BEAT overtuigt met indrukwekkende ode aan King Crimson
Toen de thermometer buiten een tropische 35 graden aantikte, stroomde ik samen met een bende gelijkgestemden het Koninklijk Circus in Brussel binnen voor een bijzonder muzikale mis. De zaal zat niet helemaal afgeladen vol, hier en daar waren nog enkele lege zitplaatsen te bespeuren. Toch hing er vanaf de eerste minuut een intense en passende sfeer die perfect aansloot bij wat de avond zou brengen.
Dit concert bevond zich immers diep binnen een absolute niche: een avond speciaal voor liefhebbers van de progressieve rock van King Crimson, volledig gewijd aan het materiaal uit de jaren tachtig en de iconische trilogie albums die de band toen uitbracht.
De muziek van King Crimson laat zich het best omschrijven als experimenteel, grensverleggend en complex, dankzij een unieke combinatie van progressieve rock, polyritmische structuren (Angine De Poitrine heeft hier duidelijk goed naar geluisterd) en pure muzikale wiskunde. Om zulke gelaagde composities live tot leven te wekken, heb je muzikanten van uitzonderlijk niveau nodig, en die waren bij BEAT ruimschoots aanwezig.
Adrian Belew en Tony Levin vormden destijds zelf de spil van de legendarische jaren tachtig bezetting van King Crimson. Belew werkte daarnaast met onder meer David Bowie en Frank Zappa, terwijl Levin jarenlang samenwerkte met Peter Gabriel. Gitaargod Steve Vai verdiende zijn sporen eveneens bij Frank Zappa en Danny Carey staat natuurlijk bekend als de ritmische krachtpatser achter Tool. Het resultaat was een supergroep die meer dan voldoende ervaring en talent in huis heeft om dit uitdagende repertoire geloofwaardig te brengen.
King Crimson zelf heb ik nooit live aan het werk gezien, maar de leden uit deze bezetting gelukkig wel in andere projecten. Adrian Belew en Tony Levin zag ik vorig jaar nog schitteren met Remain In Light, een prachtig project dat de muziek van Talking Heads in de schijnwerpers zette. Danny Carey mocht ik al meerdere keren met Tool aan het werk zien en voor Steve Vai moet ik zelfs teruggaan tot 1990, toen hij nog deel uitmaakte van Whitesnake.
De avond werd zorgvuldig opgebouwd. Het eerste deel bestond vooral uit iets obscuurder materiaal en opende onder meer met “Neurotica” en “Heartbeat”. Het groeide uit tot een indrukwekkende aanloop die culmineerde in een magistrale uitvoering van “Larks' Tongues in Aspic Part III”.
Na een korte pauze verschoof de aandacht naar de bekendere nummers uit het repertoire, al blijft het natuurlijk relatief om over hits te spreken bij een cultband als King Crimson. Het tweede luik schoot overtuigend uit de startblokken met klassiekers als “The Sheltering Sky”, “Sleepless” en “Frame by Frame”. Vervolgens werd de set krachtig afgesloten met “Elephant Talk”, “Three of a Perfect Pair” en “Indiscipline”.
Naarmate het einde van de avond dichterbij kwam, leek ook de zaal langzaam te ‘ontdooien’. Waar het aanvankelijk net iets te warm was om de aanwezigen echt in beweging te krijgen, sprongen tussen de nummers door mensen recht voor applaus of lieten ze zich meeslepen door de muziek. Eén enthousiaste bezoeker ging daarbij zo uitbundig tekeer dat het er haast uitzag alsof hij een epileptische aanval kreeg.
Het respect voor de architecten van deze muziek bleek overduidelijk toen de band de avond officieel opdroeg aan King Crimson brein Robert Fripp en de legendarische drummer Bill Bruford. Het was een mooi gebaar dat nog eens onderstreepte dat dit project veel meer was dan een eenvoudige nostalgische terugblik.
Toen de band onder luid gejuich terugkeerde voor de toegift, kreeg de snikhete zaal nog twee absolute hoogtepunten voorgeschoteld: het zware, hypnotiserende “Red” en een explosieve versie van “Thela Hun Ginjeet”. Daarmee werd een indrukwekkend eerbetoon definitief bekroond.
De combinatie van nostalgie, fabelachtige techniek en de broeierige sfeer in het Koninklijk Circus maakte van dit concert een memorabel spektakel. Voor liefhebbers van complex gitaar en drumwerk was dit zonder twijfel een droom die werkelijkheid werd.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9879-beat-23-06-2026?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Het is goed zes jaar geleden dat Beaten By Hippies zijn debuutalbum uitbracht, maar good things come to those who wait. Deze band heeft de tijd genomen om te evolueren, maar vooral om te groeien. ‘Sidetracked in El Paso’ is niet één, maar ineens twee of zelfs wel drie stappen vooruit.
De ingrediënten van deze Belgische band zijn nog grotendeels hetzelfde als op het debuutalbum uit 2019: stoner/desertrock, een beetje space/cosmic en wat fuzzy psychedelica. Op dit nieuwe full album is er wel opvallend vaak tijd en ruimte voor een terugkeer naar de basis en dat lijkt bluesrock te zijn. Dat is de basis van heel wat genres, maar op ‘Sidetracked’ zit het vaak in de songopbouw en akkoorden, of toch meer dan vroeger. Voorts zitten er nog meer dan genoeg denderende stoner-ritmes, space-like psych en dilettante fuzz in om de fans van elk van die genres tevreden te houden.
De groei van deze band zit op heel wat terreinen (songs, perfect gedoseerde backings, solo’s, ritmes met kleine accentjes, productionele keuzes, refreintjes, ….). Misschien het belangrijkste is de sprong die zanger Stéphane nam. In 2019 leek hij misschien nog wat zoekende naar zijn plek in het totaalgeluid van Beaten By Hippies, maar hier gaat hij veel meer uit van zijn eigen sterktes, zonder de grenzen op te zoeken van zijn bereik en volume. Ook de lyrics zijn een stuk matuurder en de band komt als geheel een stuk sterker voor de dag.
De songs dan. “Born In The 80’s” is een heel catchy tune met heel wat jaren ’80-clichés in de lyrics en in de muziek, maar het werkt voor elke seconde van deze track. “Roar” is lekker cosmic. “The Fal” heeft een heel opvallende intro met strijkers om een ballad in te zetten. Beaten By Hippies raakt heel wat muzikale genres aan, maar doorgaans geen genres waar je strijkers bij verwacht. Mooi dat ze toch deze gok gewaagd hebben. En mooi dat de strijkers niet enkel voor de intro ingezet worden maar dat die ook verderop in de track opduiken. Wat een prachtige ballad is dit geworden. Een beetje triest, maar toch met power.
“Dark And Stormy” heeft in de intro en verderop een beetje het parlando van een Jim Morrison, afgewisseld met massieve brokken desertrock. “Easily” is – naast “In Better Days” en het knap opgebouwde “Filter” – één van mijn favorieten op dit album, met even een orgeltje dat wat aan dat van the Doors doet denken. “The Long Way” gaat mij wat te traag. Het bluesy ritme volgt de lyrics, maar dit is voor mij de omweg te ver, misschien omdat het ‘massieve’ stuk zo laat invalt. Een heel rake gitaarsolo maakt nog veel goed.
‘Sidetracked in El Paso’ is alles bij elkaar een heel gevarieerd album. Deze band is niet vies van buiten de lijntjes kleuren en dat doen ze zelfs met een passie. Bij andere bands levert dat al eens een stuurloos schip op dat maar wat rondjes draait en in geen enkele haven toekomt, maar bij deze gewelddadige hippies is het een meerwaarde.
Beaten By Hippies - Als je het muzikale landschap nu bekijkt, denken we dat hoog tijd is voor terug wat eerlijke en doorleefde Rock’n’Roll
In 2019 bracht de Belgische stoner/hardrock formatie Beaten By Hippies zijn titelloos debuut uit. We schreven toen: 'Beaten By Hippies brengt een veelzijdige, kleurrijke, groovy, hypnotiserende psychedelische stonerplaat uit.
Wat vooral opviel bij Beaten By Hippies live, is dat ze er een hoge dosis spelplezier beleven. Een charismatische frontman , aanstekelijke muziek en een feestelijke stemming in een psychedelisch kader en sfeertje. Lekker zweven in een uiterst genietbare sound … zonder bijhorende middelen.
De band heeft ondertussen niet stil gezeten, nu pas 6 jaar later komt een nieuwe plaat uit, ‘El paso’.
Rond de release, het optreden op Desertfest, de plannen en ambities, hadden we een fijne babbel met zanger Stephane, bassist Bruno en drummer Stef.
Ik ben jullie beginnen volgen vanaf het debuut in 2019. Ik zag jullie live op Desertfest. Hoe is het met de band verder gelopen?
Bruno (Bass): Heel goed zoals je wel kan merken. We hebben niet stilgezeten, we zijn blijven werken, blijven nieuwe nummers maken hetgeen resulteerde in onze laatste plaat Sidetracked In El Paso.
Stef (Drum): Desertfest was een topper voor ons, maar daarna volgde al snel Covid waardoor we minder hebben kunnen inzetten op show voor het promoten van onze eerste plaat. Er waren wel wat losse gigs, maar we zijn dan voornamelijk beginnen schrijven aan nieuwe songs waarvan je het resultaat kan horen op Sidetracked In El Paso.
Stephane (zang): We hebben gedaan wat we altijd deden, nummers maken, shows spelen en ons vooral goed amuseren in het proces. Want daar draait het om!
Over het optreden op Desertfest schreef ik ‘Een charismatische frontman, aanstekelijke muziek en een feestelijke stemming in een psychedelisch kader en sfeertje’. Klopt dit? Hoe zien jullie het zelf?
Bruno: Ja, zeker wel. We spelen graag live en laten dat ook graag merken. Het is en blijft een rock n roll show en mensen willen geëntertainde worden. Hoewel je de subtiliteiten van de studio live niet kan overbrengen moeten onze nummers vooral live beleefd worden. We smijten ons altijd voor meer dan 100% voor élk optreden om het even waar of wanneer.
Stef: Ik vind dat dit zeker klopt, ook vandaag nog. We halen invloeden op enorm veel verschillende plekken wat resulteert in de Beaten By Hippies sound.
