Kerstmis met Christoff - Een zalige muzikale tijd tijdens de kerst, die de brug maakt van intimiteit en verbondenheid
Intimiteit en Verbondenheid, Terugblikken en Vooruitkijken, het zorgt muzikaal dat de kerst concerten ‘Kerstmis met Christoff’ iets amicaals, bijzonders, magisch zijn. Inderdaad Warme Gezelligheid is de troef van ‘Kerstmis met Christoff’, al jaren dé onbetwistbare kerstkoning!
Christoff trekt traditiegetrouw in december op tournee met zijn band en vier getalenteerde zangeressen. De sympathieke Oost-Vlaming maakt de sombere, donkere dagen in een uitgebreide kersttour iets gemoedelijker, draaglijker, intenser, sympathieker, letterlijk ‘licht’-er zelfs, waar hij zijn favoriete kerstklassiekers brengt.
Een muzikale kameleon in het genre is hij, van singer, schlager tot theaterconcerten van ‘Christoff zingt Tura’, weet hij moeiteloos de focus te verplaatsen naar één van zijn meest geliefde tradities: zijn reeks kerstconcerten.
Hij geeft het zelf aan "Kerst is een heel belangrijk feest voor mij. Ik vind het zalig om kerst te vieren met alleen maar mensen die je graag ziet”. Een sfeer die hij maar al te graag dootrekt in zijn jaarlijkse kerstconcerten. Het zijn woorden die we ook horen van een Andre Rieu.
Christoff draagt de titel ‘Kerstkoning van Vlaanderen’ met recht en plezier. Alles wat Kerstmis zo bijzonder maakt – de gezelligheid, de lichtjes, de lekkere gerechten, de muziekjes.
En die muziekjes konden we een goed anderhalf uur horen van dit kersticoon, die vertrouwd eigentijds de kerstnummers aanpakt. Tussenin konden de vier dames met hun prachtige indringende, heldere, dromerige stemmen, die hem met zijn warme stem op het podium vergezelden, zelf hun momentjes pakken. Een mooie afwisseling, net als de ruimte die z’n twee muzikanten aangeboden krijgen. De fonkelende kerstlichtjes aan de kerststal durfden nog feller te fonkelen.
We werden geloodst in deze kerstsfeer met nummers als “Kerstmis met jou”, “Witte kerstmis”, “Sneeuwtapijt”, “Als een vlinder”, “Een ster die voor ons schijnt” en de christelijke touch van “Onze Vader”, “De ster” , “Gloria Hallelujah” en “Engelbewaarder”.
Of van anderen als “De roos (Ann Christy), “Rode rozen in de sneeuw” (Marva), “I have a dream” (Abba), “De kleine trommelaar” (‘little drummer boy’) én met een schouderklop aan wat goede vriendin Belle Perez overkwam, met het plotse overlijden van haar man.
Een mix van eigen kerstnummers, traditionals en covers kregen we, soms wel in alle talen, van Nederlands, Engels, Frans en Duits. Ze werden meegeklapt, -geneuried, -gezongen in deze prachtige locatie, de OLV Ter Duinenkerk. De gezangen en de echoes zinderden na. Mooi om even stil bij te staan en even te bezinnen. Als je ziek bent heb je maar één wens, als je gezond bent, kun je verder dromen. Rouw en verdriet, maar dankbaar zijn dat iemand om je geeft, van je houdt. Terugblikken van wat gebeurd is én vooruit kijken wat de toekomst brengt, met bovenal een goede gezondheid en een samenhorigheidsgevoel, blijven geloven in een mooie wereld. En deze sfeervolle muziek, die ontroert en verblijdt. Da’s het vurig verlangen en de ultieme wens van Christoff.
Je kon genieten van een zalige muzikale tijd van ‘Kerstmis met Christoff’, die de brug maakt van intimiteit en verbondenheid door z’n warmhartige songs en warme stem. Zondermeer een vroijk kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar op zijn plaats…
Organisatie: Concertevents ism House Of Entertainment
Christone ‘Kingfish’ Ingram - De blues in kilo’s
Het amper 25 jarige blues-wonderkind heeft een hoop gaven van moeder natuur meegekregen. Om te beginnen een wonderlijk gitaartalent en daarbovenop een gloedvolle en glasheldere soulstem. Daarmee alleen al onderscheidt hij zich met voorsprong op zowat al zijn collega’s in het genre. De man heeft ook al aardig wat Grammy’s op zijn schouw staan, zijn talent is zeker niet aan de wereld voorbijgegaan. Helaas heeft hij ook flink wat overgewicht meegekregen van moeder natuur, en dat is wat minder fraai. Wij vrezen een beetje voor die kerel’s gezondheid, want dat gaat echt niet goed aflopen. Als talent in kilogram zou worden uitgedrukt, is hij sowieso met mijlen voorsprong de eerste van de klas.
Christone ‘Kingfish’ Ingram is een briljant gitarist die zijn solo’s per lopende kilometer serveert, maar dan wel met de nodige passie en overgave. Zoals het een bluesartiest van dit kaliber betaamt, zijn de gitaarpartijen een heel stuk uitvoeriger, virtuozer en vooral langer dan op de albums.
We mogen onbegrensd genieten van Christone’s gitaartalent en ook de virtuoze keyboardspeler krijgt vanavond geregeld de tijd om zijn kunsten te etaleren. Al dat soleerwerk haalt soms wel eens wat vaart uit het optreden, maar dit is eigen aan het genre, dus we gaan op dat gebied niet morren.
Qua stijl heeft deze band het warm water niet uitgevonden, wat sowieso al quasi onmogelijk is in genre. Christone ‘Kingfish’ Ingram ontwijkt de genre-clichés niet en stapt verder op het pad dat geëffend werd door grootheden als BB King, Buddy Guy, Albert King of Albert Collins.
Doorleefde soulvolle blues overgoten met liters, of in zijn geval kilo’s, gitaarvernuft. Wondermooie ballads als “Fresh Out” en “Empty Promises” worden voorzien van adembenemend soleerwerk, stevige rockers als “Long Distance Woman” en “Outside Of This Town” pakken uit met groovy riffs, “Hard Times” brengt een potje hete funk en in “662” wordt er een pittig pakketje onvervalste rock’n’roll geserveerd.
Bijna twee uur overbluft deze volumineuze wonderboy het publiek met zijn gloedvolle stem en geraffineerde gitaarsolo’s. De zaal gaat hier volop in op en eet uit Christone zijn handen.
Dit is zonder meer één van de allerbeste leadgitaristen die wij ooit op een podium aanschouwd hebben, een bijzondere aanwinst voor de bluesmuziek, want dit genre kan wel wat jong bloed gebruiken.
Christone ‘Kingfish’ heeft nog maar twee studio albums uit (‘Kingfish’ en ‘662’), maar de beste kennismaking met diens uitmuntende talent is ongetwijfeld het live album ‘Live in London’, waarop uitvoerig zijn klasse in de picture wordt gezet. Zo kan u er zich iets bij voorstellen hoe geniaal deze kerel hier vanavond bij wijlen klonk.
Organisatie: Aéronef, Lille
Rotting Christ – Wat een occulte totaalbeleving
In het Black metal genre heeft de Griekse formatie Rotting Christ zeker al zijn stempel gedrukt. De band ontpopt zijn duivels en demonen op het podium, in de gewone omgang zijn zij sympathieke en zachtaardige mensen.
We keren even terug naar 2018 naar het festival Headbangers Ball Fest … "De heel sympathieke frontman, die in de wandelgangen tijd nam voor fans en entourage op vriendelijke wijze , ontpopt zich, eens op het podium, tot een hogepriester die zijn publiek meesleurt. Door de occulte aanpak voel je de koude rillingen over je rug, elke riff snijdt door je, en elke drumpartij verscheurt je", schreven we.
Op deze zonnige zaterdagavond was het verzamelen geblazen in De Casino voor het uitverkochte optreden. Rotting Christ tekende voor een occulte totaalbeleving.
De avond werd al vrij vroeg ingezet met Seth (****). Het viel ons op hoe de zaal rustigaan vol liep voor deze band. De Franse formatie , ontstaan in 1995, kan uiteraard al een aardig palmares voorleggen binnen die Black Metal, en straalt die ervaring op het podium ook uit. We maakten ons op voor een misviering pur sang. Seth maakt vooral gebruik van rituelen, met een zanger in priestergewaad en bandleden, gitzwart en met facepaint; ahw waren we in een soort kerk beland. Hun muziek werd op intens verschroeiende wijze gespeeld. 45 minuten headbangen werd het. Hogepriester Saint Vincent intrigeert publiek door z’n satanisch getinte preken en vocaal kwamen demonen uit je verbeelding tevoorschijn. Het totaalpakket , sound en inkleding, bekoorde. Interessant setje bijgevolg.
Setlist: Insurrection - Métal noir - La Destruction des Reliques - La morsure du Christ - Et que vive le diable ! - Hymne au vampire, acte I - Hymne au vampire: acte III
We zijn al jaren grote liefhebber van de Scandinavische mythologie. De Noorse sages spreken, ook binnen de Black Metal, tot onze verbeelding. De band Borknagar (***) weet binnen hun muziek die verhalen te verbinden. Een soort somberheid die pijn doet, voelen we … “Nordic Antem” scherpt meteen de aandacht. De waanzinskreten van toetsenist Lars worden gecombineerd met verbluffende klievende riffs en die bijzondere vocals van Simen Hestnæs. Mits enige verbeeldingskracht zie je Noorse Goden en Demonen voor de ogen. “The Rhymes of the Mountain” en “Voices” zijn mooie voorbeelden. Gezien het allemaal een beetje in hetzelfde muzikaal vaarwater zit, verslapt de aandacht. Hoedanook werd de set mooi overtuigend besloten met “Dauden” en “Winter Thrice”.
Borknagar slaagde grotendeels in hun opzet wat de Noorse mythologie echt betekent.
Setlist: Nordic Anthem - The Fire That Burns - The Rhymes of the Mountain - Up North - Voices - Colossus - Moon - Summits - Dauden - Winter Thrice
Rotting Christ (*****) zit natuurlijk ook binnen dit genre , maar boeit door hun variërende aanpak. .Na de Noorse en Franse mythologie volgen hier de Griekse verhalen. “Aealo” is de perfecte aanzet, om je onder te dompelen in de donkere gedachte van de verhalen. Een Griekse pletwals dus , mooi verdergezet op “Like Father, Like Son” en “The Sign of Evil Existence”, een confrontatie met gruwelijke demonen.
Het publiek kwam gaandeweg in hun wereld en hier en daar zagen we enkele crowdsurfers, ontstond een mosh en circle pit op die donkere, harde, gebalde sound. Het werd een langgerekte, gevarieerde occulte totaalbeleving met sterke verhalen van het oude Griekenland. Songs als “In yumen Xibalaba” en het tot waanzin drijvende “Grandis Spiritus Diavolos” onderstreepten dit gevoel. De set werd besloten met de klepper “Raven”, die ons verweesd deed achterblijven, de duisternis als zalvend deken. “Noctis Era” was het absolute hoogtepunt in hun Black Metal sound.
Rotting Christ is na al die jaren nog steeds gedreven op het podium. Het publiek is uitbundig. En je wordt meegesleurd in hun donkere rollercoaster. Zondermeer een indrukwekkende, occulte totaalbeleving!
De leden van Rotting Christ gingen na de set nog gewillig op de foto bij de Merchandise en sloegen een babbeltje met de fans. Het onderlijnt hoe deze band als een ware 'Dr. Jekyll and Mr. Hyde' zich profileert als zachtaardige Griekse beren, maar op het podium ontketenen ze (hartverscheurende) demonische wezens.
Setlist: Aealo - Pretty World, Pretty Dies - Demonon Vrosis - Kata Ton Daimona Eaytoy - Like Father, Like Son - Elthe Kyrie - …Pir Threontai - The Sign of Evil Existence - Non Serviam - Societas Satanas (Thou Art Lord cover) - In Yumen-Xibalba - Grandis Spiritus Diavolos - The Raven
Encore: Noctis Era
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Organisatie: Biebob ism De Casino, Sint-Niklaas
Chris Joris - Er zit zeker nog drama in de nieuwe plaat, maar het merendeel is een manier vinden om een positieve en eerdere speelse kijk op het leven te krijgen
Chris Joris is een multi-instrumentalist en begenadigd percussionist die bovendien van vele markten thuis. Met zijn nieuwste plaat 'Until The Darkness Fades', die in september dit jaar op de markt kwam via W.E.R.F records, tast hij de grenzen verder af en improviseert hij tot het oneindige, binnen een speels kader. Naast deze release werd ook het album ‘Out of the night’ heruitgebracht.
Chris stond onlangs in concertzaal de Casino, Sint-Niklaas – het verslag kun je hier nog eens nalezen.
Naar aanleiding van deze dubbel release en de daarop volgende tour gingen we op de koffie bij Chris thuis, en keerden terug met boeiende verhalen uit zijn rijkelijke verleden; we polsten ook naar de ambities en de verdere toekomstplannen.
Hoe gaat het met jou tegenwoordig Chris?
Ik ben heel tevreden over de tournee naar aanleiding van de nieuwe plaat ‘Until Darkness Fades’. En ook met de heruitgave van ‘Out of the Night’. Twee vliegen in één klap. De twee platen zijn bovendien , al is dat niet puur muzikaal, ergens wel met elkaar verbonden. Nu lijkt het echter wel alsof er ondertussen geen andere platen zijn uitgebracht, dat is dus niet zo want er waren ondertussen nog vier andere releases. Los daarvan. Over een verlies van een geliefde geraak je nooit echt heen, maar ik moet toegeven door te werken en die nieuwe plaat uit te brengen heb ik ook mijn nieuwe adem gevonden; Ik heb bovendien ook de alcohol afgezworen, geen pintjes meer. Er zijn uiteraard ups en downs, maar over het algemeen gaat het dus vrij goed.
Op je nieuwste album 'Until The Darkness Fades', die in september op de markt kwam via W.E.R.F records, tast je op bijzonder speelse wijze grenzen af; de plaat straalt vooral veel positieve energie uit. Kun je met dit album die droevige tijden een plaats probeert geven of is dat ver gezocht?
We gebruiken die term ‘ geef het een plaats’ uiteraard veel. Een plaats geven is echter een betrachting, en dat is op zich een niet zo gemakkelijk opdracht. Bovendien. Door bij een val mijn heup te breken, had ik plots veel tijd om na te denken. Ik zat in een revalidatie centrum, tussen heel oude mensen, die daar helaas niet meer weg konden. Dat is op zijn beurt ook herkenbaar, want mijn moeder zit ook in een woonzorgcentrum. Ik had iets van :‘als je nu niet het heft in handen neemt en terug plezier maakt in het leven’.. Ik heb in die periode ook veel bezoek gekregen van muzikanten, en niet alleen binnen de jazz, en ook dat deed enorm deugd. De titel ‘Until The Darkness Fades’ is een tekst van Naima.: “Wanneer je zo diep valt tot je je een wrak voelt, en je denkt, dat je niet kan stoppen met dieper vallen, en je overgeeft aan een vrije val, je toch kan beseffen, dat je helemaal niet valt. " Naima laat uit een zeer sombere tekst een mooie aanmoediging ontstaan. Dat is de zedenles van het lied. Kortom. Er zit dus zeker nog drama in de plaat, maar het merendeel is een manier vinden om een positieve en eerder speelse kijk op het leven te proberen krijgen.
