Green Milk From The Planet Orange - Avontuurlijke mix van postrock en psychedelica
Zelden een concertavond meegemaakt waarbij de twee groepen zo goed bij elkaar aansloten. Twee avontuurlijk ingestelde trio's waarin de gitarist de dans mocht leiden en zowel de bassist als de drummer telkens een even prominente rol opeisten. Het werd een avond vol niet voor de hand liggende muziek die helemaal niet van deze tijd leek, maar door het publiek gul werd ontvangen.
Muziek waarvan je je afvroeg: waar maken ze die nog? Zowaar in Oostende, zo bleek. Soy Fish, zo heette de band met Haroun Minhas aan het roer. Een gitarist die, wars van alle hypes, zijn eigen koers voer. Zijn avontuurlijke gitaarspel kronkelde zich een weg door het schemergebied van jazz, experimentele rock, psychedelica en progrock waarbij ik meende invloeden van Jimi Hendrix te horen en ook John McLaughlin even in gedachten kwam.
Ik kon niet altijd volgen maar dat zal wellicht de bedoeling geweest zijn. Dat onvoorspelbare maakte het net zo mooi. Een volledig instrumentale trip, die één keer werd onderbroken door een soort monoloog die Minhas via zijn smartphone activeerde.
Dit had zwaar op de hand kunnen zijn, maar dat was het helemaal niet, mede door de twee al even intrigerende muzikanten naast hem. De pulserende bas van de bijzonder expressieve David Colameo en de bruisende drums van Louis Feys (zoon van Serge) zorgden ervoor dat alles licht verteerbaar en appetijtelijk bleef.
En dan waren er nog die Engelstalige bindteksten van Haroun Minhas, die hij af en toe wat opvrolijkte met een kwinkslag in het Oostends.
Kortom, een smaakvolle set waarbij ik Soy Fish die paar misstappen richting temerige jazzrock graag vergeef.
Groen en oranje zijn onverwacht wel heel actuele kleuren geworden. Gelukkig had Green Milk From The Planet Orange (GMFTPO) daar niets mee van doen en liet het trio uit Tokio ons zelfs even de dagelijkse realiteit vergeten.
GMFTPO tourt momenteel door Europa; dit was hun vierde van 27 shows, ter gelegenheid van hun 25-jarig bestaan. Hoewel dat laatste niet helemaal klopt.
De band werd 25 jaar geleden opgericht maar kapte ermee in 2008 om in 2016, met een nieuwe bassist, een comeback te forceren. GMFTPO noemt zichzelf een progrockband – ‘progressive rock never dies’, is de lijfspreuk van zanger-gitarist dead k - maar veel progrock heb ik niet gehoord. Het is maar hoe je het bekijkt natuurlijk.
Ik zou hun muziek eerder omschrijven als een avontuurlijke mix van postrock en psychedelica. Het was een mooi zicht: met zijn drieën zittend rond een denkbeeldig kampvuur. Althans voor wie vooraan stond, de mensen achteraan zullen daar wellicht een andere mening over hebben. Slechts een enkele keer verwaardigden ze zich om recht te staan, waarbij dead k dan ook meteen boven op zijn stoel klom.
Maar uiteindelijk ging het hem om de muziek en die mocht er verdomd wezen. Het lange openingsnummer ontvouwde zich vanuit een knap geboetseerde soundscape waarna het langzaam en bijna onopvallend in crescendo ging. Het had een hypnotiserend effect, maar dat werd plots bruusk onderbroken door de zang van dead k waarmee hij leek te solliciteren bij een hardcoreband. Die zang vormde niet echt een meerwaarde, tenzij de teksten relevant waren natuurlijk, maar daar heb ik geen fluit van verstaan. Nu bleef de zang vrij beperkt terwijl het instrumentaal voortdurend vingers en duimen aflikken was.
Hoewel het zeer zeker drie topmuzikanten waren, lieten ze zich niet betrappen op het etaleren van hun technische virtuositeit en gaven ze steeds voorrang aan de emotionele impact. De impulsieve gitaar van dead k baande zich een weg door de meest prachtige melodieën. Al even opmerkelijk was de solide en melodieuze bas van Damo, die soms leek te gaan zweven, balancerend op zijn stoel met zijn benen in de lucht. En dan had ik het niet eens over A (hoe kort kan een naam zijn?), de baarlijke snelheidsduivel achter het drumstel.
Deze unieke combinatie van drie muzikanten met elk een eigen, erg uitgesproken visie leverde pure schoonheid op. Na het bijzonder mooie "Tragedy Underground", de nieuwe, 22 minuten durende single maakte GMFTPO er ietwat onverwacht een einde aan.
Wat mij betreft had dit gerust nog een tijdje mogen doorgaan.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Zwangere Guy – Vlammen zonder Vuur!
Gorik Van Oudheusden aka Zwangere Guy stond voor zijn grootste zaalopdracht in zijn thuisstad Brussel, en het was meteen volledig uitverkocht.
Voor Zwangere Guy ‘Papa ZG’ was dit een droomshow: hij groeide op in de wijk Ganshoren, op nog geen 800 meter van de Heizel waar de Arena staat. ‘Wie is Guy’, zijn eerste album uit 2019, evolueerde naar de persoon zelve ‘Wie is Guy echt? … Ruig, getekend, breekbaar, dankbaar,… Die symboliek kwam duidelijk naar voren en gaf het concert extra emotionele lading.
Zwangere Guy bracht niet alleen bruut geweld en rauwe energie, maar ook veel kwetsbaarheid. Hij sprak open over zijn verleden, zijn verslaving, verlies en hoe hij dankzij zijn familie en omgeving een nieuw leven vond. Dat raakte velen in de zaal.
Tijdens nummers als “Beter leven” en “Gorik pt 2” voelde je de zaal meeleven — teksten over pijn, verlossing en hoop klonken zwaar, maar brachten troost. Er viel een onverwachte stilte over de zaal — niet omdat het publiek afwachtte, maar omdat iedereen luisterde. Echt luisterde. Je hoorde de emotie in zijn stem, die net niet brak maar wel zwaarder klonk.
De arena werd kleiner, intiemer, alsof hij niet voor 15.000 man stond maar voor een kleine kring van mensen die hij in vertrouwen nam. Hij bedankte expliciet zijn moeder, dochter en zus die in de zaal aanwezig was. Het gaf de show iets heel integers, broos, breekbaar en menselijks.
Tegelijk was er de rauwe kracht: nummers als “Frontal”, “RAF”, “Guttergang” gaven het concert die typische Zwangere Guy-intensiteit, met moshpits, blote bast en elektronische beats.
Het publiek ging volledig mee: de zaal kolkte, de energie was hard en intens alsof je op een festival stond, maar dan binnen in een arena. Zwangere Guy, live begeleid door Umi Defoort en PJ Seaux, het blijkt een gouden trio te zijn … én natuurlijk aan vrienden geen gebrek, STIKSTOF is nooit ver weg bij Zwangere Guy en een potje kickboks met Krikke94 zorgde voor een waar (boks)gala.
Zwangere Guy maakte een evolutie, van moeilijke jeugd, verslaving en chaos, naar stabiliteit, reflectie en dankbaarheid. Hij sprak open over zijn worstelingen, maar ook over hoop en groei: “Ik ben honderd keer gevallen voor ik recht stond”.
Het contrast — vroeger en nu — gaf het concert veel emo en kracht. Ook een portie maatschappijkritiek was nooit veraf . De man is een waar vredesapostel geworden!
Het was niet enkel show, maar ook een eerbetoon en een soort van ‘thuiskomen’. Ja, er werd geschiedenis geschreven, en hij wou dat we warm , knus tegenover elkaar zijn.
Natuurlijk, een warm hart voor iemand die het wel gelukt is om uit de miserie te geraken met een groot besef dat vele anderen niet deze uitkomst hebben. Waar het onkruid ongehinderd verder groeit uit de tegels, voor hen moet Zwangere Guy een voorbeeld zijn.
Het concert van Zwangere Guy in de ING Arena was geen louter feest of spektakel maar eerder een levensverhaal – rauw, eerlijk, emotioneel. Het was alsof je getuige was van zijn transformatie: van jongen uit de Brusselse blokken tot man die zijn demonen overwon, dankbaar en vastberaden. Het was een krachtige, intense, oprechte en memorabele show.
Zwangere Guy bewees dat hij niet alleen een straatrapper is, maar ook een verteller van zijn eigen waarheid, met genoeg emotie en energie om een arena te vullen én te raken. Een rasartiest die rappen een andere dimensie heeft gegeven, een goochelaar met rake woorden die rechttrekken wat scheef is gegroeid. Een verlosser, een vredesduif, -apostel.
Een persoonlijke reis die iedereen meesleept!
In maart 2026 terug te zien in Vorst Nationaal, Brussel en op de zomerfestivals. Wees erbij!
Eerdere live 2025 Zwangere Guy – try-out – Vredesduif met een missie en een solidaire boodschap
Organisatie: Live Nation ism Busker+ All Things Live Belgium
‘Resuwrecked’ is het tweede album van de in Roeselare residerende band. Intussen is er heel wat gebeurd. Eerst moesten ze hun bassist vervangen en recenter hun drummer. Intussen zijn ze op elkaar ingespeeld en zijn ze de wisselingen goed te boven gekomen.
De titel is trouwens een samenvoeging van ‘resurection (herrijzenis)’ en ‘wrecked (afbraak)’; een gevoel dat ze overgehouden hebben na de interne wissels. De opnames van dit album dateren van 2023 en werd opgenomen in Gent. Lukas Grymonprez (Parts of Culture) nam de productie en de mix voor zijn rekening.
Het album opent met “Fool”, een catchy nummer dat qua stijl wat in het verlengde ligt van “What Goes Around”. Dat laatste was de tweede single uit het album en staat hier na “Fool”. Twee catchy en snedige songs om te openen. We zijn goed vertrokken.
“Air” begint met een gitaarintro en een synth. Het is een traditionele ballad met de mooie, zachte zang van Sharon Braye. Het moet gezegd worden dat ze verder is ontwikkeld als zangeres sedert hun debuut. Luister maar naar “S.O.S.” (met een mooi kontrast tussen de man- en vrouwenstem) of “The Edge”. “Final Fantasy” is een korte en, naar hun normen, een nijdige song. Echt een leuk nummer dat goed opgebouwd is. “Alive” is een song dat live ook wel kan rocken vermoed ik. Op “Ashes of the Past” horen we een band en zangeres in vorm. Een fijn nummertje.
Afsluiter “The Edge” is een nummer dat wat aanleunt tegen de progressieve rock. Het is een nummer dat veel variatie bevat. De bridge vind ik geweldig en heeft wat Oosterse invloeden. Voor mij blijft dit een toptrack.
Het album klinkt heel goed. De songs zitten goed in elkaar. Sharon zingt bij momenten de pannen van het dak. De synths en keys zorgen meestal voor de catchy elementen. De drums, bas en drums zijn de solide fundering van de songs. Een heel geslaagd album.
Rock/Wave/Indie
Resuwrecked
Subatomic Strangers
Zwangere Guy – try-out – Vredesduif met een missie en een solidaire boodschap
Een van de Belgisch Brusselse fenomenen is Zwangere Guy zondermeer. Het bewogen leven, de rauwheid, het vloeken en stampen is nu meer omgebogen in indringende, gevoelige maatschappijkritiek en boosheid. Een vredesduif met een missie van ‘ Wie is Guy’ naar ‘Dit is Guy’! Potverdoemme!
Zwangere Guy, de dertig voorbij intussen, is het alterego van de Brusselse Gorik Van Oudheusden, die voor de opstart van z’n solocarrière, ruim vijf jaar terug , reeds hiphopbrokken maakte met het collectief Stikstof, samen met Jazz Brak. Beiden wierpen, aan een spervuur aan raps en dreigende sounds, een weerspiegeling van de Brusselse leefwereld en grauwheid in de schaal. Even kenmerkend waren die bezwerende, groovy, opwindende als lome, spaarzame, dreigende beats.
We horen het dus onmiskenbaar in de eigen ZG sound, die heel veel van zich afpraat, afbijt, aframmelt van wat hij allemaal in z’n levensrelaas heeft tegengekomen zowel in de Brusselse grootstad als in het familiare thuismilieu.