Stephane: Ik kan me daar wel in vinden, hehe. Weet je, ik kan mij eigenlijk niet inhouden, als ik daar dan sta is het telkens vollenbak.
Jullie stonden op toch een van de grote evenementen binnen de scene; heeft het extra deuren geopend (of heeft COVID roet in het eten gegooid)?
Bruno: De reacties na ons optreden waren zeer positief. Maar, eerlijk gezegd, het heeft toch minder effect gehad dan we gehoopt hadden. Het blijft toch zoeken om toch opgepikt te worden….we zijn niet de enigen die vinden dat ze het verdienen om op de nationale radio gespeeld te worden of een mooie plaats te krijgen op een festival.
Stef: Covid heeft sowieso roet in het eten gegooid, maar ook een gebrek aan podia, clubs, jeugdhuizen, … die nog willen inzetten op live muziek van lokale bands, dit is echt verloren geraakt. Die DIY, underground mentaliteit is spijtig genoeg verdwenen. Het is overal “te luid”, “geen budget”, … En ons land is zo klein dat steeds dezelfde bands, gepusht door een booker of manager, alle podiumkansen wegpikken.
Stephane: Tja, wanneer alles een beetje terug in gang kwam na de lockdowns was onze plaat ook al 3 jaar oud, hé.
De nieuwe plaat ‘El paso’ is er pas zes jaar na het debuut, waarom heeft het zo lang geduurd eigenlijk?
Bruno: Een combinatie van factoren, zoals het altijd gaat. Eerst en vooral Corona natuurlijk. We schrijven ook alle nummers samen. Dat kan soms snel gaan, maar soms kan het ook heel lang duren ? We hebben alle vier namelijk wel een duidelijke mening en we willen ook alle vier even graag dat daar rekening mee gehouden wordt. Verder hebben ze het bij de platenmaatschappij – gelukkig maar – ook heel druk… dus tot alle puzzelstukjes samenvallen zijn we wel al weer even verder.
Stef: Heel simpel … Covid :-D Was er die epidemie niet, dan denk ik dat onze plaat er 2 jaar eerder was.
Stephane: Inderdaad een combinatie van redenen. We hadden de nummers eigenlijk al opgenomen tegen eind 2023, maar dan is er nog zoveel bij komen kijken… en voor je het weet is er nog 1.5 jaar erbij.
De niewue plaat klinkt breed, divers, me dunkt. Zijn jullie volwassen geworden of hoe moet ik het zien?
Bruno: Ik denk wel dat, hoe langer je in een groep speelt, hoe meer je samen leert spelen en dus meer een eenheid wordt. En ja het is een cliché maar gewoon ook echt waar dat je met het ouder worden, je minder aantrekt van hoe dit of dat zou kunnen overkomen of je minder de vraag stelt “zouden we hiermee kunnen scoren”. We willen ons vooral amuseren en ons publiek entertainen met muziek waarin wijzelf én het publiek helemaal kan in opgaan. We vragen we ons minder af of het wel genoeg “beaten by hippies” is. Inspiratie kan en mag van overal komen. Als we vinden dat het werkt, dan werkt het. Er is een minder omlijnd kader van wat wel en niet kan. We moeten het gewoon helemaal zien zitten om het al dan niet te spelen…. We waren ons er niet zo bewust van, maar die lijn is dus wellicht inderdaad wel wat opgeschoven, nu je het zegt
Stef: Op de eerste plaat zochten we als band denk ik onze sound en onze feel. De ervaring die we toen opdeden leidde ertoe dat we konden groeien als songwriters. Hierdoor konden we echt op zoek gaan naar onze eigen sound en dat hoor je op Sidetracked In El Paso.
Stephane: Ik denk niet per se meer volwassen, haha. Maar nog meer een gevoel van ‘we doen wat the fuck we willen’.
Waar ik het ook compleet mee eens ben, is de evolutie in de zang; heeft de zang nu echt zijn weg gevonden binnen de band of is het naturel gegroeid?
Bruno: Ik denk wel dat Stephane meer vertrouwen gekregen heeft en zekerder is geworden in het zingen. Een goeie zanger is authentiek en geeft zichzelf bloot. Maar om jezelf helemaal te durven blootgeven, moet je je veilig voelen. Hoe meer tijd je samen doorbrengt, hoe meer er aan dat onderling vertrouwen en aan die veilige omgeving gebouwd wordt. En op dat vlak zit het nu wel goed in onze band denken we. We durven allemaal nog meer opgaan in de muziek zeker ook door de enthousiaste reacties van het publiek.
Stef: Naar mijn gevoel is dat naturel gegroeid, maar daar kan Stéphane best zelf op antwoorden.
Stephane: Zoals Bruno zegt. Maar ook denk ik dat die evolutie veel te maken heeft met de extra ervaring in de studio.
De inbreng van strijkers is nieuw en uniek, hoe ben je op het idee gekomen (het werkt)
Bruno: Het nummer met de strijkers “The Fall” is gebaseerd op een bas riff die ik 20 jaren geleden voor het eerst speelde. Ik dacht dat het niet meteen iets voor BBH was, maar speelde het toch eens op een repetitie en iedereen was meteen mee. In een mum van tijd hebben we het nummer uitgewerkt. Ik weet niet door wie of door wat, maar in mijn hoofd hoorde ik er strijkers bij. De eerste dag dat we studio in gingen heb ik dan ook tegen onze producer gezegd dat we strijkers wilden. Hij antwoordde heel cool, “Ok, geen probleem, maar dan moeten het echte zijn (geen synths) en moeten ze door een topper gespeeld worden”. Enter Red dus, want hij is me wel een absolute topper in zijn vak, ja. Hij heeft onder andere nog bij Hooverphonic, Vaya Con Dios en Bjork heeft gespeeld en hij was toch niet te beroerd om een paar viooltracks voor een Leuvense rockband te komen inspelen. 102 sporen om precies te zijn. Ik kreeg er letterlijk de tranen van in mijn ogen om hem bezig te zien…zo doorleefd zo echt. Zijn viool heeft het nummer ongetwijfeld een grote meerwaarde gegeven.
Stephane: Wie wil er nu niet een ballad schrijven en met een heel orkest aan strijkers? Kom, dat zijn de soort dingen die je moet doen als je de kans krijgt.
Je durft buiten de lijntjes te kleuren muzikaal, maar blijven subtiel jullie roots trouw. Is het de juiste omschrijving?
Bruno: Zeker. Maar nogmaals, dat is geen bewuste keuze. We zijn niet te beschaamd om iets nieuws of anders te proberen. Why the F*** not?! We hebben maar 1 leven, we willen er alles uithalen, op alle vlakken, dus ook met onze muziek.
Stef: Ik vind dat zeker een goede omschrijving. Dit is wel absoluut geen bewuste keuze maar iets waar we op natuurlijke wijze onze weg in vinden.
Stephane: Ik denk dat dit ook komt omdat we alle 4 wel wat gemeenschappelijke invloeden hebben. Maar daarnaast zijn er ook heel veel verschillende smaken en interesses.
Hoe waren de reacties?
Bruno: We hebben eerlijk gezegd alleen maar positieve reacties gekregen. Hout vasthouden! Waaronder ook een 9/10 in de Rock Tribune. Heel fijn om dat te lezen. Nu nog hopen dat de muzieksamenstellers en programmators die reviews oppikken ef ze minstens interessant genoeg vinden om ons een kans geven.
Stef: Over het algemeen zeer positief wat absoluut geweldig is!
De twee platen tonen jullie unieke karakter binnen de scene. Maar een grote doorbraak lijkt moeilijk. Heb je er een verklaring voor?
Bruno: Bedankt voor het compliment! We hebben er een beetje het raden naar om exact te weten wat er nodig is voor helemaal door te breken. Iedereen die ons live heeft gezien is altijd laaiend enthousiast. Maar we moeten eerst wel de kans krijgen om ons te bewijzen natuurlijk. Misschien moeten we wat meer aandacht besteden aan de social media-platformen van deze tijd, want veel volgers hebben is blijkbaar wel een troef…als je kijkt naar de line-up van veel festivals. Ach ja, je moet gewoon ook een beetje geluk hebben zeker? En ondertussen in onszelf blijven geloven, er blijven voor gaan…en hopelijk toch de juiste mensen op de juiste plek tegenkomen die evenveel in ons geloven en ons een kans willen geven, omwille van wie we zijn en de sound die we maken.
Stef: Zoals ik hier hoger al zei, veel te weinig ondersteuning en podia voor lokale bands. Iedereen legt z’n focus op “De Nieuwe Lichting” of “Humo’s Rock Rally” waardoor die bands alle support krijgen van de weinige managements en promotoren in ons land. Tot mijn grote spijt is er blijkbaar geen plek in België voor stel oudere rockers die op elke show alles geven. Voor alle duidelijkheid, een grote doorbraak is absoluut onze ambitie niet, verre van. Wij willen als band gewoon onze muziek spelen voor een publiek … gewoon lekker live knallen, dat doen we het liefst!
Speelt het Belg zijn in jullie nadeel, denk je?
Bruno: Dat denk ik niet. Alles is toch veel internationaler geworden en er wordt veel meer over de landsgrenzen gekeken. Met platforms als Spotify kan iedereen van over de hele wereld je horen. Ze hebben ons nummer bijvoorbeeld al gespeeld op de Argentijnse radio! België heeft op zich een zeer levendige muziekscene, met talloze festivals, zalen… Het is gewoon niet makkelijk om een kans te krijgen. Op dat vlak ontbreekt het lef soms. Er wordt vaak rond gekeken en copy-paste gedaan als er een selectie moet worden gemaakt of er wordt gekeken naar externe factoren die op zich niks met de muziekkwaliteit te maken hebben , zoals het aantal volgers op Tiktok bvb ? . Hopelijk blijven er dus mannen en vrouwen met ‘ballen’ rondlopen die nieuwgierig zijn naar lokaal onbekend talent.
Stef: Neen, dat denk ik niet. België produceert enorm veel goede bands, maar je vandaag al “viraal” gaan om er iets van te maken. Playlists van StuBru en Willy zijn er ook precies enkel voor bands die support krijgen van een groot label. Ik ben hier misschien behoorlijk cynisch in geworden, maar ik vind het spijtig.
