Fractured Insanity - Tussen rauwe duisternis en feestelijke uitbundigheid
In ons kleine landje hebben we een vloed aan toffe bands en artiesten. Eentje is nauw aan ons hart verbonden sinds hun prille begin (2004). Ze brachten recent hun vijfde album uit, 'Age of Manipulation'.
Check gerust https://xtreemmusic.bandcamp.com/album/age-of-manipulation, een overtuigende death metal plaat.
In het Muziekcafé Elpee kregen we een energiek optreden tussen rauwe duisternis en feestelijke uitbundigheid, die Deinze deed daveren op zijn grondvesten.
Eerst trad de Nederlandse formatie Written in Blood (****) op. Het is de band rond ex-God Dethroned-bassist Bert ‘Beef’ Hoving, die met enkele muzikanten puike melodieuze death metal brengt. Een getalenteerd gezelschap. We krijgen een ondoordringbare muur van gitaarriedels. Verder waren er de agressieve drums, fraaie baslijnen onder veelzijdige screams, grunts en growls. Messcherp klinkt het. We misten toch enige variatie door die eenvormigheid. Hoedanook, hun intensiteit en dynamiek behield de spanning en kon ons ‘demonisch’ voldoende overtuigen.
Fractured Insanity (*****) zit binnen diezelfde death metal scene, maar brengt variatie en spanning aan, waardoor je blijft dwalen tussen grauwe duisternis en fel licht. Een interessante bijzondere parel binnen de scene.
Een meesterlijke intro en een verschroeiende start met “Exaltation of A Fallen”. In de omgang zijn het super sympathieke muzikanten, maar op dat podium ontpoppen ze zich als demonische wezens. In een razendsnel tempo, weinig rust tussenin, kregen we hun materiaal te horen. “Age of Manipulation” en “Hell of No Mans land” schitterden. Demonisch menselijk klonk het.
Zelfs een klein technisch euvel kon hen niet deren, het werd met de nodige kwinkslagen opgelost. En humor is belangrijk in hun muziek, het biedt ruimte tot zelfrelativering.
En … Je mag feesten op hun muziek. Hoe verder in de set, hoe meer de boel los gaat, met een rits moshpits. “Forced to Rome” en “Bezoar” is de aanzet naar een wervelende finale. Niemand staat nog stil op “Slumber in the Deep” en “All Shall Fad”. Fractured Insanity eindigt met “Man Made Hell” , onze persoonlijke favoriet. Het is een song die de lading dekt die de menselijkheid verbindt met het grauw demonisch.
Een uur lang bood de band ons een verschroeiende trip, tussen rauwe duisternis en feestelijke uitbundigheid!
Organisatie: Elpee, Deinze
Intergalactic Lovers - Great Gigs in The Park 2024 - Een kleurrijke trip in het sprookjesbos
Lara Chedraoui werd door een COVID besmetting aan de start van de pandemie ernstig ziek en bleef lange tijd de gevolgen daarvan dragen. Er volgde zelfs een jaar van revalidatie, angst en frustratie. Artsen konden niet garanderen dat haar stem ooit terug de oude zou worden. En toch zette de moedige jongedame door. Er kwam zelfs een nieuwe plaat op de markt 'Liquid Love'. Op Great Gigs in The Park in Sint-Niklaas stond een springlevende band die gretig te werk ging en overtuigend klonk. We voelden ons één met Intergalactic Lovers (*****), die dus tekende voor een kleurrijke trip in het sprookjesbos!
De Nederlandse formatie Donna Blue (****1/2) opende met hun warme, zweverige muziek. Deze band wist meteen het publiek te charmeren, zelfs op de meest intieme momenten. Een sterke prestatie. In het begin van de set al wist ze ons kippenvel te bezorgen. De zangeres, in een opvallende rood kleedje, heeft een breekbare, heldere stem. Ze werd aangevuld met mannelijke vocals, die op hun beurt de integere sound kleurden. Onrechtstreeks durven we het linken aan een geluidje van Joy Division of The Cure. Of misschien is dit te ver gezocht …
We kregen een tot de verbeelding sprekende trip en maakten zelfs een brug over verschillende decennia heen. Deze Amsterdamse band wist in z’n talrijke variaties hoedanook sterk te boeien. Een perfecte opwarmer dus.
Het fijne aan Intergalactic Lovers is dat ze een vat vol emoties aanbieden. En het wordt vanuit een buikgevoel gebracht. Sjiek! Continu werden we geprikkeld door hun prachtig melodieus materiaal, poprock als noemer, dat gedreven, extravert als integer, gevoelig is. Een aanstekelijke, bezwerende aanpak van Lara en C° in die variërende muzikale omlijsting. Lara onderscheidt zich in haar emo beladen vocals en haar charmerende houding; het publiek wordt nauw betrokken in de songs.
Hun materiaal kent dezelfde spanning en intensiteit; een handvol nummers springen uit, o.m. hits als “Shewolf”, “Bobbi”, No regrets”, “Islands” en “Delay”, die door iedereen werd meegezongen. Hier telt het totaalplaatje van sound en verhaallijn. Magie.
Intergalactic Lovers wist op gemoedelijke wijze het publiek in te pakken met die afwisseling van extravertie en intimiteit. Kortom, een kleurrijke trip in het sprookjesbos …
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
In het najaar van 2020 stelde gitarist Machiel Heremans het debuut van zijn Abstract Inc. voor, wat staat voor een Brussels sextet met enkele internationale namen. Naast Daniel Jonkers (Nederland) treffen we ook Leonard Steigerwald (Duitsland) en Abel Jednak (Frankrijk) aan op deze EP, die in de vier nummers een mooie staalkaart bieden.
De band had deze EP graag live voor een publiek gerspeeld, helaas lukte dat niet, alternatief was in deze coronafase de livestream. Die streaming konden we zien op een B-Rewind avond georganiseerd door Leuven Jazz Festival en B-Jazz international Contest.
Ondertussen heeft de band niet stil gezeten, en in 2023 kwam eindelijk een eerste full album op de markt 'Goodbye Big Idea'. We hadden over de release een fijn gesprek met Machiel, lees hier.
De plaat zit vol met grote ideeën, klinkt divers, avontuurlijk en is als een trip doorheen een muzikaal landschap.
Het begint al met een prachtige “Martial Lawn”, soundscapes gaan alle windstreken uit. Nergens vervalt het in een chaotische brij. Sommige songtitels mag je letterlijk nemen, “Coffee, with a tiny bit apocalypse please” onderschrijft eigenlijk hoe de song in elkaar steekt, zachtmoedig getokkel gaat naar een climax, die aanvoelt als een apocalyptische stroom. Een portie humor is hen niet vreemd.
Abstract Inc. verrast telkens, improviseert, experimenteert en speelt met emoties. Wat een kleurrijk klankentapijtjes krijgen we te horen. “Telenetwerk” en “Il Boscetto” zijn twee pareltjes in dit muzikaal concept van jazz, fussion en klassieke muziek.
“Algae Rhythm”, “Dancing Terminator” en het afsluitende “Schakelaar” bieden prikkeling en zorgen voor uppercuts.
Tracklist: Martial Lawn 05:59 Coffee, with a tiny bit apocalypse please 05:05 Telenetwerk 06:22 Il Boscetto 04:44 Algae Rhythm 07:44 Dancing Terminator 05:58 Schakelaar 06:17
Abstract INC - Machiel Heremans - Mijn ambitie is om een verhaallijn te hebben, niet enkel bij de songs apart, maar ook dat de complete plaat een verhaal vormt
We leerden de formatie Abstract INC kennen midden de corona periode, tijdens een van de vele streaming optredens die we toen volgden, namelijk hun optreden op Leuven Jazz 2021 “Ze treden buiten hun comfortzone en balanceren tussen intimiteit, aanstekelijkheid en furieuze uithalen. We houden hen best in het oog in het genre …” schreven we. Lees hier
Het jaar voordien had de band rond gitarist Machiel Heremans net een EP uit. Abstract INC is niet stil blijven zitten en heeft die corona periode goed doorstaan en stelt nu zijn full album ‘Goodbye Big Idea’ voor.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Machiel. We keerden ook terug in de tijd, maar checken ook de toekomst en de ambities van de band alsook andere projecten waar Machiel mee bezig is.
Machiel ons laatste interview was in 2020 naar aanleiding van jullie eerste EP, we zijn drie jaar verder, hoe gaat het ondertussen met jullie?
Het contrast is groot met ons vorige interview, want toen hadden we midden in die corona periode inderdaad net een EP uit en hadden net een streaming gedaan. We zijn ondertussen gewoon blijven verder bouwen, en de plaat die er nu ligt is een beetje het resultaat van die evolutie die we hebben doorgemaakt doorheen die drie jaar. We blijven elkaar steeds beter vinden in onze muziek, en we blijven nog steeds groeien. Ik voel als componist en bandleider dat het niet stilstaat, dat is dus zeker een positieve evolutie die nu aan de gang is.
Sommige bands hebben het tijdens die corona periode opgegeven, maar jullie zijn blijven doorgaan, wat heeft jullie recht gehouden denk je? Of was die tijd een soort inspiratie?
Het is een beetje dubbel eigenlijk. Als muzikant, los van de bands waar we in speelden, was dit uiteraard geen gemakkelijke periode. Het was gelukkig maar tijdelijk, maar we hadden dus die EP midden in die corona periode uitgebracht. Ik had soms toch het gevoel dat moest dat niet zo zijn geweest zijn, we er wellicht meer hadden uitgehaald dan nu het geval was. Doordat we misschien meer live hadden kunnen spelen, was het wellicht allemaal veel sneller gegaan. Langs de andere kant, die livestream in Leuven Jazz was een uitgelezen kans om ons alsnog te tonen aan een thuispubliek. En daar is toch ook wat moois uitgekomen.
En ook, we hebben daardoor mooi videomateriaal op de kop kunnen tikken.
Dankzij die streaming leerde ik jullie echt kennen, en is het wel in stroomversnelling gegaan, ik denk dat je door die streaming wellicht ook fans hebt kunnen aanspreken die je anders moeilijker had kunnen bereiken? Of is dat kort door de bocht?
Dat klopt zeker. Door het hele streaming gebeuren werd het mogelijk om letterlijk met een concert de huiskamer binnen te komen. Daarvoor was dit gegeven van concert video's vrij onbekend.
En het heeft ons als band natuurlijk ook doen nadenken over hoe we dat medium kunnen benutten en naar onze hand zetten. Daar kwam onze live-video ‘Groefje’ uit voort.
Uiteraard gaat dit interview over jullie full album ‘Goodbye Big Idea’, heeft die titel een bepaalde betekenis? Want je bent een vat vol ideeën zo blijkt uit die plaat…
Het is meer de contractie die in de titel zit. ‘Goodbye Big Idea’ is om de complexiteit van het leven uit te beelden; ik vergelijk het een beetje met de eindejaarsperiode, waar mensen plots een massa ideeën hebben wat ze het volgend jaar met hun leven gaan doen. dingen zoals stoppen met roken, drie keer in de week naar de fitness en die dingen. .. maar uiteindelijk komt daar vaak niets van in huis. Allemaal grote plannen, maar eigenlijk gaat het al mis als je te grote plannen maakt. En eigenlijk heb je meer kans op succes als je het wat minder groots aanpakt in het leven.
Die tegenstellingen komen vaak terug in de titels, ik speel daar graag mee. ‘Algae Rhythm’ is bijvoorbeeld een woordspeling op algoritme en bijgevolg sociale media, waar zowel goede als slechte kanten aan zijn. Een goede kant is bijvoorbeeld de bereikbaarheid van je muziek, dat verbeterd is door die sociale media. Die contradicties daar draait het om in die song, maar is ook een rode draad doorheen de plaat.
Ik wil toch even terugkomen op sociale media, en trek de lijn even door. Het is een vraag die ik iedereen stel, maar je zet je muziek op Spotify of brengt een YouTube filmpje uit om je muziek te promoten, waarom dan nog een hard disc uitbrengen eigenlijk?
Dat is een goede vraag, voor mij is het uitbrengen van een plaat nog steeds een heel belangrijke mijlpaal voor een band of componist. Omdat het een verzameling vormt van een periode op zich. En dat kun je dus niet via sociale media doen.
Die plaat creëert ook een soort verhaallijn. Zo hebben we bijvoorbeeld in de studio een song opgenomen die niet op de plaat is verschenen. Omdat deze niet in het verhaal van de plaat past. De verzameling van die nummers en het medium zelf is zo interessant.
En ik merk toch dat zoiets fysiek in handen hebben nog steeds belangrijk blijft. Het blijft gewoon een grote meerwaarde voor een band, laat het ons daarbij houden.
En ook, sommige genres zijn wellicht meer op singles gericht en zo, maar dat is bij ons toch niet het geval, voor ons is een album in zijn geheel nog belangrijk..
De muziek is dus zeer divers, bij sommige songs gaat het werkelijk alle kanten uit, maar bij sommige zoals “Coffee with a tiny bit apocalypse please” hangt er een haast dreigend sfeertje in het begin, maar het eindigt zeer positief , net zoals bij een Apocalyps waar een deel van de mensheid het niet overleeft een ander deel wel. Wat denk je?
Het is zeer leuk dat het zo overkomt. De coffee is het positieve, en die Apocalyps dan weer het donkere. Het is dus zeker de bedoeling dat het zo overkomt ja. Ik ben daar als componist ook bewust naar op zoek, om een verhaal te vertellen en dat het dan iets visueel naar boven brengt bij mensen spreekt me aan.
Het daarop volgende ‘Telenetwerk’ brengt ons zelfs in een aanstekelijke feeststemming, het valt me op hoe je vaak uitersten opzoekt tussen lichtvoetigheid en een eerder experimenteel donker kantje. Klopt dit hoe je te werk gaat of groeit zoiets natuurlijk?
Dat is zeer bewust, de tegenstellingen in de songtitels wou ik als componist dan ook bewust uitbeelden. Die tegenstellingen maken het allemaal interessanter en mooier. Maar we moeten wel op dat evenwichtspunt blijven, want als het te veel naar een richting dreigt te kantelen loopt het vaak mis.
Er zit dus duidelijk een verhaallijn in. Maar om even daarop terug te komen, één song staat niet op deze plaat. Paste die niet in het verhaal dan?
Ik was heel blij met de opnamen, het was een goede take. Maar het was de bedoeling die balans vast te houden binnen de songs, en daar paste die song niet echt in het plaatje.
Het kan de sterkte van de melodie verminderen , als je daar iets aan toevoegt dat er te veel uitspringt. Het is dus de kunst die lijn te blijven aanhouden, en dan moet je soms keuzes maken, en mijn ambitie is om een verhaallijn te hebben, en niet alleen bij elke song apart, maar dat de complete plaat een verhaal vormt. En daar kon ik die song niet echt plaatsen, die sprong er wat te veel uit om te passen binnen dat verhaal. Vandaar. Maar ik had bij de opname ook bewust voor minstens acht nummers gekozen. Om net die vrijheid te hebben om het grotere verhaal te vertellen en indien nodig te kunnen schrappen in het opgenomen materiaal.
De plaat leest inderdaad als een spannend boek met een inleiding en nieuwe wendingen die het verhaal een andere richting stuwen. Wat ik me afvroeg, bestaat niet de ambitie om hier iets mee te doen naar Films of zo?
Die vraag is me nog al gesteld. Dat trekt me dus zeker aan. Maar ik had als bandleider gewoon het gevoel dat we eerst moesten bevestigen. Het visuele aspect is er, en ik hoop zeker dat het eens kan en zal gebeuren dat onze muziek wordt gebruikt voor films, dat is zeker een ambitie...
Zijn er eigenlijk al reacties geweest op de plaat?
Tot nu toe waren de reacties heel positief. Het publiek reageerde, op die concerten die we hebben gedaan, zeker positief. Dus dat ziet er allemaal goed uit.
Het is een plaat die weet te prikkelen, voor sommige mensen kan dat zeer confronterend overkomen. Ikzelf hou daar enorm van ... voor sommige zal dit toch een moeilijk te overbruggen oefening vormen, toch?
Je steekt als muzikant daar veel tijd en energie in, maar je moet je steeds bewust zijn dat niet iedereen ervoor te vinden zal zijn, dat is gewoon zo. Maar we moeten ook iets doen waar we onszelf goed bij voelen, en hopen dat het publiek ons daarin volgt.
“Waar ik naar op zoek ben is dat we een soort van wereld creëren rond de band. En daar sluit ik me als muzikant ook bij aan, veel van mijn voorbeelden hun muziek, hun composities, hun leven, dat is één wereld.” Ik denk dat je met deze plaat er perfect in slaagt. En toch krijg ik ook het gevoel dat je eindpunt (gelukkig) nog niet is bereikt. Er zijn zeker nog groeimogelijkheden? Welke richting zou je graag willen uitgaan, toekomst gericht?
Dat is ook zo, wat we nu hebben gemaakt is een momentopname. Maar er vallen nog zoveel dingen te ontdekken, iedere dag opnieuw word ik wel geprikkeld. Dus inderdaad, dat eindpunt is zeker nog niet bereikt. Er is nog voldoende inspiratie aanwezig, zoveel is zeker.
