“Feel The Flames” is de eerste single van het aankomende debuutalbum van Suecide High, een nieuwe Belgische band onder leiding van Renaud Mayeur (Hulk, Triggerfinger, Dario Mars and the Guillotines, La Muerte, …), met voorts nog Fabrice Giacinto (Romano Nervoso), Stephane Panozzo (Nehal & Osvald) en Charly Cornez (the Sidz, Criminal Animal).
“Feel the Flames” staat bol van de rauwe energie die de band ook op het podium brengt: ergens op het kruispunt tussen Kyuss en Black Flag met een flinke scheut 70’ jaren punkrock. Inhoudelijk gaat het nummer over de onmacht om positief te blijven in een steeds meer chaotische en vervreemde wereld.
Dit is de eerste single van het album ‘Chaos Has Its Charm’.
https://www.youtube.com/watch?v=ZyGXFY6ZXQE
Met deze gelimiteerde vinyl sluit Dirk Da Davo een era af. Bijgestaan door zijn trouwe muzikale metgezellen Glenn keteleer (aka Radical G) en Pieter-Jan Theunis moet deze verzameling songs op ‘Liberation’ de essentie van zijn productieve en sterke periode voorstellen.
De plaat bestaat uit zeven tracks en opent met “Liberation”. Een track die zo de donkere dansvloer kan vullen. Een sterke opener. Daarna krijgen we twee versies van “Justification Unknown”. Enerzijds de original mix en anderzijds de ‘Ancient Methods’-mix. Die laatste geeft een heel andere vibe aan het nummer en je hoort de EBM nadrukkelijker in de muziek.
“Nothing For Nothing” uit 2025 staat hier in zijn origineel kleedje en tevens in een N4N Covict Remix door Patrick Codenys van Front 242. “One Word, One Crime” doet aan de jaren 90 denken. Met name het begin van de Electro en New Beat scene toen de mainstream in het genre nog ver weg was. “Disappear” sluit de vinyl stijlvol af.
Voor de digitale format is er nog een achtste song: “Walking Around” dat vrij aardig richting postpunk gaat. Zeker ook een song dat het ontdekken waard is.
Met deze kwaliteitsvolle release sluit men bij Neon Electronics hun era sterk af!
Electro/ebm/postpunk
https://dirkdadavo.bandcamp.com/album/liberation
In de voorbije zomer kregen we de succesvolle doortocht van Neon Electronics op de Fonne Feesten in Lokeren. Tevens was er de single “Nothing For Nothing” en nu is er een tweede digitale single “Justification Unknown”.
Dit is de voorbode van meer nieuw werk.
Deze single is van de hand van Dirk Da Davo, Glen Keteleer (Radical G) en bassist Pieter-Jan Theunis. “Justification Unknown” is een sfeervolle track die perfect ondersteunt wordt door de videoclip waarin je vooral de ruimte en ruimtereizen ziet passeren. Een song die het op de alternatieve dansvloer zeker thuishoort!
https://youtu.be/6ABeOwgD1bk
The Perfect Tool – Een Totaalbeleven dichtbij Tool
Het Amerikaanse The Perfect Tool wordt geprezen als de beste ‘Tool tribute’ met goedkeurend oog van de fans en van de Tool leden zelf. Het materiaal van de originals wordt in een intiemere setting perfect beheerst, weliswaar in een iets mindere massieve, pompeuze, vollere sound, maar in een even meeslepende, transcendente ervaring en videoprojecties.
Meer dan interessant dus om dit enig uniek Belgisch optreden in een totaalbeleven van een voormalig filmzaaltje als de Schakelbox te kunnen ondergaan.
Tool live aan het werk zien is een totaalervaring, iets speciaals, unieks , mystieks, imposant en mysterieus. Een muzikaal kolkende lavastroom, een fenomeen. Het is een beleven, een ondergaan, een filmische bezwering, een totaalspektakel van klank en beeld. Alles vormt een geheel, song, projectie, kleur. Een massief blok , wat we ook ten dele ervaren bij ons eigen Amenra.
Het kwartet heeft in hun 35 jarige carrière maar een handvol platen uitgebracht. Hun laatste ‘Fear inoculum’ dateert al van 2019, en ervoor zat twaalf jaar tussen. Iets bijzonders dus hun muzikaal zwart hellegat, die de kleine podia stelselmatig ontgroeide, de grote zalen, stadia bereikte en zich een plaatsje opdrong van een main act op de festivals.
De catalogus is in het geheugen gegrift van elke Tool fan, dit zijn de EP ‘Opiate’ uit 92 en dan de platen ‘Undertow’ (93), ‘Aenima’ (96), ‘Lateralus’ (2001), ‘10000days’ (2006) en het recente ‘Fear inoculum’ .
De tribute band The Perfect Tool neemt die unieke ervaring en beleven terug vast op de kleinere podia, zoals we Tool zagen in hun begindagen. De waardig ouder wordende fan zal zich toen nog hun unieke optreden levendig herinneren in de Vooruit, Gent, van wat het kwartet in z’n mars had, wat een aparte sound ze speelden en die donkere zwarte psychedelica mengden in een metal-rockende sound, de aanzet tot hun definitieve doorbraak.
The Perfect Tool legt live de klemtoon op het ouder werk, waarbij de songs van de eerste drie hier in hun ruim twee uur durende set aan bod komen. Trouwens, de muzikanten zijn sterk op elkaar ingespeeld in die complexe maatsoorten, de verrassende, onverwachtse wendingen, de tempowissels, de breaks en de hypnotiserende sounds, die melodie, creativiteit en avontuur doen versmelten. Met spil Spencer Fenimore hebben ze een zanger die het dichtst de bewegingen, de capriolen en de vocals van Maynard James Keenan benadert. Een beangstigend ‘Maynard-esque’ figuur.
In hun eigen twintigjarige carrière weten ze op hun manier het meeslepende materiaal en videoprojecties van de originals weer te geven, minder massief, immens, pompeus, explosief, uitgesponnen, maar met een eenzelfde stekeligheid, begeestering, overgave.
De drie zijn elk sterk gefocust op hun instrument. Een mooie, respectvolle buiging naar het publiek om er dan tegenaan te gaan. Samen met hun zanger Fenimore wordt het publiek stapsgewijs ondergedompeld in die Tool bezwering. Fenimore is hier ook een beetje de moderator. Er is in die vocale benadering de indringende vocale zegzang/voordracht en de allerhande (spastische) moves.
In dit muzikaal epos zijn de instrumenten ‘de tool’, de taal, en onderstrepen ze het virtuoze samenspel.
De lightshow is de ideale outfit door de prachtige donkerblauwe-bloedrode gedempte lichtinval op het podium en naar de vier bandleden. De projecties brachten het publiek in een wanende onderwereld, met toch … dat licht in die duistere wereld, met de wisselende grauwe, grijze en kleurrijke projecties, een gans proces die de unieke leefwereld van Tool zelf benadert.
Gaandeweg werden we meegesleept, -gezogen in deze intense wereld, met een kleppers als openers “Stinkfist” van het ‘Aenima’ album en “Lateralus” dat mooi uitgediept werd. Ze moesten nog op gang komen, ze zaten nog niet allemaal op dezelfde golflengte. Vocaal was het wat zoeken eerst in stem, screams en stemvervorming via de megafoon.
Ze grossierden diep in het ouevre van Tool , met “46 & 2”, “Undertow” en “Eulogy”. De repetitieve opbouw, de aanzwellende partijen en de exploderende ritmes tekenden het intrigerende bedreven samenspel.
Tussenin kregen we een recenter nummer, “Pneuma” , die in een spannende dreiging evenzeer mooi uitgewerkt was . Om dan terug diep te graven in Tools werk. De doorwinterde fans werden op hun wenken bediend en deelden het met de vier op het podium, met telkens een warm applaus en gejuich op de geselecteerde nummers.
In de keuze waren het niet steeds de meest gekende Tool-nummers, nee, we kregen intens broeierige songs die hun kenmerkende onderhuids spannende dreiging hadden, met een “Crawl away”, “Part of me”, “The patient” en verder ‘Aenima’ klassiekers “Third eye” en de titelsong. Slotstuk “Sober” en “Intolerance” synthetiseren Tool’s sneeuwbaleffect van heerlijk spannend, scherp, strak meespelend tot de explosieve erupties, met een noise uithaal.
Sterk, waarbij de zanger af en toe een uithaal doet naar de huidige wereldproblematiek en zelfs de Belgische politiek.
Een knipoog hadden we naar de magnus opussen “Prison seks” , “Schism”, “Parabola” of “Vicarious”. The Perfect Tool was niet direct herkenbaar door hits of hapklaar materiaal als bij andere bands, maar het was wel eentje die bevend huiverend rockte …
Een Tool katharsis wisten ze te bereiken, Tool zelf met de ongeziene aandacht voor detail en de verbeeldingskracht. Een mooi eerbetoon aan deze muzikale perfectie van Tool in een zorgvuldig gekozen setlist.
De toekomst zal uitwijzen of er nog meer recentere Tool songs aan bod komen. Ze kunnen rustig de tijd nemen, net als Tool zelve. Hoedanook, The Perfect Tool is een meeslepende ervaring die zowel de doorwinterde fans als de nieuwkomers in vervoering bracht.
Organisatie: CC De Schakel , Waregem
Project Pitchfork - Altijd een blij weerzien met de Belgische fans
Project Pitchfork + Oberer Totpunkt
De legendarische electro-industrialband Project Pitchfork uit Hamburg is op tournee door Duitsland voor de promotie van het nieuwe album ‘Epitaph’, dat evenwel helemaal nog niet uit is. Dat zou na ‘Elysium’ al het tweede album in evenveel jaren zijn, wat uitzonderlijk productief is voor deze pioniers in hun genre. De enige niet-Duitse halte op deze tournee is Waregem.
Dit concert was helemaal uitverkocht en past daarmee in een mooie Schakelbox-traditie waarin Goethes Erben, Der Klinke, The Arch, The Obscure en Clan of Xymox al eerder op het podium stonden.
De support op deze tournee komt van Oberer Totpunkt, ook een heel Duitse band. Het zijn behalve genre- ook stadsgenoten. Dit was het allereerste Belgische concert ooit van deze band. Oberer Totpunkt ging al wel twee keer met Das Ich op tour door de Verenigde Staten. Ze brengen overigens hun albums uit bij Danse Macabre Records, het label dat werd opgericht door Das Ich. Hun meest recente album is ‘Totentanz’ uit 2022. De spil van Oberer Totpunkt wordt gevormd door frontvrouw Bettina. Zij is de vaste waarde voor elke track die gespeeld wordt en ze wordt aangevuld met een wisselende cast van muzikanten en figuranten. En elke track heeft zijn podium-attributen en kledij-accessoires. Zo lijkt het een beetje op het ‘verkleedfeestje’ van Goethes Erben vorig jaar in dezelfde Schakelbox. Het visuele geeft een mooie extra dimensie aan de zo reeds theatrale muziek. Bij elk nummer hoort ook een soort choreografie, waarbij de band zelfs een eigen variant heeft op YMCA-armengezwaai van de Village People.
Opvallend: Oberer Totpunkt begon acht minuten voor het aangekondigde aanvangsuur reeds aan zijn set. Die set was een mix van oud en nieuw werk, met onder meer het nog onuitgebrachte “Maschinenherz”, het triomfantelijke “Die Krieger” aan het slot en een zinderende versie van “Alltag Macht Tot” (het banale stompt ons af). Banaal of alledaags was dit alvast zeker niet.
In de set in Waregem zat uiteraard “Paul Ist Tot”, hun tot episch-dramatische proporties opgeblazen cover van Fehlfarben. Voor het publiek in Waregem was dit vooral een aangename kennismaking. Enkelingen kenden deze band wel al van hun bezoeken aan Duitse festivals en in beperkte mate waren er buitenlandse (niet-Belgische) fans aanwezig die de hele tour of delen van de tour volgen. Maar dit is een band die in Vlaanderen heel wat nieuwe zieltjes gewonnen heeft.
Setlist Oberer Totpunkt: Blutmond / Langfristig Gesehen Sind Wir Alle Tot / Rattenfänger / Dia De Los Muertos / Teufels Lehrerin / Zeit Verfliegt / Maschinenherz / Alltag Macht Tot / Hamburg / (Das Ist Nicht) Meine Welt / Die Krieger / Paul Ist Tot
Op de nieuwe Project Pitchfork-single “Memento Mori” van het nog niet verschenen album ‘Epitaph’ neemt bandoprichter en mastermind Peter Spilles ons opnieuw mee op een sonisch avontuur vol donkere elektronica, krachtige beats en filosofische teksten, het beproefde en bij de fans geliefde concept achter Project Pitchfork.
Spilles en zijn band brachten in Waregem niet alleen twee nieuwe tracks van Epitaph (in de bisronde zat ook nog “The Name”, een track die ze pas sinds deze tour spelen en waarvan we vermoeden dat die op het nieuwe album zal staan), maar vooral een selectie van klassieke hits en iconische mijlpalen die fans al decennia in hun hart dragen. Amper twee nieuwe songs in een set van bijna twee uur, dat is toch jammerlijk weinig voor een tournee die dat album zou moeten promoten.
‘Epitaph’ wordt het tweede album van Project Pitchfork zonder mede-bandoprichter Dirk Scheuber, die de band verliet in 2021. Dit was nog maar het tweede Belgische concert van de band zonder Scheuber. Voorts was de opstelling bekend, met één man op synths, Sue op guestvocals in twee nummers en twee drummers die synchroon drummen en zo voor een heel bijzonder en heel vol en authentiek drumgeluid zorgen. En dan zijn er de visuals. Die waren altijd al goed bij Project Pitchfork, maar dankzij AI spelen die nu nog in een hogere divisie.
Project Pitchfork heeft een innige band met België. Dit was de plek waar in 1992 het eerste niet-Duitse concert van deze band georganiseerd werd. De Duitse band speelde in België op zowat alle grote festivals van het genre: Rewind in Gent in 2012, BIM Fest in 2015 en het W-Festival in 2018 en 2023 (de laatste editie van dit festival, in Oostende). Ze spelen ook al eens in Frankrijk, Tsjechië of Zwitserland, maar het enige buitenland waar ze met een grote regelmaat terugkomen, is toch België.
Die band tussen Project Pitchfork en België komt ook uitgebreid aan bod tijdens het concert. Frontman Peter begint met een welgemeend “It’s good to be back in Belgium. It has been too long”. Later volgt nog meer dankbaarheid voor het enthousiasme en de trouw van de Belgen. En ik heb zelden in dit genre gezien dat echt de hele zaal staat te dansen, mee te zingen en spontaan bijna elk ritme meeklapt. Op Peter’s stem zit een beetje van een grom, maar echt niemand heeft daar een opmerking over. Dit was een feest van begin tot eind.
Hoogtepunten in de set waren onder meer “Acid Ocean”, “Blind Mice” en “Rain”.
Setlist Project Pitchfork: Timekiller / Songs Of The Wind / Conjure / Acid Ocean / Titânes / Teardrop / K.N.K.A. / Blind Mice / Carnival / I Am (A Tought In Slowmotion) / Memento Mori / The Queen Of Time And Space / Volcano / Ascension / Rain / Souls / Beholder / The Longing / The Name / The Island/ En Garde! / Rescue
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Synthpopband Electric Litany is een groep die vanuit de UK opereert maar dan met vooral Grieken in de bezetting. Deze fijne band is terug met het vierde album ‘Desires’ dat meer dan 15 jaar muzikale verkenning en evolutie samenvat.
Ze waren al op tournee met Interpol en Alan Parsons noemde hen eerder ‘the next Radiohead’. Parsons was overigens co-producer van één van hun albums en hij nam hen ook al mee op tournee. Tegenwoordig spelen ze zowat overal in Europa, behalve in België.
In een tijdperk waarin de grenzen tussen waarheid en illusie steeds vager worden, richt het nieuwe ‘Desires’ zich als conceptalbum op het concept authenticiteit met als centrale vraag: als de realiteit een constructie is, maakt het dan uit wat waar is?
Het album combineert de kenmerkende atmosferische intensiteit en melodieuze gevoeligheid van deze band met nu een meer experimentele benadering, tot aan de postrock, het neo-klassieke en moderne elektro. Van de tien nieuwe nummers zijn er een paar die opvallen. "Itor" en “Diamonds” hebben een sluier van vervorming, "Reciprocate" – de tweede single van het album – brengt de meer catchy popkant van Electric Litany naar voren, terwijl "Prism" ruimte laat voor een eenvoudige, bijna klassieke interpretatie.
De ritmes van Richard Simic, de rijke synthtexturen van Jason Tsontilis en de herkenbare zachte stem, samen met de gitaren, Perzische santouri en piano van Alexandros Miaris, zorgen voor een diep organisch en emotioneel geluid.
https://www.youtube.com/watch?v=xS91hgpgf6w&t=2s
God=DoG is het collectief rond Belgisch pop/rock-icoon Rudolf Hecke. De band bestaat naast Rudolf Hecke nog uit Yassin Joris, Nikkie van Lierop (I H8 Camera, Erotic Dissidents, Praga Khan), Klaas Tomme (Iskander Moon, Illuminae) en Toon Derison (Steven De Bruyn, El Fish).
Rudolf Hecke bracht in 1989 zijn eerste solo-album ‘God Is Dog Spelled Backwards’ uit. Die plaat werd toen uitgeroepen tot beste Belgische album van het jaar en Hecke werd gekroond tot ‘de Nick Cave van Vlaanderen’. Vervolgens trok hij op een lange tour langs jeugdclubs en festivals en hij speelde op als support voor onder meer Iggy Pop, the Sugarcubes, the Triffids, Einsturzende Neubauten, Peter Hammill, Bob Geldof en Björk. Daarvoor had hij al Belpop-geschiedenis geschreven met de EBM-pioniers Company Of State, waarmee hij door Europa tourde als support van Eyeless in Gaza, Neon Judgement, Front 242 en La Muerte. Een echt vervolg op het succesalbum van 1989 kwam er echter niet.
Nu, 36 jaar en vele muzikale avonturen later is Rudolf Hecke terug met een sterk, donker en sfeervol album dat vergelijkbaar is met het werk van bijvoorbeeld This Mortal Coil: verschillende stijlen van nummers gezongen door verschillende bandleden. Het album is geproduceerd door Rudolf Hecke, David Poltrock (De Mens) en Ian Caple (Tindersticks, Tricky, Shriekback, Suede). Special guest Elsje Helewaut (Elisa Waut) verzorgt de leadvocals op één van de songs. Van de bezetting van 1989 zien we enkel Rudolf terug.