Wordt ‘El Paso’ de plaat van de grote doorbraak? Wat hoop je te bereiken met de nieuwe plaat, en de deels nieuwe muzikale weg?
Bruno: We hopen zeker dat heel veel mensen de plaat beluisteren en zo hopelijk op wat grotere podia of festivals te kunnen spelen. We smijten ons bij elk optreden voor de volle 100%, maar soms vragen we ons toch af “Hoe zijn we hier in godsnaam terecht gekomen?” als we weer compleet loos gegaan zijn, voor een bijzonder enthousiast maar toch ook …bijzonder klein publiek Pas op, kleine gigs zijn zeker charmant .Maar bij de officiële release hebben we bijvoorbeeld mogen ervaren hoe het voelt om honderden mensen uit hun dak te zien gaan op jouw muziek minutenlang te zien en horen applaudisseren om een nummer dat je zelf hebt geschreven…Jaaa, dat smaakt wel naar meer hoor!
Stef: Mocht het nog niet duidelijk zijn, IK WIL LIVE SHOWS SPELEN! :-D En uiteraard, ik denk dat we als band sowieso al willen denken richting een 3e plaat … we gaan zeker geen 6 jaar wachten deze keer.
Stephane: Ik hoop een zo groot mogelijk publiek te kunnen bereiken. Zowel met de songs als met de live shows. De grote doorbraak? Zullen we zien, het is gewoon stap voor stap. Fan per fan. Ik ben sowieso al fan van onze plaat!
Wat zijn de verdere plannen? Moeten we weer zes jaar wachten op een nieuwe plaat?!
Bruno: Toch eerst zien wat er met deze gebeurt ? We blijven elke week repeteren en daar zullen wel nieuwe nummers blijven uitkomen… We gaan wel voor kwaliteit, niet voor kwantiteit. Maar een enthousiaste ontvangst van dit album zou ons ongetwijfeld nog meer goesting doen geven om er nóg meer voor te blijven gaan.
Stephane: Eerst zoveel mogelijk deze plaat pushen. Liefst zoveel mogelijk shows. En vooral ons blijven amuseren! Van de simpelste repetitie tot de gekste optredens! En mocht er dan een volgende plaat aankomen, wil ik er zelf ook geen 6 jaar op wachten.
We hadden het al over de ‘ambities’; zijn er doelen of ambities die jullie nastreven? De wereld veroveren begint afgezaagd te klinken …
Bruno : Weet je, we spelen muziek omdat we dat graag doen en omdat we muzikanten zijn in hart en nieren. Een plaat maken is daar dan gewoon een gevolg van. Dus we zijn al blij dat we zover geraakt zijn en dat we zoveel positieve reacties krijgen op onze plaat. Wat airplay en wat grotere optredens zou leuk zijn.
Als je het muzikale landschap nu bekijkt denken we dat hoog tijd is voor terug wat eerlijke en doorleefde Rock N Roll. Ik denk dat dat misschien wel de ambitie is: terug Rock N Roll naar de massa brengen. Iedereen doen inzien dat er meer is dan Pommelien Thijs of DJ Viktor Verhulst. Zij mogen er uiteraard ook zijn, maar er is zeker nog een (latent) publiek voor onversneden rock.
Stef : Podia veroveren, leuke supports spelen zoals we in het verleden reeds konden doen met Tangled Horns, Rhea en Sloper, en op die manier steeds proberen zieltjes te winnen die zich kunnen vinden in onze sound en wat we live doen.
Stephane : Er zijn nog wel een paar festivals die ik graag zou spelen natuurlijk, zoals iedereen. Gezonde ambitie, iets om naar uit te kijken als muzikant maar ook als muziekliefhebber.
Dankjewel voor deze fijne babbel, veel succes in alles wat jullie nog ondernemen, en hopelijk tot binnenkort…
Paul Collins Beat - King of power pop
Paul Collins
Meestal haal ik mijn neus op voor power pop maar voor the king of power pop maak ik graag een uitzondering en wanneer hij zich dan nog eens laat begeleiden door een vinnig garagerockbandje ga ik helemaal overstag. Bij aankomst voelde ik me een beetje een ramptoerist. Den Trap ligt namelijk net naast de twee gesloten cafés uit de Kortrijkse spiking-affaire.
Maar we waren hier voor Paul Collins die in de jaren '70 enige faam wist te vergaren met groepen als The Nerves en The Beat dat al snel omgedoopt werd tot Paul Collins' Beat omdat er in Engeland een skagroep met dezelfde naam bestond.
Collins mocht hier reeds voor de vierde keer opdraven en had er duidelijk zin in. Zijn begeleiders hadden elk een t-shirt waarop één grote letter geprint stond die samen het woord Beat vormden. Zo kondigde de 69-jarige Paul Collins zichzelf en zijn kompanen ook aan als The Beat maar het betrof hier wel degelijk om Paul Collins en The Manikins, een Zweedse garagerockgroep die tussen 2004 en 2008 wat stof deden opwaaien.
Paul Collins opende zijn set met het kwikzilveren "Rock n roll girl", ook het openingsnummer op de klassieke debuutplaat van ‘The Beat’ uit 1979 die er zo goed als volledig werd doorgedraaid.
Voeg daarbij nog het beste van The Nerves (1974-1978), het eerste groepje van Paul Collins waarin ook Peter Case actief was en je begrijpt dat dit een feest van herkenning werd. De stem van Collins was behoorlijk gehavend maar ze hield wonderwel stand terwijl de twee sprankelende gitaren van The Manikins de songs een frisse opknapbeurt gaven. Dit klonk veel pittiger dan ik vooraf had durven dromen.
Bekendste song was uiteraard "Hanging on the telephone", dat wereldberoemd werd dankzij Blondie maar oorspronkelijk van The Nerves is, weliswaar niet door Paul Collins maar door gitarist Jack Lee geschreven.
Naast het oude werk waren er ook een paar nummers uit zijn soloplaat, ‘King of power pop!’, zijn comeback uit 2010 op Alive Records en zowaar ook eentje uit 2024, “I'm the only one for you”, uit een geruisloos verschenen nieuwe plaat ‘Stand back and take a good look’.
In de obligate bisronde bracht hij eerst twee nummers ("Many roads to follow" van The Nerves en "You and I" van The Beat) solo waarin zijn afgetakelde, breekbare stem plots een troef werd.
Na die twee pareltjes mochten The Manikins hun instrumenten terug inpluggen voor een feestelijk slotakkoord.
Knappe set waarin de aanstekelijke gedrevenheid van The Manikins voor de nodige energie zorgde.
Organisatie: Den Trap , Kortrijk
New beat met een hoog actualiteitsgehalte en een flinke dosis satire. Het doet ons denken aan “Qui …”, de legendarische single van Brussels Sound Revolution naar aanleiding van de ontvoering en bevrijding van oud-minister Vanden Boeynants in 1989.
Op ongeveer hetzelfde patroon tekent Satirical Beat, dat ons muzikaal een beetje doet denken aan de neo-new beat van Belgica Erotica, de single “Graaifried & Graaiman: Pension Plan”.
Je moet geen genie zijn om te begrijpen welke graaiende gepensioneerde politici bedoeld worden en wat het pensioenplan is dat door de mangel wordt gehaald.
Brussels Sound Revolution permitteerde het zich indertijd om (met of zonder toestemming) de stem van Vanden Boeynants te gebruiken. Dat missen we hier een beetje bij Satirical Beat, maar voorts is dit een heel leuke single met oldschool new beat. Meer van dit!
Dance/Elektro
Graaifried & Graaiman: Pension Plan -single-
Satirical Beat
https://satiricalbeat.bandcamp.com/track/graaifried-graaiman-pension-plan
50 jaar na de eerste berichten laait de strijd tussen de Beatles en de Stones opnieuw op. Op nauwelijks enkele weken van elkaar brengen beiden nieuw materiaal uit. Voor de Beatles is dat uitzonderlijker dan voor de Rolling Stones, want van de vier Beatles liggen er al twee onder de zoden.
We gaan jullie niet vervelen met het hele verhaal achter de nieuwe Beatles-song. Dat heeft uitgebreid het nieuws gehaald en de essentie is dat een demo van een John Lennon-song werd gepimpt tot een Beatles-nummer met alle toeters en bellen. Er bestaat zelfs al een documentaire over de lange weg die het nummer heeft afgelegd tot de release van dit jaar.
We beperken ons hier tot de kern van ons bestaan als reviewer: is “Now And Then” ook een goed nummer? Het is verfrissend om John Lennon’s stem in een nieuw nummer te horen en het nummer heeft door de gebruikte aanpak ook wel echt de flair en de vibe van een Beatles-nummer gekregen. Producer George Martin en het hele team hebben alles uit de kast gehaald en dat verdient een pluim. Maar onder al die opgeblonken glans en strijkersarrangementen zit een matig Lennon-nummer.
Het is geen echte breakup- of goodbye-song. De boodschap is ‘ik mis je af en toe’. Dat is weinig flatterend voor zowel de brenger als de ontvanger van de boodschap. Het klinkt eerder als een slechte grap van een ex of een vriend die alle banden doorgeknipt heeft. Ook in de oorspronkelijke melodie op piano zit weinig Beatles-magie. Er wordt wat psychedelische gitaar aan toegevoegd, zoals in de laatste Beatles-nummers, maar om dat te laten passen op de piano-ballad die “Now And Then” eigenlijk is, was heel wat kunst- en vliegwerk nodig.
Deze late en vermoedelijk laatste Beatles-single brengt ons niet in extase, maar is wel goed voor een goedkeurende glimlach …
The Beatles - Now And Then (Official Music Video) - YouTube
Uncle Acid & The Deadbeats - De meest gruizige stonerrock
Het Zweedse Gaupa zet de toon voor vanavond, hier heersen de rauwe seventies. Flowerpower in een stonerbad, met een zangeres die Grace Slick van haar troon tracht te stoten.
Black Sabbath, Jethro Tull en Deep Purple in een stonerfolk badje, zo klinkt het Canadese Blood Ceremony. Zangeres Alia O’Brien kan een aardig stukje dwarsfluit te spelen, een instrument dat doorgaans maar weinig beroerd wordt in het zwaardere genre maar hier perfect op zijn plaats is. Het geeft een extra schwung aan de sound die daarmee natuurlijk refereert naar de de progfolkrock van Jethro Tull, hoe kan het ook anders. Maar dit is zeker geen copycat, het gaat er ook een stuk harder aan toe. Aangenaam retro vertier.
