Selma Peelen is een alt-pop noir band uit Amsterdam. De drie dames brengen een mix van donkere pop, folk, akoestische punk en artrock. Hun muziek is soms rauw en soms kwetsbaar, met teksten over feminisme, verlangen, kwetsbaarheid en verzet.
Zelf geven ze PJ Harvey, Chelsea Wolfe en Emma Ruth Rundle als muzikale referenties voor hun album ‘In the Boy’s Room’. Dat is niet ver naast de waarheid. In ‘Vlaamse’ en andere internationale muzikale referenties zouden wij de puzzlestukken leggen met stukjes Reena Riot, Nick Cave, Le Butcherettes, Usi Es, Faun, The Girl Who Cried Wolf, Kristin Hersch en Rudolf Hecke’s God=Dog.
Het klinkt bezwerend, ritualistisch, kwestbaar en zuiverend/louterend. Zowel muzikaal als thematisch kan Selma mij hiermee uitdagen. Op dit album gebeurt iets, de spanning is voelbaar aanwezig en wordt als een extra bandlid geïntegreerd in de sound. Het is wel een heel ernstig album geworden, met weinig tijd en plaats voor frivoliteit of bijvoorbeeld passionele sensualiteit. Maar daar is niks mee. Ernst verdient zeker een plaats in de muziek.
De drie nummers op ‘In The Boy’s Room’ die mij het meest uitdaagden, zijn “Pinky Swear”, “Wandering Womb” en “Set Fire”. Dit is een band die we zeker eens live aan het werk willen zien in Vlaanderen.
https://www.youtube.com/watch?v=J-oWvhb49f0
Helmut Lotti - Het was mijn bedoeling om een rockplaat te maken, mijn visie op Helmut Lotti als rockzanger. Het is nu gebeurd
Sinds ons laatste interview in 2023, naar aanleiding van zijn optreden op Graspop en de daaropvolgende tour met hardrockklassiekers, heeft Helmut Lotti niet stilgezeten. Op 7 februari brengt hij een nieuwe plaat uit: ‘Heart Rock’. Met de single “Bed Of Roses” (Bon Jovi) licht hij nu al een tipje van de sluier. https://www.youtube.com/watch?v=0GAwWDKaFrg
Naar aanleiding van deze nieuwe release hadden we een fijn gesprek met Helmut Lotti en polsten we ook naar verdere plannen en ambities.
Ons laatste interview was in 2023 … We zijn nu een goed jaar later . Hoe is het jaar 2024 verlopen voor jou? Alles naar wens?
2024 was een fantastisch jaar, we hadden eerst een hele reeks zaalconcerten. Er waren er met zittend publiek, en ook met staand publiek zoals in Het Depot te Leuven. Er waren er in mengvorm van zitten en staan, zoals in het Koninklijk Circus in Brussel. Dat vind ik eigenlijk voor dit soort concerten de ideale constellatie. Overal heel veel ambiance en een uiteenlopend publiek. Metalheads, jong en ouder, dames in mantelpak, brave bomma’s en stoere beren. Een zeer gevarieerd publiek telkens, echt geweldig.
Ik ben naar de Brielpoort in Deinze geweest, en dat viel me inderdaad direct op. Maar ik heb een ander vraagje ‘off the record’. Ik heb vernomen dat je broer nu zanger is van Beyond The Labyrinth, een band die ik al vele jaren volg. Hoe is dat in zijn werk gegaan? Ga je ook jouw medewerking verlenen aan de band voor opnames of optredens?
Hoe het is gegaan moet je Johan vragen. Ik ben al heel blij dat hij doet wat hij moet doen, zanger zijn bij een hardrock band. Plannen om samen iets te doen zijn er niet direct. Ik weet wel waar ze mee bezig zijn, Johan stuurt soms wel eens opnames van demo’s of repetities om me op de hoogte te houden. En soms heb ik daar wel een mening over (haha).
We hadden het in dat interview al over ‘een nieuwe plaat met eigen nummers’, dacht ik. Die komt er vooralsnog niet aan. Maar wel één met over het algemeen covers van hardrockartiesten en dergelijke, op 7 februari.
Er is voorlopig weinig animo voor een repertoire met eigen nummers, eerlijk gezegd. Maar op de nieuwe plaat ‘Heart Rock’ staan toch twee nummers die ik zelf geschreven en gecomponeerd heb (I Don't Wanna Cry Anymore en Seven Days And Seven Nights).
Ik heb de songs al beluisterd en vind het een zeer emotioneel beladen plaat, vol songs die perfect passen bij jouw stem. ‘Ballads’ is wat kort door de bocht, veronderstel ik?
Het is gewoon een rockplaat, er staan vier ballads op en twee midtempo’s maar voor de rest toch redelijk wat uptempo nummers. Het ene wat steviger dan het andere. Het is geen hardrockplaat, maar een goede rockplaat pur sang.
Het past eigenlijk bij jou, ik heb je altijd het beste gevonden in je Elvisrepertoire en dit ligt wel een beetje in die lijn, toch?
Ik vind dat eigenlijk ook. Ik zoek de grens op tussen rock en variété en dat deed Elvis ook.
Bij momenten toch.
Ik maak even een overzicht van enkele bevindingen: Je ‘Zombie’-cover is machtig, ik kreeg er koude rillingen van, omdat het hartverscheurende origineel van Dolores O'Riordan (helaas te vroeg overleden) iets heeft bij mij van, ‘niet aanraken’. Toch maak jij er iets moois van. Iets magisch mooi. Proficiat. Hoe ben je op het idee gekomen? Want het lijkt me geen gemakkelijk nummer om te coveren.
Ik heb er gewoon mijn eigen ding mee gedaan. Ik dacht ook direct dat we er moesten voor zorgen dat alle dingen samensmelten. Dus niet eerst dat harde instrumentale stuk en daarna dat zachte met de sologitaar. Het moest compacter met die solo in het harde stuk en ik zat daarbij met Dio in mijn hoofd. Onze versie houdt het midden tussen Zombie en Holy Diver. Ik dacht ook, ik moet refereren aan wat zij doet met haar stem. Ik wilde daar ook niet in overdrijven. Dus enkel bij het woord ‘Zombie’ in het refrein heb ik telkens dat voor haar typische jodelhaaltje gedaan. Met respect voor het origineel toch mijn eigen ding doen was de drijfveer.
Mag ik ook een pluim op de hoed steken van de muzikanten waarmee je je laat omringen? Waar heb je die gevonden, want eerlijk: ze zijn een grote meerwaarde op die plaat.
Dat mag zeker! Het zijn gewoon topmuzikanten, ik ben enorm blij dat ik ze heb. Het is een topband waarmee ik me kan omringen, ik ben daar zeer gelukkig mee.
Het is ook een heel gevarieerde plaat, lekker rocken met ‘When The Lady Smiles’ bijvoorbeeld. Wederom valt me op hoe je moeiteloos de sfeer van die song weergeeft met je stem, hoe doe je dat allemaal?
Onze versie van ‘When The Lady Smiles’ is structureel hetzelfde als het origineel. We wilden de sound van Golden Earring zeker weergeven op de plaat. Het is leuk dat je de sfeer van een song als ‘When The Lady Smiles’ kunt behouden en die tegelijk richting hardrock kunt duwen. Het enige dat ik wenste te behouden was het gevoel dat je in een doodlopende steeg staat te spelen, dat dreigende dat je in het origineel ook terugvindt. Dat ietwat donkere, en licht ranzige moest er een beetje inzitten, vond ik. Dat is goed gelukt.
Er is al een single uit ondertussen: ‘Bed of Roses’ van Bon Jovi. Een song die je absoluut wou doen, lees ik in een nieuwsbericht. Ik citeer: “Omdat de tekst begint met een man die met hartzeer aan zijn piano zit, vond ik het opportuun om het nummer eerst in een intiem Tom-Waits-pianosfeertje te laten baden alvorens in het refrein de scheurende gitaren rockend loos te laten gaan”. Kun je wat meer vertellen over het hoe en waarom?
Het is een mooie tekst bij een mooie melodie. Maar bij Bon Jovi is dat van voor tot achter gitaar. Het heeft een hardrocksound terwijl het compositorisch en verhalend best wel redelijk country is. Ik dacht iets meer in die verhalende, emotionele richting te gaan. Beetje Tom Waits. In het begin van het nummer zit de zanger aan de piano, dan moet je ook een piano horen. Ik dacht: laat ik met piano beginnen, dan zit ik meteen ook meer in de sfeer van Elvis.
Het is ook een persoonlijk verhaal want, zoals beschreven, het gaat over een man die met hartzeer achter zijn piano zit. Leunt dat ook aan bij jouw persoonlijk verhaal, want je steekt je eigen gevoelens erin
Het gaat over iemand die on the road is, en eenzaam is en al eens foutjes zou kunnen en durven maken hoewel hij slechts van één vrouw houdt. Dat sluit aan bij een verhaal dat voor mij ooit persoonlijk is geweest.. maar daar ben ik al lang voorbij ondertussen.
Er is ook een prachtige duetversie met je broer Johan van ‘Breaking the Law‘ van Judas Priest. Ik heb dat al gezien live in Deinze. Jullie stemmen, vullen elkaar ideaal aan. Hoe voelt die samenwerking en komen er nog meer zulke samenwerkingen want dit smaakt naar zoveel meer…
Dat hebben we toen in Deinze wel anders gedaan. In de Brielpoort zong hij alles, ik zong enkel het refrein mee en “You don’t know what it’s like”, de brug dus. Nu dacht ik, ik laat hem beginnen. En ik had hem eerder al een scream horen doen, en dus gevraagd dat nu ook te doen in de intro, die dubbel zo lang is als die van het origineel. Dat is iets wat ik niet kan, zo’n scream. Hij zingt op de plaat het eerste couplet, het refrein zingen we samen. Het tweede couplet begin ik. En dan valt hij in. Je zou denken dat hij die hoge stem doet waar het tweestemmig wordt maar dat ben ik. Omdat onze stemmen zo goed blenden is het echter niet duidelijk wie wat doet. Dan komt de bridge, daar zing ik de eerste “You know what it’s like, no you don’t” en dan zingen we weer samen. Op de laatste toon gaan onze stemmen uit elkaar en zing ik weer de hoge stem en hij de lead. Ik dacht ook om in de refreinen niet puur op dezelfde lijn te blijven bij elke “Breaking the Law” een melodische trapje naar boven te gaan terwijl de backing en Johan beneden zouden blijven. Om er een melodische evolutie in te brengen, waardoor het verteerbaarder en meer Lotti wordt. Een eigen versie van de song dus.
Ik dacht eerst het ‘rauwe’ en dan het ‘cleane’ kantje van Helmut te horen. Maar dat blijkt dus niet het geval, jullie zetten de luisteraar op het verkeerde been. Of hoe moet ik dat zien?
Johans stem is rauwer dan die van mij in zijn twee eerste zinnen. Als hij laag zingt heeft hij een mooie grain op zijn stem. Als hij hoog gaat klinkt hij dan weer bijna helderder dan ik.
Als afsluiter is er ‘Que Je t’Aime’ van Johnny Hallyday… .. een stap naar de Franse rock/chanson ? Interesse om meer in die richting te doen?
