wervelende show open te trekken.

The Calicos doen iedereen moeiteloos uit hun hand eten. Op een jaar tijd zo een evolutie ondergaan, dat doet ons uitzien naar een toekomst die er steeds meer rooskleurig uitziet.

Wie deze unieke sfeer ook wil beleven kan de komende weken nog steeds genieten van een zondagnamiddag vertoeven in die bijzonder gezellige omgeving. Volgende optredens staan nog op de planning:
KAMEEL - 19/07/2020
Meskerem Mees - 26/07/2020

Voor een volledige overzicht van het aanbod deze zomer en in het najaar, verwijzen ze u graag door naar de website: www.n9.be

Pics homepag @Patrick Blomme (daMusic)

Organisatie: N9, Eeklo

The Calicos werd opgericht als begeleidingsband van de in België verblijvende Amerikaan Matt Watts. Na één album en een tournee ging elk zijn eigen weg. Matt Watts bracht vervolgens een paar prachtalbums uit met (opnieuw) een heel degelijke begeleidingsband. The Calicos bleven eerst wat op de achtergrond, maar scoorden dan voluit door in 2018 Humo’s Rock Rally te winnen. Waar heel wat bands in de geschiedenis van deze bandbattle de fout maken om dan snel een album te willen uitbrengen, namen The Calicos rustig de tijd.
Hun eerste single “Nova” is er nu pas. Het is een vlotte brok dreampop/rock. Het nummer heeft een beetje het wijdse en desolate van The War On Drugs (maar dan zonder de scherpe randjes) en het dromerige van het nieuwe album van SJ Hoffman. De recente sound van School is Cool en die van sommige tracks van Cigarettes After Sex, dat zit er ook wat in.
Het is nog wat vroeg om op basis van deze single te zeggen dat The Calicos hun eigen geluid gevonden hebben, maar ze zitten toch al in de juiste richting. Als er nog een paar singles van dit kaliber volgen, komt het wel goed.

De Belgische death/thrash-band Chalice bracht in 2018 het schitterende album ‘Ashes Of Hope’ uit dat voor hen heel wat deuren opende, o.m. naar de grotere clubs en festivals. De nieuwe EP ‘Lost Connection’ bouwt voort op al het goede van dat vorige album en voegt er nog extra evolutie aan toe. “Why” had probleemloos op ‘Ashes Of Hope’ of zelfs ‘There Is Nothing’ kunnen staan, met misschien nog net iets meer agressie en power in de gitaren en meer variatie in het drummen.  Het is een pittig en bij momenten zelfs een nerveus nummer met tal van tempowisselingen en heel wat klassieke elementen uit death en thrash.
“Dwelling” is een ander paar mouwen. Hier zitten ze eerder in de slipstream van “A Death Without Warning”, met een epische opbouw en elementen van extreme, death, black en zelfs gothic op een hoopje gegooid. Als we het vergrootglas erbij nemen, zit de spanningsboog niet 100% goed en is de outro wat mager, toch voor een band als Chalice, maar we klagen niet. Chalice blijft materiaal uitbrengen van hoog niveau. Het enige echt jammere aan deze EP is dat er maar twee nummers op staan.
Laat je zeker ook eens bekoren door de knappe video bij “Dwelling”. https://www.youtube.com/watch?v=NEePekDORQk

Digitalism gaat al lang mee. Hun debuutplaat ‘Idealism’ dateert uit 2007 en is nog steeds legendarisch in de hoofden van vele elektronicafans. Sindsdien vormen de twee heren uit Hamburg een vaste waarde in de elektronische muziekwereld. Vorig jaar brachten ze hun geprezen album ‘JPEG’ uit: een mix van French touch, elektro en indierock. Die merkwaardige combinatie brachten ze ook mee naar een uitverkochte Botanique.

Het voorprogramma was tot op de avond zelf een verrassing. Om half acht kropen de heren Michael Karkousse, Tom Coghe en Bert Libeert achter een van de draaitafels. De meeste concertgangers herkenden hen meteen. Drie vierde van Goose was opgedaagd om onze dansbenen op te warmen. Anderhalf uur lang werden we bestookt met knallers van formaat; met eigen werk, klassiekers en obscure pareltjes. Wat een mooie verrassing! Eindigen deden ze met hun “Bring It On”. Als dit kan dienen als voorproefje op ‘Goose All Night Long’, kunnen we niet anders voorspellen dan dat het een broeiende eerste lentedag gaat worden in de Kompass.

Na een verrassing van formaat was het tijd voor de hoofdact. Op onheilspellende elektronicatonen kwam als eerste İsmail Tüfekçi het podium op. Met een eenvoudige druk op de play-knop was het feest ingezet. Niet veel later werd hij vergezeld door zijn kompaan Jens Moelle, die een andere draaitafel en de micro bediende tegenover Isi. Achter hen stond een stelling van kubussen waarvan de randen waren voorzien van LED-lampen en stroboscopen. Wanneer de eerste bassen doorheen de zaal werden geblazen, in combinatie met de bezwerende belichting, hield (bijna) niemand het stil.