We hadden stilletjes gehoopt dat Uncle Acid & The Deadbeats met nieuw werk zouden komen aandraven, het laatste album ‘Wasteland’ dateert ondertussen al van 2018, maar wat dat betreft bleven we op onze honger zitten. Geen probleem echter, Uncle Acid raapt een superbe selectie uit hun back catalogue bijeen en is vanavond zonder meer zinderend en scherp als een leger meedogenloze scheermesjes.
Geen band die zo een gruizige stonersound kan neerzetten als deze jongens. Hun zompige en vuile riffs werken immer verslavend en de solo’s kerven diep in ons vel.
Uncle Acid poot een ziedende wall of sound neer die de ganse set met het kookpunt flirt. De songs volharden in intensiteit, de spanning houdt constant aan en de psychedelica hunkert naar de strafste paddo’s. Heel even wordt er wat gas teruggenomen met het innemende “Slow Death” dat gaandeweg uitgroeit tot een absoluut hoogtepunt, mede dankzij een fenomenale gitaarsolo.
Verder bruist en scheurt de band geweldig door met ongure lappen stonerrock als “Mt Abraxas”, “Pusher Lane”, “Melody Lane” en natuurlijk “I’ll Cut You Down”, dat de Cactus Club helemaal in lichtelaaie zet.
Rauw, hard, bijzonder snedig en uitermate hypnotiserend, Uncle Acid ten voeten uit.
Organisatie: MCLX ism Cactus Club, Brugge
Izakaya Heartbeat - There’s always new ideas and goals to be reached, but mainly we just want to keep doing what we love to do
Het Noorse collectief Izakaya Heartbeat is weer terug met meer psychedelisch rockgeweld. Na ‘Ancient Asobi /In Arcadia’ (2010) en ‘Enter/Rainbow Lake’ (2013) verschijnt nu hun derde album ‘Subterranean Sunset’. De band werd de laatste jaren nog veelvuldig in het Europese livecircuit gesignaleerd met hun ‘extravagant, loud and noisy hypno-rock’, en ook de nieuwe LP toont na zes jaar weer deze ‘sonic wall power’ met een ‘mellow dreamy tone at times’.
Als grote fans van Sonic Youth en My Bloody Valentine, maar ook van Can, Trumans Water, Unwound, Om, Mogwai, The Black Angels, Earthless, Melvins, Boris en Mudhoney, hoor je een lekkere mix van ‘drony stoner/sludge-rock with indie shoegaze rock and alternative post-rock, with dark psychedelic electronics to make it all sound even more dirty and creepy’. Met 'Subterranean Sunset' zet de band in 2019 een nieuwe mijlpaal in hun geschiedenis neer, de recensie kunt u hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76885-subterranean-sunset.html
We vonden het echter tijd worden om deze band eens aan de tand te voelen, vooral dan over hun tour en andere plannen voor het nieuwe jaar.
I have reviewed your album 'Subterranean sunset' and what I noticed is that you do not continue topin down to a music style, I personally like that the most. Where does that inspiration come from?
Thanks! We listen to and are inspired by a lot of different styles of music, and try not to repeat ourselves. Variation is gold! We want our music to express the things we are into, what we experience in life and what we feel, and that’s a lot of different things so the variation within our albums reflect this. Within the band it is important with freedom of expression, and that expression varies and gets manifested in whatever we want to do at any given time.
One of the descriptions of your music is: '' drony stoner/sludge-rock with indie shoegaze rock and alternative post-rock, with dark psychedelic electronics to make it all sound even more dirty and creepy’ How do you feel about that description?
Sounds good! Guess we’re into all those categories in one way or the other.
With regard to the new album, it is especially recommended for every little fan of shoegaze to psychedelic rock. On this condition. That you like bands that color outside the lines in a quirkyway. What is your opinion about this?
That’s nice, thanks! Yeah, we like a lot of bands that are quirky, stand out from the crowd and do their own thing, and we draw inspiration from shoegaze and see ourselves as a psychedelic rock band, so all good there!
How were the reactions to that new album by the way?
The reactions and reviews have been very good both in Norway and in the rest of Europe, so we are very happy about that.
Are you going in a different direction on a possible new album? or there are no concrete plans yet
We are just in the starting process of planning a new album so not sure what direction it will take us . Hopefully we have evolved to some place that can bring something new to our musical palette. We generally enjoy the process of experimenting and making new songs, trying to find sounds that excite us. Hopefully the new stuff will excite the listeners as well.
A lot has changed compared to the early years. What is the biggest change you have made?
I’m not sure. We never sat down to deliberately pinpoint a new specific direction. We try to play with every idea that excites us regardless of genre or our own history I think. Every day is different though so naturally our music will mirror some changes over time. While we work on our music, play shows, make albums, the changes are also sometimes very subtle to us. Our band has had many members in and out through the years though, 11 people all in all, and every one that has played in the band has contributed in one way or another.
What were and are the highs and lows so far?
Hmm.. They’re both in there for sure..repeatedly. It all levels out in the equation somehow I guess.
You have been touring a lot in Europe lately. I don't remember if you performed in Belgium? How did you like Europe?
In September, on our latest tour, we went to Denmark, Germany, Czech Republic, and Poland, which was great. Always a blast playing in cities and venues we haven’t played before and meeting a lot of nice and interesting people on the way. We are planning a tour for Belgium, Netherlands, and Luxembourg this year, and maybe other countries in the EU also, we’ll see.
From which country does the best audience come to act, who are more difficult to relent?
We haven’t really mapped out those differences, but individually everyone has their own way of enjoying shows. It’s not necessarily a bad crowd if they are more introverted. Generally I remember a lot more of those moshpits from the 90ies. Those were good fun tho! And we of course love our audience however they choose to get into it.
Where do you prefer to perform, small locations or large festival meadows?
We enjoy both! With the smaller venues it’s a different intimate energy I guess, which is thrilling. And often, the audience has come there to check out your band, so they are somewhat aware of what they are in for. Playing festivals is a good, but different thrill, and with bigger crowds, people there who haven’t heard our music before might be tempted to check out our band further. It’s a great way to get exposed to a bigger audience.
About Norway. a lot is brewing in the Scandinavian countries, especially when it comes to metal. Isthere also something like a shoegaze scene? Feel free to give some tips to check out
There are a few bands that come to mind that could be referred to as Shoegaze. Here in Oslo Serena Maneesh, Porto Gees, and maybe Curvs. In Bergen Megaphonic Thrift.
Many shoegaze acts do not last long, but you keep going. What is the key to your success?
Well, we’re not shoegaze, haha!
True that :) . Anyway. What are the future plans for 2020? Going back on tour?
Yeah! Planning to tour Be-Ne-Lux this year, maybe some other countries within the EU as well. And gigs in Norway of course. Hopefully also record some new material for our next album.
In the distant future, are there still things that you absolutely want to achieve? A kind of 'end goal'?
There’s always new ideas and goals to be reached, but mainly we just want to keep doing what we love to do. To create and play more music, put out more albums and play more shows. Would be fun to score music for a film sometime maybe.
My last question is one that i ask every artist, believe me the reactions are different. How do you view streaming sites such as Spotify personally? Is it a bless or a curse?
Well, we have always been attracted to the LP format. Growing up, we all spent our allowances in obscure record stores in Oslo. You’d really have to thoughtfully choose, and then back home we’d sit for hours listening to that new record over and over. Without any distractions of the world popping into your phone or computer by the second. I consider it a privilege to have been able to discover a lot of music that way. To give it some time to sink in and really listen to it. Maybe some of that is lost today with everything readily available at any moment. We love the idea of potentially interacting with everyone directly from your home computer tho, and myspace in its hay day was a very useful tool for us. But I’d say if you really love an album, go buy it to support the artist. That way they eventually can afford to make another one :)
Thanks for answer this interview, good luck in 2020 and hope to see u guys in my country this year …
We citeren even de biografie over Izakaya Heartbeat: 'Het Noorse collectief Izakaya Heartbeat is weer terug met meer psychedelisch rockgeweld. Na ‘Ancient Asobi /In Arcadia’ (2010) en ‘Enter/Rainbow Lake’ (2013) verschijnt nu hun derde album ‘Subterranean Sunset’. De band werd de laatste jaren nog veelvuldig in het Europese livecircuit gesignaleerd met hun ‘extravagant, loud and noisy hypno-rock’, en ook de nieuwe LP toont na zes jaar weer deze ‘sonic wall power’ met een ‘mellow dreamy tone at times’. Als grote fans van Sonic Youth en My Bloody Valentine, maar ook van Can, Trumans Water, Unwound, Om, Mogwai, The Black Angels, Earthless, Melvins, Boris en Mudhoney, hoor je een lekkere mix van ‘drony stoner/sludge-rock with indie shoegaze rock and alternative post-rock, with dark psychedelic electronics to make it all sound even more dirty and creepy’.
Het resultaat mag er zijn. “Hallucanting Past And Future” is zo een bevreemdend aanvoelende song die je alvast doet zweven over de dansvloer eens onder diepe hypnose gebracht. Deze muziek gaat ook alle kanten uit, waardoor je niet echt een stijl hierop kunt kleven. Gemakshalve noemt men het daarom psychedelische rock, waar de band uiteraard dicht tegen aanleunt. Vooral wordt een donker en intensieve atmosfeer gecreëerd die je letterlijk bij de keel grijpt. Luister maar naar een song als “Planetarium High”, een song waar je letterlijk high van wordt als je je laaft aan de oase van psychedelische tonen die de band je aanbiedt. De registers, of althans de drum inbreng die aanvoelt als bonkende mokerslagen op je hoofd, bij “Primitive Psyche” klinken dan weer zodanig angstaanjagend dat je met het angstzweet aan de lippen verweesd achterblijft. Izakaya Heartbeat maakt het de aanhoorder niet gemakkelijk, je moet je echt letterlijk laten meedrijven doorheen die bonte en zeer vreemd aanvoelende wereld, boordevol rariteiten komenten uit een spookachtige wereld.