Rudolf Hecke kan nog steeds imposant brommend zingen zoals Nick Cave, maar door het albumconcept met telkens wisselende leadzangers/zangeressen, trekt hij de rol van frontman niet helemaal naar zich toe, eerder is hij de leider van het ritueel. Het is een heel gevarieerd album en niet alleen door de wisselende vocalen. Ook muzikaal gaat het alle kanten op. “Any Wind” en “Take Me Home” hebben iets van de onheilspellende rituele folk van Heilung of Wardruna in zich. “Eaten By The Lights” heeft een paar Triffids-momenten, maar zeker niet het hele nummer. Het gaat van klassieke rocksongs (“The Fear”) naar the Velvet Underground (“A Stronger Man”) en Serge Gainsbourg in duet met één van zijn muzes (“Let’s Not Give A Damn”). Dan komen er nog een paar klassiek geschoolde stemmen langs en een welgemikte blazerssectie.
Variatie kan een troef zijn, maar hier ontbreekt het met dit collectief toch aan consistentie. Dit album lijkt meer op zo’n verzamelalbum uit de jaren ’80 waarbij je bij elke song in een nieuw universum landt en niet in één lange trip het hele universum verkent. Het zijn allemaal diamantjes van groot kaliber, maar telkens in een ander juweel ingezet. Beste tracks zijn voor mij “A Stronger Man” en de herwerkte versie van “Heroin Eyes” van Company of State. “Take Me Home” mag mijn top 3 vervolledigen.
https://www.youtube.com/watch?v=NBNR6p2MHH4
Rejection Ratio is een Rotterdamse gitaarband die recent een single losliet op de wereld. “Love Is Like Heaven” is diep geworteld in de jaren ’80, met een ritme dat hier en daar wat stuitert in plaats van mooi in de maat te lopen, zoals bij TC Matic en Talking Heads, maar dan nog wat anders.
Zangeres Nelly klinkt ook al zoals niemand anders, of misschien een beetje als Siouxsie and the Banshees, Face Your Fears, Rosegarden Funeral Party, Polly Panic, Anna Domino of The Girl Who Cried Wolf.
Deze single weet te intrigeren en doet ons benieuwd uitkijken naar meer materiaal. Bring it on!
https://www.youtube.com/watch?v=WxCC0XgUTEY
The Betamax Project, het studioproject van Bonney Maes en Butsenzeller, krijgt elf jaar na de lancering van debuut single “Tupperware” dan toch een vervolg. We vermoeden dat misschien dat de sluiting van de Tupperware-fabriek in Aalst er voor iets tussen zit dat het duo de draad terug heeft opgepikt.
Voor de nieuwe single “Popporn” wordt het duo versterkt met Dirk Wouters op bas, keys en backing vocals. En er wordt al gerepeteerd om in de toekomst live-shows te spelen.
“Popporn” bevat alle geurige kruiden die The Betamax Project typeerde op “Tupperware”; glam, disco, breakbeats, hiphop en elektronica gelardeerd met enige seksuele revolte...terug relevant en urgent in deze conservatieve tijden. “Popporn” heeft net zo’n sexy groove en voegt nog funk toe aan het kleurenpalet waarmee geschilderd wordt. De knipoog naar “Born To Be Alive” van Patrick Hernandez ligt een beetje voor de hand en is tegelijk een gemiste kans. Een echte downright parodie daarop, dat zou nog eens superleuk kunnen zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=1BXn_XkKhfc
Laurence Cousseau & Clément Cerovecki - Het is belangrijk om verschillende projecten te doen, onszelf tevreden te houden en ook andere manieren te vinden om muziek te maken. Het draait allemaal om passie
We citeren even uit de bio ‘Fluitiste Laurence Cousseau en pianist Clément Cerovecki vormen een muzikaal duo dat klassieke muziek en jazz organisch in elkaar laten overvloeien. In september 2022 brachten ze het album ‘Crépuscule à bascule’ uit, waarin ze werk van componisten zoals Sergej Prokofjev, Claude Debussy en Olivier Messiaen interpreteren en combineren met eigen composities. Andere liedjes zijn gebaseerd op bestaande gedichten, waarbij ze zich eerder laten inspireren door de textuur van woorden dan door de letterlijke betekenis’.
De Lokerse Jazzklub was de 'place to be' om het unieke duo te ontdekken. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/98450-laurence-cousseau-clement-cerovecki-milde-botsing-van-uitersten
We hadden een fijne babbel met het duo, over het optreden, de connectie tussen jazz en klassieke muziek, plannen en ambities.
Stel jezelf even voor, hoe os alles begonnen?
Clément: Ik speel piano sinds mijn tienerjaren. Vroeger begon ik met improviseren in de jazz, en daarna deed ik ook klassieke muziek. Nu speel ik in veel bands en projecten in Brussel, in veel meer stijlen
Laurence: in mijn geval ben ik eigenlijk begonnen met drummen. Ik hield al vroeg van jazz. Na een tijdje wilde ik melodieuzere muziek spelen. Ik begon met fluitspelen toen ik ongeveer 24 was. Ik heb jazz en klassieke muziek gedaan in de academie in Brussel en ik ben nu bezig met een master in jazzfluit aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel.
Zowel jazz als klassieke muziek bevinden zich nog steeds in een niche ... heb je nooit iets meer popmuziek geprobeerd om een groter publiek te bereiken? Of is dat niet jullie ambitie?
Laurence: popmuziek is nooit echt het soort muziek geweest waar ik naar luister, dus ik voel er geen sterke band mee. Mijn gevoeligheid en nieuwsgierigheid gaan meer uit naar originele muziek, vaak akoestisch en kamermuziekachtig. We zijn niet echt geïnteresseerd in het bereiken van een groot publiek. Voor ons is de lokale gemeenschap heel belangrijk. De jazzscene in Brussel is ongelooflijk divers en creatief en het bijwonen van concerten in kleine zalen is echt een geweldige ervaring.
Wat is volgens jullie het verband tussen jazz en klassieke muziek; vanwaar de passie voor deze stijlen?
Clément: Het gaat niet echt om ‘de stijlen’, ik denk dat het meer om de verschillende soorten muzikanten gaat. Jazzmuzikanten improviseren graag, in klassieke muziek is er ook enige vrijheid in de interpretatie, maar het gaat er meer om de compositie te spelen zoals die is geschreven. Wat betreft verbinding, hum... dat is een heel ingewikkeld onderwerp ?. Ik denk dat een aspect dat ze op de een of andere manier delen het concept van “kamermuziek” is, in de zin van instrumentale en akoestische muziek voor klein ensemble, met een zekere intimiteit, expressiviteit. Hoewel jazz een vrij recent fenomeen is, heeft het een vergelijkbare positie bereikt als klassiek, zoals we kunnen zien dat conservatoria over de hele wereld nu vaak twee hoofdsecties hebben: klassiek en jazz. Er zijn ook veel technische connecties, bijvoorbeeld de harmonische taal van jazz is voornamelijk geërfd van klassieke muziek die vroeg door Europeanen naar Amerika werd gebracht, aan de andere kant werden moderne “klassieke” componisten beïnvloed door een aspect van ragtime, jazz. Maar goed, dit is zeker een zeer gecompliceerd onderwerp omdat het veel afhangt van wat een juiste definitie van jazz is, een andere zeer gecompliceerde vraag ?
Ik las over het album ‘Crépuscule à bascule’ . We lezen ‘het interpreteren van werken van componisten zoals Sergei Prokofiev, Claude Debussy en Olivier Messiaen en ze combineren met eigen composities.’ Hoe ben je op dat idee gekomen?
Laurence: We vinden deze componisten erg inspirerend. Het combineren van klassieke componisten en eigen composities is een manier om een dialoog te hebben tussen nu en toen, improvisatie en geschreven muziek, op een manier die zo coherent mogelijk klinkt. Soms spelen we ook stukken van Charles Mingus (een jazz contrabassist die erg geïnspireerd was door klassieke vormen) of andere jazzcomponisten, om nog verder met deze grenzen te spelen.
Clément: In feite is er een historisch verband tussen jazz en klassieke muziek. De geschiedenis van de jazz begint in het begin van de 20e eeuw en is in wezen een Amerikaans verhaal. Er was echter ook een klein direct verband met Europa : de meeste jazz standards, (d.w.z. het repertoire dat door alle jazzmuzikanten werd gespeeld in die tijd maar ook tegenwoordig) waren muziek gecomponeerd voor het theater in de eerste helft van de 20ste eeuw, vooral in New York, broadway... en eigenlijk waren deze tunes vaak gecomponeerd door nieuw aangekomen immigranten (bv. Vernon Duke, Bronisław Kaper, Kurt Weil) die de verschillende problemen ontvluchtten die zich voordeden in Centraal- en Oost-Europa, veel joods natuurlijk... Als gevolg daarvan kan je in de jazz bijvoorbeeld Afro-Amerikaanse muzikanten horen spelen in een nieuwe muzikale taal die het resultaat is van de fusie van verschillende culturen (Afrikaans, lutheriaans) en sommige melodieën lenen die gecomponeerd werden door deze nieuwe Europese migranten... deze ingewikkelde fusie heeft ons altijd gefascineerd... Er zijn zelfs enkele beroemde Europese componisten (Prokofiev, Rachmaninov, Bartok) die naar Amerika verhuisden in dezelfde context maar er ook in slagen hun eigen artistieke carrière voort te zetten zonder echt voor theaters te werken.
Ik ontmoette je in Lokeren Jazz Klub, in mijn geboortestad, samen met Laurence Cousseau. Jullie werken al een tijdje samen en brachten een album uit in 2022; heeft dit deuren geopend?
Laurence: Het heeft niet direct deuren geopend, ook al helpt zo'n project ons te groeien als muzikant. We begonnen dit project in de kamermuziekklas op het conservatorium, onder leiding van Marine Horbaczewski die ons subtiele dingen bijbracht, zoals een bepaalde houding ten opzichte van muziek, en hoe we het geschreven materiaal en improvisatie op een coherente manier in balans konden brengen. Toen dachten we dat het geweldig zou zijn om dit op te nemen, om een spoor van ons werk achter te laten. We dachten er toen niet aan om het op enige manier te promoten, en we hebben gewoon een paar cd's geperst en de muziek op Bandcamp gezet. Natuurlijk doen we soms concerten, zoals in Lokeren, en het is erg leuk om deze muziek weer op te nemen en op het podium te spelen. Maar we kunnen niet zeggen dat we veel feedback hebben gehad over dat album.
Het constant aftasten tussen klassiek en jazz viel me ook op tijdens het concert; waar ligt die grens eigenlijk volgens jullie?
Laurence: Dat is een lastige en zeer subjectieve vraag. Voor mij ligt de grens tussen klassiek en jazz deels in de relatie tussen compositie en uitvoering. In klassieke muziek voert de componist zijn eigen werk meestal niet uit, de partituur is het eindproduct, bedoeld om geïnterpreteerd te worden door uitvoerenden. De muziek wordt overgebracht via de geschreven pagina. In jazz is de uitvoering zelf het eindproduct. Vaak is de componist ook de uitvoerder en is het proces meer collaboratief, met ideeën die in realtime worden uitgewisseld tussen de muzikanten. Dat gezegd hebbende, wordt jazzimprovisatie vaak gezien als een ruimte voor individuele expressie, waar muzikanten om de beurt soleren, bijna alsof ieder in de schijnwerpers staat. Hoewel dit persoonlijke stemmen kan benadrukken, kan het soms aanvoelen als een reeks afzonderlijke optredens, enigszins losgekoppeld van de oorspronkelijke compositie. Wij proberen die grens te vervagen. We proberen het geschreven materiaal te verinnerlijken zodat de improvisatie er organisch uit groeit, waardoor het moeilijker wordt om te onderscheiden wat geschreven is en wat geïmproviseerd, en dat alles met behoud van onze individuele stemmen en vrijheid. In die zin proberen we de traditionele scheidslijn tussen klassieke en jazzvormen te overstijgen.
Er was helaas niet veel publiek, hoe waren de reacties achteraf?
Clément: Dat was prima voor ons, er waren toch nog wat mensen, en we kregen veel enthousiasme achteraf. We apprecieerden het, vooral omdat we een heel persoonlijke muziek zonder concessies voorstelden. En we hebben wel wat cd's verkocht ?
Het project zal doorgaan hoop ik, wat zijn de verdere plannen? Andere projecten ?
Clément: We hebben het idee om ons duo repertoire om te zetten naar een 4tet met meer “free jazz vibes” (we hebben een keer gespeeld bij Roskam). We zijn allebei actief in verschillende jazzbands. Maar er is in ieder geval één nieuw project dat sterk gerelateerd is aan klassiek/jazz-verbindingen dat ik net heb geïnitieerd: Het gaat over Alexandre Scriabine een Russische componist tijdgenoot van Ravel en Schönberg. Ik heb acht jazzmuzikanten bijeengebracht (zeven blazers met sterk contrasterende klankkleuren en een contrabas) om samen dit repertoire te verkennen via een veelzijdige aanpak: nauwgezet herschrijven, vrije improvisatie, heruitgevonden interpretaties en het opnieuw vormgeven van harmonisch en melodisch materiaal. Door deze muziek, die geworteld is in strikte compositie, opnieuw te bekijken met musici uit een meer orale traditie, die gewend zijn om een individuele toets te geven aan het creatieve proces, kunnen conventionele grenzen, die vaak als tegenstellingen worden gezien, vervagen: populair en klassiek, groove en rubato, harmonie en melodie, compositie en improvisatie, enzovoort. Dit is werk in uitvoering ?
Jullie doen veel projecten, hoe best te combineren?
Ik weet niet hoe we het doen (haha), het is belangrijk om verschillende projecten te doen, om onszelf tevreden te houden bij muziek maken en ook andere manieren te vinden om muziek te maken. Het draait allemaal om passie.
Als er ooit een nieuw album zou komen als duo, wat zou dan het volgende zijn? Zijn er al ideeën?
Laurence: Op dit moment is er geen concreet plan voor een nieuw album. Zoals Clément al eerder zei, richten we ons nu op het ontwikkelen van het project voor grotere formaties. Maar het klassieke repertoire is enorm en het is spannend om te denken dat dit duo een nieuw hoofdstuk zou kunnen beginnen, met de focus op verschillende componisten. Tijdens het concert in Lokeren speelden we enkele stukken van Scriabin die niet op het album staan.
Clément: Er zijn ook andere componisten waar we van houden maar die we nog niet hebben kunnen ontdekken, zoals Bartók, Schönberg, Jolivet of Milhaud. Dat zouden geweldige inspiratiebronnen kunnen zijn voor een toekomstig album.
Wat zijn de verdere ambities, is er een soort doel?
Laurence: Ik heb mijn eigen project (een jazzkwintet genaamd Les Groseilles de Novembre) dat ik graag verder zou zien ontwikkelen. Gezien mijn achtergrond in ecologisch onderzoek, ben ik geïnteresseerd in het integreren van ideeën uit dat veld in mijn muziekcompositieproces.
Clément: geen specifiek doel, behalve het artistieke proces individueel en collectief voortzetten. Als pianist wil ik vooral mijn eigen harmonische taal ontwikkelen, mijn “eigen kleuren”. Dit kan ik doen door alleen piano te spelen, maar ook door muziek voor anderen te schrijven. Recentelijk heb ik bijvoorbeeld gewerkt aan verschillende orkestraties/arrangementen (muziek van Charles Mingus, Scriabine etc.), dit is super spannend voor mij.
https://laurencecousseau.bandcamp.com/album/cr-puscule-bascule
Bedankt voor de leuke babbel, ik hoop jullie snel terug op het podium te zien
Veel succes
Rudolf Hecke is terug met een nieuwe versie van God=doG, de band waar hij eind jaren ’80, begin jaren ’90 Vlaanderen mee onveilig maakte.
Rudolf Hecke’s LP ‘God is dog spelled backwards’ werd in 1989 nog verkozen tot beste Belgische album van het jaar. Hij werd gekroond tot de ‘Nick Cave van Vlaanderen’. Vervolgens trok Rudolf op een neverending tour langs jeugdclubs en festivals. Hij speelde ook als support van Iggy Pop, Sugarcubes, The Triffids, Einsturzende Neubauten, Peter Hammill, Bob Geldof, Björk, …
Daarvoor had hij al Belpop geschiedenis geschreven met EBM-pioniers Company Of State, waarmee hij door Europa tourde samen met Eyeless in Gaza, Neon Judgement, Front 242, La Muerte… Na de eerste God=doG-periode volgden nog meer muzikale avonturen, onder meer in Pop in Wonderland en als auteur van biografieën over Serge Gainsbourg en Roy Orbison.
In de nieuwe God=doG-band zitten enkele mooie namen: Nikkie van Lierop (Erotic Dissidents, Praga Khan), Toon Derison (Steven De Bruyn, El Fish), Klaas Tomme (Iskander Moon, Illuminae) en Yassin Joris (Naima Joris). Ian Caple zat voor deze single in de producersstoel. Die ken je van zijn werk voor onder meer Suede, Tindersticks, Shriekback, Luc Van Acker, Anne Clark, The Ex, dEUS en Tricky.
Vorig jaar was “The Fear” de eerste nieuwe single. Puik werk, maar ergens ontbrak er toch die genster die het nummer kon doen overtuigen. Dat doet de tweede single – “Stronger Man” dan weer wel. De Nick Cave-vergelijking van vroeger mogen we nu wel inruilen voor eentje van Lou Reed, met die licht-verveelde, licht-lijzige zang. Mysterieus, intrigerend, geniaal in al zijn eenvoud.
Er is een nieuw album op komst, dat in het najaar verschijnt. Dat is verbonden met Hecke’s boek ‘Hoe ruw is de steen’, waarin hij onderduikt in de tempels en de coulissen van de vrijmetselarij. Het boek heeft het album beïnvloed en omgekeerd.
De clips van de eerste singles barsten dan ook van de vrijmetselaars-symboliek.
Stronger Man -single-
Rudolf Hecke & God=doG
Starman Records
https://www.youtube.com/watch?v=NBNR6p2MHH4
Laurence Cousseau & Clément Cerovecki - Milde botsing van uitersten
We citeren even uit de bio ‘Fluitiste Laurence Cousseau en pianist Clément Cerovecki vormen een muzikaal duo dat klassieke muziek en jazz organisch in elkaar laten overvloeien. In september 2022 brachten ze het album ‘Crépuscule à bascule’ uit, waarin ze werk van componisten zoals Sergej Prokofjev, Claude Debussy en Olivier Messiaen interpreteren en combineren met eigen composities. Andere liedjes zijn gebaseerd op bestaande gedichten, waarbij ze zich eerder laten inspireren door de textuur van woorden dan door de letterlijke betekenis’.
De Lokerse Jazzklub was de 'place to be' om het unieke duo te ontdekken …
Belangvol doorheen de set van Laurence Cousseau & Clément Cerovecki (****) was de verbinding maken tussen jazz en klassieke muziek als een milde botsing van uitersten doen ontstaan. De zwevende fluitklank botste tegen de gevleugelde piano sound aan. In de instrumentatie klonk het uiterst genietbaar en ging het tegen elkaar op. Improvisatie maakte het nog heerlijker.
Composities van bekende en minder bekende grootmeesters passeren de revue, in een ingetogen, intiem kader. Een bijzondere sfeer wordt gecreëerd. Het publiek genoot van deze twee.