De nummers waarop Jence meezong, waren wat minder hard, maar de scandeerbaarheid maakte dat ruimschoots goed. “Glow” en vooral “Battlecry” deden de meesten meebrullen. Doorheen de set was er geen moment voor rust, want alles werd aan elkaar gemixt door de bekwame Isi, die niet van zijn tafel afweek. De enige keren dat hij dat wel deed, was het om ons minzaam toe te lachen of ons te verleiden tot meeklappen of -dansen. Vriendelijke heren, die Duitsers.
Doorheen de set werden allerlei hints naar andere muziek gegeven. Zo werd de drumbeat van “Song 2” in de mix gesmeten. Even later hoorden we ook die van “Blue Monday” passeren en merkten we daar al wat noten van hun clubhit uit 2007 “Zdarlight”?
De heren plaagden ons een beetje, want eerst werd “Circles” gebracht. Ook hier zong Jence ons weer toe en we moeten toegeven dat dit soms niet even toonvast was als zou moeten. Gelukkig draait het bij Digitalism niet allemaal om de zang. Het blijft een gewaagde keuze: elektro met livezang, en Digitalism zou Digitalism niet zijn zonder dit live-element. De bekende basdrum van New Order knalde weer door de boxen en hierover kwamen de eerste tonen van “Zdarlight” tevoorschijn. Dertien jaar oud en nog zo een knaller van formaat, de Orangerie was even euforisch.
Terwijl de bassen door ons lichaam dreunden en de stroboscopen onze netvliezen bestookten, werd elke opbouw en elke drop intenser. Zelfs het meisje dat overduidelijk enkel mee was voor haar lief begon schoorvoetend te dansen. Niemand was immuun. “Infinity” kwam binnen als een logge trein, dreunende bassen namen ons mee.
Het laatste kwartier werd ingezet. Alles was opgebouwd naar dit moment, het leek allemaal goed te komen. Tot de mannen beslisten Snoop Dogg’s “Drop It Like It’s Hot” op te zetten. Ineens was de zorgvuldig opgebouwde elektrosfeer weg. Enkel een dreuner van formaat kon de sfeer nog redden. Gelukkig beslisten Isi en Jence terug de trein op te springen met “Miami Showdon”.
De laatste vijf minuten werd het bpm heus opgetrokken en veranderde de logge trein in een hogesnelheidstrein. De laatste energie die het publiek nog had werd eruit gewrongen. En zo snel de muziek ineens ging, zo snel waren ze van het podium verdwenen.

Terwijl de muziek bleef nazinderen, werd er toch gevraagd om een ‘encore’. De heren kwamen maar al te graag terug. Hun grootste hit “Pogo” diende als afsluiter, die net als “Zdarlight” al dertien jaar oud is. Maar de mannen van Digitalism zijn allesbehalve passé. ‘JPEG’ is het beluisteren waard en kwam live goed tot zijn recht, alleen jammer van die ene verdwaalde hond.

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Organisatie: Botanique, Brussel

De Russische doomband Megalith Levitation wordt in de biografie als volgt omschreven: ''live rituals erase the thin line between illusion and reality, guiding the audience through parched walkways of eternity. Psychedelic sermons that take your mind on a trip to unknown recorded on a debut album of occultists from Chelyabinsk.''
Daar hebben wij, wat de introductie van deze band betreft, niets aan toe te voegen. Met 'Acid Doom Rites' brengt de band een instrumentaal doomalbum uit dat traag als een gif naar boven drijft, waarna ijzingwekkende klauwen je de adem ontnemen, binnen songs van circa zestien tot vijfentwintig minuten. Dan moet je wel sterk in je schoenen staan om de aanhoorder niet in slaap te wiegen.
Het is de hypnotiserend inwerking van de songs die daar voor zorgen. Zo voelt althans “Spirit Elixir Drunkard” aan. Een zestien minuten lange trip die je letterlijk moet ondergaan om het te begrijpen. Ook wij legden even de pen neer, om deze lange wandeling tot ons te laten doordringen. Want eerlijk? Dat is echt nodig. Deze songs zijn zo opgebouwd dat ze het best floreren in een donkere en intieme omgeving, waarbij je met de ogen gesloten je gewillig kunt laten in een duistere trance laten meevoeren en tot gemoedstrust laten brengen. Want aan geluidsmuren afbreken doet Megalith Levitation zeker niet. Maar aan loom en dreigend je onderdompelen in bijzonder donkere gedachten, die de fantasie prikkelen dan weer wel.
De songs zijn quasi instrumentaal gebracht, behalve een akelig vocaal geluid uit het duister, dat bijna fluisterend de haren op je armen doet rechtkomen van pure angst. Dat is de zwartgeblakerde draad op elk van de lange songs trouwens. Ook bij “Eternal Trip/The 4-th Plateau”, een huzarenstuk van vijfentwintig minuten lang, is dat het geval. Nee, wie graag uit de bol gaat en houdt van een gevarieerd aanbod komt niet echt aan zijn trekken, want het gaat allemaal nogal de monotone en trage weg op bij deze band.
Wie echter houdt van zich neervlijen in dampen van intense, intieme doomklanken die een duistere gemoedsrust doen neerdalen in zijn of haar hart, die zal in dit langdradige kunstwerk van een donker allooi zeker zijn gading vinden. Dat wordt verder in de donkere verf gezet bij “Acid Doom Rites”, een song van amper elf minuten lang, en de afsluiter “Smouldering Embers /Pyromagic”. Dat is weer zo een klepper van drieëntwintig minuten lang.