Misschien ooit eens, maar dat is ook al zo vaak gedaan. Dat nummer van Hallyday is de perfecte combinatie tussen rock en variété , ik zou het dan ook meer naar de rock willen laten neigen. Het chansongegeven is al zoveel gedaan. Dan moet ik meer naar nummers als Goodbye Marylou van Polnareff of muziek uit Franse musicals toegaan. Notredame de Paris ofzo. Om een ander soort plaat te krijgen dan de tientallen die er al zijn. Ik zou het liever wat meer theatraal willen dan het klassieke Franse Chanson, zodat het uniek zou klinken.
Tot daar mijn paar persoonlijke bevindingen… ik zou elk nummer apart kunnen bespreken want het is een parel van een plaat. Hoe waren de reacties op deze single?
Mensen vragen zich af of ik alleen ballads ga brengen op deze plaat. Ik kan de mensen verzekeren dat er live even veel vaart zal inzitten als in mijn meest recente concertreeks.
Wat de single ‘Bed Of Roses’ betreft zijn er mensen die zeggen “ik brul dat nummer al heel mijn leven mee maar het is de eerste keer dat ik de tekst ook echt begrijp”. (haha)
De plaat wordt in maart voorgesteld, o.a. in Antwerpen op 5 maart. Hoezeer kijk je hiernaar uit en wat kunnen we verwachten? En volgen er nog concerten?
Het album komt uit op 7 februari. Ik ga mijn eerste concert geven in Antwerpen op 5 maart en ik speel ook nog in CC Hasselt op 20 maart en in Het Depot in Leuven op 26 maart. En in de Bosuil in Weert, net over de grens in Nederland. En hopelijk is er nog wat vraag om daar een vervolg aan te breien. Festivals en zo, zou ook leuk zijn. We hebben er nu een vijftal.
Wat zijn de verwachtingen van deze nieuwe plaat?
Ik hoop vooral dat ik er mooie concerten mee kan spelen. Het was mijn bedoeling om een rockplaat te maken, mijn visie op Helmut Lotti als rockzanger te laten zien en horen.
En dat is goed gelukt denk ik.
Naast het voorstellen van dit album, wat zijn de verdere plannen voor 2025?
We gaan rockconcerten geven tot het einde van de zomer. En dan hoop ik dat ik de plaat kan opnemen die hoort bij mijn najaarsconcerten: Een nieuwe klassieke plaat. Het is in september dertig jaar geleden dat ik mijn eerste ‘Helmut Lotti Goes Classic’ uitbracht. Ik wil dat vieren met enkele concerten met The Golden Symphonic Orchestra en dirigent André Walschaerts. En een nieuwe klassieke plaat daarbovenop dus.
‘De week van de Belgische muziek’ wordt altijd eens in de spotlight geplaatst, eind januari. Vind je ook niet dat de Belgische muziek stiefmoederlijk wordt behandeld in ons landje?
Ik ga me niet laten verleiden tot uitspraken daarover, behalve deze: als ze in Nederland evenveel Vlaamse muziek zouden draaien als de hoeveelheid Nederlandse muziek die wij hier draaien, waren we al een stap verder... of beter gezegd: dat ze in Vlaanderen wat meer muziek van bij ons zouden mogen draaien!
Je hebt zo’n beetje alles gedaan, we hadden het er al over. Film was iets dat boven kwam, maar zijn er andere muziekstijlen die je nog zou willen aanpakken? Ik zei daarnet ‘Franse rock/chanson’? Kleinkunst misschien… zeg maar …
Ik heb rond Allerheiligen een nummer gemaakt een paar maand geleden, dat moest gaan over een boek. Ik heb een nummer geschreven rond het boek Tirza, gezongen vanuit het personage van de vader van Tirza. Dat was kleinkunst met een pak strijkers aan toegevoegd. Ik zou dus zeker een Ramses-Shaffy-achtige plaat willen maken maar dan met eigen nummers. Dat zou ik zeker zien zitten. Ik wil ook ooit in mijn leven een jazzplaat uitbrengen in de stijl van Chet Baker. En ik zou ook nog een tweede plaat willen maken rond Elvis, die meer naar de blues en rock gaat, met deze rockband. Een ander soort plaat dan de variété-Elvisplaat die ik gemaakt heb in 2002. Een beetje de Steamroller-Blues-Elvis. ‘Never Been To Spain’, 'Mess of Blues’, die richting. Een beetje zoals de mix die ik heb gemaakt van ‘That’s Alright’ en ‘Ace of Spades’ maar dan minder ruig. Ik denk aan een AC/DC-versie van ‘A Big Hunk O’ Love’, dat moet mogelijk zijn. Of een ‘Promised Land’ of zo. Er zijn nog veel ideeën.
Ik vraag me vaak af, moest Elvis nog leven…
Op mijn versie van ‘Call Me’ van Blondie staat een clavinet. Die gebruikt Elvis ook in ‘Way Down’, zijn laatste single. En in ‘Promised Land’ zit die ook. Door dat nummer van Elvis heb ik ook nu in Blondies song een clavinet laten inspelen. Op die manier, zoals in mijn ‘Call me’ van Blondie, zou ik een Elvisplaat willen maken. Het zou leuk zijn, misschien in 2027, om daar iets rond te doen.
Er zijn bepaalde festivals waar ik je echt had verwacht. Enig idee waarom dat toch niet lukt?
Geen idee waarom dat niet lukt. Dat ligt aan de grote concertpromotors, wellicht? Ik weet ook niet hoe die wereld in elkaar zit. Ik ben gewoon niet alternatief genoeg voor sommigen, denk ik. En ik ben in hun ogen geen rockzanger, er zijn mensen die me daarin niet serieus nemen, wat ik heel raar vind. Toen ik ‘Mijn Hart & Mijn Lijf’ uitbracht, vonden sommigen dat ook een gimmick. Maar dan had dat toch ook het geval moeten zijn geweest toen ik met mijn Classic album kwam aanzetten? Ik ben gewoonweg een artiest die zoveel mogelijk verschillende dingen wil doen. Je kunt dat zien als een gimmick, maar je zou dat ook kunnen zien als wat het is: een serieus en uitdagend artistiek project.
Zijn er na al die jaren eigenlijk nog doelstellingen die je voor ogen hebt, 10 keer sportpaleis uitverkopen bijvoorbeeld?
Dat gaat over cijfers, daar doe ik niet aan. Wat ik artistiek wel zou willen doen is iets groots in elkaar steken met een groot klassiek orkest en mijn rockband. Waarbij dat klassiek repertoire live met symfonisch orkest en een ritmesectie gebracht wordt. En omgekeerd er bij de rocknummers een symfonisch orkest invalt bij mijn band. Waardoor het uiteindelijk op een bepaald moment niet meer duidelijk is of ik nu een groots klassiek muziekstuk of een epische rocksong sta te zingen. Dat is een doel dat ik nog voor ogen heb.
Dank voor dit fijne gesprek , ik kijk er naar uit om je ook dit jaar eens live te zien met je nieuwe plaat ‘Heart Rock’.
‘Heart Rock’, het nieuwe album van Helmut Lotti komt uit op 7 februari.
Hij stelt de plaat voor op 5 maart in de Stadsschouwburg van Antwerpen.
Tickets en info via https://helmutlotti.com/
Nicolas Mortelmans - Een groot deel van al mijn invloeden zitten verstopt in de plaat, hoedanook met die Indische invloed op de background. Een mooie mix.
De festivalzomer bestond uit een vat van lange nachten en korte dagen, prachtige concerten en ware spirituele ontdekkingen. Een daarvan was Nicolas Mortelmans op Gent Jazz. Lees gerust
https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/95398-gent-jazz-2024-met-rodrigo-y-gabriela-reis-rond-de-wereld-in-een-dag.html , die met zijn debuut ‘MĀYĀ’ ,uit bij WERF Records, zijn liefde voor het instrument Sitar in de kijker wil zetten. Hij zocht en vond voldoende gelijkgestemde muzikanten. Live zorgde het dus wel degelijk voor een reis naar het verre India. Er hangt de gehele set een bevreemdend mooie sfeer, die mensen aanzet zich neer te zetten en te luisteren. In de Garden Stage werden sommige acts geconfronteerd door overdadig geroezemoes. Maar bij Nicolas Mortmans Quartet bleef het opvallend stil. Ook bij de intiemere momenten. En dat is een zeer sterke prestatie. De hypnotiserende Sitar , tabla en Tanpura klanken werden trouwens gecombineerd met gewoon Elektrische gitaar. Wat op zijn beurt zorgde voor een milde botsing tussen de Indiaanse en de Westerse Cultuur. En dat maakt dit gezelschap een unieke parel.
We hadden een fijne babbel met Nicolas. Niet alleen de liefde voor Sitar kwam aan bod, ook de verdere toekomstplannen deden we uit de doeken. Bovendien had Nicolas een echte primeur voor ons in petto…
Ik zag je live op Gent Jazz en met met je debuut ‘MĀYĀ’ ,uit bij WERF Records; je wilde jouw liefde voor het instrument Sitar in de kijker zetten. Kun je ons er iets meer over vertellen? Waar is die liefde voor Sitar ontstaan?
Geen probleem , ik praat er graag over (haha). Ik speelde vroeger gitaar/bas/drum. Ik ben ook even DJ geweest en ben toen beginnen reizen en was op zoek naar ‘iets’ dat ik tot op heden nog niet had gevonden. Ik ben beginnen experimenteren met Arabische percussie , allerlei blaas instrumenten. Ik was een beetje alles aan het uitproberen tot ik in 2009 een filmpje zag op YouTube van Ravi Shankar uit 1967. Ik had tot op heden nog nooit geluisterd naar dat instrument Sitar, ik was niet echt op de hoogte hoe dat echt klonk of zo. Het was voor mij een echte eyeopener. Ik had iets van ‘deze vibe, deze klank dat is het gewoon’ Ik heb dat concert ondertussen honderden keren bekeken. Ik was me ook niet bewust van zijn connectie met o.a. The Beatles en zo, het was dus tot dat moment compleet onbekend terrein. Na 2010 ben ik dan Sitar les beginnen volgen en toen is de bal pas echt aan het rollen gegaan..
Dat was bij Anoushka zeker? De dochter van Ravi?
In eerste instantie heb ik les gevolgd bij een Belgische Sitar speler. één of twee jaar, en toen ben ik les beginnen volgen in Indië. Bij verschillende Sitar goeroes tussen 2010 en 2017. I reisde toen op en af, meestal in de winter een drietal maanden. Het is pas in 2017, toen ik al zeven jaar speelde, dat ik bij Anoushka terecht ben gekomen.
Je verblijf in Indië … Het is een cultuur die we hier in het Westen niet echt hebben ontdekt denk ik, misschien ook niet echt via het internet. Vertel ons wat meer over die cultuur?
Alles is dankzij internet inderdaad toegankelijker geworden, dat klopt. Maar het is gewoon iets dat je ter plaatse moet ervaren. Indische cultuur moet je, net als elke cultuur eigenlijk, proeven, ruiken en echt voelen. Je kunt dat niet ontdekken via een schermpje of een filmpje alleen dus.
Je optreden op Gent Jazz … De tabla en Tanpura klanken klonken op Gent Jazz hemels. Het publiek was bij jullie opvallend stil. Heb je het ook zo ervaren? Hoe waren de reacties achteraf?