Na twee sets, met een pauze tussenin, kwam het duo nog eens terug. Improvisatie ten top hier. De meest opvallende composities waren deze van Russische makelij, o.m. van Sergej Prokofjev, die je in onze contreien niet zo vaak tegenkomt. De vibe is bij deze composities heel anders, gedrevener, energieker dan bij Westerse collega's; althans die indruk kregen we. Het duo gaf er verrassende, boeiende wendingen aan, wat het concert een unieke beleving maakte .
Door deze diversiteit werd de jazz- als de klassieke muziek liefhebber gecharmeerd.
Het avontuur en de creativiteit die de twee speelden, werd geapprecieerd door het doorsnee publiek die naar de Lokerse Jazzklub afzakt. De organisatie houdt van artiesten en muzikanten, die hun grenzen aftasten en durven verleggen in het genre.
Laurence Cousseau & Clément Cerovecki waren een mooi voorbeeld, die de composities wisten uit te kleden, met respect voor het originele. Een bevestiging van die milde botsing van uitersten!
Check gerust de site van de puike initiatieven van de organisatie https://www.lokersejazzklub.be/concertagenda
Organisatie: Lokerse Jazzklub, Lokeren
Cattle Decapitation - Zwaar geschut als understatement
Voor een avondje zware metalen moest je vanavond in De Casino zijn. De Amerikaanse deathgrind band Cattle Decapitation zou de Casino aan gort slaan met een razendsnelle en verpletterende set. De band ontstond in 1996 als een zijproject van grindcoreband The Loctus en is ondertussen uitgegroeid tot een begrip binnen de scene. Geen wonder dat deze avond compleet was uitverkocht.
Cattle Decapitation bracht ook enkele vrienden mee, om de boel op te warmen.
De uit Zuid-Afrika afkomstige deathcore band Vulvodynia (****) opent een metalen vaatje vol absurditeit, en voegt er typische Zuid-Afrikaanse ingrediënten aan toe. Wat hen toch wel vrij uniek maakt binnen de scene. De zeer beweeglijke frontman port zijn publiek al vanaf de eerste noot aan. Het zorgt zelfs bij het toekomende publiek voor een eerste mini moshpit in het midden van de zaal.
De met humor doorspekte set van Vulvodynia deed wat wenkbrauwen fronsen, maar puur technisch en in entertainment hoeft de Zuid-Afrikaanse deathcore band niets meer te bewijzen.
Een fijne ontdekking dit gezelschap, geslaagd in zijn opzet … Het lont aan het vat steken, om de boel pas echt te doen ontploffen!
Revocation (****) is een technische deathmetal band uit Boston. Hun technisch hoogstaand aspect komt nog het meest boven drijven, in klievende gitaarlijnen. In hun muziek komen subtiel wat thrash metal invloeden boven. In elk geval wordt een geluidsmuur aan gitaar riffs opgetrokken. De aangename grunts van de frontman en de verbluffende drums zijn een meerwaarde. Revocation haalt verschroeiend uit, waardoor de temperatuur in de zaal plots tot een kookpunt dreigt te stijgen. Missie geslaagd!
Het absolute hoogtepunt van deze avond werd, met alle respect voor de afsluiter, geleverd door Shadow of Intent (*****). Een band die ijskoud, intens, lichte melodieus en zonder enig scrupules een aanval op de trommelvliezen uitvoert. Maar ook je ziel doet branden, eens je in hun ijskoude wereld bent binnen gestapt. De verschroeiende zang van Ben Duerr was over de hele lijn dik en smerig. De verbluffende breakdowns van drummer Bryce Butler gingen letterlijk door merg en been. En de messcherpe gitaarlijnen dreven je uiteindelijk tot absolute waanzin. Neem daarbij dat Ben zijn publiek steeds opnieuw opzocht, en dan was het hek compleet van de dam. De moshpits volgden elkaar in hoog tempo op.
De Casino stond uiteindelijk compleet op daveren, door het los geslagen publiek en door een band die erop reageert door er nog enkele intense schepjes bovenop te doen, waardoor die geluidsmuur plots aanvoelt als een pletwals die over je hoofd heen dendert. Een verbluffende gewaarwording waarvan we toch even moesten bekomen.
Veel tijd om daadwerkelijk op positieven te komen werd ons niet gegund. Want daar volgde een nieuwe uppercut richting de buikstreek met Cattle Decapitation (****).
Als afsluiter van de avond zorgde de Amerikaanse band in de langzame riffs, de spanning op te bouwen, verder haalden ze alles uit de kast voor een sonische apocalyptische totaalbeleving. Het klonk intiem dreigend, brutaal, doordacht en gevarieerd. De Casino werd bijna compleet verpulverd, en wederom was er sprake van een wervelstorm aan moshpits. Cattle Decapitation overtuigde moeiteloos, met songs als “We eat our young”, “Bring back the Plague” tot het verschroeiende “One day closer to the end of the world”'; muzikaal verderf en waanzin. Aan de reacties van een wild losgeslagen publiek te zien, die door deze muzikale wervelstormen nog meer honger hadden, waren we niet de enige die zo intens genoten van deze wall of sound, een ondoordringbare muur van puur muzikaal zwaar geweld.
We kregen een verpletterende avond van vier bands die op hun eigen wijze zorgden voor een rollercoaster aan 'Zwaar Geschut'!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Cattle Decapitation
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7237-cattle-decapitation-24-01-2025
Shadow of Intent
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7238-shadow-of-intent-24-01-2025
Revocation
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7239-revocation-24-01-2025
Vulvodynia
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7240-vulvodynia-24-01-2025
Organisatie: Biebob ism De Casino, Sint-Niklaas
A christmas to remember van Little Kim, Bruno Deneckere en Berlaen – Gezelligheid als Kwetsbaarheid
Little Kim, Bruno Deneckere en Berlaen - A christmas to remember
‘A christmas to remember’ is een heel interessante show van drie artiesten die ons muzikaal hart verwarmen tijdens deze donkere dagen en ervoor zorgen dat kerstmis je ietwat dichter bij elkaar kan brengen. Ook het kerstcomité van Nokere sprong mee in hun project iedereen een warm hart toe te dragen. Een uitverkocht concert bijgevolg van de handvol optredens die Little Kim, Bruno Deneckere en Berlaen samen geven .
Een goed twee uur durend optreden kregen we van de drie die vier klasse muzikanten rond zich hadden verzameld; de kerstbelletjes rinkelden en de lichtjes van de twee kerstbomen aan de drums fonkelden. Geslaagd zonder meer dus …
Little Kim, Bruno Deneckere en Berlaen staken een show in elkaar, geïnspireerd op de kerst en omgeven van een mooi lichtgevend decor. Een keuze van eigen werk als interessante, soms alternatieve nummers eigen aan deze Xmas periode, van artiesten die hen nauw aan het hart lagen, werden in de spotlight geplaatst en kregen een persoonlijke touch.
De drie artiesten vonden elkaar door de jaren … Deneckere staat in voor materiaal van Little Kim en ze hebben een beetje dezelfde muzikale roots van country/rootsamericana; met streekgenoot Berlaen hebben ze iemand die een ludieke noot voorziet in onvervalst Zults dialect gezongen catchy popsongs. Hij is een muzikale kameleon, eentje die ‘altijd blijv’t goan’; ‘’t Gesproken dagblad’ is al z’n vijfde soloplaat, die met “Olles hé zijne limiet”, naast talrijke andere boeiende singles als “Oe ver’est nog?”, “Ier in de midd’n”, zich terecht een plaatsje toe eigenen op radio 1.
Bruno Deneckere, op z’n beurt, maakte mee de Gentse scene in de late eighties-early nineties, met de Pink Flowers en legde zich toe op sing/songwriting en rootsamericana; zijn werk en muziek heeft een belangvolle invloed op het werk van Little Kim, ook al zo’n muzikaal duizendpootje binnen onze Belgische scene, met haar talrijke vocale bijdragen bij o.m. Belcanto, Tavernier en folkmonument Kadril tot de groten; en er is tot slot haar eigen werk als ‘Moederland’ (met een knipoog naar Natalie Merchant van 10000 Maniacs) en de binnenkort te verschijnen nieuwe plaat, ‘Ademhalen’, met de onlangs uitgebrachte single ‘Dansen doen we niet’.
Het songmateriaal dat de drie met de band selecteerden was om U tegen te zeggen. Alle drie bieden ze een verfrissende wind en met een goed op elkaar ingespeelde band, kon in deze donkere dagen en harde tijden de harten meer met elkaar worden versmolten en worden de mensen wat dichter bij elkaar gebracht, onder het toeziend oog van de patroonheiligen H Barbara en H Ursmarus van Nokere.
De organisatie, ‘t kerstcomité Nokere, kon uitermate tevreden terugblikken, want deze ‘Xmas to remember’ was in een mum van tijd uitverkocht. Geslaagd zonder meer dus …
Het ijs met het publiek werd meteen gebroken door Berlaen met het lichtjes heupwiegende “We zorg’n altijd goe veur mekoar”; Het houtvuur knetterde op zo’n nummer.
Deneckere stond als een jongere Neil Young op het podium, met z’n meer country gerelateerd materiaal (check maar eens ‘Old ways’ van opa Neil), hoed op en met meer nasale vocals. “Rocking right too” was muzikaal een andere uitvalsbasis dan van Berlaen, doorleefd materiaal hier, gedrenkt in akoestisch/elektrische gitaar, steelpedal, pianotunes en 70s hammond .
En dan onze Little Kim , een beetje onze Nederlandstalige Emmylou Harris (één van haar iconen trouwens), kwam aandraven met de eerste Xmas song, “Little drummer boy”, het gekendst van Bing Crosby, maar eigenlijk een compositie van Katherine Davis tijdens WO II. Hier onderstreepte ze meteen haar zangtalent van zalvende, dromerige, hemelse vocals, waarbij ze hoog kon uithalen.
Deze muzikale familie samen, loodste ons doorheen hun eigen materiaal als interessante, smaakvolle bewerkingen van (minder) gekende, opgestofte kerstnummers.
De sneeuwvlokken dwarrelden letterlijk neer in de kerk op “Snowflake” onder de prachtige samenzang van Little Kim en Bruno, het klonk als een rootspop-bereide ‘snowywhite’ door piano/keys/steelpedal. Een even sterke samenzang hadden we van Berlaen en Littke Kim op “Gij & ik”, een intiem, pakkend, gevoelig nummer, een countryballad, spaarzaam begeleid van hun idolen Willie Nelson en Emmylou Harris.
Apart gaven ze de gekozen nummers een eigen insteek. Little Kim met Joni Mitchell’s “River”, ingenomen vrouwelijke sing/songwriting op z’n best, “Tombe la neige” van Adamo in rootsstijl of Lieven Taverniers “Eerste sneeuw”, vertaald in het Frans als ‘La première neige”, waarbij ze zich vocaal profileerde als een Dani Klein van Vaya Con Dios. Het nummer werd mooi uitgediept en de instrumentatie kreeg hier voldoende ademruimte, zeker de hammond; een warme, sfeervolle aanpak.
Bruno vervolgens solliciteerde voor een Duyster aanpak, met John Prine’s “Everything is cool” en “Such a blue night”, twee die emotievol raakten door het gevoel van alleen-zijn, eenzaamheid en verlatingsgevoel.
Mooie zangpartijen evenzeer hoorden we op het sterk weg mijmerende “Winterstil” (van Lieven- Kris De Bruyne) en “Lonely this Xmas” (van Mud), vooral gedragen door een diepe baritonzang van Berlaen. We zakten wat dieper weg in onze winterjas. Die eenzame, trieste, pijnlijke liedjes zijn nu net diegene die het meest nazinderen. Het toonde die andere zijde die Xmas met zich kan meedragen. Maar niet te diep getreurd, net op tijd liet het combo optimisme en samenhorigheid van zo’n winterse dagen horen, met name die “Xmas medley” (van “Santa baby”, “Winter wonderland”, “Rockin around the Xmas tree” en “Let it snow”), één van sprankeltjes hoop en samen-zijn.
En soms kan zo’n pittoresk kerkje tot een bruine kroeg omgedoopt worden … Sam Cooke’s “Wonderful world” kreeg een popjazzy tune, “Sergeant Oliver” (van Tom Mank) was een pakkend verhaal over de kerstnacht in WO I, van hoe de vijand voor één nacht je vriend kan zijn.
Het zinloze geweld dat we dagdagelijks zien, laat onze artiesten niet onberoerd en ongemoeid. Liitle Kim zoekt naar ‘verbinding’, ‘connectie’ op haar nummer “Motherland” en Bruno op “The new peacetrain”, eentje die weet op te bouwen, er is het gesoleer van elk instrument en het klinkt stapsgewijs groovy, swingender, dynamischer. De hoopvolle outtro van Lennon’s “happy Xmas, war is over” bracht ons naar de luchtigheid en lichtpunten van de “Formidabele kerstmis” van Xavier De Baere; hier schitterden de lichtjes over Nokere berg, naturel, puur, vol humor gebracht en gespeeld door Berlaen natuurlijk.
Het was de aanzet tot meer ‘push’, enthousiasme; we kregen een levendige, opwindende finale reeks met het rootsrockende “Whats so funny about peace, love en understanding” (Nick Lowe), Berlaens positiviteit op “Altijd blijv’n goan” en Bruno’s “kissing santa claus”.
Tot slot hadden we de samenhorigheid op Whams “Last Xmas”, een elegante uitsmijter in deze ‘wonderful time of the year’, waar intimiteit, gezelligheid, vrede als eenzaamheid en kwetsbaarheid in ieders gedachte is in deze donkerste dagen.
Songs van goed klinkende, doorleefde americana en het Nederlandstalige lied van eigen en andere interessante bewerkingen van Xmas gerelateerde nummers, werden hier aangekleed in een gepaste outfit van een overtuigende ‘Xmas to remember’.
Hoedanook werd iedereen een fijne kerst met een forse klink en een gezond, gelukkig, muzikaal jaar toegewenst …
Organisatie: Kerstcomité Nokere
Cult of Scarecrow - We zien wel wat er verder op ons afkomt. En ondertussen blijven we ons amuseren, we hebben er veel voldoening aan
Cult of Scarecrow, bestaande uit doorwinterde muzikanten, bracht in 2018 een eerste overtuigende EP uit, en stond er in 2021 terug met een nieuwe plaat ‘TalesoftheSacorsanct Man’ die heel goed werd ontvangen.
Naar aanleiding daarvan hadden we een fijn gesprek met gitaristen Jan Van Poorten en Ivan DeStrooper https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/83035-cult-of-scarecrow-de-belangrijkste-doelstelling-is-om-na-meer-dan-dertig-jaar-in-de-muziekwereld-eindelijk-erkenning-te-krijgen.html
Ondertussen heeft de band niet stil gezeten, en werkten noest aan nieuw werk. Nu is er ‘In Nomine Filiorum’ waar je een band hoort die enorm is gegroeid, durft buiten zijn comfortzone te treden en blijkt er ook de vruchten van te plukken. Want in 2025 staan ze o.a. Op Alcatraz Metal Fest.
Wij waren aanwezig op het door hen mede georganiseerder evenement ‘An Unholly Alicane’ in DVG, Kortrijk en hadden een fijne babbel met Jan Van Poorten en drummer Nico Regelbrugge
Mijn laatste interview met jullie was in 2021. Op de vraag ‘wat is jullie doelstelling’ zeiden jullie ‘’erkenning krijgen na dertig jaar in de muziekwereld , zou al heel leuk zijn en is een doel op zich. Voor ons het groot, belangrijk punt’’. Is die erkenning er gekomen, in welke mate wel/niet?
Jan: Deels wel, we hebben een paar mooie concerten kunnen boeken in het voorprogramma van Candlemass in Antwerpen en de Zweedse doom band Sorcerer, een van ons favorieten tot Vicious Rumours. We hebben ook enkele mooie festivals mogen doen, zoals Pluto Fest, en als kers op de taart staan we volgend jaar op Alcatraz Metal Fest. Dat is toch zeker een teken van erkenning. Ondertussen is onze derde album op de markt gekomen die krijg heel mooie reviews.
Nico: Ik sluit me daarbij aan, maar het kan natuurlijk altijd beter.
Ja, ‘het kan natuurlijk altijd beter’ … Is het feit dat jullie Belg zijn geen rem op een verdere groei, dat was in de jaren ’80 al zo, is dat nog steeds zo of is er een kentering?
Jan: we hebben, in die 40 jaar dat we bezig zijn, al veel meegemaakt, ze hebben ons ook al veel beloofd. Dus we hebben wel geleerd om met beide voeten op de grond te staan wat dat betreft. Langzaam opbouwen is de boodschap. Wat die jaren ’80 betreft? Was er vooral een probleem eind jaren ’80 tot begin jaren ’90. Door de crossover die opkwam vielen we uit de boot in eigen land, we traden toen wel opmerkelijk meer op in Nederland. Dat werd ook gesubsidieerd. Nu is het probleem een overaanbod, dat is ook goed je kunt elke week wel iets doen, maar je kunt niet overal tegelijk zijn. Dat speelt soms in het nadeel van bands die dan voor minder volk spelen, doordat er een paar km verder ook iets te doen is…
Komt dat niet een beetje door die corona tijden?
Nico: we zijn ondertussen al enkele jaren verder. Je moet er daadwerkelijk meer voor doen om dat zelfde publiek als voorheen op de been te krijgen, zo kun je de ene keer voor vijfhonderd man optreden, de andere keer voor amper vijf. Dat komt door dat overaanbod, maar heeft al lang niets meer met corona tijden te maken.
Nu is er een nieuwe plaat uit, ‘In Nomine Filiorum’, een plaat met (naar mijn mening) meer melodie, zelfs lichtjes buiten de comfortzone van ‘’heavy metal’ en een sublieme inbreng van keys die me kunnen bekoren. Klopt dit? En zijn jullie bewust zo tewerk gegaan?
Nico: Niet bewust, het is eigenlijk gewoon gegroeid in de studio. Ieder van ons levert een idee af en daar doen we iets mee samen.
Jan: dat is gewoon productie. We hebben een hele periode niets anders gedaan dan aan die nummers werken, niets van optredens en zo. Als je zo intens met elkaar samenwerkt ontstaan vanzelf ideeën die je samen uitwerkt, rekening houdende met elkanders mening.. Als je een keyboard hebt , krijg je daarbovenop een heel andere sound, daar houden we ook rekening mee. We hebben allerlei muziekstijlen gespeeld, en die komen binnen die ideeën dan ook samen tot een product. Zo gaat dat, maar dat is een heel natuurlijk proces eigenlijk , het is dus zeker niet bewust.
Je voelt vooral dat jullie nog meer een sterk geoliede machine zijn, iedereen kijkt dezelfde kant uit. Vinden jullie elkaar nog meer?
Nico: door zoveel jaren samen te spelen, leer je elkander steeds beter kennen. Daardoor groeit er een band die daar rechtstreeks voor zorgt dat je na een tijdje die sterk geoliede machine wordt. Ik zelf zit nu zes jaar bij de band, waar je de medemuzikanten dag in dag uit ontmoet? Dat schept sowieso een band. Dus ja.. dat groeit dus nog steeds.