Griezelig en ergens wel vuil en donker, dat je ook terugvindt bij bijvoorbeeld shoegaze, keert eveneens veelvuldig terug. Een song als “Into The Ocean” met een zanglijn die een donkere gemoedsrust over jou doet neerdalen, is daar een mooi voorbeeld van. De band slaagt er over de gehele lijn je in een droomwereld te doen belanden, en dat is de verdienste van elke schakel binnen deze band die even belangrijk is. Frivole melodieën, stuwende drum en baslijnen en mannelijke en vrouwelijke vocalen die elkaar perfect aanvullen zijn de rode draad op de daarop volgende songs “Endless Kiss”, “Sometimes” en "Collective unconsciousness" een prachtige afsluiter waar al die bovengenoemde stellingen nog maar eens in de verf worden gezet.
Deze zeer gevarieerde schijf van Izakaya Heartbeat is een aanrader voor elk beetje liefhebber van shoegaze en psychedelische rock, met de voorwaarde dat je houdt van bands die buiten de lijntjes kleuren op een eigenzinnige wijze. Want dat is wat Izakaya Heartbeat over de hele lijn doet, dat is de reden waarom ook wij vallen voor de band en plaat.
Eens onder hypnose gebracht belanden we namelijk in een trance waaruit we niet willen en kunnen ontsnappen. Een zalig gevoel overvalt ons, net omdat dit zo tastbare muziek is die je niet gewoon dient te beluisteren, maar inderdaad te voelen.
Volbeat kreeg de laatste jaren vaak het verwijt dat ze te resoluut voor het commerciële pad kozen. Hun laatste telg ‘Rewind, Replay, Rebound’ (2019) was voor velen een bevestiging van dit gevoel. Desalniettemin was de Lotto Arena in een mum uitverkocht en moest uitgeweken worden naar het grotere Sportpaleis. Dit betekende dat Volbeats passage in Antwerpen hun grootste indoorshow in België ooit was.
Danko Jones had de ondankbare taak om om 19:00 de avond op gang te trekken, en dat wel voor het volle half uur. Het Sportpaleis was zich toen nog met mondjesmaat aan het vullen, maar toch liet het Canadese enfant terrible het zich niet aan het hart komen. Met opener “I Gotta Rock” maakte hij het zuiverste statement van de avond en vond hij connectie met het aanwezige publiek. Wie Danko Jones zegt, zegt gemene grimassen en ADHD deluxe. De Canadees leek ook nu weer een Red Bull te veel tegen de amandelen gegoten te hebben en ontpopte zich tot een duivel in een wijwatervat. In totaal kregen we zeven songs voorgeschoteld, waarvan “Burn in Hell” en “My Little RNR” op het trommelvlies bleven druisen.
Special guest van de avond was Baroness. De Amerikaanse band die een mix brengt van sludge, alternative en progressive metal trok minder hard van leer dan Jones, maar zorgde voor een intensere beleving. De Amerikanen openden met “Kerosene”, een goed gekozen opener om de zaal figuurlijk in lichterlaaie te zetten. Zanger John Baizley had zich eerder statisch in het midden geplaatst tussen het hoofdpodium en de uitloper en werd sporadisch vergezeld door gitariste en spring-in-‘t-veld Gina Gleason die haar haar langs alle kanten van het podium zwierde. De nummers met bijhorend kleurenpalet naargelang het album, verveelden niet en werden met de grootste zorg gebracht. Baroness veroverde met hun passage ongetwijfeld veel Volbeathartjes. Het was zelfs mogelijk mensen te spotten met Volbeatgympjes en een kakelvers Baroness T-shirt onder de arm in de pauze erna. Met veel plezier en verlangen zien we Baizley en co. woensdag 20 november terug in Trix bij de voorstelling van hun nieuwe album ‘Gold & Grey’.
Iets na negenen was het dan tijd voor de guitar gangsters van Volbeat om het podium te bestijgen. De heren hadden kosten noch moeite gespaard om het publiek visueel te verwennen. Na het vallen van een groot doek met logo doemde een grote video wall op en werd de dimmer van de spots op maximaal gezet. Om te zorgen dat niemand vergeten werd tijdens de show, had men ook overal op het podium en de uitloper microfoons geplaatst die met de regelmaat van de klok gebruikt zouden worden.
Op de tonen van “Lola Montez” trad zanger Michael Poulsen naar voren en begroette breedlachend een enthousiast Sportpaleis. Een goed gekozen opener die iedereen omver blies. Het te luide volume van de boxen had hier ook wel zijn aandeel in. Hierna volgde “Pelvis on Fire”, een eerste nummer van het recentste album. Hoewel het nummer strak gebracht werd en onder luid applaus onthaald werd door de meesten, bloedde het hart van sommigen ongetwijfeld ook. Dit nummer lijkt zo hard op “Sad Man’s Tongue” dat het wat goedkoop in de oren klinkt. Gelukkig volgde niet veel later het laatstgenoemde nummer dat na een eerder verplicht eerbetoon aan grote voorbeeld Johnny Cash, voor de eerste pogo zorgde.
Verder werd voornamelijk geput uit de laatste albums en werden de vroegere (helaas) wat verwaarloosd. Gelukkig werd dit in de bisronde goedgemaakt door het publiek met “I Only Want To Be With You” (cover van Dusty Springfield) en “Still Counting” de Antwerpse nacht in te sturen. Dat een Volbeatshow anno 2019 meer is dan louter het spelen van rockabilly getinte rock ’n rolldeuntjes werd duidelijk doorheen de set. Het publiek werd namelijk op verrassingen getrakteerd die misschien niet altijd nodig waren. Zo verscheen bij de begintonen van “Black Rose” plots Dank Jones midden de uitloper d.m.v. een ingebouwde lift. Op zich leuk, ware het niet dat de volumeknop van Jones’ microfoon op het laagste pitje stond en de Canadees quasi niet te horen was. Bij het nummer “Die To Live” bracht diezelfde lift ZZ Bottom (lees: een bebaarde pianist en saxofonist) op het podium die het lied wat opsmukte. Dit was minder geslaagd en om eerlijk te zijn zelfs overbodig. Verder werden soms aritmisch rookpluimen de lucht ingejaagd en deed een confettikanon dienst als sfeerschepper.
Algemeen gezien viel op dat vooral de oudere nummers veel bijval oogstten en de recentere eerder het muzikale feest temperden, ondanks het commerciële gewicht. Toch was er geen gevaar dat de show een sleur werd. Het totaalspektakel in combinatie met het strakke gitaarwerk van Robb Caggiano (ex-Anthrax) en de heldere klok van Poulsen zorgde ervoor dat de twee uur durende set smakelijk te verteren was.
Graag zien we Volbeat terug op een zomerfestival, eentje waar er hopelijk wel plaats is voor een ‘pool of booze, booze, booza’!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/danko-jones-04-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/baroness-04-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/volbeat-04-11-2019.html
Organisatie: Live Nation
De uit Noorwegen afkomstige grindcoreband Beaten To Death werd opgericht in 2010. Ondertussen heeft de band zijn stempel gedrukt op het genre en blijft hij stevig aan de weg timmeren. 'Agronomicon' kwam eigenlijk reeds vorig jaar op de markt, maar we kregen het pas recent op onze bureautafel gegooid. Volgens sommige biografieën is Beaten To Death 'melodieuze grindcore'. Hoewel dat ons weinig onwaarschijnlijk lijkt binnen dat genre, menen we links en rechts inderdaad wat melodie te herkennen, tussen een orgie van oorverdovende mokerslagen door dan.
Snel, sneller en snelst is zowat de rode draad in de twaalf songs die op 22 minuten door de strot worden geramd. Alle registers worden in een hels tempo opengegooid op “Grind Korn”, waarna we zijn vertrokken voor een rit over hobbelige wegen, waarbij oneindige getimmer op je hoofd ervoor zorgt dat je uiteindelijk tot waanzin wordt gedreven. Beaten To Death slaat er op los, als een losgeslagen bulldozer die alles om zich heen verplettert. Als de pletwals is gepasseerd, blijft er alleen chaos achter. Dat er subtiel ook maatschappijkritische teksten worden gebruld (zingen kunnen we het bezwaarlijk noemen) is een meerwaarde voor het geheel. Want zo houdt Beaten To Death je op een verschroeiend tempo eveneens een spiegel voor die er niet zo proper uitziet.
Tot rust komen is er niet bij. “Catch Twentyfvck”, “Bjornstjern Ibsen” tot “Extermely Run To The Hills” worden op een zodanig snel tempo gebracht dat je daar geen tijd voor hebt. Met het verstand op nul recht op het doel afgaan, dat is wat Beaten To Death doet. En dat is de reden waarom deze typische grindcoreband ook na al die jaren nog steeds toonaangevend kan genoemd worden. Liefhebbers van deze muziekstijl, mogen - moest dat nog niet gebeurd zijn ondertussen - deze knappe schijf zonder verpinken in huis halen. Eigenlijk is het van moeten. Want binnen het genre levert deze Noorse band een verbluffend meesterwerk af, dat je van begin tot einde compleet murw slaat. En bovendien van een uiterst hoog niveau blijkt te zijn, dat we niet elke dag voorgeschoteld krijgen. Kopen die handel!
Als introductie van de band Beaten By Hippies, citeren we even uit de vi.be-pagina van deze band: 'Spoonfed on 90’s music this Belgian foursome came of age during the first stoner wave. Honing their craft and working towards brewing their own magical potion. Each bringing their own ingredients. A cup of 60 - 70’s hard rock, a pinch of 80’s glam and a zest of guilty pleasures.' Beter dan dit kunnen we de psychedelisch aanvoelende muziek van Beaten By Hippens niet omschrijven. De band bracht ondertussen zijn titelloze debuut uit via Polderrecords. Een fijn schijfje waar typische stonerelementen worden verbonden met die typische jaren '70 hardrock.
Vanaf het lekker aanstekelijke “Velvet Hills” zijn we vertrokken voor een trip naar het verleden, met beide voeten in het heden. Je kunt inderdaad niet voorbij aan die voornoemde decennia. Maar de band geeft daar een heel eigenzinnige draai aan waardoor die songs verre van gedateerd klinken, integendeel zelfs. Ook het gevarieerde en kleurrijke “Space Tails” bevat zoveel uiteenlopende stijlbreuken en verwijzingen naar al even uiteenlopende genres en decennia dat de band hierdoor een heel ruim publiek aan stoner- en hardrockliefhebbers kan aanspreken.