Een bewogen leven alvast, met gebalde vuist, de (g)rauwheid van de stad, de boosheid richting overheid en zijn strijd met verslavingen horen we telkens terug. In die vijf jaar van ‘Wie is Guy’, ‘Brutaal’ naar ‘Dit is Guy’ klinkt het nu gevoeliger, is het nu meer gericht naar zichzelf en de zin van het leven gravende ziel; hij is een vredesduif met een missie die mensen aan de zelfkant en probleemjongeren opnieuw kansen wil bieden, perspectieven in hun droom en werkelijkheid geven. Durven in gesprek gaan, spreken met de mensen, oog- en verbaal contact, wat doet de muziek met jou, het kleine in jou laten groot worden, … Een warm hart toebedelen aan iedereen staat hoog in het vaandel. En hij observeert verder, de blik op de wereld, het extremisme en de huidige politiek, die hem verdomd pijn, verdriet doet, én die allen een harde schop onder de kont verdienen. Dat horen we allemaal in een overtuigende stijl van uniek Brussels-Frans rollende raps. Hij kan ongelofelijk met woorden overweg, in dat eigen unieke Vlaams , de eigen ZG logica. Een putain Arno in rap-jas … ‘Dit is Guy’, energiek, vitaal, solidair, verbonden, spontaan, het hart op de juiste plaats, potgodverdoemme …
Hij is nu van de drank en drugs af en is veel kilo’s kwijt. Bovendien is hij trots op én dolgelukkig met dochtertje Zaza. Er is minder haat, en de liefde voor zijn familie blijft altijd heilig. Muzikaal meer zalvende sounds, minder gebeuk, een lager tempo , maar nog even boeiend, pakkend, indringend, intrigerend. Hij blijft volledig zichzelf, eerlijk, geloofwaardig van zich afbijten, hij rapt, zingt in de juiste drive en met het nodige spelplezier. Hij is dé man met een missie, het lichtpunt in de tunnel. Hij slaagt erin zijn publiek moeiteloos mee te slepen, op te zwepen, op te zuigen, te doen pogoën én te ontroeren, op te peppen. Het siert ‘em.
Zwangere Guy is groots geworden in die jaren. De kleine clubs lijkt hij ontgroeid, voorheen was de AB zelfs verschillende keren na elkaar uitverkocht, en hij moet nu zelfs met de nieuwe cd uitkijken naar de grote zalen als de ING Arena, maar blijft met beide voeten op de grond om dicht bij ZIJN publiek te zijn om zijn boodschap van kritiek en hoop door te geven.
Vanavond kon hij ons innemend warm omarmen, met z’n getatoeëerde lijf, met twee try-out concerten in de 4ad. Zijn West-Vlaamse vrienden (o.m. Brihang hier vanavond aanwezig) en Oostendse vrienden, de organisatie én wijzelf, het zijn allemaal lieve mensen, die het goed blijven menen. We krijgen allemaal dat goede, warme hart toebedeeld. Onszelf niet verliezen, kritisch zijn, er zijn voor de medemens en breder opkomen voor een warmere maatschappij.
Ze zijn met drie op het podium , waarbij de slepende synthsounds, spitsvondig uitgekiend, de spaarzame elektronische percussie, de drumbeats, de veelomvattende rapzang ondersteunen. In de beginfase worden we er, zachtmoedig-grimmig, op meebewogen met de nieuwe “DM5”, “Lege fles” en “Monkeymind”. Extraverter weerklinkt het met de ietwat forsere beats op de gekendere (reeds oudere) “1 uit de 1000”, “Beter leven” en “Gorik pt 1”, doorbraaknummer van z’n solocarrière . Muzikaal zijn er de intrigerende pianoloops, de dreigende grooves, de raps, verder die bepalende sfeer, de act; het weerspiegelt de toon, de ziel, de weerbarstigheid, de dynamiek.
We gaan naar een deel twee van de set , met “Gorik pt II”, de huidige single , “Leven beter” en “Soms vraag ik me af”; de spaarzame, sobere sounds, loops, beats versus de blik op zichzelf en de wereld, de zelfontplooiing moeten ons sterker, weerbaar maken.
Het publiek draagt z’n idool op die manier bijna letterlijk op handen, hij is zelfs in z’n publiek te vinden, in een cirkel rond hem, met op zich gericht de smartphonelichtjes. Het geeft de sound, de act en het geheel nog meer zeggingskracht.
Het tempo wordt dan ook opgedreven naar een closing final in een set van een kleine twee uur. “Loin d’ici” dweept het publiek op, is een sneert aan de politiek, en die middelvinger wordt ons verder om de oren geslingerd op “Boksring” , “Vecht voor de papieren” en “Guttergang”. Het klinkt opwindend, heftiger en allerhande bijkomende geluidjes werken meeslepend, adrenalized. “Rien à foutre (RAF), “Papucho”, “Vous êtes zot” waren dan ook de juiste smaakmakers om zinderend de set te besluiten. Er waren een paar kinderen mee en samen met ZS werden zij, leuk-losweg, op handen gedragen want zij zijn de toekomst van onze maatschappij waar wij het goed moeten hebben.
Een boodschap die hij ons meedraagt, die getuigt van samenhorigheid, solidariteit, aangenaam amicaal van zich afbijtend, vingerwijzend, omarmend.
Een overtuigend sterke set van deze Brusselse rapper, die Brussel, België en de wereld als één close geheel bij zich wil houden … Klaar om elke club, groot of klein, met die solidaire boodschap te overweldigen! De ING Arena is gewaarschuwd!
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Faith and the Muse was in de jaren ’90 één van de betere Amerikaanse bands in postpunk (en gothic rock). De band verkocht ook in Europa flink wat albums en kwam regelmatig op tournee en werd in Vlaanderen op handen gedragen. Ze speelden vaak, onder meer in The Steeple, de Twieoo en de Vooruit. Daarvoor zaten William Faith en Monica Richards (die we dan als ‘the muse’ mogen bestempelen) elk in een andere band. Nu de activiteiten bij Faith and the Muse op een laag pitje staan, pikt Monica Richards de draad op van Strange Boutique, haar pre-Faith and the Muse-band.
Het is niet enkel dat Fait hand the Muse op een laag pitje brandt dat meespeelt. Er is ook het overlijden van de originele Strange Boutique-gitarist. Fred Smith overleed in 2017. Als herdenking na zijn overlijden kwam de band in 2019 samen om ‘oude’ nummers te brengen. Smith werd daarbij vervangen door Dennis Kane, één van zijn poulains. Dat beviel de band zo dat er daarna nog meer Strange Boutique-concerten met Dennis Kane volgden. En nu is er dus ‘Let The Lonely Heart Sing’, een album met nieuw studiomateriaal. Het eerste in meer dan 30 jaar.
Voor de fans van het eerste uur zal het meteen duidelijk zijn dat ‘Let The Lonely Heart Sing’ een andere versie is van de band. Niet enkel is er een nieuwe gitarist, de overige bandleden zijn intussen ook een stuk ouder geworden. Tegelijk klinkt deze sound heel vertrouwd, ondanks de verschillen. Waarschijnlijk heeft Monica Richards bewust of onbewust wat kennis en ervaring uit haar Faith and the Muse-periode meegenomen in de nieuwe composities en lyrics.
Op deze nieuwe release horen we een fris postpunk-geluid met echo’s van This Mortal Coil, Cocteau Twins en Dead Can Dance. Er hangt – voor mij – ook een sluier van de jaren ’90 over het geluid en de songstructuren. Of dit nu een volbloed Strange Boutique-album is, dat laat ik aan de puristen, maar voor mij is dit een heel aangename comeback. Mysterieus en meeslepend. Donker in melodie en lyrics.
Mijn favoriete nummers op ‘Let The Lonely Heart Sing’ zijn “Twelve Chimes”, “Under Surface” en “Whistle, And I Will Come To You”. “Jet Stream” vind je enkel op de vinylversie van het album. Het is een heel degelijk nummer, maar misschien niet onmisbaar voor wie geen platenspeler meer in huis heeft.
In de Verenigde Staten zijn voor Strange Boutique alweer een paar optredens gepland. Hopelijk kunnen we deze fijne postpunkband ook in ons land eens op een podium zien.
https://strangeboutique.bandcamp.com/album/let-the-lonely-heart-sing
IV and The Strange Band - Spookachtige southern roots en authentieke country
Veel informatie over de eerste groep, Kit & Caboodle, kon ik niet vinden. De groepsleden zouden uit Gent en het Henegouwse Flobecq (Vloesberg) komen terwijl de zanger, zo te horen, duidelijk ook West-Vlaamse roots had. Enig speurwerk leerde me dat ik die zanger, Steven De Poorter, al eerder in de 4AD gezien moet hebben met Firefang, ooit een veelbelovend Gents garage-grungebandje.
Met Kit & Caboodle heeft hij het roer wel heel drastisch omgegooid. Het elektrisch geweld heeft plaats moeten ruimen voor Appalachian folk en daar kan ik als liefhebber van dit soort stokoude muziek moeilijk rouwig om zijn.
Kit & Caboodle is een viertal met naast de gitaar en banjo van Steven viool, wasbord en contrabas, dat voor de gelegenheid werd aangevuld met een extra gitaar. Samen brachten ze een geweldige set vol stomende, opwindende hillbilly music met als blikvangers de melancholische viool van Florien Vandecasteele en de doorleefde en af en toe van vibrato voorziene stem van De Poorter.
Een charismatische frontman trouwens, die ons tussen de nummers verblijdde met zwartgallige humor. Zo wist hij ons te vertellen dat zijn ouders typische West-Vlamingen waren die gans hun leven ruzie maakten tot er één stierf waarna ze elkaar misten.
De meeste nummers waren eigen werk zoals "Get it all back" dat voortgestuwd werd door het aalvlugge getokkel op de banjo. Daarnaast werden ook enkele traditionals vanonder de mottenballen gehaald: "900 miles" en als afsluiter het sublieme "Shady grove" dat ik ken van Doc Watson.
Schitterend slot van een schitterende set en ik was duidelijk niet alleen met die mening, gezien de stormloop naar de merchandise stand.
Wanneer ik Hank Williams hoor, veer ik nog steeds recht. Het werk van de op 29-jarige leeftijd op nieuwjaarsnacht 1953, in nooit geheel opgehelderde omstandigheden overleden ‘happy rovin' cowboy’ spreekt nog steeds tot de verbeelding. Daarna ontvouwde zich een ware Williams dynastie waar ik me echter nooit mee heb beziggehouden. Tot in 2022 Hank Williams Jr., een ergerlijke redneck trouwens en een levende tegenstelling tot de erfenis van zijn vader, me wist te verrassen met een heuse bluesplaat in Fat Possum stijl, ‘Rich white honky blues’. En nu kwam Coleman Williams mijn pad kruisen: achterkleinkind van Hank Sr. en zoon van de, in tegenstelling tot zijn vader, wel uit het juiste hout gesneden Hank Williams III.
Het laatste wat Coleman Williams wil is teren op de erfenis van zijn overgrootvader. Hij laat zich dan ook gewoon IV (and The Strange Band) noemen en op een Hank Williams cover zal je hem nooit betrappen, hoewel hij al diens songs perfect zou kunnen spelen.
Met wat vertraging (fileleed) verscheen het nonchalant lijkende gezelschap op het podium. Naast het vele haar en de cowboyhoeden viel me meteen op dat de band zonder setlist speelde, altijd een goed teken. Het maakt het er voor mij niet makkelijker op, maar het bewijst dat de groep toch wat op de teller heeft staan.
Coleman bleek een onstuitbare spraakwaterval die zijn woorden mitraillette gewijs de zaal in vuurde. Soms moeilijk te verstaan, maar het zingen ging hem heel wat beter af. Zijn vreemde, nasale stem die niet zelden versierd werd met een lichte vibrato had een mysterieuze aantrekkingskracht. Getogen en geboren in Nashville vond hij zijn inspiratie in zowel de underground van die stad als in het traditionele Nashville. Enerzijds bracht hij beklijvende en spookachtige southern roots om ons enkele tellen later een countrysong van de zuiverste soort voor onze voeten te gooien. Een voorbeeld van dat laatste was de schitterende uitvoering van "Why I'm walking" van Loretta Lynn dat vorig jaar op plaat gecoverd werd door Jimmie Dale Gilmore en Dave Alvin. Een andere mooie cover was "Nashville wimmin'" van Waylon Jennings, hoewel er iets vreemds gebeurde tijdens dat nummer. De song was nog maar net begonnen of Coleman verdween na enig overleg met zijn gitarist van het podium waarna de band wat ging jammen. Eerst dacht ik nog dat hij een plasje was gaan maken maar hij bleef maar weg zitten. Net toen de groep in slaap leek te dommelen kwam hij terug en werd de song glorieus hernomen. Dit was ongetwijfeld de langste versie ooit van "Nashville wimmin'". Bleek dat hij gewoon een snaar was gaan vervangen maar waarom dat zo lang moest duren blijft een raadsel. Gelukkig was dit de enige smet op een behoorlijk lang optreden.