Jan: het is ook altijd leuk om iemand die de muziek niet kent zijn gedacht te laten geven over de productie, dat hebben we ook gedaan, met ACE ZEC onze producer, en daar wel rekening mee gehouden ook. En wat Nico zegt.. als je zoveel jaren samen speelt. We zijn wel diep onder de indruk van de positieve recensies die we krijgen, en hoe mensen daadwerkelijk de dingen opsommen die jij hier vernoemt. Dat bewijst dat we goed bezig zijn.
Nico: We twijfelend een beetje, omdat we een andere kant uitgingen dan bij de eerste platen, maar het wordt overal goed ontvangen dus dat is heel positief.
Er zijn dus wel wat (positieve) verschillen tussen de drie releases; wat is volgens jullie het grootste verschil tussen de drie?
Jan: Er is veel afhankelijk van de personen die deel uitmaken van de band, zo was de invloed van de drummer op de EP zeer duidelijk hoorbaar waardoor onze nummers langer en meer herhalend waren. Voor de tweede CD hadden we Nico binnen gehaald en dan hoor je ook dat er een verschuiving is. Dit is de richting die we blijven volgen hebben met een waardige opvolger waar de invloed van de keys een meer prominente rol gekregen hebben wat de muziek dan ook meer opentrekt en toegankelijker maakt voor een nog groter publiek. Gezien de positieve reacties was dat, achteraf gezien, geen slechte beslissing.
Ik heb jullie ondertussen ook live gezien op Plutofest met de nieuwe nummers. Wat me opvalt is dat die nummers zowel live als op plaat zuiver klinken, weinig bands slagen erin de muziek op plaat even sterk te laten klinken live, jullie wel. Een bewuste manier?
Jan: dat is leuk om horen, want bij andere stijlen als Thrash metal of zo, lukt dat sowieso om een live sfeer op plaat weer te geven. Maar bij wat wij doen weten we dat zelf niet, we moeten een bepaalde sfeer creëren op het podium, het feit dat mensen dat wel opmerken is natuurlijk heel leuk want het is altijd een beetje onze bedoeling dat te doen.
Nico: het doet ons plezier , want dan weten we dat we inderdaad goed bezig zijn. Niet dat we daar bewust rekening mee houden of zo, we laten het op ons afkomen. Maar het doet veel plezier om te weten dat onze inspanningen wel degelijk lonen. Het is ook moeilijk om op onze muziek een label te kleven, dus we moeten afgaan op het buikgevoel dat leeft bij de aanhoorder. We proberen om te vernieuwen om onszelf te zijn en te blijven, ook live. En opvallen als “anders” is daar een goed voorbeeld van. We moeten proberen om boven het maaiveld te blijven kijken. En als je dan positieve feedback krijgt, ook vanuit onverwachte hoeken, is dat bijzonder leuk.
Kun je zeggen dat 2024 een succesjaar was? En komt in 2025 de grote doorbraak met wereld dominantie?
Jan: Hahaha… werelddominantie zal er waarschijnlijk niet meer inzitten en daar kunnen we gerust mee leven. Ja 2024 kunnen we als zeer positief afsluiten. De eerste helft hebben we geïnvesteerd in het opnemen en uitbrengen van onze nieuwe plaat en het tweede deel hebben we dan toch mooie optredens gedaan waar we zeer tevreden over zijn. Wat 2025 brengt zullen we zien maar we hebben toch enkele plaatsen waar we graag zouden spelen waar we tot nu toe nog niet gekomen zijn. Daar zijn we mee bezig om dat rond te krijgen. Want optreden is en blijft nog steeds de beste manier om naambekendheid te verwerven. En in de kalme periodes gaan we onze nieuwe ideeën samen brengen en beginnen werken aan wat nieuw materiaal.
Het is volhouden om als Belg door te breken?
Nico: Na dertig jaar doe je het niet per se meer als hobby, maar is het een passie geworden. Jan: ik pik even in, we zijn in 2016 eindelijk terug begonnen samen. Het heeft jaren geduurd eer we eens terug, na 20 jaar stilte, samen konden repeteren. Die klik was er nadat we de eerste keer op een zaterdagnamiddag samen zaten zoals voorheen; wat voor ons toen, en nu nog steeds het belangrijkste is. We doen dit om ons te amuseren. We zijn zeven jaar verder, hebben drie cd’s uit en we amuseren ons nog steeds. Daar draait het om. We hadden nooit gedacht dat we dit zouden kunnen verwezenlijken, en dat we na zeven jaar staan waar we nu staan. En de hoofdzaak is dat we dit nog steeds puur voor ons plezier doen. Daarom houden we dit vol.
Nico: we genieten van een momentum dat op ons afkomt. We mogen op Alcatraz spelen, hebben al een mooi parcours afgelegd. Zoals Jan zegt, na zeven jaar staan we verder dan we ooit hadden gedacht. Door elke stap die we gezet hebben , hebben we onze impact op de scene ook vergroot.
En het buitenland? Is Nederland een optie?
Nico: Ik denk dat we meer kans zullen hebben om in Duitsland te spelen dan in Nederland, op basis van de reacties die we krijgen. Maar alles is moeilijk of mogelijk. We bekijken het, zoals aangeven, gewoon stap voor stap.
Wat zijn de verdere plannen?
We gaan beginnen aan nieuwe nummers, Maar we blijven vooral gewoon bezig ondertussen. We hebben nu veel optredens gedaan, en nog weinig tijd gehad om aan die nieuwe nummers te werken. Waar het naartoe zal gaan is eveneens een vraagteken. Maar dat zijn de verdere plannen, plus nog wat meer optredens kunnen versieren uiteraard; als er een periode is met minder optredens, kunnen we die periode gebruiken om daar wel aan verder te werken; het is een beetje een combinatie tussen die twee dus. Optreden en werken aan nieuwe nummers. En daardoor blijven langzaam groeien, stil zitten is niet aan ons besteedt.
Jullie spelen inderdaad op Alcatraz volgend jaar, een mijlpaal. Zijn de zenuwen dan niet wat meer gespannen?
Jan: er is altijd iets als een positieve vibe. Positieve zenuwen zijn er altijd , ook als we voor vijf man spelen. Na de eerste noot zijn die zenuwen helemaal weg.
Zouden jullie misschien iets meer willen doen met visuele effecten bijvoorbeeld?
Wij hebben dat gedaan bij onze cd voorstelling in oktober, dat is zeer goed meegevallen in een volle theater zaal, als we die kans konden krijgen om culturele centra af te dweilen, voor volle zalen? Dan zouden we dat graag doen; maar dan moeten we zeker zijn dat we voor een goed gevulde zaal spelen, anders heeft het weinig zin dat allemaal mee te sleuren, als je maar voor twaalf man speelt… op Alcatraz zal het wel iets speciaal worden, zeker en vast.
Zijn de doestellingen nog steeds hetzelfde als in 2021 of worden die bijgesteld?
Met kleine stapjes groeien , en blijven groeien . Het is al paar keer aangehaald. Lijkt ons het belangrijkste doel dat we voor ogen hebben. Als we achterom kijken, en dat herhalen we , zijn we blij met het parcours dat we hebben afgelegd. We zien wel wat er verder op ons afkomt ondertussen. En ondertussen blijven we ons amuseren daar hebben we veel voldoening aan.
En wanneer stopt het, wanneer trek je er persoonlijk de stekker dan wel uit?
Op het moment dat we onszelf op het podium belachelijk maken, dan is het genoeg geweest.
Pics homepag @Christophe Meesschaert
Bedankt voor het fijne gesprek
Binnenkort wordt de eerste van TNJ 45 jaar. Om dat wat luister bij te zetten heeft Neon Electronics een nieuwe versie uitgebracht van het nummer. Niet met The Neon Judgement natuurlijk want die bestaat helaas niet meer. Wel met Neon Electronics, het project van Dirk Da Davo, Radical G (Glen Keteleer) en Pieter-jan Theunis. Naast de herwerkte versie is er ook nog een zeven minuten durende remix van Radical G aanwezig (genaamd Dystopian remix). Een heel fijne remix, dat het nummer op een iets modernere manier het dystopisch karakter laat weergeven en het tevens ook iets dansbaarder maakt.
Luister bijvoorbeeld eens naar de intro. Om duimen en vingers vanaf te likken.
De single komt dan ook nog eens op een ideaal moment uit. Want binnenkort doen ze twee optredens in t voorprogramma van de afscheidstournee van Front 242.
https://www.dancedelicd.com/audio/factory-walk-rework-2024/
Electro/Wave
Factory Wall (reworks) -digitale single-
Neon Electronics
Robert Jon & The Wreck - Southern rock feestje op het hoogste niveau
Robert Jon & The Wreck (****), afkomstig uit het Zuidelijk deel van de Amerikaanse staat California, brachten in 2023 hun zevende studio-album. 'Ride Into The Light' verscheen via het nagelnieuwe label Journeyman Records van top-gitarist Joe Bonamassa. We schreven : '' 'Ride into the Light' is een aanstekelijke, lekkere (bluesy) klinkende plaat, met een rits happy tunes, Wat op zijn beurt zorgt voor een toegankelijke sound, met een gevoel van welbehagen tot gevolg''.
Robert Jon & The Wreck heeft ondertussen niet stil gezeten, want met 'Red Moon Rising' kwam ook in juni 2024 een nieuwe plaat uit. We waren heel benieuwd hoe dat live zou klinken, en zakten op de avond van Halloween dan ook af naar De Roma in Borgerhout, om die aanstekelijke warmte die de plaat, en alle platen van deze band uitstraalt, zelf te ervaren.
De uit Nashville afkomstige band, Stone Senate (****) , die sinds 2012 aan de weg timmert, mocht de zaal opwarmen. De band heeft een grote, trouwe aanhang opgebouwd door constant te toeren, door effectieve songwriting en door een collectieve podiumpresentatie die de aandacht opeist. Stel je een hardere versie van Lynyrd Skynyrd voor, samen met de muzikaliteit van The Allman Brothers Band en je begrijpt wat deze groep te bieden heeft, met een al aanstekelijke rock sound, waarbij de gitaarriedels ons rond de oren vlogen.
En er is daar een imposante frontman , die met een bulderende stem zorgde voor de eerste pijnlijke nekspieren. Lekker headbangen en luchtgitaar spelen waren de gevolgen. Een betere opwarmer kon Robert Jon & The Wreck zich dan ook niet dromen.
De zaal was ondertussen redelijk goed vol gelopen, of althans de staanplaatsen, de tribunes waren niet open voor publiek. Die intiemere omkadering bleek echter een schot in de roos. Want daardoor werden publiek en band nog nauwer met elkaar verbonden. En net dat heeft iemand als Robert Jon echt nodig. De man straalt enorm veel charisma uit, en sleurt zijn band gewillig mee om het Southern-rock feestje compleet te maken.
De temperatuur steeg al vrij snel naar het bij knappe songs als “Trouble”, “Hold On” en “Blame it on the whiskey”. Uiteraard komt de nieuwe plaat ook aan bod. De song “Red Moon Rising” bewijst dat de band nog steeds grootmeesters zijn in die typische 'rond het kampvuur zittende' – sfeer, waarbij je niet in slaap valt, maar eerder lekker begint te headbangen tot in de vroege uurtjes.
De band heeft er duidelijk zin in, en spreekt ook zijn waardering uit voor de prachtige locatie waar ze mogen spelen. Het publiek geniet eveneens met volle teugen, bij elke eerste aanstekelijke riff tot de laatste noot die de impostante frontman uit zijn strot jaagt, reageert het publiek wild enthousiast. Robert Jon & The Wreck voelt aan dat ze één zijn met hun publiek.
Ze leggen de lat naarmate de set vordert nog wat hoger met songs als “Oh Miss Carolina” en het subliem gebrachte, “Ballad of a Broken Hearted Man” dat door merg en been gaat.
Robert Jon & The Wreck bewijst niet alleen dat pure rock-'n-roll nog steeds springlevend is in deze tijden, maar bespeelt ook de rock-emoties van hun publiek.
Met dit optreden kunnen ze zich dan ook zonder moeite meten met de allerbeste bands binnen de scene. In een wervelende finale met het sublieme “Cold Night” zetten ze dit nog wat meer in de verf, waarna nog een mooi overtuigend bis nummer volgde. Dit was een Southern rock feestje op het hoogste niveau!
Setlist: Pain No More - Trouble - Hold On - Blame It on the Whiskey - When I Die - Dragging Me Down - Red Moon Rising - Glory Bound - Oh Miss Carolina - Ballad of a Broken Hearted Man - Cold Night Encore: Rager
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Van de Belgische Wacken battle finale hebben alle smaakmakers inmiddels nieuw materiaal uitgebracht, op winnaar Poseydon na. Na HellForged, Barrel Smoke en Painted Scars is het nu aan Decision om met een digitale single te komen.
“Chaos in a Can” gaat in de lyrics over het opstaan tegen tegenslagen van buitenaf en wil de luisteraar motiveren om op te komen voor zichzelf en zijn/haar overtuigingen. Het gaat over het beginnen van een nieuw hoofdstuk en het achterlaten van het oude.
Muzikaal horen we potige, moderne heavy metal met een direct meebrulbaar refrein. De power en agressie zitten niet enkel in de gitaren, maar ook in de krachtige vocalen. De intro is best lang en het duurt wat voor het tempo goed zit. Er komen wel wat bandnamen voorbij, maar toch is het moeilijk om de sound van Decision op deze single aan één of meer andere bands te koppelen.
Je vindt deze “Chaos in a Can” van Decision op Spotify.
Secondhand Saints - Als je schrijft of dingen creëert vanuit iets dat je zelf hebt meegemaakt, komen die ook echter over. Het was dus een bewuste manier van werken. En binnen die context kom je dus zowel vreugde als pijn tegen …
Dat de vaderlandse metalscene volop aan het floreren is, mag je gerust een understatement noemen: daar is Secondhand Saints het bewijs van! Ontstaan uit de assen van de pandemie deelden de metalheads met hun debuut ‘Shattered Floors’ al meteen een zwaar visitekaartje uit. Met daaropvolgende releases als ‘Dying Breath’, ‘Echoes’ en ‘Afterlife’ gingen ze volop door op hun elan.
Op zaterdag 1 juni speelden ze opnieuw een thuismatch en stelden hun gloednieuw album ‘Falling from Grace’ voor. De hoes laat iets grauw en donker zien, de muziek klinkt ook heel emotioneel en duister, maar er zit een humoristisch kantje aan verbonden. Dat bleek ook live tot uiting te komen, lees ons verslag er maar even op na, https://decasino.be/concert/secondhand-saints-invites-temptations-for-the-weak-if-i-may/ Over dat optreden, en die nieuwe plaat hadden we een fijn gesprek met bezieler en frontman Jelle Gysels.
Secondhand Saints is een metalcoreband uit Sint-Niklaas. Het idee om een nieuwe band op te richten ontstond in 2020, kun je wat meer toelichten hoe is alles begonnen en zo?
Voor die periode had ik enkele muzikale projecten. Doorheen de jaren is dat wat verwaterd. Tijdens de COVID periode, toen de meeste van ons noodgedwongen andere bezigheden moesten zoeken, spartelde ik ook op persoonlijk vlak doorheen een moeilijke tijd. Ik wou toch nog eens iets gloednieuw beginnen en ben in mijn omgeving op zoek gegaan naar mensen die interesse hadden om iets nieuw op te starten samen met mij. Het waren geen mensen die ik al voordien kende of zo, maar ik heb toch een paar gelijkgestemden gevonden om dit project op te poten te zetten. En zo werd Secondhand Saints geboren, ook al was dat geen evidentie tijdens de periode waar je zelfs niet met twee buiten op hetzelfde bankje mocht gaan zitten. We hebben lang zelfs niet fysiek kunnen repeteren in dezelfde ruimte, maar toch veel ideeën kunnen uitwisselen en al wat zaken kunnen uitwerken via online platformen.
Ik heb in die periode enorm veel streaming concerten gezien, een mooi alternatief voor live concerten maar niet hetzelfde. Maar toch dingen ‘ontdekt’ die waarschijnlijk aan mij waren voorbij gegaan in ‘normale omstandigheden’. Hebben jullie van die medi ageen gebruik gemaakt om een publiek te vinden?
Nee, om de eenvoudige reden dat we in 2020 nog niets van materiaal hadden om voor te stellen, als je zoiets doet moet je toch al wat songs kunnen voorstellen anders heeft dat weinig tot geen zin in mijn ogen. We zijn pas echt beginnen optreden in de loop van 2022 omdat we toen al wat materiaal hadden, maar voordien dus nog niet. We zijn dus nu een jaar of twee aan het optreden.
Dat verklaart veel, ik zag jullie vorig jaar in het voorprogramma van Bizkit Park (januari 2023) en was nog niet volledig overtuigd, terwijl jullie me een jaar later wel compleet van de sokken hebben geblazen .. Hoe moeten we dit zien? Meer podiumervaring?
Het optreden in het voorprogramma van Bizkit Park was een uitgelezen kans om ons te tonen aan een groter publiek in onze thuisstad Sint-Niklaas. Dat was een ongelooflijke ervaring voor een band die tot dan misschien 6-7 optredens achter de kiezen had en waar we Bizkit Park tot op vandaag nog steeds zeer dankbaar voor zijn. Ik denk dat het niet helemaal onlogisch is om te stellen dat we toen nog wat podiumervaring en volwassenheid misten. We brengen nu een veel strakkere show dan toen, met alles erop en eraan ook.. We hebben ondertussen ook een ijzersterke entourage opgebouwd, mensen die elke dag voor ons klaarstaan, 100% in ons geloven en waar we veel aan te danken hebben ook hebben we nu een pak meer materiaal om live te laten zien, hebben we ook veel meer maturiteit opgebouwd in een goed jaar tijd en staan dus nu een pak verder dan toen...
Jullie optreden: Wat een energie met onderliggend het donkere kantje. Ook wat lichtvoetigheid horen we live als op plaat, al is het hier wat subtieler. Live herinner ik verder al die strandballen in het publiek en de waves enz. Een bewuste manier van werken, die licht en donker samenbrengen?
Dat klopt en ik vind het fijn dat dat je niet ontgaan is. We zitten bijvoorbeeld ook met twee zangers, ikzelf en Laszlo en er is steeds die wisselwerking tussen ons twee. Dat zorgt sowieso al voor een gevoelig verschil tussen licht en donker. Ook dragen we de publieksbeleving zeer hoog in het vaandel want als je naar een optreden komt mag je toch wel iets meer verwachten dan een band die gewoon zijn cd afhaspelt? Je mag dat toch wat aankleden voor je publiek met een laagje show-gehalte? En wij doen dat inderdaad met af en toe een dosis humor en feestelijkheid aan toe te voegen, met strandballen en waves enzovoort. We steken er een show aspect in om het ook voor het publiek zo aantrekkelijk mogelijk te maken. Dus bewust? Zeker!
De soort Metalcore die jullie brengen, heeft opvallend veel bijval op de jongere metal fans. Verklaring?