Death/thrash-band Chalice bracht in 2018 het schitterende album ‘Ashes Of Hope’ uit dat heel wat deuren opende. Nu al met een nieuw album komen zou wat snel zijn, maar ze hebben alvast een nieuwe single uit. “Why” wordt door de band al een tijdje live gebracht. De single bouwt voort op het materiaal van ‘Ashes Of Hope’, met misschien nog net iets meer agressie en power in de gitaren en meer variatie in het drummen.  Een pittig en bij momenten zelfs nerveus nummer met tal van tempowisselingen dat toch heel wat klassieke elementen uit death en thrash verenigt. Prachtig dat een band na meer dan 20 jaar nog steeds bereid is om te evolueren en nieuwe paden te verkennen.
https://www.youtube.com/watch?v=VTD9DGLOh38

Le Ravage d'Ali Baba is een project van ‘De Koffie Van Morgen’, een creatief platform rond de Brusselse drummer en vormgever Simon Plancke. Hij vormt een kwartet met Hendrik Lasure, Thijs Troch en Elias Devoldere (jonge wolven van bij onder meer SCHNTZL, Nordmann en Hypochristmutreefuzz). Le Ravage d'Ali Baba kaart de wantoestanden in de vluchtelingenkampen van Noord-Frankrijk en Brussel aan, met verhalen van de mensen die er vertoeven. Samples uit veldonderzoek vormen de basis waarrond wordt gemusiceerd, maar de muzikale koers ligt niet vast. Naast foto's die de vluchtelingenkinderen maakten, spelen ook teksten van onder meer Rachida Lamrabet en beeldmateriaal van Lisa Tahon een bepalende rol. (Bron: De Casino)

Het project 'De Koffie van Morgen' is dus ontstaan uit het meesterbrein van drummer en grafisch artiest Simon Plancke. Hij laat zich omringen door top muzikanten binnen jazz middens, waar grenzen worden afgetast en verlegd. Hendrik Lasure, Thijs Troch en Elias Devoldere, bekend van o.m. SCHNTZL, An Pierlé Quartet, Nordmann, Hypochristmutreefuzz zijn inderdaad één voor één muzikanten die binnen het jazz gebeuren hun stempel hebben gedrukt. Net dat samenvloeien van vaak confronterende gesprekken met vluchtelingen op het terrein, met die bijzonder intensieve muzikale omlijsting zorgt ervoor dat het boek/CD een pareltje is om te koesteren. We schreven daarover: 'Le Ravage d'Ali Baba' is een gevarieerde plaat waar spoken word inbreng en muzikale pracht wordt samen gesmolten tot een experimenteel geheel. Dit project brengt dan ook letterlijk mensen samen, zonder angst voor de onbekende, eerder met de bedoeling dat onbekende te ontdekken’ .
Een gevoel dat we ook live hoopten te beleven in een goed gevulde Concertzaal de Casino in Sint-Niklaas. Helaas bleek het boek iets beter te zijn dan de film. Begrijp ons niet verkeerd, over de virtuositeit van de muzikanten op het podium bestaat geen enkel twijfel. Ook de toespraak vooraf klonk veelbelovend. En de best pakkende teksten en enkele foto's op het scherm deden je naar adem happen. Die hemelse kruisbestuiving tussen Elias en Simon met toetsen van Thijs en Hendrik zorgde dus zeker en vast voor het opborrelen van kippenvelmomenten, en ontstaan van menig kroppen in de keel. De heren voelen trouwens elkaar blindelings aan, en gaan een ware strijd aan door een intens klankentapijt uit te spreiden dat ons naar verre oorden zou moeten doen weg drijven. Ook het beeldmateriaal was best indrukwekkend, en sluit daar eveneens mooi op aan. Beter was echter geweest als we daadwerkelijk getuigenissen zouden hebben gehoord of gezien van diezelfde vluchtelingen die hun verhaal komen vertellen op het podium, met die intensieve muziek op de achtergrond. Het ontbreken van die ene schakel, de vluchteling zelf op dat podium, zorgde er dan ook voor dat je een gezapig jazz concert voorgeschoteld kreeg met inderdaad een verwijzing daar naartoe. Maar de gelei op de boterham ontbrak, en dat is bijzonder jammer. Uiteraard lijkt zoiets verwezenlijken gezien het feit dat de band hiermee verschillende podia en clubs aandoet, eigenlijk een moeilijke tot onmogelijke opgave. Een gegeven waarvoor we zeker begrip kunnen opbrengen.
Besluit: Al te vaak kregen we het gevoel dat we eerder naar een veredelde jam sessie van bijzonder hoog niveau aan het kijken en luisteren waren, met visuele effecten als extraatje daarbovenop. Daar is niets mis mee uiteraard, echter ontbrak dus dat extra confronterende gevoel dat je met de neus op de feiten drukt en waardoor je een spiegel wordt voorgehouden dat we wel tegen komen op die pracht van een cd. Waardoor we helaas een beetje op onze honger blijven zitten.

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Hoe voorspelbare sommige acts ook zijn, ze werken zo aanstekelijk op je gemoed dat je zelfs na een etmaal te kijken en luisteren daar nooit genoeg van krijgt. Dat is een notendop hoe we het optreden van Alice Cooper in Vorst Nationaal nog het best kunnen omschrijven. De band rond Vincent Damon Furnier - ondertussen ook al 71 - verstaat al sinds meerdere decennia de kunst om door middel van een theatrale horrorshow overgoten met sausjes vol humor, ervoor te zorgen dat je oren en ogen tekort komt. Een goed vol gelopen Vorst Nationaal zat dan ook op het puntje van zijn stoel te genieten van begin tot einde.

In normale omstandigheden, zeker wat grotere evenementen betreft, is een voorprogramma doorgaans het perfecte moment om even te verpozen en tussen en pot en pint een beetje te keuvelen met elkaar. Echter slaagt een zeer strak en energiek spelende Black Stone Cherry er op een eenvoudige maar zeer gezapige wijze in de aandacht scherp te houden. Vooral de manier waarop drummer John Fred Young zijn drumvellen mishandelde, waren een streling voor oog en oor. De vele mokerslagen die hij uitdeelde, op een verschroeiende wijze, voelden aan als donderslagen bij heldere hemel. Dit gerugsteund door gitaristen die tovenaars van riffs bleken te zijn, en een zanger die charisma uitstraalt waardoor je prompt uit zijn hand gaat eten. Al gauw kreeg de band daardoor de handen moeiteloos op elkaar, en werd een daverend rock feest ingezet dat drie kwartier aanhield.
Kortom: Black Stone Cherry zorgde voor de gedroomde opwarmer voor wat nog moest komen, door een potje rock muziek te brengen dat altijd aan je vingers kleeft. Zonder veel fransje en show vertoon, maar met een dosis spelplezier die zijn uitwerking heeft op het publiek die zich gewillig liet entertainen door deze Amerikaanse rock virtuozen.