Song na song krijgen we dan ook een adrenalinestoot van jewelste, waardoor je letterlijk wegzweeft naar andere tijden. 'Beaten By Hippies' blijkt vooral dus een heel veekleurige schijf te zijn, waarbij je alle kleuren van de regenboog tegenkomt. Nee, geluidsmuren afbreken, of je onderdompelen in donkere omgevingen is er niet bij. Maar Beaten By Hippies weet door deze aanpak toch wel een atmosfeer te creëren waardoor je als aanhoorder gehypnotiseerd wordt en in een diepe trance over de dansvloer zweeft. En dat is natuurlijk de verdienste van een stomende muzikale aankleding, waardoor de temperatuur prompt naar het kookpunt stijgt. Dit allemaal gekruid met een vocale aankleding die vele kanten uitgaat, als de kers op de taart op deze plaat die deze schijf compleet maakt.
Beaten By Hippies brengt een zeer veelzijdige en kleurrijke stonerplaat uit, boordevol psychedelische elementen, die vanaf begin tot einde aan je ribben blijven kleven en waarop stilstaan bovendien onmogelijk is. Al zal dat dus eerder zorgen voor zweven over de dansvloer, onder invloed van de hypnotiserende en psychedelisch aanvoelende klanken en vocale inbreng. Zonder daarbij gebruik te maken van geestesverruimende producten. Waardoor zowel fans van typische psychedelische hardrock uit de jaren '60 en '70 , glamliefhebbers van de jaren '80, stonerliefhebbers en vooral fans van bands als Monster Magnet - om maar één voorbeeld te geven - hun gading zullen vinden in dit bijzonder knappe debuut.
Tracklist: Velvet Hills; Space Tails; Blue Rose; Rock n Roll; Beaten By Hippies; Breathe Slow; More Is More; Dust; Cabron; Tomahawk
Uncle Acid and The Deadbeats wordt nogal snel bestempeld als een metal band. Een beetje kort door de bocht is dat, vooral voor een band die net iets te graag zelf uit die bocht vliegt. Laat ons aannemen dat het hier gaat over een soort metal die bij voor voorkeur in een gammele schuur is opgenomen in plaats van in een peperdure studio. Metal ontdaan van alle bombast, kapsones, spierballen of lachwekkende haardossen. Uncle Acid houdt het liever rauw en smerig en dompelt de versterkers maar al te graag in een bad van steengruis alvorens ze volledig in het rood te laten gaan. Denk aan Black Sabbath en Blue Oyster Cult die in een vochtige kelder zijn opgesloten, of aan Ty Segall die Kyuss door een versleten vleesmolen draait.
Geen band die de lo-fi metal beter beheerst dan Uncle Acid & The Deadbeats (of het moet Fuzz zijn, niet toevallig weer een hobbyclubje van Ty Segall), getuige de vijf albums die ze inmiddels al bij mekaar gesmeed hebben. ‘Wasteland’ is daarvan de laatste en het is wederom een ferm staaltje grofkorrelige garage-metal. Daaruit zijn de gejaagde en snedige gruisrockers “I See Trough You” en “Shockwave City” blijkbaar al tot publiekslievelingen uitgegroeid, en met het slepende monstertje “No Return” wordt Black Sabbath door een toxisch bad van modder en salpeterzuur gesleurd.
Verder graait Uncle Acid ook nog flink uit hun back catalogue. Krakers als “I’ll Cut You Down”, “Mt Abraxas”, “Waiting For Blood” en een verschroeiend “Death’s Door” doen de stoom uit alle schouwen tegelijk blazen. Het klink ronduit geweldig, sneert als een heuse orkaan door de AB en laat daarbij heel wat vunzige rock’n’roll-smurrie achter.
Live weet Uncle Acid immers dat rauw en gemeen geluid nog een extra dimensie te geven. De onverstaanbare vocals klinken alsof ze uit een ondergronds buizenstelsel komen, maar ze zitten de ongepolijste powersound als gegoten. Zo ook de gitaarsolo’s, dit zijn hoegenaamd geen spreidstand-ego-trips met guitar-hero allures, ze staan daarentegen volledig in dienst van de scheurende songs. Uncle Acid creëert daarmee een sfeertje waarin het publiek wordt opgezogen in een bad van giftige stoner-rock en smerige proto-metal. De voltallige AB Ballroom laat zich er vanavond gewillig in onderdompelen.
Als dit al metal zijn, dan is Uncle Acid & The Deadbeats tenminste een band die de rock’n’roll terug in het genre heeft gebracht. En dat is meer dan welkom.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Echo Beatty treedt aan als support van Trixie Whitley ; als je hun materiaal er op nahoudt , dan merken we enkele zaken gemeen , een geluidskunst van soundscapes , de intense songopbouw , de emotionele rijkdom en de sterk vrouwelijke uithalen . Op de nieuwe – die ‘Tidal motions’ opvolgt - heeft het duo Joachim Baelus en Annelies Van Dinter een reeks sterke songs uit die de donkere intimiteit (“Knots” – “The shadows”) naast de lofi broeierige pop , met een donker Sx randje ( “Hunger hunger” – “Sealskin”) moeiteloos naast elkaar plaatst. Het zijn vier bepalende songs die de variëteit van de cd onderstrepen . En we kunnen maar lof toeschrijven … Opener “Ravel , ravel” is hier herwerkt , “Soldier on Furlough” is er dan eentje met prikkelende melodieën en ga zo maar door . Het duo wordt live aangevuld met een drummer die hun geluid voller doet klinken . Puik werk van het Antwerpse duo!
Sedert maart 1980 gaan The Bootleg Beatles met licht wijzigende bezettingen de hort op met hun redelijk fantastische show. Let op de woordkeuze: show. Toen George Harrisson nog tekenen van leven vertoonde, promoveerde hij deze coverband tot enige officiële Beatlescoverband. Meer nog, deze voortreffelijke gitarist liet zich ooit eens ontvallen dat ze beter de songs en de akkoorden kenden dan de Beatles zelf. Deze keer geen voorbeeld van die typische Beatleshumor.
Deze bootleggers hebben dan ook al meer dan 5000 optredens achter de kiezen, tot en met het voorprogramma van de Beatlesklonen Oasis. In een afgeladen volle Schouwburg bieden The BB’s u een show aan in vijf blokken en wandelen op die manier redelijk chronologisch door de ganse Beatlescatalogus. Met alles erop en eraan. Er wordt gretig van kostuums en pruiken gewisseld waardoor het nochtans voortreffelijke muziekgehalte het ietwat moet afleggen van het showgehalte. Maar toch kan je de carnavaleske verkleedpartijen vergeten als je de angstig goede vertolkingen hoort van pakweg “Strawberry Fields”, “Paperback Writer” en “the Ballad of John and Yoko”. Zoals het een echte Beatle betaamt, gaan ze ook tussendoor grappen. Deel 1 beschrijft de Beatlemania, twee vertrekt vanuit ‘Revolver’ (nog steeds veruit het beste Beatleswerk als je het mij vraagt), drie verkent ‘Sgt Pepper’, vier brengt hulde aan ‘All you need is love’. Vijf: ‘Let it be’.
Een ei zona perfecte show, goed voor de kenners en verkenners. Gelukkig heeft niemand het idee gehad om op het einde een kwelende Yoko-lookalike op het podium te sleuren, anders waren ze ook al gesplit. In tegendeel, met “Hey Jude” komt een einde aan een unieke live ervaring.
Organisatie: Schouwburg Kortrijk, Kortrijk
Volbeat - Wake Up Baby And Taste The Dirt
Teenage Bottlerocket, Iced Earth en Volbeat
Vorst Nationaal
Brussel
Volbeat - Zanger Michael Poulssen zag in 2001 het licht toen hij zijn death-metalband Dominus opdoekte en teruggreep naar zijn voorliefde voor rockabilly. Wij zagen vanavond het licht dankzij deze verfrissende combinatie van metal met rockabilly, maar toch vooral door de grootse pyrotechnics-show.
Teenage Bottlerocket is een band die veel beter is dan Volbeat. Althans dit is wat Volbeat zelf beweerde in het cd-boekje van ‘Above Heaven/Beyond Hell’ boven de songtekst van “Thanks”. En wie op het podium verschijnt in een t-shirt van The Ramones, toont inderdaad al direct aan dat hij van goeden huize is. De kleine groep gelukkigen die niet getart werden door de ellendige avondspits werd immers getrakteerd op een energieke en recht uit het hart komende sneltrein van melodieuze pop-punk nummers. Spijtig genoeg bleken maar weinigen het Volbeat-advies uit 2010 opgevolgd te hebben, want ondanks de beleefde vraag van Brandon om lekker mee te pogo-en bleef het ondraaglijk apathisch op het middenplein. Nochtans zijn songs als “Skate or die”, “Headbanger” en “Fatszo goes nutzoid” absoluut geen stoelplakkers. Wel miste ik “Radio”, “Repeat offender”, “Gave you my heart” en “Mini skirt” om het feestje compleet te maken. Als afsluiter kregen we dan wel weer de vette knipoog zelfrelativering tijdens het nummer “Bigger than kiss” terwijl er pinhead-gewijs een gemaskerde skater het podium kwam opdraven met een bord waarop “Thank you” geschreven stond.
Op het tweede ingrediënt van de Volbeat-cocktail was het niet lang wachten. De power-metal uit Florida mocht immers plaats nemen voor de witte doeken aan de linkerkant van het podium op een strook van 2m diepte. Iced Earth opende met het krachtige “Plagues of Babylon” niet toevallig ook de naam van deze Europese toernee. Na de steeds geslaagde passages op Graspop (2008/2011 en 2013) stelden zij vanavond ook weer niet teleur en is dit een goede opwarmer voor de show in Antwerpen samen met Warbringer in januari volgend jaar. Hopelijk word ik dan wel minder afgeleid door de vele sms’en waarin gevraagd werd of ik ook op optreden Volbeat zat en waardoor ik toch een aantal elementen gemist heb. En ook de traditionele lange wachttijden aan de bar om een pint te gaan halen, zijn nu niet echt bevorderend voor een bewust bijwonen van een optreden. Juist op tijd terug voor de zelf-getitelde song “Iced Earth” waarmee de show dan ook onherroepelijk afgesloten werd en er letterlijk een doek viel voor Iced Earth.