Bij de eerste song ‘Portrait of a man’ een tien minuten lang meesterwerk, valt me op hoe je eerst weemoedig begint, dan overschakelt naar een speelse aanpak, en dan weer over gaat naar weemoedig. Een voortdurende wisselwerking in emoties dus. Een bewuste aanpak?
Bewust is relatief. De inzet is telkens zeer spontaan en dus laat ik mijn gevoelens de vrije loop. Zo ontstaat automatisch die wisselwerking.
Die ene song, waarbij Naima haar stem me weer enorm ontroert, met een zeer mooie en pakkende tekst (daar hadden we het net over), lijkt wel alsof er een verhalen lijn inzit. Klopt dit?
Dat van die verhalenlijn is juist. De song is er bewust ingestoken op het einde van het album en dus ook op de concerten, en vertaalt de intentie van deze muziek. Naima improviseert ook op "Naima's Dream" met stem, loopstation en op tenorsax.
Ook – en vooral - live komt er iets boeiend, magisch en speels naar boven, door o.m. de inbreng van viool en cello
Het is wellicht geen plaat voor een breed publiek. Er zit op deze plaat wat minder melodie en tempo. Ik ben altijd beetje zelfkritisch , laat ons zeggen dat ik over 70% van de plaat heel tevreden ben, bepaalde stukken konden echter wel beter. Voor mij is het dus geslaagd. Ik heb ook keuzes gemaakt, en bepaalde dingen zijn er niet op gezet. Wat we doen live met viool en piano is met onze instrumenten een gesprek voeren met elkaar. Ik hoop dat de mensen die het niet gewoon zijn, die positieve interactie en gesprekken toch herkennen. De meeste mensen, ook op BRAND festival en Jazz Brugge onlangs, vonden het een prachtig optreden. Dat is een opkikker. Live zijn er trouwens ook stukken bij gekomen, of is er links en rechts nog meer improvisaties toegevoegd.
Laten we even hebben over ‘Out of the Night’ het contrast tussen beide is heel groot. De tweede plaat is een heruitgave van de dubbelaar ‘Out of the Night’, die beschouwd wordt als jouw magnum opus. Je voelt die pijn letterlijk op deze plaat. We zijn er weer maar , was dit ook een manier om het verdriet van je af te schrijven?
Ja, uiteraard liggen de twee albums muzikaal wat uit elkaar. Op het nieuwe album is er, zoals reeds gezegd, een assertieve beschouwing en positieve toon, maar ook wel boosheid en melancholie om het verlies van mijn dochter Saskia. Terwijl ‘Out Of The Night’ echt een volledige klaagzang mag genoemd worden en een liefdesbetuiging aan mijn overleden echtgenote, Saskia's mama trouwens. Op "Earth" en "June 25" bijvoorbeeld nam ik de kans te baat om de abstractie van percussie instrumenten te combineren met een strijkorkest. Iets wat ik al lang in gedachte had en wat mooi resulteerde op ‘Out Of The Night’. De bassist van dienst in die tijd, Chris Mentens, bood me een mooi geschenk als hulp om dat concept te verwezenlijken en schreef de twee mooie strijkerspartijen. Ik ontdekte bij de re-mastering van het vroegere album, voor heruitgave op vinyl, trouwens een stuk, dat we niet hebben gebruikt op de plaat: "Shaya Sebothane", een tien minuten lang durend Afro-gericht thema, waarin iedereen aan bod komt wat stamt uit de tijd, dat ik samenwerkte met de Zuid-Afrikaanse contrabassist Johnny Dyani. Een heerlijke vondst.
Nu we het hebben over Afro – Zuid-Afrikaanse muziek. Je bent eigenlijk niet begonnen als jazz muzikant maar je vond je invloed in die Afrikaanse muziek, heb ik ergens gelezen, klopt dit? Kun je daar wat meer over vertellen?
Ik ontdekte de jazz reeds zeer vroeg, maar was aanvankelijk actief in de kleinkunst, pop, wereldmuziek en deed studiowerk. Aanvankelijk als pianist, later als percussionist. Op albums van Jef Vanuytsel, Johan Verminnen, Raymond van 't Groenewoud, Hennie Vrienten, Bert De Coninck, Jean Blaute, Jo Lemaire, Claude Maurane, Leen Persijn, Machitun, Dirk Van Esbroek, Nacht Und Nebel, Pop in Wonderland, enz., hoor je me tokkelen of rinkelen, tot zelfs op albums van de Scabs en Kreuners en heel wat commerciële chansoniers
En hoe ben je dan toch in jazz terecht gekomen?
Zoals ik daarnet al aangaf, ik zat al heel vroeg in jazz. Ik hoorde als achtjarige al een gospel-ceremonie op een 45 toeren plaatje en snel erna Louis Armstrong, Duke Ellington, Mahalia Jackson.., EP's en singles, die in de platenkast van mijn ouders lagen.....Later kocht ik zelf schijfjes van Lionel Hampton, Coleman Hawkins en ontdekte ik Thelonious Monk, Coltrane, Modern Jazz Quartet, Dave Brubeck, Miles Davis, Art Blakey, noem maar op. Op mijn twaalfde jaar had ik de geschiedenis van de jazz al haast doorzwommen Ik ben pas rond mijn 24ste met percussie begonnen, maar daarvoor zat ik dus wel in die jazz gerichte scene.
Nu we toch over je leven bezig zijn, waarom eigenlijk percussie?
Ik ben op het Antwerpse conservatorium begonnen voor piano en klarinet. Op een dag stond ik aan het station en sprak een chique geklede Afrikaanse man aan. Ik was jong en naïef en dacht dat iedereen wie een donkere huidskleur heeft jazz speelt (haha). Ik vroeg hem (in het Frans) of er een jazz club was in de beurt. Hij troonde mij mee naar een café. De naam van de uitbater van dat café, en later mijn guru, was ZAPATA. Een zelfgekozen roepnaam voor de vrienden. Zijn echte naam was Nelson en hij kwam uit Suriname. Hij speelde drums en conga's. In het kleine café stond de drums naast het uitstalraam van de zaak, ernaast een duo conga's en wat verder een buffetpiano. Er ging op dat moment een heel andere wereld voor me open. Sindsdien ging ik daar elke week binnen, en keerde met de laatste trein huiswaarts, ik kwam dan zogezegd van het conservatorium. Er is van die sessies die ik daar heb gedaan helaas nooit iets opgenomen, er bestaat wel een foto waar ik opsta gezeten achter die piano .
Het interessante is dat ik nu nog die Afro-muzikale invloeden voel terugkeren in je live performance. Waar ik het ook wou over hebben, de coronatijd heeft er ook stevig ingehakt, je was zeer actief op sociale media, ik heb je teksten veel gelezen, hoe belangrijk was dat voor jou en was ook dit een uitlaatklep om die coronatijden te overbruggen of hoe moet ik dat zien?
Het heeft me wel geholpen om bepaalde gevoelens en emoties van me af te schrijven, ik kreeg ook wel reacties van mensen die er ondersteuning in vonden omdat ze hetzelfde mee maakten. Maar nu doe ik dat niet meer, ik deel mijn concerten of promoot mijn muziek op mijn facebook. Ik ken mensen die dat nog doen, bij mij was het soms sarcastischer en harder.
Waarom, in tijden van sociale media en spotify en zo eigenlijk nog platen uitbrengen?
Ik behoor nog tot de generatie die graag iets in handen heeft. Veel winkels in deze tijden sluiten of moeten uitverkopen omdat er geen cd’s meer worden gekocht, en dat vind ik heel jammer. De lay-out, de foto’s, de teksten.. die vind je alleen op zo een hard disk. Wat Spotify betreft? Als je geen commerciële muziek brengt, valt je eruit. Ik vind het een spijtige uitvinding, mijn dochter wijst me er ook op dat er te weinig platen van mij op Spotify staan. Langs de ene kant wil ik het wel volgen, langs de andere kant is de kwaliteit van muziek op spotify totaal niet hetzelfde als op cd of vinyl. Op optredens merk ik trouwens ook dat er na een staande ovatie amper een klein deel van de aanwezigen die plaat effectief koopt en dat is een jammerlijke evolutie.
Ik moet toegeven dat ik wel ontdekkingen doe via Spotify, maar ik koop ook nog liever vinyl platen. Wat ik ook las, je voelde je zelfs wat ‘opzij geschoven’ door de jongere garde, maar had er ook vrede mee. Hoe moet ik dat zien?
De jongere jazz gerelateerde talentvolle muzikanten hebben helemaal terecht de kans gekregen om zich te tonen. Vooral via Jazzlab die zeer mooi binnen die context schitterend werk verricht door die jongere generatie daadwerkelijk die kansen te geven. Ik sta dus zeer positief tegenover die jongere generatie, ik ga ook naar hun concerten als ik de kans krijg. alleen sta ik wat kritisch tegenover het voortdurend de focus willen leggen op nieuwe dingen, of die zogezegde vernieuwing in Vlaamse jazzwereld.
We hadden het over nieuwe talenten bezig , en daar mag ik Naima toch onder rekenen. Ze doet het zeer goed, al krijg ik de indruk dat het nu een beetje stil is of heb ik iets gemist?
Dat lijkt alleen maar zo, ze heeft optredens met Vitja Pauwels in duo momenteel en laat de volledige band wat rusten.. .ze heeft onlangs ook een opdracht uitgevoerd voor het Gentse filmfestival met muziek op een Nederlands film over plankton en begeleidt dat live. Ze reist er nu mee doorheen Nederland.
Mooi om te horen dat alles goed gaat …Wat zijn de verdere plannen voor 2024 eigenlijk ?
Ik heb geen boeker en moet alles zelf doen. Ik had na de tour via JazzLab een beetje gehoopt dat iemand me daarbij zou willen helpen. Maar moet het dus op eigen kracht doen. Met een beetje geluk kunnen we met deze plaat dus gewoon verder toeren, Ik hoop dan ook het hele jaar door die plaat te kunnen promoten, en hoop dat iemand me wel wil helpen daarin. Ik hoop ook dat de plaat wat verkoopt, want ondanks de aandacht van pers en zo loopt de verkoop niet zo goed. Maar in elk geval staat 2024 dus vooral in het teken van het promoten van die schijf.
Zijn er ook plannen naar het buitenland toe?
Ik heb in het Buitenland gespeeld, maar met die installatie van drums en percussie is het moeilijk om met een vliegtuig te reizen. Het is gewoon zoveel materiaal en een hoog risico. Het zou mooi zijn moest dat kunnen gebeuren. Met alleen een drumstel kan dat zelfs lukken. Ik heb in Roemenië gestaan, Tsjechië, Polen, Oostenrijk, Duitsland , Frankrijk, Italië, Zweden, Denemarken , Mexico, Guadeloupe, China, Canada, Engeland, Nederland.. Om maar te zeggen. Dus ik zou wel willen, maar met dit heel arsenaal aan materiaal is dat zeer moeilijk.
De jeugd wil nu voortdurend geprikkeld worden, het rare is dat je ze niet ziet op jazz concerten terwijl je bij een jazz concert voortdurend prikkels krijgt door die improvisatie. Heb jij daar een verklaring voor?
Dat is inderdaad spijtig, dat merk je ook in het conservatorium, het is een beetje navelstaarderij. Ze willen er allemaal geraken, spelen jazz, maar je ziet ze zelden op concerten van leraars of collega’s . Toen ik zelf les gaf nodigde ik mijn leerlingen uit op concerten van muzikanten die voor hen op het conservatorium les volgende, maar ze gaan er helaas zelden op in. Er zijn trouwens wel bepaalde bands die erin slagen om een jonger publiek aan te trekken binnen de scene. Maar doorgaans lukt het dus moeizaam. Om een voorbeeld te geven. Op BRAND festival stond Bram De Looze in de coulissen zeer geïnteresseerd naar mijn optreden te kijken en dat deed me deugd. Zulke dingen zouden dus meer moeten gebeuren.
Zijn er na al die jaren nog doelen en ambities naar de toekomst toe?
Dat is een beetje een vervolg op de vraag van daarjuist. Ik heb veel mooie dingen mogen doen in het buitenland en zou het dus zeker leuk vinden om dat terug te mogen doen , met dit programma is het heel moeilijker, omdat ik zoveel percussiemateriaal gebruik, wat dan weer een obstakel is voor transport, enz....Het probleem is ook dat de festivals op veilig spelen, eerst vol zitten en dan zullen we wel zien, ze durven geen risico meer nemen als ze iemand boeken. Een wisselwerking binnen de Europese jazz, waarbij bands uit andere landen ook hier kunnen spelen, het zou fantastisch zijn. Maar in de praktijk is dit in de tijden waarin we nu leven een moeilijk piste.
Pics homepag @Jassepoes
Bedankt voor dit fijne gesprek, en veel succes in het nieuwe jaar. Hopelijk tot binnenkort…
Chris Joris - Veelzijdigheid en intimiteit vinden elkaar in kunstvorm
Chris Joris (*****) is een multi-instrumentalist en een begenadigd percussionist. Hij is dus van vele markten thuis. Met zijn nieuwste plaat 'Until The Darkness Fades', die in september op de markt kwam via W.E.R.F records, tast hij de grenzen af en improviseert in een speels kader, waardoor de songs live nog beter tot hun recht komen.
In een goed vol gelopen De Casino onderstreepte Chris Joris z’n veelzijdigheid op percussie en op piano. Hij etaleert een onaardse virtuositeit zonder de speelsheid uit het oog te verliezen. Piano, saxofoon, cello, viool, klankschalen allerhande, triangel en de brede percussie dus tekenen spannende, strelende composities. Vaak ingetogen, heel intiem gaat hij te werk, waarna hij, plots alles uit de kast haalt en het crescendo, feller klinkt.
Uiteraard doet hij dat, ondanks de veelzijdige aanpak, als zeventiger niet alleen. Hij wordt bijgestaan door Marie-Eve Ronveaux op cello en Cécile Broché op viool; we krijgen een magisch rijker klinkend klankentapijt, er zijn verrassende wendingen een meerwaarde zondermeer. Er wordt gegrasduind doorheen de nieuwe plaat en uit zijn rijkelijk gevulde oeuvre.
De man heeft zijn demonen een plaats gegeven, althans zo voelen de songs op 'Until The Darkness Fades' aan, evenals de performance op het podium. Hij spreekt met een kwinkslag zijn publiek aan, en er zijn de speelse klankentapijtjes die elkaar vinden in veelzijdigheid en intimiteit. Wat een mooie, overtuigende kunstvorm, die een gelukzalig gevoel en een licht in de duisternis creëren. Uiteraard waakt hij erover dat het niet al te kitsch, lichtvoetig wordt, en dat het donkere, mysterieuze kantje kleurrijk wordt door het improviseren en experimenteren van al die klanken, van viool, piano, cello, percussie enz.
Twee uur lang waren we onder de indruk van de integere, brede werkwijze van Chris Joris en C° die jazz, klassiek en allerhande muziekstijlen omarmt.