De doeken gingen naar beneden en twee griezelige ogen, ook te zien op de hoes van de recent verschenen 'Breadcrumbs', keken in het publiek, klaar om iedere aanwezige te verscheuren. Na een bevreemdend aanvoelende intro, werd de set ingezet met “Feed My Frankenstein”. Opvallend is dat Alice Cooper op zijn 71ste, nog steeds zeer scherp staat en goed bij stem is. Hoewel die stem er bij die eerste song niet zo goed doorkwam, werd dat euvel snel opgelost. “No More Mr Nice Guy” zat al vrij vroeg in de set. En het werd vlug duidelijk dat we weer een doorsnee theater show zouden krijgen zoals we dat van Alice Cooper ondertussen gewoon zijn. Inclusief rond dwarrelende dollar biljetten bij “Billion Dolar Babies” of het uit volle borst meegebrulde “Poison”. Gevolgd door een indrukwekkende solo van Nita Strauss, die over de gehele set haar immense virtuositeit zou tentoon spreiden.
Want een opvallend pluspunt is dat Alice Cooper de aandacht niet enkel naar zich toe trekt, de top muzikanten waarmee hij zich steeds laat omringen , mochten meermaals hun kunsten vertonen. Menig drum solo dat de drummer van dienst uit zijn mouw schudt,  slaat ons met verstomming.
Dat de band uit gitaristen bestaat van uitzonderlijk allooi wordt nog maar eens in de verf gezet bij een langgerekte jam in de vorm van “Devil’s Food” waarbij alle registers compleet worden open gegooid. Alice Cooper zelf is ondertussen achter de coulissen verdwenen. Maar komt vrij snel terug om de ultieme creep show die reeds een etmaal werd vertoond, maar nooit zal vervelen, in te zetten. Na het intensief gebrachte “Steven” wordt een babypop in een wieg het podium opgeduwd, waarna Alice Cooper deze ontvoert en wil doden bij “Dead Babies” wat op het nippertje wordt vermeden. Alice wordt naar de guillotine gebracht en naar goede gewoonte onthoofd. Waarna men met zijn hoofd in de hand over het podium dwaalt. Er verschijnt ook nog een drie meter hoge baby op het podium, om dat plaatje compleet te maken.
Bij “Teenage Frankenstein” verschijnt een reuzengrote Frankenstein op het podium. Waarna de finale wordt ingezet met het magische “Under My Wheels” en uiteraard “School’s out” als ultieme kers op de theatrale taart. Het dak is er al een paar keer afgevlogen op deze avond. Bij deze song was dat weer dubbel en dik het geval. Flarden “Another break in the wall” van Pink Floyd worden tussengevoegd, alsook veel confetti en reuzengrote ballons, die trouwens vakkundig door Alice Cooper werden doorprikt met een machete. We kregen een gedroomd einde van een typische Alice Cooper show.

Besluit: Wat we voorgeschoteld krijgen is een perfecte Horror show waar je na bij wijze van spreken honderd keer te hebben gezien , nog steeds niet genoeg van krijgt. Net doordat Alice Cooper op zijn 71ste nog steeds op speelse en charismatische manier op dat podium staat, en zowel het publiek als zijn band dirigeert op een al even strakke maar ook gezapige wijze. Maar vooral anno 2019 entertaint hij zijn publiek nog steeds door het brengen van een best grappige horror show die nooit verveelt.
En als kers op de taart laat hij zich omringen door topmuzikanten, die verdomd vlijmscherpe riffs en drum salvo's naar voor brengen, die je rock hart telkens sneller en sneller doen slaan. Meer hebben we niet nodig om over de streep te worden getrokken, en daar krijgen we zelfs na circa acht keer een show van Alice Cooper mee te maken die in dit verlengde ligt, nog steeds niet genoeg van.
Setlist: Feed My Frankenstein - No More Mr. Nice Guy  - Bed of Nails  - Raped and Freezin'  - Fallen in Love  - Muscle of Love  - He's Back (The Man Behind the Mask)  - I'm Eighteen  - Billion Dollar Babies  - Poison  - Guitar Solo (Nita Strauss)  - Roses on White Lace  - My Stars  - Devil's Food (band only jam)  - Black Widow Jam (with 'Black Juju' drum solo)  - Steven  - Dead Babies  - I Love the Dead (band vocals only)  - Escape  - Teenage Frankenstein
encore: Under My Wheels - School's Out (with "Another Brick in the Wall)

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/alice-cooper-21-09-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/black-stone-cherry-21-09-2019.html

Organisatie: Live Nation

The Kids hebben een nieuwe single. Niet onze Kids uit België, maar een bandje met tieners uit Australië. En ze maken ook nog eens punkrock zoals hun Belgische naamgenoten.
Hun single “I Thought My Family Was Rich” is een beetje stereotiep voor tieners die punk beginnen spelen: meer branie dan talent, agressief en in-your-face. Catchy is het niet, rommelig dan weer wel. Niet onaardig, maar er kan best nog wat aan gesleuteld worden. Ze kunnen zeker een voorbeeld nemen aan hun Belgische naamgenoten als ze het net zo lang willen uitzingen.
Het B-kantje is interessanter. Hun cover van “Killing In The Name” van Rage Against The Machine wijst er alvast op dat ze hun inspiratie gaan zoeken in de juiste platenbakken. Ook deze cover is bij momenten rommelig, blijft dicht tegen het origineel aankleven en krijgt pas op het einde nog een eigen gezicht.