De reacties waren opvallend positief, en ik was ook verrast omdat het nog redelijk vroeg op de dag was, maar het publiek bleef tijdens onze set dus inderdaad opvallend stil. op de Garden stage kun je tien man voor jou hebben of vijftig , het kan zijn dat er vijfhonderd man zijn of ze allemaal aan het babbelen zijn. Dat is koffiedik kijken. Een echter verklaring heb ik er niet voor. Ik had er niet teveel verwachtingen van omdat onze muziek niet zo goed tot zijn recht komt in open lucht. Er zijn ook heel wat mensen komen zeggen dat ze het mooi vonden , dus ja een onverwacht maar zeer positieve ervaring.
Op zo’n optredens komt een wat meer ‘mainstream publiek’ kijken; opent dit nieuwe deuren?
Hopelijk opent dat nieuwe deuren (haha) . soms heb je dat niet door of zo een boeking komt doordat die organisatie je heeft gezien of zo. ik hou er in elk geval om dat instrument Sitar, dat niet zo goed gekend is, over te brengen naar een groter publiek dat er nog niet mee in contact is gekomen. Dat is een doel op zich. En daar was Gent Jazz wel de ideale plek voor. Meestal komen daar vroeg of laat wel mooie dingen uit voort, maar soms kan dat pas een jaar later zijn of zo; Het is dus afwachten of het ‘ander deuren’ zal openen.
Je hebt ook samen gewerkt met artiesten als Stef Kamil Carlens, Leki en Tim Vanhamel. Dat zijn, naar mening ook artiesten die over de grenzen heen durven kijken. Was dat de reden om met hen in zee te gaan? Hoe was die ervaring voor jou (want je komt met een ‘ruimer publiek’ in contact, die houden van meer populaire muziek?
Leki die had mij rond 2014/2015 gevraagd om op haar album ((ales of the journey??-))) mee te spelen, en dan ben ik ook een live tournee gaan doen met haar. En dan hebben we daarna nog een tweetal albums gemaakt. Ik heb fantastische herinneringen aan die fijne samenwerking. Helaas heeft ze in 2022 een hersenontsteking opgelopen, waardoor ze niet meer in staat is om te spelen. We hadden net met Stef Kamil een album gemaakt en gingen ermee toeren. Maar helaas.. via haar kende ik ook Stef Kamil Carlens. Tim Vanhamel van zijn kant, is ooit naar een concert van mij komen kijken. Die had thuis een Sitar liggen, en is bij mij was les Sitar komen volgen. en toen heeft ie gevraagd om op een plaat van hem te spelen, en visa versa. Tim is gekend als rock muzikant, maar heel openmindend en is ook steeds op zoek naar nieuwe dingen doen. ik heb eigenlijk ook nog een primeur. De meeste nummers op het album MĀYĀ zijn met tabla, en dergelijke percussie, maar ik wou heel graag één nummer hebben in een traditionele bezetting met bas/drum/gitaar want ik ben grote rock fan. Het is trouwens ook leuk om mijn Westerse rock roots samen te brengen met die typische Indische muziek. Ik heb een studio in Antwerpen afgehuurd voor één dag en ik heb dus Simon Segers (De Beren Gieren) op drums, Stef Kamiel op bas , Tim Vanhaemel gitaar en Roland Van Campenhout op gitaar gevraagd en ikzelf op Sitar. En toen hebben we geïmproviseerd en opgenomen. En dat is het nummer ‘Indisch moment’ geworden op het MĀYĀ album. We hadden de koppen echter bij elkaar gestoken en kwamen tot de vaststelling waarom maken we rond die single, los van de MĀYĀ plaat, geen apart album. Toen had ik daar geen tijd voor, maar twee jaar later heb ik daar een stuk uitgeknipt en een album rond gemaakt en uiteindelijk zal dat mijn tweede plaat worden. En die komt uit in Oktober 2025. En in december dat jaar gaan we en club toer doen. in voorjaar 2026 gevolgd door een CC tour. Met Simon Segers op drum, Tim Vahaemel op gitaar, Stef Kamil Carlens op bas en ikzelf op Sitar. Roland kan niet mee want die zit in Azië dan. En dan gaan we 100% improvisatie spelen, zoals op het album.
Bedankt voor deze fijne primeur!
Trouwens, ik hoorde dat je studies van psychologie hebt gevolgd en orthopedagogie. En toch voor de muziek koos, tegen de zin van je ouders in … Een sprong in het duister?
Hebben je ouders er ondertussen vrede mee met die beslissing?
Ik heb een redelijk klassieke opvoeding gehad. Muziek was gewoon een toffe hobby, en dat werd toen – ze zullen het niet graag horen – zelfs gebruikt om me te straffen als ik bijvoorbeeld minder goede punten had. Dan namen ze mijn gitaar af voor een periode of zo (haha). De boodschap was duidelijk, muziek is tof maar je studies gaan voor. Toen ben ik even Psychologie beginnen volgen maar die studie heb ik niet afgewerkt. Deze van Orthopedagogie wel. Ondertussen bleef ik puur als hobby met muziek bezig. En toen ik mijn diploma had, had ik iets van ‘nu begint mijn studie’ en ben ik naar Indië getrokken. Ik heb nog deeltijds als Pedagoog gewerkt, tot dat niet meer lukte om te combineren met concerten. En toen ben ik voltijds op muziek gestort. Mijn ouders waren er zeer sceptisch over, maar na een aantal jaren merkten ze dat dit wel goed begon te lukken en nu zijn ze zeer fier en komen ze regelmatig wel eens zien naar een optreden.
Op een vraag antwoordde je ‘’ Voor mij betekent een goed concert dat ik niet meer aan het denken ben, en samensmelt met de muziek en het publiek.’’ Was Gent Jazz zo een moment? En kun je een voorbeeld geven waar dat wel is gelukt?
Het moeilijke op Gent jazz was, normaal spelen wij met het kwartet minstens een uur tot een uur en een kwartier. Nu kregen we amper 35 minuten. Daardoor kon ik me niet 100% verliezen in de muziek, want ik moest de klok in het oog houden. de muziek stond voor mij persoonlijk ook iets te zacht. Niettemin was dit een fijn concert. Maar zo concerten waar je 100% samensmelting hebben tussen muziek en publiek? Dat gebeurd amper 1 tot 2 keer op de tien of zo. er zijn zoveel factoren dat meespelen, dat dit eigenlijk uitzonderlijk is. Dat gebeurd soms wel gedeeltelijk, maar echt 100%, zo een magische connectie? Dat is dus eerder zeldzaam. Van De MAYA tour die we nu hebben gedaan was ons optreden op Sfinks festival zo een moment. Dat was in een gesloten tent die bomvol zat, het was nog klaarlichte dag maar het was daar compleet donker. Je kreeg het gevoel dat je in het midden van de nacht aan het spelen was. Iedereen was muisstil, het publiek begon ook enthousiast te roepen en klappen tijdens de show.. dat gaf ons zoveel energie dat we compleet in een trance waren met ons vieren. In Brugge hadden we een concert in een kerk. Alle factoren vielen daar samen. Een perfecte klank. Heel aangenaam publiek. Alles viel gewoon samen, dat voelde ik al bij de eerste noot dat ik speelde. Dat is het! Als een soort therapeutische ervaring.
Betreft je album MĀYĀ, een interessant werk waar culturen zachtjesaan tegen elkaar botsten … Wat denk je?
Dat was zeker een bewuste manier van werken, een soort schok of zachte botsing teweeg brengen tussen uiteenlopende culturen. Toen ik in het begin sitar speelde, was ik gefocust op spelen van Indische muziek en proberen zoveel mogelijk in die cultuur mee te gaan. En me enkel daartoe te beperken. Na verloop van tijd besefte ik, ik ben Belg geen Indiër. Ik heb nog andere muzikale voorkeuren en invloeden. En vanaf toen ik het toeliet om die beide kantjes van mezelf te combineren was dat ook een bevrijdend gevoel. Ik heb een grote liefde voor rock muziek en Elektronische muziek. Het idee rond het album was om heel traditioneel te beginne, het eerste nummer is een heel lang nummer. ‘Red Dragon’ dat duurt 23 minuten of zo. en dat is het nummer dat het dichtste aanleunt bij Indische klassieke muziek. Een beetje een persoonlijke ode aan de Indische muziek en roots. Naarmate de plaat vordert komen er steeds meer Westerse invloeden in. Op die plaat probeer ik de Sitar telkens op een andere manier te benaderen. Een groot deel van al mijn muzieksmaken zitten verstopt in die plaat. Soms zijn het puur die Indische invloed, soms meer rockachtig.. maar altijd met die Indische invloeden op de achtergrond. Die mix zorgt dan op zijn beurt voor een samenvloeien van mijn eigen persoonlijke muzieksmaken.
De reacties waren algemeen positief?
Ja toch wel; Het is ook soms wat raar, zo een plaat waar je heel hard aan hebt gewerkt, en ook een heel persoonlijke plaat is. Het is soms raar als je dan achteraf leest hoe mensen vanuit hun eigen perspectief die persoonlijke muziek gaan analyseren .. Beluisteren, beoordelen en een cijfer geven… het doet wel raar. Maar de reacties waren zeker positief.
Je bent ondertussen vader geworden … In hoeverre heeft het vaderschap een invloed op je muzikale inspiratie? Want muzikant zijn is nog steeds een vrij onzeker bestaan in ons landje? Heb je nog tijd?
Vooraleer ik vader werd was er maar één focus, en dat was die Sitar. Ik zat ook grotendeels in Indië, toen ik vader werd wilde ik daar zijn voor mijn kind natuurlijk. Ik wist bij voorbaat, als ik vader werd ga ik veel minder tijd hebben, dus ik moet er nu alles uithalen wat er uit te halen valt. Het toeval besliste dat ik net voor ik vader werd bij Anoushka ben terecht gekomen. Die woont in Londen en dat is vanuit Brussel heel gemakkelijk bereikbaar met de trein. Ik hoefde daar geen maanden meer te verblijven. Daardoor kon ik studeren en vaderschap perfect combineren. Er is dus minder tijd sinds er kinderen zijn. Maar die kinderen zorgen ook voor een gezond ritme en bron voor inspiratie. Maar het is een totaal ander leven, muzikant met of zonder kinderen.. sowieso. Om een voorbeeld te geven, toen ik vroeger ging optreden en pas om vier uur thuis kwam maakte dat niet veel uit en sliep ik door tot de middag. Nu kom ik om vier uur thuis, en twee uur later zijn de kinderen wakker (haha)
Ondertussen zijn de zomerfestivals voorbij … Wat zijn de verdere toekomstplannen (naast die primeur van daarnet)?
Nu is er nog even de nasleep van die MAYA tour. Er komen nog paar concerten aan, sommige solo , sommige zijn duo en enkele met kwartet. Daarnaast speel ik in heel wat losse projecten, ook soms wat eenmalige dingen. Zo had ik een concert met een vroeger lid was van het Brussels Phil harmonische orkest. En Organist. Iets totaal anders dus. Er komen ook in de toekomst nog veel losse concerten, in verschillende concepten en uiteenlopende muziekstijlen.
Wat is je voornaamste ambitie, zijn er nog doelstellingen die je voor ogen hebt? (buiten het gedoodverfde wereld dominantie)
Ik heb wel een paar ambities, ik wil sowieso dieper gaan in dat Sitar bespelen. Ik hoop dat er in de toekomst periodes zijn waar ik meer les kan volgen bij Anouschka . dieper gaan in die rijkdom van Indische muziek, is sowieso een doel dat ik voor ogen heb. Hoe meer tools je hebt als muzikant, hoe beter om verder te groeien. En sowieso nog meer platen uitbrengen. Ik heb ook nog een band ((SHTEM ??)) die debuut plaat komt bijna uit, dat is ook iets om naar uit te zien. Daar wil ik ook dringend werk van maken. Ik zou ook graag wat meer in het buitenland willen optreden. En ook de sitar combineren met een muziekstijl waarmee dat nog nooit gecombineerd is geweest, en het te proberen te brengen voor een publiek dat dit instrument nog niet kent. Dat is een uitdaging . er valt nog veel te ontdekken daar.