Een boeiende, avontuurlijke, magische sound en set.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: Jazz Lab ism De Casino, Sint-Niklaas
Christina Vantzou + Ezra Fieremans - Een zachte botsing tussen klassiek piano en experimentele soundscapes
Christina Vantzou + Ezra Fieremans
Eén van de ontdekkingen van 2022 was de veelzijdige artieste, muzikante en performster Christina Vantzou. We zagen haar nog op het festival BRDCST. Een geweldig persoon. We hadden toen een fijn gesprek over de vele projecten waar ze mee bezig is hier
Ze speelde in een vol gelopen AB Salon in Brussel een set met de piano virtuoos Ezra Fieremans , een internationaal bekende artiest en 'mede-samenzweerder' van een groot aantal collectieven die werken rond dans, geluid en ruimte. Hij speelt klassiek piano op deze avond. Een klein uur lang ontstond een zachte botsing tussen die klassieke piano met experimentele soundscapes, nauw verbonden met de natuur in al zijn glorie.
Er ontstaat een magische kruisbestuiving tussen beide performers, die elk op hun eigen wijze bezig zijn , en graag hun grenzen aftasten en buiten de lijntjes kleuren. Er passeren enkele subtiele vocals, soms bevreemdend en met redelijk humoristische passages.
We kunnen mooi wegdromen. Er zijn geluiden die leunen aan de golven van de zee die tegen de klippen klotsen , er is het gezang van vogels; ze worden allemaal gecombineerd met die bedwelmende piano klanken. Kippenvelmomenten creëerden ze.
Er is ook ruimte voor improvisatie en er zijn verrassende wendingen aan het diverse klankentapijt. De fantasie prikkelende soundscapes en de pianoklanken hebben bovendien een invloed op je verbeelding. Een overweldigend gevoel van welbehagen kregen we.
Ezra Fieremans als Christina Vantzou zijn uitzonderlijke performers, Christina op filmische wijze en Ezra, die de klassieke piano in een nieuwe richting durft te stuwen.
Een bijzonder kleurrijke , rustgevende, intens mooie performance stelden ze voor, waarbij we even de jachtige kant van de realiteit konden vergeten, en in een droomwereld terecht kwamen, een wereld van magie en stilte. Wat een overweldigende gevoel van welbehagen dus van deze twee, Christina Vantzou + Ezra Fieremans.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Christina Vantzou - There is always a deep feeling inside that tells me ‘this is ok, I can do this’, I always follow that feeling to start new projects
BRDCST is a music festival par excellence and BRDCST returned to the AB in April 2022 with a selection of bands of all kinds and different musical styles—a great place to encounter a variety of artists and musical approaches. One of these encounters was the Greek-American composer and filmmaker Christina Vantzou, who lives in Brussels. She is surrounded by multi-instrumentalists, excellent musicians, and a singer who, through her operatic voice, radiates pure emotion. The bass clarinet, bass flute and cello are combined with finely crafted, gentle electronic soundscapes. An excerpt from a review of this performance reads: ’’Christina Vantzou and the ensemble make you dream away along an alien and beautiful road, which has a calming influence on your mood. Despite the rather intimate setting, with ambient elements, the instrumentation as well as the vocals sound powerful enough.''
The full review you can read here: https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/85898-brdcst-2022-dag-2-de-kunst-van-het-experimenteren-uit-de-doeken-doen
Following this performance, we had a nice conversation with Christina about past, present and future plans. We also asked her how she experienced this performance herself, and how’s she’s survived the COVID period. We asked her about working with Mark Linkous, and how it changed her. She also tell us about her life in Brussels…
How it all started, for our readers who don’t know you, can you tell us a little bit more about yourself?
I’m half Greek, half American. I moved to Brussels 2003 after finishing art school in Baltimore. I entered the realm of music more as a fan; I was always a deep listener but I didn’t start working on music until later in life…
You moved from US to Brussels? A big step.. why Brussels?
My father is Greek and there was the possibility with the European Union, to move to Europe. Belgium happened by chance, almost an accident. There was a airplane needing to stop in Brussels unexpectedly on the way to Athens. Based on that first connection in Brussels, I decided to move there; You could say it was almost like invisible forces brought me there.
How does it feel to live in Belgium?
We have a very nice music community in Belgium, in Antwerp I have a lot friends and there are so many inspired and inspiring things going on. I mean that sincerely. All the arts are supported, but defiantly music has a place in Belgium. Take Meakusma Festival for example.
You first become known as one-half of the audio-visual duo The Dead Texan, Is this project still exist can you tell more about it? I found only one record ? Or did I miss something?
We stopped after that one record. We did some touring in Europe and wanted to give a follow up record a try, but all activities stopped 10 years ago now.
What I like is that you have some albums out and call them number 1,2,3 and number 4 – no. 4 was released in 2018 – Is there a connection between them? Something like a through line?
I thought in series from the outset, the idea to go from number to number until 9. This approach involves a future timeline that I don’t know yet. A kind of deep trust is formed with oneself. From 1 to 9 felt like an assigned mission, or something like that. You never know. But, after 4 is out, at least I can rest assured that next is 5 (probably).. A kind of support system is built in that way if that makes sense?
Your last album ‘Multi Natural’ is not number 5 then?
The numbered albums are altogether available on Kranky, and ‘Multi Natural’ is something released by a very nice Antwerp label, Edições CN, A friend’s label actually (Lieven Martens). He ask me if I wanted to be a part of another kind of series. This series of records loosely revolves around the theme of ‘the traveling artist’, and recording / documenting in some way. We started that in 2018; I was doing a lot traveling in that period. That record became a very natural process. I had the chance to go to a lot of amazing places in the world, often with family or my partner, John Also Bennett. We brought a simple zoom field recorder with us. Sometimes it was a journey through places I’d never been before to. Multi-Natural stems from this traveling energy. I also traveled through the archives of previous recording sessions. Minna Choi, for example, is head on track one conducting a string quartet. She arranged, orchestrated and conducted albums No. 1 and 2 and co-wrote a track on No. 3.
You also have a project ‘CV & JAB (Christina Vantzou And John Also Bennett)’ Can you tell more about this project?
‘CV & JAB’ have released two records released, and we’re working on a third. John plays piano, flute and electronics. I play keyboard and electronics. Our styles combine very nicely. We use a lot of field recordings from our travels in this project. We try to make recording quick and efficient, without too much slog. We both like improvising and are open to such things. There is a chemistry between us that is inspiring and we’ll continue.
Many collaborations have included performing with Mark Linkous (Sparklehorse) – who unfrankly passed away too early in 2010 - how was it working with Mark Linkous?
Mark was a huge inspiration to me. I credit him for sparking, (sparkling) something inside me. Before meeting Mark I’d been involved with music for many years, but didn’t yet feel like I could make an album. That changed after I meet Mark. Everything about him represented an approach to music I hadn’t yet considered, but that I could easily relate too. With Mark, some magic was always present. Although deep in his process, he was very gentle working with me. A super intuitive person; his world was so beautiful and inspirational. It was paramount to have this experience with him. After his passing away, I’ve felt he’s there. Continuing to watch over me from somewhere.
You are a busy artist. How do you keep up with all your projects and collaborations?
Starting on a project can be a long term commitment. It can take a year, two years, or more to release an album. You find yourself going through a labyrinth, coordinating and making arrangements. It can be troubled and traumatic at times. Those kinds of intense collaborations, for me, are best if they start very naturally. I travel a lot, thanks to music and family. I try to do my best to make time for multiple collaborations. It’s nice to have this chemistry, to work on sound together. Sharing, or some kind of gathering and playing is essential to music. Experiencing multiple perspectives is also key. There is always a deep feeling inside that tells me ‘this is ok, I can do this’, I always follow that feeling inside to start new projects. I listen to that feeling and if the feeling is good I’m doing it. This might look strange from the outside. And there’s often a change of heart while trying many many possibilities out. In music, following the heart is the best practice.
Next to all the things you do, you are also creating surreal videos/abstract films and performing with ensembles across 4 continents. I’m very interested in the visual part, can you tell us more about that?
In my Art school days I got into video, and the making of films. The film making practice goes back to those days and holding onto a fantasy of working with film as a medium. Music and Image are a happy couple. There are so many parallels when I think about cutting film and cutting sound. There’s a value system to both too, and it’s interesting to me. I try to generate an equal equation between both. With every album I try to keep that practice alive.
Are there other projects you’re busy with right now?
Yes, there’s a collaboration with Félicia Atkinson. She lived in Brussels many years ago so we’ve know each other a long time. She is also a visual artist working with sound. Or a sound artist working between several mediums. We’ve made some recordings and have performed twice together, once at Commend in NYC and once at the Paris Philharmonie. We’ll continue working together, with voice, acoustic instruments and electronics—it’s a project I’m really excited about. I also made a contribution to a Dopplereffekt single from their last full length album ‘Neurotelepathy’. And the next release that I’m a part of is with pianist Michael Harrison and John Also Bennett, coming out on September 3rd on Canadian label, Séance Centre.
I saw you live at BRDCST in Brussels, extraordinary performance that was; What struck me, apart from your visual performance, you are surrounded with multi-instrumentalists, top musicians and a singer who radiates pure emotion through her penetrating operatic voice. Where did you find them, how did this cooperation come about? the magic seems to work between you all so well…?
I was very lucky to be with such a lovely group on stage. JAB was on there - he played bass flute / juno / modular synths / piano. Ben Bertrand was on stage, playing bass clarinet. Ezra Fieremans playing piano is a good friend. There was also Gent-based cellist Vincent Werbrouck. Androula Kafa is the singer. Androula and I had only meet a few weeks before the concert! It had been decided that the lineup was going to be a five-piece. But with musicians precarious, busy schedules there’s always a question of who is available. The concert was approaching and Androula literally popped up. A friend helped connect us while I was in Cyprus for an extended stay after a performance. And it click between us. I agree about her voice. It’s got something that you can’t quite describe with words.
As the review of the performance stated: “The performance makes me dream away along an alien and beautiful road, which has a calming influence on our minds. Despite the rather intimate setting, with ambient elements, the instrumentation as well as the vocals sound powerful enough to blow us away as well.” I find that very remarkable. was that a conscious choice to work this way?
That’s really positive feedback, so glad you felt it this way. I really believe in the suggestive power of sound and sound’s ability to work on the imagination of those who listen to it. I truly believe in that power. Without visuals, you can dream away, the power is so strong. It’s not a conscious choice. It’s not like we follow a formula and then get that power. It’s more natural. Multi Natural haha. It’s something in a performances that people have been doing for ages. In the ancient world, all over the world, people used sound as a form of contact. For practical purposes and mystical ones: traveling families, trade, a culture’s means of communication. It’s fascinating. It’s something I really want in the performances.
How did you experience the concert in Brussels yourself, and how where the reactions?
It was very exciting, and also a strange and beautiful situation. Since COVID, it was the first festival and the first ensemble performance. There was a long period prior where we did not know when we could do this again. It was nice that BRDCST could be the meet up. We got some good reviews from friends and things about the performance. FUJI|||||||||||TA just before us was amazing.
I also have some COVID questions. After that COVID time (it’s not over yet, but it gets better) it must be a blast to be back on stage… how did it feel to go back on stage after long time?
It felt good to be with a group on stage, to work through soundcheck again, enter the venue again, to rehearse together. The rehearsal was kind of the highlight for me - we did this at Les Ateliers Claus.
Next to all plans we talk about, you said there going to be No. 5, when?
Not sure yet, it’s still in production, but we working on it!
You have come a very long way, and clearly left your musical and cinematic mark. After all these years, are there still ambitions or goals you want to achieve? And which ones?
Yes, I feel that with the music I’m still finding new paths, again and again. Still finding a way in the world around me, getting inspired by everything around. My ambition is to keep doing this, renew myself time and time again. I’m always researching new possibilities, in this lifetime, and any otherlife times. (haha)
Pics homepag @Megan Bruinen
Can you put some links to your website and projects, where people can find you? Thanks for this nice interview
https://christinavantzou.bandcamp.com/album/no-4
https://edicoescn.bandcamp.com/album/multi-natural
https://christinavantzou.bandcamp.com/album/r-gime-des-fleurs
https://vimeo.com/manage/videos/252852620
Chris De Burgh zal tot het eind van zijn dagen herinnerd worden als de zanger van “The Lady In Red”, een wereldhit in 1986. Weinigen weten dat hij daarvoor en vooral daarna nog een hele carrière uitgebouwd heeft met tientallen degelijke albums. Zijn jongste album is een thema-album rond de legende van Robin Hood. Chris De Burgh is een afstammeling van Hubert De Burgh, mogelijk één van de mannen die achter Robin Hood aanzaten, voor zover de legende op waargebeurde feiten is gebaseerd.
De Burgh werd gevraagd om muziek te schrijven bij een Duitse musical over Robin Hood. Hij borduurde daar op voort en zo kwam hij uit bij liefst 23 songs (vermoedelijk meer dan er in de musical aan bod komen). Een paar zijn herwerkingen van eerder door De Burgh opgenomen songs die wel in het concept passen. Een beetje overdaad? Misschien wel.
Muzikaal is dit degelijke, brave folkpop, maar weinig grensverleggend. In de meeste songs staan de verhalen central en De Burgh weet die met een zekere ingehouden passie en overtuiging te brengen, toch als je weet dat ze geschreven zijn met het uitgangspunt dat ze voor een musical bedoeld zijn, waar de emoties doorgaans uitvergroot worden. Chris De Burgh is een degelijke componist en zanger, maar het had geen kwaad gekund om een paar versies met de musical-cast toe te voegen. Het duet “I’m Falling In Love (All Over Again)” is o.m. een welgekomen afwisseling.
Het is moeilijk om er één of twee uit te pikken, maar het treurende “Where My Last Arrow Falls” roept het meeste emoties op. Voor andere tracks, zoals “We’ve Got The Money” moeten we hopen op een cover door de Dropkick Murphys.
Blue Eyed Christ is het geesteskind van John Norton. De man heeft al industrial watertjes doorzwommen, maar zijn inspiratiedrift en honger zichzelf te vernieuwen , blijft ,ondanks het feit dat hij niets meer hoeft te bewijzen, nog steeds heel groot.
Ter introductie van zijn nieuwste werk 'World On Fire' citeren we even de bijgaande perstekst: ''World on Fire is a loosely based concept album about the state of the world that combines the energy and political anthems of my first album mixed with the personal themes I'm also known for. It's the combustion of everything I've done on the first 4 albums. When I started writing it, I really didn't realize how prophetic it would become as things continue to unravel and become more polarized and extreme; I thought I was writing an album about the dystopian world we live in, but then realized I was also writing a deeply personal album about the collective human experience. It's about trying to make sense." - John D. Norten
Een zeer persoonlijke plaat dus waarop Norten zijn gal uitspuwt over de wereld en alles wat er misloopt.
Na een meesterlijke intro zijn we met “Stop the show” vertrokken voor een knetterend industrial feestje, die ligt een beetje in verlengde van bands als NIN, maar is vooral zeer Blue Eyed Christ. Geen enkel heilig huisje is veilig voor Blue Eyed Christ. Hij stampt hevig om zich heen tot geen spaander geheel blijft, en blijft vanaf die intro gewoon doorgaan op een verschroeiende wijze met songs als “America H”, “Manic Adderal (nation of the damned)” tot “Take it to the streets”, een oproep om de straat op te gaan tegen het onrecht om je heen.