Concerten doen is voor mij een ontdekkingsreis. Mijn eigen grenzen aftasten en die verleggen. Door de jaren deed ik dan ook enorm veel ontdekkingen, die in mijn geheugen staan gegrift. Een optreden dat ergens blijft hangen, als het ware. Zo zagen we Chalice de laatste tijd al enkele keren bezig, en waren danig onder de indruk van de performance op het podium. Of dat nu een kleine zaal, of groter podium is. De act van Pieter gecombineerd met die verschroeiende riffs en drum salvo's, voelden telkens aan als een trip richting vagevuur. Tussen hemel en Hel als het ware. We vonden het hoog tijd worden om Chalice eens enkele vragen te stellen. Zeker sinds de band circa twintig jaar bestaat.
We hadden een fijn gesprek met Chris en Pieter over hoe de band is gegroeid, het effect op gezin en persoonlijk leven, en wat de toekomst zal brengen.

Chalice bestaat sinds vorig jaar 20 jaar. Als je terugkijkt naar het verleden, wat had je - wetende wat je nu weet - anders aangepakt?
Chris: De laatste jaren hebben we meer en bewuster ingezet op het promoten van onze band en de muziek die we maken. We zijn daarin actiever geworden, hechten meer belang aan netwerken en gebruiken daarvoor verschillende kanalen (o.a. social media) om dit te doen. Soms laten we ons bijstaan om gerichter te kunnen werken bijvoorbeeld voor de promotie van een album. In de beginjaren hebben we ons te veel gefocust op de muziek, het schrijven van songs, af en toe de studio in en dan opnieuw schrijven en live spelen. De focus lag te veel op het puur muzikale en de zoektocht naar speelkansen. Als een ‘rewind’ mogelijk zou zijn, denk ik dat we daar van bij de start meer aandacht zouden voor hebben.
Pieter: De nagel op de kop, ik denk dat, en ik spreek over mezelf, ik nuchterder geworden ben in mijn kijk naar de band. Ik ben niet meer die Pieter van 15 jaar geleden bij mijn start bij Chalice. Ik bekijk de dingen uit een meer professionelere bril terwijl ik nog altijd keihard geniet van de muziek.

Ik krijg het gevoel dat Chalice eigenlijk maar recent echt erkenning krijgt binnen dat metal wereldje? Heb ik het mis, is er iets dat me is ontgaan. Of hebt u een verklaring waarom dat nu precies wel beter lukt?
Chris: Ik denk dat het antwoord op de vorige vraag daar zeker een rol in speelt. Meer dan ooit zetten we in op ‘exposure’ op verschillende manieren, via verschillende kanalen. We zijn te zien en te horen live… maar ook online. Daarnaast is het zo dat we zélf ook meer geïnvesteerd hebben in onze 2 recentste releases (‘There is nothing’ en ‘Ashes of hope’).  We hebben meer tijd en centen vrij gemaakt om de songs op te nemen en een goede productie mee te geven. Het eindproduct is beter en op die manier krijgt de band en de muziek meer en betere aandacht.
Pieter: In het verleden hebben we zeker erkenning gekregen, maar deze telkens verloren omdat de line-up zo turbulent was. Telkens moesten we terug van nul herbeginnen, want uiteindelijk is de underground en ook de metal scene keihard. Verdwijn je van de kaart, dan ben je voorgoed verdwenen. Een beetje zoals uit het oog, uit het hart.

De wijzigingen in stijl zijn natuurlijk nefast voor mensen die ons vroeger beter vonden, maar het klopt: de band is 21 jaar oud en we horen nog steeds van mensen : “Chalice, dit is de eerste keer dat ik ze hoor.”  Ook al is het leuk om mensen aangenaam te verrassen, het is jammer dat we steeds die eerste indruk opnieuw moeten maken
Chris: Een positieve kant aan dat verhaal is dat we nog steeds groeien op dat vlak. Mensen leren ons nu nog kennen, komen een praatje maken, kopen een CD, gaan ons volgen op Facebook, komen nog eens kijken. We maken ook nu nog nieuwe fans.

Jullie brachten vorig jaar een nieuwe plaat uit, door de jaren pas jullie vierde of zo. Hoe komt dat eigenlijk? Sommige bands hebben elk jaar wel een nieuwe plaat
Chris: Onze ‘output’ is inderdaad niet fenomenaal. Ik zie daarvan 2 oorzaken: in de eerste plaats hebben we de voorbije jaren veel wisselingen gehad in de line up van de band. Mensen vertrekken of moeten vertrekken, er moet vervanging gevonden worden, er moet een setlijst ingestudeerd worden om speelklaar te zijn en nieuwe songs schrijven met een nieuwe line up kost altijd wat meer tijd. In die zin zijn personeelswissels een vertragende factor geweest. In de tweede plaats denk ik dat we ‘democratisch’ schrijven en werken. De songs worden grotendeels tijdens de repetities geschreven, alhoewel we vaak kunnen vertrekken van een idee of een ‘geraamte’ van een song. Tim en Nicolas zijn daar de grootste leveranciers. Op die manier schrijven zorgt voor muziek die gedragen wordt door iedereen, maar da’s soms tijdrovend. We hebben allemaal wel iets te zeggen over een riff, over het arrangement of over de vocal lines. Er is bij Chalice geen ‘mastermind’ die alle songs thuis schrijft, op neemt en door stuurt naar de rest van de band.
Pieter: Volgens mij is het ook zo dat ‘minder output’ los staat van de kwaliteit van het afgeleverde werk. Het klopt wat Chris zegt…. neem daarbij ook het feit dat we telkens alles zelf financieren. Anno 2019 kan een plaat uitbrengen vlotter of goedkoper, wij kiezen er telkens voor om een kwalitatief product af te leveren dat na enkele jaren nog steeds recht staat. Ik breng dus zelf liever iets doordachts uit, dan snel met iets op de proppen te moeten komen.  Ik zeg niet dat onze albums tijdloos zijn, of pretendeer niet dat ze allemaal even hoogstaand zijn, maar we kunnen nog steeds met trots enkele nummers van het vorige album brengen zonder dat deze afbreuk doen aan waar Chalice voor staat. De evolutie in de albums is dan ook een evolutie waar de band voor staat.