Wat zijn je verwachtingen met deze plaat, Welk publiek hoop je ermee te bereiken (of ben je daar niet mee bezig)?
De muzikant in mij denkt daar niet direct aan. Maar ik denk dat vooral mensen die houden van het avontuur binnen jazz zich in deze plaat en onze muziek kunnen vinden. Ik hoop dus vooral die avonturiers aan te spreken. Mensen die ervoor open staan, met een open geest. En ook van alle leeftijden natuurlijk. Maar dus vooral de muziekliefhebber met een brede smaak, en die open staat voor vernieuwing en avontuur.
Ik ondervind dat vooral de jongere generatie er van houdt, die willen voortdurend geprikkeld worden en passen dus in dat plaatje. Alleen worden jullie in dat hokje ‘jazz’ geplaatst, maar het jonge publiek kent jazz niet (of amper) …
Het valt me wel op als die jongere dan wel naar jazz luistert dat ze plots vaststellen hoe tof dit wel is. Je vindt in jazz nu eenmaal dat kleurrijke terug, en die diversiteit, alleen moet je mensen naar een jazzoptreden krijgen, en dat is niet zo evident. Het genre heeft helaas nog een stempel, terwijl het zo open en breed is dat iedereen zijn gading erin kan vinden. Helaas springt de media er ook niet altijd op, zodat de mensen ons niet kunnen horen. Hoewel we wel blij mogen zijn dat we op Radio 1 gedraaid zijn. Het zal een beetje een gevecht blijven, maar ik hoop en denk dat het een gevecht is dat langzaam maar zeker gewonnen wordt.
Om terug te komen op ambities en doelen, uit ons vorige interview, je lijkt dus min of meer je doel te hebben bereikt met deze plaat. Mooi. Hoe zie je het verder?
Mijn grootste doel, en dat is heel concreet, is blijven spelen met Abstract INC., op andere podia staan. En er zijn natuurlijk zalen waar ik van droom, zoals bv. Bozar of Flagey.
Verder vooral blijven evolueren. Nu zitten we nog op een momentopname waarbij de plaat uit is, maar dat nieuwsgierig blijven naar andere dingen … dat hoop ik dus nog heel lang te kunnen doen met deze band.
Het zou leuk zijn alvast, maar ik krijg het gevoel dat jonge talentvolle bands, zeker na die corona, minder kansen krijgen. Organisatoren spelen op veilig en boeken dus bands die bekend zijn en zalen of festivals uitverkopen. Merken jullie daar persoonlijk ook iets van dat het moeilijker wordt?
Het blijft ook wat dat betreft, pakken wat er te pakken valt. Maar de maatschappij verandert ook. Ik zou jaloers kunnen terugkijken op muzikanten die vroeger massa's cd’s verkochten. Maar ook al breek je moeilijker door nu, net die underground die aanwezig is maakt het ook zo inspirerend. Omdat de kwaliteit die deze jazzbands brengen zo goed is.
Om het antwoord compleet af te sluiten, zijn er nog andere projecten waar je mee bezig bent?
Ik heb nog het trio ‘Teddy’s Brain Drain’. Daarmee brachten we een EP uit in maart ‘23. En daar speel ik ook geregeld concerten mee. Dan heb ik nog het meer experimenteel duo met Jon Sensmeier met de naam ‘HEREMANS/SENSMEIER’. Daarvan volgt een eerste album in ‘24. Dan is er ook nog ‘No Wasabi’, met Rebekka Van Bockstal. En niet te vergeten, de band ‘Maanpaard’, van de tenorsaxofonist Joos Vandeuren van Abstract INC. Dus ja, we blijven zeker bezig.
Dat is een hele boterham, veel succes met de plaat en voor het nieuwe jaar
The Milk Factory ft. Hannah Tolf
Ondertussen heeft de band The Milk Factory al een behoorlijke carrière achter de rug en hebben hun stempel gedrukt op de Belgische jazz. Nu was het tijd voor iets nieuws en warden er vocals toegevoegd. Bandleden Kobe Boon en Viktor Perdieus studeerden een jaar in Göteborg en maakten er kennis met Zweedse vocaliste Hannah Tolf. Tolf zingt, componeert en improviseert , ergens rakend tussen akoestische en elektronische muziek, tussen pop en jazz, het bekende en het onverwachtse.
De formatie bracht nu 'Vandrare' uit via WERF records; we hadden naar aanleiding van deze release een fijn gesprek met Hannah en Edmund, en we polsten uiteraard naar de plannen en verwachtingen. Lees hier
De muzikanten van The Milk Factory zijn virtuozen en ze weten perfect op elkaar in te spelen De plaat klinkt spannend, sfeervol. De bijzondere en warme stem van Hannah Tolf zorgt voor een bevreemdend mooie sfeer die perfect past bij de improvisatie van de sound van The Milk Factory. Ingetogen opbouwend en zachtjes de geluidsnormen proberen overschrijden, het gaat in instrumentatie als in de vocals alle kanten uit.
Een talentvolle zangeres die de grenzen van The Milk Factory verlegt. Een meerwaarde, die Zweedse taal. Per luisterbeurt wint de plaat, waarbij je best alle songs beluistert in één keer, in intensiteit. Speelsheid en schoonheid!
Där Lavendeln Växer 05:05 Du Ropar Ut 03:29 Hibiskus 03:48 Ljumma Vindar 03:10 Gungar Högt 04:49 Plocka Stenar 03:37 En Spricka I Tiden 03:55 Våga Falla 04:46 Glittrande Djup 04:25 Våra Drömmar 05:26
The Milk Factory - Samenwerkingen tussen culturen zijn interessant omdat je, naast je eigen cultuur, erachter komt wat er in de andere culturen omgaat. En vice versa
Edmund Lauret en pianist Thijs Troch, zijn exponenten van de avontuurlijke Gentse jazzscene die momenteel furore maakt; ze kwamen na een duoconcert op het idee om een nieuw project op te starten, met Viktor Perdieus (tenorsaxofoon), Jan Daelman (dwarsfluit), Kobe Boon (bas) en Benjamin Elegheert (drums) was het collectief The Milk Factory geboren. Ondertussen heeft de band al heel wat watertjes doorzwommen, nu was het tijd voor iets nieuws en toevoeging van en stem. Bandleden Kobe Boon en Viktor Perdieus studeerden een jaar in Göteborg en maakten er kennis met Zweedse vocaliste Hannah Tolf. Zij wordt toegevoegd aan de line-up. Tolf zingt, componeert en improviseert op het raakvlak tussen akoestische en elektronische muziek, tussen pop en jazz, het bekende en het onverwachtse. De formatie bracht eind april zijn plaat ‘Vandrare’ uit via WERF records; we hadden naar aanleiding van deze release een fijn gesprek met Hannah en Edmund. En we polsten uiteraard naar de verwachtingen en verdere plannen.
Het zijn bijzonder 'rare' jaren geweest, ook al is het volgens mij nog niet voorbij, hoe zijn jullie als muzikanten die tijden van corona en daarna doorgekomen?
Hannah: In Zweden was er een andere lockdown dan in de rest van Europa, wij gaan anders om met de COVID situatie dan in andere landen. Wij hadden geen lockdown, hoefden geen mottenmaskers op, maar alles was gesloten, we hadden geen mogelijkheden om concerten en andere dingen te doen. In zekere zin was het moeilijk, maar persoonlijk had ik een baan in het theater in Duitsland, als freelancer. Het was in die tijd moeilijk voor freelance muzikanten om hulp te krijgen in Zweden, dus na een tijdje werd het moeilijker. Maar na een lange tijd maakten ze het makkelijker voor ons, en we begonnen hulp te krijgen.
Ik vraag dit, omdat ik dacht dat jullie dit project begonnen in het midden van de COVID (als ik het goed heb). Sommige bands die in die tijd projecten begonnen, gaven het op voordat ze iets maakten omdat het frustrerende tijden waren, hoe gaan jullie ermee om? En het toch doen?
Edmund: het project begon in deze corona ja, de eerste keer dat we elkaar ontmoetten was vorig jaar. in juni, zo'n beetje het einde van deze corona tijden. De slechtere tijden waren al voorbij, dus we hadden geen problemen om met elkaar in contact te komen. Dus we konden het corona gedoe overslaan. Toen we dit project begonnen...
Hannah: we konden het gewoon in beweging houden, deze tijd had geen effect op het maken van dit project.
En nu komt het album eraan. Ik heb naar 'Vandrare' geluisterd. Enkele gedachten: Ik hou vooral van de combinatie van improvisatietechniek en een dromerige stem die de gevoelige snaren raakt. Was dat een bewuste keuze?
Edmund: Onze saxofonist Victor ontmoette Hannah toen hij in Zweden studeerde, en we wisten dat Hannah veel met improvisatie bezig was, en dat is een van de redenen waarom we haar vroegen met ons samen te werken. Dus op die manier was het zeker een bewuste keuze.
Is het ook een bewuste keuze om hiermee een ander publiek aan te spreken of niet? Omdat jullie andere wegen bewandelen dan de jazz cultuur waar jullie in zitten... Hannah haar stem geeft een meer dromerige popsfeer, vandaar …
Edmund: De keuze om met een zangeres te werken opent natuurlijk veel deuren, we hopen ook dat fans die van instrumentale muziek houden de zang die we met Hannah doen ook waarderen. Dus het kan zeker mensen aanspreken die ons nog niet kennen. Waarom niet...
Naast het dromerige karakter, is er soms ook een bevreemdende sfeer aanwezig zoals in 'Ljumma vindar' , klopt dit?
Hannah: Ik weet alleen tijdens het proces dat het ons beviel wat daar gebeurde. Soms was er inderdaad die mysterieuze sfeer, ik weet het niet
Ik hou er ook van dat de teksten in het Zweeds zijn, maar waarom niet in het Engels (het creëert wel een bijzonder rijke sfeer). Zelfde vraag, is het een bewuste keuze om in het Zweeds te zingen en niet in het Engels en waarom?
Hannah: Zoals Edmund al eerder zei, het kan andere deuren openen. Ik wilde gewoon in mijn eigen taal zingen omdat het me een goed gevoel gaf om in het Zweeds te zingen, iemand noemde het om in het Zweeds te zingen en ik voelde me goed bij het idee om dat te doen, het maakt het origineel want er zijn genoeg liedjes in het Engels, wat fijn is om te doen. het wijst ook op de samenwerking tussen Zweden en België, dat' was ook een reden om het in het Zweeds te zingen. Het voelde ook natuurlijk om het zo te doen...
Het maakt deze plaat tot een origineel meesterwerk. Maar er is meer, op bepaalde momenten, wat je doet met je stem, doet me denken aan een artiest als Bjork (dat is een compliment, ik ben een grote fan van Bjork); wat is jouw mening?
Hannah: Ik heb niet naar Bjork geluisterd, of ben een grote luisteraar van Bjork. Maar ik heb enkele nummers beluisterd die ik erg goed vind. Het is niet dat het mijn belangrijkste inspiratie is, maar bedankt voor het compliment...
Het is een zeer gevarieerde plaat, maar ook een fusie van twee culturen, namelijk de typisch Belgische jazzcultuur en de Scandinavische; wat is je mening?
Hannah: Samenwerkingen tussen culturen zijn interessant omdat je, naast je eigen cultuur, uitzoekt wat er in andere culturen omgaat. En omgekeerd. Naast de persoonlijke ervaring deel je een muzikale taal.
Los van dit alles, Edmund: om jullie echt te lanceren, is het geen probleem om een Belgische band te zijn, ik blijf erbij dat Milk Factory (of Nordmann) als ze een Engelse band waren, beroemd zouden kunnen zijn; is het dan geen probleem om als 'Belg' voet aan de grond te krijgen of is dat kort door de bocht?
Edmund: Dat weet ik niet, jazz is geen mainstream muziek. We verwachten niet hetzelfde als een commerciële popartiest. Maar ik denk dat we het heel goed doen als band in België. We mogen niet klagen.
Laten we het hebben over de toekomstplannen met dit project. Zijn er plannen voor festivals of concerten? Binnen- Buitenland?
Edmund: Er zijn plannen voor een Zweedse tour, maar we hopen ook dat we in Nederland, Duitsland en enkele festivals kunnen spelen.
Het album kwam uit eind april, wat zijn de verwachtingen van deze plaat?
Hannah: het is een heel mooi album waar we trots op zijn. Ik kijk ernaar uit om deze muziek, de teksten hier in Zweden en overal te delen. Het is ook heel persoonlijk. Hopelijk houden de mensen van wat we hier doen... we hopen dat ze het mooi vinden, want het is een heel persoonlijke plaat.
Edmund: We hebben nog maar één concert gespeeld met Hannah, dat was in Bozar (Brussel), meteen na dat concert hebben we het album gemaakt, we kregen erg goede reacties na dat optreden. Dat is dus heel hoopgevend voor de toekomst, ik hoop dat de plaat ook zulke reacties zal krijgen.
Die vraag stelde ik al tijdens ons laatste interview (met Milk Factory in 2019), ondertussen is alles zo geëvolueerd dat je muziek kan ontdekken op Spotify en alles gaat snel via tik tok; is het in deze tijden nog interessant om nog cd's uit te brengen? waarom?
Edmund: in sommige muziekstijlen zijn er nog steeds mensen die liever platen kopen. Zelfs vinyl blijft de favoriete manier om naar muziek te luisteren. Er zijn bands die een paar single's uitbrengen en dat is het, maar in onze wereld, vooral in de jazz, zijn er nog steeds veel mensen die liever een plaat kopen.
Hannah: Ik geef een voorbeeld, ik ben aan het verhuizen dus ik ga mijn spullen doorzoeken en vond een aantal boeken, het is niet dat ik ze ga lezen, want tegenwoordig kun je naar boeken luisteren, je vindt zeker andere manieren om je uit te drukken. Bij muziek wil je die plaat in je hand houden, de hoes voelen en uit dozen in je huis horen. Ik denk dat veel mensen naar Spotify luisteren, maar de voorkeur geven aan een LP omdat het voelt als een cadeautje dat je in je hand hebt, zo voelt het voor mij....
Tot slot, je ambitie was toen 'Eigenlijk niet’ .... Het hoofddoel is muziek maken, en dat kunnen blijven doen. Ook met onze andere projecten; ’geldt dat nog steeds? en voor jou Hannah?
Edmund: het doel is om live te spelen, als je een album maakt wil je live spelen dat is voor mij het belangrijkste.
Hannah: : Ik ben het ermee eens, we hadden dit ene concert en dat was een geweldige ervaring, de muziek die je hebt opgenomen op het podium spelen voor mensen die ervan genieten? Het is nog steeds het belangrijkste doel en ambitie voor elke muzikant. Het was leuk om dit ene concert te hebben voordat we het album opnamen. Meer concerten geven na het maken van een album, is inderdaad het belangrijkste doel...
Pics homepag @Anton Coene
Bedankt voor dit leuke gesprek
Intergalactic Lovers - Volgepompt met ‘Liquid Love’
Intergalactic Lovers bracht in 2022 hun nieuwe plaat ‘Liquid Love’ uit, hun vierde album intussen, waar we maar liefst vier jaar moesten op wachten. De internationaal doorgebroken band, die ooit ontstond rond een kampvuur bij de scouts, is er na enkele rustigere covidjaren weer helemaal klaar voor.
En dat bewezen ze zaterdagavond in de Ha Concerts in Gent. Een vertrouwde plek voor de Aalstenaars, want in 2011 stonden ze hier voor het eerst in een uitverkochte zaal. Frontvrouw Lara Chedraoui bevroeg het publiek even wie er die eerste keer bij was, menig handen gingen de lucht in. Fans van het eerste uur keken verwachtingsvol uit naar de tonen van de nieuwste plaat maar evengoed de oudere nummers die nooit teleurstellen live.
Bij de aanvang van “The Heart Beaten Beats” voelden we al dat Lara er in zin had, ze had haar dansschoenen aan en zweefde als een hoop bellen uit een bellenblazer over het podium. Luchtig, standvastig, soms wat klunzig maar met een oprechtheid en een eeuwige glimlach. Geen centimeter podium bleef onbenut. De manier waarop ze beweegt, connectie zoekt met muzikanten en publiek, de hoge noten zonder enige moeite loepzuiver brengt, alles klopte, de ganse avond was een streling voor ieders zintuigen.
Meteen na de opener volgde “Bobbi”, de meezinger die als eerste single van de plaat verscheen. “Bobbi” gaat zoals veel nummers op de plaat over de liefde en de vergankelijkheid van tijd, de schoonheid, de lelijkheid en de leegte ervan. Waarbij Chedraoui de knetterende lucht rondom haar “Bobbi” bezingt, voelen wij hetzelfde in de Ha Concerts ‘An endless burst of sparks whenever you're by my side’, Intergalactic Lovers. En wanneer onze ogen niet naar Lara gezogen worden, blijven ze hangen bij Brendan Corbey, die drummer die zich tijdens enkele nummers niet meer verstopt achter zijn drumstel, maar vol overgave de pianotoetsen streelt.