Nee, Blue Eyed Christ doet niet aan compromissen sluiten. Knetterend, knallend en hard als staal klinkt zijn muziek en stem door de boxen, waardoor een huivering door je vege lijf je met beide voeten op de grond zet; je wordt geconfronteerd met de realiteit die Blue Eyed Christ aanbiedt en waar hij hulp krijgt van ‘En Esch & Mea Fischer'. Een extra meerwaarde trouwens.
We zeiden het al , de man doet niet aan compromissen sluiten, en eens je de ene mokerslag hebt ontvangen volgt een andere uppercut van jewelste. Op de volledige schijf gaat Norton de confrontatie met zijn demonen aan, en geeft ze allemaal een schop onder de kont. Dat blijkt uit de woede uitbarstingen bij “Massive React” bijvoorbeeld. Op “The System1 & 2” wordt dat nog eens in de verf gezet. Het eindpunt “The Slow Reserve” zorgt er dan ook voor dat je totaal verweesd achterblijft, jouw demonen in de ogen kijkenk en de haat voor hen uitspuwend.
Besluit: Het persoonlijke verhaal van frustratie en woede, die Blue Eyed Christ wil uitbeelden op deze schijf , is inderdaad voor veel mensen bittere realiteit geworden door o.a. de corona crisis waarin we nu leven. Een crisis die woede, pijn en frustratie naar boven brengt. Bij elke song spuwt Norten letterlijk zijn woede over die realiteit uit, en laat geen spaander heel.
Het wordt op een zodanig verschroeiende harde wijze gebracht, dat je de woede zelf voelt opborrelen en prompt al die heilige huisjes een ferm schop in de kont wil geven. Waardoor de man in zijn opzet is geslaagd. De missie is geslaagd: zijn frustratie en woede zodanig uitbeelden, dat het ook jouw woede wordt.
Tracklist <Start the Show>Stop the Show! - America H - Manic Adderall (Nation of the Damned) - Massive React - Take It to the Streets - World on Fire (Feat. En Esch & Mea Fisher) - The System Pt. 1 - The System Pt. 2 - The Wait is Over (Feat. Swindy) - The Slow Reverse
Electro/Industrial
World on Fire
Blue Eyed Christ
Christine Plays Viola is een Italiaanse coldwave-dark wave band die sinds 2010 donkere walmen over Europa doet waaien, op een bijzonder intensieve wijze. Dit resulteerde in een eerste knappe EP in 2011. Na een concept album 'Vacua' (2014) verscheen in 2016 een derde schijf 'Spooky Obsessions' , een spookachtige schijf, waarbij de band je meeneemt in een duister landschap.
Ondertussen doet de band dat dus al tien jaar en is de tijd gekomenv oor een nieuwe bladzijde. Nieuw werk kwam op de markt, 'Fading', waarbij Christine Plays Viola begane wegen verder inslaat, en ons verwonderd doet achterblijven in de donkerste hoek van de kamer. Maar ook zichzelf , subtiel, lijkt te heruit te vinden.
Pure duisternis door middel van ijzingwekkende klanken en vocalen die de haren op je armen doen recht komen, is de rode draad op 'Fading'. Meer nog, het is een beetje het handelsmerk geworden van Christine Plays Viola. Dat wordt dus al duidelijk bij die eerste song “The Earth is Definitely doomed”.
En toch, ondanks die heel donkere omkadering, zien we soms een lichtpuntje verschijnen aan het einde van de donkere tunnel. Neem nu het eerder lichtvoetige en dansbare “Run”, waarbij de dreigende ondertoon wordt toegedekt met een aanstekelijke sound die eerder een glimlach op je lippen tovert dan je in angst achterlaat. Bij “In The Dark” komt die spookachtige weemoedigheid, die je over de hele lijn koude rillingen bezorgt. Dat is de reden waarom ook wij ruimschoots 5 jaar geleden, toen we de band leerden kennen net voor de release van hun derde plaat, pas echt leerden kennen. En dat is nu 2020 nog steeds het geval. Twinkelende klanken bij “I Belong” zijn het mooiste bewijs. Deze song blijft zo lekker aan je ribben kleven, je voelt echter ook nu weer een gelukzalig gevoel over jou neerdalen …Echter, nog steeds binnen een mysterieuze en eerder duistere en weemoedige omkadering. Dat wordt verder in de verf gezet bij afsluiter “You're no one”, waarbij duisternis en licht elkaar vinden, binnen een weemoedige omkadering die je letterlijk bij de keel grijpt.
Besluit: Christine Plays Viola is een band die niet blijft aanmodderen, maar dus ook vooruit kijkt na tien jaar. Daardoor blijven ze één van onze favoriete dark en cold wave bands; ook na tien jaar nog zitten ze stevig op de troon wat het genre betreft. Christine Plays Viola blijft dus zeer subtiel zichzelf heruitvinden, en kijkt naar een lichtvoetige en steeds spookachtig, duistere kant. En dat doet deugd aan ons donker hart.
Tracklist: The Earth Is Definitely Doomed - Suicidal Cabaret - Showdown At The Mirror - Still - Through The Night - Run - In The Dark - I Belong - You're no
cold wave/dark wave/post punk
Fading
Christine Plays Viola
Ter introductie van deze alternatieve soundtrack '’Pigeons - Soundtrack For The Birds On The Treetops Watching The Movie Of Our Lives'’ citeren we even het Engelstalig bericht: ''Emilie Zoé (as you might just seen at Eurosonic, where she was announced one of the hightlights of this year) was invited in 2018 by the alternative film festival « 2300 plan 9 à Les Étranges Nuits du Cinéma » in La Chaux-de-Fonds, CH to create a live soundtrack for a movie of her choice. She asked Christian Garcia-Gaucher, who had recently produced her second album The Very Start, to join the project. They chose together Roy Andersson’s A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence" Dit is een Zweedse film 'En duvva satt pa en gren och funderade pa tillvaron'
De film is een onderdeel van een trilogie en kwam in 2014 uit. Op het festival van Venetië kreeg de film een Gouden Leeuw. Wat voor ons belangrijk is, is op welke wijze het duo je onderdompelt in een sprookjesachtige sfeer die perfect daarop aansluit. En erin slaagt de fantasie van de aanhoorder te prikkelen.
Je moet deze plaat eigenlijk beluisteren als het bekijken van een film. En dat is een zeer gezapige en aangename totaalbeleving, die de eenvoud van het leven vanuit het oogpunt van een simpele duif mooi uit de doeken doet. Instrumentaal worden nergens muren afgebroken, maar word je ook niet in slaap gewiegd. Gedrenkt in badjes van melancholie en weemoedigheid, worden bittere tranen en een bulderlach perfect met elkaar verbonden, tot een logisch geheel. Ook al gaat er soms een kleine dreiging uit, het is vooral een zeer warme plaat geworden die perfect aansluit bij de film. Geen kanonnenvoer, oorlogstaal of stoere praat verkopen dus. Maar de aanhoorder op een filmische wijze doen wegdromen naar mooie oorden, uit jouw, haar en zijn leven.
Om die reden vermelden we ook geen afzonderlijke songs, het is dus echt het totaalpakket dat ons over de streep trekt. Instrumentaal komt die weemoedigheid al bovendrijven, maar het is de samensmelting van mooie stemmen die elkaar perfect aanvullen, die een kers op de taart vormen. Een kers op de taart die je doet lachen maar ook een krop in de keel bezorgt op eigengereid moment. Weerom wordt bovendien bewezen hoe de eenvoud van het leven, waar we elke dag opnieuw aan voorbij gaan, zoveel schoonheid bevat die we door de gejaagdheid daarvan niet meer opmerken. De duif ziet dat wel, en wij kunnen ons door de muzikale omlijsting gemakkelijk inbeelden hoe dit dier de mens en zijn omgeving ziet en bekijkt.
We vroegen ons in het begin van deze recensie dus af of dit duo erin slaagt de fantasie te prikkelen, en door hun muziek een visueel beeld ophangen dat aansluit met de bedoeling van deze film. Net dat laatste is de rode draad op de plaat. Waardoor we kunnen besluiten dat Emilie Zòe + Christian Garcia-Gaucher met brio in hun opzet zijn geslaagd. Deze film uitbeelden, in wondermooie woorden en klanken.
Hypochristmutreefuzz - Als mensen Zappa in ons horen dan onthou ik misschien vooral dat die heel erg zijn zin deed en een beetje dwars was
Hyprochristmutreefuzz bracht in 2015 een debuut EP uit die een mijlpaal bleek te zijn binnen het Gentse noiserock. In 2017 deed de band dat kunstje over met een knetterend debuut full album. 'Hypopotomonstrosesquippedaliophobia' deed de band zijn ondertussen stevige reputatie alle eer aan. Als waanzin tot kunst kon worden verheven, dan deed Hypochristmutreefuzz zijn reputatie alle eer aan op dit knetterende debuut. Om het beter te doen , moest de band diep in zijn eigen ziel tasten, en het resultaat mag er zijn. Met 'Hypnos' wordt diezelfde grens verder afgetast en verlegd. Hoog tijd om de band eens enkele prangende vragen te stellen over die nieuwe plaat, maar ook verleden en toekomst. Door de corona crisis is dit interview helaas niet face to face kunnen doorgaan. Gelukkig leven we in een digitaal tijdperk en vond Ramses de tijd om die vragen via mail te beantwoorden.
Die vraag is wellicht al honderd keer gesteld, ik stel hem voor de 101ste keer. Waarom zo een moeilijk uit te spreken band naam? Zit daar een betekenis achter?
De naam komt van een jazz standard geschreven door de Nederlands componist/pianist Misha Mengelberg. Het heeft iets speels en idioots en neemt vooral heel veel plaats in op affiches. Dat is de reden, maar je mag ons gerust ook ‘Hypo’ noemen. Dat doen we zelf ook.
Ik vind jullie vooral een band bent waarop je geen label kunt kleven, daarom hou ik al sinds het prille begin van jullie. De liefde is na het beluisteren van jullie nieuwste plaat nog steeds overeind gebleven trouwens. Maar hoe zou je zelf je muziek omschrijven? Soms word je zelfs in de richting van jazz gedrumd? Of eerder noise rock?
Belgische noise rock is een term die via een artikel van The Guardian op heel wat bands is geplakt die misschien weinig met elkaar te maken hebben behalve dan dat ze zwaardere muziek maken. Wij luisteren zelf naar heel veel, van meer avant garde groepen als The Residents tot jazz, alternatieve gitaarmuziek, indie, hip hop en pop. We proberen, ipv naar de muzikale kenmerken van een bepaalde scene te schrijven, een eclectisch geheel te maken gevormd door hedendaagse tendensen en al naar wat we luisteren. Ik zeg gemakshalve eclectische muziek.
'Hypopotomonstrosesquippedaliophobia' was een ware noise rock mijlpaal, een uppercut op je bakkes waar je niet goed van was. HEERLIJK. Heeft die plaat deuren geopend? Wat waren de algemene reacties?
Dank u wel. Ik denk dat we, voor een alternatieve band te zijn, ons gelukkig mogen prijzen met alle pers die we daarmee hebben bereikt, die was ook over het algemeen heel positief. Onze single “The Spitter”' stond tot onze verbazing zelfs een paar weken in De Afrekening van Studio Brussel, daar hadden we niet meteen op gerekend en waren we heel dankbaar voor.
De nieuwe plaat 'Hypnos’ is een concept plaat geworden. Volgens ik gelezen heb, heeft de plaat iets te maken met 'het ouder worden' . Het kind in jou loslaten en met een zeker gevoel van heimwee achterom kijken? Klopt dit. Vertel ons gerust meer daarover.
Voor mij gaat het over van alles. We kunnen dat tot in de puntjes gaan proberen analyseren en uitleggen maar dan is het plezier er van af en iedereen mag er ook gewoon het zijne van denken. Sommige mensen luisteren niet naar tekst of hun betekenis maar enkel naar de muziek en de klanken terwijl andere net enkel naar tekst luisteren en betekenis zoeken. Ik wil geen bepaalde betekenis opleggen. Het volgt een verhaal van protagonist die enkel ’s nachts leeft en in plaats van te gaan slapen in gesprek gaat met zijn slaap. Dat is zowat een korte samenvatting, maar meer hoeft men eigenlijk niet te weten, de rest mag je zelf interpreteren.
Als ik naar jullie muziek luister, hoor ik nog steeds enorm veel verwijzingen naar Frank Zappa naar boven komen, of toch Zappa op speed. Wat is jullie mening hierover?
Dat wordt wel meer gezegd, dat we Zappa op speed zijn, terwijl onze muziek nochtans niet zo supersnel is en Zappa ook wel snel kan gaan. Nee, Zappa is goed, als mensen Zappa in ons horen dan onthou ik misschien vooral dat die heel erg zijn zin deed en een beetje dwars was.
Toen ik jullie voor het eerst live zag - op Dijlefeesten in 2013 - snapte ik het concept niet zo goed. In 2016, op Vredefeesten schreef ik, ''Deze Gentse band weet dus als geen ander je geest, hart en ziel in te palmen op een bijzonder integrerende en hypnotiserende wijze''. Wordt er bewust voor deze soort aanpak gekozen? Ook op de nieuwste schijf komt dat overweldigend gevoel boven drijven. Wat is uw mening hierover?
Dat vind ik een beetje een moeilijke vraag. Ik vind dat je ofwel muziek maakt met overtuiging en passie en dat kan op eender welke manier, ofwel maak je best geen muziek. Als het ons lukt om een publiek in te nemen en te hypnotiseren met onze muziek is dat een groot compliment.
Ik borduur daar even op voort. De waanzin van dat debuut is overeind gebleven, en toch is het een heel andere plaat volgens ik heb gelezen. Hoe bedoel je? We horen het niet, of merken het niet echt op. Wat ontgaat ons?
Ik denk dat de vorige net iets meer testosteron heeft. Deze plaat zoekt op een iets minder voor de hand liggende manier kracht op. De vorige was meer op riffs gebaseerd en een compilatie, een soort bloemlezing van al wat Hypo al had gemaakt en niet had opgenomen. Deze is meer text-driven, meer een mood board, naar mijn mening meer één geheel.
Iets anders. In tijden van Corona valt ook bij jullie wellicht veel in het water wat concerten betreft? Hoe vangt de band deze uiterst moeilijke periode op?
Alles is zeer onzeker momenteel. Wat gaat nog doorgaan en wat zal er verplaatst worden? Op dit moment hoor ik zelfs dat heel de zomer zal afgelast worden. Hoe vang je dat als band op? Geen idee, we hebben nog nooit eerder in zo’n situatie gezeten. Ik hoop dat mensen ons een beetje willen steunen door naar onze webshop te gaan, dat is de enige vorm van inkomen die we op dit moment nog hebben. (Meer informatie: https://www.raarshop.com/product-category/hypochristmutreefuzz/ )
Als alles doorgaat, wat zijn - naast de release op 11 april dacht ik? - de verdere toerplannen? Ook in het buitenland?
Ik kan hier dus weinig zinnigs op antwoorden spijtig genoeg.
Festivals?
En hier dus ook weinig zekerheden.
Begrijpelijk in deze rare tijden. Laten we naar de toekomst kijken. Hoe moet het na deze plaat nu verder, is er al inspiratie voor nieuwe muziek. Het antwoord zal wellicht zijn ''we zijn potverdorie pas bezig met onze nieuwe te promoten'' maar goed.