Er is, meer dan vroeger, ook volop promotie gemaakt rond die plaat. Wat is er op dat vlak veranderd tegenover in de beginjaren?
Chris: Ook hier wil ik wat verwijzen naar het antwoord op de eerste vraag. Specifiek voor ‘Ashes of hope’ hebben we Mike de Coene van Hard Life Productions onder de arm genomen. Dat heeft zeker een aantal deuren geopend. Samen met onze alertheid en gegroeide gevoeligheid voor promotie, hebben we daar stappen vooruit gezet. Daarnaast was het album qua songs en ‘soundwise’ ook gewoon heel goed. De reviews waren overwegend heel positief… da’s ook helpend geweest. Tenslotte hebben we zelf van de release van de plaat een bijzonder evenement gemaakt: we vierden 20 jaar Chalice met een nieuwe plaat tijdens een release show in april vorig jaar.

Die nieuwe plaat ging naar mijn mening eerder de melodieuze death metal kant op, i.p.v. de pure old school death metal van vroeger. Is daar bewust voor gekozen? En waarom?
Chris: Hier toont zich het voordeel van een democratische manier van ‘songwriting’. Iedereen kan mee schrijven, mee denken en mee beslissen…dat wil zeggen dat een andere samenstelling van de groep er ook voor zorgt dat er andere ideeën op tafel komen. We luisteren allemaal naar metal en vinden daar in iets gemeenschappelijks, maar we zijn niet allemaal fan van dezelfde bands. Soms mag het lomp en traag, soms moet het snel, thrashy en strak, soms ligt nadruk op melodie en meer doordachte songwriting. Het is daarom vanzelfsprekend dat een andere gitarist en een andere drummer in de samenstelling, zorgen voor een andere sound, voor evolutie in de soort metal die we schrijven.
Pieter: Een voordeel binnen onze band is dat we geen gemeenschappelijke deler hebben. Sluit ons op voor een week op zoek naar één gemeenschappelijke band tussen ons vijf en je zal van een kale reis terug keren. Onze invloeden liggen ver uit elkaar, maar komen  mooi terug samen in de muziek die we maken. Voor mij gaat het vooral om de emotie die een song meebrengt en of deze samen gaat met de emotie die we willen overbrengen naar het publiek. We hebben alle 5 een voorliefde voor metal en waar metal voor staat en dat uit zich telkens weer in de muziek die we schrijven. Naarmate je ook ouder wordt, wijzigt je kijk op muziek en durf je meer te experimenteren.

Sommige bandleden spelen ook bij andere bands, is dat allemaal goed combineerbaar met Chalice?
Chris: Nicolas Bruggeman (gitaar) en Niels Verbeke (drums) delen we met Caducity. Pieter (vocals) en ikzelf (bas) spelen ook in een band die donkere, melancholische muziek maakt. Het is absoluut geen metal, de muziek neigt naar The XX, London Grammar, Me And That Man, Leonard Cohen. We repeteren met Chalice wekelijks en daarnaast vraagt de band natuurlijk nog tijd. Er moet ‘huiswerk’ gemaakt worden… soms gelinkt aan de (nieuwe) muziek die we aan het schrijven zijn, maar daarnaast wordt er tijd en energie gestopt in een leven op Facebook, Instagram, Youtube. Er moeten contacten gelegd en onderhouden worden met promotoren en met clubs en concerten waar metal een kans krijgt. We plannen opnames, wisselen ideeën uit over een videoclip, zorgen voor merchandise. We hebben voorlopig geen label en realiseren alles in eigen beheer. Er is dus veel controle over de dingen, maar tegelijk ook veel werk. Als we het niet zelf doen, gebeurt het niet.  Als er daar bij sommige van ons nog een band bij kan, hebben we daar nog nooit beperkingen over opgelegd. Het engagement t.a.v. Chalice mag er echter niet onder lijden.
Pieter: Vergeet niet de invloeden Nick Cave en Johnny Cash, Chris. Ja, onze 2de band staat in schril contrast met wat de muziek van CHALICE is, maar er is een gemene deler namelijk de inhoud van de teksten. Omdat mijn stembereik uiteraard niet denderend is, deel ik de frontstage met een dame. Haar timbre in combinatie met mijn diepte zorgt voor een fijne toon van melancholie maar ook in die band liggen de invloeden zo ver uit elkaar net zoals bij Chalice. Zo houden de gitarist en ikzelf nogal van de ‘Southern’ invloed. Hierdoor ontstaat een  enorme diversiteit in de nummers en misschien sluipen heel af en toe wel wat van onze roots in de muziek. We hopen ergens eind 2019 eindelijk naar buiten te treden met onze muziek. Het is vooral koffiedik kijken omdat wat we brengen een ‘love it or hate it’ feel heeft.