Op dat doek pronkte een reuze afbeelding van de Volbeat-skull met een cowboy hoed en een tri-colore bandietenmasker. Kwestie van in de sfeer van het vijfde studio-album te blijven zullen ze in Denemarken gedacht hebben. “Outlaw gentlemen and shady ladies” barst dan ook niet voor niets uit in het bezingen van de meest legendarische wild-west-figuren als Doc Holiday, Lola Montez, Pearl Hart en Black Bart.
Rond 21u verscheen er voor dat zelfde doek een cowboy met banjo die de openingstune inzette van wat een geslaagd optreden zou worden. Toen bij het eerste akkoord van “Doc Holiday” het doek wegviel, waande iedereen zich dan ook direct in een typisch cowboy-mijnstadje compleet met galgen, grafzerken en ijzeren tralies. De toon was gezet!
Wat volgde was voor mij als fan van het eerste uur geen verrassing. Het beukende “Hallelujah Goat”, het zalige “Radio girl” en de titelsong van het derde album “Guitar gangsters and cadillac blood” werden naadloos en vrij automatisch aan elkaar geregen. Het flirten met “The ring of fire” van bad-ass country-legende Johnny Cash zet zoals altijd “Sad man’s tongue” in wat dan ook steevast uitbarst in één deinende mensenmassa met boven de hoofden de obligate crowdsurfers. Om niemand een uitvlucht te gunnen om zich niet helemaal te smijten, werd “Lola Montez” maar direct aansluitend op de setlist geplaatst. Het publiek brulde lekker mee en we voelden inderdaad het vuur bij het langskomen van deze sensuele dame. Letterlijk en figuurlijk vuurwerk zowel op als voor het podium.
En dan komt er toch dat gevoel de kop opsteken dat zich afvraagt waar het echte authentieke en passionele is gebleven bij Michael. Soms lijkt het me alsof hij het meer voor zichzelf doet dan voor de fans. Iets wat ik tot voor de StuBru-hype nooit gemerkt had en hoop dat ik me hierin vergis. Maar hij draagt dan ook de sheriff-ster op het podium en tijdens het akoestische inleidend stukje van “The garden’s tale” vraag ik me toch stilletjes af of dat niet aan de oorzaak ligt van het vertrek van Thomas Bredahl…
Nochtans doet ex-Anthrax gitarist (en producer) Rob Caggiano zijn uiterste best om zich volledig te geven op het podium. Plezier schijnt hij er alleszins aan te beleven, want de prijs voor de breedste grijns haalt hij zonder veel moeite binnen. Bovendien zorgt deze Amerikaanse alliantie mogelijks tot een nog groter worden in de USA, een ambitie die Volbeat nooit onder stoelen of banken gestoken heeft en mede mogelijk gemaakt door het touren met Metallica.
Voor het eerst dweepte Volbeat echter niet met een snippet van James en Lars, maar wel eentje van de Engelse metal-goden Iron Maiden. Zouden we ons mogen verwachten aan een Maiden-tour samen met Volbeat? Of zou het een eerste hint zijn dat ze volgende zomer in de Desselse achtertuin van Harris en Dickinson komen spelen?
Vuur was er alleszins wel letterlijk op het podium, want tijdens de volgende nummers (waaronder “A moment forever” en “Fallen” ) zorgden de pyrotechnics voor een prachtig visueel spektakel. Neem hier de tot crowdsurfen aangespoorde dames bij tijdens het nummer “my body” en we kwamen ogen tekort.
Vrij abrupt kwam er met “Still counting” een einde aan de show en niet met “Thanks” het door de sound van hun openers geïnspireerde nummer waarmee Volbeat ons vroeger bedankte. Inderdaad, ik blijf mezelf toch fan noemen tot wanneer ik wakker schiet en in het vuil zal bijten mocht blijken dat mijn vertrouwen werd geschonden door een op rockster-status beluste posse.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Iced Earth - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4286
Volbeat - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4287
Organisatie: Live Nation
De opkomst voor deze Night Beats lag verrassend hoog. Zou de nieuwe lichting garagerockers onder impuls van een Ty Segall en Thee Oh Sees dan toch voor een bescheiden revival kunnen zorgen?
Acid Baby Jesus, een vijftal uit Athene dat een plaat uit heeft op Slovenly Recordings en reeds verschillende keren in ons land te gast was, mocht deze avond openen. Rammelende psych rock, die je nog het best zou kunnen omschrijven als Black Lips on acid, werd ons deel. Daarnaast hoorde ik ook een paar keer de lome ritmes van Demon's Claws (beide bands kennen elkaar goed, vandaar misschien?) terwijl enkele meer psychedelische stukken dan weer de vroege Pink Floyd lieten herleven.
Vooral wanneer het zoemende orgel de vrije loop werd gelaten kon Acid Baby Jesus (aan die naam wen ik nooit) het verschil maken. Helaas waren er enkele slaapverwekkende nummers in de set geslopen terwijl de heren er zelf ook niet bijster fris uitzagen. Getekend door de Griekse crisis?
Gelukkig vonden ze naar het einde toe hun tweede adem en werd er een versnelling hoger geschakeld om af te sluiten met een klodder spetterende spacerock.
Night Beats, uit Seattle, Washington, vonden hun groepsnaam bij Sam Cooke, van wie één van zijn beste platen ‘Night Beat’ heette en met een beetje goeie wil hoor je ook wat soul in hun psychedelische garagerock. Maar wat we absoluut zeker hoorden in De Zwerver was een onmiskenbaar sixties-geluid.
Ik maakte me meermaals de bedenking dat de groep die voor me aan het spelen was één van die obscure groepjes uit die fameuze ‘Nuggets’-verzamelaar had kunnen zijn. Iets wat me zeker niet ongelukkig stemde. Bovendien klonken ze nooit echt retro want die sound wisten ze toch een eigentijdse draai te geven en speelden ze uitsluitend eigen werk.
Covers hebben ze trouwens absoluut niet nodig want precies die eigen, stuk voor stuk, sterke songs als "Puppet on a string" en "Dial 666" (missers hoorde ik niet) zijn net hun grootste troef.
Danny Lee Blackwell zong met een licht huilende stem terwijl hij voortdurend op gitaar schitterde : nooit het grote gebaar of overdreven distortion maar steeds subtiel de juiste klankkleur opzoekend. Voeg daarbij de scheermesscherpe ritmesectie - James Traeger op drums en Tarek Wegner op bas - en het plaatje klopt perfect. Blackwell was bijzonder gefocust wat interactie met het publiek in de weg stond. Alleen de bassist deed al eens een bescheiden poging om een grapje te maken.
De muziek moest dus volstaan en dat deed ze zeer zeker! Alleen al om het bisnummer had ik de verplaatsing naar Leffinge willen maken. Het lange en wonderlijke "The other side", een nummer vol tempowisselingen dat het publiek meermaals op het verkeerde been zette en waarin Blackwell op het einde nog eens alles uit zijn gitaar mocht persen. Vreemde song die qua opbouw wat progrockallures had maar niettemin een majestueuze afsluiter.
Toch één kleine "smet" op dit schitterende optreden : toen Danny Lee Blackwell het podium verliet griste hij zowaar mijn verse pint, die ik net op datzelfde podium had gezet om nog eens te applaudisseren, mee.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/night-beats-4-12-2012/
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Nadat we ze deze zomer zagen schitteren op Sonisphere Festival in Frankrijk en ze bedolven werden met superlatieven na hun passage op Graspop, gingen we kijken of een clubconcert van het Deense viertal van dezelfde kwaliteit was: Volbeat , de band is de laatste jaren aan een steile opmars bezig en net als een jaar geleden was de Lotto Arena uitverkocht.
Iets na 21u waren we goed opgewarmd door Motorheads ‘Born to raise hell'. De Volbeat banner, die rond het podium hing, werd opgelicht en kopstuk Michael Poulsen zette de eerste akkoorden in van wat een strakke, energieke set zou worden. Meteen viel het trendy podium op voorzien van loopbruggen en 2 reusachtige banners die langs weerszijden hingen; een uitgebreide lightshow gaf kleur aan het geheel.
De Lotto Arena kolkte en bruiste, een publiek dat hield van headbangen en diven, er werd meegezongen en gebalde vuisten gingen in de lucht. Wie dacht enkel nummers van het laatste album ‘Beyond heaven above hell’ te horen, kwam bedrogen uit want het werd een beetje een 'greatest hits'. In het begin kwam de klemtoon op de laatste 2 platen met o.m. “Guitar gangsters & cadillac blood”, “The mirror and the ripper” en hun hitje waarmee ze bij het grote publiek bekendheid verwierven, “Heaven or hell”. Ook het aan Johnny Cash opgedragen “Sad mans tongue” ging erin als zoete koek. De sound speelde hen soms parten, een klein smet op de verder goed geoliede set.
Metal, punk, country, rockabilly... Volbeat bracht het allemaal en zorgde voor diversiteit, een combinatie van melodie en knallende riffs in een juiste spirit. Een band die de mosterd haalde bij Metallica.
Poulsen – een vol getatoeëerde knuffelbeer - loofde het publiek voor alle support en z’n oneliners gaven een grappige noot tussenin. Zijn herkenbaar stemtimbre past in het typische Volbeat geluid.
Na een dik uur ging het kwartet even ‘bijtanken’. Een handvol singles van de vier cd’s hadden intussen de revue gepasseerd. Een herkenbaarheid, die uitermate werd geapprecieerd!
In de bis trokken nummers als “Fallen”, “16 dollars” en “ Pool of booze, booz, booza” de registers open en hakte de bassdrum genadeloos door .
De groove, grinta en het enthousiasme maakten de band uniek; de songs waren live moddervet en catchy. Volbeat tekent voor de komende jaren het metallandschap!
In het voorprogramma hadden we Clutch die bluesy stonerrock speelde. In dit half uur deden ze hun best, maar in de Lotte Arena klikte het niet echt , en de performance werd op de koop toe geteisterd door een minder geluid . En iedereen was hier gefocust op de hoofdact.