Ik heb een idee voor de volgende plaat, dat idee heb ik al langer en wil ik nu eindelijk eens uitvoeren. Die corona tijden geven wel al wat tijd om al te beginnen aan dat volgende album.
Met deze muziek Sportpaleizen uitverkopen is uiteraard niet zo simpel, ik veronderstel dat dit ook niet jullie ambitie is. En eigenlijk hebben jullie toch al fijn een stempel gedrukt op de noise rock , free jazz en nog veel meer, niet? Was is jullie ambitie eigenlijk precies?
Ik heb veel respect voor bands die muziek maken voor Sportpaleizen, dat is een metier op zich, maar inderdaad is onze muziek meer iets voor in kleinere clubs enz. Elke muziek heeft zijn podia waar het kan staan en zijn fans. Het zou leuk zijn moesten wij die plekken en mensen op Europees niveau weten te vinden. Ik heb niet echt de ambitie om in Amerika te geraken en eerlijk na die Brexit toestanden heb ik evenmin animo om in de toekomst moeite te steken een visum aan te vragen om naar de UK te gaan. Europa is boeiend en bloeiend.
Is er, daarop voortbordurend, ook een soort einddoel dat je voor ogen hebt (buiten werelddominantie)?
Er eens een niet-terug-investerend-centje aan overhouden zou wel mooi zijn.
Voor meer informatie over de band bezoek gerust de website: https://www.hypochristmutreefuzz.com/
Hyprochristmutreefuzz bracht in 2015 een debuut-EP uit , die een mijlpaal bleek te zijn binnen de Gentse noiserock. In 2017 deed de band dat kunstje over met het knetterende full album 'Hypopotomonstrosesquippedaliophobia'. Daarop deed de band zijn ondertussen stevige reputatie alle eer aan. Om het beter te doen , moest de band diep in zijn eigen ziel tasten en het resultaat mag er zijn. Met 'Hypnos' wordt diezelfde grens verder afgetast en verlegd.
Ook 'Hypnos' is een conceptplaat die te maken heeft met ouder worden en hoe je met een zekere weemoed achteromkijkt. Een les die we altijd heb geleerd: 'gooi het kind in jou nooit volledig weg'. Dat wordt op deze schijf dan ook uitgebreid tentoongespreid. De kinderlijke onschuld komt voortdurend bovendrijven, heel subtiel, en is zeker en vast aanwezig. Deze band bestaat uit topmuzikanten die goed weten waar ze mee bezig zijn. Ondanks de chaos die ze bewust creëren , hoor je riffs en klanken die doen denken aan de kunstwerken die Frank Zappa afleverde, soms op een speelse , zeer doordachte wijze.
Wie oppervlakkig luistert , hoort wellicht enkel een muur van lawaai die op je afkomt. Maar zij die deze ballon durven doorprikken ontdekken een Picasso-meesterwerk, waar kronkels en gebogen lijnen logisch met elkaar worden verbonden. Luister naar songs als “Ding Dong” en “Ode To The Night” en hoor duidelijk vervormde mokerslagen die als een staaf dynamiet in je gezicht tot ontploffing wordt gebracht. Telkens gevolgd door een - we wikken onze woorden - rustpunt in de vorm van een korte 'interlude'. Lekker botsende klanken, waarbij geluidsmuren voortdurend worden doorbroken, en ze verpulveren niet alleen je hersenpan en trommelvliezen. Eens gevangen in de maalstroom van chaos , die op je afkomt als een coronavirus, is een terugweg onmogelijk.
Hyprochristmutreefuzz deelt dan ook geen normale mokerslagen uit, je dient echt mee te zijn met het verhaal. Daarom raden we aan deze plaat in zijn geheel te bekijken en te beluisteren, want elke song sluit perfect aan op de andere. De interlude kondigt dan ook duidelijk een volgend hoofdstuk aan zoals dat bij “Use To Be” het geval is. Een korte en bondige song gevolgd door de volgende interlude die weer een nieuw hoofdstuk aanduidt. En zo blijft de band gewoon doorgaan met op die bijzonder doordachte en hypnotiserende wijze je bij de les te houden, maar ook telkens je op het verkeerde been te zetten. Dat is dus ook het geval bij de daaropvolgende songs “Terrified”, “Could It Be Worse” en andere “Nightcap”. De chaos eindigt pas als op het einde van deze plaat je tot waanzin bent gedreven op “Vampires”, waarna een outro je die definitieve doodsteek toedient.
Toen we in 2016 Hyprochristmutreefuzz live aan het werk zagen op de Vredefeesten in Sint-Niklaas schreven we daarover: ''Deze Gentse band weet dus als geen ander je geest, hart en ziel in te palmen op een bijzonder integrerende en hypnotiserende wijze''. Anno 2020 gaat de band met een veel te moeilijke naam, nog steeds op hetzelfde elan door. Met ‘Hypnos’ verlegt de band dus nog altijd een grens binnen de noiserock, waar geen grenzen zijn, dit allemaal op een vernuftige wijze zoals enkel een grootmeester als Frank Zappa, wiens geest voortdurend komt bovendrijven op deze plaat, dat ooit kon doen. Frank Zappa op speed wel te verstaan, snel, kort , bondig en bijzonder oorverdovend, zo klinkt deze plaat eveneens over de hele lijn. Dat we naderhand verweesd achterbleven in de hoek van de kamer, na dit chaotisch verhaal over ouder worden, hoeven we jullie niet te vertellen.
Hyprochristmutreefuzz is nog steeds een band die waanzin tot een ware kunstvorm verheft, zoveel is duidelijk.
Je zou denken als je de naam leest en de muziek hoort dat we met een Brit of Amerikaan te maken hebben. Niets is minder waar, want de man heet eigenlijk Chris De Smet en is afkomstig uit Kapellen. Zijn artiestennaam ontstond toevallig toen hij terugkeerde uit London en men moeite had om zijn naam uit te spreken. Ze maakten er Chris D. Smith van en dat vond hij een goed idee om te gebruiken op zijn platen.
Met ‘Nuit Blanche’ is hij aan zijn derde release. Tijdens het beluisteren hoor ik vele invloeden vanuit de sixties en seventies. Ik denk dan aan Tom Petty, Beatles, Fogerty, Presley… Opener “The Union” bijvoorbeeld heeft een beetje naast “The Refugee” van Tom Petty gelegen. Het titelnummer bezit een warme slidegitaar dat kleur aan het nummertje geeft. “Long John Silver” is Beatles-vintage. Zo surft hij met elke song doorheen de muziekgeschiedenis. Het enige puntje van kritiek is dat het soms wat teveel opvalt waar hij de mosterd haalt. Langs de andere kant doet hij het met veel overtuiging en helemaal in de sfeer van de jaren ‘60 en ‘70. Hij produceerde en schreef het album zelf. Daarnaast speelde hij ook de bas, de gitaar en de drums in. Verder behoren cello, mandoline, piano en keys tot zijn instrumentaria.
We hadden al Admiral Freebee die grotendeels in de jaren ’70-sfeer muziek maakt. Chris D. Smith komt hem nu vergezellen met fijne en goed gemaakte muziek waarvan we hopen dat de volgende release nog iets meer samenhang en eigenheid zal vertonen. Maar niettemin een aangenaam plaatje.
Christopher Sky (a.k.a Christopher Garcia) is een uit LA afkomstige multi-instrumentalist en composer die eerder dit jaar een EP op de markt bracht ('By The Ocean'), zijn eerste solowerk sinds circa zeven jaar. De man maakt gebruik van loops en elektronische soundscapes die duisternis verbinden met gemoedsrust. Zijn nieuwste ambient-schijf 'Vastness', het ondertussen derde full album van Sky, kwam op de markt via Aagoo Records.
Die donkere, lichtjes dreigende walmen komen al op u af bij de eerste song, “As She Sleeps”. Gaandeweg blijft Sky verder bouwen over duistere wegen, zonder angst te zaaien, maar wel door een zekere spanning te bewaren die de haren op je armen doet rechtkomen. Door subtiel percussie te verbinden met elektronische klanken komende uit ergens diepe putten van de Hel, voel je jezelf wegdrijven naar de bodem daarvan. Echter worden geen geluidsmuren afgebroken, nog geluidsnormen overschreden. Het is als een traag op gang komend gif dat door je aders stroomt, tot je de adem wordt ontnomen. Vaak is dat door middel van heel korte intermezzo's zoals het amper dertig seconden durende “Gold For Silver”. Het valt ons trouwens op dat elk van die songs een duurtijd hebben van amper één tot vier minuten. Daarvoor is bewust gekozen, omdat je deze schijf in zijn geheel moet beluisteren.
Dit is een heel filmische ambientschijf met een beginstrofe, een tussenstuk en een slot. Er wordt bij wijze van spreken een geheel verhaal verteld. Doorheen de songs valt me op dat er een zekere structuur in zit, met inderdaad een begin en een einde. Daartussen in voert Sky je mee over uiteenlopende wegen die gaan van je angstaanvallen bezorgen tot streepjes innerlijke rust zoals bij “In A Room”, zonder echter de dreigende ondertoon uit het oog te verliezen. En net dit zorgt ervoor dat je deze schijf moet beluisteren als het lezen van een spannend boek. “You've Been Gone Too Long” is dan ook de emotionele kers op de taart die recht doorheen je hart boort en eindigt met een intensieve climax.
Christophe Sky heeft hier een ambientschijf uitgebracht die alle kleuren van de regenboog laat zien. Vergelijkbaar met de donkere wolken en zonnige kanten van het leven eindigt hij met een ultieme climax, waarbij alle registers compleet worden opengezet en je in een rollercoaster van emoties terechtkomt. We kunnen het niet genoeg herhalen, maar beluister deze schijf dus vooral als het zien van een spannende thriller. Dan pas begrijp je waar Sky het echt over heeft.
Tracklist: 1. As She Sleeps; 2. By The Ocean; 3. End Of An Era; 4. Gold For Silver; 5. I've Been Here Before; 6. In A Room; 7. Lavender Dream; 8. Months Away; 9. Morning Ritual; 10. You've Been Gone Too Long
James Christian is ook bekend van zijn werk/rol in House Of Lords. De band is al sedert 1987, mits een hiatus van enkele jaren, bezig in de muziekbussiness. Zij zitten eveneens bij het Italiaanse label Frontiers Records. Zo nu en dan neemt James ook een solo album op. ‘Craving’ is zijn vierde solo-album.
Is er veel verschil met zijn hoofdband? Niet erg veel. Het grootste verschil is misschien dat de gitaren hier soms eerder semi-akoestisch zijn wat maakt dat ze wat zachter rocken dan dat je bij House of Lords gewoon bent. Voor de rest zijn er veel gelijkenissen. Melodische AOR rock met veel aandacht aan de refreinen en dito melodieën. Voeg daarbij ook nog de typerende stem van James en je zal hier niet veel nieuws onder de zon ontdekken.
Is deze plaat dan een sof? Nee , helemaal niet. Het is heel degelijk gemaakte en catchy rock. Een beetje clichématig dat wel. Het doet soms wat aan Journey of Bon Jovi denken. Het grootste minpuntje vind ik de teksten. Die zijn veelal nietszeggend en staan vol met holle aanklachten of woorden. Wat gladjes dus. O.m. op “Wild Boys”. De tekst is oppervlakkig maar de song op zich is wel te genieten. Het titelnummer “Craving” is dan wel geslaagd op elk vlak. “World of Possibility” is een degelijke ballade met een vrij fijne melodielijn. Helaas heb ik die al ergens eerder gehoord. “Sidewinder” is een leuke rocker dat wat aan Aerosmith doet denken. De man brengt ook enkele songs met een gelovige inslag. Elf tracks staan er in totaal op ‘Craving’.
Wie graag House of Lords, of de bands zoals ik hier eerder heb opgenoemd hoort, zal hier wel tevreden mee zijn. Zelf vind ik het een heel vakkundig gemaakt album maar ik mis toch wat magie en eigenheid om het meer dan dat te noemen.
Hardrock/AOR Rock
Craving
James Christian
Die Héloïse Letissier heeft het op korte tijd wel gemaakt met haar Christine & The Queens. Op een goede drie jaar tijd gaan haar nummers erin als zoetebroodjes . Twee platen noteren we nu met een handvol singles , die een breed publiek omarmen.
Ook vanavond was het een charmant weerzien en wordt de zangeres/performster/animatrice onthaald als een ‘Queen’ , die het ‘anders zijn’ zo muzikaal ‘normaal’ mogelijk maakt … Op haar vorige passage in Vorst had ze af te rekenen met een fysiek belabberde toestand van hoge koorts en ontoereikend stembereik. Hier zagen we een kwieke verschijning met haar band die de temperatuur deed stijgen …
Sfeervolle , dromerige popliedjes met elektronica/elektrowave/funk/hiphop -motiefjes en beats klinken eenvoudig , aangenaam en lekker in het gehoor. Het Franse chanson krijgt meer finesse en de sound is onschuldig , leuk en goed . Ze omschrijft het graag als freakpop , die wordt omfloerst met wonderlijke synths , roffelende, hitsende drums en een magistrale , doorleefde zang, met heerlijke refreinen, ook al zijn er zanglijnen voorgeprogrammeerd. Het doet er niet toe, iedereen geniet , beweegt en zet danspasjes .
Die muzikale eenvoud wordt omgezet tot in de puntjes uitgewerkte choreografie . Een dansproductie met haar rits dansers (-essen) en een videowall achter de groep . Een fantastisch live spektakel. Een dansmusical die het plaatje compleet maakt; muziek en dans gaan hand in band, de energie wordt gebald in bruisende dynamiek, levendigheid én in emotionaliteit en dramatiek . Een soort West Side story , of wat het Kursaal in de zomermaanden de laatste jaren weet te bieden …
Opener “Comme si on s’aimait” refereerde aan “Beat it” van Michael Jackson. Al gauw horen we die schitterende single “Damn, dis-moi” van de nieuwe plaat ‘Chris’. Synchrone danspassen sieren het nummer. Afgetraind danst, hotst en zwiert onze zangeres. Het combo wordt warm onthaald . “Le G” blikt terug naar die synthpop van Giorgi Moroder .
Haar recyclage stemt iedereen gelukkig. Science-fiction wordt er tegen aan gegooid , met pompende electrobeats . Jawel , het mag harder , feller , energieker . “Radio gaga” leidt “Les paradis perdus” van landgenoot Christophe in , waarin zelfs een flard Kanye West te horen is; ze zingt en voert het solo uit, ondersteund van zachte pastelkleurige keys.
Bijna halverwege de set komen twee interessante singles voorbij , “Christine”, “5 dollars , voorafgegaan door het slepende “Feel so good” . Daarna valt de spanning wat weg , niet alle nummers zijn even-single-waardig , komt de klemtoon op show en de act ; sneeuwvlokken dwarrelen in ‘t rond en geven elan aan de sound.
Een zwoel, dampend sfeertje groeit op “Follarse” , een Janet Jackson/Vanity 6’s “Nasty” wordt er mooi aan gebreid . Intiem moment hebben we op “Nuit 17 à 52” , feeëriek door de smartphonelichtjes ; solo staat ze daar op het grote podium , zingt a capella en wordt door het publiek op handen gedragen. Wat een meezinggehalte . “It doesnt matter” en “La marcheuse” als slotstuk brengen muziek en dans te samen.