Ook op persoonlijk vlak hebben jullie allemaal een job naast Chalice, lukt het om dat te blijven doen door de jaren? En Hoe?
Chris: Om eerlijk te zijn: als muzikanten bij ons in het verleden vertrokken, had dit spanningsveld daar vaak mee te maken: de tijd, de toewijding, de opofferingen die een band vraagt. Onze tijd gaat naar werk, gezin en familie en daarnaast moet er dus voldoende goesting en passie zijn om tijd vrij te maken voor de band. Zoiets is misschien evident als je student en vrijgezel bent en thuis woont. 15 jaar verder is er misschien een voltijdse job, een vrouw, 2 kinderen en een afbetaling. Op dat moment wordt het minder evident om tijd te maken voor repetities en alle andere dingen die er bij komen. Er moeten zeker ‘offers’ gebracht worden door de bandleden en meteen heeft dat ook gevolgen voor onze entourage… zij het gezin, werk of vrienden.  Het helpt ook als muziek, hoeft niet uitsluitend metal te zijn, een echte passie is. Het helpt als muziek luisteren, kijken, spelen is als voedsel of therapie. Het helpt als je je kwaadheid, ontgoocheling, razernij, tristesse op die manier kan ventileren en kanaliseren. Muziek helpt ons om geestelijk (behoorlijk) gezond te blijven. Voor ons mag muziek onderaan de piramide van Maslow komen… naast de andere levensnoodzakelijke dingen.
Pieter: Couldn’t agree more with Chris. Chalice is puur therapie voor mij. Ook al heb ik het druk in het gezinsleven en mijn job, als ik een week niet gerepeteerd heb, kruipt dit in mijn kleren. Chalice is de enige vorm waarop ik mijn frustraties, agressie en kwelling kwijt geraak. Neem dit uit mijn leven, dan neem je ook een heel stuk weg en zou ik mezelf verliezen. Ik moet toe geven dat mijn leven ook in het teken van de band(s) staat. Ik kies liever voor een job waarbij ik tijd genoeg heb om mijn hart en ziel aan de band(s) te wijden dan voor het geld en carrière. Als ik solliciteer, zou mijn tweede reflex zijn: “Oei, ga ik wel kunnen repeteren?”

Laat ons ook eens naar de toekomst kijken. Zijn er, wat platenwerk en zo betreft, plannen naar die toekomst toe?
Chris: We zijn bezig met de opnames van 2 nieuwe nummers. Daarvoor wordt opnieuw samen gewerkt met Tony Deblock en Andre Six. Ook tijdens de opnames van ‘Ashes of hope’ zaten zij aan de knoppen. De opnames gebeuren in de MIDAS studios in Lokeren. De opnames van de drums en bas zijn achter de rug. De opnames van gitaar en stem zijn gepland in mei en juni. Voor een van die songs zijn er concrete plannen om een eigen videoclip op te nemen. De songs zullen digitaal beschikbaar zijn, maar we persen er geen CD of vinyl single van. Daarnaast schrijven en schaven we voortdurend aan nieuwe nummers. Er zijn nog geen concrete plannen voor opnames van een nieuw album. Daarvoor hebben we eerst nog wat ‘schrijfwerk’.

Jullie gaan weer op tournee doorheen zomerfestivals? Waar mogen we jullie nog live verwachten deze zomer?
Chris: Gek genoeg zijn er voor de maanden juni, juli en augustus nog geen boekingen. Er zijn een aantal contacten of opties, maar nog geen concrete afspraken. In het najaar wordt het dan weer wat drukker. Enfin, als het qua live spelen wat rustiger is, is dit absoluut jammer, maar we blijven niet bij de pakken zitten. We blijven zélf contacten zoeken en onderhouden met organisatoren én er is dan volop tijd om muziek en tekst te schrijven voor een volgend album. Een deel van het metalcircuit blijft voor ons heel moeilijk te bereiken, omdat we nog geen booker hebben. Ook dat staat op onze TO DO-lijst.

Zijn er ook buitenlandse optredens gepland? in het verleden stonden jullie o.a. in Frankrijk en Nederland?
Chris: Wellicht krijgen we nog een speelkans in Tilburg, daar zijn er wat contacten geweest. Daarnaast hebben we een favoriete actieradius van 400 km rond Gent… Verder kan ook, maar dat vraagt al iets meer puzzelwerk.

Is het, tegenover vroeger, trouwens gemakkelijker geworden om optredens vast te leggen, en heeft u daar een verklaring voor?
Chris: Ik heb niet het idee dat het nu gemakkelijker geworden is. Er zijn veel bands en het aantal concertzalen of clubs en of festivals waar metal een plaats krijgt, is niet evenredig gestegen. Een goed album als visitekaartje en een bookingsagent zijn zeker helpend.

Om daar op door te borduren, zijn er bepaalde landen waar jullie heel graag eens zouden spelen?
Chris: Ik heb niet meteen een fetish voor een bepaald land. Als ik mag dromen: er zijn voldoende legendarische concertzalen in België: de Vooruit in Gent, de AB in Brussel, Muziekodroom in Hasselt, De Kreun in Kortrijk of een kolkende Trix in Antwerpen. Wat Belgische festivals betreft zijn Graspop en Alcatraz natuurlijk het summum. Poging bleven voorlopig zonder succes, maar dat is een kwestie van tijd

Jullie hebben de gouden tijden van vinyl en cd meegemaakt. Wat is jullie mening over Streaming sites als Spotify en dergelijke meer?
Chris: Heel toffe vraag en tegelijk denk ik dat de meningen binnen de band daar sterk over verschillen. Ikzelf ben iemand die muziek wil ‘hebben’ of ‘bezitten’ en daarvoor niet afhankelijk wil zijn van een streamingsdienst. Muziek is daarvoor te belangrijk voor mij. Dat betekent dat ik CD’s en vinyl koop en op zoek ga naar fysieke winkels in Gent, Antwerpen, Brussel, Maastricht om dingen te kopen. Die dingen zijn, samen met een goed hifi-installatie, super belangrijk voor mij en krijgen een prominente plaats in mijn leefruimte. Als een strooptocht langs winkels niet helpt, ga ik naar platenbeurzen, kijk ik op Discogs, Ebay of op webwinkels. Ik luister albums (op vinyl of op CD) en geen nummers en ben dus zéker bereid om 3 jaar te wachten op het volgende album van een band.