Coleman Hawkins staat erom bekend ook een voorliefde voor het steviger werk te hebben. Zo durft hij al eens de Melvins te coveren. Deze avond koos hij voor "Sailin' on" van Bad Brains, waar hij een rasechte countrysong uit toverde. Zelf heeft hij ook enkele hardere nummers geschreven die op zijn eerste plaat ‘Southern circus’ te vinden zijn. Daaruit koos hij onder meer "Son of sin", zonder meer een hoogtepunt en meteen ook het signaal voor de gitarist en de bassist om wat te gaan dollen waarbij ze elkaars snaren probeerden te saboteren.
En het werd nog beter... Zijn beste songs had hij duidelijk opgespaard voor de finale. Eerst "Hang dog", titeltrack van zijn tweede en tevens laatste plaat, waarin hij het had over zijn hond, kort daarna gevolgd door het superieure "If the creek don't rise" waarin hij zijn eigen stempel legde op de erfenis van zijn overgrootvader. Een mooiere afsluiter kon ik me niet wensen, toch breide de overigens uitstekende Strange Band (gitaar, bas, drums en pedal steel) er nog een totaal overbodige instrumental aan. Toch was het mooi geweest, heel mooi.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
We waren al ferm onder de indruk van hun eerste single “The Edge” uit hun te verschijnen nieuwe album. Over hun tweede single “What Goes Around” zijn we minstens even enthousiast. Ook dit nummer zit muzikaal heel goed in elkaar en heeft de nodige elementen om het boeiend te houden na enkele beluisteringen. Bovendien zingt Sharon Braye bij momenten de pannen van het dak.
De intro begint met opvallende synths. Daarna komt de rest erbij en heeft de song een consistente sound meegekregen.
Elk instrument staat op zijn plaats. Het nummer is catchy en klinkt volwassen. Meer kan ik er niet over zeggen dan dat je hem zeker eens moet checken. Super liedje!
What Goes Around
Het is een hele tijd stil geweest rond de band toen hun drummer Arne ermee stopte. Na ruim zeven maanden vonden ze met Mathijs Vrielynck een nieuwe gedreven drummer. Daarna is men begonnen met te werken aan nieuw materiaal die moet dienen voor de opvolger van hun debuut ‘Special Satellite’.
“The Edge” is het eerste steentje, sedert een hele tijd, dat ze naar ons toe werpen. En wat voor eentje. Zoals in al vorige songs horen we een mengeling en invloeden van rock, prog, pop etc. De productie en de opbouw van de song is een heel sterk punt van dit nummer. Een stap vooruit.
Er zit heel veel lekkers in om naar te luisteren: het Oosters klinkend gitaarspel van Nicolas Vermeersch in de bridge met daarbij dan het Ophra Haza-achtig gezang van Sharon Braye. Voor die bridge klinkt het nummer sfeervol en haast dromerig. Na die bridge wordt er opgebouwd naar een climax toe. Er zit in de zang ook een samenspel tussen de lichtjes naar rock en metal neigende gastzanger Maestro (Brent Maes) en de zachtere zang van Sharon. Dat zorgt een mooi contrast. De song wordt opengetrokken na die bridge en voert ons naar het einde toe. De song wordt een beetje zoals een ‘prog’- nummer opgebouwd zonder dat het zwaar op de hand klinkt. Een heel mooie en sterke song. Hun sterkste tot nu toe.
De video is van de hand van bassist Jonas Vanelstlande en werd in eigen beheer gemaakt. Ook dit is heel professioneel gemaakt. “The Edge” kan je ontdekken op de hieronder volgende links:
The Edge (Official Music Video) - Subatomic Strangers (feat. Maestro)
https://open.spotify.com/track/3KgEGeNuqI5TWRxIHN1WyP?si=a48f4e1d068c4566
Even schrikken toch, een gitaar-noise band die zijn nieuwste album ‘Synthesizer’ doopt. Als dat maar goed komt. Dit is immers een band die wel open staat voor een experimentje, getuige de vele remixen van hun songs die ze op de streaming platformen pleuren.
Maar een mens is snel gerustgesteld, het is maar een titel, van een abrupte koerswijziging is hier hoegenaamd geen sprake, hoewel APTBS wel degelijk dat synthesizer-ding in de sound opneemt en geregeld het geluid van de eighties opzoekt. Check “Fear of Transmission”, dat inzet als een soort Bauhaus meets DAF en dan overgaat in de vertrouwde noise-poel. Het aanstekelijke “You Got Me”, met een riffje die nogal naar DIIV lonkt, is nog zo een fijne uitstap buiten de comfortzone en afsluiter “Comfort Never Comes” graaft ergens in de schemerzone tussen The Cure en Joy Division.
Voor de rest mag de decibelmeter hier als vanouds over de limiet gaan met vertrouwde noise-uitspattingen in schuimbekkende tracks als “Disgust”, “Bad Idea” en “Have You Ever Been In Love”, dit is vintage APTBS met gitaren die door merg en been snijden.
‘Synthesizer’ is nog maar eens een bruisend en snedig album van een band die zichzelf blijft uitdagen zonder de eigen herkomst te verliezen.
Het lijkt erop dat Freakangel, de elektro-industrial rockband uit Estland, traag maar gestaag aan het opbouwen is naar een nieuw full album. Hun vorige single was het provocerende “Suicidal” en de nieuwe, “Death Bloom”, is opnieuw een schot in de roos.
Het recept van pompende beats en schurende gitaren is niet nieuw in het genre. Maar de singles van Freakangel doen meer dan passen in het genre-hokje, ze gaan ook ergens over. Bij “Suicidal” vorig jaar was het onderwerp heel duidelijk. Bij “Death Bloom” gaat het over vergankelijkheid. Het bloeien betekent voor de bloem ook dat het einde van het leven er zit aan te komen. Dat is een universeel thema dat al door heel wat dichters, filosofen en andere auteurs aangekaart werd. We suggeren hier nu niet dat de lyrics van Dmitry Darling meedingen naar de Nobelprijs voor Literatuur, maar Freankangel neemt de moeite om weg te blijven van de platgelopen paden en krijgt alleen al daarvoor applaus.
Voor de liefhebbers van het genre is er een EP-versie met nog een alternatieve mix van “Suicidal” en twee remixen van “Death Bloom”. Labelgenoten Miseria Ultra verbouwden de track tot een nog best aangename discotheek-stamper, terwijl Sugar Rody de track helemaal gedemonteerd heeft en met de voor hem interessantste samples een soort van totaal overbodige Crazy Frog-track in elkaar geknutseld heeft.
Voor “Death Bloom” circuleert op Youtube naast de officiële video voor de liefhebbers ook nog een uncensored video.
https://alfamatrix.bandcamp.com/album/death-bloom-extended-version-ep
Slechts een paar jaar nadat zijn eerste album als leider en componist, ‘In the Eyes of the Whale’ (Auand Records, 2020) uitkwam, voegt de jonge Italiaanse contrabassist Michelangelo Scandroglio een nieuw en cruciaal stuk toe aan zijn werk. “Met deze band en dit album,” zegt Scandroglio, ”probeerde ik mijn oude waarden te combineren met mijn meer recente interesses, en probeerde ik te begrijpen hoe muziekproductie kan passen in de innerlijke werking van improvisatie en compositie. Er is een kleine afwijking van mijn vorige album en van improvisatie als solomoment, evenals een afwijking van melodie - die niet langer het centrale punt is. Ik denk dat het belangrijkste kenmerk van deze nieuwe opname het zoeken naar een 'synthese' is, zoals ook blijkt uit de duur van de tracks: vergeleken met de meeste jazzstukken zijn ze ongewoon kort. Ik heb geprobeerd om 'microwerelden' te herscheppen, korte onafhankelijke momenten die dan samenkomen. Ook al lijken ze muzikaal ver van elkaar af te staan, in werkelijkheid bewegen ze zich naar een gemeenschappelijke bestemming.”
Bron: bandcamp: https://michelangeloscandroglio.bandcamp.com/album/gently-broken
Dat elke schakel even belangrijk is blijkt al uit het eerste pareltje “Extraction”, dat een breed spectrum biedt aan klanken en een structuur, die je verrast. Daarin slaagt Michelangelo Scandroglio dus met brio. Al die verschillende wendingen maken het net boeiend. Subliem hoe de band erin slaagt om nooit te chaotisch te klinken, en dus die zekere structuur aan te houden. Het is een plaat bol van ontdekkingen en voor wie niet vies is van wat avontuur. Een combinatie van virtuositeit, speelsheid en de zin om te improviseren,.
Op deze gevarieerde plaat hoor je een opzwepende, swingende als intieme, breekbare sound. Het overtuigt ons des te meer!
Extraction 02:15
Premonition 02:13
Deduction 02:05
Jazzneverdie 02:23
The Princess Of Breaking Shadows 02:24
Unespected Breakthrough 00:49
Danubio/lnsight 04:11
Addition 02:40
Deconstruction 02:56
Subtraction 02:04
You-er Than You 03:03
The Space Through The Process 02:35
Disruption 03:11
Joined Forces In Extended Spirits 03:05
A Place To Bury Strangers - Shoegaze in overdrive
Leuke timing, net één dag na het concert van de noise-pop pioniers The Jesus and Mary Chain konden we één hun volgelingen aan het werk zien. Na een intrigerende set van The Jesus & Mary Chain stelden we gisteren vast dat de Reid broertjes het nog wel degelijk in zich hebben, maar stiekem hadden we gehoopt op wat meer geknars, gepiep, feedback en distortion zoals die hoogtij vieren op het geweldige ‘Psychocandy’.
Wel, met de verzengende act van A Place To Bury Strangers hebben we op dat gebied meer dan ons deel gehad. APTBS speelde immers verschroeiend, de gitaar loeide, scheurde, bloedde en sneed door merg en been. Hier gingen alle wijzers hier wel vlotjes in het rood, alsof een decibelbegrenzer nooit bestaan heeft.
Van de experimenteerdrift en elektronica die in hun laatste EP-releases is geslopen, is er live weinig van te merken. De ziedende noise die ze op een podium creëren is nog even genadeloos en hardvochtig als 15 jaar geleden toen ze voor de eerste keer de clubzalen bestormden met hun bijtende cocktail van terreurgitaren, knarsende bassen en mokerdrums. Toch is dit geen gratuit lawaai, het trio heeft immers in al die jaren een indrukwekkende reeks songs bij mekaar geschreven die ook in snoeiharde omstandigheden moeiteloos overeind blijven.
In tegenstelling tot veel collega’s, wijzigt de setlist ook iedere avond waardoor de automatische piloot geen kans krijgt. Deze keer waren “Never Coming Back”, “Deadbeat” (inclusief surfgitaartje) en “In Your Heart” wederom geweldig. Het daverende schip leek wel even te kapseizen toen de band zich nog maar eens waagde aan één van hun stokpaardjes waar ze na al die tijd koppig blijven aan vast houden, meer bepaald de jungle-noise jam waarvoor ze zich halverwege de set midden in het publiek stortten. Dit hadden we hen al eens eerder zien doen, en weer dachten we hetzelfde, misschien wel een leuk en origineel idee, maar dit hoefde niet echt.
Eénmaal terug het podium gingen de noise-poppen alweer snel aan het dansen, en dan vooral met “I Lived My Life To Stand in the Shadow of Your Heart”, de klassieker die inmiddels is uitgegroeid tot dé apotheose van hun legendarische concerten. Wederom mondde de song uit in een bijtende poel van noise, feedback en distortion. Drums, bas en gitaar werden niet meer bespeeld maar gemolesteerd.