Een volleerd gezelschap is aan het werk, die met twee oudere nummers uitwuiven ; het zijn de gekende tunes van “Saint claude” en “Intranquilleté” die een extraverte , dansbare tint krijgen . Ze is hier te zien aan de andere kant van de zaal .
Christine & The Queens brengen ‘la chaleur humaine’, gelijkwaardigheid van de kleurrijke wereld van de gays en de transgenders. Een boeiende artieste die dans , theater en muziek samen brengt in een sfeerrijk geheel.
Organisatie: Live Nation
Pop/Rock
Dreaming In The Non Dream
Chris Forsyth and The Solar Motel Band
Uniform Recording
2017-11-23
Sam De Rijcke
Dames en Heren, mogen wij u voorstellen, de beste gitarist waar u waarschijnlijk nog nooit van gehoord heeft, Chris Forsyth.
Wij hebben hem in de gaten gekregen vanaf de plaat ‘Solar Motel’ in 2013 en we waren helemaal verkocht met het fantastische ‘Intensity Ghost’ in 2014. In 2016 kwam dan nog eens de dubbelaar ‘The Rarity Of Experience’, alweer een voltreffer, en nu is daar al het volgende kunstwerkje ‘Dreaming In The Non Dream’. De kerel heeft hoegenaamd niet stilgezeten en zijn gitaar heeft overuren gedraaid.
Waarom is dit al die tijd dan zo een goed bewaard geheim gebleven ? Wel, ten eerste wordt er op zijn platen quasi geen noot gezongen en ten tweede zijn de songs allemaal lange tracks of jampartijen die niet zelden boven de 10 minuten uitstijgen. Radiovriendelijk ? No way. Dit is voer voor meerwaardezoekers en liefhebbers van verfijnd gitaarwerk, voor mensen die al eens de tijd durven nemen om plaatjes te beluisteren. Jawel, die bestaan nog.
Chris Forsyth is een wonderlijk gitarist maar geen guitar-hero. Waarmee we bedoelen : Hier geen wijdbeense bekkentrekkers van gitaarsolo’s, geen rocksterallures, geen beukende sloophamers van riffs. Chris Forsyth is eerder een gitarist uit de Television school. Net als Tom Verlaine tovert hij onopvallend de meest geniale dingen uit zijn instrument. Forsyth neemt er volop zijn tijd voor en schuwt daarbij geenszins het experiment. Hij gaat vaak psychedelische oorden opzoeken en tijdens zijn wildste uitspattingen passeert hij ook wel eens voorbij Thurston Moore. Wie een beetje zijn wereld kent zou hem vandaag plaatsen naast gelijkgestemde zielen als Steve Gunn, Nels Cline, Cian Nugent en Bert Dockx.
Het uit amper 4 tracks bestaande nieuwe album laat ons deze fabelachtige gitarist in al zijn gefortuneerde glorie bewonderen. Opener “History & Science Fiction” drijft minutenlang op heerlijk gitaarwerk en zoekt dan halverwege een rustig stromende beekje op waarin een bekoorlijke sax de song naar een heerlijke Roxy Music modus brengt. Elf minuten likkebaarden, en ’t is nog maar begonnen.
Op “Have We Mistaken The Bottle For The Whiskey” wordt er zowaar gezongen en gaan de gitaren gaandeweg samen met aanwakkerende keyboards Velvet-oorden opzoeken. Ook Steve Wynn en diens geweldige Dream Syndicate komen om de hoek loeren (wie Steve Wynn’s felgesmaakte ‘Sonic Speakeasy’-playlists op Spotify al eens heeft geraadpleegd zal trouwens gemerkt hebben dat Wynn een fan van het eerste uur is).
De 16 minuten durende titelsong is wederom smullen tussen jam en song. Forsyth’s gitaar gaat in duel met synths en een golvend Wurlitzer orgel, de song lijkt constant een climax na te streven wiens geduld echter gans de tijd op de proef wordt gesteld. Geniaal en spannend.
Met een jazzy gitaartje gaat het album tenslotte op het verstilde uitwaaiertje “Two Minutes Love” de nacht in. Alsof iedereen zijn welverdiende rust krijgt na zoveel meesterlijke, doch niet pretentieuze, muzikaliteit.
Verplichte kost, tenzij u content bent met de nieuwe Foo Fighters. In dat geval, laat ons met rust.
Hoeven we deze twee leden van Fleetwood Mac nog voor te stellen? Ietwat verrassend hoorden we dat ze nu ook een muzikaal duo vormden (naast Fleetwood Mac) en een plaat hadden gemaakt. We konden intussen al kennismaken met de vooruitgelopen single “In My World” dat ons wel kon bekoren. Een klein pareltje. De verwachtingen zullen bij velen wel hoog zijn aangezien zij beiden op ‘Rumours’ verantwoordelijk waren voor enkele van hun grootste hits (“Go Your Own Way”, “Don’ t Stop”, “You Make Love”, …) Ook drummer Mick Fleetwood en bassist John McVie (tevens ex van Christine) komen op dit album een deuntje meespelen.
Dus alles lijkt erop dat we ons mogen verheugen op een degelijk en goed album. Maar klopt dit ook? Ja en Fleetwood Mac-fans zullen zeker de echo van hun favoriete band doorheen verscheidene songs horen. Zoals de backings of het refrein op “In My World”, het ritme en de drums op “Too Far Gone” of de sfeervolle poprocker “Lay Down For Free”. Ze schotelen ons zo tien van deze songs voor. Verkennen ze hierop nieuwe horizonten? Nee, maar hetgeen ze doen , doen ze goed. Elke track heeft wel iets wat de song de moeite maakt: een refrein, een backing, een ritme of een gitaartje… Het album is geen meesterwerk geworden maar het bevat wel fijne pop rock en de samensmelting van twee mooie stemmen. Het is een zoveelste toevoeging aan het oeuvre van en rond Fleetwood Mac. Die fans kunnen dit album dan ook met hun ogen dicht kopen en zullen er, net zoals wij, ongetwijfeld nog een hoop luisterplezier aan beleven.
Bassist Paul Van Gysegem, die vooral bekend is als schilder/beeldend kunstenaar, was in de vroege jaren '60 al bezig met het verkennen van een nieuwe muzikale taal, aangewakkerd door de Amerikaanse avant-garde. Percussionist, componist en pianist Chris Joris behoort tot de top percussionisten in Europa en pioniert sedert decennia met alle mogelijke etnische muziekvormen waarvan hij subtiel gebruik maakt in zijn composities en improvisaties. Trompettist Patrick De Groote begint zijn jazzparcours in 1965. Al vroeg wekken free jazz muzikanten als Ornette Coleman, Cecil Taylor en Don Cherry zijn interesse en in 1966 vraagt Paul Van Gysegem hem in zijn free jazz groep.
Dit prachtige werk bestaat uit pure free jazz improvisaties waarbij iedere muzikant en ieder instrument in hun virtuositeit aan bod komt en waar de grenzen voortdurend afgetast worden. Elk stuk neemt je mee naar een soort paradijs van menige klanktapijten waarbij piano, drums en contrabas gretig debatteren met elkaar. Ontspanning door de spanning dus.
1. Boundless 2. Hakketak 3. Windward 4. Leaflet 5. Talking 6. Frinket 7. Flash 8. Celestics 9. No Comment
Het is ons een raadsel waarom men deze band steevast als noise-band catalogeert. Dit is immers geen hels lawaai maar een weloverwogen cocktail van geflipte hip-hop, eigenzinnige postpunk, binnenstebuiten gekeerde industrial, tegendraadse pop, verhakkelde funk en door de vleesmolen gedraaide triphop. Met hun boeiende en geïnspireerde sound is Hypochristmutreefuzz gewoon niet in één hokje te plaatsen, en dat is nu net de sterkte van deze plaat.
Bij de eerste tonen van “Finger” moeten wij al aan de geniale gekte van Les Claypool denken, terwijl de song dan iets verder middels een aanstekelijk aftands orgeltje richting Gruppo Sportivo afwijkt (voor wie zich deze geschifte Hollanders nog herinnert). Rapmuziek kan ons doorgaans aan onze witte reet roesten, maar hier geraken wij verdomd opgewonden van de dwarse hiphop van “Gums Smile Blood” en “Clammy Hands”, dit is Death Grips in een minder manisch periode, of Show Me The Body met pili pili in hun hol. In het ophitsende “Hypochondria” schuift Nine Inch Nails aan tafel met de jonge Red Hot Chilli Peppers, toen die tenminste nog dynamiet in hun testikels hadden, al dan niet in een sok verhuld. Ook de manier waarop het heftig groovende “One Trick Pony” tot ontploffing wordt gebracht is een hectisch opstootje die onze kop in vervoering brengt.
Wat een heerlijk driftig plaatje. Het kraakt, het botst, het klutst, het spettert, het bruist, het kriebelt en het jeukt, en vooral… het swingt als een extatische goudvis in een glas gin tonic !
Een springlevend album dat bol staat van verrassingen. Spastisch en hyperkinetisch, zeer zeker, maar dat is natuurlijk de bedoeling.
‘First Comes the Night’ is het eerste album van Chris Isaak sinds hij in 2011 enkele klassiekers opgenomen in de Sun Studio’s verzamelde op zijn Beyond The Sun. Het was toen voor het eerst toen dat hij op plaat voluit de kaart trok van de sixties-iconen die hij altijd al een beetje in zich had en zijn favoriete nummers coverde van o.m. Elvis, Johnny Cash, Roy Orbison en Jerry Lee Lewis.
Tot dan kenden we Isaak vooral als een ietwat mysterieuze misantroop met de looks van James Dean en een stem als een klok. Geen andere artiest kon eind jaren ’80, begin jaren ’90 met een knik in de stem en met zoveel pathos het Gebroken Hart verkondigen zonder dat het camp werd. Het typische geluid van gitarist James Calvin Wilsey had daarin een groot aandeel, net als de bijhorende muziekclips op MTV. Het leverde de Amerikaan met de (nog steeds aanwezige) vetkuif wereldbekendheid op met de singles “Blue Hotel”, “Wicked Game”, “Dancin’” en “Lie To Me”.
Dat wereldwijde succes duurde tot het album ‘Wicked Game’. Daarna kwam onverwacht het frivolere album ‘San Francisco Days’, waarna gitarist Wilsey vertrok en vervangen werd door Hershel Yatovitz. Isaak veranderde Isaak het geweer van schouder. De volgende platen stonden vol van weinigzeggende countryriedels, fletse rootsrock en hapklare popdeuntjes. Alvast in Europa deemsterde het succes van Chris Isaak langzaam weg, hoewel hij in Amerika nog steeds volle zalen trok.
Het nieuwe ‘First Comes the Night’ eet van twee walletjes. Zowat de helft van het album is retro-pop die zo lijkt weggelopen uit de sixties en bouwt dus voort op de periode van ‘San Francisco Days’ tot ‘Beyond The Sun’, terwijl de andere helft tot op zekere hoogte weer aansluit op de ‘Wicked Game’-albums. Het is eigenlijk alleen nog de twang van de gitaar van Wilsey die deze songs net dat tikje meer zou kunnen geven, al komt Yatovitz soms aardig in de buurt op o.m. titeltrack “First Comes The Night” en vooral op “Please Don’t Call”, waarin ook Isaak zijn stem mooi laat vibreren. Nog in het ‘Wicked Game’-kamp zitten het weemoedige “Reverie” en het zo mogelijk nog weemoedigere “Kiss Me Like A Stranger” en de swingende preek “Insects”. De andere helft, het ‘Sun’-kamp, wordt aangevoerd door o.m. de Johnny Cash-rip-off “Down In Flames” (Isaak’s versie van “Ring Of Fine”, zo u wil), het Orbison-achtige “Perfect Lover”, “Running Down The Road” (de jonge Elvis?) en voorts “Don’t Break My Heart” en de slappe ballad “The Way Things Really Are”. Twijfelgevallen zijn “Baby What You Want Me To Do” en “Dry Your Eyes”. Maar ook als het camp dreigt te worden, blijft er een zweem van kwaliteit over de nummers hangen. Die knik in Isaak’s stem maakt nog altijd veel goed.
Wie de versie met de bonus tracks koopt of downloadt krijgt er nog het mysterieuze “Some Days Are Harder Than The Rest”, het redelijke “The Girl That Broke My Heart” en drie overbodige liedjes uit het ‘Sun’-kamp bovenop.
Samengevat kan je ‘First Comes The Night’ nog het makkelijkst aanbevelen aan de oude fans, die er zeker hun gading in zullen vinden, en tegelijk als inleiding laten dienen voor wie deze crooner uit Californië nog moet of wil ontdekken. Meer voor ieder wat wils dan de terugkeer door de grote poort.
Peter Robinson ,beter gekend als levende legende Chris Spedding, is één van de meest gevraagde sessiemuzikanten, mullti-intrumentalist, singer songwriter, producer, noem maar op. Verantwoordelijk voor een aantal tracks op Brian Eno’s ‘Here Come The Warm Jets’, een aantal Roxy Music nummers tot en met Sex Pistols. Spedding vond het ook niet nodig om mee in het verhaal van de Stones te stappen, want dan kon hij niet meer zijn liefde voor muziek bedrijven zoals hij het wilde. En hij heeft daar geen gram spijt van. Van zijn talrijke solowerken zal “Motor Bikin’” wel bij de liefhebbers bekend in de oren klinken.
Welnu, de andere Peter, van Den Trap, is er zomaar eventjes in geslaagd dit heerschap in zijn kroeg te halen. Spedding vatte zaterdag met zijn retrospective heel mooi de betere rock ’n roll samen. Opener “Wild In The Street” is een portie pure onversneden rock en “Wild Wild” knipoogt duidelijk naar Zijne Rifheid Zelve Keith Richards. Je voelt direct aan dat je met topmuzikanten te maken hebt. Ook de sound is meer dan prima. Terwijl “Gloria” heerlijk gemixt wordt met “Riders On The Storm”, proeven we ook van Johnny Cash. The Stones worden gecultiveerd met hier een daar een rifje (“Star Me Up”).
Zou hij dan toch spijt hebben? JJ Cale passeert ook en “Summertime Blues” doet de nekharen overeind staan. Zelden zo’n versie gehoord. “Shakin’ all Over” boost en Spedding blijft ons met de rifjes om de oren slaan. Het publiek smult gretig. “Purple Haze” jumpt “Jack” en “Layla” met “guns”. Zo hoort een medley te zijn. “Wild Thing”. Inspiratieloos? No fucking way! Je ziet en hoort niet alle dagen één van de beste muzikanten. En zeker niet in uw stamkroeg.
Organisatie: Den Trap, Kortrijk
Zoals de titel al doet vermoeden, was het geen fitte Heloïse Létisser – alias genderbender Christine – die we vrijdagavond op de planken van Vorst Nationaal te zien kregen. Na het openingsnummer “Starshipper” verontschuldigde ze zich voor ontoereikend stembereik wegens ziekte, en later liet ze op haar Facebookpagina verstaan dat de show pas kon doorgaan na een verkwikkende dosis cortisone.