Bij “No Regret” was frontvrouw Lara even de draad kwijt en vraagt of ze opnieuw mag beginnen. Tot haar eigen frustratie, want ze haalt nog even aan dat ze het nummer zelf heeft geschreven en het dus wel degelijk kent. Niemand heeft er iets op tegen, de boodschap van het voorgaande “Crushing” hing nog in het publiek, iedereen heeft wel eens een slecht moment of een slechte dag. Zelfs wanneer op zo’n moment de show even breekt, raakt de band geen seconde zijn publiek kwijt.
Van de nieuwste plaat passeren ook “Two To One”, “Lost”, “Waves Of Desperation”, “Rise” en “Be Patient”. Waar Lara bij die laatste het publiek even vraagt naar de vertaling: ‘Wees Geduldig’ schreeuwen we samen, de frontvrouw bevestigt maar haalt ook aan dat het wil zeggen ‘Wees Patiënt’, want een patiënt moet veel geduld hebben. Een verwijzing naar Chedraoui’s zware covidbesmetting die maandenlang bleef aanslepen. Na een intensieve revalidatie merken we hier op het podium van de Ha Concerts gelukkig niets meer van.
Collectieve meezingmomentjes waren er bij de oudere nummers “Shewolf” en “Islands” die live altijd zoveel beter tot hun recht komen dan op plaat. Afsluiten deden ze met het geweldige “Northern Rd”. Nog even een kort filmpje maken voor haar mama, vertelt Lara ons, wanneer ze haar gsm bovenhaalt. ‘Dan weet ze ook weer wat ik doe’ knipoogt ze charmant. Om bisnummers hoefden we niet lang te vragen, iedereen had er nog zin in, zowel het publiek als de band. Wanneer “Delay” wordt ingezet vraagt Lara even aan de technische staf of ze in het publiek mag. ‘Mag ik er in? Mag ik er in? Ik wil meedansen!‘ en hop, weg was ze. We voelden de vloer onder ons trillen van de stampende voeten en de fans rondom de zangeres werden voor de laatste keer meegezogen in de onuitputtelijke bron van energie die Chedraoui met zich meedraagt.
Na “These Shades Of Blue” en “The Fall” verlaat Lara het podium waarbij de bandleden één voor één haar voorbeeld volgen. Geen eindeloze buigingen, enkel de laatste baslijn die blijft nazinderen. Volgepompt met ‘Liquid Love’ verlaat het publiek voldaan en een tikkeltje bezweet de mooie zaal.
Wie de band nog aan het werk wil zien, zal daarvoor naar Duitsland moeten trekken, want alle geplande concerten in ons land zijn hopeloos uitverkocht.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
Intergalactic Lovers
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4674-intergalactic-lovers-04-03-2023.html?Itemid=0
Robin Kester
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4673-robin-kester-04-03-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Intergalactic Lovers - Belgische klasse … is terug!
De 5-koppige Aalsterse band rond Lara Chedraoui concerteerde afgelopen vrijdag in een volle AB . Ze hebben ondertussen al hun vierde plaat ‘Luiquid love’ uit , zijn daarmee op tournee door Europa, en nu was Brussel aan de beurt. Een uitverkochte AB kon hier uitgebreid van hun repertoire proeven en het viel dik in de smaak. Mede door een supergemotiveerde en uiterst enthousiaste groep die anderhalf uur het beste van zichzelf gaf.
Lara kwam op in een vedermantel maar floreerde en danste niet als een kip zonder kop op het podium . Het was een lust voor het oog hoe zij maturiteit en speelsheid met haar slanke lijf ten berde bracht. Bij ieder nummer had ze passende moves en dansjes. Met zo’n frontvrouw kan je uitpakken. Ook haar zachte, begerige stem was , na een zware covidbesmetting, toch weer helemaal ok. Van hoog naar laag, van helder luid naar diep emotioneel, haar stembereik en longcapaciteit zijn weer helemaal ok.
Met de vier andere bandleden , die multi-instrumentalisten bleken te zijn, werd dit een concert van hoog niveau. Nieuwe nummers als daar waren “Crushing” of ”La Folie” brengen een ingetogen sfeer, intimiteit en rust tijdens de set. De iets oudere bekende nummers zoals “Shewolf”, en “Delay”, waarvoor Lara het publiek indook , creëerden een kolkende massa van uitzinnige toeschouwers.
Een zeer goede en doordacht professioneel opgebouwde playlist blijkt essentieel en deed hier perfect zijn werk. Veel groepen kunnen hier nog wat van leren. Zonder ook maar één moment te vervelen of te verzwakken, was aldaar de pauze die onder luid gejoel en geklap bijzonder kort duurde voor de band. Iedereen , ook de niet op het podium verschenen medewerkers werden uitgebreid bedankt.
De bisronde was er eentje om duimen en vingers vanaf te likken en eindigde met het één voor één verlaten van de bandleden van het podium zodat elk apart zijn applaus en bedanking kon in ontvangst nemen. Amaai , wat een prachtige muzikale avond was dat.
Na de set bleek toch nog maar eens wat voor een goede groepen we toch hebben in ons kleine Belgenland. In september zagen we hier nog Laïs met hun nieuwe ‘De langste nacht’, vorige maand mochten we in de kerk van Maarkedal Mooneye (ook op tournee met hun nieuwste ‘Big enough’, (staan hier volgend jaar op 23 maart 23) bewonderen en nu dit. We kunnen nog diverse bands en artiesten van eigen bodem opsommen , die momenteel sterk overtuigen.
Een gouden tip van onzentwege : geef uw zuurverdiende centen aan dit soort kleine hypergezellige Belgische concerten in plaats van aan megaoptredens van Buitenlandse groepen waar er soms amper interactie is. Koesteren moeten we ze doen en vooral véél mondelinge reclame voor maken. Dus chauvinisme op z’n plaats en bands van eigen bodem, een must to see!
Setlist: The Heart Beaten Beats / Bobbi / No regrets / La Folie / Crushing / In Limbo / Shewolf / Waves of desparation / My low low / Lost / Give it up / Two to one / Bruises / Delay / Between the lines / Northern Rd.
Pretty baby / Islands / The Fall Pt. 2
De Nederlandse zangeres Robin Kester mocht de avond openen. Met de hulp van twee muzikanten die toetsen, bas- en gitaar combineerden, bracht ze zweverige , iets te stille, schriele elektropop. Het geroezemoes onder het toestromend publiek overstemde regelmatig en wees er op dat dit nog niet volledig ok is. Enkel naar het einde van haar set , toen het tempo wat werd opgetrokken en de bassen wat dieper klonken , kreeg Robin de hoofden naar het podium gekeerd en de handen op mekaar.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Yard Act - Britse furie
Nu weten we het zeker, de eindeloze lofbetuigingen die we begin dit jaar overal mochten horen en lezen over ‘The Overload’, het debuutalbum van Yard Act, zijn geen fluit overdreven. Dit is een band om in de gaten te houden en ‘The Overload’ is een dijk van een plaat die live nog eens een extra brok energie krijgt toegediend.
Met één album en een paar EP’s op de teller kan het bijna niet anders dan dat quasi het volledige repertoire er wordt doorgejaagd in een pittig uurtje vliegende post-punk. Yard Act blijkt ook een band te zijn die gespaard is gebleven van die typische Britse arrogantie die mening post-punk bandje zichzelf meent te moeten toe eigenen, alsof ze anders niet serieus zouden genomen worden. Bij Yard Act mag het publiek gretig in het feestje meedoen en kan er al eens gegrapt worden, de ‘fun’ wint het van de ‘cool’. De band maakt ook wel gebruik van het soort parlando die dezer dagen heel hip is bij al die Britse bandjes, maar hier is het opwindender dan bij hun collega’s, niet zo pretentieus als Fontaines DC, niet zo monotoon als Dry Cleaning.
Eén van de voornaamste troeven naar ons gedacht is gitarist Sam Shjipstone die uitermate prikkelende en venijnige riffs uit zijn snarenbak tovert met een heel vette knipoog naar wijlen Andrew Gill van Gang Of Four, de duidelijke leermeester. En natuurlijk is daar ook zanger en boegbeeld James Smith die het publiek in zijn achterzak steekt zonder in egotripperij te vervallen. De ritmesectie en de bruisende songs doen de rest, Yard Act is uitermate spannend en fris.
Dit is het laatste concert van de Europese tour en in het geval van Yard Act is dit geen reden om langzaam uit te bollen, maar wel om er nog eens extra in te vliegen. Hier moet en zal iedereen met een wow-gevoel naar huis gaan, inclusief de band.
Nog maar één plaat op hun conto en toch al een sound die staat als een huis. Een uitverkochte AB zaal zal niet zo gek lang meer duren, gokken wij.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Ludovic Vandenweghe
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2643-yard-act-14-06-2022.html
Organisatie: Aéronef, Lille
Compact Disk Dummies - Neon Fever Dream, het buskruit heruitgevonden
Het ideale recept voor een explosieve electropunkpopfeest komt alweer uit West Vlaanderen. Compact Disk Dummies brengt ons een avond vol fantastische visuals, passie, energie en feestelijk gedruis. Een slordig decennium geleden wonnen Lennert en Janus Coorevits Music Life, waren tweede op de Kunstbende en namen ook nog eens Humo’s Rock Rally mee. Vandaag zorgen ze voor de zoveelste doorbraak en stellen hun EP ‘Neon Fever Dream' voor. En hoe!
Wat eerst opvalt is de prachtige sound, we zitten dan ook in de AB, en de creatieve kunstzinnige visuals die ons heel het concert zullen meenemen en af en toe op een dwaalspoor brengen. Multi- instrumentalist Lennert en knoppenfreak Janus komen het podium op in hun typische tenue, starten de diepe bas van “On repeat” terwijl drummer Robin Wile alles strak in het gareel houdt. Het niveau staat heel hoog en zal voor de hele avond geen gram inboeten.
Integendeel. Alle genres worden door elkaar gegoten, wat CDD hun eigen typische sound garandeert. Hun tunes en melodietjes worden ogenblikkelijk oorwormpjes en blijven hangen. Lennert ontbindt al snel zijn duivels en laat ons als een ware volksmenner proeven van zijn passie en gedrevenheid. Het podium en het publiek is van hem. Janus is de meest expressieve toetsenman die ik ooit mocht meemaken en raakt zijn knoppen aan als was het dat ze roodgloeiend stonden en hij zich zou kunnen verbranden. En met locomotief Robin op de drums staat de AB al snel in vuur en vlam.
“Neon Fever” zet netjes de trend verder en we vliegen van de ene climax naar de andere. Tom Barman komt op de screen even meezingen tijdens “Satellite”. Alsof het nog niet genoeg was kregen we een punky kippenvel versie van “Are friends electric”. Hoe een cover het origineel kan overtreffen. Om dan ook nog even “Once in a lifetime” van Talking heads te bewerken. Enge meisjesstemmen en op de videowall popjes met Mexicaanse dodenmaskers ondersteunen ‘Remain in Light’. En zo gaat de pletwals overtuigd, professioneel en mokersgewijs verder.
Het is niet mijn gewoonte om te vergelijken, maar hun West-Vlaamse makkers van Goose moeten hun hete adem in de nek voelen. “Smout maar uw kieten” zeggen wij West-Vlamingen dan. Lennert bespeelt het publiek met een ongelofelijke gedrevenheid, staat plots midden het publiek, laat ons hurken en weer recht veren. Op het einde, na een heuse feedback, besluit Lennert dat het feest nog niet afgelopen kan zijn en ramt er nog ‘eentje of twee’ door.
We worden aangeslagen, opgeladen en opgepept achter gelaten als de lichten aan floepen.
On Repeat · Matter of Time · Neon Fever Dream · Satellites · The Drugs Don't Work · Cry for Me · Are 'Friends' Electric? · Easy Life –Dry For Love - Girls Keep Drinking –Remain in Light – What you want – Mess with us - Holy Love – The Reeling - I remember
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in de Handelsbeurs, Gent 9-11
Compact Disk Dummies 9-11-2021 (musiczine.net)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Compact Disk Dummies - Een neonverlichte energiebom
De avond voor de start van het lichtfestival in Gent kregen we in de Handelsbeurs al een klein voorproefje. Een neon lichtshow begeleid door de energieke nummers van de gebroeders Coorevits ter gelegenheid van het 40-jarige bestaan van muziekclub Democrazy.
De set was nog maar geopend of Lennert, Janus en drummer Robin Wille waren al snel in hun matching shirts rondhuppelend op het podium te vinden. “Na 2 jaar terug in Gent, dat doet deugd” klonk het aan het einde van “On Repeat”. En Gent had er duidelijk zin in, het opzwepende “Matter of Time” veroorzaakte knikkende hoofden en de eerste danspasjes.
De futuristische, elektronische beats met passende verlichting van “Neon Fever Dream” vloeiden vlekkeloos over naar “Satellites” – “What’s up Gantoise”. Lennert nam een momentje om even uit te rusten op de rand van het podium, terwijl het hologram op de achtergrond voor het nodige entertainment zorgde. De frontman besloeg vervolgens de ritmische beats op de cowbell. Zijn nachtmerrie dat niemand aanwezig zou zijn door corona, maakte in de realiteit gelukkig plaats voor een erg uitgelaten Handelsbeurs.
Ook met “Drugs Don’t Work” en “Cry for Me” gunde de Compact Disk Dummies ons geen adempauze. Bij het laatste sprong Lennert voor de eerste keer het publiek even in. Stilstaan op deze aanstekelijke synths was geen optie. De broers verrasten ons met de cover van “Are “Friends Electric?”. Mogelijks een inspiratiebron voor het newwavegehalte van hun nieuwste album. Het publiek moest micro’s ontwijken tijdens “Easy Life”. Lennert en zijn spirit fingers maakten het publiek laaiend enthousiast. De trompettonen van “Holy Love” en het catchy “Girls Keep Drinking” deden er ons aan herinneren waarom het Desselgemse duo na Silver Souls zo succesvol is doorgebroken. Tussen deze twee nummers in deed ook publieksfavoriet “I Remember” de vloer daveren. “We komen terug maar jullie gaan f*cking hard je best moeten doen”.
En terugkomen deden ze. Met een nieuwe lading pakkende deuntjes en een ietwat eng poppenkoor op de videobeelden van “Remain in Light”. “The Reeling” werd dan weer ingezet met een old-school sit down en de Handelsbeurs knalde verder.
De Compact Disk Dummies hebben nog steeds de gave om zich volledig te smijten en hun enthousiasme in volle glorie over te brengen. “Gent, de beste stad van Vlaanderen” zeg dat Coorevits het gezegd heeft.
Setlist: On Repeat - Matter of Time - Neon Fever Dream - Satellites - The Drugs Don’t Work - Cry for Me - Are ‘Friends’ Electric? (cover) - Easy Life - Holy Love - I Remember - Girls Keep Drinking - Remain in Light - The Reeling
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/handelsbeurs/compact-disk-dummies-9-11-2021.html
Organisatie: Handelsbeurs + Democrazy, Gent
Fractured Insanity - Onze ambitie en doelstelling is om een gevestigde waarde te worden binnen de Europese underground scene
Fractured Insanity bracht begin 2020 een nieuwe plaat uit, waarmee ze hun status als top band binnen de scene bevestigden. De recensie van ‘Massive human failure’ kun je hier nog eens nalezen.
Ondertussen bleven ze ook op het podium op een zodanige energiek en gedreven wijze uithalen. Het viel ons bovendien op dat deze band totaal niet moet onderdoen voor de gevestigde internationale waarden binnen hun genre. Daarom, ook als je geen death metal liefhebber bent kun je er niet omheen. Fractured Insanity is gewoon één van de absolute toppers binnen deze muziekstijl.
Door corona viel alles helaas een beetje stil, op Catacombfest bewees Fractured Insanity dat echter het vuur nog steeds brandt, ook al was er een personeelswissel nodig. Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
Ondertussen hebben ze al enkele andere optredens gedaan. Naar aanleiding daarvan hadden we een interview met zanger en frontman Stefan VB, over hoe de band deze periode heeft doorstaan, en uiteraard de verdere toekomstplannen, alsook welke richting de band wil uitgaan. En ga zo maar door …
In deze circa twee jaar van niet optreden, niet kunnen repeteren en zo. Hoe heb je dat overleefd (een groot woord)?
Overleefd is inderdaad een groot woord. Het was vooral een periode van bezinning om te zien welke richting we willen uitgaan, of net niet uitgaan. Ook een moment van rust, zodat ieder zijn ding eens kon doen. Op persoonlijk vlak, heb ikzelf bijvoorbeeld van de gelegenheid gebruik gemaakt om een huis te kopen en in het huwelijk te treden. Kenny heeft toen ook te kennen gegeven dat hij geen tijd meer had voor de band. Hij is nog actief in de muziek, in die zin dat hij notenleer les geeft. Dat hij studenten begeleidt op het conservatorium. Dat wil zeggen veel avonden en ook in het weekend. En ondertussen heeft hij er een gezinsleven bij, dan wordt het zeer moeilijk. We hebben er echter wel voor gezorgd om de groep in leven te houden door o.a. iemand te vinden die kon zorgen voor beeld en video materiaal waaronder een video met tekst. https://www.youtube.com/watch?v=ns5jD9a4yIA Gebracht op een manier dat het heel goed past bij onze muziek.