Sportpaleizen uitverkopen of op grote stadia staan bijvoorbeeld? De vader van Anoushka heeft op Woodstock gestaan, dus waarom geen Nicolas Mortelmans op Rock Werchter?
Met de muziek die ik onder mijn eigen naam maar? Ik denk dat dit te niche is . Wat Ravi Shankar betreft moet je natuurlijk in de tijdsgeest zien. Hij werd aangeraden door The Beatles , dat is toch niet niks. Woodstock was ook een explosie van LSD en spiritualiteit en dat paste perfect in dat plaatje. Met mijn eigen muziek zie ik dat niet gebeuren grote podia. Maar in samenwerking met een of andere artiest die dat ziet zitten om een Sitar toe te voegen aan zijn show. Om op die manier dat instrument toch naar een breder publiek te brengen. Op die wijze kan dat zeker lukken.
Laat het ons hopen … In elk geval veel succes … Zet hieronder gerust enkele links
MAYA kwam in april 2024 uit via WERF records: https://werfrecords.bandcamp.com/album/m-y
Het is niet vanzelfsprekend om als essentiële nineties gitaarband op vandaag nog relevant te zijn, hun echte hoogdagen gaan immers terug naar ‘Meantime’ (1992) en ‘Betty’ (1994), maar Helmet haalt op ‘Left’ toch geregeld als vanouds de sloophamer boven. Al is die misschien niet meer zo vernietigend en meedogenloos als 30 jaar geleden. Page Hamilton’s vocals zijn wat meer geraffineerd en klinken niet meer zo frontaal en giftig als op de splinterbom ‘Meantime’, maar de strakke en droge in-your-face sound is gebleven.
Helmet komt bij momenten gevaarlijk uit de hoek, serveert als vanouds een set vlijmscherpe gitaarsolo’s en de riffs laten zich alweer als welgemikte uppercuts opmerken.
Doeltreffende moordenaars als “In The Meantime”, “Unsung” of “Milquetoast” zal je hier niet vinden, maar met snedige riffmonsters als “Big Shot” en “Dislocated” kom je ook al een heel eind weg.
‘Left’ is misschien niet het meest splijtende Helmet album, zeker ook niet het beste, maar wel eentje waarop die typische post-hardcore-metal sound bij momenten nog verdomd stevig uit de boxen knalt.
Hel(l)mut Lotti - Hel(l)mut Lotti goes metal - Het metal/rockend hart op de juiste plaats!
Hel(l)mut Lotti
Toen deze zomer het bericht kwam dat Helmut Lotti (****) op Graspop zou staan, werden de wenkbrauwen gefronst. De Metaldoom stond die dag echter overvol, met nieuwsgierige metal- en rock fans, en zeker ook wat sceptisch. Het werd een succes achterna, zelfs doorwinterde metalfans die we later spraken waren onder de indruk van de performance, Hel(l)mut goes metal. Uiteraard werd daar een vervolg aan gebreid in de vorm van een plaat, maar ook in een reeks zo goed als uitverkochte concerten.
Na het fijne interview met Helmut, lees hier - en de positieve reviews van zijn CD werd het hoog tijd om zelfs eens poolshoogte te gaan nemen.
We waren aanwezig in een erg goed gevulde Brielpoort, Deinze. We zagen een gevarieerd publiek die uitermate genoot.
Helmut Lotti is een klasse entertainer als een verdomd goed zanger, die het rock hart op de juiste plaats heeft. Niet zo verwonderlijk als je weet dat niemand minder dan Elvis één van zijn grote idolen en voorbeelden is.
Met “Holy Diver” zet Helmut Lotti al een bommetje neer, hoewel hij ons bij deze versie niet helemaal over de streep kon trekken. De stem van Dio is m.i. haast niet te evenaren. “Posion” van Alice Cooper en vooral het subliem gebrachte “Smoke on The Water” - met op het einde Lotti die een waterkanon boven haalt - van Deep Purple gingen erin als een zoetenkoek. Helmut Lotti biedt ons een vat aan diversiteit, met o.a. het lekker rockende “When The Lady Smiles” van Golden Earring tot “Gimme all you Lovin'” van ZZ Top. Tot zelfs later in de set een verrassende “Que je t' Aime” van Johnny Hallyday, de overleden Franse rockster.
Helmut Lotti had blijkbaar de vraag gekregen of er zitplaatsen waren, en reageert met een kwinkslag op een ingekorte versie van het overbekende “Tiritomba”, met lekker scheurende gitaren. Met zijn eigen song “Darkness” bewees Helmut Lotti dat hij in de metal echt meer in zijn mars heeft .
In het interview gaf hij aan "Daar ben ik mee bezig, ik ben volop nummers aan het schrijven. Die plaat komt er dus zeker, is het niet volgend jaar dan zal het het jaar daarna zijn. Maar die plaat met eigen metal nummers komt er zeker en vast aan." Iets om naar uit te kijken dus, want het smaakt naar meer.
Uiteraard mag een ode aan Elvis niet ontbreken, in de set komt het aan bod met de tekst uit “That’s Allright”, gecombineerd met een muzikale omlijsting van “Ace of Spades” van Motorhead. Een erg gedurfde onderneming die Helmut Lotti met brio doorstaat.
Het brengt ons bij een ander positief kantje aan dit optreden. Helmut Lotti is omringd van goed op elkaar ingespeelde muzikanten, die verbluffende riffs spelen. Op “Breaking the Law” van Judas Priest mag broer Johan ook in de spotlight staan. “Nothing Else Matters” zorgt voor lichtjes die de hoogte ingaan. Het valt ons trouwens op hoe bij dit song alsook op het eerder gebrachte “Still Loving You” van Scorpions, de stem van Helmut ons enorm raakt, tot het diepste in onze ziel.
Het ‘classic rock’ publiek is nogal kalm, naar metal normen dan, maar geniet met volle teugen van de nummers.
“Paranoid” van Black Sabbath klinkt in de instrumentatie subliem, vocaal valt Helmut Lotti hier toch wat door de mand. Maar het wordt echter gauw recht gezet met een sublieme “I was made for loving you” van Kiss. Later volgde nog “Born to Be Wild” (Mars Bonfire/Steppenwolf) en “Here We Go again” van Whitesnake; Absolute hoogtepunt werd “Paradise City” van Guns'n'Roses, vocaal klonk het zelfs stukken beter dan Axl Rose op Graspop. Een hevige “Highway To Hell” van AC/DC sloot een aantrekkelijke rock avond met een knal af.
Helmut Lotti gaf een kleine twee uur een bijzonder gevarieerde set, het (metal) rockend hart op de juiste plaats! Het sceptisme van ‘wat kunnen we verwachten’ smolt als sneeuw in de zon … Puik werk Hel(l)mut goes metal …
Setlist: Holy Diver (Dio cover) // Poison (Alice Cooper cover)// Smoke on the Water (Deep Purple cover) // Run To the Hills (Iron Maiden cover) // Easy Livin' (Urian Heep cover) Darkness// Still Loving You (Scorpions cover) // When the Lady Smiles (Golden Earring cover) / That's Allright/Ace of Spades (Elvis Presley cover) (lyrics by Elvis, song by Motörhead) // Gimme All Your Lovin' (ZZ Top cover) // Tiritomba ([traditional] cover) //Breaking the Law (Judas Priest cover) //Nothing Else Matters (Metallica cover) // Paranoid (Black Sabbath cover) I Was Made for Lovin' You (KISS cover) //Que je t'aime (Johnny Hallyday cover) //Born to Be Wild (Mars Bonfire cover) //Here I Go Again (Whitesnake cover) //Paradise City (Guns N' Roses cover)
Encore: Highway to Hell (AC/DC cover)
Pics homepag @Tim Vermoens Photography (Shoot ’n Rock)
Organisatie: Gracia Live
Helmut Lotti - Metalheads zijn gewoon zeer tolerante mensen, die de muziek heel belangrijk vinden. Die komen gewoon voor de muziek! Punt!
Zowat negen maanden geleden nam Lotti voor radiozender Willy zijn versie op van “Run To The Hills” van Iron Maiden. Dankzij de vele lovende reacties werden de zanger en zijn band uitgenodigd voor Graspop voor een set met nog meer covers. Het werd een succesverhaal, want prompt volgden snel uitverkochte concerten en wordt op 1 september het album ‘Hellmut Lotti Goes metal’ uitgebracht. Met bovendien een eigen nummer “The Darkness”. Voldoende voer dus om Hel(l)mut enkele vragen te stellen over dit project, te polsen naar de reacties maar ook te kijken naar de toekomstplannen en/of ambities na al die jaren.
Helmut, hoe ben je op het idee gekomen om een metal album uit te brengen? Wat gaf de doorslag?
Het is allemaal begonnen met Radio Willy die me hadden gevraagd of ik dit wilde doen. Ze zochten namelijk een artiest om een nummer uit de top 1000 te zingen. Maar dan iemand die in een heel andere genre zit. Sophie Engelen had bijna tien jaar geleden een interview met mij gehad over het album ‘The Number of The Beast’ van Iron Maiden. Ze had het verhaal onthouden dat ik op mijn 13ste die song “Run To The Hills” stond te zingen , toen mijn vader binnen kwam en zei ‘amai, jij kunt echt zingen’. En zo is de bal pas echt aan het rollen gegaan.
Uw vader is (net als mijn vader een tweetal maanden geleden) ondertussen overleden. Heeft ook dat een extra motivatie geweest om op die kar te springen en dit te doen?
Nee, maar het is wel zo dat ik het jammer vind dat hij dit niet meer kan meemaken, want hij zou hier zeer trots op geweest zijn. En hij zou het ook leuk gevonden hebben hoe Johan en ik hier samen van genoten hebben.
Inderdaad. Het is een waar succes geworden, een bomvolle tent op Graspop, en veel concerten uitverkocht . Hoe ervaar je dit zelf?
De Metaldome is nu ook niet zo groot, en er was al heel wat buzz gecreëerd op voorhand. Veel mensen zijn gewoon puur uit nieuwsgierigheid komen kijken, en het feit dat we 600.000 views gehaald hebben in één week met die “Run To The Hills” cover, waardoor ik op metal sites terecht ben gekomen in Duitsland, Denemarken en zo, heeft ook geholpen. Ik denk dus dat de ene helft is komen kijken puur uit nieuwsgierigheid, maar ook een andere helft die ervan overtuigd waren dat het echt goed zou zijn.
Je bracht dus ook een album uit en daar wou ik het over hebben. De meeste songs komen er goed uit, maar bij sommige zoals “Holy Diver” van Dio lijkt het me dat je een beetje door de mand valt …; nu die laatste lijkt me een onmogelijke opdracht. Andere songs klinken zelfs beter dan het origineel . Hoe zie je dat zelf?