Niet dat ze er zelf geen zin in had: ze wilde coûte que coûte in Brussel het beste van zichzelf geven, om – dixit Héloïse – “terug te geven wat jullie me gedurende anderhalf jaar hebben gegeven”.
Christine and the Queens hebben dan ook op een erg korte tijd het hart van het Belgische publiek veroverd: eerst verzorgden ze het voorprogramma van Stromae, om in oktober 2014 zelf te touren met het debuutalbum ‘Chaleur Humaine’ (Because Music, 2014). De eerste stappen als hoofdact zette Christine hier in de Botanique, ze werd vervolgens volwassen in de Cirque Royal en tijdens de hete zomermaanden bevestigde ze – met wisselend succes – haar status als electropop-koningin op de weides van Werchter en Pukkelpop. De zegetocht werd tenslotte bekroond met een uitverkocht Vorst Nationaal. Het is natuurlijk maar de vraag hoe vaak men met één album en één show kan blijven verrassen.
Maar Christine heeft duidelijk geen last van concertmoeheid en het ontbreekt haar allerminst aan enthousiasme. Melodieuze nummers geïnspireerd op de synthpop uit de jaren ’80 zoals “Half-Ladies” en “iT”, en de zware technobeats van “Pretty-Ugly”, worden afgewisseld met flarden uit monsterhits zoals “I Feel For you” van Chakha Khan en Technotronic’s “Pump up the Jam”.
De aanstekelijke choreografie van de Franse Marion Motin (zie ook Stromae) die Christine en haar vier dansers opvoeren, fungeert als een verlengstuk van de muziek en is erg boeiend om naar te kijken. Haar meest bekende “Christine”, die in het midden van de set valt, doet de zittende menigte op de flanken recht veren. De theatrale kant van Christine komt dan weer tot uiting in “Here” en de - met dichterlijke vrijheid aangepakte - cover van Michael Jackson “Who is it”, waarbij Christine, even alleen op het podium en onder het witgele licht van één spot haar hartenpijn uitschreeuwt. Via de videowall brengt ze ook andere muzikanten op het podium, zoals in het bedwelmende “No Harm is Done”, een duet met de jonge Amerikaanse rapper Tunji Ige. Het nummer werd uitgebracht ter promotie van de Amerikaanse versie van haar debuutalbum en beschrijft het moment “voordat er iets gebeurt, vooraleer we kiezen welk gevecht we zullen aangaan”.
Het nummer “Jonathan” bracht dan weer een semi-naakte Perfume Genius naar Brussel. Een rustpauze wordt ingelast tijdens “Chaleur humaine”, waarbij Christine met een boeket bloemen een ereronde maakt doorheen het publiek – als een soort (hopelijk tijdelijk) afscheid aan het Belgische publiek.
De bonustracks brengen de zaal nog één keer tot aan het kookpunt, met “Paradis perdus/Heartless” en “Saint Claude”, de single die ze schreef voor een ietwat onhandige jongen waarvan ze erg veel van had gehouden (terwijl “Who is It” over een vrouw gaat).
De tweede bisronde werd afgesloten met de ballad “Nuit 17 à 52”, die vooral bezuiden de taalgrens veel airplay heeft gekregen.
Hoewel ze door ziekte misschien niet voluit kon gaan in Vorst, entertainde Christine and the Queens anderhalf uur een erg uitgelaten publiek, en van stemproblemen hebben wij niets gemerkt. Het moet gezegd, de mix van dans, theater en muziek – handelsmerk van Christine & the Queens – houdt de aandacht wel vast, en ook de sobere scenografie met Dan Flavin-gewijze TL-verlichting, brengen veel sfeer op het podium.
Als de muziek niet altijd even hard kan boeien – niet alle nummers zijn singlewaardig en ook de Engelse lyrics zijn vaak moeilijk verstaanbaar, wat soms vervelend kan zijn – is er nog altijd de erg expressieve présence van Héloïse Létissier om op terug te vallen. Het spel tussen het mannelijke en vrouwelijke, weerspiegelt in de androgyne look van Christine, haar oproep om samen de eigen voornaam te roepen zodat we uiteindelijk allemaal “Christine” worden, haar interesse voor de kleurrijke wereld van de gays en de transgenders – ze vermeldde zelfs de film ‘Paris is Burning’ als inspiratiebron – maken Héloïse Létissier ook buiten de concertzalen een boeiende artieste. En ze is nog maar 27! We zijn alvast erg benieuwd hoe ze, zowel muzikaal als persoonlijk, zal evolueren.
Neem gerust een kijkje naar de pics van haar set vorige week Zénith, Lille
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/christine-and-the-queen-26-09-2015/
Organisatie: Live Nation
Stilstaan is achteruit gaan. Twee en een half jaar na zijn vorige doortocht in de Lotto Arena kwam Chris Rea met quasi dezelfde setlist aanzetten. Een ZZ Topke doen, zou je dat ook kunnen noemen, met dat verschil dat die ouwe baarden toch nog wat meer vet en gasoline in hun live act droppen, wat je van deze Chris Rea niet echt kon zeggen. Aanvankelijk lokte zijn passage vooral een paar flinke geeuwen los bij ons.
Stiekem hadden wij op voorhand gehoopt dat Chris Rea de bluesman in zichzelf hevig zou laten losbarsten, maar dit was helaas maar sporadisch het geval. Chris Rea, die de dood al recht in de ogen heeft gekeken, heeft de blues wel degelijk in zijn lijf zitten, maar hij had vanavond de ballen niet om die er ongeremd uit te spuwen, hij speelde gans de tijd met de veiligheidspal op. Aan de verveelde houding van zijn bandleden was duidelijk te merken dat die hier nu al jaren aan een stuk dezelfde setlist routineus stonden af te haspelen. Nog maar zelden heb wij een stel muzikanten zo zielloos hun ding zien doen. Een duo overbodige achtergrondzangeressen, die zichzelf Island Sky noemden en hier al voor het lamlendige voorprogramma hadden gezorgd, maakte het nog wat erger, de dames stoorden meer dan dat ze aanvulden. Chris Rea’s stem was trouwens nog voldoende bij de pinken waardoor hij die twee wichten beslist niet nodig had.
Nu goed, er was ook wel nog wat positiefs te melden, maar het vergde wat tijd en geduld. De te gezapige inloopronde duurde maar liefst vier songs.
Bij het melige en met krokodillentranen gevulde “Josephine” pakten de ouwe koppeltje mekaar eens goed vast, maar wij maakten al aanstalten om terug naar onze auto te wandelen, tot Chris Rea ons een eerste keer aangenaam wakker schudde met een stevig “Easy Rider”.
Plots was hij daar, de artiest waarvoor we gekomen waren, een gitarist die als geen ander een lekker potje slide kon spelen.
Wij terug op onze stoel dus (allemaal zitplaatsen trouwens vanavond, en aan de gemiddelde leeftijd van de aanwezigen te zien dachten we even dat we hier op een fuckin’ eucharistievering waren terechtgekomen). “Easy Rider” bleek voorlopig maar een tijdelijke opflakkering want het duurde alweer enkele oudbakken songs (“Julia”, “Looking for The Summer”, ochére toch) tot Chris Rea ons een tweede keer uit onze coma haalde, maar deze keer zat de stoom toch wat langer op de ketel. “Stony Road”, “The Road To Hell” en vooral een krachtig “Somewhere Between Highway 61 & 49”, zowat het enige echte hoogtepunt van de avond, deden de blues met brio heropleven, er mocht zelfs al eens voorzichtig gerockt worden. Ook met “Stainsby Girls” konden we nog leven, het rockte een aardig eindje weg. Chris Rea had zich kennelijk herpakt en was hier goed bezig zijn eigen hachje te redden.
Maar in plaats van crescendo te gaan en eindelijk de handrem volledig af te zetten, ging het met de melige bisronde terug naar af. Het goedkope sentiment van “On The Beach” en de geforceerde vrolijkheid van “Let’s Dance” zorgden voor een einde in mineur. Best grappig eigenlijk, een song met een titel als “Let’s Dance” spelen voor een apathisch publiek die met geen stokken uit zijn (kerk)stoel is te krijgen.
Geen onvergetelijke bedoening dus, maar de momenten waarop Chris Rea zijn gitaarkunstjes etaleerde maakten het nog net de moeite waard. We gaan hem nog niet afschrijven, maar hij moet dringend eens langsgaan bij Dokter Rick Rubin. Kan wonderen doen.
Organisatie: Live Nation
Donkere, filmische en melancholische klanken overheersen op de vijfde plaat van de Zweedse troubadour Christian Kjelvander. Christian wie, vraagt u zich waarschijnlijk af ... De man kent nochtans een opmerkelijke levensloop (geboren in Zweden, verhuisd naar Seattle en daar actief in de band The Loosegoats om nadien naar zijn geboorteland terug te keren) en maakte zich middels diverse soloplaten een aparte sound eigen. Die bestaat uit een mix van Americana met Brit-folk overgoten in een dikke melanscholische saus. Atmosferische, fragiele gitaren worden ondersteund door de aparte, passende vocalen van Kjellvander. Het zorgt voor negen gevoelige songs die stuk voor stuk staan als een huis en de klasse van de Amerikaanse Zweed onderstrepen.
Songs als “The Zenith Sunset”, “The Woods” en “The Island” overstijgen tijd en ruimte en bieden een blik in de zieleroerselen van een weemoedige muzikant... ‘The Pitcher’ werd trouwens opgenomen in een Zweedse kerk en telt gastbijdragen van enkele leden van de Ghotenburg Symphony Orchestra. Prachtplaat!
Kurt Cobain… dat was de eerste naam die door ons hoofd flitste wanneer de in blond sluikhaar gehulde jongeman Christopher Owens met zijn zeskoppige begeleidingsband het podium beklom. Diezelfde schuchtere, depressieve blik in de ogen ook, die leek te verraden dat zijn jeugd bij de Children of God sekte nog lang niet verteerd is, hoe zou je zelf zijn?
Muzikale vergelijkingspunten daarentegen waren zo goed als onbestaand. Waar de Nirvana frontman vroeger zijn duivels uitdreef in punkrocksongs over verderf en verkrachting, verpakte Christopher Owens zijn nummers met zachte, bijna fluisterende stem in fluwelen The Byrds melodieën.
Niet dat we veel tijd kregen om ons aan dergelijke wiskundige vergelijkingen te bezondigen. Gebaseerd op waargebeurde ervaringen tijdens het rondtoeren met Girls, het vorig jaar onverwacht ter ziele gegane en in kennerskringen fel bejubbelde indierock bandje uit San Francisco, voerde haar voormalige frontman ons mee op een road trip langs uiteenlopende plekken. En vooral dan langs de grillige emoties die daaraan blijven plakken zijn. Een reis die weinigen in de zaal onberoerd liet, meer zelfs, aanzette tot een extatische ovatie aan het eind.
“New York City” en “Here We Go Again” klonken Belle&Sebastian gewijs als een dolle lentedag met onbegrensde mogelijkheden. Tot de ontnuchtering volgde op “A Broken Heart” en “Everything You Knew”. Een contrast waarmee hij zich ook dermate graag bediend op de begin dit jaar verschenen debuutplaat ‘Lysandre’ dat je gerust van een concept album mag spreken. Een titel die opgedragen is aan een ontmoeting met een jonge Française die, te horen aan de zwoele instrumental “Riviera Rock”, in een behoorlijk exotische sfeer moet verlopen zijn.
Relationele ontluistering zat als een donkerrode draad doorheen de set gedrapeerd. Maar echt melancholisch, laat staan deprimerend, werd het nooit. Daar zat niet alleen de zonnige thuisbasis aan de Amerikaanse West coast voor iets tussen. Ook het bij wijlen lichtvoetige instrumentarium gaf felle kleuren aan het geheel. Wie heeft vandaag nog het lef om een prominente rol te geven aan een melige dwarsfluit, enkele Bolivianen in grote winkelstraten buiten beschouwing genomen? Trouwens, met het knappe meisjeskoortje dat hem vocaal bijstond had deze troubadour wat ons betreft niet zo veel reden tot klagen.
Naar het eind toe haalde Christopher Owens nog enkele fel gesmaakte covers van Cat Stevens (“Wild World”) en Simon & Garfunkel (“The Boxer”) van stal, waarbij hij een boeket witte rozen rondstrooide terwijl een tamboerijn zijn rechterdij geselde.
Tijdens de akoestische solonummers in de tweede bisronde trad de dooi volledig in. Zijn bandleden stonden aan de zijkant even enthousiast mee te applaudisseren met het publiek.
Organisatie: Botanique, Brussel
De Amerikaanse zanger en liedjesschrijver Chris Isaak groeide op in het Californische Stockton. Als kind graaide hij graag in de platencollectie van zijn ouders en kwam aldus onder de indruk van artiesten als Elvis Presley, Jerry Lee Lewis, Carl Perkins en Roy Orbison. Ook zijn bewondering voor John Fogerty stak hij nooit onder stoelen of banken.
Toen Isaak besloot zijn bokshandschoenen op te bergen – zijn meermaals gebroken neus draagt nog steeds de sporen van dit verleden - en na zijn studies te hebben afgerond, besloot hij zich toe te leggen op een muzikale carrière. Hij schuimde gedurende enkele jaren bars en clubs in San Francisco en L.A. af totdat hij via producer Erik Jacobsen een platencontract kon versieren bij Warner Bros. Records. Het prachtige ‘Silvertone’ (1985) was hiervan het eerste resultaat en daaruit bleek hoe groot zijn muzikale invloeden waren op zijn eigen werk. De plaat bulkte van de rock-‘n-roll, rockabilly en blues uit de jaren ’50 en vroege jaren ‘60 maar kreeg een eigentijdse toets via teksten voortkomend uit eigen hart en ziel.
Ondanks het aandringen van de platenmaatschappij om stijlveranderingen door te voeren, bleef Isaak zijn eigen ding doen zonder daarbij in de valkuil te trappen en te verdrinken in pure nostalgie.
En het heeft hem geen windeieren gelegd. Reeds vanaf zijn tweede album verkreeg hij meer internationale airplay met « Blue Hotel » maar een echte hit scoorde hij met « Wicked Game ». Dit wereldnummer is terug te vinden op het album ‘Heart Shaped World’ uit 1989 maar de doorbraak kwam er pas twee jaar later toen David Lynch een instrumentale versie ervan gebruikte in zijn cultfilm ‘Wild At Heart’ (ook op de soundtrack van ‘Blue Velvet’ (1986) stonden overigens twee tracks van Isaak te prijken). Het nummer mét vocalen werd vervolgens opgepikt door radiostations en de nog steeds tot verbeelding sprekende zwart-witte, door Herb Ritts geregisseerde sensuele video waarin Isaak innig topmodel Helena Christensen – die ogen! – mocht omarmen op een strand, zorgde voor het extra promotiewerk.
De rest is geschiedenis. Zijn naam als artiest en status als sekssymbool waren nu definitief internationaal gevestigd en aan populariteit heeft Isaak nimmer moeten inbinden. Het bewijs hiervan is onder meer terug te vinden bij concertprogrammatoren die wanneer ze Isaak boeken, doorgaans ook meteen het bordje ‘uitverkocht’ mogen bovenhalen. Dit was bijvoorbeeld twee jaar geleden het geval in de Brusselse AB en afgelopen zondag waar Isaak in dezelfde zaal aantrad, deed hij deze prestatie nog eens over.