Indien er geen digitaal tijdperk zou zijn , zou de band dan eventueel zijn gesplit denk je? Of is dat wat ver gezocht?
Als er geen digitaal tijdperk bestond , zou je ook niet zoveel aandacht moeten besteden om te zorgen dat je voortdurend in de picture blijft, dat is dan weer een nadeel van die digitalisering. Het is een voordeel dat je heel veel volk kunt bereiken op heel korte tijd, het ander nadeel is dus dat het allemaal zeer vluchtig is en dat je daar snel moet op inspelen zodat je niet in de vergetelheid geraakt. Of we gesplit zouden zijn zonder digitalisering ? Nee zeker niet. Er zou gewoon minder contact zijn geweest . Misschien zouden er bij de opstart een paar zaken naar boven komen. Waardoor we uiteindelijk tot hetzelfde resultaat zouden zijn gekomen dan nu het geval was. Maar kijk de motivatie om door te gaan is er zeker, dat hebben we met onze vier shows die we nu hebben gedaan bewezen. In combinatie met een gezinsleven, zeker als er kinderen in het spel zijn, is dat niet altijd even evident. Of dat rock-’n-roll is of niet, laat ik in het midden (haha)
Daar heb ik het in interviews eens over gehad, uiteraard is het rock-’n-roll muziek in combinatie met een gezinsleven, waarom niet?
Een van de mooiste voorbeelden wat dat betreft is Triggerfinger. Als je ziet wat die jongens bereikt hebben. Gecombineerd met een gezinsleven. En die zeggen dat zelf ook, dat ze het vooral kunnen doen omdat ze een partner hebben die 100% staat achter wat ze doen. Ik denk dat dit heel belangrijk is. Om dit te kunnen doen, dat je iemand hebt die achter jou staat. En dat is bij ons zeker het geval.. het helpt veel.
Dat is van mijn kant, als hobby journalist, eigenlijk ook zo. Jullie hebben ondertussen een nieuwe gitarist, Jeroen Buysse , wil dat ook zeggen dat jullie een andere richting inslaan, want Kenny zijn invloed was toch belangrijk denk ik?
Er zal logischerwijs wel een verandering zijn. Wat Jeroen zijn muzikale input gaat zijn is nog een beetje afwachten. We hebben ondertussen met hem een paar live shows achter de rug, en dat was heel intens. Hij is zeer springlevend en dat mag je letterlijk nemen (haha). Hij is ook heel enthousiast, het is heel fijn om met Jeroen samen te spelen in deze groep. Ik denk als je binnen een jaar diezelfde vraag stelt, zal ik op de vraag wat zijn invloed betreft binnen de band, een correct antwoord zal kunnen geven.
Ik wou toch nog eens terug keren in de tijd . Ik had de indruk dat jullie als band enorm aan het groeien waren, heeft die corona geen soort stop gezet op die groei of is dat wat ver gezocht?
Dat is moeilijk te zeggen, ik verneem wel van mensen waarmee ik praat dat bijvoorbeeld naar het buitenland toe het iets moeilijker is geworden. Er staan ook veel bands te springen om terug te mogen spelen. Er is een overaanbod, het voordeel is dat we snel kunnen schakelen. We zijn trouwens ver van de duurste band. Dat speelt ook in ons voordeel. En om de vraag te beantwoorden, een stop zou ik niet zeggen. Het is eerder gewoon een vertraging geworden. Niets meer en minder. Een tegenslag zoals je er zoveel hebt dus, met een band die wat ambitie heeft. Dat moet je gewoon overwinnen, en ervoor werken. En dat is niet alleen voor ons zo. Bands als Fleddy Melculy – die een nieuwe plaat hebben uitgebracht – en Evil Invaders hebben ook hun tegenslag gehad, maar doen gewoon verder. Het is niet omdat je niet op het podium kunt staan, dat alles stil valt. Fractured Insanity heeft het gewoon op zijn manier opgevangen, en een richting proberen zoeken waar we naartoe kunnen gaan, en vandaaruit een doorstart maken, en dan zijn we terug vertrokken. En dat gevoel is er trouwens , dat we terug vertrokken zijn.
Over dat overaanbod wou ik het ook nog eens hebben. Sommige bands treden vaak twee keer per dag op, hebben jullie dat ook al gehad dat je op twee plaatsen moet zijn op dezelfde dag? En zou je dat doen eventueel?
Nee. Ik heb dat in het verleden wel eens gedaan, twee shows op één dag. Maar nee, liever niet. Bij die ene show hou je je in , want je weet dat je in de avond nog eens moet; En bij die show schiet je wat tekort, want je hebt al eens gespeeld. Ik ben er in principe geen fan van, maar zeg nooit, nooit uiteraard. Als je een grote aanbieding krijg waarvan je zegt, dit moeten we er gewoon bij nemen. En als daar genoeg tijd tussen zit. De ene om twee uur in de namiddag en de volgende 11 uur in de avond bijvoorbeeld, dan ben je al terug opgeladen. Maar over het algemeen ben ik er dus geen voorstander van.
Hebben jullie trouwens , om terug over die corona tijden te blijven praten, niet overwogen om live streaming te doen?
We hebben daar wel eens over gepraat. Maar o.a. door dat tijdsgebrek van Kenny en zo, is dat er niet van gekomen. We vroegen ons af of we ook op die kar moesten springen, maar hadden het gevoel dat wij niet dat soort band zijn. Wat niet wil zeggen dat we dit in de toekomst niet eens zouden doen. maar ik denk dus zoals andere bands zo een live streaming hebben opgezet, naar ons gevoel is Fractured Insanity gewoon niet een band die binnen dat plaatje past. Je ziet trouwens ook niet veel death metal bands die dat doen eigenlijk. De energie die je op het podium naar voor brengt, kan je bij die muziekstijl moeilijk of haast niet over brengen via een scherm.
Ik heb jullie live gezien op Catacombfest, voor een zittend publiek. ondertussen hebben jullie al enkele andere gedaan. Hoe voelt dat aan, een groot verschil uiteraard?
Dat is inderdaad een groot verschil. Catacombfest was eerder iets van ‘eindelijk terug op treden’. Met een nieuwe gitarist daarbovenop, dat is ook wel iets speciaal. Het is gewoon plezierig om terug te mogen optreden voor publiek; De energie was er dus, het blijft raar en het is wennen, maar het was heel leuk, en het publiek genoot ook zichtbaar. Op Frietrock de week daarna was het niet meer met zittend publiek, dan was het hek compleet van de dam. Niet alleen bij ons, ook bij de bands voor ons stond de tent op barsten. Zelfs in de namiddag al. De mensen zijn gewoon blij dat het terug allemaal kan na zo lange tijd, dat geldt dus ook voor ons als band. Om eerlijk te zijn, het leukste concert tot nu toe was het optreden in Hell in Diest het meest leuke, een fijne club show met drie bands en voldoende volk en dit allemaal in een heel gezellige omgeving . Een aanrader trouwens om daar eens een concert mee te pikken. (zie ook: https://www.helldiest.com/shows )
Doe je dan liever club shows i.p.v. festivals?
Festivals is zeker leuk. Maar een club show doet me wat denken aan zo een avond dat je naar een band ging kijken als jongeman, op een zondagavond of zo. En in een omgeving waar iedereen echt voor die bands en muziek komt, dat gevoel had ik ook in Hell in Diest.
Dat optreden op Catacombfest was trouwens jullie eerste optreden sinds zeer lang? Heb je niet het gevoel dat je bepaalde skills wat kwijt bent? Het is als fietsen, je verleert dat nooit, maar door stil te vallen …
Hetzelfde als fietsen is de juiste omschrijving, bij de eerste repetities verliepen eigenlijk vooral stroef. Gewoon terug los komen, dat is voor iedereen zo. Zaken die ver weg zaten, en terug moest updaten. Die dingen. Maar eens die eerste repetities voorbij neem je de draad vlug terug op. Maar skills kwijt? Nee dat niet. Wel dus dingen als de stem terug een paar keer opnieuw moeten los werken , want dat is ook een spier die moet ook worden getraind.
Zijn er ondertussen nog nieuwe optredens gepland?
Er is er nog eentje Harnbarg Metalfest, dat gaat door op 23 & 24 oktober. Wij spelen op zaterdag, maar ik ga al met mijn echtgenote de sfeer gaan opsnuiven op vrijdag. Een heel fijn festival in Nederland. Tegen de Duitse grens. (meer info: https://www.facebook.com/harnbargmetalfest ) Het is een streek van Nederland waar we nog niet geweest zijn ; er zullen vermoedelijk dus ook veel Duitse fans op afkomen. Moesten we daar voet aan de grond krijgen, zou voor ons heel mooi mee genomen zijn.
Het is een ambitie om in Nederland en in het buitenland door te breken? En jullie waren daar eigenlijk al mee bezig dacht ik?
We waren daar inderdaad mee bezig, het is ook niet zo gemakkelijk. Maar het zou leuk zijn om daar inderdaad voet aan de grond te krijgen, en als mensen denken aan een affiche samen te stellen dat ze aan ons denken. Dat dit een soort automatisme zou worden daar. En dat zou ook leuk zijn in Duitsland, ook dat is een ambitie. En het grote streefdoel.
Met Memorian zijn jullie al enkele keren op tournee geweest. Bestaan er geen mogelijkheden om met Memorian niet enkel hier, maar ook in het buitenland op tournee te gaan?
Memorian is een band die graag andere bands ook eens de kans geeft om met hen te toeren, het is super wat zij doen, er is zeker een heel goede vriendschap tussen hen en ons. Echt deals maken met een bepaalde band doen ze niet echt, ze willen echt gewoon nog andere bands de kans geven. Maar als ze in ons land zijn en ze kunnen, nemen ze er ons graag bij, of wij doen eens iets voor hen. Dat is prachtig in deze scene. Die tour met hen hier , hebben we ons steentje bijgedragen en was het heel goed georganiseerd, het heeft ons trouwens ook geen centen gekost en alles was dik in orde. Normaal gezien stond er trouwens nog eentje gepland in het weekend van 25 september, maar dat is gecanceld vanwege COVID. Dat was een mini tour met Memorian in drie verschillende landen; Met drie verschillende regels van corona, en dat zagen we echt niet zitten om dat te doen.
Het is wel aan het los lopen, maar soms worden dingen toch nog gecanceld, dat is te merken
Vooral bands die niet van het Europese vastenland komen is het nog steeds moeilijk, kijk maar naar een affiche als Alctraz Metal Fest, allemaal bands uit de omliggende landen binnen het Europese vastenland.
Nu we bij Alcatraz aanbeland zijn, Alcatraz Metal fest heeft bewezen dat je op basis van een affiche met voor meer dan de helft Belgische bands ook succes kan boeken. Dat brengt me bij de Belgische muziek scene; is het als Belgische band niet zo dat je eerst in het Buitenland moet doorbreken vooraleer je in eigen land erkenning krijgt?
Ik heb dat gevoel altijd al gehad, er zijn genoeg voorbeelden ook van buiten de metal, die dat hebben bewezen. Kijk naar Front 242, die hebben ondertussen hun respect in eigen land wel gekregen, maar het heeft heel lang geduurd. Ik herinner me nog twintig jaar geleden op een cd voorstelling van Front 242 in Aarschot, dat er amper vijftig man was terwijl die in Amerika voor volle zalen spelen. Ik hoop en denk wel dat dankzij Alcatraz die trend een beetje gekeerd is, dat ze gezien hebben van bijvoorbeeld hun collega’s van SummerBreez in Duitsland, hoeveel Duitse bands daar staan, op het hoofdpodium. En dat daar enorm veel volk komt naar kijken. Het is dus niet alleen de organisatie , de mensen moeten er ook zijn. Het kan dus als men wil, alleen zouden we wat meer chauvinistisch mogen zijn als Belg; Er zijn best wel heel goede bands in België die wat meer steun verdienen.
Kunnen we ons dan aan nieuw platenwerk verwachten binnenkort of zo?
Laat ons zeggen door corona, en dat is een persoonlijk waarneming, merk ik wel dat de polarisatie in de hand wordt gewerkt. Ik voel dat al langer in de maatschappij van links/rechts en zo. Het is geen fijn onderwerp, maar het is de vaststelling. Zoals nu de polarisatie tussen gevaccineerde en niet gevaccineerde. Hoe de media ermee omgaat, hoe ons bestuur ermee omgaat , hoe er propaganda is gevoerd. Dat heeft onrechtstreeks voor invloeden gezorgd op een nieuwe plaat. Het soort tijdsgeest waarin we leven. Muzikaal gezien zal het wellicht niet zo een grote invloed hebben, er liggen riffs en ideeën klaar die af zijn. We moeten het nog uitwerken met de drum, want langs daar wordt de grote basis uitgewerkt. Ook mede doordat wat ik daarnet heb aangehaald, was het voor mezelf wel de moment om na te denken wat ik met Fractured wil doen en welke richting ik uit wil. Er zullen een paar zaken verdwijnen, het sterkste punt van onszelf zal nog meer naar boven komen. Met andere woorden, in de toekomst zal het gaspedaal nog meer ingedrukt worden.
Meer afwijkend van de Death Metal sound dan?
Dat zal er zeker nog inzitten, maar er zal meer Black Metal invloeden inzitten. De agressievere kant daarvan. Dat zie ik er zeker terug inkomen, ook omdat het gewoon leuk is om te spelen. Het technische blijft wel wat overeind, maar super technisch gaan we sowieso niet meer doen. maar dus gewoon, zoals hierboven al gezegd, het gaspedaal wordt ingedrukt.. die richting vooral.
Een nieuwe plaat zit er voorlopig echter nog niet in als ik het zo hoor?
Nee, niet direct. We hopen volgend jaar nieuwe nummers te schrijven, en het jaar daarop of ten laatste 2024 een nieuwe plaat op de markt te brengen. Ik hou eigenlijk niet van bands die om de twee jaar een cd uitbrengen, vaak zit ik met het gevoel zou je beter niet wat langer wachten. Dus we hebben nog tijd voor een nieuwe maar die komt er wel..
Als ik het goed begrijp is de grootste ambitie om een gevestigde waarde te worden binnen de underground scene?
In België zijn we dat al eigenlijk ondertussen. Een ambitie en doelstelling is dus om een gevestigde waarde te worden binnen die Europese underground scene. En zo een netwerk uit bouwen. Waardoor we op bepaalde festivals, zoals in Nederland en Duitsland, een beetje als een vaste waarde kunnen optreden. Maar ook bepaalde andere festivals binnen de scene waar we dus iets kunnen opbouwen. Dat is onze voornaamste doel.
Pics homepag @Rene Verschelden
Bedankt voor dit fijne gesprek, heel veel succes met de eventuele nieuwe release en we duimen dat je dat doel bereikt, jullie verdienen het gewoon!
Intergalactic Lovers liet ons vier jaar wachten sinds hun vorige release. In die tussentijd zijn ze verveld van een gitaarband naar een synth-driven popband. Toegegeven, dat zat al wat in hun laatste releases, maar op de nieuwe single “Bobbi” is het nog wat duidelijker en nadrukkelijker. Er zijn ook heel wat aspecten die niet veranderd zijn: de mystiek in de lyrics, de typische magisch-zweverige songstructuur, de passie in de stem van Lara Chedraoui.
De nieuwe single klinkt vooral nog heel erg als de ‘oude’ Intergalactic Lovers en dat is een compliment. Laat dat full album maar komen.
https://www.youtube.com/watch?v=gZXK2Ew1MjA
Gitarist Edmund Lauret en pianist Thijs Troch, van de avontuurlijke Gentse jazzscene, kwamen na een duo concert op het idee om een nieuw project op te starten; met Viktor Perdieus (tenorsaxofoon), Jan Daelman (dwarsfluit), Kobe Boon (bas) en Benjamin Elegheert (drums) was het collectief The Milk Factory geboren.
De band spitst zich bewust toe op een meer melodieuze, intieme sound, een andere richting dan hun andere projecten. Met 'Aula' stelde The Milk Factory in januari 2020 zijn debuutalbum voor. We horen een warme plaat, grenzen van jazz worden verlegd, en ze laten ruimte voor improvisatie. Ze weten diep te raken op magische wijze.
De EP 'Dusky' kwam via W.E.R.F. records op de markt, die via livestream werd voorgesteld in de Handelsbeurs, Gent, in samenwerking met Sound of Ghent.
Het verslag kun je hier nog eens nalezen
Hoog tijd om ook de EP zelf eens onder de loep te nemen.
Ze zorgen voor een intimiteit die je meevoert naar de mooiste plekken in je onderbewustzijn.
Een mooie combinatie en versmelting kregen we door de oorstrelende tenorsax, dwarsfluit samen met een sprankelende piano, een bedwelmende gitaar, bas en drums. Of verder nog tussen sax en drums. The Milk Factory gaat hier ingenieus te werk; er wordt geflirt met geluidsnormen en ze zijn niet vies van enig experiment en improvisatie . De minimalistische , sobere aanpak siert.