Eigenlijk heb ik daar niets ander over te vertellen dan dat het subjectief is en een kwestie is van perceptie. “Holy Diver” was zelfs niet het moeilijkste om te zingen, dat was eerder “Run To The Hills” van Iron Maiden maar ook “Paradise City” en “I was Made for Lovin’ You” van KISS zijn heel moeilijke nummers om te zingen. Omdat dit pal op de stembreuk ligt. Trouwens, ik weet dat Metalheads dit niet graag gaan horen maar “Love Is All” uit The Butterfly Ball is een veel moeilijker nummer om te zingen dan “Holy Diver” van Dio. Maar los daarvan, draait het dus vooral allemaal rond perceptie, ik doe dus aan die discussies niet mee.
Is er ook geen dunne lijn tussen klassieke muziek en Metal, wat is jouw mening? Opera vind je toch ook bij o.m. bands als Within Temptation?
De dramatiek, het gevoel voor drama , is hetzelfde. Ook het ‘larger then Life’ gehalte is hetzelfde en ook het theatrale is hetzelfde, maar’ de manier van zingen is anders, het stembereik is ook weer hetzelfde. Metal ligt trouwens veel dichter bij klassieke muziek dan hardrock. Want die hebben meer te maken met Rhythm-and-blues. Daarom heb ik ook ‘”he Darkness” heel bewust niet in de hardrock stijl, maar in de metal stijl geschreven. Het nummer heeft sowieso meer te maken met Dio en Iron Maiden dan met bijvoorbeeld AC/DC.
Bij het beluisteren van de plaat was me opgevallen dat, naast enkele knappe covers, die eigen song “The Darkness” er wel uitsprong. Is het de bedoeling daar meer mee te doen, en een plaat met eigen songs uit te brengen in het metal genre?
Daar ben ik mee bezig, ik ben volop nummers aan het schrijven. Die plaat komt er dus zeker, is het niet volgend jaar dan zal het het jaar daarna zijn. Maar die plaat met eigen metal nummers komt er zeker en vast aan.
Ik vergelijk wat je doet eerder met mijn idool David Bowie die ook durfde overstappen van Ziggy Stardust naar Thin White Duke en plots een pop plaat uitbrengt… Zie je jezelf ook als een soort kameleon?
Toen Bowie zijn pop platen uitbracht was het moeilijk om terug zijn alternatief publiek te vermurwen; ondervind je na een eerder commercieel pad te kiezen, het ook voor jou moeilijker is om iets alternatief te proberen (zoals nu die metal); hoe ervaar je het zelf?
(want je krijgt snel die stempel en hoongelach, weet je wel)
Ik heb van het metal publiek eigenlijk opvallend veel respect gekregen. Het is ook niet zo dat mijn klassieke publiek nu plots gaat afhaken. Ik heb die mensen duidelijk gemaakt dat ik nu dit doe, maar ook nog andere concerten. Op 22 oktober – op mijn verjaardag – sta ik in Depot in Leuven met Metal. Maar de dag daarvoor sta ik in een Cultureel Centrum en doe ik mijn ‘Greatest Hits’ waar ik een mengelmoes ga brengen uit mijn complete oeuvre. Laat ons een kat een kat noemen, Metalheads zijn echte muziekfanaten . Terwijl mijn breed publiek mensen zijn die Helmut Lotti graag horen zingen. Die liggen er dus ook niet wakker van dat ik nu plots iets anders doe.
Ik doe een beetje alle genres gaande van pop, jazz, kleinkunst, post rock tot dance, hip hop en R&B Maar dus ook metal. Mijn vaststelling is dat het metal publiek het meest sympathieke publiek is van allemaal; wat is jouw mening? Ondervind je dat ook?
Jazeker. Ik was donderdag al op Graspop met mijn broer. Voor VRT voor de sfeerbeelden. En ik werd door die mensen overladen met liefde en respect, ongelofelijk. Dus ja, grondig mee eens. Metalheads zijn gewoon heel tolerante mensen, die de muziek heel belangrijk vinden. Die komen gewoon voor de muziek!
Iets anders wat ik vaak hoor, ik citeer: “jonge bands krijgen na corona haast geen speelkans en Helmut Lotti verkoopt in een mum van tijd alles uit’’; ik vind die kritiek overdreven; hoe sta je daar zelf tegenover?
In het begin van mijn carrière heb ik dat ook gehoord, maar ik kan me daar echt niet mee bezig houden. Ik ben met mijn eigen carrière bezig, hoe dat met andere bands gaat weet ik niet. Het is al moeilijk genoeg om mijn eigen carrière op rails te houden.
Ik ben op deze kar gesprongen en ik kan alleen maar aanraden om als band zelf iets te doen waardoor je opvalt. Wat gebeurd is, is heel simpel. Ik heb Radio Willy gedaan met “Run To The Hills” maar had ik enkel gedaan wat ze hadden gevraagd, dan was er niets gebeurd. Ik wilde er echter een act van maken en dus heb ik hen gevraagd of ze een decor ter beschikking hadden. En dat konden ze regelen. Als je iets doet, moet je er gewoon voor zorgen dat iedereen het gezien heeft en ik heb die kans aangegrepen.
Eigenlijk doe je dat al heel je carrière , kijk naar je klassieke plaat, Elvis plaat…
… Van die Elvis plaat ben ik zelf ook onder de indruk, omdat ik al heel mijn leven naar Elvis luister. Omdat ik die plaat uit respect voor Elvis heb gemaakt, ben ik ook te dicht bij het origineel gebleven. Ik vind bijvoorbeeld “That’s Allright” met de gitaarlick van Motorhead (“Ace of Spades”) één van de meest spannende songs die op deze metal plaat staan. Omdat ik hiermee net iets anders gedaan heb dan het origineel. Bij “Posion” van Alice Cooper heb ik dat trouwens ook gedaan. Daar zijn we dicht bij het origineel gebleven, maar zing ik toch anders. Dat is hoe ik normaal werk, ik verander graag dingen en sla graag andere wegen in dan de originele bewerkingen. Bij de repetities van het repertoire van Graspop dachten we net om die reden, zouden we het dan toch niet opnemen? En dat hebben we dus ook gedaan. Pas de week voor Graspop heb ik daar die eigen song “The Darkness” aan toegevoegd, het is dus allemaal zeer natuurlijk gegaan dit verhaal.
Het is allemaal organisch gegaan, zeg je, maar het loopt wel als een treintje met uitverkochte shows. Lonkt het buitenland ook?
Het loopt redelijk goed ja, maar aan het buitenland moeten we nog beginnen. We willen eerst het verhaal hier goed zetten en wat daarna nog volgt zien we ten gepaste tijde wel.
Ik hoor soms in interviews dat er een muur zit tussen Wallonië en Vlaanderen, is het voor jou als Vlaamse artiest moeilijker om door te breken in Wallonië?
Het is sowieso moeilijk om als Nederlandstalige artiest iets te proberen in Wallonië. Als Franstalige in Vlaanderen lukt het gemakkelijker, maar ook daar zijn er artiesten die amper gekend zijn hier maar in Wallonië enorm populair. Ikzelf heb wel succes in Wallonië. Ik heb in 1993 een nummer van Adamo in het Engels gezongen, ik had daarmee succes in Wallonië. Ik heb dus zelf die grens nooit ervaren, ze kennen me daar. Ik was trouwens de eerste Vlaamse artiest waarvoor ze de bovenste balkons in Le Forum in Luik hebben open gedaan, dus nee persoonlijk heb ik die ‘muur’ tussen Vlaanderen en Wallonië nooit ervaren.
Zijn er na al die jaren nog dingen waarvan je zegt ‘dit heb ik nog niet gedaan en wil ik eens uitproberen’, dingen als jazz, hip hop of zo?
Er zijn twee dingen die ik ooit wil uitproberen dat is Country en jazz. Wat dat laatste betreft, ik ben enorme fan van Chet Baker; ik heb bijna al zijn gezongen platen. Ik heb wel swing gedaan, van die Duitse Swing, dat is wel leuk maar Jazz is toch nog iets anders. Dan bedoel ik wel geen Free jazz, ik ben zanger, ik kan bij Free jazz niet veel doen. Het zal dus eerder jazz plaat zijn met toegankelijke melodieën. Als ik naar een jazz club ga, en die zitten te jammen doe ik gewoon mee in mijn hoofd. Goede jazz is als seks, je voelt bij een goede vrijpartij gewoon elkaar aan en weet wanneer het begint en wanneer het stopt. (haha) dat is bij goede jazz ook zo.
Hoe waren de reacties op de plaat? En de live optredens?
Heel goed. 90% positief ; als je op school 90% haalt ben je daar sowieso blij mee (haha); ik heb nooit zoveel gekregen vroeger.. maar nee, dus heel positieve reacties, zeer tevreden over.
Is het ook niet zo dat de jeugd hier meer open voor staat, o.m. een Clouseau op Pukkelpop, Hel(l)mut Lotti op Graspop, …? Hoe zie je dat zelf?
Er bestaan enorm veel theorieën over, maar al bij al is dat veel ‘blah blah’ Als Willy Sommers op Pukkelpop kan optreden en iedereen vindt het geweldig, zie ik geen enkele reden waarom Clouseau daar niet zou mogen staan. Of ze nu verkleed op dat podium komen, zoals nu, of hun optreden gewoon hadden aangekondigd. Ze hadden daar sowieso succes mee gehad. Ik heb aan ‘liefde voor muziek’ meegedaan, en daar hebben artiesten van diverse pluimage elkaars nummers gebracht, dat moet gewoon toch kunnen? Ook hier draait het vooral rond een kwestie van perceptie, ook in dat verhaal dat ik op Graspop heb gestaan. Mensen zeggen soms ‘schoenmaker blijf bij uw leest’. Die weten niet wat ze vertellen. Ik ben opgegroeid met Elvis Presley, Engelbert Humperdinck en met Crooners maar ook hardrock was altijd aanwezig tijdens mijn jeugd. En de hitparade muziek van toen van Michael Jackson tot Duran Duran. Als het gaat om ‘schoenmaker blijf bij u leest’ zou het minder draaien om Klassieke muziek – dat ik niet echt heb gehoord in mijn jeugd – dan wat ik nu aan het doen ben. Mensen kennen meestal enkel de platen die ik gemaakt heb, en niet mijn jeugd en de muziek waar ik echt mee ben opgegroeid. Nu luister ik minder naar muziek, want ik ben er al hele dagen mee bezig, ik hou ook van stilte (haha).
Zijn er na al die jaren nog dingen waarvan je zegt ‘dit heb ik nog niet gedaan en wil ik eens uitproberen’ schilderkunst bijvoorbeeld? Of film..
Film lijkt me wel iets leuk om te doen. Om film muziek te maken, moet je muzikant zijn. Ik kan enkel melodieën bedenken. Met de juiste mensen rondom mij, lijkt me dat zeker een piste om uit te proberen, iets doen met film en film muziek.
Ik vind je een zeer veelzijdig artiest, die ook nu weer een risico durft nemen door een voor hem onontgonnen pad te bewandelen en er nu succes mee heeft. Je durft je comfortzone te verlaten en doet er wel iets mee
Omdat ik nu de ondersteuning krijg die ik tien jaar geleden niet had bij het project ‘Mijn Hart en Mijn lijf’, dan kun je dat risico gerust nemen zonder door de mand te vallen. Toen was dat een veel groter risico, omdat ik toen nergens stond, het is ook niet echt 100% gelukt toen. Het was in het Nederlands, en allemaal veel beperkter. In vergelijking daarmee, is wat ik nu toe een peulschil. Doordat ik die ondersteuning dus wel heb.