Toch wel opmerkelijk voor iemand die in ruim twintig jaar geen echt grote hit meer heeft gescoord, zijn setlist doorheen tournees nauwelijks wijzigt en zijn concerten voorziet van gimmicks en satire die uit het boekje komen.
Waar ligt het dan aan? Natuurlijk komen er veel toeschouwers – hoofdzakelijk vrouwen – zich verlekkeren aan de looks van Isaak maar nog veel belangrijker en er toe doende is dat deze crooner een fantastische zanger is, prachtige nummers heeft neergepend en zijn groep die ruim een kwart eeuw met hem samenspeelt, rasmuzikanten bevat. Bovendien is het showgehalte steeds hoog en mag er tussendoor hard gelachen worden. Vooral de zelfspot en satire vieren steeds hoogtij.
Daarbij moet gezegd dat ook al is alles steeds goed ingestudeerd (gesynchroniseerde swingende pasjes, bassist Rowland Salley die de hoofdvocalen mag overnemen tijdens « Best I Ever Had », Isaak die de groepsleden en publiek uitdaagt met rake oneliners, reeds vroeg in de set de zaal instapt en zich tot aan de mengtafel onder het publiek begeeft, een oefening die gitarist Hershel Yatovitz overigens mocht overdoen tijdens « Live It Up »), de groep brengt het met zoveel branie en met een brede glimlach dat het publiek het gevoel krijgt dat het enkel voor hen op die specifieke avond weggelegd is. En datzelfde publiek gaat steevast snel door de knieën en laat zich gedwee onderdompelen in deze op en top Amerikaans ogende show. Zo liet Isaak de aanwezigen in de AB in de waan dat de groep extra lang zou spelen omdat ze niet zoveel in Brussel kwamen maar in werkelijkheid stond er zelfs een nummer minder op de setlist ten aanzien van vorige concerten tijdens deze tour - voor de liefhebbers: « That Lucky Old Sun » (oorspronkelijk van Ray Charles) werd geschrapt. Isaak is niet voor niets ook deeltijds acteur.
Het concert afgelopen zondag lag in het verlengde van zijn vorige passage maar bevatte deze keer grosso modo twee grote onderdelen. Vooreerst werd een soort ‘best of’ aangeboden, terwijl nadien het eind vorig jaar uitgebrachte album ‘Beyond The Sun’ centraal stond.
Na een instrumentale intro verscheen – ook al is hij intussen 56 geworden - een nog steeds erg fris ogende Isaak, vetkuif onlosmakelijk incluis en gehuld in een lichtblauw pak dat Elvis Presley moeiteloos had kunnen dragen tijdens zijn Las Vegas shows. De groepsleden daarentegen droegen een maatpak dat gelijkenissen vertoonde met de outfit van de begeleidingsgroep van wijlen James Brown gedurende de jaren ‘60.
Opener van de avond – en kan het nog symbolischer? – was het uptempo « American Boy » en dit effende het pad voor een wisseling tussen ballades en rocknummers. Als hoogtepunten – al moeten we zeggen dat echte inzinkingen niet te bespeuren waren – vielen er bijzonder fraaie en loepzuivere versies te noteren van « Blue Hotel », « San Fransisco Days », « Somebody’s Crying » (wat een melodie), « Wicked Game » (inderdaad een klassieker ten top), « Dancin’ »(nog steeds onverwoestbaar en vergezeld van een lang, toonvast vocaal einde), « Notice The Ring » (met een uitwisseling aan stijlen gaande van rock-‘n-roll tot free jazz en waarbij onder meer percussionist Rafael Padilla en toetsenist Scott Plunkett hun kwaliteiten mochten etaleren) en het broeierige, mysterieuze door bassist Rowland Salley ingezette ‘Baby Did A Bad Bad Thing’. Bij dit laatste, bluesy nummer haalde Isaak zijn diepste stem boven en werd onderstreept dat het geen verwondering mag heten dat Stanley Kubrick dit aanwendde om te laten fungeren in zijn donkere, raadselachtige film ‘Eyes Wide Shut’ uit 1999. Ook mochten daarbij als vertrouwd twee dames het podium op om hun sensuele (dans)troeven uit te spelen. Eentje droeg een t-shirt met als opschrift ‘What The Hell’ waarop Isaak ad rem reageerde en als grap vertelde dat zij bij haar thuiskomst zou kunnen vertellen: “Mam, I went to a concert and I fell in love with a man on the stage. But don’t worry mam, it’s not a musician. It’s a bass player”.
De tweede helft van het concert stond dus in het teken van zijn recentste album ‘Beyond The Sun’, dat – zoals de titel aangeeft – opgenomen werd in de oorspronkelijke Sun Studio’s te Memphis en waarop eer betoond wordt aan muzikale helden die er onder toezicht van platenbaas Sam Phillips hun eerste opnames maakten. Waar Isaak de covers op de plaat braafjes binnen de lijntjes kleurt en aldus te dicht blijft aanleunen bij de originelen zonder zijn versies als bijzonder te laten klinken laat staan de originelen te overtreffen, was dit euvel minder groot tijdens zijn concert in de AB. Daar kregen ze wel meer punch en wonnen ze aan impact.
Er werd voorzichtig aangevat met wat mooie gospel en doo-wop tijdens « Doin’ The Best I Can » (Elvis Presley). Nadien werden versies gebracht van « Ring Of Fire » (Johnny Cash), het ooit van de radio verbannen « Dixie Fried » (Carl Perkins), « Can’t Help Falling In Love » (Elvis Presley) en « It’s Now Or Never » (idem) waar de combinatie van drumborstels, contrabas, piano en de stem van Isaak – die sowieso nauwelijks dichter bij Presley kan geraken – uitstekend werkte.
Nadien werd er ook nog wat meer stevige rock-‘n-roll uit de kast gehaald tijdens « Live It Up », eveneens terug te vinden op ‘Beyond The Sun’ maar wel van de hand van Isaak, en een bijzonder snedig « Miss Pearl » (een parel van de nagenoeg vergeten Sun artiest Jimmy Wages). Bij dit laatste mocht Scott Plunkett zijn kunsten opvoeren en helemaal loos kon hij gaan tijdens « Great Balls Of Fire » (Jerry Lee Lewis) waar hij een nagenoeg perfecte imitatie weggaf van ‘the killer’ zelve, inclusief het aanslaan van de toetsen met behulp van voet en knie en de piano die als apotheose via namaakvlammetjes en ingebouwde rookelementen ‘in vlammen’ opging.
Als eerste toegift werd gekozen voor een flard « Super Magic 2000 », een mooi voorbeeld van instrumentale surfrock, waarna Isaak het podium betrad in zijn bekende zilveren glitterkostuum. Tijdens « Oh, Pretty Woman » (Roy Orbison) verrees een reusachtige pin-up (in ballonvorm weliswaar) en gedurende « Big Wide Wonderful World » mocht Yatovitz nog enkele fraaie bluesakkoorden uit zijn gitaar toveren en Plunkett zijn orgel laten brullen. Afsluiter was het gospelachtige « Worked It Out Wrong » waarbij Salley, Yatovitz en drummer Kenney Dale Johnson als begeleidend koortje dienden en waarbij ondanks hun grappige bewegingen de pastiche nooit de ernst overheerste. En dit was toepasselijk op het hele concert. De herkenningsfactor was hoog en er viel veel te lachen maar bovenal werd er met klasse gezongen en gemusiceerd zodat alle aanwezigen met een warm gevoel naar huis konden gaan.
Op deze verkiezingsdag werden op dat tijdstip regionale overwinningen gevierd, wonden gelikt en de eerste coalities gevormd maar in de AB ging de stem van het publiek unaniem naar Chris Isaak en zijn begeleidingsgroep.
Setlist : (Intro), American Boy, Pretty Girls Don’t Cry, Blue Hotel, We’ve Got Tomorrow, I Want Your Love, San Fransisco Days, I’m Not Waiting, Somebody’s Crying, Wicked Game, Best I Ever Had, Dancin’, Notice The Ring, Baby Did A Bad Bad Thing, Doin’ The Best I Can, Ring Of Fire, Dixie Fried, Can’t Help Falling In Love, It’s Now Or Never, She’s Not You , Live It Up, Miss Pearl, Great Balls Of Fire
Super Magic 2000, Oh, Pretty Woman, Big Wide Wonderful World, Worked It Out Wrong
Organisatie: Live Nation
Uit Noorwegen komen verfrissende synthdiscohouse tunes aandraven. Inderdaad, elektronica/ knoppendraaier Lindstrom deed ‘losvast’ beroep op de zwoele, sexy fluisterstem van Christabelle en we horen broeierige en vrolijke, zomerse, hippe jaren ’70 en ‘80’s spul dansmuziek met een zeker kitschgehalte, ja, met een knipoog naar de Jackson 5 en Donna Summer zoals op “Baby can’t stop”, “Let’s practise” en “High & love”. Erg overtuigend is de single “Lovesick” met die opvallende lome electro swingbeats.
Aanstekelijk zijn de tranceritmes, de repeterende grooves en de sfeervolle, dromerige, zalvende en vette beats. Het is in die stijl best een boeiende plaat geworden, door een goede dosis hitgevoeligheid en gestructureerde chaos én de toevoeging van spacey synthlijntjes en funky gitaarriffs. De dansmuziek werd aardig verknipt in de elektronicatrommel met een positief resultaat als gevolg …
Bij het horen van een naam als Chris D Smith verwacht je een éénmansproject maar een snelle blik op het cdhoesje leert ons al gauw dat deze Antwerpenaar zich het liefst laat omringen door een heleboel muzikanten die blijkbaar van alle markten thuis zijn en met zo’n bagage bekom je natuurlijk gauw een cd die een verschillend publiek kan aanspreken.
Chris is het soort muzikant die niet zit te wachten tot wanneer er iemand op de deur komt kloppen met een platencontract want onder eigen beheer brengt hij met grote regelmaat democd’s uit die zijn kunnen moeten belichten.
Onlangs viel hier bij de redactie van Musiczine Chris’ laatste wapenfeit ‘Words’ binnen en meteen bij opener (en tevens de titeltrack) wisten we dat we goed zaten.
Chris speelde reeds vanaf zijn 13e gitaar en tijdens optredens is hij zeker niet vies van de nodige Bob Dylan of Neil Young-cover en dat weerspiegelt zich perfect op deze cd, zeker op een nummer als “Mr & Mrs Disappointment”.
’Words’ is een bonte mengeling geworden van allerlei stijlen (dat gaat van bluespoprock in de stijl van de latere Joe Cocker tot hedendaagse country). Naast de stijlvolle zang van Chris hoor je hier tal van instrumenten (slide gitaar, banjo, steel gitaar) die de songs een extra elan geven, maar toch konden we het niet laten om een speciale vermelding bij het nummer “Mother Earth” te maken. “Mother Earth” is misschien op het eerste zicht een alledaagse ballad ware het niet dat je hier kennis kan maken met de prachtige stem van Jasmine Tomballe, iemand die we maar beter in het oog houden.
’Words’ is een goede cd geworden die weliswaar meer besteedt zal zijn aan de bluesrockliefhebbers die het allemaal graag een beetje commerciëler wil.
INFO op www.thechrisdsmithband.com
Het heeft meer dan 7 jaar geduurd vooraleer er een nieuwe cd van Chris Isaak in de winkelrekken lag maar met de nieuwe ‘Mr Lucky’ is deze 54-jarige rocker uit Californië er weer helemaal terug.
“Niet dat ik ooit ben weg geweest,” zei Chris Isaak onlangs tijdens een interview met De Rode Loper maar ik was gewoon bezig met mijn televisieshow. “Ik weet dat ik een gelukkige vent ben want ik besef maar al te goed dat er veel mensen zijn die dagelijks een job moeten uitoefenen die ze haten. Ik doe het nog steeds graag, er zijn artiesten die verzekeringen afsluiten voor het geval ze niet komen opdagen. Als je mij niet ziet op een concert betekent het gewoon dat ik dood ben”.
En dat dit niet zomaar loze woorden zijn, werd gisteren ruimschoots bewezen. Toen deze legendarische rocker op het podium verscheen in een rood glimmerpak werd meteen bij opener “I’m lonely with a broken heart” de duckwalk ingezet en dat werd meteen het sein dat dit een avondje onvergetelijke rock’n’ roll zou worden.
Dat het ook niet het soort concert ging worden waarbij het publiek met tegenzin een nieuwe cd moest aanhoren werd meteen duidelijk bij het tweede nummer “Dancin’” waarbij bewezen werd wat we al lang wisten, dit is een artiest die van zijn publiek houdt. De rimpels zijn er zonder twijfel bijgekomen maar de energie is gelukkig gebleven, net als die zalige jodelstem die ons (en dat zou ook later nog eens blijken) herinneringen deed oproepen aan die andere legende, Roy Orbinson.
“Thanks a lot for coming to see live music, we really appreciate it. Tonight it’s going to be like Woodstock” en zo begon Chris meteen aan zijn croonerversie van “Love me tender” van Elvis. Het werd een zeer speciale versie waar men in de AB nog lang zal over naspreken want
plots wandelde Chris, weliswaar begeleid door twee bodyguards, van het podium en baande zich een weg doorheen de AB. Deze miniuitstap deed niet alleen de volledige zaal aan, maar ook het balkon en de tribune. Het gebeurt niet elke dag dat je op 30 cm van je aangezicht Chris Isaak Elvis ziet vertolken en op zo’n avond kan je maar één slogan bedenken: ‘Viva Las Vegas!
Op het moment dat iedereen bekomen was van deze ongewone verrassing begon Chris aan zijn eigen triomf, “Wicked Game”, en meteen had menig concertganger weer de videoclip met de mooie Helena Christensen voor ogen en met weemoed dacht je terug aan de dagen toen het nog 1986 was. Eighties voor een paar ogenblikken want daarna waande je je in de fifties doordat dit fijn rock’n rollconcertje ook nog eens voorzien werd van een gospelmoment (wat trouwens prachtig uitgevoerd werd door zijn trouwe band met wie hij nu ondertussen ruim 25 jaar op de planken staat).
“Take my heart” werd het popcorngedeelte en ook de latere (maar zeker niet minderwaardige) kleine radiohitjes zoals “One Day” of “San Francisco Days” gingen niet onopgemerkt aan het publiek voorbij. Deze rocker schrikt er geenszins voor om alle clichés uit de oude rock’n’ rollkast te halen, zeker niet als hij tijdens de bis in een zilveren glitterkostuum verschijnt die zelfs door onze eigen Voice Of Europe zou geweigerd worden, maar geen mens die hier erg in heeft want een artiest die zich anderhalf uur volop voor zijn publiek gegeven heeft, vergeef je nu eenmaal alles!
Als toegift volgden “Blue Hotel” en de ode aan zijn grote voorbeeld, Roy Orbinson : een prachtige, getrouwe versie van de oerklassieker “Pretty Woman” die misschien niks vernieuwend bracht, maar het kwam wel recht uit het hart.
Onder luid applaus werd Chris Isaak teruggeroepen en met opgeheven hoofd liet hij de zaal verstaan dat hij niet alleen zijn hard verpand heeft aan zijn muziek, maar ook aan dat van zijn publiek….
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