Iets anders hadden we dan ook niet verwacht. Dit was A Place To Bury Strangers zoals we hen altijd willen meemaken, loeiend hard, messcherp en meermaals over de rooie.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
The Black Angels - Een stevige portie psychedelische shoegaze
Het is ondertussen ook alweer van 2006 geleden dat The Black Angels de neus aan het venster staken met hun indrukwekkende debuutalbum ‘Passover’, een geslaagd huwelijk tussen shoegaze en psychedelica met echo’s van The Doors, The Velvet Underground, Black Rebel Motorcycle Club en zelfs Joy Division.
Op vandaag toeren ze met hun zesde plaat ‘Wilderness Of Mirrors’. Dat is wederom een sterk album geworden, eentje waarin ze nog steeds trouw blijven aan hun typische sound, steeds met een retro inslag, maar nergens oubollig. Het zijn geen hippies.
Met maar liefst 11 songs in de set was dat album goed vertegenwoordigd, misschien een beetje te goed, want ook een paar zwakkere broertjes daaruit werden bovengehaald. Doch we onthouden vooral hoogvliegers als “History Of The Future”, “Without A Trace” en “Empires Falling”, drie bloedzuigers die moeiteloos de concurrentie aankonden met de vertrouwde klassiekers. In die laatste categorie waren het toch alweer vooral de songs uit dat geweldige debuutalbum die het meest aan de ribben kleefden. De dreiging van “Manipulation”, de intensiteit van “Black Grease” en “Bloodhounds On My Trail” en natuurlijk de ultieme explosie van “Young Men Dead”.
Een ander hoogtepunt was een bezwerend “Mission District”, waarin onheil zat verscholen in de vorm van een moordlustige blues-ondertoon.
Met bij momenten drie gitaren in de aanslag zat er flink wat buskruit in de set. Met daarbovenop die kenmerkende scherpe vocals van frontman Alex Maas resulteerde dit in een bijzonder strak en fel concert. Afgezien van een paar zeldzame mindere songs behielden The Black Angels quasi heel de avond die constante intensiteit.
De begeestering die ze in 2006 al voor de dag konden leggen bleek dus nog steeds volop aanwezig.
Organisatie: Aéronef, Lille
Electro-industrial band Freakangel uit Estland had al een tijdje geen nieuw werk uitgebracht. Daar komt binnenkort verandering in met een nieuw album. Als voorafje is er deze “Suicidal”, een digitale single die je gratis mag downloaden van Bandcamp. Daar zie je ook meteen de uncensored versie van de videoclip, voor wie ook een plaatje bij het praatje wil.
Deze “Suicidal” is heeft een stompend ritme, stomende electro-industrial-synths en luide metal/noise-gitaren. Het is uiteraard vocalist D. Darling die alle aandacht naar zich toe trekt met zijn provocerende lyrics. Alles samen komt Freakangel op deze single uit bij het betere werk van shockrocker Marilyn Manson. Nu die steeds meer aantijgingen naar zijn hoofd krijgt, kan Freakangel netjes in het gat duiken.
https://alfamatrix.bandcamp.com/album/suicidal-break-the-cycle
Bruno Angelini (piano, composities), Régis Huby (viool, tenorviool, elektronica), Claude Tchamitchian (contrabas), Edward Perraud (drums, percussies) gaan grensverleggend te werk en trekken graag op avontuur in de jazz. Het debuut 'Instant Sharings’ (2014) en 'Open land' (2017) zijn reeds een mooi voorbeeld. Ook op 'Nearly Nothing, Almost Everything' gaan improvisatie en avontuur samen.
Het is een kunst om de sound traag op te bouwen naar een climax toe, zachtmoedig de geluidsmuur raken en die grens niet overschrijden.
We hebben hier een virtuoss gezelschap. Het is alsof je in een sprookjesachtige wereld ben terecht komt die de fantasie prikkelt. Bruno en zijn muzikanten gaan filmisch tekeer, het is een beeldrijke sound, die het midden houdt tussen het rust in de natuur, en het overweldigende van een winter- of zomer storm.
Die wisselende klankentapijtjes zijn uiterst genietbaar. De brede, uiteenlopende songs hebben een lange duurtijd van circa wel zeven minute. Er is een soort verhalenlijn van “part1,part2 en part 3”.
Bruno Angeliini Open land Quartet durft grenzen te verleggen , vindt zichzelf opnieuw steeds uit en laat ruimte voor improvisatie.
Bruno Angelini (Open Land Quartet)
Nearly nothing, almost everything
La Buissonne
https://www.youtube.com/watch?v=4NnDWQ2fJGo
Suicidal Angels - Horen, Zien en Aanraken!
Suicidal Angels + Cobracide
Is de Elpee niet een maatje te klein voor Suicidal Angels, een band die in de zomermaanden toch gewoon alle grote festivals speelt? Wel, het concert was razendsnel uitverkocht en het was lekker intiem. Het werd een beetje een concert in drie dimensies. Je kon de band niet alleen horen en zien, maar zelfs aanraken.
De support voor Suicidal Angels kwam van het Brugse vijftal Cobracide. De combinatie van thrash en death bestaat in veel variaties, maar deze jongelingen mengen die genres tot een heel aangename eigen blend. De band bestaat pas sinds vorig jaar en bracht reeds één single (“Trails Of Destruction”) één EP (‘Inner gression’) uit. En het gaat snel voor Cobracide. De optredens in eigen land stromen vlot binnen en ze stonden ook al op een Nederlands podium als support van de Braziliaanse band Crypta.
De Elpee was overigens al hun tweede keer als support van Suicidal Angels. Dat zo een band hen terugvraagt, is een mooi compliment. Waar komen al die positieve vibes rond deze band vandaan en zijn ze terecht? Helemaal terecht. Muzikaal zitten alle songs heel degelijk in elkaar, de bandleden halen technisch een hoog niveau en vooral live kunnen ze meteen overtuigen. Dat ligt dan niet aan de muzikanten. Die staan zoals bij wel meer jonge bands nog te vaak naar hun snaren te kijken. Diegene die Cobracide naar het next level meeneemt is zanger Jens. Niet alleen heeft die een moordstrot waarmee hij zowel clean zingt als grunt, hij heeft vooral charisma en uitstraling. Vlaanderen heeft wel meer degelijke metalzangers, maar het is lang geleden dat we een jonge wolf bezig zagen die zo makkelijk een publiek wist in te pakken, terwijl dat publiek eigenlijk vooral voor Suicidal Angels gekomen was.
Live vulde Cobracide de vijf tracks van hun EP aan met het nieuwe “Unholy”. Het publiek was bijzonder blij met hun versie van “Black Magic” van Slayer, een cover die ook al op ‘Inner Agression’ staat.
We hebben al veel bands een grote toegewenst, maar bij Cobracide zijn wensen overbodig. Als deze wolfpack bij elkaar blijft, zijn de grote festivalpodia onvermijdelijk.
Het feestje was al goed op gang geschoten en dan moest Suicidal Angels nog beginnen. België houdt van deze Grieken. Met deze halte in Deinze breien ze een vervolg aan hun passage op Alcatraz en hun concert eerder dit jaar in Roeselare. En in maart van 2023 komen ze al terug naar Aalst voor Oilsjt Omploft.
En dat zal zeker niet de laatste keer zijn dat ze naar ons land. Drummer Orpheas was een beetje ziekjes, maar daar heeft niemand wat van gemerkt. Zanger Nick kwam het podium op en vroeg met een handgebaar meteen om een circle pit. Hoe enthousiast het publiek ook was, dat krijg je in Vlaanderen niet cadeau. Voor die beloning moet je eerst voor werken. En dat gebeurde ook meteen. “Endless War”, “Born Of Hate”, “Years Of Agression”, “Bloodbath”, … de mokerslagen volgden elkaar op. Al van bij “Born Of Hate” ontstond er een wilde moshpit voor het podium en bij “Bloodbath” ging de eerste crowdsurfer door de Elpee. Crowdsurfen doe je doorgaans om van achter in het publiek tot aan het podium te geraken, maar in de Elpee doen ze dat net andersom. De beleving is hetzelfde, alleen ziet het publiek de crowdsurfer netjes aankomen en krijg je niet onverwacht een laars in je nek gestampt. Naar het einde toe vroeg en kreeg Nick ook een ‘wall of death’, voor zover dat voor het podium van de Elpee mogelijk was.
Suicidal Angels werkte de vaste setlist van deze ‘Winter Agression Tour’ helemaal volgens plan af en was verrast blij met de vele positieve reacties van het publiek. De roadies werden door Nick opvallend vaak aangemaand om filmpjes te maken met hun mobieltje. Achteraf aan de merch-stand vertelden ze dat ze nog zelden in zo’n kleine venue staan, maar dat het enthousiasme van de fans hen dan nog harder raakt.
De set werd afgesloten met een bulderende versie van “Apokathilosis”, waarna de band nog uitgebreid de tijd nam voor handtekeningen en selfies.
Suicidal Angels zal vast nog vaak terugkeren naar Vlaanderen, maar dit was zo’n optreden waarover je tien jaar later nog steeds herinneringen ophaalt aan de toog van de Elpee.
Organisatie: Elpee, Deinze
The Very Very Danger bestaat uit Michélé De Feudis (Almighty Mighty, Cobra The Impaler), Femke Decoene (Wolker) en lan Clement (Wallace Vanborn). Als trio brengen ze een mix van garage, rock, indie en doom.
In 2019 brachten ze reeds de EP ‘Witness The Legitness‘ uit en nu staat hun nieuwe album in de steigers. Op ‘Submarine Chase In Outer Space’ moeten we nog wachten tot volgend jaar, maar we mogen wel reeds kennismaken met ‘The Fastest Forward’.
Die bouwt voort op eerder werk als “Light My Litah” en roept bij ons spontaan fijne herinneringen op aan Electric Six en The Hives. En dat mag u als een compliment beschouwen.
De redders van de alt.country komen zowaar uit Griekenland. Thee Holy Strangers bouwen voort op de erfenis van Cowboy Junkies, Low, Giant Sand en Calexico.
Ze betoveren met tweestemmige zang in dezelfde traditie als the Jayhawks, ze beginnen bij americana en gaan van daar tot net waar stoner zou beginnen, maar passeren wel langs de psychedelische blues van King Gizzard. Het is geen alt.country volgens het boekje, maar het heeft er wel de look & feel van. En als Grieken kunnen ze het zich makkelijk permitteren om eens buiten de lijntjes te kleuren, bv. door nog zuinig wat piano of een muzikale zaag toe te voegen.
Ze hebben niet het strakke, gepolijste, afgelikte van de Amerikaanse voorbeelden uit de opsomming. Er zit nog een charmant los en ruw kantje aan Thee Holy Strangers, zoals we dat ook al hoorden bij hun Nederlandse genre-genoten van Nighthawker en de veel te vroeg ter ziele gegane Prodigal Sons.
Hun “Fire In The Woods” is geen cover van de hit van onze Wolf Banes, maar is hier het Magnus Opus van “Diary Of The Shadow”. Het is niet alleen het langste nummer van het album, maar ook het nummer waar alles in samen komt. De opbouw gaat tergend traag en zelfs de afsluitende gitaarsolo in de outro lijkt in een slow motion-modus te zijn opgenomen. “Words” start met dezelfde traagheid, maar een heel stuk voorbij komt er dan een aangename versnelling met een weergaloze gitaarpartij.
“A Star Is A Star” is vrolijk en roept herinneringen op aan “I’d Run Away With You” van The Jayhawks. “The Lotus Song” heeft smooth galopperende drums. Zo valt voor elke track wel iets positiefs te zeggen. Missers of vullers heeft dit album niet.
Internationale klasse!
https://theeholystrangers.bandcamp.com/album/diary-of-the-shadow
Subatomic Strangers - Albumvoorstelling ‘Special satellite’ luidt een veelbelovende band in
Na vier singles was het tijd om hun full album ‘Special Satellite’ voor te stellen. Niets was aan het toeval overgelaten en alles ging door in de concertzaal Tranzit, Kortrijk. Een moderne hedendaagse zaal. Daarvoor hadden ze ook twee bands uitgenodigd om het publiek op te warmen.
De eerste band was de Brusselse electrowave band Partikul. Drie jaar geleden opgericht door het duo Aly en Stef. Stef doet zang en gitaarlijnen, Aly zang en de synths. Ze wisselen elkaar dus af in de vocals wat variatie met zich mee brengt. Met mooie harmonieuze lijnen, goed gebracht, soms wat statisch maar wel moet volle overgave. Ik herken er elementen van The Soft Moon, The Smiths of Boy Harsher in. Een heel geslaagde opener.