Wens je nog iets toe te voegen aan het interview?
Dat ik me rot amuseer Dat ik blij ben dat de vijftig minuten op Graspop, nu plots één uur en half geworden zijn. En ik hoop dat ik tegen volgend jaar een volledig eigen repertoire met eigen nummers bijeen geschreven krijg, zodat de show misschien zelfs naar twee uur kan lopen.
In elk geval hoop ik je met dit project live te zien. Bedankt voor het interview.
ELM is de in Brussel residerende Zweed Peter Elm die grossiert in EBM. Zijn album ‘Penetrator’ van 2022 was een succes en daarom brengt zijn label Alfa Matrix daar een vervolg-EP van uit met centraal de track “Vessel Of Violence”.
Elm’s eigen weaponized cardio-remix is een leuke aanvulling op het origineel. Nog leuker is wat het Zweedse System ermee aanvangt. Jan Dewulf (Mildreda, Diskonnekted, Your Life On Hold, …) heeft de track een oldschool-sound op een zinderend-modern ritme.
Nog meer extra’s op deze EP met alternatieve versies van “Ha-ha-ha Begär” en “Excuses Excuses”.
Het absolute hoogtepunt van deze EP is toch wel de ene nieuwe track die er op staat: “For L…” is een midtempo, stuwende, pulserende track met een vette knipoog naar DAF. Deze schreeuwt om een paar vette remixen.
Dance/Elektro
Vessel Of Violence EP
ELM
https://alfamatrix.bandcamp.com/album/vessel-of-violence-ep-2
Je mag Helmet gerust een legendarische band noemen, pioniers wat ons betreft. Een band die zichzelf met het onsterfelijke en extreem rauwe ‘Meantime’ in 1992 definitief op de wereldkaart zette. De band creëerde op die mijlpaal een alternatieve en kurkdroge metalsound die tot ver buiten de grenzen van het genre reikte en hen zeer geliefd maakte bij een steeds groter wordend kransje alternatieve muziekliefhebbers. Nadien heeft Helmet het geweldige ‘Meantime’ nooit meer kunnen evenaren, laat staan overtreffen, maar platen als ‘Betty’ (dat vanavond uitgebreid aan bod kwam) en ‘Monochrome’ (dat dan weer compleet genegeerd werd) kwamen toch aardig in de buurt.
Ondertussen heeft Page Hamilton, bezieler van de band en de enige overgebleven oude krijger, met een stel jonge wolven toch weer een oerdegelijk nieuw album in mekaar gebokst. Op “Dead To The World” duikt de primitieve power van weleer af en toe terug op en wordt die bij momenten een gepast grunge jasje aangemeten.
Hamilton zette de avond in met een jazzy gitaarintro om dan via “Beautiful Love” en “I Know” meteen los te barsten in een spervuur van kolkende riffs, pompende bassen en loeiende gitaren. Nieuwelingen als “Life Or Death”, “Bad News”, “Red Scare” en vooral een gloeiend heet “I love My Guru” kwamen de test heel goed door en nestelden zich als flink uit de kluiten gewassen uitdagers tussen het onverbloemde geweld van de oudere songs.
De Helmet-wall of sound vertoonde geen tekenen van verbrokkeling en Hamilton doorkliefde de moordsongs met zijn overstuurde gitaarsolo’s, waarin het leek alsof vlijmscherpe scheermesjes dwars doorheen de snaren sneden.
Helmet stond er weer, dat was een feit. Een solide band met een volle en harde sound, straight in your face. Hier zat hoegenaamd nog geen sleet op. Het werd naarmate de set vorderde ook alsmaar snediger, beter en heftiger, want Helmet spaarde de gevaarlijkste splinterbommen tot op het laatst. “Turned Out”, “I Know” en vooral de regelrechte klassieker “Milquetoast” kwamen lelijk huishouden in de Kreun. Als klap op de vuurpijl mocht de ultieme Helmet-bom, een verschroeiend “In The Meantime”, de genadeslag toedienen. Voor eeuwig zal dit de song blijven waarmee Helmet in menig geheugen gegrift zal staan, een moordzuchtige krachtstoot van amper drie minuutjes die overal een spoor van vernieling aanricht. Geen betere song om zo een splijtende set te eindigen.
Dit was Helmet zoals we ze het liefst lusten. Rauw, retestrak, loeiend hard en kurkdroog. Alleen een grotere greep uit ‘Meantime’ had ons nog gunstiger kunnen stemmen, maar de uitgebreide en vurige sessie in bed met ‘Betty’ was natuurlijk ook lekker meegenomen.
We hebben toch nog een niet mis te verstane tip voor Hamilton : ‘Meantime’ viert dit jaar zijn 25e verjaardag. Kom godverdomme als de bliksem terug en speel die motherfucker van een plaat integraal met de volumeknop ver over de rooie !
Op Graspop dan maar ?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/helmet-08-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/local-h-08-03-2017/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Niet gokken maar rocken dat was waar het op 9 februari om draaide in de aangename zaal van de plaatselijke ‘Casino’. En het zou een fijne avond worden met alleen maar winnaars! Rien ne va plus!
Om 20u30 stipt mocht supportband Local H de spits afbijten. Het luidruchtig duo uit Chicago was me totaal onbekend maar verraste danig aangenaam met een heerlijke mix van vooral rauwe, explosieve (garage)rock, een vleug grunge en een subtiel snuifje stoner.
Enig opzoekingswerk leerde me alvast dat Local H een band is met meer dan 25 jaar relevante ervaring, in de loop der jaren tal van CD’s uitbracht, naast een eigen sterk repertoire niet schuw is van het betere coverwerk en in dat opzicht ook soms als Nirvana tribute band optreedt…
Frontman Scott Lucas had een lekker doorleefde stem met passende ‘korrel’ en deed inderdaad soms aan Kurt Cobain denken. Drummer Ryan Harding mepte zijn drumstel zowat naar de pleuris zo intens ging hij bij wijlen te keer. Vooral nummers van de meest recente CD ‘Hey Killer’ werden op het publiek losgelaten en dat bleken stuk voor stuk potige rocksongs met veel potentieel. Luister maar eens naar straffe composities als “City Of Knives”, “Freshly Fucked” of “The Last Picture Show if Zion”. Toen het duo midden de set tijdelijk versterking kreeg van de muzikanten van Helmet was het hek helemaal van de dam! Helaas moest de band al na goed 30 minuten plaats ruimen voor de heren van Helmet.
Niet dat we niet uitkeken naar deze legendarische band uit 1989 onder leiding van Page Hamilton natuurlijk, maar het optreden van Local H had gerust wat langer mogen duren. Aangenaam verrast met deze eerste kennismaking, maar dat had u al door, niet?
Tijd voor een portie pure rocknostalgie! Iets na half 10 betrad Page Hamilton (het enige originele bandlid van weleer) samen met 3 ‘jongeren’ de bühne : Helmet on stage ladies and gentlemen!
Wie kent niet hun legendarische CD ‘Meantime’ uit 1992 en de succesvolle opvolgers ‘Betty’ en in iets mindere mate ‘Aftertaste’? Allemaal boordevol rauwe, scherpe, bijtende rocksongs waarvan “Unsung” en “In the meantime” de gekendste voorbeelden zijn. Postmetal / Nu-metal avant la lettre … Tot plots in 1998 helaas het doek viel over de band wegens interne strubbelingen.
In 2004 pikte mister Hamilton de draad weer op en begon Helmet aan een tweede leven, misschien met minder succes als de hoogdagen van weleer maar minstens met evenveel lef en gedrevenheid.
Anno 2017 is Helmet nog steeds on the road en wordt tijdens de uitgebreide tour in Europa drie plaatsen in ons landje aangedaan , Depot, Leuven, Kreun Kortrijk en De Casino. De tour kwam er naar aanleiding van het verschijnen van hun laatste CD ‘Dead to the world’ eind vorig jaar. Een schijf die gemengd werd onthaald aangezien de sound duidelijk iets toegankelijker en gepolijster is geworden dan vroeger.
Het mag dan op CD al iets minder ranzig en strak klinken, live was daar alvast weinig of niets van te merken. Hamilton & Co lieten van bij het begin duidelijk merken waarvoor ze gekomen waren : een pot onversneden , compromisloos, hard verbeten rock’n’roll geluid.
Opener “Swallowing” liet daar geen twijfel over bestaan. De band had er duidelijk zin in en vervolgde met het snedige “You borrowed”. Het publiek (90% mannen tussen 35 en 45 jaar, zaal niet uitverkocht maar wel goed gevuld) kon deze felle start wel smaken maar kwam pas echt helemaal los toen al vrij vroeg “Unsung” werd ingezet. De massa vooraan kwam hierdoor definitief in beweging en genoot net als de band met volle teugen.
De set werd mooi opgebouwd met afwisselend ouder en nieuwer werk. Ook de songs van de recentste, minder goed onthaalde CD bleven moeiteloos overeind en met het melodieuze “Bad News” en het kwade “I love my guru” kwamen mijn persoonlijke favorieten gelukkig aan bod.
Page Hamilton had met de jaren merkbaar een deel van zijn haren verloren maar zijn gitaarkunsten beheerste hij nog immer heel sterk. De bende jonge muzikanten rond hem (met zwarte baseball caps) gaven hem duidelijk de nodige spelvreugde en een aanstekelijk enthousiasme . Ook vocaal bleef hij na al die jaren vrij goed overeind al had hij hier en daar wat ingeboet aan kracht.
Een loeiharde versie van “Red Scarve” en een dreigend “Repetition” luidde het 3de deel van de set in. “Crisis King” kende veel bijval van de oude fans die nog eens totaal loos gingen en “Life or Death” was dan weer een hoogtepunt van de ‘nieuwere’ sound. Net als bij Local H mocht het optreden best wat langer hebben geduurd want na een goede 50 minuten werd afgesloten met het krachtige “Milquetoast”.
In de bis kwam de vraagronde . Natuurlijk konden kleppers als “Wilma’s rainbow” en “In the meantime” niet ontbreken . 25 jaar mag je ondertussen rekenen , en deze songs klinken nog steeds eigentijds, fris en aanstekelijk. Hier ging iedereen nog eens uit zijn dak , kwamen de luchtgitaren naar boven en werden de refreinen meegezongen .
Puik werk van Hamilton en C°, die tekenden voor een intens , rechttoe rechtaan optreden. Niet meer, niet minder. En zo hoort het! Van genoten!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/local-h-09-02-2017-2/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/helmet-09-02-2017-2/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Zo rauw als de gortdroge metal van het ongenaakbare ‘Meantime’ zal het nooit meer worden, maar dit is geen reden om de nieuwe Helmet links te laten liggen. De sound mag dan al een stuk cleaner en melodieuzer zijn, dit blijft een herkenbaar Helmet geluid met urgente gitaren en stevige songs. Page Hamilton schopt misschien niet meer zo wild om zich heen en hij klinkt bijlange niet zo kwaad als op ‘Meantime’, maar hij houdt de vinger aan de pols met straight forward vocalen en dito riffs.
Helmet is geëvolueerd naar een wat gevarieerder geluid met oog voor melodie, maar hun roots met felle alt-metal komen nog geregeld aan de oppervlakte piepen, getuige de forse openers “Life Or Death” en “I Love My Guru”. De nineties hangen nog serieus rond in dit album, songs als “Red Scare” en “Drunk In The Afternoon” doen met hun slepende en zware gitaren denken aan de betere grunge-klanken van Alice In Chains en Soundgarden.