“Akil” is de zachtmoedige opener. Het filmische aspect horen we op pakkende songs als “Snow”, “Bos” en “Koren II”. Soms worden de registers lichtjes opengetrokken, zoals de koperklanken op “Bos” . In die verstilde atmosfeer zetten ze je op het verkeerde been , want die wordt als een mokerslag tot ontploffing gebracht en tekenen tot slot voor gemoedsrust.
De EP beluister je best in z’n geheel ; de songs sluiten op elkaar aan , alsof je in een mooie natuur film bent en van het ene wonderbaarlijke uitzicht naar het andere adembenemend beeld wordt gestuwd.
Overdonderend mooie intimiteit!
Tracklist: Koren - Akil - Azuki - Refugium - Snow - Bos - Koren II
Abstract INC. - Machiel Heremans (Abstract INC.) - Het belangrijkste om boven dat maaiveld uit te steken, is daar niet teveel aan denken tijdens het creatief proces
Eind september 2020 presenteerde gitarist Machiel Heremans het debuut van zijn Abstract Inc., een Brussels sextet met enkele internationale namen. Naast Daniel Jonkers (Nederland) treffen we ook Leonard Steigerwald (Duitsland) en Abel Jednak (Frankrijk) aan op deze EP, die in vier nummers een staalkaart geven. De band had deze EP zeer graag live aan een publiek voorgesteld, helaas lukt dat nog niet, alternatief is in deze coronafase de livestream. Die streaming konden we zien op een B-Rewind avond georganiseerd door Leuven Jazz Festival en B-Jazz international Contest.
Het verslag kun je hier nog eens nalezen
We hadden naderhand een fijn gesprek met Machiel Heremans , bezieler van dit toch wel bijzonder project. Niet alleen hadden we het over de streaming, en hoe het is om voor een lege zaal te spelen; de toekomstplannen van Abstract INC. en enkele andere projecten kwamen aan bod, waarmee hij bezig is.
Ik heb jullie gezien via een livestream. Hoe is het om voor een lege zaal op te treden, het optreden was ook vrij kort. Kortom, hoe ervaar je deze livestream als band?
Het blijft toch een speciale ervaring op zich. Voor mij als muzikant vervangt het niet het spelen met publiek, je mist wel dat je dit niet kunt doen. Maar wat wel zo is. Als de camera in actie schiet en men zegt ‘begin er maar aan’ overvalt u toch het gevoel dat het serieus is, en dat we blij mogen zijn dat we dit nog kunnen doen. Het geeft toch een beetje het gevoel uw muziek te kunnen brengen, dat je toch die gezonde spanning toch een beetje voelt. Het blijft heel vreemd, maar ik probeer het positieve ervan te zien. Ik ben blij dat we dit nog hebben, i.p.v. enkel repetities. Want in een repetitie kun je nog zoveel zeggen, we gaan nu doen alsof we op een podium voor een publiek spelen, dat is het dus niet. Dan wordt dat gevoel toch sterker benaderd dankzij die streaming. Laat het ons houden bij een dubbel gevoel dus.
Ik heb dankzij die streaming jullie echt leren kennen. Dat had via omwegen ook wel zo geweest, maar het gebeurt nu op die manier …
Heel die situatie met die streaming heeft me wel aan het denken gezet. Voor mij is het wel klaar en duidelijk, streaming vervangt niet voor een publiek te spelen. Het is ook niet een video clip of zo. Het zit ergens tussen die twee aspecten in eigenlijk. Of ook weer niet. Het is wel een interessant gegeven om over na te denken, hoe kun je ervoor zorgen dat je ook een beetje in de huiskamer bij de mensen terecht komt. Als jazz band is dat ook een extra uitdaging. Want wat ik zo fijn vind aan jazz is dat aspect ‘improvisatie’, dat onderdeel zorgt er extra voor dat een concert anders kan zijn dan het vorige of het volgende. Hoe breng je dat dan over via streaming? Ik ben er nog niet uit, er is dankzij die streaming een wereld open gegaan die we tot op heden nog niet hebben ontdekt. En dat is misschien een van de weinige positieve aspecten aan deze coronatijden.
Kan het zijn dat je dankzij die streaming het gemakkelijker is om een niet jazz gerelateerd publiek (in jullie geval) over de streep te trekken?
Zeker en vast is de stap om zoiets eens te bekijken nu veel kleiner, waardoor je - ook al ben je geen jazz fan - misschien toch de stijl ontdekt. De drempel is zo groot niet meer dan dat je per se een ticket moet kopen om naar een jazz concert te gaan.
Eind september 2020 presenteerde Abstract Inc. zijn debuut EP. Hoe is alles begonnen? En hoe is het om midden in die corona een debuut uit te brengen wat niet evident is denk ik zo?
Er is eigenlijk al een hele evolutie aan vooraf gegaan eigenlijk. Ik heb altijd wel interesse gehad in componeren, als ik 16 jaar was, was ik al mijn eigen stukken aan het schrijven. Gaandeweg ben ik gaan beseffen dat ik dit ook wel wil doen voor een band en tegelijk ben ik meer muzikanten beginnen leren kennen. Een deel van de muzikanten heb ik bijvoorbeeld leren kennen in het conservatorium van Maastricht, waar ik twee jaar gestudeerd heb. Joos van Dueren, de saxofonist bijvoorbeeld. Daniel en Lenny ook. Eigenlijk heb ik toen al een deel van de band leren kennen. Ik ben toen naar Brussel verhuisd, en zij toevallig iets later ook, dat maakte de afstand al korter. We zijn met mensen die ik kende wat beginnen uit proberen, en eigenlijk hebben we met deze band dus al wat concerten gespeeld. Uiteindelijk stelden we toch vast dat dit proces goed verliep, en besloten we om de muziek op te nemen. Net tijdens corona is die EP dan uitgebracht. We hadden zelfs gedacht om dat uit te stellen, om live te kunnen spelen.
Uiteindelijk hebben we toch ons releaseconcert kunnen doen. We dachten eerst, we gaan wachten tot het ergste voorbij is, maar dan was het in de zomer toch nog niet voorbij. Dus hebben we bewust niet gewacht om die EP op de markt te brengen.
Waarom jazz trouwens? Waar komt die voorliefde vandaan?
Dat is niet zo afgebakend, ik heb bijvoorbeeld ook een voorliefde voor rock muziek tot klassieke muziek. In mijn tienerjaren begreep ik er eerlijk gezegd niets van, van jazz , maar ik vond het wel heel spannend. Er hangt gewoon een soort spanningsveld rond jazz dat me enorm integreerde. Toen ik Miles Davis aan het luisteren was, klonk dat plots weer heel anders dan andere muziek, maar ook dat boeide me wel. En dat is niet meer weg gegaan. Improvisatie, intensiviteit maar dus zeker die spanning binnen jazz, daar komt die voorliefde vandaan.
Wat is jazz anno 2021 volgens jou binnen dit aspect?
Dat is ook zo een moeilijke vraag om te beantwoorden. Je kunt kijken naar het technische aspect, je kunt kijken naar de traditie,… Er zijn zoveel aspecten. Ik kan enkel antwoorden wat jazz voor mij betekent. Voor mij is dat , zoals ik zei die spanning en die improvisatie. En ook dat experimenteren, alles kan eigenlijk binnen jazz. Dat voel je ook bij veel Belgisch jazz bands. De traditie is mooi en belangrijk, maar toch kan alles ook binnen jazz. Ik weet niet hoe ik het anders kan uitdrukken, maar dat maakt deze stijl voor mij zo bijzonder.
Wat ik ook zo bijzonder vind, doorgaans kiezen jazz muzikanten voor piano, trompet, saxofoon en soms ook drums. Jij kiest gitaar. Waarom?
Gitaar heeft zeker een verleden binnen jazz, denk aan charlie christian. Maar vooral, in de muziekschool mag je zo een test doen welk instrument je wil spelen. Je mocht twee instrumenten kiezen om uit te proberen. Gitaar vond ik direct tof, en dan ben ik ook Hobo gaan proberen. Dat was ook leuk, zeker omdat de leraar dat op een heel interessante manier wist uit te leggen, hoe dat instrument bv. in elkaar steekt. Maar die voorliefde voor de gitaar heeft toch de bovenhand genomen. En ik ben dat blijven spelen. Ik luisterde toen al naar rock muziek, dat heeft ook mee geholpen in die beslissing. Je kunt daar ook zoveel mee met die gitaar, solo, harmonie, en alles er tussenin. Die klank en zo, het sprak en spreekt me nog steeds enorm aan. Ik heb ook nooit iets gevoeld om maar een ander instrument te wisselen.
Maar toch, in tegenstelling tot bij rock muziek, staat de gitaar bij jazz – althans tegenover saxofoon of piano en contrabas – dikwijls op de achtergrond. Stoort dat niet?
Ja en nee. Ik zou uiteraard wel willen dat dit gitaar soms wel eens meer op de voorgrond komt. Maar eerlijk gezegd heb ik er op die manier nog niet bewust over nagedacht. Je gaat sowieso naar een zekere rolverdeling, het is een harmonisch instrument. Ik probeer dat meer en meer overhoop te gooien. Die rolverdeling bewust laten varen eigenlijk. Maar ook, ik zie de gitaar vanuit een jazz gitaar oogpunt natuurlijk. Ik heb veel gitaristen geluisterd zoals Bill Frisell, Jesse Van Ruller, Kurt Rosenwinkel,…. Dus voor mij staat die gitaar wel naar voor, maar dat is zoals ik aangaf omdat ik het vanuit een gitaar-oogpunt naar dat instrument kijk.
Met jou (België) Daniel Jonkers (Nederland) Leonard Steigerwald (Duitsland) en Abel Jednak (Frankrijk) is Abstract INC. een zeer internationaal gezelschap, hoe is die samenwerking tot stand gekomen, en lukte dat wel in deze rare tijden om samen iets te doen?
Het maakt het handiger dat een deel van hen, zoals ik aangaf, in Brussel wonen uiteraard. Natuurlijk, met die corona maakt het dat wel moeilijker om samen te komen. Ik heb er eens over nagedacht, ons release concert was net voor de tweede lockdown. Dan was er die streaming, met de huidige situatie was dat niet makkelijk. Dus ja bovenop de moeilijkheid die er sowieso is om samen te komen, is er nu die corona, dat maakt het nog extra uitdagend. Dat is wel zo. Bij deze band hebben we daar altijd een mouw kunnen aan passen, wat ook helpt is dat iedereen binnen Abstract INC daar ook de moeite wil voor blijven doen. We hebben een zeer goede band samen, en op die manier blijft het toch wel werken. Ondanks het moeilijk elkaar zien. Moest die motivatie onder elkaar er niet zijn, dan was het zonder meer nog moeilijker geweest.
Er was een wending in de sound door een mysterieus klinkende sax ; het toont de veelzijdigheid van Abstract INC. Jullie treden buiten jullie comfortzone en balanceren tussen intimiteit, aanstekelijkheid en furieuze uithalen. Bewuste keuze? Graag je mening
Jazeker, en ik vind het ook heel fijn dat het je opvalt. Dat is dus bewust gedaan. Het is een band die energie kan geven, en extremen kan opzoeken. En dit zowel van de kant van de muzikanten op zich, als de band in zijn geheel. Ik vind het als componist trouwens leuk om die extremere contrasten op te zoeken. Omdat ik altijd denk, je kunt expressie zoeken in een beperkte dynamiek, dat is een manier, en daar is niets mis mee, ik heb daar al zeer mooie dingen van gezien binnen die context. Zelf probeer ik bij deze band toch nog dat grotere contrast op te zoeken tussen al die elementen, om het sterker te laten uitkomen. Soms voelt een zacht stuk extra sterk als luisteraar als het volgt op een luid energetisch stuk. Op die manier maken deze twee delen elkaar dus sterker.
Op basis van jullie livestream vond ik het vooral uitnodigend, prikkelend, aanstekelijk, om in een fantasiewereld te vertoeven. De ultieme insteek, om tot gemoedrust te komen. Je mening
Als ze me vragen, hoe omschrijf je uw eigen muziek? Dat is natuurlijk gigantisch moeilijk. Dan kom ik vaak uit bij de omschrijving verhalend. Ik streef, vaak niet bewust, wel naar een verhaallijn binnen muziek. Ik vind dat gewoon aantrekkelijk. Om een publiek onder te dompelen, en mee te nemen in een wereld. Ook dat is fijn om te horen dat het opvalt, en ik denk ook dat de bezetting binnen deze band daarin mee helpt. Want ik kan het als componist de muziek soms heel vol maken, zodat er altijd iets aan de hand is.
Dit is niet altijd een bewuste keuze geweest, maar zeker bij deze band werkt dit wel. Maar dat komt meestal heel natuurlijk bij mij, dat filmische.
Ik vind dat het muziek is die je zou kunnen gebruiken in film of series. Zijn er ambities in die richting?
Zeker wel. Ik bedoel, wat ik heel graag doe is componeren. Het lijkt me echt heel boeiend om in opdracht van een film of zo te schrijven, dat daagt me zeker enorm uit om dat te doen. Wat de band betreft denk ik dan ook aan de personen die in de band zitten, bij filmmuziek stel ik me in de plaats van de personages. Het is zeker een van mijn dromen om daar iets mee te doen.
Je ziet binnen het jazz gebeuren tegenwoordig de bomen door het bos niet meer. Om jezelf te verkopen ? wat maakt Abstract INC zo uniek om toch boven dat maaiveld uit te steken denk je?
Dat is ook een moeilijke vraag, want dat inspireert me wel dat het bos daar is. Het belangrijkste om boven dat maaiveld uit te steken, is daar niet teveel aan denken tijdens het creatief proces. Gewoon op je gevoel afgaan. Dat klinkt misschien romantisch , maar is zeer belangrijk. Het is ook de eerste stap. Als ik verder uitzoom en denk? Wat is er speciaal? Dan is er dat integrerende contrapunt binnen deze band. Of zijn er vragen als hoe kan ik die rock energie ook gebruiken binnen het concept. Ik probeer ook binnen de klassieke line-up rollen te doorbreken eigenlijk. Ik probeer alles door mekaar te schudden binnen deze band, Sommige van mijn ideeën worden wel op gevloek onthaald (haha), maar op die manier probeer ik ervoor te zorgen dat alles wat wordt open getrokken. En dat is misschien het unieke aan Abstract INC. Ik wil wel benadrukken, het zijn echt wel heel goede muzikanten, anders kan ik dat dus niet verwezenlijken, die ideeën.
Hoe waren de algemene reacties op de EP? Heeft die release al enkele deuren geopend?
Ik heb zeker goede reacties gekregen. Ik ben ook blij met de impact die deze EP heeft gehad. Ik heb dus zeker het gevoel dat we ons visitekaartje hebben kunnen afleveren hierdoor. Wat ik dus wel mis, is dat we het niet live hebben kunnen voorstellen, dan had die impact misschien nog groter geweest. Ondanks corona heeft het dus zeker iets teweeg gebracht. Neem nu dat optreden op B-Rewind. Zonde EP heb je ook niets om voor te stellen, op dat vlak heeft het wel geholpen dat we iets in handen hadden om te tonen. Waardoor we daar wel konden spelen. Wat ik wel jammer vind, tijdens onze release tour gingen we bijvoorbeeld om de Ham Sessions spelen, op dezelfde dag als Lionel Loueke. Daar keek ik enorm naar uit, vooral omdat Lionel Loueke een gitarist is waar ik naar op kijk en veel naar geluisterd heb. En ook al is dat niet doorgegaan, zonder die EP was dat nooit gelukt. Ook het fijne label Zennezrecords waar we nu bij zitten kon door de opgenomen muziek enz.
Toen ik die vraag las dacht ik wel van ‘sommige deuren zitten wat stroef’ door corona, maar al bij al, door die EP hebben we toch wat aandacht gekregen.
Heeft die streaming extra reacties uitgelokt?
Dan toch vanuit het publiek, dat het fijn was om ons ‘live’ te zien en zo. Dat er een manier was om ons voor te stellen. De reacties daarop waren ook positief.
Uit enkele van je antwoorden kan ik uitmaken dat je naast Abstract INC ook nog andere projecten hebt, klopt dat?
Ja, er is nog een duo project No Wasabi met Rebekka Van Bockstal. Zij heeft ook een band RVB Quartet, die trouwens ook op B-Rewind stonden. Ik speel ook in nog andere bands en heb ook een duo met een Duitse saxofonist: Jon Sensmeier. Daar gebruiken we meer effecten en is het iets vrijer van vorm. Dan ben ik ook nog actief in Brussels Impro Collectiev (BIC) en dat is dan volledige improvisatie. En dan ben ik nog actief in ander bands als Side man. Ik vind het tof om in verschillende werelden te zitten, dat boeit me en houdt me fris. (Meer informatie: https://www.machielheremans.com/ ) Samenspelen is altijd inspirerend.
Wat zijn de verdere plannen?
Voor mij is dat nu wel, mijn muziek voorstellen voor een live publiek. Want ik heb wel gemerkt, muziek releasen is een heel proces, en nu ontbreekt er iets. Vooraleer ik aan iets nieuw begin moet de cirkel rond kunnen zijn, nu is het allemaal een beetje onaf. De EP is nu uit van oktober 2020 en we hebben er live nog geen promotie kunnen rond doen, dat kriebelt wel. Die wisselwerking om die nummers voor een publiek te spelen mis ik heel erg, dat is dus voor mij de eerste stap op de planning. Ik blijf plannen en hoop in het najaar. En voor de rest blijven componeren.