De tweede band was het Nederlandse gezelschap Light By The Sea. Op het podium een zeskoppig ensemble maar de kern van de band is het koppel Eszter Baumann en Davy Knobel die de nummers componeren. Deze band blaakt van ambitie, ze willen o.a. in Paradisio spelen, en je hoort dat dit geschoolde muzikanten zijn. Hun muziek is eclectisch en bevat psychedelische passages verweven in pop en rocksongs. De opener van de set bijvoorbeeld doet qua zang aan Clannad denken maar muzikaal dan weer psychedelischer. Opvallend was hun cover van “Love Like Blood” van Killing Joke. Toch wel gedurfd moet ik zeggen. Een pluim voor zangeres en bassist maar de rest speelde ook op een hoog niveau. Het was een beetje een wervelwind met hier en daar tussenin wat luwte.
Uiteindelijk was het aan de band waar het allemaal om te doen was: Subatomic Strangers. De band uit het Roeselaarse maakt iets tussen fmrock, pop, en wave in. Voor een vijftigtal mensen klommen ze het podium op. Het mochten er gerust wat meer geweest zijn maar er was dit weekend veel concurrentie van andere evenementen.
Ze openden met de het mooie “Enough of You”. Zangeres Sharon Braye heeft een heel krachtige stem in de diepere regionen. Wanneer het register omhoog gaat moet ze er wel voor werken. Maar voor de rest een goede en mooie stem. Tevens staat ze ook aan de keys/synths. Nu en dan zong ze ook eens zonder dat ze op de synth speelde en had ze wat meer beweegruimte. Je merkt dat ze soms nog wel eens naar haar houding zoekt op het podium. Niet nodig nochtans, want haar prestatie was dik in orde.
Ze speelden een set van een dikke twintig nummers. We onthouden “Up Here Alone” gezongen door de drummer en het klonk heel spacy. Het deed mij wat aan Porcupine Tree denken. Ook in “Special Satellite” zaten wat spacy elementjes verweven. “Final Fantasies” dat wat gewaagder klinkt dan de rest kon ik zeer goed smaken. Ik zou zeggen: meer van dat. Ook “Fool” werkt goed live en de set was mooi opgebouwd.
Ook de muzikanten speelden elk op hun best. Ook zat er een fijn instrumentaal nummer tussen. “Pretty Faces” bevatte een leuk thema. De set werd afgesloten met “Troubled Mind”. Een nummer dat er echt wel staat. Daarna was het de beurt aan de bisronde.
We zagen drie jonge veelbelovende bands voor de prijs van één. Een geslaagde muzikale avond met de nodige afwisseling.
Org: Tranzit, Kortrijk ism Subatomic Strangers
Ongelooflijk hoeveel interessante bands er in Vlaanderen zijn. Zo ook met Subatomic Strangers uit Rumbeke (West-Vlaanderen). Een vierkoppige band, met een zangeres, doorspekt met synths en gitaar en begeleid door bas en drum. Het genre dat ze spelen refereert naar de wave uit de jaren 80 en wordt gedrenkt in een rocksausje. Komt daarbij dat de zangeres een ferme en goeie zang in huis heeft.
Interesse gewekt? Luister dan gerust eens naar deze single die heel degelijk in elkaar steekt. De bridge met het orgel klinkende synthje en de vocale uithaal maken het geheel af.
“Troubled Mind” begint met een bas dat vervormd is met distortion of fuzz. De zang en gitaar zijn iets ingetogener dan bij de vorige track. De gitaar tokkel staat ietsje teveel naar voren gemixt waardoor het getokkel wat te scherp klinkt in het geheel. Ze bevat wel een mooie instrumentale outro.
De andere single is iets catchier dan “Troubled Mind”. Ik zou deze niet meteen als single uitspelen maar als albumtrack. Het is meer een groeier en toont dan, met de ingetogen zang, weer een iets ander facet van de band.
Als ze verder op deze weg borduren denk ik dat er nog heel mooie dingen kunnen uit ontstaan. Ik voel dat er nog groei zit in de band en de songs.
Zang en synths: Sharon Braye
Drums: Arne Stroobant
Bas: Jonas Vanelstlande
Gitaar: Nicolas Vermeersch
Wave/Rock
Enough of You-Troubled Mind -single-
Subatomic Strangers
De Belgische metalband October Changes heeft de nieuwe single “Medusa” uit. Het is een gothic/industrial versie van een symfonische powerballad met een hoofdrol voor zangeres Wendy. Het wisselt tussen breekbaar en lieflijk in het begin en gevaarlijk en (licht) agressief in de finale.
Dit is inhoudelijk het vervolg op de eerdere single “The Dark Paradise”, maar muzikaal klinkt de nieuwe single veel klassieker en tegelijk meer matuur dan de vorige singles. Op “The Dark Paradise” hoorden we deze band nog grenzen verleggen door te jongleren met techno en metalcore. Die scherpte mist de nieuwe single dan wel.
“Medusa’ is een sterke single. Na een handvol van die sterke singles wordt het tijd om kleur te bekennen op een full album. Wij kijken er alvast naar uit.
https://www.youtube.com/watch?time_continue=85&v=vl_zXBkiwoY
Onze favoriete noise-shoegazers hebben 3 jaar na hun laatste album “Pinned” terug een teken van leven gegeven, en dat mocht onderhand wel.
Zou er iets veranderd zijn aan hun sound? Misschien wel, “End Of The Night” lijkt immers in te zetten met een dansbare drumbeat. Het duurt tot de gitaren als sloophamers alle deuren tegelijk komen inbeuken, het moment waarop A Place To Bury Strangers weer volledig zijn eigenste zelve is. Er zit weer flink wat ruis, echo en distortion op.
Een onvervalste Nirvana riff wordt vervolgens met slijpschijven bewerkt op het razende “I Might Have”, de ramen gaan aan diggelen. Op het lichtvoetige “Playing The Part” komt dan heel even een zonnetje tevoorschijn, de decibelmeter mag een tukje doen en een luchtig surfgitaartje komt het mooie weer maken. “In My Hive” gaat ook nog enigszins voorzichtig van start maar wordt met de minuut gevaarlijker en schiet zijn pijlen alsmaar genadelozer af richting trommelvliezen. De gruizige dreampop van “I Need You” mag de deur zachtjes dicht doen. Nou ja, zachtjes, dit is A Place To Bury Strangers.
Knap tussendoortje.
De Wandelgangen is een trio met een Nederlandstalig repertoire; ze halen invloeden uit de rock en new wave. De band bracht onlangs zijn debuut 'Farao' uit: ''Voor deze EP leunen De Wandelgangen wel hard op het verleden, maar ze doen er wel iets moois mee. Met heel veel geluk wordt dit opgepikt op Willy of StuBru, maar ik zou er geen geld op inzetten."
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen.
Over die release en hun plannen, hoe interactief omgaan met deze crisis waarin we nu leven en de sociale media, hadden we in 2020 er een fijn gesprek over, per mail, met zanger/gitarist Pieter Paesen.Hier
Ondertussen heeft de band niet stil gezeten. Ze brachten een gloednieuwe single uit “Hart Geschaafd”.
De band profileert zich binnen de Nederlandstalige rock en postrock, die we lichtjes durven linken aan Noordkaap en De Kreuners . Een brok muzikale energie, die uppercuts en adrenalinestoten uitdeelt. Maar De Wandelgangen beschikt ook over een eigen smoel. Een breed publiek kan worden aangesproken door de toegankelijkheid en het meebrulgehalte. Met verder een knipoog naar een band als Beuk , die dit weet te doen in West-Vlaanderen , doen zij het in Limburg.
Deze single nodigt uit om De Wandelgangen live te zien … We want more!
Check het vooral zelf uit: https://www.youtube.com/watch?v=xBl5Oh7rQvc
De Wandelgangen - Het is moeilijk om er een specifiek etiket op te plakken … Het is misschien ook niet echt nodig. Wij houden het eigenlijk graag vrij algemeen, dus noemen we het zelf Nederlandstalige rock. Daar kan je veel kanten mee uit hè …
De Wandelgangen is een trio met Nederlandstalig repertoire en vermengt invloeden uit de rock en new wave. De band bracht onlangs zijn debuut ‘Farao’ op de markt, waarover onze recensent schreef: ‘’Voor deze EP leunen De Wandelgangen wel hard op het verleden, maar ze doen er wel iets moois mee. Met heel veel geluk wordt dit opgepikt op Willy of StuBru, maar ik zou er geen geld op inzetten.”
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78720-farao.html .
Over die release en andere plannen, en hoe interactief omgaan met deze crisis waar we in leven en de sociale media, hadden we er een fijn gesprek over, per mail uiteraard, met zanger/gitarist Pieter Paesen.
Om te beginnen, wie is ‘De Wandelgangen’, heeft die naam een bepaalde betekenis? Hoe is alles begonnen. Kortom vertel de lezer eens wat meer over jezelf
Wij zijn een Nederlandstalig rock trio uit Limburg. Leendert speelt drums, Ward is bassist en ikzelf (Pieter) ben zanger-gitarist. Ward en ik maken eigenlijk al zo goed als heel ons leven samen muziek en Leendert is er dan later bijgekomen. De naam komt van de uitdrukking die vaak gebruikt wordt om roddels of geruchten aan te kondigen (ik hoor in de wandelgangen dat...), maar mag ook gerust gebruikt worden om manieren van wandelen te benoemen :). Leendert en ik werken samen, en de naam is daar ontstaan tijdens een gezellig koffiemoment met collega vrienden.
Met ‘Farao’ brengen jullie een mooie EP uit, persoonlijk doet het me een beetje denken aan bijvoorbeeld De Kreuners (dat is een compliment). Wat is jullie mening?
De Kreuners zie ik zeker als een groot compliment. Merci. Ik denk dat ieder van ons wel een ruime muzieksmaak heeft, maar ook best wel verschillend. Dat maakt ook dat we heel wat invloeden hebben die we meenemen naar De Wandelgangen. Op deze EP komen vooral de new-wave, punk en rock invloeden naar boven lijkt mij. We willen vooral goeie nummers schrijven en muziek maken die we alle drie graag spelen.
Heeft de titel van de EP een onderliggende betekenis?
Nee :) eigenlijk niet. Het is een mooi woord.
Het is een zeer aanstekelijke EP, ook vrij toegankelijk (daar is niets mis mee) waarom eigenlijk in het Nederlands?
De keuze voor het Nederlands leek mij eigenlijk heel vanzelfsprekend. Het is mijn moedertaal en dus de taal waar ik me het best in kan uitdrukken. Engels is misschien wel internationaler maar met een Limburg accent valt dat ook wel wat tegen denk ik. Het is wel niet altijd makkelijk omdat er niet zoveel voorbeelden zijn binnen de Nederlandstalige rock. Ik groeide wel op met o.m. De Nieuwe Snaar en Hugo Matthysen en hoorde ook veel kleinkunst. Natuurlijk zijn er De Kreuners, De Mens, Noordkaap, ‘t Zesde Metaal, Gorki, , ... maar ten opzichte van Engelstalige muziek is er nog heel veel ruimte om te experimenteren.
Onze recensent schreef over ‘“Haar Voor De Ogen” , lijkt een mix van De Mens en Red Zebra; wat is uw mening hierover?
Dat zijn alweer mooie complimenten. FrankVander Linden heeft terecht een hele grote status als schrijver van tekst en muziek, en is uiteraard een inspiratiebron. We staan eigenlijk niet zoveel stil bij hoe we klinken of toch niet bewust gericht naar bepaalde bands. In Nederlandstalige rock zullen we snel vergeleken worden met zulke bands, en dat is prima. Bij “Haar voor de ogen” past Red Zebra zeker wel in het rijtje, omdat het nummer ook een beetje een ode is aan New Wave en Post-Punk uit de jaren 80, waarbij ik me graag ‘In het zwart geklede mensen, liefst geurend naar patchouli, al dansend met hun haar voor de ogen’ voorstel. Het nummer op zich is ook best wel dansbaar denk ik, zeker met de haren voor de ogen. Bij andere nummers zullen er wel andere bands kunnen bedacht worden. Maar als jullie recensent deze bands aan ons linkt kunnen we alleen maar vereerd zijn.
Ik zou de muziek omschrijven als de betere Neder rock? Mee eens, hoe zou je zelf je muziek omschrijven?