Heel even doet Helmet ons schrikken, “Expect The World “ zet in als iets van Foo Fighters tot een logge gitaar komt binnenvallen en de song alsnog doet overhellen naar de goeie kant van de balans. “Look Alive” lijkt ons dan misschien wel iets te soft voor een band van hun kaliber, maar het gaat nu ook niet echt de dieperik in.
Eén keer maar slaan de heren de bal volledig mis, met name in de Elvis Costello cover “Green Shirt”, geen idee wat hiervan de bedoeling was, het is in ieder geval een merkwaardige en onbegrijpelijke ommezwaai op een voor het overige behoorlijk sterke Helmet plaat.
‘Dead To The World’ is zeker geen ‘Meantime’, wel eentje die mag mee spurten voor de titel van beste tweede.
Helmet is dus duidelijk terug, en als u deze legendarische alt-metal iconen nog eens aan het werk wil zien krijgt u volgend jaar uitgebreid de kans. Ze doen ze maar liefst drie keer ons land aan, op 09/02 in De Casino (St Niklaas), op 07/03 in het Depot (Leuven) en op 08/03 in De Kreun (Kortrijk).
Helmut Lotti & Roland’s Super Allstar Enlightening Music Machine – Een bluesrockend ensemble
Helmut Lotti & Roland’s Super Allstar Enlightening Music Machine
Handelsbeurs
Gent
2012-06-09
Johan Meurisse
In de muziekwereld zijn allerhande combinaties van artiesten mogelijk … Niets is ons nog vreemd als ze op elkaar beroep doen . Onze ‘bluesfather’ Roland Van Campenhout, nodigde een aantal muzikale vrienden uit om samen met hem in 60 jaar roots, blues en rock’n’roll erfgoed te duiken . Een Dranouter Radio 1 sessie in 2011 zorgde hiervoor . Door de grote respons en succes besloot deze bende het hele project te hernemen onder de klinkende naam Helmut Lotti & Roland’s Super Allstar Enlightening Music Machine. Samen met mondharmonicawonder Steven De Bruyn (The Rhythm Junks, El Fish,…), zanger/gitarist Pieter-Jan De Smet, bassist Jasper Hautekiet, allround drummer Jeroen Stevens (I Love Sarah), gitarist Elko Blijweert (Novastar, Laïs, Pawlowski) en het jonge talent Nevada Fellow (Ruben Focketeyn, zoon van Frank, die hoge ogen scoorde op de Humo’s Rock Rally 2012). En in Helmut Lotti zit zowel een Broadway musical als blues man verscholen . We waren alvast nieuwsgierig …
Hier geen klemtoon op Lotti of op Roland , maar elke muzikant werd in de twee uur durende set in de spotlight geplaatst . Hun Liefde voor Muziek bracht hen samen en dat wilden ze delen met een uitverkochte Handelsbeurs . Dit unieke project passeert in beperkte mate langs een paar clubcentra. De Handelsbeurs gaf het startschot . Deze zomer is het ensemble alvast te zien op het BRBF in Peer en in het najaar worden nog een paar concerten met het publiek gedeeld.
Spontaan , speels en enthousiast ging het ensemble te werk en grasduinde in een resem classics, waarbij elke muzikant en de zangers (Steven, Pieter-Jan , Nevada , Roland en Helmut) respect afdwongen.
De vocale koek werd in het begin netjes verdeeld , Pieter–Jan op “Up on the cripple creek”, “Going down slow” met Roland , “The game is up” van Steven De Bruyn en “Tryin to get this” met Helmut .
Toegegeven, in de songs die Lotti vocaal voor z’n rekening nam (o.m. “Just to walk that little girl home” en Elvis “Cindy Cindy “) nam , klinkt natuurlijk wel die Broadway sound door.
Of er waren de duets , de samenzang en het samenspel; het klonk allemaal doorleefd, aanstekelijk, broeierig en groovy , met een zekere bedreven – en bezetenheid, en ruimte voor de ras muzikanten, die niet vies waren verrassende wendingen te bieden aan het materiaal. Het vleugje humor tussenin was graag meegenomen en paste volledig in zo’n concept .
De jonge Nevada durven we hier wel eens voorop te plaatsen want hij is ‘de future’ . Geen podiumvrees om tussen die oude(re) artiesten te staan; hij gaat een succesvolle carrière tegemoet , me dunkt . De talentrijke jonge gast speelde vurig op z’n akoestisch gitaar en zong solo enkele sterke songs als “Thinking machine” en “Lonely run”.
Verderop hoorden we puike versies van een rootsrockende “Satisfy Suzy” , “Sleep while I’m dead” (Warren Zevon ) , een meeslepende “Ol’ King Kong in the lunapark” en een spitsvondig jammende “My baby just cares for me” van Nina Simone .
De zangers van dit project hoorden we dan samen op een nostalgische Travelling Wilburys’ “Handle with care” (remember Dylan – Orbison – Petty – Harrison), die de set besloot . In de bis werd het tempo opgedreven en klonken ze als een opgefokte bluesrockende Red Devils (remember hun zompige debuutplaat ‘King King’ btw! ) , waarbij ze al rollebollend met hun benen over het podium bewogen . “Johnny be goode” ontbrak niet . ‘Some Ass rockin’, Yeah’. Blues Peer is gewaarschuwd met dit gelegenheidsensemble …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/super-allstar-enlightening-music-machine-09-06-2012/
Organisatie: Handelsbeurs , Gent
Het NYse Helmet , van Page Hamilton, is één van de bands die we koesteren van onze jeugdjaren . Wie zeg je? Helmet , jawel ze waren één van die bands die beginjaren ’90 hardcore, grunge, alternative rock en metal integreerden. Page Hamilton, zanger/gitarist en spil van de band, en zijn kompanen waren gewone gasten die een potpourri maakten van invloedrijke bands als Stooges, Melvins, Killing Joke, Husker Du, Big Black, Butthole Surfers, Smashing Pumpkins, Sonic Youth, Metallica, Fugazi, Soundgarden, Nirvana, Alice In Chains en Mudhoney. Samen met Therapy?, Quiksand, Prong en Unsane speelden ze posthardcore/metalcore en gecontroleerde intelligente noisepop, een verfrissende wind voor een strakke, cleane en recht-door-zee gitaarsound. Ze brachten een paar opzienbarende platen uit als ‘Strap it on’ (21 jaar geleden btw!), ‘Meantime’ en ‘Betty’.
En na een stop na de plaat ‘Aftertaste’ (‘97) maakten ze een comeback in 2004, maar hier werd al het kaf van het koren onderscheiden, in die zin dat ze die bepalende intensiteit niet meer konden evenaren . Ook moest Hamilton zich beroepen op andere groepsleden, o.m. de imposante John Stanier maakte zich verdienstelijk bij Battles !
Helmet is en blijft populair. We zagen de band al een pak keren; bij hun afscheidstour was een time-out noodzakelijk . Ze konden nog net de Botanique vullen , én kijk sinds de reünie, zit hun sound terug in de lift; ondanks de matige nieuwe platen, groeide de belangstelling gestadig . De fans van het eerste uur hopen stiekem op een backcatalogue en enkele prijsbeesten en de volgende generatie willen wel checken of ze met Helmet een juiste inspiratiebron vasthebben .
Na eerdere optredens in de Minnemeers (wat een comeback!) en in de Vooruit , kon Hamilton en z’n jongere band terecht naar een reeds op weken uitverkochte Trix , wat duidt dat Helmet nog steeds een belangrijke band is. En nu vooral want Helmet koos voor het repertoire van de 20st Anniversary van ‘ Meantime’ , een mijlpaal binnen dat muzikaal recept van posthardcore. “Unsung” en “In the meantime” werden thuis en op ‘alternative’ parties grijsgedraaid.
Een nokvolle Trix keek vooral uit naar dit werk , aangevuld met nummers van de ‘Strap it on’ EP en ‘Betty’. Om die songs te kunnen spelen , moet je ongetwijfeld over kwaliteitsvolle muzikanten beschikken , én Hamilton had alvast goed gescout ! Drummer Kyle Stevenson speelde zich enorm in de kijker en kon moeiteloos het oude werk aan. Er was ruimte voor compacte solo partijen, die dan weer verzwolgen in het krachtige ritme en de angry, onderkoelde zang van Hamilton.
Vóór dat échte werk eraan kwam, warmde het kwartet zich op met enkele songs van ‘Aftertaste’, “It’s easy to get bored” en “Renovation” . Het nieuwe “So long” uit ‘Seeing eye dog’ voegden ze toe . Goede songs , maar niet beklijvend!
Dan werd ‘Meantime’ door de mallemolen gehaald en Hamilton had een gevatte formule hieromtrent: backwards starten om zo naar de paradepaardjes te gaan, die vooraan op de cd staan . Intussen was het kwartet op dreef , en speelden ze strak, hard, slepend, intens en bedreven, met grommende, grauwe , hakkende ritmes en opzwepende drums. Heerlijk. “Role Model” beet de spits af, en met “FBLA II” hoorden we al meteen een classic in het genre . De instrumenten kregen ruimte en in het samenspel zat het degelijk snor! De band was uitermate geconcentreerd en goed op elkaar ingespeeld . “Better”, “He feels bad”, “Ironhead” en natuurlijk de twee singles hitsten het publiek op. De eerste rijen pogoëden er maar op los. Voor het andere deel was dit puur nostalgie. Zij genoten van die felle, snedige sound. De rockliefhebber hier boog voor het moordende, scheurende tempo.
De songs volgden snel op elkaar en ‘Meantime’ was in één oogwenk gespeeld. Na een korte pauze 50 minuten in de set, grossierden ze in de oude doos met “FBLA” van de EP, wat heel sterk werd onthaald, en enkele ‘Betty’ songs op verzoek, waaronder een bezwerende “Wilma’s rainbow “ Ook “Just another victim” van de ‘Judgement Night’ soundtrack ontbrak niet.
Helmet blies en verve de 20 kaarsjes uit ; een verkwikkende, bruisende, gebalde set, die de onderhuidse spanning, dreiging en rauwheid van vroeger behield op het oude materiaal. Toegegeven, die prachtsongs van vroeger hebben ze niet meer. Het nieuwe materiaal klinkt meer afgemeten en is een ‘tic minder’ , maar onverslijtbaar da’s Helmet zeker .. Een return die telde …
De support act Fighting with wire (Uk) had het alvast niet makkelijk, ondanks de bezieling, die ze in hun gebalde set staken . Het publiek bleef wat op het achterplan of had zich verscholen aan de toog. Het was vanavond duidelijk dat het publiek kwam voor een Helmet set!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/helmet-29-03-2012/
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix Antwerpen)
Het NYse Helmet was één van die bands die beginjaren ’90 hardcore, grunge, alternative rock en metal integreerden. Page Hamilton, zanger/gitarist en spil van de band, en zijn kompanen waren gewone gasten die een potpourri maakten van invloedrijke bands als Stooges, Melvins, Killing Joke, Husker Du, Big Black, Butthole Surfers, Smashing Pumpkins, Sonic Youth, Metallica, Fugazi, Soundgarden, Nirvana, Alice In Chains en Mudhoney. Samen met Therapy?, Quiksand, Prong en Unsane speelden ze posthardcore/metalcore en gecontroleerde intelligente noisepop, een verfrissende wind voor een strakke, cleane en recht-door-zee gitaarsound. Ze brachten een paar opzienbarende platen uit als ‘Strap it on’ (20 jaar geleden btw!), ‘Meantime’ en ‘Betty’.