Ik kan niet spreken voor andere bands of genres, maar de verklaring die ik daar persoonlijk aan geef is dat wij niet echt pure metalcore maar een mix van verschillende genres brengen. Waar onze muziek zeer hard kan zijn, kunnen we even goed invloeden gebruiken van pop, punkrock, of zelfs techno. Lichtvoetigere aspecten als het ware die niet te zwaar op de maag liggen en breken met het ‘traditionele’. We mixen dan die uiteenlopende genres om tot een eigen stijl te komen. En in de metal scene is dat niet altijd even evident, want je stuit dan al eens snel op commentaren in de trend van ‘dit is geen echte metal’. Daar houden we ons niet mee bezig, we doen gewoon ons eigen ding. En je merkt dat er ook een publiek voor is als je kijkt over de genres heen in de hedendaagse metal. Kijk bijvoorbeeld naar Electric Callboy die dit weekend voor een volle weide op de mainstage van Graspop gestaan hebben, of pakweg Bring Me The Horizon die met hun eigen samensmelting tussen zoveel verschillende genres ook diezelfde weide een dag later hebben plat gespeeld. Twee bands die ook nog eens miljoenen luisteraars hebben op Spotify. Niet dat we ons daarmee vergelijken, maar we willen datzelfde denkpatroon doortrekken. En dat heeft zijn plaats, in de Belgische scene, en ook hopelijk in het buitenland maar dat zal de toekomst moeten uitwijzen.
Electric Callboy … Inderdaad, toen ik jullie live zag, was dit het eerste dat in me opkwam. Het is wel zo dat de ‘iets oudere metalheads’ er soms wat meewarrig naar opkijken, niet?
Dat is inderdaad helaas zo, en dat is jammer want metal is een genre dat mensen in de eerste plaats verbindt. Dat elitaire gedoe over wat nu metal is en wat niet mag voor mij zeker stoppen. Er is een hele nieuwe generatie metalheads die klaar staan, die die ‘fusion’ tussen verschillende stijlen makkelijker zullen accepteren, alhoewel wij een publiek van uiteenlopende generaties op onze concerten zien verschijnen, we mogen absoluut niet klagen. Het is een evolutie waar je niet aan voorbij kunt. Als band moet je daar minder mee bezig zijn vind ik persoonlijk en gewoon doen en spelen wat je graag doet en speelt. En dan is er altijd wel voor ieder wat wils en als het niet voor jou is, dan vind ik dat ook best ok. Wij doen gewoon ons ding, we amuseren ons er enorm mee, en de mensen die ons volgen ook, zo blijkt! (knipoog)
Ondertussen brachten jullie al enkele singles uit, en nu een eerste album ‘Falling From Grace’. Ik ervaar veel emoties van pijn tot woede, licht en donker. Schuilt er een verhaal of hoe moet ik het zien?
De hoes is ook prachtig, heeft deze een bepaalde betekenis?
Muziek is voor veel mensen een uitlaatklep om emoties te kunnen ventileren. Ook voor ons. Alles waar ik over schrijf, zijn dingen die ik of andere bandleden ook echt hebben meegemaakt. Als je schrijft of dingen creëert vanuit iets dat je zelf hebt meegemaakt, komen die ook échter en oprechter over. Binnen die context kom je dus zowel vreugde als pijn tegen, licht en donker, up en down. Dat is niet alleen bij muziek zo, dat geldt voor zoveel andere kunstvormen. En dat is dus ook bij ‘Falling From Grace’ zo, een belichaming van dingen die we in ons persoonlijk leven allemaal hebben meegemaakt. Het is dan ook een voorstelling hoe het leven echt is, met al die ups en downs. We hebben ook zoveel mogelijk van ons dagelijks leven, en de zaken waar we dagelijks mee worden geconfronteerd, proberen in onze muziek uit te beelden. En ook de hoes, die geeft mooi dat beeld van licht naar donker weer… Allemaal heel bewust dus, zeker en vast!
Ik herken mijn eigen verhaal in jullie songs; ik veronderstel dat dit ook de bedoeling is, dat de luisteraar zichzelf er kan in herkennen?
Dat is inderdaad de bedoeling als je die songs schrijft, en is een mooi compliment naar de schrijver als dat ook daadwerkelijk lukt. Dat mensen zichzelf er zouden in herkennen. Ik heb dat zelf ook soms dat ik naar muziek luister en denk: ‘het lijkt alsof die artiest over mijn schouder heeft mee gekeken naar mijn leven’ Als mensen je dan aanspreken over stukken tekst of riffs die hen ontroeren, dat is het mooiste compliment dat je als artiest kunt krijgen, dat het ook echt is binnen gekomen bij anderen.
Hoe ervaar je ‘voet aan de grond krijgen muzikaal’ in België? Of is het beter een ‘auslander’ te zijn om door te breken?
Helemaal niet, vind ik. Dat gold misschien een aantal jaren geleden, maar sinds een aantal jaren zie je toch een grote verandering. Bijvoorbeeld in het EDM genre zie je dat mensen geniale muziek maken vanuit hun slaapkamer en daar vervolgens een heel groot publiekkunnen bereiken. Via platformen als YouTube, Spotify en dergelijke meer kunnen ze duizenden mensen over heel de wereld in één ‘klik’ bereiken. Er zijn gewoonweg zoveel tools ter beschikking om iemand aan de andere kant van de wereld ook je muziek te laten ontdekken, en dat tegen een relatief lage distributiekost. Die rond-de-kerktoren mentaliteit is dan ook wat verdwenen..
Over dat ‘online iedereen kunnen bereiken’, is het nog interessant om fysiek platen uit te brengen?
Eén van de enige redenen waarom we dit album hebben uitgebracht, is omdat er nog steeds mensen zijn die graag iets fysiek in handen hebben. Wat onze eigen werkwijze betreft? Vier of vijf van de nummers op deze plaat zijn eerder uitgebracht op single. Om de eenvoudige reden dan je momentum creëert door telkens een single uit te brengen. Zo surf je van de ene wave op de andere, terwijl als je om de twee jaar een plaat uitbrengt krijg je op dat moment veel tractie en dan ligt het dus twee jaar stil. De uiteindelijke distributiekost om materiaal uit te brengen is vandaag de dag quasi nul. Het kost ons bijna niets om een single uit te brengen, daarom is het interessanter om op regelmatige basis materiaal uit te brengen in zo ‘in the picture’ te blijven. Dat doen grote bands tegenwoordig ook… om dat monumenten levendig te houden. Om terug te komen op de vraag of albums uitbrengen nog nodig is? Het is een beetje verleden tijd, maar er is en blijft een publiek voor… daarvoor doen we het.
Een statement waar ik me kan in vinden, ik koop ook nog steeds vinyl en zie het jongeren ook nog steeds doen.
Wat zijn de verdere plannen?
We hebben een zeer interessante zomer, we staan op Jera On Air, als één van de weinige Belgische bands. We doen nog wat shows in Nederland om daarna op zaterdag 10 augustus op Alcatraz Metal Fest te staan, een persoonlijke kinderdroom van mij. Daarna, in het najaar, komen wellicht nog wat mooie shows waar we nu nog maar weinig over kunnen vertellen. En dan zal het vooral tijd spenderen worden aan het creatieve schrijfproces. Om tegen het einde van 2024 of het voorjaar van 2025 wat nieuw materiaal uit te brengen. Dat is allemaal heel stapsgewijs. Als mensen ons vragen wat zijn je ambities of waar zie je jezelf binnen vijf jaar, heb ik daar niet echt een antwoord op. Het voornaamste is dat we een groep vrienden zijn die enorm veel plezier aan beleven om in de weekends samen te repeteren, en om die shows te spelen. En alles dat we op onze weg tegen komen, pakken we met open armen aan. We groeien gestaag en zien wel waar we uitkomen… alles op zijn tijd. We kunnen enkel zeggen dat we tot op heden al heel veel plezier hebben gehad aan wat we doen met Secondhand Saints en hopen daar nog lang plezier te kunnen aan beleven. Wat er ook op ons pad komt…
Sportpaleis uitverkopen of eerder een naam in club circuit zijn … Wat is jullie ambitie zelf?
Als we die kans krijgen, om in een sportpaleis te staan of op de mainstage van Graspop gaan we dat zeker niet laten liggen! Dat we nu op Jera On Air en Alcatraz staan hadden we twee jaar geleden niet kunnen dromen. We blijven gewoon hongerig voor het volgende dat op ons pad komt, en waarmee we kunnen groeien.
Is er dan ook niet iets als een ‘einddoel’ tot waar wil je graag groeien, als muzikant en band?
Dat is een goede vraag. Dat is iets waar ik eigenlijk eens diep moet over nadenken, en ik nu dus geen pasklaar antwoord op heb. Zelf heb ik eigenlijk niet echt een einddoel voor ogen.. Er is niemand die zegt ‘’nu hebben we dit of dat gedaan en nu kunnen we vredig stoppen.’; Ooit wil ik wel eens op die mainstage van Graspop gestaan hebben. , hoewel we daar naar mijn gevoel nu nog niet thuis horen, eerder op de Jupiler stage of in de Metaldome (knipoogt). Veel shows, groeien, grote shows willen spelen en evenveel plezier beleven aan de kleinere shows, maar ons doel en ambitie is en blijft ‘the sky is the limit’ en wat er ook op ons pad komt, we genieten van elk moment omdat we kunnen doen waar we het liefst mee bezig zijn, muziek maken en spelen.
Dankjewel voor jullie openheid, veel succes verder; we blijven jullie activiteiten op de voet volgen uiteraard…
Secondhand Saints – Feestelijke avond bol van uppercuts en energiebommetjes
Ontstaan uit de assen van de pandemie deelde metalcore band Secondhand Saints met hun debuut 'Shattered Floors' al meteen een visitekaartje uit om 'U' tegen te zeggen. Met daaropvolgende releases als 'Dying Breath', 'Echoes' en 'Afterlife' gingen ze volop door op hun elan.
Toen we ze vorig jaar aan het werk zagen in het voorprogramma van Bizkit Park in De Casino, Sint-Niklaas schreven we: ''De band speelde een thuismatch. Secondhand Saints bracht een emotioneel beladen set van een strakke, verschroeiende sound , krachtige, intense mokerslagen en pakkende, rauwe vocals en screams. Wat een geluidsmuur."
Ze speelden nu opnieuw een thuismatch en stelden hun gloednieuw album voor: 'Falling from Grace'. Het werd een feestelijke, wervelende avond bol van uppercuts en energiebommetjes, die in de vorm van strandballen ons rond de oren vlogen.
Uiteraard was er veel meer aan de hand want …
In het voorprogramma stonden twee al even sterke Belgische metal parels op het programma, hoewel je If I May (**** 1/2) bezwaarlijk in dat hokje kan duwen. De band combineert HC met melodieuze metalcore en kruidt het aan andere hardere stijlen. De beweeglijke frontman schreeuwt zich de stem schor en port zijn publiek voortdurend aan. De lat wordt hoog gelegd door de band, ze pushen een moshpit, incluis de oproep neer te zitten, recht te springen, of uit elkaar gaan en een circle pit tot stand brengen. Het publiek, naar metalnorm, genoot, maar niets meer niets minder. Wij genoten van de diversiteit en de emotionele uppercuts in hun sound. Band met potentieel.
Temptations For The Weak (****) is al enkele jaren aan een stevige opmars bezig. Ze stonden al op Graspop en Alcatraz Metal Fest en zijn uitgegroeid tot een gevestigde waarde binnen het metal club circuit. Helaas had de band af te rekenen met een tegenslag op deze avond. Zanger en frontman Jadran Beauprez, die sinds 2020 de band kwam versterken, moest door ziekte verstek geven. Zanger/gitarist Djoni Tregub nam het van hem over. De band keerde wat terug in de tijd hiermee, ze zijn ooit begonnen met Djoni als frontman/zanger. Hij heeft een hoog en lekker rauw stembereik. Hij kweet zich dan ook met brio. Maar de unieke, bonkige uitstraling van Jadran misten we wel.
We kregen heerlijke, melodieuze, energieke en scherpe gitaarriffs. De temperatuur steeg tot een kookpunt. We waren goed opgewarmd tot de closing act.
Het publiek schoof een beetje dichterbij voor Secondhand Saints (****), die gingen voor een gewonnen thuismatch. Al bij de 'intro' , reageerden de aanwezigen enthousiast. Als hongerige wolven gingen ze tekeer. “This Fire” en “Anchor” klonken overtuigend. Een mosh/circle pit werd het resultaat op zo’n gretige nummers. Er vliegt zelfs een crowdsurfer door de lucht. Sfeer was er ook alleszins, enkele strandballen vlogen over onze hoofden heen. Het publiek werd aangepord tot ‘een wave '; interactieve trucjes die werken. Het publiek genoot met volle teugen, net als de band. De beste manier om een nieuwe plaat voor te stellen, is dat feestelijk te doen dus.
Een wervelende finale kregen we met “Falling from Grace”, “Hell of Mine” en verder in de bis met “Shattered Floors” en het prachtige “Dead Man’s Switch”.
Secondhand Saints deelde adrenalinestoten uit en bouwde een ultiem metalcore feestje op. Missie meer dan geslaagd!
Setlist: Intro//This Fire//Echoes//Anchor//Wasting Time//Afterlife//Chemistry//Falling from Grace//Hell of Mine //ENCORE : Shattered Floors //Dead Man’s Switch
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Declan McKenna - Glanzende en gelaagde sympathie
Een experimentele en psychedelische reis met de rem licht ingedrukt... Dat is in een notendop wat Declan McKenna ons voorschotelt met zijn recente derde album ‘What Happened to the Beach?’ (2024). Hij lijkt muzikale paden te verkennen die ons live wel eens aangenaam kunnen verrassen. Het was aan ons om daarover te oordelen in de Ancienne Belgique.
Omgeven door doeken die ijsschotsen voorstelden, gaf Declan McKenna met zijn vijfkoppige band een spetterende aftrap met het gloednieuwe "Sympathy". De fans zongen luidkeels mee, bewijzend dat ze hun huiswerk gemaakt hadden. Het opgewekte tempo zette zich voort in "Why Do You Feel So Down", dat zelfs de meest ongeïnteresseerde ziel niet onberoerd liet.
Tijdens het geweldige "Mulholland’s Dinner and Wine" en "WOBBLE" verkende McKenna een meer experimentele klank. Een ontspannen en zelfverzekerde frontman imponeerde met "The Kids Don't Wanna Come Home" en liet zijn drummer schitteren met een knetterende drumsolo. Een eerste hoogtepunt van de avond kwam vroeg met het ijzersterke "The Key to Life on Earth", gevolgd door een met een blues-solo ingeleide "I Write The News".
McKenna's diepe bewondering voor David Bowie kwam opvallend naar voren tijdens "Make Me Your Queen" en het excentrieke "Mezzanine". De intensiteit zwol verder aan met het snelle "Isombard" en het heerlijke "Beautiful Faces". Het hele publiek ging pas echt los bij de publiekslieveling "Brazil", waarbij elke letter luidkeels werd meegezongen.
Het nieuwe nummer "Nothing Works" was al even aanstekelijk en liet niemand onberoerd. Met het rustige "You Better Believe!!!" kon het publiek even op adem komen, voordat McKenna de piano besteeg voor "Be An Astronaut". Het deed denken aan David Bowie, Elton John en Rufus Wainwright, met een vleugje Queen. Het zachte landen werd gevolgd door een rake heropleving met "It’s an Act", waarbij ontelbare smartphonelampjes de zaal vulden met een magische gloed.
De encore begon wat aarzelend met "Eventually, Darling", maar McKenna herpakte zich snel en liet de boel nog eens knallen met "The Phantom Buzz (Kick In)". Zoals altijd sloot hij af met het frisse "British Bombs", waarbij hij het publiek trakteerde op enkele sprintjes en een sprong in de lucht.
McKenna sloot een glansrijke avond af met bruisend enthousiasme en overtuiging. Zijn perfect uitgebalanceerde set van oud en nieuw, gecombineerd met zijn volwassen podiumuitstraling en sterke muzikale vaardigheden, maakten zijn optreden in ons land weer onvergetelijk. We kijken nu al uit naar zijn optreden op Rock Werchter op vrijdag 5 juli.
Setlist: Mystery Planet Pt. 2 - Sympathy - Why Do You Feel So Down - Mulholland’s Dinner and Wine - WOBBLE - The Kids Don't Wanna Come Home - Elevator Hum - The Key to Life on Earth - I Write the News - Make Me Your Queen - Mezzanine - Isombard - Beautiful Faces - Nothing Works - Brazil - You Better Believe!!! - Be an Astronaut - It’s an Act — Paracetamol (Tour Debut) - It Takes 4 - The Phantom Buzz (Kick In) - British Bombs
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Carbon Decoy komt uit motorcity Detroit en is opgetrokken uit dezelfde vettige klei waaruit The Stooges en MC5 zijn ontsproten. Ze brouwen uit die Detroitse grond een gruizige psych-stonersound en trekken er een smerige garage mee binnen. Het situeert zich ergens tussen de meest gemene versie van The Wytches en de gore metal van pakweg Witchsnake of Satan’s Satyrs. Dit is het soort dirty hard rock die Osees ook wel eens weten te brengen als ze goesting hebben in een vuil en heavy trashpotje.
“Out Of Control” is spacerock getrokken uit hetzelfde olievat waar ook Ecstatic Vision uit tapt. “Heavy Dagger” is een gemeen sluipend monster met een gitaar die tergend tegen de muren swaffelt. Ook “Snake Eyes” is zo een slepende gluiperd die aan een dreigend slowmotiontempo de gitaar laat gieren en openscheuren. Met het ultrasmerige “Like a Witch” worden de rioolsluizen nog wat meer opengezet met een riff die door de modder is gesleurd en feedback gitaren die wild om zich heen zwaaien.
Zo is het ganse album een sidderende cocktail van garage, stoner en olievette hardrock. Smaakt naar meer.
De prijs van de origineelste groepsnaam hebben ze al binnen, die van het meest frisse en geschifte debuutalbum, daar streven ze naar. Het lijkt hen aardig te lukken, ‘Mondo Maleficum’ is opwindend, fris, verrassend, springerig en buitengewoon.
Een plaat met een hoek af, met krankzinnige songtitels, opgejaagde gitaartjes, theatrale zang en scheve synths. Wij horen de meest uiteenliggende referenties, Bryan Ferry, Talking Heads, Kaiser Chiefs, Sparks, LCD Soundsystem, Khruangbin, Elvis, Squid, Yard Act,…
Wij horen eigenlijk vooral een verdomd originele nieuwe band die een unieke eigen sound gecreëerd heeft. Superaanstelijke geflipte songs als “Osiris at The Large Hedron Collider”, “The Wheel, the Spade, the Stars In Motion”, “Utterly Rudderless” en “Crocodilian” mikken op de dansbeentjes, maar doen die alle richtingen uitslaan waardoor uw tere lichaampje algauw compleet in een knoop komt te liggen.