Organisatie: LiveNation
Razend populair in Duitsland maar voorlopig nog vrij onbebekend in de Lage Landen, dat zou een eerste, summiere omschrijving kunnen zijn van de Beatsteaks. Deze Duitsers zijn nochtans al meer dan vijftien jaar actief en brengen met ‘Boombox’ hun 7de album uit. Hoewel ze als een punkrockband bestempeld worden, is het duidelijk dat deze band er een zeer brede muzieksmaak op nahoudt.
‘Boombox’ bevat namelijk elf songs die qua genre enorm variëren maar desondanks toch een mooi, herkenbaar geheel vormen. Zo is opener “Fix It” een heerlijke stonerrocksong met een tegendraads refrein en vlammende gitaren. Ook “Cheap Comments” kunnen we in de stonerrockhoek situeren en beschikt over een opvallende baslijn en opmerkelijke vocalen. Eerste single “Milk & Honey” is dan weer een vrolijk, aanstekelijk popnummertje terwijl op tracks als “Let’s See” en “Automatic” de voorliefde van de Beatsteaks voor ska en reggae naar voren komt.
Ook voor ouderwetse punkrock is er gelukkig plaats met nummers als “Bullets From Another Dimension” en “Behavior”.
Deze plaat is dus enorm divers en niet iedere luisteraar zal dezelfde favorieten hebben. Toch zijn zowat alle songs zeer toegankelijk en herkenbaar en is ‘Boombox’ een ijzersterk album. Indien je deze Beatsteaks nog niet kent is het tijd om daar verandering in te brengen.
De vrolijke NYse bende Balkan Beat Box houdt van een feeststemming … maar eentje met een boodschap van ‘love, peace, understanding en unity’. Iets wat we al in het vaandel droegen door Michael Franti, trouwens één van de invloeden van dit bont allegaartje.
Balkan Beat Box is na drie jaar ‘back in town’, met de cd ‘Blue eyed black boy’ en de komende maanden zullen we opnieuw kunnen dansen op hun sound van beats & basses, melodieuze saxen en opzwepende drums en percussie; een inventieve, explosieve en brede mengelmoes van Balkan, zigeuner/gypsy, rock, folk, fanfare, polka, Mediterrane klanken (Arabisch – Aziatisch) en hiphop, met uitlopers naar de klezmer en bhangra (N –Afrikaanse invloeden) . Kortom, een moeilijk te vatten stijl, die zorgt voor een broeierig sfeertje en verbroederingsfeestjes.
Ze toonden met hun ‘global grooves’ aan een geoliede feestmachine met diepgang te zijn. Af en toe bonden ze wat in, maar de power, de energie en de fiësta zorgden voor opwinding en een happy dansgevoel.
Het bonte gezelschap put kracht uit Taraf de Haïdouks, Mano Negra, Rachid Taha, Kocani Orkesatar, Asian Dub Foundation en Transglobal Underground (feat. Natacha Atlas) en plaatst zich naast een Shantel, Gogol Bordello en Goran Bregnovic.
De zomerse cocktail, de raps en de op Värttina leasing gezangen, sloegen aan bij het talrijke (jonge) publiek, die uitbundig reageerde. Kleur kreeg het partygehalte door de golvende bewegingen, de crowdsurfende jonge gasten en de V –vingers in de lucht.
De aanstekelijke, dansbare melodieën, de repeterende trancy ritmes, de Balkan fiësta, de afro ‘Leftfield’ klanken, de slangbezwerende instrumentale tussendoortjes en de raps vingen het mainstream middendeel meer dan goed op, zorgden voor variatie, dreven het tempo op en hitsten de menigte op, wat een schitterende finalereeks opleverde en de temperatuur deed stijgen.
Welke song het ook betrof, van “Move it”, “Marche dela vida”, “Gypsy queens” of de titelsong van de huidige cd, Balkan Beat Box speelde feestelijke knallers voor een wervelende livegig, zonder de Oost-Europese authenticiteit te verliezen. Op het einde kon iedereen mee het podium op!
Dat belooft voor de festivals, de komende zomer. Feestgedruis , maar eentje met inhoud!
Ook de Balkanworld en beats’n’pieces vòòr en na de show was mooi meegenomen, een ideale warming up om er de sfeer in te houden … de juiste beats’n’grooves dus!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Aéronef, Lille
Het Deense bandje Alphabeat teistert al enkele maanden de hitparade met twee aanstekelijke, springerige singles “Fascination” en “10.00 nights”. Dit is ‘feel good, feel happy music’, refererend aan de Scissor Sisters, B 52’s, Wham! en A-Ha…En ook ABBA is te horen, tot in de songtitels toe. Radiovriendelijke, lichtvoetige ‘kitsch’ dans (vrouwen) pop van vijf jongens en een meisje, om lekker weg te dromen en out te freaken. Alphabeat zorgde al voor een massale toeloop in de Château op Pukkelpop en is de popband van het moment, want vele jonge meisjes en jongens vonden de weg naar het Depot, met als gevolg dat het concert al een tijdje uitverkocht was.
Naast de pak elektronica-apparatuur, dubbele percussie, bas en gitaar stond de cd hoes ‘This is Alphabeat’ op een groot doek geplaatst. Elke letter van de titelcd had een ander kleurtje. In het kleurrijke decor huppelden, sprongen en dansten de jongens van het bandje er op los. De bevallige zangeres Stine Bransen had een trendy groen jurkje aan, dartelde sensueel over het podium en zette een paar verleidelijke pasjes op haar hoge hakken. Ze kon vocaal hoog uithalen als een Ana Matronic van The Scissor Sisters of als Madonna in de ‘80’s. Een prominente rol was ook weggelegd voor de hyperkinetische zanger/percussionist Anders SG. Kijk, het zit allemaal mooi verpakt in de formule van dit uitbundig bandje.
Naast de single kleppers tekenden vaardige songs als “Fantastic”, “Go go”, “What’s happening” en “A message” voor vreugdevolle pop, meezingbare refreinen en handjes wuiven. De synthpop van “Hit with a rhythm” en “Touching me, touching you” vormden een lichte variant. En het sfeervolle “Rubber boots” deed ons eeuwig jeugdig tienerhartje sneller bonken.
Hun enthousiasme en positive attitude werd sterk onthaald. Ze vertaalden het in een meer dan overtuigende bis, - “Precination” en “Fascination” -, van pop, dance, disco en beats.
Popmuziek van een bandje die de zorgeloze tienerjaren koesterde. Mag toch? Welverdiende doorbraak
Voor de warming up zorgde Lapaz, een kwintet uit Leuven zelf, met catchy , swingende popsongs. Toegankelijke, hapklare pop met een Elton John, Ben Folds en Cold War Kids pianotune. De heren waren alvast in hun nopjes met hun mooi uitgedoste zwarte kostuums en rode das. Hun melodieuze pop kon net niet voldoende boeien door … iets teveel van hetzelfde! De Beach Boy cover “Get round” namen we er wel graag bij …
Organisatie;:Het Depot, Leuven
Volbeat heeft een erg succesvol jaar achter de rug. Niet alleen zijn ze er in geslaagd veel nieuwe zieltjes te winnen en erg in populariteit te stijgen. Het is ze ook nog eens gelukt een album op te nemen dat niet moet onderdoen voor zijn twee voorgangers. Al is de sound wat radiovriendelijker geworden, elk nummer blijft hangen en van fillers is er dus geen sprake.
Na een westernachtige intro vliegen de heren van Volbeat er onmiddellijk in met het titelnummer, “Guitar Gangsters & Cadillac Blood”. Wat een lekker nummer is dit! Alles klopt, de zang, de riffs, alles. “Back To Prom” is zo’n opgewekt, snel pretpunknummer en tevens het nummer met de kortste speelduur van het album(als je de intro niet meerekent). Namelijk nog geen twee minuten. “Mary Ann’s Place” is het vervolg op de nummers “Danny & Lucy”, “Fire Song” en “Mr. & Mrs. Ness” van de twee vorige albums. Er hangt een soort trieste ondertoon in dit nummer, toch triest naar Volbeats maatstaven tenminste. Hier wordt topzanger Michael Poulsen bijgestaan door zangeres Pernille Rosendahl, wat het nummer toch iets extra’s geeft.
“Hallelujah Goat” is weer zo’n typische Volbeatbeuker met heavy riffs en energieke zang. Hier krijg ik bij de zanglijnen en riffs voor het eerst een déjà vu naar de vorige albums. Deze ervaring kom ik nog een paar keer tegen op dit album. Maar zolang ik me er niet aan erger, hebben we niets te klagen. Dan komen we aan bij “Maybellene I Hofteholder”, waar ook een videoclip voor gemaakt werd. Het nummer gaat over een stalker die volledig in de ban is van een stripster genaamd “Maybellene”. Wat er verder gebeurt kun je lezen in de lyrics natuurlijk. Maar dit is één van de beste nummers van de plaat en qua stijl komt het overeen met ‘The Gardner’s Tale’ van Rock The Rebel / Metal The Devil.
Dan weer zo’n nummer waar de country invloeden erg naar boven komen. Verbazingwekkend hoe Michael Poulsen er telkens weer in slaagt zijn zanglijnen zo interessant en boeiend te houden. “Still Counting” start als een soort van reggaenummer en dan vliegen de gitaren er plots in… Lekker! “Light A Way” is gewoon een mooi nummer waar de heavy elementen ingeruild worden voor wat meer emotie en dramatiek. Er wordt zelf gebruik gemaakt van enkele strijkinstrumenten. Bij “The Wild Rover Of Hell” keren de riffs en het tempo terug en krijgen we een song die Metallica invloeden niet onder stoelen of tafels probeert te schuiven.
Ten slotte krijgen we nog een leuke cover van Hank Williams’ “I’m So Lonesome I Could Cry”, en de twee ietwat ‘mindere’ nummers van het album, namelijk “A Broken Man And The Dawn” en “Find That Soul”. Voor zij die de limited edition bezitten is er nog een extra cover voorzien in de vorm van Kelly Wells’ “Making Believe”.
Dat Volbeat een topband is die het nog wel eens kan schoppen tot headliner van Graspop hebben ze weer eens bewezen met dit album, dat ik gerust het beste tot nu toe durf noemen. Hopelijk krijgen we nog meer van deze werkjes voorgeschoteld in de toekomst!
Te zien op 11.10 in Hof ter Lo. Doen!
Nederlands 
Français 