Het is moeilijk om er een specifiek etiket op te plakken vind ik. Het is misschien ook niet echt nodig. Wij houden het eigenlijk graag vrij algemeen dus noemen we het zelf Nederlandstalige rock. Daar kan je veel kanten mee uit hè. Neder rock is ook prima, zeker mee eens. Iedereen die door onze muziek aangesproken wordt, mag zelf de omschrijving kiezen.
Welk publiek wil je eigenlijk aanspreken met jullie muziek?
Iedereen is welkom
Hoe waren de algemene reacties tot nu toe op deze EP?
De reacties waren eigenlijk echt wel positief. Echte negatieve reacties hebben we nog niet gehad. Het is natuurlijk allemaal nog op vrij kleine schaal, maar we zijn al super blij dat onze eerste EP toch al wat reacties uitlokt. Er kwamen ook toffe reacties op de clip van “Farao”. De positieve reacties doen zeker deugd omdat we alles zelf doen: Buiten de drums, die we in Eastside studio’s hebben opgenomen, hebben we alles zelf thuis opgenomen. Ward heeft de EP volledig gemixt. Leendert en ik hebben de clip gemaakt.
Sociale media en ook Spotify zijn belangrijk, jullie prijzen je EP zelfs aan via Spotify. Hoe sta je daar als band (en ook als mens) tegenover? Opent het deuren? Wat zijn de voor- en nadelen?
Sociale media zijn natuurlijk superbelangrijk om mensen te betrekken bij wat we doen. We proberen hier ook wel tijd en moeite in te steken. Onze ‘Head of internet and digital matters’, bij ons vooral bekend als ‘Leendert’ :) leidt hier alles in goede banen. Ik ben persoonlijk wel een Spotify fan. Ik maak graag afspeellijsten en kan ook uren blijven zoeken naar bands of fijne nummers. Het enige nadeel vind ik soms dat platen niet meer van voor tot achter beluisterd worden en alles meer gefragmenteerd is. Maar als dat gevoel te groot wordt, dan duik ik in mijn old skool platen en cd collectie.
Zijn er ondertussen ook mogelijkheden om jezelf online (via live streaming en filmpjes) te tonen aan het publiek? Je ziet met de regelmaat van de klok wel zo van die filmpjes verschijnen.
Via YouTube kan je onze ‘farao’ -clip bekijken. We willen graag gebruik maken van het online gegeven, maar er steekt natuurlijk ook veel tijd in. We hopen af en toe toch verrassend uit de hoek te kunnen komen.
Wellicht zijn er ook bij jullie bepaalde plannen in het water gevallen door deze crisis. Welke?
We hadden deze zomer vooral optredens als doel gesteld, maar dat is natuurlijk niet simpel nu. We hopen dat we zodra het kan wel het podium op kunnen. We gaan natuurlijk niet bij de pakken blijven zitten. We gaan deze zomer nog nummers opnemen zodat we in het najaar weer wat nieuwe muziek kunnen verspreiden.
Hoe ga je als muzikant, band en ook als mens om met zo een crisis (een van mijn standaardvragen binnen dit concept geef ik toe)?
Als muzikant en band is de grote moeilijkheid natuurlijk dat er geen speelkansen zijn. Het voordeel is wel dat er ineens meer tijd is om te bezinnen en nieuwe nummers te schrijven. Voor mij was er ook wat meer tijd om gitaar te spelen en te experimenteren met mijn pedalboard. Als mens probeer ik te vatten wat er op ons afkomt en probeer ik me zo goed mogelijk aan te passen aan de nieuwe situatie. Net als iedereen met de nodige bezorgdheid vermoed ik. De quarantaine gaf me aan de andere kant ook wel een zekere rust. Het repeteren heb ik wel serieus gemist. Ook had ik wel een heel aantal mooie concerten in het vooruitzicht , die niet zijn kunnen doorgaan.
Zijn er naast ‘De Wandelgangen’ nog andere projecten waar je mee bezig bent? Vertel er anders wat meer over
We hebben eigenlijk wel werk genoeg met De Wandelgangen vanwege onze DIY aanpak.
Wat zijn de verdere plannen na deze crisis?
Veel optreden en regelmatig nieuwe muziek loslaten. Meer mensen overtuigen van onze muziek.
Zijn er mogelijkheden om merchandiser of zo aan te schaffen van de band? Zo ja, hoe en waar
Zeker! T-shirts zijn heel binnenkort te verkrijgen via De Wandelgangen Facebook. https://www.facebook.com/de.wandelgangen.band
De Wandelgangen is een Limburgse band die het in het Nederlands doet. Hun eerste EP heet ‘Farao’ en staat op Spotify. Opener “Haar Voor De Ogen” lijkt een mix van De Mens en Red Zebra en eigenlijk kan je die mix van het beste uit de jaren ’80 en ’90 wel voor alle songs van deze EP toepassen. De songs hebben een leuke, aanstekelijke drive en een lekker tempo. De lyrics hebben net als veel Nederlandstalige bands in de nineties een evenwicht tussen schijnbare nonsens en inzichten met een knipoog. Denk aan De Mens, Gorki, De Lama’s, …. En ook aan nieuwere bands als Beuk en De Dode Hond In Uw Kelder. Enkel titeltrack “Farao” is wel heel beperkt in de lyrics en mist omkadering. Een beetje alsof de lyrics gevonden werden op basis van het geinige stop-motion-clipje dat erbij hoort. Of zijn we nu te streng? Het contrast met “Verdwijn” en “Leven Na De Dood” is wel groot.
Voor deze EP leunen De Wandelgangen wel hard op het verleden, maar ze doen er wel iets moois mee. Met heel veel geluk wordt dit opgepikt op Willy of Stubru, maar ik zou er geen geld op inzetten.
https://www.youtube.com/watch?v=hJ6jto9H49Q
'It's Electric', het debuut van de Belgische indieslackerpopformatie Orange Black werd medio 1997 op de markt gebracht en bleek toen een mijlpaal. In oktober dit jaar kwam de schijf opnieuw op de markt in vorm van vinyl via dear.deer.records. Of deze plaat na circa twintig jaar nog steeds even baanbrekend klinkt? Dat was de centrale vraag die we ons stelden.
Nu het antwoord komt als een vuurbal in je gezicht terecht door middel van het bijzonder energieke “Alaska”. Een mokerslag die blijft aanhouden over de gehele plaat zo zal later blijken. Want inderdaad klinken songs als “Lesbian Girls”, “Summer Quest For Summer Rest” en “Rio” vandaag nog verre van gedateerd. Integendeel, de energie die uit de boxen spat, telkens opnieuw en opnieuw bezorgen ons opvallende boosts en adrenalinestoten. Ook bij op een eerder ingetogen en intiem openende song als “Ship Ahead” is dat het geval. Een song die telkens openbarst in een verschroeiende etterbuil die je hersenpan tot moes slaat. De band blijft binnen die song tempo's afwisselen tot in het oneindige. Dit is een song die eigenlijk verbindt waar het echt om draait bij Orange Black.
Dat voortdurende schipperen tussen zachtmoedig de snaar raken en de duivels ontbinden tot er een aardverschuiving plaats heeft in je ziel, keert over de hele lijn terug op deze 'It's Electric' . Het bewijst nog maar eens hoe grensverleggend Orange Black twintig jaar geleden was en hoe ze dat na al die jaren nog steeds zijn. Een debuut waarmee de band bewijst niet te moeten onderdoen voor grote acts in het genre. Ook het aanbieden van enorm veel diversiteiten in muziekstijlen is een extra pluspunt dat ons toen over de streep trok en nog steeds uit de doeken wordt gedaan. En dat is de lijn die trouwens verder wordt doorgetrokken tot het einde van deze knappe plaat met het verschroeiende mooie “Skip Stem 1”.
In de interviews liet Dieter Sermeurs al weten dat er geen Orange Black 2.0 komt, er zou ook maar één optreden doorgaan in Het Bos. Het zijn er al enkele meer geworden ondertussen. In stilte hopen we dat Orange Black alsnog van idee verandert. Want dit is geen nostalgietrip naar die jaren '90. Deze heruitgave van een sprankelend en grensverleggend debuut smaakt gewoon naar meer. 'It's Electric' was dus niet alleen in 1997 een mijlpaal van een plaat, het is dat vandaag nog steeds.
Als klein kind groeide Angel Olsen op bij haar pleegouders terwijl ze ervan droomde om popster te worden. Kleine Angel werd ouder en begon meer interesse te krijgen in noise muziek en punk. Vooral van de noise is er vandaag nog veel te merken. In oktober bracht de Amerikaanse haar vierde album ‘All Mirrors’ uit en daarop speelde ze met contrasten. De muziek ging van stil naar luid, van licht naar duister en dat met herkenbare eightiessynths en strijkers. Er ontstond een unieke sound die bij haar speciale stem paste en beide leken met elkaar te dansen. Hoewel het album veel sterke nummers kende, waren singles “Lark” en “All Mirrors” misschien wel de twee meesterwerken waar we dan ook ongelofelijk naar uit keken om deze live te horen.
Een vrouw met jongensachtig haar, een gitaar en twee muzikanten kwamen ons opwarmen met muziek in zijn puurste vorm. Hand Habits creëerde een sfeertje dat deed denken aan Amerika uit de oude films waar een bandje rustige muziek speelt in een oud café. Zo nu en dan doorbraken de gitaarsolo’s die illusie en dat zorgde voor een mooie afwisseling met de ingetogen zang. Hoewel we genoten van de muziek, hadden we er vrede mee dat de band na een halfuurtje het podium verliet. Hand Habits maakt mooi muziek en speelt live verre van slecht, maar het is misschien wat eentonig na verloop van tijd.
Angel Olsen begon meteen met “All Mirrors” en dat met een goeie bas. Toch wist het nummer niet helemaal te overtuigen. Het leek alsof Olsen en band zich om de een of andere reden aan het inhouden waren, waardoor we pas aan het einde van “Lark” voor het eerst echt overtuigd waren. Olsen grapte dat ze op het einde van dat nummer graag iets met raven zou doen en dat had wel bij de ietwat duistere setting gepast. Achter de band hing een gigantische momentopname van een barok traphal en afhankelijk van de belichting kwam deze anders over. Zo hing er tijdens “Impasse” onder andere door de belichting een dreigende sfeer in de zaal. Gedurende het eerste deel van de set hadden we het gevoel dat de zangeres zich niet volledig liet gaan, dus deed het deugd toen ze solo aan “Summer” begon en haar stem door de prachtige Roma galmde. Voor het tweede deel van het nummer kwam de band erbij en waren we verkocht.
Verrassend vroeg in de set hoorden we “Shut Up Kiss Me” en dat was een van de weinige hoogtepunten in het optreden. Met een goeie gitaar die gerust nog wat steviger had gemogen, kreeg ze toch een groot deel van de zaal aan het bewegen. Na dit nummer passeerden opnieuw een reeks rustige nummers die meer wisten te overtuigen op de plaat dan op het optreden. Nummers als “Forgiven/Forgotten” en “Endgame” konden ons niet echt meer te boeien doordat ze langdradig en eentonig overkwamen. De liedjes kwamen niet genoeg over om ons mee te nemen in de wereld van Angel Olsen en haar raven leken terug vermist. Muziekstukjes die ons thuis tijdens verscheidene luisterbeurten wisten te fascineren, leken hier te lang gerekt.
De ludieke babbeltjes tussendoor waren aangenaam en deden ons zo nu en dan wat gniffelen, maar opnieuw niet genoeg om te zeggen dat we ervan genoten. De vriendelijke dame leek zich veel te veel in te houden en dat was jammer. De strijkers en bassiste leken veel meer te genieten en zich te smijten dan Olsen. Met momenten hadden we dan ook het gevoel dat er meer energie rond de frontvrouw heen vloog dan ze zelf uitstraalde. Olsen had geen energieke dansmoves moeten bovenhalen, maar we hadden graag meer passie gezien.
Angel Olsen stond afgelopen avond in een sfeervolle zaal met muziek die thuis zeker en vast een unieke sfeer wist neer te zetten dankzij de herkenbare strijkers, synths en stem, maar wist live jammer genoeg niet echt te overtuigen. Olsen heeft een sterke stem die we slechts enkele keren te horen kregen. De zangeres leek niet al haar capaciteiten te tonen en ook de passie leek vaak zoek te zijn. Tijdens sommige nummers waren we helemaal mee in Olsens verhaal en zagen we zwarte raven vliegen, maar tijdens de meerderheid van de nummers leek het alsof de vogels op trektocht naar warmere oorden waren.