Bijzonder fijn en gek plaatje. We zijn er wild van.
This Twisted Wreckage - De muziek die in mijn hart en ziel brandt, brandt nu feller dan ooit tevoren. De behoefte en het verlangen om die muziek uit te drukken is sterker dan ooit
Luke 'Skyscraper' James was frontman, zanger, gitarist van de punk/new wave pioniers Fàshiön , en hij toerde in de vroege jaren 80 met The Police, Duran Duran, U2, The B52's, The Cramps, Joy Division, The Fall en vele andere baanbrekende acts.
Ricky Humphrey (Ishkah, Nature Kills, Rise), nam contact op met Luke om samen te werken aan een nieuw project, This Twisted Wreckage. We volgen dit project al ettelijke jaren …De man blijft nog steeds sterk actief, ook op sociale media en Bandcamp: https://thistwistedwreckage.bandcamp.com/ .
This Twisted Wreckage bracht eerder al enkele singles uit, nu is er een nieuwe plaat uit, ‘3x10=29'. - https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/93533-3x10-29.html
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Luke en Rick en polsten ook naar de verdere plannen en ambities.
Hoe gaat het met je? Hoe is het jaar 2023 voor je verlopen?
LUKE: Het gaat heel goed met me, dank je. 2023 was een jaar van regeneratie en evolutie. Dit Twisted Wreckage is blijven evolueren naar nieuw terrein. Ricky en ik zijn erg blij met de muziek die we in 2024 maken en we zijn van plan om in april een nieuw album uit te brengen genaamd ‘THE KINGDOM OF THE BLIND’. We waren ons bewust van het feit dat het huidige album’ 3x10=29’, met 10 nummers van ongeveer 3 minuten, in totaal maar een half uur duurde. Dus voor het nieuwe album willen we dat meer dan verdubbelen om onze fans meer waar voor hun geld te geven. Het album dat in april/mei uitkomt zal 73 minuten lang zijn, het maximum dat op een CD gezet kan worden. We hebben ons muzikaal ook op andere gebieden begeven, waaronder een aantal veel langere stukken met gesproken stukken en samples. Het stilistische bereik van het nieuwe album zal een stuk breder zijn dan het huidige album dat erg punk beïnvloed is.
RICK: 2023 is een erg druk maar productief jaar geweest, om het af te ronden heb ik geïnvesteerd in software van Steven Wilson (Porcupine Tree) van EastWest met de titel GHOSTWRITER, dus ik ben van plan om dat meer en meer te gaan gebruiken om de kleuren van onze muziek te verrijken. Ik heb dit voor het eerst gebruikt op ons binnenkort te verschijnen album ‘THE KINGDOM OF THE BLIND’.
Je zit al vele jaren in de muziek business, wat is voor jou de grootste verandering naast de digitalisering?
LUKE: Veel mensen praten over hoe de muziek business is veranderd, vooral de laatste tijd. Maar in wezen geloof ik niet dat dat zo is. Sinds de pandemie voorbij is, zijn er nog steeds jonge opkomende bands die shows geven en acts met een grote naam die in grote zalen spelen. In het verleden hadden platenmaatschappijen en hun leidinggevenden (die geen muzikanten waren) de touwtjes in handen over wat er werd uitgebracht en wat mensen te horen kregen. Zij bepaalden wat er op de radio werd gedraaid, wat er in de media werd geadverteerd, wat in die tijd meestal muziekkranten en -tijdschriften waren, of voor de topacts, televisieshows. Over het algemeen werden de artiesten door deze bedrijven heel weinig betaald of zelfs volledig beroofd, zowel financieel als van hun dromen. Het systeem nu met muziekstreaming en royalty's van streaming is in principe dezelfde situatie, maar dan erger. De leidinggevenden bij Spotify zijn geen muzikanten. Ze betalen de muzikanten 1/300 van een cent voor elke stream. Dit betekent dat zelfs als ze honderdduizenden van een van je nummers streamen, iets wat de overgrote meerderheid van de muzikanten gewoon niet overkomt, je heel weinig betaald krijgt. Het kantoor van Spotify in New York beslaat de volledige 14e verdieping van het nieuwe World Trade Center en ze betalen $2,7 miljoen huur per maand. In een wereld vol onrecht weerspiegelt de muziekindustrie de wereld in het algemeen.
RICK: Vanuit mijn gezichtspunt zijn de controle-elementen nog steeds aanwezig, net als de oplichterspraktijken. Ik kreeg in 2012 een platencontract aangeboden door een klein label voor het Nature Kills-project, wat betekende dat ik alles aan de platenmaatschappij moest overdragen. De terminologie in contracten is waarschijnlijk hetzelfde gebleven sinds het eerste contract werd opgesteld, inclusief de maan als territorium, omdat de mens ongetwijfeld dacht dat ze daar uiteindelijk nederzettingen zouden hebben. Vroeger was er een proces: je las over een band in een muziekblad, ontdekte dat er een album zou worden uitgebracht, hield toekomstige artikelen in de gaten voor een releasedatum, de aankondiging, de opwinding van de reis naar de platenzaak, dan hield je het album voor het eerst vast, gevolgd door de reis naar huis, terwijl je het droeg als kroonjuwelen en naar het artwork gluurde. Eenmaal thuis, de onthulling, het uit de binnen hoes schuiven, het plaatsen van het vinyl op de draaitafel, die kenmerkende plop en gekraak voordat de allereerste noot/slag de lucht vult, dan terug naar het doorspitten van de hoesnotities en het artwork. de kleine onderbreking van het omdraaien van het album, en terug naar nog meer audio- en visueel genot. Streaming heeft niets van dat alles! Er ontbreekt zoveel aan de muziek van tegenwoordig en ik vind het jammer dat mensen vandaag de dag nooit het echte plezier van anticiperen en ontdekken hebben kunnen ervaren.
Het gaat voornamelijk over jullie laatste release ’3x10=29'. We kunnen het opzoeken, maar kunnen jullie het verhaal achter deze release uitleggen?
LUKE: Het oorspronkelijke concept is eigenlijk geboren uit strijdlustige frustratie, verontwaardiging en woede over de toestand in de wereld. Persoonlijk is een groot deel van mijn muzikale achtergrond gevormd tijdens het tijdperk van punk en New Wave. Het leek me dus vanzelfsprekend om zeer snelle up-tempo nummers op te nemen. Elk van de nummers protesteert tegen een aspect van het leven van vandaag. Van de waanzin van het leven in de Verenigde Staten, iets waar ik de afgelopen 36 jaar persoonlijk ervaring mee heb opgedaan, tot de eerder genoemde onrechtvaardigheden in de muziekindustrie van pesterijen op scholen tot politieke systemen, van de onveiligheid van de digitale wereld en de gevaren van hacken en identiteitsdiefstal, tot de vernietiging van de planeet in naam van financieel gewin door een klein aantal bedrijven en politici. Maar daarbinnen zijn zaden geplant van rebellie, hoop en onrealistisch optimisme. Het is ook een album waarop je zeker kunt rondspringen en dansen in welke stijl je maar wilt. De muziek is zelfs zo snel, hard en krachtig dat je het bijna zou kunnen classificeren als een workout album. Misschien kunnen we het verkopen aan 24 Hour Fitness sportscholen! LOL
RICK: Luke en ik hadden een discussie over de aandacht spanne van mensen en het feit dat de radio alleen nummers van minder dan 4 minuten afspeelt, dus besloten we er helemaal voor te gaan, 10 nummers, uptempo, in your face, 3 minuten lang, met genoeg energie en angst om ieders aandacht te trekken. Het wierp zijn vruchten af want we werden uitgeroepen tot BAND VAN HET JAAR 2023 voor Big City Radio, gepresenteerd door Wayne Moseley (de nieuwe John Peel in ons boek) waarvoor we erg dankbaar en vereerd waren.
Was het corona tijdperk en de gevolgen daarvan een inspiratie?
LUKE: Het bestaan van This Twisted Wreckage is een gevolg van de corona pandemie. Ik woon in Noord-Californië en mijn bandmaat Ricky Humphrey woont aan de zuidkust van Engeland. We hebben elkaar nooit persoonlijk ontmoet. We communiceren via e-mail, sms, zooms en het uitwisselen van muziekbestanden. In een tijd waarin veel mensen zich overweldigend geïsoleerd voelden, ontdekte ik in Ricky een van mijn beste nieuwe vrienden. Er was meteen een muzikale connectie tussen Ricky en mij. We hebben allebei al het een en ander meegemaakt in bands en de muziek business, maar ik denk dat een van onze sterke punten is dat er geen ego betrokken is bij het maken van onze muziek. Ego's staan in de wacht en wat het beste bij het nummer past, is waar het om draait. De communicatie die we hebben in de muziek komt voort uit de communicatie die we hebben in onze vriendschap.
Ik heb gelezen dat het na corona moeilijker is geworden voor bands en artiesten, vooral voor beginners, om concerten te boeken of de weg op te gaan. Ervaren jullie die problemen ook?
LUKE: Nee, we zijn geen liveband. Hoewel het een droom is om ooit in dezelfde studio op te nemen. En als er financiering of steun gevonden zou kunnen worden om een live band te vormen, zouden we graag op tournee gaan. Ik ben me bewust van het feit dat dit op mijn leeftijd een uitdaging zou zijn, maar het is zeker mogelijk. Realistisch gezien en zonder morbide te willen zijn, kan ik ook niet verwachten dat ik nog lang in staat zal zijn om live te spelen. Dus ik ben vastbesloten om een manier te vinden om dit te laten gebeuren.
RICK: Omdat ik een producer, studiotechnicus en muzikant ben, had Covid niet zo'n impact op mij als op anderen. Mijn werk is een geïsoleerd bestaan, dus ik voelde me prima. Wat voor mij veranderde was een brand in het appartement eronder, waardoor we (mijn vrouw en ik) dakloos werden! Ik bleef achter met mijn MacBook Pro en de kleren op mijn rug. We hadden het geluk dat we geweldige buren hadden, die ons toestonden om 4 maanden te blijven. Nu maak ik deel uit van de Covid-wereld en begon de lockdown in werking te treden. In die tijd nam ik contact op met Luke (This Twisted Wreckage bestond op dat moment nog niet) om te vragen of hij wilde meewerken aan een track. Ik had een paar ideeën rondslingeren en dacht, aangezien ik geen mogelijkheid had om vocalen etc. toe te voegen, dat dit me bezig zou houden en me zou helpen mijn gedachten van dakloosheid en opsluiting af te halen!Tot mijn verbazing stemde Luke toe. Ik moet zeggen dat ik verrast was omdat ik zo'n reactie niet had verwacht. Ik stuurde de track door, Luke voegde zijn vocal toe en THIS TWISTED WRECKAGE was geboren!
Terug naar de plaat: Er is ondertussen niet veel veranderd sinds de laatste releases. Ik heb de indruk, daar is niets mis mee, maar wat is voor jou het grote verschil tussen deze en de vorige releases?
LUKE: Eigenlijk is dit album naar mijn mening heel anders dan het vorige album ‘BILLIONS’. Het mag dan vergelijkbaar zijn in zijn berichten en vitriool, maar muzikaal is ‘BILLIONS’ ontworpen om een veel meer meeslepende luisterervaring te zijn. Als je een koptelefoon opzet, je ogen sluit en naar heel ‘BILLIONS’ luistert, krijg je de ervaring dat je op reis bent geweest. Ik heb het gevoel dat het ‘3x10=29’ album je veel meer door de kamer zal laten pogoën, en misschien wel de straat op zal gaan om protesten te organiseren tegen de vele onrechtvaardigheden die ons dagelijks leven hier op het bevoorrechte deel van de planeet uitmaken. De revolutie begint met een dansfeest en uitzinnige up-tempo muziek!
RICK: ‘3x10=29’ werd geïnteresseerd door een klein platenlabel, dit was ongeveer 18 maanden geleden, dus we hebben het op een laag pitje gezet terwijl de onderhandelingen plaatsvonden. Om een lang verhaal kort te maken, het geld ging op aan het promoten van andere acts op het label en het werd niet uitgebracht, dus vanuit een oogpunt van tijdlijn had dit album al uit moeten zijn vóór ‘THE WAY AHEAD IS CLEAR’ en ‘BILLIONS’, als ik het me goed herinner, maar het voldeed aan de criteria van het label, dus we hielden het uit totdat we besloten om een eigen release te doen.3x10=29 is in zekere zin een conceptalbum, niet per se qua tekstuele inhoud maar wel qua opzet.
Wat ook opvalt is de verwijzing naar die bekende late jaren 70 – 80, maar This Twisted Wreckage is evenzeer in het 'nu'; is die beschrijving correct of hoe moet ik het zien?
LUKE: Ja ik denk dat This Twisted Wreckage heel erg geworteld is in het "nu". Ricky en ik hebben een uitgebreide muziekcatalogus waar we al naar luisteren sinds we tieners waren en ieder van ons is in staat om een breed scala aan invloeden samen te brengen in de creatie van de muziek van This Twisted Wreckage. Voor de muzikale revolutie van eind jaren 70 en 80 werd ik beïnvloed door en luisterde ik naar een breed scala aan vooral Amerikaanse muziekartiesten, van blues tot soul tot rock and roll en Americana. Ricky heeft ook een basis in progressieve rock waar ik als tiener veel naar luisterde. Ik hield van bands als Soft Machine, vroege Pink Floyd, King Crimson en de originele bezetting van Genesis, die ik allemaal goed live heb gezien. Daarnaast heeft Ricky me kennis laten maken met bijvoorbeeld de muziek van Steve Wilson en Porcupine Tree. Tegelijkertijd zijn we allebei in gelijke mate beïnvloed door David Bowie, Nine Inch Nails, Tears for Fears, Depeche Mode, Japan, Bauhaus, The Clash en zelfs The Sex Pistols.
RICK: Ik heb een hele diepe band met muziek van eind jaren 70, begin jaren 80. Ik vind het dynamischer, dynamischer en beter. Ik heb het gevoel dat die dynamischer, muzikaler en melodieuzer is. Het is niet afhankelijk van een backbeat, samples en autotune, maar is organischer, zelfs met de tussenkomst van drummachines en synthesizers. Nine Inch Nails hebben dit weer opgepakt en er hun eigen draai aan gegeven, en veel van de artiesten tot wie ik me aangetrokken voel, richten zich op geweldige songwriting, ongeacht de lengte. Steven Wilson (Porcupine Tree) heeft nummers die 17 minuten duren en toch tot de verbeelding spreken en interessant blijven.
Hoe zijn de algemene reacties tot nu toe? Tevreden of wat kan er beter?
LUKE: Ik denk dat de reacties op mijn muziek over het algemeen erg bevredigend zijn. Met 100.000 nieuwe nummers per dag die worden uitgebracht op Spotify is het natuurlijk moeilijk om de aandacht van mensen te trekken. Maar de mensen die naar onze muziek hebben geluisterd en onze video's hebben bekeken, het zijn er misschien nog geen honderdduizenden... maar het zijn wel mensen waar we voor het grootste deel contact mee hebben, waar we een dialoog mee hebben via sociale media. We hebben het geluk dat we een aantal trouwe supporters hebben die het woord voor ons verspreiden en elke dag nieuwe mensen naar This Twisted Wreckage brengen. Ook zijn er een aantal internetradiostations geweest die onze muziek hebben gedraaid en we zijn in contact gebleven met die DJ's. Mensen als Wayne Moseley van Brum Radio zijn belangrijk geweest om onze muziek regelmatig te draaien. In het Verenigd Koninkrijk worden we regelmatig gedraaid op radiostations in Birmingham, Manchester en Londen, maar we zijn ook gedraaid op stations in de VS, Nederland, Japan, Australië, Duitsland en Frankrijk.
RICK: We zijn niet waar we willen zijn, bij wijze van spreken, maar we zijn blij met onze band met echte mensen, niet alleen streamers. Ik kan alleen voor mezelf spreken, maar ik heb weinig of geen interesse in streaming en ik doe er niet aan mee. Ik geef de voorkeur aan een fysiek product of een download van de website of bandcamp-pagina van een artiest en betaal daar financieel voor. Tegenwoordig zien veel mensen muziek als wegwerpmuziek, wat ik erg jammer vind. Studiokosten van £200 per dag stapelen zich snel op, promo kan in de duizenden lopen, apparatuur is nog een enorme kostenpost en toch willen mensen je muziek gratis! Ik steek veel liever mijn energie in degenen die hun zuurverdiende geld en tijd in onze muziek investeren. Ik heb geen last van ego of hang niet naar roem, alleen maar respect en waardering voor onze muziek en een opmerking van één persoon is voor mij beter dan duizend streams. Eén gekochte cd is beter dan 10.000 streams, zo denk ik over de hele industrie. Ik wil graag van deze gelegenheid gebruik maken om iedereen te bedanken die een van onze posts heeft gekocht, becommentarieerd of zelfs gedeeld. We weten heel goed dat als we een tourende band zouden zijn, het bereik veel groter zou zijn. Toeren is niet van de baan, het is alleen logistiek moeilijk maar niet onmogelijk en iets waar we het vaak over hebben. Persoonlijke en gezondheidsproblemen hebben ons ervan weerhouden om dit te doen, maar met 5 albums op zak en een blakende gezondheid, wordt toeren steeds meer een mogelijkheid.
Je bent erg actief, ook op sociale media en Bandcamp? Hoe belangrijk zijn die voor jullie als muzikant?
LUKE: Sociale media zijn van vitaal belang voor ons omdat we - nog - geen liveband zijn! En ik denk dat we er de afgelopen jaren in geslaagd zijn om een van de mythes over sociale media te ontkrachten, namelijk dat sociale media isolerend werken. Zoals eerder gezegd, door op afstand met Ricky samen te werken om deze muziek te maken, terwijl ik hem nog nooit persoonlijk heb ontmoet, is hij een van mijn beste vrienden geworden. En we hebben elk veel volgers via sociale media, zoals jijzelf, die we als vrienden beschouwen en met wie we op een of andere regelmatige basis communiceren. Maar we moeten er wel voor zorgen dat we onze tijd verdelen tussen social media netwerken om de naam van de band en de muziek te verspreiden, en het daadwerkelijk maken van de muziek. Ik denk dat we een goede balans hebben, aangezien we de afgelopen 3 jaar bijna dagelijks nieuwe muziek hebben geproduceerd.Ik ben de laatste tijd niet gestopt om precies te tellen, maar mijn beste gok is dat Ricky en ik tot nu toe ongeveer 170 nummers hebben geschreven.
RICK: Bandcamp is van enorm voordeel voor ons, het is onze uitlaatklep voor alles wat we doen en op het moment dat ik dit schrijf, het enige platform dat de artiest enige vorm van echt inkomen geeft uit de behaalde verkoopcijfers. Ja, we gebruiken Distrokid om onze muziek op streamingplatforms te krijgen, het zou dom zijn om zo'n bron niet te gebruiken, maar het heeft weinig financiële voordelen met 0,003 cent per stream, terwijl de streamingbedrijven miljoenen dollars verdienen. Facebook speelt zijn rol, hoewel het algoritme voortdurend tegen ons vecht. Het wordt erg vermoeiend om met nieuwe mensen in contact te komen, tenzij we Facebook betalen, dan worden we zichtbaarder! Nog meer kosten die de artiest moet slikken om erkend te worden.