Ik moet daarbij ook zeggen, ik heb veel respect voor die organisatoren – ook voor die streaming – dat ze er in deze tijden toch iets proberen uit te halen, wat er uit te halen is.
Maar kijk, dat gevoel van mensen mee trekken in mijn wereld op een podium dat moet dus echt gebeurd zijn vooraleer aan iets nieuw te beginnen.
Is er ook een soort einddoel? Wat is je ambitie als muzikant maar ook met deze band?
Met de band? Waar ik naar op zoek ben is dat we een soort van wereld creëren rond de band. En daar sluit ik me als muzikant ook bij aan, veel van mijn voorbeelden hun spel, composities en dergelijke, dat is één wereld.
Ook dat ik mezelf kan blijven uitvinden, dat ik niet in een soort van automatische piloot terecht kom. Dat is heel belangrijk zowel wat Abstract INC. betreft als voor mezelf als muzikant. Zoals ik had omschreven, wat is jazz? Open vizier, improviseren, dat wil ik blijven behouden. Dus bij elk project dat ik maak, dat er een soort wereld op zich wordt gecreëerd waar het spel van de compositie en muzikanten samen vloeit.
Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk spoedig echt live on stage, veel succes met al uw projecten
The Milk Factory - Sound of Ghent - Een intimiteit die je meevoert naar de mooiste plekken in je onderbewustzijn
Gitarist Edmund Lauret en pianist Thijs Troch, van de avontuurlijke Gentse jazzscene, kwamen na een duo concert op het idee om een nieuw project op te starten; met Viktor Perdieus (tenorsaxofoon), Jan Daelman (dwarsfluit), Kobe Boon (bas) en Benjamin Elegheert (drums) was het collectief The Milk Factory geboren.
De band spitst zich bewust toe op een meer melodieuze, intieme sound, een andere richting dan hun andere projecten. Met 'Aula' stelde The Milk Factory in januari 2020 zijn debuutalbum voor. We horen een warme plaat, grenzen van jazz worden verlegd, en ze laten ruimte voor improvisatie. Ze weten diep te raken op magische wijze.
Deze maand nog hadden we de EP 'Dusky' via W.E.R.F. records, die via livestream nu werd voorgesteld in de Handelsbeurs, Gent, in samenwerking met Sound of Ghent.
The Milk Factory (*****) live werd een intimiteit die je meevoert naar de mooiste plekken in je onderbewustzijn.
Een mooi combinatie en versmelting kregen we door de oorstrelende tenorsax, dwarsfluit samen met een sprankelende piano, een bedwelmende gitaar, bas en drums. Of verder nog tussen sax en drums. The Milk Factory gaat hier ingenieus te werk; er wordt geflirt met geluidsnormen en ze zijn niet vies van enig experiment . De minimalistische , sobere aanpak siert.
Evenzeer van belang was de verlichting , een mooi kleurenpalet dat mee rustgevend is in de sound, en het jachtige leven even opzij plaatst.
Het concert wordt hier fijn in beeld gebracht. Tot tranen toe worden we bedwongen in die volledige instrumentatie . Innerlijke rust dus.
In een interview dat we vorig jaar hadden met de band zeiden ze over dit project: ''Na het duo concert wilden we vooral iets meer, hoe zullen we het zeggen, luister muziek uitbrengen. In een eerder intieme sfeer. We hebben bewust gekozen om iets heel anders te doen dan we al deden. Een duidelijk profiel van wie Milk Factory echt is. Daarom zijn we een iets andere richting uitgegaan van wat we al deden. Het is ook leuk om terug te grijpen naar de muziek uit je - laat ons maar zeggen - tienerjaren.''
In die opzet was The Milk Facotry al geslaagd op die prachtige plaat 'Aula'. De livestream was een intens genot in onze huiskamer. The Milk Factory bracht je tot innerlijke rust en tekende net voor die intimiteit die je meevoerde naar de mooiste plekken in je onderbewustzijn.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent ism Sound of Ghent
Het Duitse Digital Factor was één van de trendsetters in de elektro-scene van halfweg de jaren ’90. De band kende inmiddels een paar breaks, maar Digital Factor komt steeds sterk terug. De nieuwe single “Come With Me” hangt ergens tussen industrial elektro en EBM in en is catchy as hell.
Het nieuwe album van Digital Factor komt uit bij het Belgische label Alfa Matrix en daarom kreeg de single een hele reeks remixes door lui die goed bekend zijn bij dat label. De ArmageddonDildos-remix is één van de betere. De akoestische piano-versie van “Come With Me” is heel eerlijk en kwetsbaar, maar kreunt onder het gebrek aan lyrics, zonder echt te kraken.
De remixes van Heise en Ah Cama Sotz doen vooral denken aan foute discotheken. Dan zitten Margaret Street en zeker Damascus Knives op een beter spoor. Het B-kantje “I Am Dangerous” maakt na de tenenkrullende eerste seconden van de intro nog een redelijke comeback. Leuk, maar zeker geen onvergetelijke track.
Dance/Elektro
Come With Me -single-
Digital Factor
https://www.youtube.com/watch?v=FmL5G5o1ksI
In 2012 won Compact Disk Dummies de Humo’s rock rally. Volgens de legende repeteerden ze in de prefab garage van vader en moeder Coorevits, in Desselgem. Acht jaar later is dat een professionele studio geworden. Net als die garage is ook Compact Disk Dummies ondertussen uitgegroeid tot een vaste waarde in het Belgische muziekland. Dat bewees de band op en naast het podium. Met 'Neon Fever Dream' schrijft het duo een gloednieuw, zomers getint, hoofdstuk.
Vanaf “On Repeat” kom je in een futuristische wereld terecht waarbij door middel van ‘neon lichten’ en aanstekelijke tunes de dansspieren worden aangesproken. Ondanks die toegankelijkheid, klinkt de band daardoor niet kitsch of oppervlakkig; je hoort een donker getint, soms lichtjes mysterieus geluid tevoorschijn komen als bij “Everybody’s Lonely” en “I Remember”, songs die snaren raken, en vooral bulken van positieve energie om de zon te doen schijnen in je bange hart ; ook verderop die aanstekelijkheid op “Easy Live” en “(Fell in Love with a) Hologram”.
Het zijn bovendien allemaal songs die de fantasie prikkelen, op voorwaarde dat je je gewoon gewillig laat meeslepen naar de kleurrijke wereld die het duo je aanbiedt.
Compact Disk Dummies blijft zichzelf heruitvinden en evolueert steeds als op “Kyoto Protocol” en “The Drugs don’t work” .
Ook al blijven ze eigenlijk op de hele plaat uit datzelfde futuristische en lichtjes psychedelische vaatje tappen, het stoort allerminst. In barre tijden kunnen we namelijk een portie zon en positieve energie best gebruiken. En dit onderstrepen ze zeerzeker!
Besluit: Compact Disk Dummies brengen met tien songs een beetje de zon in ons huis, raken zeer subtiel ons hart en spreken de dansspieren voortdurend aan.
'Neon Fever Dream' is dan ook een fijne popplaat geworden die aan je ribben kleeft en waarop je niet meer stil kan blijven zitten. Wat zou dat hebben gezorgd voor een lekker wervelend dansfeestje op de festivalweides tijdens een hete zomeravond. Bij voorkeur te beluisteren met een cocktail in de hand om in die zomerse sfeer te blijven.
Tracklist: 1. On Repeat - 2. Millionaire - 3. Everybody’s Lonely - 4. Matter Of Time - 5. Neon Fever Dream - 6. I Remember - 7. Easy Life - 8. (Fell In Love With A) Hologram - 9. Kyoto Protocol - 10. The Drugs Don't Work
electro-punktrashclashrock
Neon Fever Dream
Compact Disk Dummies
In de categorie 'onderschatte deathmetalbands' kun je wat ons betreft Fractured Insanity zeker en vast onderbrengen. Deze Belgische band wist ons zowel op als naast het podium al meermaals murw te slaan met een brutale soort deathmetal waarbij je een spiegel wordt voorgehouden en je compleet van de kaart achterblijft in de donkerste hoek van de kamer. De muzikanten van deze band zijn één voor één sympathieke mensen; eens ze hun instrumenten omgorden en vocalen door de ether sturen , worden echter demonische wezens op de aarde los gelaten. Dat was al zo bij de vorige plaat 'Man Made Hell' (2016) dat is wat Fractured Insanity nu ruimschoots tien jaar doet, sinds hun ontstaan in 2004. Het was een tijdje wachten maar nu is er eindelijk een kersverse deathmetalparel uit , die ons vanaf de eerste song met beide voeten op de grond doet terecht komen. Brutaal en zonder mededogen met de mensheid.
“Crusade Of The Offended” opent een doos van Pandora waaruit je niet kunt ontsnappen. De band verstaat de kunst op een ingetogen maar dreigende wijze , je tot waanzin te drijven, om daarna in een razend snel tempo uiteindelijk je zodanig door elkaar te schudden dat je staat te beven met het angstzweet op de lippen. Een gewaarwording die ons bij elke deathmetalplaat over de streep trekt.
Fractured Insanity doet dit op een zodanig hoog niveau, nee er valt nergens een speld tussen te krijgen, dat koude rillingen letterlijk over onze rug lopen als de samensmelting van dreigende riffs en verschroeiende drumsalvo's , die uitmonden in een vocale inbreng die de haren op je armen doet rechtkomen. Jawel, van angst. Pure angst voor het onbekende. Ook bij “Baphomet Bringer Of A Free Mind”, “Hell Of No Man’s Land” (met Memoriam- en ex-Bolt Thrower-frontman Karl Willets als gastzanger, blijven de heren lekker op hetzelfde gevarieerde elan doorgaan. Want gevarieerd is deze schijf zeker en vast. Elk aspect van duisternis en kwaad wordt door je strot geramd op een bijzonder luidruchtige wijze. Het lijkt wel alsof de heren elke frustratie, woede en pijn uit hun instrument en strot jagen. Luister maar naar “Massive Human Failure” en voel die woede opborrelen, tot een kruitvat dat op ontploffen staat. Op dat elan blijft de band gewoon doorgaan tot de ultieme doodsteek in de vorm van “Rise All Above”.
Fractured Instanity doet anno 2020 niet aan zieltjes redden, eerder zal elk mens branden in de Hel als het van hen afhangt. Het album is min of meer een conceptalbum over het op alle fronten falen van de mensheid , en dat wordt op een bijzonder verschroeiende wijze over de hele lijn in de verf gezet. Fractured Insanity haalt alles uit de kast om de aanhoorder het hierbij zo oncomfortabel mogelijk te maken. Geen enkele keer zie je een straaltje licht op het einde van de donkere tunnel.
Deze bijzonder donkere schijf laat een beeld zien en horen van een wereld in verval. Hoe de toekomst eruit ziet is een groot vraagteken. Fractured Insanity biedt ook geen oplossing daarvoor, maar ramt wel een mening door de strot, waaruit de luisteraar hopelijk iets leert. Want het is nooit te laat om te veranderen.
Kortom 'Massive Human Failure' is een zeer persoonlijke plaat waar elk van de leden van deze band zijn ziel blootlegt en je confronteert met elk zijn grootste angst en woede. En net dat laatste, omdat de band eerlijk en oprecht hun verhaal vertelt op deze bijzonder verschroeiende wijze, trekt ons nog het meest over de death metal streep. Een plaat die ook jou hopelijk met de neus op de feiten drukt!
De Leuvense band My Dog Is Radioactive werd opgericht door de broers Mats (zang, gitaar), Jasper (bas, synths, backing vox) en Vincent Mulier (drums). In 2014 trok de band Motormusic studio in, waar ze drie tracks opnamen. Dit resulteerde in een tal van speelkansen.
Twee jaar later volgde de release van twee singles (“Break These Walls” en “Wake Up Call”). Deze sterke tracks brachten hen op verschillende podia van onder meer Jospop, Gentse Feesten, Marktrock Leuven, Genk On Stage, Vestrock (NL), ...waar hun krachtige liveshow in combinatie met de verrassend frisse solide sound van het trio voor veel bezoekers dé ontdekking van de dag was.
Na deze periode trok het drietal zich terug om te schrijven aan een nieuw hoofdstuk genaamd: ‘More Than This’. Door de mix van alternatieve indierock, synths en catchiness kan u zich verwachten aan een totaal nieuwe sound. Voor de EP werd samengewerkt met niemand minder dan Tim Toegaert (Janez Detd, Fleddy Melculy, De Fanfaar) en producer Stef Exelmans (Atmospheres). (Bron: vi.be pagina My Dog is Radioactive)
Tot daar de introductie. Deze Leuvense band doet de studentenstad op zijn grondvesten daveren met deze EP waarop elke song wel aan je ribben blijft kleven, en waarop stil zitten onmogelijk is. De eerste deftige mokerslag in het gezicht krijgen we al in de vorm van “More”, een korte, bondige uppercut die gevolgd wordt door de volgende adrenalinestoten: “Chase”, “Stay” en “Home”. Waarop de band nog maar eens alle registers compleet opengooit. Het meest opvallende echter aan deze EP is de bijzonder radiovriendelijke aanpak. Dit zijn songs die je na enkele luisterbeurten prompt zit mee te brullen. De toegankelijkheid zorgt ervoor dat hier een ruim publiek over de streep kan worden getrokken. Wij bleven ook bij “Run” lekker meebrullen en compleet uit de bol gaan. Want die adrenaline die door je adders stroomt, bij elke aanstekelijke riff en drum partij, daar kun je gewoon niet op stil blijven zitten.
De zanglijnen vullen die stevige aanpak trouwens perfect aan, waardoor je kunt stellen dat My Dog Is Radioactive vooral een goed geoliede machine blijkt te zijn waar iedereen dezelfde kant uitkijkt, het spelplezier loeit namelijk voortdurend uit de boxen. Die feestelijke stemming zorgt voor een rockfeestje in je hoofd. Waardoor je vanaf de eerste tot de laatste seconde de neiging voelt opkomen om gewoon uit de bol te gaan tot de vroege uurtjes. Het zorgt ervoor dat deze EP een bijzonder aantrekkelijk pareltje is geworden, waar we vooral een band horen die klaar is om de alternatieve rockwereld snel te gaan veroveren. In de festivalzomer volgend jaar of in vele clubs en concertzalen, zal dat alvast zorgen voor daken die eraf vliegen. Want deze band is dus vooral een band die muziek speel die nog het best tot zijn recht komt op een podium waar die tonnen energie kunnen worden omgezet in een wervelend rockfeest, waar maar geen einde aan komt.
My Dog Is Radioactive is duidelijk klaar voor de grote stap voorwaarts, dat wordt in de vorm van deze fijne EP stevig in de verf gezet. Een band om in het oog te houden, deze radioactieve honden.
Edmund Lauret en pianist Thijs Troch, vertegenwoordigers van de avontuurlijke Gentse jazzscene die momenteel furore maakt, kwamen na een duoconcert op het idee om een nieuw project op te starten. Met Viktor Perdieus (tenorsaxofoon), Jan Daelman (dwarsfluit), Kobe Boon (bas) en Benjamin Elegheert (drums) was het collectief The Milk Factory geboren. De band spitst zich bewust toe op een meer melodieuze en intieme aankleding, in een vaak totaal andere richting dan hun andere projecten. Met ‘Aula’ stelde The Milk Factory in janurai 2020 zijn eerste volledige album voor. We horen een warme plaat, waarbij grenzen van jazz worden verlegd naar eerder improviserende muziek. Zonder geluidsmuren af te breken, eerder door harten diep te raken op een intieme maar magisch mooie wijze.
Intimiteit is inderdaad het sleutelwoord bij die eerste song “Verrevan”. Hoewel daarop al lichtjes wordt geëxperimenteerd met klanken , zorgt de band ervoor dat de trommelvliezen niet worden aangevallen, eerder strelend zacht wordt je ziel verwarmd. Warmte die je niet in slaap wiegt, maar eerder terugbrengt naar de essentie van het leven. Songs als “Groef”, “Whistle Island” en “Tref” doen dan ook eerder een gemoedsrust over jou neerdalen.
Daar waar de heren binnen andere bands vaak zodanig experimenteel tewerk gaan dat het soms bevreemdende tot oorverdovend aanvoelt, kiest The Milk Factory er zeer bewust voor de rust te doen wederkeren in je hart. En dat is een verdomd goede keuze, want die rust kunnen we gebruiken in gejaagde tijden van het leven. Diezelfde impact, met voldoende oog voor buiten de lijntjes van jazz kleuren, keert over de hele lijn terug. Daardoor blijf je aandachtig zitten luisteren en genieten tot de toppen van je tenen als jazzliefhebber, die houdt van bands die buiten die comfort zone durven treden van dit genre. Dat is wat de heren voortdurend doen.