In 1998 hield Hamilton het voor bekeken. Op het afsluitende optreden in de Bota klonk de band uitermate vermoeid en was maar een schim meer van hun succesperiode; met een zucht van … bereikten ze de eindstreep.
Maar in 2004 kreeg Hamilton er opnieuw zin in, was hij één brok energie en dynamiek en trad hij aan met een jongere begeleidingsband. Sindsdien verschenen drie platen en draait de band op volle toeren, o.m. met de onlangs ‘Seeing eye dog’; ze zijn gerespecteerd door een legertje nineties gitaarfreaks, metalheads en ze krijgen er nu ook een pak jongeren bij. Helmet beleeft een tweede jeugd, wat handig meegenomen is.
Vorig jaar was er al een afspraak in een op voorhand uitverkochte Minnemeers. Opnieuw was de belangstelling groot en speelden ze in Gent een duidelijke thuismatch. Hamilton werd op handen gedragen en we hoorden een verkwikkende, bruisende, gebalde set, die de onderhuidse spanning, dreiging en rauwheid van vroeger behield. De band was goed op elkaar ingespeeld en er was ruimte voor compacte solo partijen, die dan weer verzwolgen geraakten door het krachtige ritme. Toegegeven, het nieuwe materiaal klinkt meer gepolijst en afgemeten en is een tic minder, net als de onderkoelde zang van Hamilton, die met de jaren minder angry klinkt.
Ze warmden het publiek op met de broeierige “Renovation” en “So long”, en prikkelende, verbeten versies van “I know”, “Harmless” en “Birth defect” volgden. Hamilton mag dan nog de spil van de band zijn, hij laat ruimte aan de anderen. Tussen sommige nummers door was Hamilton een verteller en entertainer. Met een grijns en een glimlach gingen de heren te werk, wat hen uiterst sympathiek maakte. Het liep allemaal gesmeerd. Songs als “White city” en “Enemies” waren eenduidiger, toegankelijker en meer afgelijnd.
Ze gaven een tandje bij op een rauw en intens gespeelde “Just another victim”, de bijdrage op ‘Judgement Night’, die de band naar ongekende hoogtes bracht. Het was de aanzet van hun golden classics als “Unsung”, “Wilma’s rainbow”, “In the meantime”, “Fbla II” en “Fbla”. Op deze songs waren de eerste rijen niet te houden en sky- en stagediveden ze als in de oude dagen. Het stuwde het materiaal en gaf elan aan de set. De rockliefhebber boog voor het moordende, scheurende tempo.
Helmet levert niet meer de prachtsongs van vroeger, maar overtuigden als een waanzinnige, charismatische live band. Onverslijtbaar, daar was iedereen het volmondig over eens …
Ook het uit Belfast afkomstige Lafaro kwam uitermate sympathiek over. Het postpunkkwartet speelde een stevige, strakke set, met noisy uitstapjes en maakte een broeierige spanningsboog van ‘70s hardrock, grunge en stoner. Een donker randje had de zang, die daarmee refereerde aan het adres van ex Girls Against Boys frontman Scott McCloud.
Organisatie: Democrazy, Gent
Nadat ze in het voorjaar reeds onze contreien hadden bezocht was Helmet terug voor het 2de deel van hun Europese tournee.Na hun split rond 2000 is de band weer ‘alive and kicking’ en benieuwd waren we of hun live reputatie nog steeds van dezelfde hoge kwaliteit was.
In de gezellige Grand Mix, Tourcoing gingen we nog eens die nostalgie opsnuiven van de jaren '90 waarin ze het metallanschap verbaasden met hun scherpe post hardcore geluiden.
Onder aanvoering van kopstuk en bezieler van het éérste uur Page Hamilton nam het viertal gezwind hun posities in bij aanvang van hun set.
Met “Like i care” en “So long” werd het vuur aan de lont gestoken en waren we vertrokken voor een uurtje noise waarin afgewisseld werd uit het ruime repertoire die de band doormiddels van 7 studioalbums wist te vergaren.
Daarin bleek de rol van de charismatische frontman Hamilton niet te overzien, als een opzwepende dirigent orkestreerde en mende hij z'n manschappen tot het niveau en de gedrevenheid die hij voor ogen hield.Uit hun nieuwe plaat 'Seeing Dog Eye' dat begin september verscheen bij het indielabel Work Song kregen we “White city”, “In person” en “She’s lost” die even strak en snedig klonken als het gekende werk van deze Amerikanen. Het enthousiaste publiek ging volledig loos op die typische scheurende en bijwijlen beukende Helmetsound met de nodige grooves en kende een absoluut hoogtepunt bij het laatste nummer van de reguliere set “Wilma’s rainbow”.
Na een korte verpozing moesten de klassiekers “Meantime” en “Unsung” nog geserveerd worden en bij deze krakers werd nog een versnelling hoger geschakeld zodat we met een zeer voldaan gevoel het Franse landschap achter ons konden laten en met een brede grijns huiswaarts trokken.
De supportacts General Lee en Lafora konden ook bekoren door een verdienstelijke performance. General Lee speelde een thuismatch en bracht postmetal die me soms aan My dying bride deed denken en toonde in hun halfuurtje speeltijd dat ze met hun bombastische sound de zaal konden gefocust houden met een mix van heavy, doomy metal doorspekt met melancholische stukken.Zeker in de gaten te houden deze Fransen.
Uit Belfast kregen we het vast voorprogramma van Helmet op deze tournee Lafaro. Het Ierse postpunkquartet met een strakke ritmesectie had een strakke, noisy sound en ging meermaals interactief in de clinch met het publiek.Hun set was onderhoudend maar kende weinig echte hoogtepunten.Het enthousiasme en de begeestering maakte veel goed en zorgde ervoor dat het publiek hen uitdrukkelijk voortstuwde zodat de band en publiek een goed gevoel aan het optreden overhielden.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Sommige groepen verkiezen nog steeds het ouderwetse principe van de mond tot mondreclame en Golden Helmets uit Keulen zijn daar een mooi voorbeeld van. Je zal veel moeite moeten doen om iets van deze Duitsers op het net te vinden en toch zijn zij zoiets als een gevestigde waarde geworden in de Duitse garagerockscene. Tot nu toe mochten zij tot reeds complimenten van New Bomb Turks, The Fuzztones en onze eigenste Kids in ontvangst nemen.
Vanaf het moment dat je deze cd in je speler plaatst, weet je ook meteen waar deze woorden vandaan komen want deze debuutplaat raast werkelijk als een trein over je heen. Ieder nummer bevat een maximum aan rock ’n roll terwijl er daar een lekker laagje soul wordt aan toegevoegd.
Laat Rocket From The Crypt een Motownplaat opnemen en het resultaat zou waarschijnlijk ergens in de buurt kunnen liggen van wat deze jongens hier brengen. Jammer genoeg duren rockplaten nooit echt lang en na 30 minuten is het rockplezier over en eigenlijk kun je alleen maar hopen dat deze Duitsers snel de richting van de Belgische podia zullen vinden.
Het gezellige decor van de Gentse Minnemeers fungeerde afgelopen zaterdag als voorlaatste halte van de Europese tournee van Helmet. Deze invloedrijke band werd 20 jaar geleden opgericht in New York door zanger/gitarist Page Hamilton (inmiddels 48), nadat hij uit de noise-rock formatie Band of Susans was gestapt om jazz te studeren. Hij vond zijn inspiratie in bands en artiesten als Sonic Youth, Glenn Branca, Big Black en Killing Joke. Deze sound wilde hij combineren met jazz-achtige invloeden, resultaat hiervan was Helmet. Page werd in de uitverkochte club bijgestaan door dezelfde muzikanten die vorig jaar op Graspop voor één van de hoogtepunten zorgden: Dan Beeman op ritmegitaar, bassist Jon Fuller en drummer Kyle Stevenson.
Het concert werd afgetrapt met het sterke openingstrio “Role model”, “FBLA II” en ”Smart”. Meteen werd duidelijk dat de stop 'n go riffs en hypnotiserende staccatoritmes nog altijd hun effect niet misten. Het felle “Ironhead” en pompende “Unwound” volgden in sneltempo. De gitaarsolo's van deze meester bleken nog altijd uit duizenden herkenbaar, zeer straf! Met knappe vertolkingen van “Exactly what you wanted”, “It's easy to get bored with”, “Birth defect” en “Driving nowhere” werd hun vergeten meesterwerk 'Aftertaste' in de schijnwerpers geplaatst.
Page gaf een ontspannen indruk en sloeg sporadisch een praatje met het publiek. Hij was zichtbaar onder de indruk van de respons. Het rauwe “Swallowing everything” en het energieke ”Street crab” passeerden daarna de revue. Publieksfavorieten “Unsung”, “Wilma’s rainbow”, “Milquetoaste” en ”In the meantime” blijven moordsongs en deden de temperatuur nog wat stijgen. Standaardalbums als 'Meantime' en 'Betty' mogen dan ook niet ontbreken bij elke zichzelf respecterende rockliefhebber. Ook de classic “Just another vicitim” van de Judgement Night-soundtrack ontbrak niet. Dit is een song waar iedere dertiger wel eens uit de bol is op gegaan, onverslijtbaar spul!
Hekkensluiters van deze overtuigende set waren het monolitische “Tic” en het gortdroge “On your way down”. Enig minpunt was dat de vocals van Page Hamilton niet meer zo boos en krachtig klonken als tijdens hun hoogdagen in de '90's, maar dat was vonden de aanwezigen een kleine domper op de feestvreugde!
Sterke performance van deze alternatieve metalhelden. Much respect!!! Voor de diehard fans: dit jaar zou er nog nieuw werk verschijnen, ik kijk er alvast naar uit.
Supportact Totimoshi (gekke naam trouwens) uit Oakland, USA is een totaal onbekende voor de meesten van ons. Het trio, opgericht in '97, heeft reeds 4 albums op hun naam staan. Ze brachten een mix van alternatieve rock, grunge, punk en metal. Invloeden van Nirvana, Dinosaur Jr, Melvins, Mudhoney en Black Sabbath drongen door in hun sound. Spijtig genoeg was hun songmateriaal kwalitatief niet bijzonder hoogstaand en vrij inwisselbaar en sloeg de verveling nogal snel toe. Ook het monotone en trage tempo en irritante, schreeuwerige zanggeluid kon ons maar matig overtuigen. De muzikale kwaliteiten werden ons niet duidelijk. Hier was nog werk aan de winkel!
Opener van de avond was het Leuvense kwartet The Sedan Vault die hun tweede album 'Vanguard' kwamen promoten. Ook zij werden maar lauw ontvangen. Toch was dit een prima mengeling van indierock, emo, punk, progrock en electronica. Referenties naar The Mars Volta en At the Drive-in waren hoorbaar, maar ook echo's van The Blood Brothers, Sparta en Thrice klonken door. Dit was duidelijk geen hapklare brok muziek. De hoge vocalen, complexe songstructuren, onverwachte wendingen en elektronische effecten vergden een grote inspanning van de concertganger. Dit was geen spek voor ieders bek! Toch zijn we overtuigd van hun muzikale kwaliteiten en vonden we dit beslist de moeite waard!
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