Wat is het grote verschil tussen bandcamp en spotify?
LUKE: Ik zal er geen doekjes om winden - naar mijn mening is Spotify grootschalige muzikale diefstal van de artiesten die het maken. De overgrote meerderheid van de artiesten die hun muziek op streamingdiensten zoals Spotify zetten, krijgen nooit betaald. Sterker nog, Spotify heeft onlangs aangekondigd dat ze een minimum aantal streams aan nummers gaan verbinden voordat ze hun zielige 1/300 van een cent per stream aan royalty's gaan betalen. Spotify zijn geen muzikanten, dit zijn geen artiesten, dit zijn zakenmannen die de creaties van artiesten stelen, enorme hoeveelheden geld verdienen en de overgrote meerderheid van deze artiesten precies niets betalen. Bandcamp daarentegen is een heel andere situatie. Voor een klein bedrag kun je losse nummers, eps en albums uploaden naar Bandcamp. Je hebt je eigen Bandcamp muziekpagina waar fans je muziek kunnen streamen of kopen. Je kunt ook cd's of vinyl verkopen, evenals merchandise zoals t-shirts etc. Bandcamp neemt een heel klein percentage en betaalt het meeste geld rechtstreeks aan de artiest op basis van verkoop per verkoop. Het is eigenlijk Bandcamp dat ons in staat heeft gesteld om het ons te veroorloven om een kleine beperkte oplage cd's voor elk van onze albums te produceren. Bovendien heeft Bandcamp één keer per maand een royaltyvrije vrijdag waar ze alle verkopen van die dag rechtstreeks aan de artiest betalen zonder een percentage voor zichzelf te nemen.
RICK: Op het moment dat ik dit schrijf, zijn de verschillen callosal, hoewel ik heb begrepen dat er in de toekomst dingen zullen veranderen omdat Bandcamp nu een nieuwe eigenaar heeft. We proberen onze cd's tegen kostprijs te verkopen om de kosten voor de mensen laag te houden, maar met bandcamp hebben mensen de optie om meer te betalen, dus velen zullen meer betalen, wat geweldig is en we zijn daar echt dankbaar voor. De downloads worden een soort bonus omdat de kosten minimaal zijn, dus dat helpt om studiokosten etc. te dekken.We gebruiken alleen Spotify en de andere streamingdiensten omdat het ons de mogelijkheid geeft om in contact te komen met anderen buiten bandcamp en facebook. Maar we doen er weinig moeite voor, we stellen ons product beschikbaar en dat is het, we promoten geen miljoenenbedrijf dat artiesten oplicht.
Is het in deze tijden nog steeds opportuun om fysieke platen uit te brengen? Waarom wel of niet?
LUKE: Tenzij je een platendeal hebt met een label of een geldschieter, of als je onafhankelijk rijk genoeg bent, is het in principe onmogelijk om iets anders uit te brengen dan een kleine oplage cd's. Vinyl is echt heel duur en helaas voorbij het budget van de platenmaatschappij. Vinyl is erg duur en helaas buiten het bereik van bands zoals op dit moment. Maar er zijn mensen die cd's en vinyl kopen en sommige van die mensen zijn fans van This Twisted Wreckage. Tot nu toe hebben we net genoeg geld verdiend met elk album om ervoor te zorgen dat we een kleine oplage fysieke cd's kunnen maken voor het volgende album. We hopen echt dat we het ons in de toekomst kunnen veroorloven om ook vinyl uit te brengen. Net zoals we hopen dat we in de toekomst een band kunnen samenstellen en live kunnen gaan spelen. RICK: Ik denk dat er altijd een platenkoperspubliek zal zijn, net zoals er kopers van cd's en zelfs cassettes zijn. Maar vinyl is zo onbetaalbaar qua productiekosten dat we het op dit moment niet kunnen laten werken. Nogmaals, we zouden tegen kostprijs verkopen, maar omdat het niet om 100 stuks gaat, zouden de kosten 50 pond per stuk zijn en dat gaan de mensen echt niet betalen! We kunnen CD's laten werken en het betaalbaar houden en dat is voor ons belangrijk. Dat gezegd hebbende, ben ik op dit moment in gesprek met een vinyl perserij om te kijken of er iets gedaan kan worden. Het zal nooit van de baan zijn, maar het moet haalbaar zijn.
Het meest opvallende is die verhaallijn, en dat 'stampen tegen heilige koeien'; blijkbaar is het na al die jaren nog steeds nodig voor ons om dit te doen, het systeem aan de kaak stellen. Wat is de volgende stap?
LUKE: Ik ben het ermee eens dat het echt belangrijk is om te proberen te wijzen op de basiswaarheden zoals ik die zie in mijn teksten. Er is zoveel mis met de wereld en de manier waarop we als soort ons leven leiden, we richten zoveel schade aan, aan onszelf en onze omgeving, dat het vaak moeilijk is om je niet overweldigd te voelen door het deprimerende niveau van afschuwelijkheid waarover ik schrijf. Maar we hebben altijd geprobeerd om momenten van optimisme en hoop in te bouwen. Bijvoorbeeld met een nummer als Robogirl van ons eerste album ‘EI8HT’ hebben we wat elementen van humor ingebracht. Het nieuwe album ‘THE KINGDOM OF THE BLIND’ blijft commentaar leveren op de sociale en politieke ellende die het leven van iedereen steeds meer beïnvloedt. Maar we willen ervoor zorgen dat de verontwaardiging die we uiten ook vaak een verontwaardiging is waarop gedanst kan worden. Andere projecten die we hebben afgerond of die in de pijplijn zitten, zijn onder andere een soundtrackalbum voor een sciencefictionroman die ik heb geschreven. We werken ook aan een ambient album. De laatste nieuwe nummers waar we aan werken zijn veel meer groove-georiënteerd, dus makkelijker om op te dansen. En zonder helemaal hippy dippy happy clappy te klinken, probeer ik de teksten wat positiever en bemoedigender te maken. Ik geloof echt dat we samen moeten staan en kracht moeten vinden in elkaar als soort, en dat anderen helpen en vriendelijkheid tonen een enorme kracht is. Het is een enorme kracht die gewelddadige destructieve bedrijven kan overwinnen. Zelfs na al die jaren geloof ik nog steeds dat muziek en kunst de wereld ten goede kunnen veranderen. Artiesten zijn de nieuwe strijders en vrede, vriendelijkheid en begrip zijn de nieuwe wapens.
RICK: Ik word wakker in een wereld die enger is dan die waarin ik de nacht ervoor ging slapen, de uitdaging en strijd is echt, persoonlijk en op wereldschaal. Mensen beginnen van hun achterste te komen en een standpunt in te nemen. Dat is op zich beangstigend, maar er is een soort revolutie nodig. De manier waarop we leven is onhoudbaar, hebzucht en ego voeren de boventoon en beroemdheid is aspirationeel geworden, beroemd zijn koste wat het kost, geld is koning, maar er wordt geen rekening gehouden met de wereld waarin we leven. Derdewereldlanden worden gebruikt als dumpplaats, dus de straten waarin wij leven zijn schoon. Een probleem de halve wereld over verplaatsen lost het niet op, maar uit het oog, uit het hart, vertel dat maar aan je kleinkinderen die plastic deeltjes en andere giftige en vervuilende stoffen binnenkrijgen.
Wat zijn de verdere plannen? Op tournee of niet?
LUKE: Als er iemand is die dit leest en een platenmaatschappij of financiële middelen heeft waarmee Ricky en ik een band kunnen samenstellen en op tournee kunnen gaan, dan zouden we dat heel graag van je willen horen! Zonder gekheid. Het is een droom dat we op een dag met This Twisted Wreckage op pad gaan en live voor mensen spelen.
RICK: We stoppen nooit, we zijn constant aan het creëren, hebben een overvloed aan ideeën, een lijst met nummers om minstens 3 albums mee te vullen en een soundtrack voor een boek/film. We zijn wanhopig op tournee, het is iets wat we moeten doen, om This Twisted Wreckage compleet te maken, of het nu hier in de UK/Europa is of in de USA, het zou of of moeten zijn, denk ik, maar iets waar we het vaak over hebben.
Zijn er nog ambities of doelen die jullie in gedachten hebben?
LUKE: De muziek die in mijn hart en ziel brandt, brandt nu feller dan ooit tevoren. De behoefte en het verlangen om die muziek uit te drukken is sterker dan ooit. De kans om samen met Ricky Humphrey deze muziek te creëren is een van de grootste zegeningen van mijn leven. Ik ben dan ook constant geïnspireerd en enthousiast over elk stuk muziek waar we aan werken. Als ik terugkijk op wat we de afgelopen 3 jaar hebben gemaakt, ben ik erg trots en creatief tevreden met wat we hebben gedaan. Ik ben ervan overtuigd dat de toekomst vele wonderen in petto heeft, niet alleen voor This Twisted Wreckage, maar voor de mensheid. Als we gewoon de waarheid van onze situatie onder ogen zien en elkaar helpen, is er niets dat we niet kunnen oplossen. Hoe klinkt dat als positief optimisme?
RICK: Luke persoonlijk ontmoeten staat zeker bovenaan het lijstje, gevolgd door toeren. We denken dat onze muziek divers genoeg is voor de game-industrie en tv. Luke heeft een roman geschreven waarvoor wij de soundtrack hebben geschreven, of het nu een scenario of een film is, we hebben zelfs met het idee van een lego-animatie gespeeld nadat we een idee voor een van onze muziekvideo's hadden uitgeprobeerd. De ideeën blijven maar komen. Luke en ik lijken een gave te hebben, er zijn geen ego's betrokken bij wat we doen, we staan allebei open voor elkaars ideeën, en dat zijn er veel. We maken voortdurend nieuwe muziek in een tempo dat ik nog nooit heb meegemaakt, Luke's werkethiek is ongeëvenaard en we verleggen voortdurend de grenzen en elkaar, leggen de lat steeds weer hoger.
Bedankt voor dit fijne gesprek, we blijven jullie natuurlijk op de voet volgen, en wensen je verder veel succes en liefde toe …
Luke 'Skyscraper' James was voormalig frontman, zanger, gitarist van de punk/new wave pioniers Fàshiön , en hij toerde in de vroege jaren 80 met The Police, Duran Duran, U2, The B52's, The Cramps, Joy Division, The Fall en vele andere baanbrekende acts.
Ricky Humphrey (Ishkah, Nature Kills, Rise), producer, muzikant, componist en arrangeur, nam contact op met Luke om samen te werken aan een nieuw project, This Twisted Wreckage. We volgen dit project al enkele jaren op de voet, lees gerust het album 'Eight' .
De man blijft sterk actief , ook op sociale media en Bandcamp: https://thistwistedwreckage.bandcamp.com/ .
This Twisted Wreckage bracht eerder al enkele singles uit, nu is er een nieuwe plaat uit, ‘3x10=29'.
Op “Circus” stampt This Twisted Wreckage al stevig om zich heen, doordacht en gedreven. Je voelt de energie in het nummer. Ze refereren naar die gekende eind jaren '70 - jaren '80 uit maar This Twisted Wreckage staat evenzeer in het ‘nu’. Er valt namelijk nog steeds wat te zeggen over wat mis gaat in deze wereld.
Het fijne aan vorige releases was de combinatie van die donkere gedachten en een dosis humor, naast die kenmerkende sound. Soms klinkt het wat prekerig, maar dat stoort allerminst.
Heel veel is er ondertussen niet veranderd sinds de laatste releases. “Bandwagon”, “Side Effects” en “I'm So happy” klinken cynisch en maatschappijkritiek ervaren we voldoende in “I got you” en afsluiter “Be true”.
Muzikaal zorgt This Twisted Wreckage voor een fijn, overtuigend postpunk/wave werkje af.
Muzikaal als tekstueel trekt '3x10=29' ons over de streep en onderstreept de klasse van deze ervaren rot in het genre.
Info https://thistwistedwreckage.bandcamp.com/album/3x10-29
Tracklist: Circus 03:05 Get Your Hands Off Of Me 03:10 Bandwagon 03:02 Side Effects 03:06 Hacker (Hack Attack) 03:04 I'm So Happy 03:07 Eating Myself 03:06 In 30 Years 03:05 I Got You 03:05 Be True 03:08
Postpunk/New wave
3x10=29
This Twisted Wreckage
Numa Echoes is de bandnaam van het Italiaanse darkwave-duo Numa Echoes en Filippo Scrimizzi, in die zin zij is solo female artiste en hij mede componist en producer.
Naast zangeres is zij ook nog auteur, actrice, regisseur, componiste van soundtracks en radiomaker. Dat is heel wat bij elkaar, maar toch reikt haar bekendheid niet tot in Vlaanderen. Dat kan veranderen. Voor Numa Echoes’ recentste album ‘Descending Consciousness’ haalden de twee Italianen Peter Slabbinck naar hun studio om mee te doen op de track “Waisted Items”. Een zet die in de twee richtingen iets zou kunnen opleveren.
“Waisted Items” is meteen ook de beste track van het album en dat zeggen we niet om Peter Slabbynck een plezier te doen. Het is de track waar blijkbaar het meeste moeite in werd gestoken en dat levert dus ook het beste resultaat op. Het lijkt alsof op de andere tracks de aandacht wat verslapte. Daar komt het Italiaanse duo uit bij soms dansbare en altijd donkere synthwave die evenwel geen originaliteitsprijzen zal winnen. Dat is in dit genre geen absolute vereiste voor succes, maar het zou wel helpen om deze muziek te onderscheiden van de zovele andere bands en studioprojecten die de synthwave overeind proberen houden.
Behalve “Waisted Items” houden ook nog “Creepy Time” en “New Life” het meeste onze aandacht vast.
Dance/Elektro
Descending Consciousness
Numa Echoes
https://www.youtube.com/watch?v=w_shS7oiDOI
Floris De Decker - Via uitbundigheid lijnrecht ingaan tegen mijn melancholieke aard, hieruit komen mijn bands. Maar uiteraard wil ik ook iets doen met die melancholie en dat is Floris Francis Arthur geworden
Floris De Decker is een veelzijdig artiest. We leerden hem kennen bij de formatie Team William, en bleven hem op de voet volgen tijdens zijn carrière. Vorig jaar besteden we nog aandacht aan het zomers aanvoelend project Cloudy-Oh. Lees hier
Midden december kwam zijn eerste solo plaat ‘There never is and never was An Masterplan’ uit, onder de naam Floris Francis Arthur. Een weemoedig, melancholisch meesterwerk waar Floris in zijn ziel laat kijken. We hadden naar aanleiding van deze release een fijn gesprek met Floris, en polsten ook naar de ambities en toekomstplannen en ambities met z’n projecten.
Hoe was 2023 voor jou?
Alles ok. Mijn plaatje is net uit en ik krijg heel toffe reacties, dus dat geeft een goed gevoel. 2023 was vooral een heel creatief jaar. Ik heb enorm veel nieuwe nummers geschreven, nu heb ik vooral zin om dat allemaal op te nemen en uit te brengen.
Vorig jaar had ik nog een interview over Cloudy-Oh, een zomers, feestelijk project. Voldeed het aan je verwachtingen?
We hebben enkele heel mooie shows kunnen doen met Cloudy-Oh en we beginnen stilaan een fanbase te krijgen van mensen die onze soms nogal absurde muziek helemaal snappen. Dat doet deugd. Momenteel zijn we hard bezig aan de opnames van onze tweede plaat.
Een contrast met je solo plaat ‘There Never is and never was An masterplan’ , een veelzeggende titel trouwens, die muzikaal en vocaal breekbaar, melancholisch en weemoedig klinkt, zonder al te depressief te zijn. Klopt dit?
Deze soloplaat staat inderdaad heel hard in contrast met mijn bands Cloudy-Oh of ook Team William. Voor mij persoonlijk is het logisch om die twee uitersten te hebben. In mijn solo project melancholie en bij mijn bands uitbundigheid en humor. Zo is het leven ook meestal, tragikomisch.
Waarom deze wending? Verbergt het een persoonlijk verhaal of is het omgaan met demonen in je hoofd, of is dit wat te ver gezocht …
Ik heb al sinds mijn puberteit heel veel angstaanvallen, sociale angst, depressies, etc… Mijn manier om daar mee om te gaan is vaak humor en via uitbundigheid lijnrecht ingaan tegen mijn melancholieke aard, daaruit komen mijn bands. Maar uiteraard wil ik ook iets doen met die melancholie en dat is Floris Francis Arthur geworden.
Kunnen we de titel letterlijk beschouwen als ‘dat er nooit een masterplan is geweest; hoe moet ik dat zien?
De titel gaat niet over mij maar over het leven. Zoals Sartre zegt het leven is absurd, er is geen plan en net dat maakt het zo mooi. Daaruit kan je vrijheid puren en zelf dingen uitproberen en wie weet af en toe zelfs eens wat gelukkig zijn.
Bij sommige songs hoor ik nog steeds de geest van Team William zoals op de opener “A Wall”, minus het opzwepende dan… ook op “Are you feeling this to” merk ik dat. Een sound die wellicht niet compleet typisch was aan Team William, maar ik hoor wel een flard ervan. Ook nu weer, mee eens of te ver gezocht?
Helemaal mee eens hoor. Team William, Cloudy-Oh, Floris Francis Arthur,… uiteindelijk zijn het ook maar namen, het zijn al bij al gewoon mijn liedjes die ik thuis op een rommelmarktgitaartje bij elkaar schrijf, dus het is logisch dat er een link is tussen al die nummers en projecten.
Je stem voelt aan als een deken tegen donkere gedachten, telkens pink je een traan weg maar ik voel ook positieve energie opborrelen. Een bewuste manier van werken? Hoe moet ik dat zien?
Geen bewust plan. Ik doe met mijn stem wat ik kan. Ik ben helemaal geen goeie technische zanger of zo, ik schrijf gewoon liedjes zo veel mogelijk vanuit mijn eigen universum en zing ze dan op de enige manier die ik kan, op mijn manier.
In de bio lazen we: ‘Als Floris Francis Arthur focus ik meer op de donkere kant van het leven. Angst, depressie, destructieve liefde: het komt allemaal aan bod. Ik ben zeker geen permanent donkere mens, maar ik worstel wel al mijn hele leven met angstige, depressieve periodes’ ; ook voor mij heel herkenbaar, door dit open en bloot te doen, geef je veel van jezelf prijs. Niet bang voor de reacties daarop (je weet hoe mensen kunnen zijn op sociale media)
Nee, vroeger sprak ik nooit over al die angsten en depressies en dat levert sowieso helemaal niets op. Ik heb geleerd om zo een dingen uit te spreken, maar ik let er wel op om er zeker niet mee te overdrijven. Het gevaar om je depressies te gaan uitbuiten als iets commercieel loert altijd om de hoek, dus ik doe het wel heel gedoseerd in het openbaar.