Setlist: All Mirrors - Spring - Impasse - Lark - Summer - Tonight - Acrobat - Shut Up And Kiss Me - Forgiven/forgotten - Sweet Dreams - Windows - Endgame - Chance
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Every Stranger Looks Like You - Onze voornaamste opzet is dat de toeschouwer een soort van spiegel voorgezet krijgt en zij hun negatieve gevoelens kunnen vinden en zich verliezen in wat we brengen
Eén van DE ontdekkingen dit jaar was Every Stranger Looks Like You. Een trio van muzikanten die ons binnen een intensieve, donkere atmosfeer confronteerden met onze eigen nietigheid op Villa Pace in Sint-Niklaas, begin september. We schreven daarover: ''Je voelt gewoon die woede in de manier waarop zowel de zanger als muzikanten hun instrumenten letterlijk geselen. Dit is duidelijk geen voer voor tere zieltjes, want ook de oorverdovende climax op het einde zorgt voor een huivering doorheen ons lijf. Mokerslag na vuurbal wordt je door de strot geramd, tot je totaal verweesd achterblijft. ESLLY doet niet aan bindteksten. Geen communicatie over en weer met het publiek dus, maar die verschroeiende muziek voor zich laten spreken. In dat half uur tijd ontstaat er uiteindelijk ook in onze geest meerdere Apocalyptische taferelen. Die er uiteindelijk voor zorgen dat we zelf ook tot absolute waanzin worden gedreven. En totaal verweesd en van de kaart de Nest verlaten."
Lees de volledige recensie via volgende link: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/75610-villa-pace-2019-een-vlucht-van-duizend-luchtballonnen.html.
Wij vonden het hoog tijd de band een beetje beter te leren kennen, en gingen op bezoek in een dorp vlakbij de Expresweg, ergens 'in the middle of nowhere'.
Every Stranger Looks Like You is een Belgische grunge/posthardcore band uit Lembeke. Hoe is de band ontstaan?
(Tim) Willem en ik kennen elkaar al van de middelbare school en hebben sindsdien eigenlijk altijd samen in bands gespeeld. Een jaar of 5 geleden bood Jan aan om te komen bassen bij ons en toen is ESLLY ontstaan hoe we het nu kennen.
Waar komt de naam 'Every Stranger Looks Like You' vandaan?
De naam is eigenlijk tegelijkertijd een soort van ode aan liefde, verlangen en waanzin. Ik was destijds enorm verliefd en leek haar gewoon overal te (willen) zien of tegen te komen. Die combo van gevoelens was en is eigenlijk nog steeds een grote inspiratiebron dus de naam lijkt wel iets dat steeds meer passend voelt.
Er zijn in ons land eigenlijk wel veel posthardcore getinte bands, is er in dat grote bos nog plaats voor een band als ESLLY denk je? En waarom?
Dat maakt eigenlijk niet uit. We creëren onze plaats zelf, alles wat we maken en doen is ook in de eerste plaats gewoon voor ons drie. Een echte coherente scene lijkt er ook niet echt te zijn, maar we merken ook wel dat mensen meer op zoek zijn naar bands die iets ‘anders’ brengen dan gewoon wat harde nummers op een hoopje gegooid.
Ondertussen zijn al enkele platen uitgebracht, hoe waren de reacties over het algemeen?
Onze laatste worp, ‘I : Levensmoeheid’ is het eerste deel van een tweeluik, het volgende deel komt ergens volgend jaar uit. Wat de reacties betreft, ook daar liggen we niet echt wakker van moeten we toegeven… We zijn niet echt op zoek naar een soort van “validatie” omdat we onze muziek meer zien als een soort van venster naar ons als persoon in de tijdspanne van wanneer we de nummers maakten. Sinds ‘I : Levensmoeheid’ hebben we wel heel wat mooie shows mogen spelen op mooie podia, dus op dat vlak heeft de plaat zeker zijn werk gedaan.
Ik hoorde toen ik jullie live zag in Sint-Niklaas veel woede, pijn en dergelijke donkere gedachten. Waar komt die 'woede vandaan? Persoonlijke ervaringen?
Ja, absoluut persoonlijke ervaringen. Onze live shows spelen we naar elkaar gekeerd, met een driehoek van licht in het midden. De driehoek fungeert meer als een soort van ‘trigger mechanisme’ voor ons dan een decorstuk. Het steeds opnieuw creëren van dezelfde omstandigheden (driehoek, rode tapijten, zelfde kledij) maakt dat we in staat zijn om om het even waar echt te gaan putten uit een vat van emoties, heden en verleden.
Deze band gaat ook niet om mijn verhaal, of dat van Willem of Jan; er is geen onderscheid tussen ons qua kleding, de gitaren lijken visueel sterk op elkaar en er wordt niet gedaan aan ‘frontman’ of het soort van volksmennerij die je vaak zou verwachten van hardere bands. Het kon even goed jij zijn die daar staat, gekleed in zwarte vodden. Het gaat dus ook om wat jij eruit haalt.
We vinden jullie vooral live enorm overweldigend. Waar haal je al die energie toch vandaan, want je stem moet toch afzien? Kan ik stellen dat ESLLY eerder een live band is? Ik vond dat de muziek live nog het best tot zijn recht komt
Het is inderdaad heel erg moeilijk om het niveau van zelfkastijding en agressie dat we live brengen te bundelen in een opname… Live is sowieso een ander gegeven omdat je ook kan zien hoe we het ervaren om de nummers te brengen. Qua vocaal afzien valt dat al bij al heel erg goed mee, in de loop van de jaren heb ik aardig wat techniek kunnen opbouwen en voelt het krijsen haast even (on)aangenaam als spreken.
Is de band al bezig met nieuw werk? Zo ja wanneer mogen we ons aan iets nieuw verwachten? Blijven jullie de richting van gitzwarte gedachten uitgaan?
Het volgende wat we uitbrengen zal dus ‘I : Levensmoeheid’ samen het tweede deel van het tweeluik zijn. De vorige plaat was opvallend agressiever dan ons eerdere werk, de volgende zal die trend enkel doorzetten. Het tweede luik sluit echt een soort van overgangsperiode voor ons als band af. We hebben onze piek qua agressie nu wel bereikt denk ik. We zijn momenteel al aan het schrijven aan een full length voor 2021 die de huidige stilistische elementen bundelt en verfijnt.
Jullie hebben ook niet met de minste op het podium gestaan. Zoals ik heb gelezen op jullie vi.be page. vertel gerust wat meer daarover
Absoluut, we hebben op dat vlak eigenlijk niet anders dan positieve ervaringen gehad. Een
podium delen met bands als Code Orange, Amenra, Loma Prieta etc is echt een enorm voorrecht, ook omdat je heel wat leert van hoe zo’n bands functioneren en een level van professionalisme kan zien die veel kleinere bands zoals wij enkel naar kunnen aspireren.
Ik zie en hoor vergelijkingen met o.a. Amenra bij wie pijn eveneens de rode draad is doorheen hun muziek. Wat vind u van deze vergelijking?
Ergens snappen we uiteraard wel van waar de vergelijking komt, Amenra is een van de weinige bands die een heel hoog niveau van authenticiteit en eerlijkheid mengt met harde muziek. Wat ze brengen is voor veel mensen iets tastbaars; wat wij uiteraard ook nastreven in wat we doen. Op zich is het dus een enorm mooi compliment om daarmee vergeleken te worden, hoewel we qua genres wel redelijk ver uit elkaar liggen.
Hudic (een zeer goede blackened metal band) wil het publiek met vooral een oncomfortabel gevoel naar huis sturen? Is dat bij jullie ook een beetje de bedoeling. Dat 'oncomfortabel' is positief trouwens.
Onze voornaamste opzet is dat de toeschouwer een soort van spiegel voorgezet krijgt en zijn negatieve gevoelens kan vinden en verliezen in wat we brengen. Het oncomfortabele kan hier een gevolg van zijn maar is zeker geen noodzaak.
Zijn er ook wat concerten betreft nog verdere plannen? Lonkt het buitenland?
Nu het tweede luik bijna het daglicht gaat zien zullen we intensiever beginnen toeren, volgend jaar zeker in landen als Duitsland, Nederland, Frankrijk etc. In het verleden is door Europa trekken steeds een enorm fijne ervaring geweest. We willen zo veel mogelijk mensen bereiken en raken met wat we doen, toeren is dus voor ons echt wel het hoogste goed.
Tim, naast je activiteiten bij ESLLY heb je ook ervaring met je eigen studio waar bands als Eleanora, Brutus, 30,000 Monkies en je eigen band FÄR de revue passeerden. Toch geen klein bier. Hoe gaat het met de studio tegenwoordig?
Heel erg goed eigenlijk; het is bijna niet te geloven dat ik van mijn passie kan leven dus ik ben me elke dag bewust dat ik in een bevoorrechte positie zit. Dit jaar heb ik met énorm veel coole mensen en bands kunnen werken, wat mij als muzikant uiteraard alleen maar dingen
bijleert en motiveert om het beste van mezelf te blijven geven.
Hoe is alles begonnen eigenlijk, wat die studio betreft? Zijn er nog komende releases bij je studio die we zouden moeten beluisteren of bekijken? Geeft gerust wat tips
In mijn jongere jaren (rond de 13 schat ik) begon ik wat meer into hardere muziek te geraken. Ik was redelijk gefascineerd door tekst op die moment en verslond elk CD-boekje, inclusief de liner notes (met het personeel dat aan de plaat gewerkt had). Ik merkte dat veel van de platen die mij écht raakten qua klank steeds door dezelfde mensen opgenomen of gemixt waren (Terry Date, Chris Lord Alge etc) en mijn interesse in de technische kant is van daaruit enkel blijven groeien. Wanneer ik zelf met een van mijn eerste bandjes een opname wou was ik redelijk verbaasd over de financiële kant, en besloot ik van zelf wat micro’s te kopen en te beginnen experimenteren. Dit leidde dan uiteindelijk naar mijn “diensten” aan te bieden tegen zo democratisch mogelijke prijzen aan de muzikanten rond mij en zo geschiedde… Qua tips; eerlijkheidshalve selecteer ik zelf redelijk fel in met wie ik samenwerk, dus je mag er vanuit gaan dat elke band die hier komt in mijn bescheiden mening wel de moeite is om te gaan bekijken of eens te luisteren op plaat. Als ik écht nog een aanrader moet meegeven, de nieuwe plaat van The K. vind ik absoluut geweldig.
De omgeving hier (buiten de stad) is dat een inspiratiebron?
De keuze voor het platteland was zeker een bewuste. Willem en ik zijn afkomstig van het Brusselse en na een tiental jaren besloot ik dat het beter zou zijn voor zowel de studio als mezelf om mij wat weg te trekken van de drukte en mensen. Voor ESLLY als band is het ook heel passend dat we alles maken in isolement, gezien het enkel het familiegevoel voor ons versterkt.
Een andere vraag, wat zijn de uiteindelijk ambities?
Zoveel als mogelijk live spelen en toeren en ons blijven ontwikkelen als muzikanten en personen. We spelen niet in een genre waar je rijk van wordt of sportpaleizen van gaat uitverkopen, maar we hopen toch in de toekomst zo veel als mogelijk bezig te kunnen zijn met de band.
Op een festival als Dunk!festival zouden jullie wel kunnen spelen?
Graag zelfs!
Een vraag die ik elke band stel (de antwoorden zijn zeer uiteenlopend). Wat is je mening over Spotify en over sociale media in zijn geheel?
Spotify is volgens ons een heel goed platform; we maken er zelf ook redelijk wat gebruik van om nieuwe dingen te ontdekken. Het streamen verdient misschien niet bepaalt veel als band, maar je blijft wel inkomsten zien van je plays, in tegenstelling tot een CD of plaat waar mensen één keer voor betalen en je dan niets meer ziet. Zeker in tijden van piracy is Spotify wel een heel welkom alternatief. Wat social media betreft; da’s enorm dubbel. Mensen lijken steeds meer één te worden met hun scherm en ook steeds meer iets op dat scherm te willen tonen van zichzelf dat niet strookt met de werkelijkheid. Als band is het handig omdat het je in contact kan stellen met je publiek, maar da’s dan ook het enige wat we hieraan als voordeel ervaren…
Ik vind het prachtig dat jullie werk op vinyl is uitgebracht. Verkoopt dat een beetje? En vanwaar komt het idee?