Uiteraard bestaat The Milk Factory uit topmuzikanten die al heel wat watertjes hebben doorzwommen. Uit songs als “Aula”, “Gitaar” en “Houtdokken” blijkt die virtuositeit en absolute klasse van elk van hen voortdurend. Echter is er geen enkel element binnen de band dat er uitspringt, wat kan gezien worden als een pluspunt. Het is net die meesterlijke kruisbestuiving tussen elke muzikant binnen dit project, dat ons over de streep trekt. Een stelling die bij afsluiters “Bunny” en “Papegaai” nog maar eens in de verf worden gezet.
Over de hele lijn is 'Aula' een kristalheldere debuutplaat geworden van een band die naast zoveel projecten, op zoek is naar een rustpunt waar ze zichzelf kunnen in terugvinden binnen een gejaagd leven. Op ons heeft het in elk geval die inwerking dat we even achterover leunen en gewoon genieten van het magische klankentapijt dat The Milk Factory uitspreidt om die noodzakelijke gemoedsrust te doen wederkeren in hart en ziel. Waardoor de band in zijn missie met brio is geslaagd, intimiteit creëren die een gevoelige snaar raakt. Met voldoende oog voor het improviseren en op avontuur trekken door het landschap dat jazz heet.
Milk Factory - Ons belangrijkste doel is muziek spelen, en dat kunnen blijven doen
Edmund Lauret en pianist Thijs Troch, vertegenwoordigers van de avontuurlijke Gentse jazzscene die momenteel furore maakt kwamen na een duo concert op het idee om een nieuw project op te starten. Met Viktor Perdieus (tenorsaxofoon) ,Jan Daelman (dwarsfluit) Kobe Boon (bas) en Benjamin Elegheert (drums) was het collectief The Milk Factory geboren. De band spitst zich bewust toe op een meer melodieuze en intieme aankleding, in een vaak totaal andere richting dan hun andere projecten. Met ‘Aula’ stelt The Milk Factory op 10 janurai 2020 zijn eerste volledige album voor. Hoog tijd om Thijs en Edmund eens enkele vragen te stellen over het concept, het hoe en waarom? En de toekomstplannen.
Hoe is het idee rond Milk Factory ontstaan? Heeft de naam een speciale betekenis?
Het idee is ontstaan na een duo concert. We vonden dat zodanig goed geslaagd, dat we het idee hebben opgevat om een gloednieuw project op te starten. Er zijn wat contacten geweest met andere muzikanten uit de scene, en die waren allen even enthousiast. Van het ene kwam het andere. Wat de naam betreft? Daar zit geen verhaal achter eigenlijk. Het bekte alleen zeer goed, daarom hebben we voor Milk Factory gekozen.
Het is wellicht een wat rare vraag, maar waarom spelen zoveel jonge muzikanten nog Jazz? Wat is er zo mooi aan Jazz dat jullie net dat willen doen geen rock of dance plaat uitbrengen?
Thijs: Je kunt en mag Jazz van vandaag niet meer zien als deze uit de jaren '40 of '50. Ondertussen zou je Jazz eerder kunnen zien als improviseren. Eigenlijk zou je het in de huidige tijd dus 'improviserende muziek' kunnen noemen. Wijzelf zijn eigenlijk door onze studie en zo opgegroeid met Jazz. Ik denk echter dat niemand nog traditionele jazz speelt tegenwoordig. Of daar echt mee bezig is.
In tegenstelling tot bij jullie bands als Nordmann of Hypochristmutreefuzz, kiest The Milk Factory voor een compleet andere richting? Waarom?
Na dat duo concert wilden we vooral iets meer, hoe zullen we het zeggen, luister muziek uitbrengen. In een eerder intieme sfeer. We hebben bewust gekozen om iets heel anders te doen dan we al deden. Een duidelijk profiel van wie Milk Factory echt is. Daarom zijn we een iets andere richting uitgegaan van wat we al deden. Het is ook leuk om terug te grijpen naar de muziek uit je - laat ons maar zeggen - tienerjaren.
De minimaliserende aanpak spreekt me wel aan. Is dat bewust een antwoord op de gejaagdheid van het leven, en hoe muziek tegenwoordig toch hard en verschroeiend moet zijn? Of is dat een beetje te ver gezocht?
Dat niet eigenlijk, maar het is de bedoeling dat die muziek je tot rust brengt ja. Als dat zorgt voor een rust waardoor iemand de gejaagdheid van het leven beter aankan? Dat is mooi meegenomen.
Is het ook bewust gekozen voor toch wat kleinere clubs (bij wijze van spreken) voor de tour?
We hebben gekozen voor plaatsen waar het rustiger is. De muziek die we brengen, is belangrijk dat het stil is. Bij onze andere projecten stoort het niet zo als er al eens gebabbeld wordt, maar bij dit project is het wel belangrijk dat het stil is. Daarom past dit project toch beter in clubs waar intens naar de muziek geluisterd wordt.
Waarom eigenlijk nog een extra project eigenlijk?
Het is in huidige tijden belangrijk dat je je niet vastpint op één en hetzelfde project. Het is dan ook goed dat je als muzikant in meerdere projecten zit. Eerlijk gezegd zijn het maar de happy few die hun groep bijvoorbeeld twintig jaar kunnen behouden. Daarom is het goed dat je als muzikant evolueert, iets anders uitprobeert of zo. Wat wij dus nu hebben gedaan met The Milk Factory.
Om daarop door te borduren, is er nog voldoende plaats voor een band als Milk Factory binnen dat bos (waar je de bomen niet meer ziet)? En waarom?
We hebben een bepaalde eigenheid. In dat opzicht is er zeker nog plaats voor een band als Milk Factory. Het is wel iets nieuws dat we doen, er zijn natuurlijk wel dingen die gelijkaardig zijn. Maar vooral, alles heeft bestaansrecht.
Zit er feitelijk iets in het water van Gent? Want de bijzonder interessante projecten blijven maar komen? Heb je daar een verklaring voor?
Gent is bijzonder, er zijn zeer veel activiteiten en groepen in Gent die daar mee bezig zijn. Er zijn veel plaatsen om te spelen, en dat is ook heel open. Je kunt in Gent ook alles brengen eigenlijk. In Gent kun je dingen brengen die elders minder evident zijn , dat speelt ook een rol.
Is dat eigenlijk muziek die je in het buitenland zou kunnen brengen?
Het is instrumentaal, dat maakt het wel al moeilijker. Het zou wel leuk zijn, en er zullen wel ergens wel plaatsen zijn in het buitenland.
De schijf komt op 10 januari op de markt. Ik veronderstel dat er een voorstelling zal zijn (ik ben te lui om het zelf op te zoeken) waar? En wanneer?
De release ik op 14 januari. Dat op Brussels Jazz festival. Onze plaat komt uit bij WERF records, en er is een label night gepland, waar Milk Factory dus ook aantreed en die plaat zal voorstellen. (Meer informatie: https://agenda.brussels/nl/480421/brussels-jazz-festival )
Zijn er eigenlijk al verdere plannen voor 2020?
Voorlopig staan enkel de data vast om onze cd voor te stellen, maar uiteraard zullen daar nog een pak concerten bij komen. Hopelijk. Het voornaamste in 2020 is dus echter die cd voorstelling en die overal zoveel mogelijk kunnen brengen.
Er zijn een paar club optredens, o.a. in Lokeren? Zijn er ook al plannen voor festivals? Gent Jazz bijvoorbeeld?
Gent Jazz zou leuk zijn, het is allemaal koffie dik kijken.
Laten we ook daarop even voort borduren, is er een soort einddoel? Iets dat je met de band (maar ook andere projecten) absoluut wil bereiken?
Edmund: Eigenlijk niet. Het belangrijkste doel is muziek spelen, en dat kunnen blijven doen. Ook bij onze andere projecten. Bij Nordmann zijn we volop bezig aan een nieuwe plaat die binnenkort uitkomt.
Thijs: Zowel bij Milk Factory als de andere projecten hopen we gewoon dat we dat kunnen blijven doen, samen muziek spelen. Dat is eigenlijk het voornaamste doel. Als muzikant.
Een vraag die ik aan elke artiest en band stel. Is het in tijden van spotify en zo nog aangewezen platen op de markt te brengen en waarom? Hoe staan jullie tegenover de sociale media en dergelijke?
Sociale media is echt niet iets dat ons aanspreekt. Maar spotify vind ik dan wel weer een goede zaak. Een artiest heeft er niets aan, maar het is zeer gemakkelijk om op die manier muziek te beluisteren en zo iets nieuw te ontdekken of een band te ontdekken. Het is gemakkelijk in gebruik.
Is het nog interessant om een cd uit te brengen?
Toch wel, ondanks dit gegeven zijn er nog steeds mensen die cd's of LP's kopen. Er is dus zeker nog vraag naar, om iets tastbaar in handen te hebben . Maar op zich is spotify eigenlijk een nieuwe manier om naar muziek te luisteren. Zeer gebruikvriendelijk, laten we het daar bij houden.
Bedankt voor dit fijne gesprek
Twee avonden lang was er in de Ancienne Belgique (AB Club) de terugkomst van Compact Disk Dummies. Hun carrière begon in 2012 toen ze een eerste plaats behaalden van Humo’s Rock Rally. Hun grote succes begon echter pas een jaar later toen monsterhit “The Reeling” voor zes weken op nummer één stond in de Vlaamse Ultratop. Wat volgde was een reeks optredens die onder andere halt hield op Dour, Pukkelpop en Lokerse Feesten. Hun debuutalbum ‘Silver Souls’ liet op zich wachten tot 2016, maar hits als “Girls Keep Drinking” en “Holy Love” maakten ook van hun echte debuut een groot succes. Enkele weken geleden kregen we dan de ‘Satellites EP’ en die kwamen ze nu voorstellen.
Door omstandigheden konden we voorprogramma Asa Moto maar voor een klein stukje zien, maar we zagen dat ze het goed deden. Het duo brengt frisse housebeats en dat was exact wat de AB Club nodig had als opwarmer voor Compact Disk Dummies. De eerste danspasjes werden gezet en het was duidelijk dat iedereen er veel zin in had. Na een kleine intro hoorden we de eerste tonen van “Silver” en vanaf minuut één zat het spel op de kar. Onder luid gejuich kwam de band het podium op en het was wel alsof er een bom energie ontplofte. Zowel het publiek als de band waren klaar om zich te amuseren en hitste elkaar dan ook op.
Veel bindteksten had Lennert niet mee gisteren, een kort maar krachtige ‘AB, is alles oké?’ volstond en het publiek at uit zijn hand. Bindteksten waren gisteren dan ook overbodig, aangezien iedereen daar was met hetzelfde doel: lekker dansen. Wat Lennert dan wel weer mee had, was een hele resem aan zwoele danspasjes. Aan een gevaarlijk hoog tempo knalden “Satellite”, “Holy Love” en nieuwkomer “Easy Life” door de boxen. Het publiek danste op het tempo dat de band aangaf. Compact Disk Dummies speelt sinds kort met een livedrummer en dat bracht een grote meerwaarde bij hun liveshows. Deze band weet hoe ze de temperatuur in een zaal moeten doen stijgen.
Als we een puntje van kritiek mogen geven, dan is het de lengte van de set. De band koos ervoor om de AB te trakteren op uitgesponnen versies van hun bekendste nummers, maar dat zorgde ervoor dat de band amper een uur kon vullen. Voor een band die al bezig is sinds 2012, is dit toch net iets te weinig. De resem aan hits zorgde er wel voor dat het hele publiek elk nummer kende, maar we hadden hen het publiek graag nog eventjes langer zien entertainen.
Gelukkig kunnen we allesbehalve klagen over het optreden dat Compact Disk Dummies gisteren bracht. Ze kwamen het podium op als een rauwe bom energie en wisten het publiek daar ook in mee te trekken. Waar Janus en de livedrummer het muzikale deel grotendeels verzorgde, bleek Lennert de ultieme publieksmenner te zijn. Wanneer hij “The Reeling” nog wat meer kracht kwam bijzetten met een heerlijke gitaarsolo in het publiek, zag je iedereen volledig uit zijn dak gaan.
Compact Disk Dummies kookte een lekker feestje voor ons, en het publiek smulde ervan.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
We spreken af in het Minnewaterpark, een romantische locatie voor een date. Helaas is het druk in de backstage van het Cactusfestival. Ik hoopte op een tête-à-tête met Lara Chedraoui, naast zangeres bij Intergalactic Lovers ook presentatrice bij Studio Brussel. Pech, de gitarist Maarten Huygens schuift mee aan tafel. Na talrijke optredens en het veelvuldig toeren, zien zij er bijzonder fris uit.
Ik heb mijn huiswerk gemaakt. Zo ben ik te weten gekomen dat Lara een hekel heeft aan mensen die niet in de ogen kijken wanneer je zit te praten. En aan gierige mensen die nooit terug trakteren. Haar hoogste lichamelijke genot is een knuffel. Ze is heel fysiek ingesteld en heeft het nodig om mensen vast te pakken. Dat belooft.
Maarten geeft me een stevige handdruk en, hé hé, Lara pakt me vast en geeft me een zoen. Daarna vraagt ze wat ik drink. Ze trakteert inderdaad. Zij ziet de immense blauwe plek op mijn bovenarm en blijkt oprecht geïnteresseerd. "Wat is dat, jongen? Dit lijkt me geen geboortevlek. Eén of andere beet? Een zuigplek?" Er is geen ontkomen aan haar nieuwsgierige blik. “Een tattoo,” lieg ik. Ze schatert. “Neen, ik ben vorige week over een flightcase gedonderd. Koud water en Flamigel hebben amper gewerkt.” Lara kijkt bezorgd. “Niettemin, het staat je.”
Ik kijk haar in de ogen en vuur mijn eerste vraag af.
We moeten met iets van wal steken. Hoe zou jij jezelf voorstellen?
Maarten: Zij is de beminnelijke lelijke aap (gelach). Ik bedoel het goed. Trouwens, altijd. Dat is de totem die ze kreeg bij de scouts, de naam van een dier dat dezelfde eigenschappen heeft als de drager van deze totem.
Lara, wil je wat meer vertellen over je Libanese roots?
Lara: Mijn vader is Libanees en mijn moeder een Belgische wereldreiziger. Ze hebben elkaar ontmoet in Afrika op een ambassadefeestje. Tot mijn achtste heb ik in Nigeria gewoond. Daarna verhuisden we naar Aalst. Cultuurshock: geen palmbomen noch nonnen in kleurrijke kleding. Alle meisjes heetten Sofie, waren blond en leken op elkaar. België was raar. Mijn vader kon niet aarden in Vlaanderen en is vertrokken. Het Belgische deel van mijn bloed is nog altijd minder goed ontwikkeld. In koude winters kan ik echt neerslachtig worden.
Hoe verzeilt een half Belgisch half Libanees meisje in een popgroep?
Lara: Maarten was mijn scoutsleider. Hij heeft me ongeveer 10 jaar geleden gevraagd of ik in zijn bandje wilde zingen en gitaar spelen. Bij de eerste repetitie dacht ik: “Nee, ik wil naar huis!” Maar hij bleef geduld met mij hebben.
Vanwaar komt de naam Intergalactic Lovers?
Maarten: Dat heeft te maken met een verkleedfeestje. Ik was verkleed als marginaal van de toekomst, met veel plastic en aluminiumfolie. In die hoedanigheid verspreidde ik de boodschap van de liefde (hilariteit).
Hoe omschrijf je zelf jullie muziek?
Maarten: Ik omschrijf het als de soundtrack voor een film of serie die nog niet gemaakt is. Heel visueel, met verschillende passages, vanuit diverse landen, zowel vrolijk als droevig. Steengoede muziek, vanzelfsprekend.
Het gaat erom samen iets te maken, interactie tussen mensen, toevoegen en schrappen… Je kunt het vergelijken met een flipperbal die van links naar rechts gekatapulteerd wordt. De muziekbladen ressorteren ons bij indierock. Dat doet me altijd denken aan langharige Afghaanse windhonden. Zo’n etiket is me te eng.
Wat heb je voorgehad met je hand?
Lara: Ik heb tien jaar in cafés gewerkt. Op een avond wou ik twee bierglazen uit elkaar halen. Ik had niet gezien dat ze aan de achterkant stuk waren. Een seconde later hing mijn duim er nog maar half aan. Sindsdien kan ik geen gitaar meer spelen. Niet getreurd, nu haal ik danspasjes boven op het podium. Ik kan me niet langer wegsteken achter mijn gitaar. Tijdens die eerste optredens stond ik aan mijn statief gekluisterd. Toen dacht ik dat het niet boeiend kon zijn voor het publiek om te kijken naar een zangeres die haar microfoonstandaard op 30 verschillende manieren vasthoudt. Sindsdien laat ik me meer gaan.
Goed nieuws: ik probeer piano te leren.
Naar welke muzikanten kijk je op?
Maarten: Ik bewonder David Gilmour van Pink Floyd, een van de beste gitaristen ter wereld. De manier waarop hij een Fender Stratocaster en een lapsteelgitaar bespeelt, grenst aan het onwaarschijnlijke. Zijn eerder trage manier van soleren, maakt hem uniek.