Er zit ook enorm veel variatie in deze plaat, maar het melancholische blijft een rode draad … Een bewuste keuze?
Jup, dit is mijn melancholie-projectje. Ik hou ook enorm van bands als Sparklehorse, Elliot Smith, Bright Eyes, etc die ook heel duidelijk melancholie als rode draad door heel hun oeuvre hebben.
Hoe waren de eerste reacties?
Heel goed. Mensen zijn helemaal mee met de emoties en de teksten. Dat doet heel veel deugd.
Je hebt ondertussen de plaat live voorgesteld in december. Was het een succesvolle avond? Hoe waren de reacties van de fans?
Heel mooie avond. Mijn allereerste shows was ik extreem angstig en daar kon ik echt niet van genieten. Deze release show was ondertussen al mijn 5de show waardoor ik mijn nervositeit onder controle had en gewoon kon genieten van het moment. Mijn goede vriend Jan De Rauw en de mensen van Soft Boy (de support-act) hebben ook enkele nummers meegezongen in een prachtige harmonie, dat was extra genieten. De zaal was uitverkocht en iedereen leek heel enthousiast. Er werd zelfs meegezongen.
Je gaat ook op tournee met deze plaat; wat zijn de verwachtingen en welk publiek hoop en denk je aan te trekken, want ik denk dat het verschillend zal zijn dan het Team William/Cloudy-Oh publiek?
Ik zoek bewust kleine gezellige plekken op waar mijn intieme breekbare muziek goed tot zijn recht kan komen.
Wat zijn de verdere plannen (en verwachtingen) voor 2024?
Snel beginnen aan een tweede plaat en nog veel optreden.
Volgt er op deze solo plaat ook een vervolg, want ondertussen ben je ook bezig met de tweede plaat van Cloudy_Oh? Toch?
Inderdaad, er komt een tweede Cloudy-Oh plaat en ook een tweede Floris Francis Arthur plaat.
Is er ook een specifiek doel, ambitie met dit solo project?
Deze plaat eindelijk kunnen afwerken was op zich mijn grootste ambitie. Alles dat er nog bijkomt is mooi meegenomen.
Pics homepag @Kevin Faingnaert
Bedankt voor dit fijne gesprek, mogen we je veel succes en geluk toewensen; we blijven je op de voet volgen ? en hopelijk tot op één van je concerten
Objector - In Wacken zijn ze nog niet van ons af
De overvloedige regen en overstromingen die ons land de voorbije maanden, deden ons terugdenken aan de voorbije zomer. In augustus stond een Belgische band klaar om op de heilige grond van Wacken op te treden, maar de band zag zijn concert letterlijk en figuurlijk in het water vallen door lokale wateroverlast. Musiczine ging eens vragen aan Objector, de winnaar van de Belgische Wacken Battle, of die tegenslag inmiddels doorgespoeld is.
Lees de review hier Wacken Battle 2023 - Wacken Battle 2023 - Objector wint Belgische Wacken Battle (musiczine.net)
Met welke ambitie hadden jullie je voor deze de Belgische Wacken Battle ingeschreven?
Objector: Eigenlijk hadden we ons gewoon ingeschreven om een extra optreden te hebben. Onze verbazing was groot dat we door de eerste selectie kwamen en daadwerkelijk ook de halve finale mochten spelen. Pas toen we die wonnen, kregen we het gevoel dat we een kans maakten om een droom in vervulling te zien gaan.
Jullie sprongen er in die wedstrijd wel een beetje uit tussen de deelnemers. Vaak zijn dat jonge bands met weinig ervaring. In de finale stond met Hope Erodes nog een andere ervaren band. Was dat voor jullie de te kloppen concurrent?
Objector: Wij vonden dat de meeste bands tijdens de halve finales en finale wel veel kans maakten. Elke band had volgens ons wel een goede troef om te kunnen winnen. En Hope Erodes stak er inderdaad een beetje uit, maar ook Secondhand Saints, Promise Down, Unravel,.. om er maar een paar te noemen.
Ik maakte in mijn verslag over die wedstrijd een opmerking over de korte broek en sandalen van jullie zanger Bock. Is dat iets waar jullie wakker van liggen?
Objector: Wij hechten erg weinig belang aan onze outfit op het podium. Het gaat ten slotte – toch voor ons - in de eerste plaats om de muziek. Dat andere artiesten of bands een stage-outfit willen dragen is hun keuze. Zolang je je er goed bij voelt, maakt al de rest weinig tot niks uit. Wij vinden dat er nogal snel wordt gekeken of er een stage-outfit aanwezig is, en dat de band of artiest vooral daar dan op beoordeeld wordt. Vele outfits worden vaak overschat.
Kort voor de finale stapte jullie toenmalige drummer uit de band. Was dat iets dat er al langer zat aan te komen?
Objector: We voelden al iets langer dat dat er zat aan te komen. Of hij nadien spijt heeft dat hij daardoor niet mee kon naar Wacken, weten we niet. Hij had aangegeven dat hij bij de band zou blijven tot we iemand nieuw hadden en dat was dus tot kort voor de finale het geval.
Hoe zijn jullie bij de nieuwe drummer Ricardo (ex-Cathubodua) uitgekomen?
Objector: Eigenlijk heel toevallig. Ricardo contacteerde ons voor een optreden, om een band te vervangen die op het laatste moment moest afhaken. Wij konden op dat moment ook niet, maar ik zag zijn profiel en merkte op dat hij een drummer was. Ik heb hem gewoon de vraag gesteld of hij niet geïnteresseerd was in Objector en na een paar dagen was hij onze nieuwe drummer.
Objector stond in augustus dan op Wacken helemaal klaar op het podium om te beginnen spelen, maar jullie kregen na de soundcheck geen ‘go’ van de organisatie door het slechte weer. Probeer eens onder woorden te brengen hoe groot de teleurstelling was
Objector: Dat was kut! Wij stonden inderdaad backstage helemaal klaar. De band voor ons (die het festival zou openen) had een lange soundcheck gedaan en iedereen die op dat podium speelde, kreeg een set van slechts 20 minuten, dus wij moesten wel al vroeg klaar staan. Na een drietal uren en een paar keer uitstel kregen we dan het besluit te horen dat we helemaal niet zouden spelen. Op dat moment heerst er vooral ongeloof en teleurstelling, zelfs al voelde je dat wel aankomen. Een aantal andere bands waren echt wel razend. Terecht misschien, want er waren bands bij die een lening hadden moeten aangaan om tot in Wacken te geraken. Er werd toen ook wel meteen beloofd dat de bands die toen niet konden spelen in 2024 mochten terugkeren. Een uur later waren de gemoederen bij ons al wel een beetje gekalmeerd en konden we genieten van de backstage en het festival. Dat is ook wel de moeite waard. Voor ons als band zagen we een mooie droom letterlijk in het slijk vallen, maar we kunnen dat wel relativeren.
Is het intussen officieel bevestigd dat jullie in 2024 opnieuw naar Wacken kunnen voor een concertje?
Objector: Ja hoor. Die Duitsers zijn nog niet van ons af. We gaan daar in Wacken echt wel laten zien waar Objector voor staat. We’re gonna kick ass!
Genoeg over Wacken. Het is al even geleden dat Objector nieuw materiaal opgenomen en uitgebracht heeft. Zit dat er aan te komen?
Objector: Dat zit er zeker aan te komen. Door het intensieve repeteren voor Wacken en door het inwerken van onze nieuwe drummer werd dat doel nog maar een keer achteruitgeschoven. Maar we zijn er volop mee bezig. Verwacht niks nieuws. We blijven spelen wat we graag spelen. Uiteraard zal Ricardo zijn eigen ‘stijl’ kunnen integreren, maar de meeste nieuwe nummers waren al gevormd voor hij bij de band kwam. Hier en daar zal er wat bijgeschaafd worden en ik hoop dat Ricardo als Mexicaan wat van zijn roots kan meegeven.
Op Wacken kunnen spelen, dat kan soms al eens een paar deuren openen. Is er daardoor interesse gekomen van een label, een booking agency of endorsements? Of van een Graspop of Alcatraz of buitenlandse festivals?
Objector: Voorlopig nog niet. Het is ook dubbel. We stonden daar wel op de affiche, maar we hebben ons daar nog niet kunnen bewijzen als band. Het zou natuurlijk heel mooi zijn mochten we daardoor iets dergelijks in de wacht kunnen slepen.
Jullie agenda voor dit jaar zat al goed vol en volgend jaar staan jullie alvast op de Miracle Metal Meeting in Deinze, met o.m. Venom Inc, Sinister en Nervosa. Naar welke van de andere bands op de affiche kijken jullie het meeste uit?
Objector: Allemaal! We zijn enorm blij en trots dat wij mee op de affiche staan tussen die mengeling van legendarische bands en nieuw geweld. Ook tof dat Unravel, een mede-finalist van de Wacken Battle, dit fetsival opent.
De Brielpoort was vroeger heel bekend als concertzaal voor onder meer Slayer, Pantera, Faith No More, Testament, Iced Earth, AC/DC, Motörhead, Alice Cooper, Scorpions, …. Is dat iets dat bij jullie tot de verbeelding spreekt of is de Brielpoort gewoon een concertzaal met een podium dat wat groter is dan anders?
Objector: Een groter podium is altijd wel wat leuker en als daar dan nog wat grootheden op hebben gestaan dan is dat ook heel tof, maar uiteindelijk staan wij daar om ons eigen ding te doen en hopelijk geniet het publiek daar dan net zo van als van al die legendarische bands die daar eerder speelden.
Deinze heeft behalve de Brielpoort ook nog de Elpee. Daar speelden jullie al samen met onder meer Izegrim en Krisiun. Goede herinneringen?
Objector: Zeker, dat was heel leuk om te doen en super gezellig. Katelijne is een enorm toffe bazin en we hopen daar nog vaak te mogen optreden.
Jullie zijn als band al even bezig, maar er lijkt in Vlaanderen een nieuwe generatie van thrash en thrash-death bands op te staan, met o.m. Scarificator, Cobracide, Axident, … Zijn er in Vlaanderen wel genoeg zaaltjes, festivals en publiek voor zoveel lokale thrashbands?
Objector: Er zijn nooit genoeg zaaltjes voor eender welk genre. En hoe meer thrash hoe beter! Het is wel jammer dat er een aantal venues zijn verdwenen.
Jullie zouden onlangs in de Little Devil in Tilburg spelen. Als band uit Turnhout (heel dicht bij de grens met Nederland) zou je verwachten dat jullie vaker over de grens gaan spelen?
Objector: Dat optreden als support van de Amerikaanse band Toxik in Tilburg werd afgelast vanwege een ongeval met hun gitarist. Nederland hebben we inderdaad nog maar een handvol keer gespeeld als band, maar ook daar proberen we werk van te maken. Makkelijk is het geenszins.
De Wacken Battle winnen heeft Objector een boost gegeven. Wat staat er nog op de bucketlist van de band?
Objector: Alles wat ons pad kruist bekijken we als een bonus. Uiteraard is onze bucketlist nog niet helemaal afgevinkt. Openen voor een grote band als Kreator, Exodus of Overkill is nog steeds een droom voor ons. Op Graspop en Alcatraz kunnen staan, dat zou natuurlijk ook heel fijn zijn. En een keertje over het water (in de UK) of richting het zuiden van Europa zien we ook nog wel binnen onze mogelijkheden. Maar we nemen de dingen één voor één en we zien wel wat er lukt.
Bedankt voor het interview
G. Love & Special Sauce - Return of the laid back groove
Weinig straatmuzikanten hebben dankzij hun muzikaal talent de goot zo vakkundig weten te vermijden als het in Philadelphia samengeraapte trio G. Love & Special Sauce. Begin jaren ‘90 gooiden de voormalige buskers de schijnbaar onverenigbare genres blues en hip hop in een unieke melting pot die hun titelloos debuut uit ’94 tot niets minder dan een genre-bending classic maakte. De drie decennia op de teller vormen dus reden genoeg om na lange tijd nog eens de Grote Plas over te steken voor een Europese tour van de R&B (lees: Rap ’n Blues) veteranen.
Terwijl fans van een economisch lucratief balspelletje steeds verder wegzonken in diep-filosofische bespiegelingen rond de Brugse derby voltrok zich even verder op in de stad een minstens even gezellig als memorabel event. De Cactus Club mag namelijk met recht en rede trots zijn om na 15 jaar nog eens G. Love & Special Sauce te kunnen strikken voor een exclusieve set op Belgische bodem. Nog een extra bonus? Vanavond treedt de band op in de oorspronkelijke bezetting die 30 jaar geleden de fundering van hun ongeëvenaarde laidback groove in het collectieve muziekgeheugen heeft verankerd. In eigen land is bassist van het eerste uur Jim Prescott trouwens niet meer te overhalen om van hot naar her te trekken, maar een (laatste?) Europees avontuur zag de man blijkbaar wel nog zitten.
Met een back catalogue van zeven band albums en nog eens vijf solo releases van G. Love zou menig frontman al eens worden overmand door keuzestress, maar het trio omzeilde die klip op een veilige manier door zich comfortabel te nestelen in de tijdscapsule van hun gloriejaren op MTV. In Brugge passeerde zo nagenoeg de volledige debuutschijf die volgend jaar 30 kaarsjes mag uitblazen.
Het olijke openingstrio “The Things That I Used To Do”, “Blues Music” en “Garbage Man” werd opgediend als een uitgelezen staalkaart waar de groep toen voor stond: blues als hoofdingrediënt, afwisselend gekruid met hip hop, jazz en folk. Met zijn lome raps, virtuoze gitaarcapriolen en roestige mondharmonica vormt G. Love op zich al een éénmansband, maar de onweerstaanbare Special Sauce groove is en blijft toch de verdienste van zijn twee kompanen.
Normaal gezien zijn we redelijk allergisch voor ingestudeerde - en meestal oeverloos lange - solo momentjes van bandleden, maar vanavond verveelde het ons geen seconde toen alle spotlights even werden gericht op Jim Prescott’s double bass of Jeffrey Clemens’ elastieke drums.
In de alfabetisch geordende platenkast van G. Love & co staat Leadbelly broederlijk naast LL Cool J en komt Blind Lemon Jefferson vlak na Beastie Boys. Geen wonder dus dat de 50ste verjaardag van het hip hop genre ook in hun repetitiehok niet onopgemerkt is voorbij gegaan. Als stijlbreuk kon het wel tellen, G. Love die zo ineens zijn trouwe barkruk opzij schoof om als volbloed rapper het publiek op te hitsen met een lang uitgesponnen tribute medley aan alle MCs die zijn muzikale opvoeding hebben gekleurd. Met een magistraal bruggetje naar hun eigen bluesrap evergreen “Cold Beverage” toonde het Philly trio zich trouwens opvallend immuun voor het stoffige imago dat wel eens vastkleeft aan veel van hun generatiegenoten.
Ook in de lang uitgesponnen encores zaten nogal wat momentjes met een hoog chill gehalte. Op eenvoudig verzoek van een vrouwelijke fan vertolkte G. Love op z’n dooie eentje “Sunshine”, een sober niemendalletje vanop zijn eerste en nog steeds beste solo album ‘The Hustle’ (’04) maar vanavond klonk als een bloedmooi liefdesliedje.
Toen hij even later zijn twee makkers terug in de ogen keek regende het ineens anekdotes over de woelige ontstaansgeschiedenis van het moeilijke tweede album ‘Coast to Coast Motel’ (’95): moe van het touren, bijna gesplit, weinig inspiratie, hier en daar een pilletje teveel en uiteindelijk gestrand in New Orleans voor opnamesessies in de studio van muzikale held Allen Toussaint.
En verdraaid, het werd ineens wel erg moeilijk om niet aan The Night Tripper himself aka Dr. John te denken tijdens de funky opener van die plaat “Sweet Sugar Mama”.
Met de feelgood vibes van het onvermijdelijke “Baby’s Got Sauce” als uitsmijter kon het Amerikaanse trio terugkijken op een geslaagde uitmatch. De voorspelling door de introman van de Cactus Club was er boenk op. Brugge - G. Love & Special Sauce : 0-1.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Robert Jon & The Wreck-crew, afkomstig uit het Zuidelijk deel van de Amerikaanse staat California, zijn inmiddels al weer toe aan hun zevende studio-album. ‘Ride Into The Light’ verscheen via het nagelnieuwe label Journeyman Records van top-gitarist Joe Bonamassa. Met zijn kompaan Josh Smith (Marc Broussard, Eric Gales, Joanne Shaw Taylor) deed hij ook een deel van het productie-werk, naast legendarische namen Don Was (John Mayer, Bonnie Raitt), Dave Cobb (Brandi Carlile, Chris Stapleton) en Kevin Shirley (Iron Maiden, The Black Crowes).
Daarnaast werkte de band samen met bekende songschrijvers als Charlie Starr, Tom Hambridge en Ian Cullen. Ze werden dus omringd door een All Stars-ensemble en dat vertaalt zich: 'the resulting album finds the band reaching a new level of musicianship and songwriting prowess, delivering a fresh take on southern rock and roll, with catchy melodic Americana tunes and bluesy riff-driven sing-along roots rock songs, while evoking classic '70s bands. It's packed with blistering blues-rock and sun-soaked Americana ballads, and it is as high-octane as it is soul-stirring, proving that good-old feelgood rock and roll - with soaring guitar leads, boogying grooves and rich vocal harmonies - is still thriving in 2023'.
'Ride into the Light' is een aanstekelijke, lekkere (bluesy) klinkende plaat, met een rits happy tunes, luister maar naar “Pain No More”, “Who Can Love You” en “Come At Me”. Een toegankelijke sound, met een gevoel van welbehagen.
'Robert Jon & The Wreck zijn virtuozen, die een speelse, verslavende invloed uitoefenen op de uptempo als de meer intiemere nummers. Wat een variatie. “Bring me back home again” als de titelsong “Ride into the light” zijn nog zo’n fijn pareltjes.
De plaat is een live ervaren van pakkend en aanstekelijk materiaal. Op een podium komt het letterlijk tot leven.
Tracklist: 1 Pain No More 2 Who Can Love You 3 Come At Me 4 One Of A Kind 5 Bring Me Back Home Again 6 West Coast Eyes 7 Don't Look Down 8 Ride Into The Light
The Wreckery is terug! The Wreckery was de Australische postpunkband die Hugo Race en Ed Clayton-Jones in de jaren ’80 oprichtten nadat ze samen met Nick Cave op tournee geweest waren. Het was een donkere, helse rit, met naar verluidt flink wat drugs en wervelende concerten. Hun meesterwerk was het album ‘Laying Down Law’ en daarna ging de stekker er uit.
Na een paar reünieconcerten in 2008 is er nu plots nieuw werk. De single “Smack Me Down” is de voorbode van het album ‘Fake Is Forever’ en man, wat is deze single goed. Morphine meets Tragically Hip in een stuwend, donker postpunkjasje. Hebben we het al gezegd? The Wreckery staat er weer!
https://www.youtube.com/watch?v=UquoRSUW9FQ
Nederlands 
Français 