Vinyl is gewoon een mooi object om te bezitten; het artwork is groter gedrukt dan een CD en de plaat zelfs voelt ook als iets gewichtigs. Voor ons voelt het sowieso als een passend medium voor wat we proberen te brengen. Qua verkoop, dat zal de toekomst uitwijzen hé!Van onze vorige plaat mogen we alvast absoluut niet klagen.
Is er een soort verbintenis tussen de verschillende platen?
Qua inhoud is er inderdaad wel een rode draad die al onze platen bindt. Tekstueel gezien bouwen we steeds voort op het voorgaande werk. “I : Levensmoeheid” kan je zien als een soort van “verergering” van waar we stopten met “Bluest Shade Of Black”. Het vervolg daarop is eigenlijk een afspiegeling van Levensmoeheid. Momenteel lijkt alles ook organisch aan elkaar gebonden te worden, we zijn ook nog steeds dezelfde personen met dezelfde frustraties en angsten als een paar jaar terug.
Moesten jullie de kans krijgen om commercieel succes te vergaren door iets totaal anders te doen dan jullie nu doen zouden jullie dat niet doen dus?
Nee absoluut niet, tenzij we binnen x tijd beslissen dat pop muziek maken de meest gepaste uitlaatklep is voor onze gevoelswereld. Wat komt, komt. Maar we willen vooral iets doen waar we achter staan.
Om af te sluiten , vertel eens meer over de belangrijkste inspiratie bronnen?
Eigenlijk is het niet zo dat er een bepaalde band, drummer, gitarist of zo waarvan we zeggen 'die is het'. We luisteren zelf ook bitterweinig naar ‘hardere’ muziek. Onze instrumenten zijn vooral een middel dat ons dient om weer te geven wat er omgaat in ons hoofd.
Bedankt voor dit fijne gesprek
De noisepopformatie Your 33 Black Angels, ontstaan in 2003, heeft zijn eigenzinnige stempel gedrukt op de dark pop/electro-paiskey, new wave en spacerock. Dit allemaal overgoten met een stevige scheut crunk bass en ritme, elegantie, levendige melodieën en een zin voor experimenteren. Dat is dan ook de rode draad doorheen de muziek van dit bijzonder veelzijdige project. Your 33 Black Angels bracht zijn debuut 'Lonely Street' uit in 2007, oorspronkelijk enkel op vinyl. Later werd de schijf ook digitaal en op CD uitgebracht. Met de daaropvolgende albums 'Tales Of My Pop-Rock Love Life' (2008), 'Pagan Princess' (2009), 'Songs From The Near Bleak Future' (Optical Sounds, 2010), 'Moon And Morning Star' (Optical Sounds, 2012) en 'Glamour' (2015) wist de band verder zijn stempel te drukken op dat new age/elektronische muziekgebeuren. Echter, deze band een label opkleven is onmogelijk. Dat blijkt ook uit hun nieuwste schijf 'Eternities 1'
Al vanaf die eerste song, “Dirty Europa Forever”, krijg je een namelijk een bont palet aan uiteenlopende kleuren aangeboden. Van alle kleuren van de regenboog wel te verstaan. Ook zit er wat tristesse en duisternis verstopt in de sound, zo blijkt. Vooral in de toch vaak breekbare en kristalheldere vocale aankleding klinkt een zekere weemoed die je tot tranen toe beweegt. Het is echter geen donkere plaat geworden, laat dit duidelijk zijn, maar eerder een lekker aanstekelijke allegaartje waarop stilzitten trouwens onmogelijk is. “Hott Funn” zit bijvoorbeeld boordevol elektronische vernuft, dat aan je ribben kleeft. Dat komt door die lekker aanstekelijke beats, te combineren met een toch weer wat vreemd aanvoelend stemgeluid.
En daarmee zijn we ondertussen aangekomen aan wat misschien nog het meest interessante aan deze schijf kan genoemd worden. 'Eternities 1' is een zeer experimenteel meesterwerk dat letterlijk alle kanten uitgaat. De band beweegt zich op deze plaat voort als een kind in een speelgoedwinkel. Improviserend, zich rot amuserend en de luisteraar alle hoeken van de kamer laten zien en horen. Zeer bewust wel te verstaan, waardoor binnen die chaos een zekere structuur ontstaat. Feitelijk wordt die chaos dus tot een kunstvorm verheven, door muzikanten die goed weten waar ze mee bezig zijn. Nee, gemakkelijk in het gehoor liggende popdeuntjes daar doet de band niet echt aan, maar door de bijzonder aanstekelijke aankleding zouden liefhebbers van bijvoorbeeld synthpop eveneens over de streep worden getrokken.
Your 33 Black Angels brengt een schijfje uit boordevol knipogen naar enorm veel muziekstijlen. Van donkere kantjes, naar bijzonder lichtvoetige danspasjes, het zit allemaal verborgen in deze knappe, kleurrijke en zeer gevarieerde, maar vooral dus heel experimentele schijf. 'Eternities 1' is dan ook voer voor liefhebbers van voornoemde muziekstijlen, die houden van artiesten die bewust buiten de lijntjes kleuren. Zoals wij dat ook graag doen.
Tracklist: Dirty Europa Forever; Hott Funn; Title; Consolação Vignette; Endless Gaze; Viva Dirty Europa; Habibi; Dead New Romantics; Britpop Reveries; Microwave Mistral; Disgrace; Loathe; Dark G
Niet dat we ons in de categorie van fangirls willen plaatsen, maar de appreciatie na Zwangere Guy's debuutplaat was tot wel zeer groot te noemen.
Zijn ‘Wie Is Guy?’ werd overal goed ontvangen en lijkt een klassieker van de vaderlandse hiphop te worden. Superlatieven schieten bij momenten tekort voor de zogenaamde messias van de Belgische hiphop. Maar goed, genoeg pluimen in de man zijn gat gestoken zeker? Benieuwd of Guy ons ook live kon roeren en dat mocht hij een eerste keer proberen in een uitverkochte AB. Een kunstje die hij trouwens tweemaal weet te flikken. Say Whut? Achteraf gezien een memorabele avond die niemand onbewogen liet.
De verdienstelijke eer om Guy's avond te openen was weggelegd voor de West-Vlamingen van NTREK. Na de release van hun gesmaakte tweede plaat ‘Calping’ staan de heren meer dan ooit op de Belgische hiphopkaart. Hun vuur zat meteen aan de lont en het koste hen dan ook weinig moeite om de zaal te ontdooien. Nummers als "Nieuwe Wind", "Jaknikker", "Nog Een Geluk Da" en het heerlijke "Flip" passeerden de revue en even leek het alsof de AB een West-Vlaamse nederzetting was geworden. Het voelde eerlijk gezegd een beetje als thuiskomen en zo hebben we het wel graag. NTREK bleek de ideale opener te zijn en zij zorgden er zonder problemen voor dat de handen al vroeg de lucht in gingen. Een voorbode voor wat komen zou zo bleek.
De gezonde spanning was duidelijk voelbaar in de zaal en die werd verdienstelijk tegengehouden door het imposante theaterdoek. Een doek die de AB enkel uit het stof haalt voor speciale aangelegenheden. Niet veel later is het showtime en het lijkt even alsof de deur naar de hel werd geopend. Vanachter een sobere en naakte setting zien we de eerste verloren ziel tevoorschijnen en dat is jawel, Zwangere Guy himself. Een entree met de nodige theatraliteit alsof Guy een wereldster was.
De logische opener "Wie Is Guy?" werd onthaald alsof de man zijn laatste nummer aan het afwerken was. Het is moeilijk van zijn gezicht af te lezen, maar de uitzinnige menigte moet Guy ongetwijfeld een kick hebben gegeven. Al snel volgt het zwoele en met humor overgoten "Jij Niet Zien". Opnieuw gaat de massa total loss en iets zegt ons dat daar vanavond geen einde aan zal komen.
Voor wie had gedacht dat Zwangere Guy zomaar twee shows kwam spelen in de AB had het grondig mis. Het geheel klinkt heel natuurlijk, maar vergis u niet. Guy's set is vanaf het begin tot in de kern uitgedokterd, zonder dat het er te dik op lag. Het begin is verschroeiend hard, maar Guy neemt zijn opgefokte publiek mee naar "Brede Jongens". Zijn maten Berry en Jazz delen mee in de uitzinnige koek en wij zagen dat het goed was.
Naast al dat geweld is ‘Wie Is Guy?’ ook de plaat die pakkend kan zijn. Guy is dan ook niet bang om zich ook live van zijn stoerheid te ontkleden. De minimalistische pianoslagen willen de gevoelige snaar raken en doet het met verve. "Beter Leven" laat een krop in de keel achter en dat klinkt op zijn minst indrukwekkend. Niet veel later plaatst Guy zich op een kruk voor het publiek. Het antwoordapparaat gaat af en eigenlijk weet het publiek dan al hoe laat het is. "Gorik Pt.1" werd een moment om te koesteren en dat werd met veel dankbaarheid onthaald.
Van werken in de keuken van de AB, tot twee uitverkochte zalen. Het moet toch een speciaal gevoel geven. Maar Zwangere Guy lijkt geen last te hebben van stress, integendeel. Hij lijkt zich rot te amuseren en is niet vies om het publiek nog wat meer te mennen. En alsof dat niet genoeg was werd het tijd om nog wat meer van zijn homies op het canvas uit te nodigen. Zowel Peet, Félé Flingue en $KEER EN BOO$ kregen hun kans om te shinen. Dat voelde zeker niet verkeerd aan, maar geef ons toch maar Zwangere Guy hoor. Eén enkel moment bleek die verbroedering op het podium goud waard en dat was toen niemand minder dan Selah Sue en Darrell Cole ons het dansbare Guy-Funk kwamen voorschotelen. Er volgde een heus meezing moment die de AB in lichterlaaie zette, zonder dat het maar even aangebrand klonk.
Na een goed uur verlaat Guy het podium, maar veel tijd kreeg hij niet om zich even op te frissen. De lokroep van het publiek was zo onweerstaanbaar groot, dat hij niet anders kon dan snel terugkeren. Een terugkeer die we gevoeld hebben, want met ”R.À.F. (Rien à foutre)” stond de tent een laatste keer volledig op zijn kop.
Zwangere Guy speelde een uitgekiemde thuismatch, die bol stond van de hits en de opgefokte massa. Diezelfde massa lag al snel aan zijn voeten en daar had hij geen imposante lichtshow of whatever voor nodig. De pure en volwassen nummers deden hun job en meer vroegen wij ook niet. Zonder het zelf te beseffen werd er vanavond een nieuwe standaard gelegd voor hoe Belgische hiphop moet klinken en voelen. Het idee dat wij daar zomaar bij mochten zijn voelt zonder twijfel goed aan. Wie denkt dat ‘Wie Is Guy?’ straf klinkt , heeft gelijk, maar wacht maar tot je de man ook live aan het werk ziet. Pas dan zal je zien wie de echte koning van Brussel en ver daarbuiten is. En die titel werd geen moment beschaamd.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nu Ian Clement zijn band Wallace Vanborn voor onbepaalde duur in de diepvries heeft gestoken, is er wat meer tijd voor iets anders. Terwijl hij solo als singer/songwriter met gevoelige songs door het land trekt, haalt hij elders terug de sloophamerriffs boven. Dit met het nieuwe bandje The Very Very Danger. De sluizen gaan wagenwijd open en er worden schuimbekkende vuile riffs doorgejaagd. Er zit bovendien ook flink wat gekte in het geheel verpakt en dat maakt het er alleen maar interessanter op. Het klinkt bij momenten alsof Triggerfinger koud in de reet wordt gepakt door Raketkanon.
Voor de riff van opener “G.G AFK Noob” is men nog wel even leentje buur gaan spelen bij Rage Against The Machine, maar dat zien we door de vingers. Daarna gaat het met de uit zijn voegen gebarsten riff-punk van “Lite My Litah” echt hard. Ook “Tesla Spoil” lijdt aan hondsdolheid, een ultra smerige klomp van een song die met een kwak tegen de muren uiteenspat. En “Watashi To Kite” komt rechtstreeks uit de Japanse psychiatrie. Prettig gestoord, psychotisch en compleet in de war.
‘Witness The Legitness’ duurt amper een half uurtje. Wel een half uurtje feesten met het schuim op de mond.
Nederlands 
Français 