De Franse gitarist Gabriel Yacoub behoort tot de top. Net als Lara heeft hij een Libanese vader. Hij brengt folk- en rootsmuziek en experimenteert met zowel middeleeuwse, traditionele als moderne folk geluiden.
Rodrigo y Gabriela, een Mexicaans gitaarduo, spelen akoestisch eigen nummers. Ze wagen zich ook aan covers van Led Zeppelin en Metallica.
Eigenlijk is Westerse muziek saai. Als ik iets nieuws en boeiend hoor, schrijf ik het op. Ik onthoud ook de talrijke tips.
Welke zangeressen bewonder je?
Lara: PJ Harvey, vooral met haar geel kleedje. Florence and The Machines. Jazz-zangeres Melanie De Basio, eigenlijk de Belgische Billie Holiday. Bovendien kijk ik uit naar Charlotte Gainsbourg hier op het festival. De productie van haar album ‘5:55’ door het Franse duo Air boeit me. Ik ben benieuwd naar haar show. Zeg, en Nina Simone, vooral als ze Jacques Brel zingt. We kunnen niet om Brel heen. Wat een teksten! Wat een présence! Als je zijn songs op YouTube bekijkt, dan merk je de echtheid, de passie, de originaliteit… Hij behoort tot de groten der aarde.
Jullie hebben al uitgebreid getoerd, zelfs in het buitenland. Welk van jullie concerten blijft je het meest bij?
Lara: De eerste maal dat we op Dour speelden en de eerste keer dat we de AB uitverkochten in datzelfde jaar. Voorheen modderden we wat aan in jeugdhuizen.
Vertrouw ons enkele anekdotes toe.
Maarten: In het Rivierenhof, Antwerpen, ben ik eens mijn versterker vergeten op de parking. Het zweet brak me uit. Gelukkig stond die er nog.
Lara: Blijft me levendig bij, het moment dat we op Cactus een compliment kregen van Greg Dulli, frontman bij de Amerikaanse band Afghan Wigs.
Voor een tournee had ik op straat een koffer gevonden die ik dicht had geworpen. Er zat een cijferslot op waarvan ik de code natuurlijk niet wist. Toen zijn de jongens de kroeg ingegaan en heb ik tot een stuk in de nacht alle codes geprobeerd. Uiteindelijk moesten we hem opensnijden (lacht). Helaas word ik nooit minder chaotisch. Op de koop toe denk ik niet na voor ik iets doe.
Is het moeilijk toeren met mannen?
Lara: Dat valt best mee. Ik ben geen meisje meisje en zij zijn geen typische jongens. Je moet wel een beetje rekening houden met de ego’s.
Maarten: We zijn geen echte macho’s, behalve Lara dan (gelach).
Op welk eigen nummer ben je het meest content?
Maarten: Op “For the young ones” uit ons laatste album ‘Exhale’. Morgen kan dat gerust iets anders zijn.
Wat betreft onze eerste cd ‘Greetings & salutations’, daar ben ik ook heel tevreden over. Het is logisch dat we veel bijleerden met ons debuut. Thomas Hahn producete. Hij leerde me dat je bijvoorbeeld je versterker kan platleggen om een ander geluid te krijgen. Steve Rooke masterde de cd in de Abbey Road studio’s in Londen. Hij zat in het verleden achter de knoppen bij Wilco en Franz Ferdinand. Bovendien kreeg de man een Grammy voor het opfrissen van het volledige oeuvre van The Beatles.
Lara: Sorry maat, we moeten ons klaarmaken voor het concert. Graag tot een volgende maal.
Ik moet toegeven dat het de eerste maal is dat ik iemand een volledig gesprek in de ogen gekeken heb. Ik krijg nog een zoen. Eigenlijk had ik graag een drankje terug getrakteerd. Ik blijf verweesd achter en kijk naar de immense bloeduitstorting op mijn arm die indruk gemaakt heeft. Precies een landkaart. Ik neem me voor er een tattoo van te laten maken als aandenken. Hoewel ik de meeste afschuwelijk vind – zeker die bumpers boven de kont – wordt deze origineel.
Naast dit aandenken en interview laten Intergalactic Lovers vooral een muzikale tattoo achter.
Intergalactic Lovers
support: Mooneye
zaterdag 24 november, 20 uur
cc Zomerloos Gistel, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken., 059 27 98 71
toegang € 25 vvk / € 30 add
www.gistel.be
We waren al vol lof over ‘The White Days’, de vorige release van deze Frans-Zwitserse cold wave band, en waren dan ook zeer benieuwd naar hun nieuwste worp: ‘Lines & Parallels’. We kunnen nu al zeggen dat het wederom een geslaagd album is geworden. Een beetje kort met zijn dertig minuten. Zeven volwaardige songs en twee korte schetsen. Maar hetgeen we te horen krijgen in die dertig minuten is dan ook subliem. Voor mij is dit de cold wave plaat van 2017. De sfeer, de songs, de vocals, de inkleding… Alles klopt aan deze plaat. “Leuchtturm” heeft bv een heerlijke baslijn met emotieloze vocals en kille maar aantrekkelijke synths. “Audran” klinkt nog een stuk donkerder en troostelozer. Mensen die het zwaar hebben en radeloos zijn luisteren hier beter met mate naar. “Defeat” is eerder een mix tussen dark en cold wave. Ondanks dat alles vrij eenvoudig in elkaar steekt , lijkt het nummer een heleboel te vertellen. Met een mooie opbouw van de track. “Sway” is een samenwerking met Jeanne Lefebvre aka Rajna die hier de vocals voor haar rekening neemt. Het doet wat denken aan Marc Almond goes cold wave… Wederom een sterke track. Op “Extinguisher” krijgen we zowaar een dansbare track te horen. “The Weeping Willow” sluit het album af op een magistrale manier. Atmosferisch, melancholisch en mijmerend zingt Francois Ducarn hier terwijl de song zich naar het einde toe ontwikkelt als een Cure-track.
We kunnen maar één ding zeggen over dit album. Het is nog beter en sterker dan hun vorig. De liefhebbers van dit genre zullen het waarschijnlijk al kennen (het is al enkele maanden uit) maar voor de andere muziekliefhebbers kan ik alleen maar zeggen. Dit is kwaliteit en de rest is een kwestie van smaak.
Intergalactic Lovers ondenemen bij elke plaat een intense tour . Een kleine drie jaar zitten er tussen de tweede ‘Little heavy burdens’ en deze hier . Intergalactic Lovers rond Lara Chadraoui (Libanese roots) hebben een derde sterke, overtuigende plaat uit . Ze doen waar ze goed in zijn , charmant dromerige en fris aanstekelijke gitaarpoprock spelen, die ingetogen sfeervol (check “Talk! Talk!” maar eens) als broeierig rockend klinkt , “Between the lines” of met strijkers wordt toegevoegd, “My I” . Een Sophia wave horen we dan in “The river” .
Gil Norton van o.m. Pixies en Foo Fighters, stond in voor de productie . Een afwisseling van broeierige gevoeligheid , radiovriendelijkheid in groot en klein materiaal , krijgen we te horen.
Drie platen die verdomd allen even sterk zijn . Sjiek!
Intergalactic Lovers – Mysterieuze, melodieuze, intergalactische loverspop
Intergalactic Lovers
Ancienne Belgique
Brussel
2017-11-02
Elien De Cock
We kennen de Intergalactic Lovers al van in het prille begin. Ondertussen is het geen ‘hot news’ meer om te stellen dat de band steeds beter is geworden in het ontwikkelen van hun eigen, unieke sound. Met deze tournee gaan ze nog een stap verder in het ontdekken van hun ‘dark side’. Dit vinden we dan ook duidelijk terug in de geluidseffecten, de belichting, de presence van de band op het podium, kortom het totaalpakket.
De band opende de avond met een aantal nummers uit hun laatste nieuwe plaat, ‘Exhale’. Voor het merendeel van het publiek nog grotendeels ongekend terrein. “Let Go” mocht de spits afbijten en zette meteen de toon van de avond: mysterieuze pop. Terwijl Lara nog het podium aan het verkennen was werd “Between The Lines” al ingezet en kreeg het publiek de kans om wat op te warmen, al verliep dit nog wat stroef. Het was dan ook wachten op het publiek tot het alombekende “Shewolf” om zich wakker te schudden.
Het was dan ook een welkome afwisseling met het oudere werk. Nummers zoals ‘No regrets’, “Island”, “Great Evader” gaven het publiek duidelijk wat ze wilden, maar waren toch aangepast aan de ‘nieuwere stijl’. Zo kregen de nummers live een duidelijk hardere, volwassenere ondertoon. “My Eye” was het volgende nummer van de nieuwe cd. Een nummer dat gaat over dat we allemaal wel eens onzeker zijn, maar dat we tegen onszelf moeten zeggen: ‘we zijn mooi, we zijn goed, we kunnen het’. Toegegeven, het optreden was ook echt goed. Lara zong het nummer ook met volle overgave en zelfvertrouwen. Daarna volgenden nog enkele nieuwe nummers, meer van dat goeds.
Hoogtepunten van de avond waren: “No Shame”, “Rivers” en “Howl”. Lara was duidelijk in haar nopjes, wellicht met familie en vrienden dichtbij. Zo was Lara’s ‘Funky Time’ en ‘Poets wederom poets’ een luchtige afwisseling met de muziek.
Ook al was de cd voor de meeste mensen nog volledig nieuw, op het einde was het publiek duidelijk mee en kregen we tot tweemaal toe bisnummers te horen. Hoera!
Lee Anderson - Het voorprogramma van vanavond kunnen we omschrijven als een luchtige, eerste kennismaking met de band. Catchy pop rock nummers, nogal veel over de liefde (zeggen ze zelf) en zichzelf niet al te serieus nemend. De nummers zaten tekstueel tof in elkaar en nodigen alvast uit voor meerdere luisterbeurten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/intergalactic-lovers-2-11-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Non-Alignment Pact uit Nijmegen heeft na de release van hun uitstekende full album genaamd //// (uit 2016) nu een nieuwe single uit. Die heet “Modern Times” en is terug een mix van energieke post punk en darkwave. Het goede eraan is dat het nummer zowel met zijn voeten in het heden als in het verleden staat. De referenties zijn er aanwezig maar ze hebben wel degelijk een eigen vibe en geluid. Iets wat soms in dit genre wel eens ontbreekt. Liefhebbers van dit genre kunnen deze single dan ook met hun ogen toe aanschaffen. Ik kan er niets verkeerd over zeggen: een goede productie en een aantrekkelijke track. Meer dan vijf minuten lang maar het voelt aan als een drie minuten track. Als dit de voorbode van een nieuw album is dan zijn we zeker benieuwd naar wat zal komen.
Vier jaar terug wonnen twee jonge gasten , twee broers, Janus en Lennert Coorevits uit Desselgem de Humo’s Rock Rally , met een flinke hap electrorock . De EP intrigeerde met de single “The reeling’ een jaar later . Intussen werd gewerkt aan een full cd , die heel wat dansbare elementen samenbrengt van electropop , power, disco en dampende funk . De hyperkinesie van de twee op een podium injecteert de nummers .
We ervaren stadsgenoten Goose in het genre , en net als hen proberen ze een kleurrijke sound te creëren en krijgen we naast de kenmerkende synthpop , een boeiende toevoeging van blazers en een kinderkoor . Een aangenaam , groovy en sfeervol geheel. “Silver”, “Girls keep drinking” en verderop “Holy love” en de titelsong zorgen voor dansbare moves .
Jawel , de nummers zijn aanstekelijk , fris , dansbaar en werken verslavend in op het gemoed . “Remain in light” , knipoog naar Talking Heads, is er zo eentje van . Catchy materiaal horen we, een verdiende doorbraak wenkte. Sjeik!
In 2012 wist de jonge nobele onbekende Compact Disk Dummies van de broers Janus en Lennert Coorevits uit Desselgem, amper 19 en 17, de Humo’s rock rally met een dikke streep electropop te winnen . Na de EP verscheen onlangs het grote werk in het debuut ‘Silver Souls’. Een clubtour is het gevolg en eerder waren ze al te zien in de AB en in de Handelsbeurs. Vrijdag ll stonden ze in een zo goed als uitverkochte Kreun. Aan het vele ‘West-Vloams’ te horen moest dit een thuismatch worden. Tja, Desselgem is amper een boogscheut van Kortrijk …
Het duo spreekt een breed publiek aan , van de schoolgaande jeugd, de jeugdbeweging, de jonge koppeltjes tot een ouder publiek. Ze brachten iedereen in vervoering en aan het dansen . Mooi zoiets!
Vanaf de eerste beats werd het duidelijk dat dit een dansparty werd. Janus was begeesterend bezig op de elektronica en Lennert stal de show op het podium en zelfs tussen het publiek. Hun muziek is zo meeslepend dat je niet kan blijven stilstaan. Lennert gaf het grote voorbeeld. Zijn moves zijn superieur, sexy en ongemeen uitnodigend. Op en af het podium, zowel met micro als met gitaar, zijn voor de spring in ‘t veld geen probleem. Hij krijgt iedereen meteen mee op de electrodance van “Silver” en “What you want” . Hun versie van “Let is happen” van Tame Impala klinkt super maar vooral Prince’s “Controversy” is blijkbaar op zijn lijf geschreven. Een ware Vlaamse Purperen ( vanavond traditioneel in het rood) hoogheid is in de maak. Wat een charisma en lichaamsbeheersing heeft die Lennert toch. Zanger, entertainer en multi-instrumentalist. Gitaar, synthesizer, percussie , hij kan het allemaal precies zoals Prince zaliger.
Het dansfeest gaat na een uur naar een hoogtepunt met die eerste single “The Reeling”. Iedereen danst, klapt, springt … komt gek. De Kreun wordt een broeierige, dampende, zwetende discotheek. Na de afsluiters “Feers” en “Remain in light” moet iedereen bekomen van de voorbijgetrokken donderende danswolk. Een drankje en de frisse buitenlucht zijn een dankbaar geschenk.
Het duo is sterk bezig . Prachtsingles, optredens vol overgave en een overtuigend debuut tekenen voor een mooie toekomst . Grootse band!
De CDD had als support een trio uit Gent mee Blow, geen zanger of gitarist , maar een drummer en twee saxofonisten. Bezwerende , ritmische saxen met een drummer die het tempo dicteren.
We meenden bekende begintunes als van Dire Straits (“My latest trick”) en Madness (“One step beyond” en “Nightboat to Cairo”) te herkennen. Toch iets bijzonders in dat halfuurtje om net de aandacht te behouden …
Dank aan Ann – Luminous Dash voor pics homepag
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Prince, Justin Timberlake, Michael Jackson, James Brown en Lennert Coorevits van Compact Disk Dummies. De laatste degene hoort niet in het rijtje thuis ? Allerminst : de blonde van de broers Coorevits heeft net zoals de eerder vernoemde grootmeesters een snedige en sexy combi in zijn lijf. Hij zingt, en, wat een plezier om naar te kijken, hij kan dansen.
Na de succesvolle doortocht op de Humo’s Rock Rally in 2012 en de EP ‘Mess with us’ 2013 was het een dikke drie jaar wachten op het debuutalbum ‘Silver Souls’. De nummers van deze plaat ademen de electrosound van hun eerste voetstappen tijdens de Rock Rally uit. Er wordt echter ook plaats vrijgemaakt voor een ambachtelijk warm geluid, incluis blazers en een koor.
Is het een thuismatch in de Handelsbeurs of is het publiek gewoon blij ? Duidelijk : bij de opkomst van de broers Lennert en Janus, strak in het circuspak zoals de speelgoedfiguurtjes op de hoes van het album, is het enthousiasme groots. Bij de toegankelijke beats van “Silver” als opener en “What you want” wordt duidelijk dat gillende meisjes de golden circle bevolken. Bij iedere stap van de zanger dichter bij de rand van het podium gaan de decibels de hoogte in en start het dansapparaat van de zanger op : een lichtvoetige meringue, springen ofwel gewoon keihard beuken terwijl hij helder blijft zingen. “Mess with us” en “Monster” gaan op hetzelfde elan verder : de muziek is spontaan, lichtvoetig en Janus Coorevits brengt goedlachs een zeer cleane sound voort. Bij “Holy Love” en de Tame Impala-cover “Let it happen” gaat de verwarming ietsje de hoogte in met het opgetrommelde blazerskwartet, wat zorgt voor instant herfstelijke gezelligheid en soul.
Echt interessant en een beetje vuil wordt het zo ergens tussen “True Colours” en “Girls keep drinking” . Dan daagt het dat de zanger niet gaat stoppen met dansen en dat zijn gitaarspel slick en sexy is. Een flard “Controversy” van Prince, en daar is het aha-moment : Vlaanderen heeft met Compact Disk Dummies simpelweg zijn eigen electro mini Princeversie. Hij geeft met zijn charisma dat onvergetelijk extraatje aan het optreden.
Het afsluitingstrio “The Reeling”, “Feers” en “Remain in light” zijn perfecte binnenkoppers, de zanger gaat met zijn gitaar nog even het publiek en de dankbaarheid van de broers is hartverwarmend en sprankelend.
Dank aan Ann – Luminous Dash voor pics homepag
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs)
Nederlands 
Français 