Wat 'live' betreft, ben ik steeds onder de indruk van die performance van de frontman van dienst, die met bebloed hemd en zo op het podium komt. Hoe is dat idee ontstaan feitelijk?
Pieter: Alvast bedankt voor het compliment. Voorheen stond ik gewoon lekker in mijn bandshirt te brullen on stage. Naarmate we de band en onze live performance serieuzer zijn gaan nemen, zijn we gaan nadenken om ‘on stage’ iets meer te voorzien. We willen een ervaring delen met het publiek zowel muzikaal als visueel en omdat we nog steeds keihard underground zijn en geen budget hebben om vuurwerkshows af te steken, hebben we nagedacht hoe we dit willen brengen. Tijdens de release van ‘There is nothing’ kwam het idee om op te treden in zwarte overall. Dit heb ik ook een lange tijd gedaan maar zo creëer je op het podium één grote zwarte vlek. Om hier een contrast te brengen werd dus gekozen om mij in het ‘wit’ te hullen. Ik zie dit niet als een constant iets en misschien heb ik binnen twee jaar wel iets anders aan. Door het feit dat ik die outfit gebruik, kan ik veel gemakkelijker in verbinding komen met mijn donkere kant…. de kant die alle ellende wil verkondigen op het podium en iedereen mee nemen in een trip van agressie, afgunst, melancholie en onbegrip. Neem er dan natuurlijk bij dat ik het ‘geluk’ heb een imposante figuur te zijn, dit in combinatie met de outfit maakt het geheel on stage compleet.  Het is niet zo dat ik een kopie of een personage van een ‘serial killer’ wil zijn. Een ‘serial killer’ is de keerzijde van onze mensheid. Iemand die getormenteerd is en die zijn kwellingen op de ‘verkeerde’ manier uit. Ik beoog vooral het show effect dat ik geen raad weet met mijn kwellingen en ik wil ze  uiten via zelfverminking, zelfmoord en moord. Vandaar de combinatie van bijl & strop: ik wil een beeld neer zetten van alles wat voor ons taboe is.

Ik vind het ook opvallend dat er het ene moment lijkt alsof die reus van een frontman iedereen gaat verscheuren, en anderzijds hij de meest sympathiek charismatische entertainer blijkt te zijn? Is ook daar bewust voor gekozen. Waarom?
Pieter: Daar is helaas niet bewust voor gekozen vrees ik. Er zijn zelfs mensen die dit niet kunnen smaken. Eigenlijk splits ik mijn persoonlijkheden in twee. De verscheurende frontman is mijn donkere zijde, de nachtmerrie zijde. Terwijl mr. Sympa mijn andere kant is. Een beetje yin en yang, wat zo inherent is aan mijn persoonlijkheid. Tegelijkertijd wil ik ook dat mensen zich, ondanks alle kwelling, gewoon amuseren op een show en ook zaken kunnen relativeren. Ik merk dat er de laatste tijd telkens een fantastisch publiek aanwezig is dat alles kan vatten en keihard geniet van alles waar Chalice voor staat. Dat stemt me dankbaar. Het is inderdaad vroeger een werkpunt van me geweest om een boodschap over te brengen on stage. Ik heb die demonen dan ook keihard in de ogen gekeken en mezelf hierin laten groeien. Ik heb een effect op het publiek en dit is absoluut wederkerig. Het is een wisselwerking, een dialoog en daar hou ik van. Ik wil niet gewoon die ‘brullende beer’ zijn op het podium. Ik wil iedereen meenemen in een bad trip met een veiligheid dat in the end, alles goed komt.

Om af te sluiten, een dooddoener wellicht, maar is er na al die jaren nog een soort 'einddoel ' dat jullie graag zouden bereiken? Wat zijn de ambities na circa 20 jaar in de scene?
Chris: Ik heb geen einddoel. In één van de vorige vragen mochten we ‘dromen’ over plaatsen waar we nog zouden willen spelen. Als het er ooit zou van komen, betekent dit voor mij niet dat de stekker er dan uit gaat. De ambitie blijft om samen muziek te maken die we zélf graag horen en spelen, muziek waar we onze emoties in kwijt kunnen en waar we, in het beste geval, ook andere mensen kunnen mee raken. Zo lang we dat kunnen blijven doen als band, is het einde voor mij nog niet in zicht.

Ik zit door mijn vragen. Zijn er nog belangrijke mededelingen naar onze lezers toe?
Chris: Ik zou aan de lezers de voorzichtige suggestie willen doen om wat meer kleur te dragen en niet altijd die zwarte shirts, al dan niet met onleesbare logo’s, vieze tekeningen en opruiende opschriften. Trouwens, jullie moeders houden er niet zo van. Ze hebben het me zelf gezegd. Wat is er nu verkeerd aan een gele polo met fijne blauwe horizontale streepjes?
Pieter: Save the planet, kill yourself! Durf de nachtmerrie beleven samen met ons tijdens een live show! You won’t regret it!

Bedankt voor dit fijne gesprek. En uiteraard veel succes in de komende maanden, jaren, weken.