White Hills - Gitaar in spaarmodus
Ik was ongewoon vroeg vertrokken omdat ik een ware volkstoeloop vreesde, volkomen onterecht overigens, maar zo was ik toch net op tijd om de eerste band, die een half uur eerder dan gepland begon, te zien. S.G.A.T.V. staat voor Sick Guitars And Terror Vision en is op cassette het éénmansproject van Severin Beerli uit het Zwitserse Frauenfeld. Tot mijn niet geringe verbazing ontwaarde ik een vrolijke bende van maar liefst zes man op het podium. Ook mijn vrees voor een pot saaie synthpunk was ongegrond. Met twee gitaristen in de rangen en een eerder beperkt gebruik van synths brachten ze iets wat ze zelf UFO-punk noemen. Het was in ieder geval feestelijke punk met een zanger die zijn teksten prononceerde alsof hij door een megafoon moest roepen. Vrolijk werd ik er wel van maar lang zal het toch niet bijblijven.
Het bijna 20 jaar actieve White Hills uit New York City kende hun moment de gloire in 2010 toen Jim Jarmusch hen uitnodigde op ‘All Tomorrow’s Parties’ in New York dat hij toen cureerde. Het duo blijkt ook bijzonder productief en heeft intussen een onontwarbaar kluwen aan platen uitgebracht waarvan er zo'n zes bij het toch wel gerenommeerde Thrill Jockey verschenen.
Ik zag ze in 2013 nog schitteren in De Kreun maar hun aanhang bleek in The Pit's serieus te zijn afgekalfd. De opkomst was ontstellend laag maar dat lieten de twee niet aan hun hart komen. Er leek op het eerste zicht niet veel veranderd. Dave W. in bloemetjeshemd en Ego Sensation nog steeds in een pakje waarmee ze had kunnen poseren op de hoes van ‘Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band’. Alleen had die laatste haar bas ingeruild voor staande drums maar dat maakte de spektakelwaarde er niet minder om. Geen extra drummer dus en zo moesten ze het met zijn tweeën rooien wat aanvankelijk probleemloos lukte.
White Hills nam een feilloze start met het denderende "The instrumental head", openingsnummer van hun laatste dubbel-lp ‘The Revenge of Heads On Fire’, dat voorzien is van een Stooges drive en weidse Hawkwind gitaren. Het leek een avond vol hypnotiserende spacerock te worden maar tijdens het derde nummer liet Dave W. die stuwende drive los en koos hij voor iets wat meer op artrock leek. Een keuze die ik respecteer maar jammer genoeg kwam het daarna nooit meer echt goed. En dat had vooral te maken met de gitaar van Dave W. of het mankeren ervan. Waar ik hem negen jaar geleden nog een adembenemende gitarist vond, leek zijn gitaar nu wel in spaarmodus te staan. Veel gitaarwerk was net als de bas vooraf opgenomen zodat hij zich niet in het zweet hoefde te werken en zich kon beperken tot enkele effectvolle uithalen. Erger nog, soms was er nauwelijks een gitaar te horen waardoor de focus, veel meer dan vroeger, op zijn zang kwam te liggen terwijl hij waarschijnlijk op de laatste rij stond toen de zangtalenten werden uitgedeeld.
Bij het laatste nummer, het tenenkrullende "Honesty", gaf hij zijn gitaar aan Ego Sensation, die er een resem creepy geluiden uit kneep, en begon hijzelf wat richtingloos door de microfoon te schreeuwen. Een vals slotakkoord van een teleurstellende set met enkele hoge pieken maar helaas ook diepe dalen. Benieuwd of Jim Jarmusch nog steeds fan is.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
The Chills zijn nu terug , een must voor elke indie liefhebber . Een evenwichtige Martin Phillips is na al die jaren terug op het voorplan na een nogal bewogen leven, kun je zeggen.
Even voorstellen ? The Chills waren in de overgang van de 80s naar de 90s één van die muzikaal goed bewaarde geheimen in die opkomende indiescene . Inderdaad, met bands als Galaxie 500, Pale saints, Yo la tengo , The Serenes en The Clean hadden zij een bepalende invloed in navolging van een Feelies en Velvet Underground.
Ze zorgden voor licht sprankelende , zomerse droompop , die met de jaren onderkoeld gevoelig klonk. Eenvoudige licht huppelende , dromerige melodieën , geleest op dat kenmerkende indringende gitaarspel, ondersteund van keys , een diepe basstune en frisse drumritmes. Ze leverden drie overtuigende albums af (‘Brave words’, ‘Submarine bells’ en ‘Soft bomb’) naast een reeks EPs uit de 80s . “ House with a 100 rooms” , ”The male number from the ID” en “ I love my leather jacket” zijn er drie die we hier even ophoesten . Maar check vooral het indrukwekkende “Pink frost” naast de gekende hitsingle “Heavely pop hit”.
Phillipps , 52 intussen , schreef wel af en toe iets, bracht met mondjesmaat iets uit , maar nu pas na 19 jaar hebben we een full album , dat een hechte indruk nalaat . ‘Silver bullets’ , met een jonge begeleidingsband achter zich, sluit naadloos aan op het oude werk . Elk minuscuul geluidje van de oude Chills beheersen ze . “Underwater wasteland”, “Pyramid moon/when the poor can reach the mood” en de titelsong kenmerken nu net dat geluid perfect van subtiele, verfijnde, beklijvende , pakkende tunes ! Af en toe is er een breder klankenpalet , dat mooi verweven is in die indie.
Een uiterst genietbare dromerige plaat die we als een gelukkig weerzien ervaren
Op Boomtown gaven ze in de zomer van 2014 nieuw teken van leven . Een nieuwe jeugd kan worden aangevat!
Wederom een album die overvloedig baadt in een gloed van psychedelica en als een vliegend tapijt boven de papavervelden zweeft. Ik weet het, dergelijk geluid is dezer dagen niet echt origineel meer gezien ontzettend veel bandjes in dezelfde psych-vijver vissen, maar toch laten we ons hier weer gewillig in deze verslavende Zweedse trip mee glijden (Hills zijn immers landgenoten van Goat, even geschift, net zo briljant).
Op onze reis naar het hippiedom worden we bevangen door afgedreven sitars, gitaren die de fuzz-pedalen richting Venus sturen en atmosferische fluittonen die de brilslangen royaal uit hun manden lokken. De zeldzame vocals komen rechtstreeks vanuit een in mist gehulde tempel alwaar plaatselijke halfgare voodoopriesters de nodige toverkrachten bezweren.
‘Frid’ is zo een typisch hallucinerend album waar je niet naar luistert, maar die je ondergaat. Het is een hypnotiserende en veelkleurige excursie naar onontgonnen oorden waar verrassende schatten liggen opgeborgen, alsook een genereuze portie verdovende middelen, vermoeden wij.
Een avondje muziek in Magasin 4 om U tegen te zeggen. Zo beloofde deze line-up toch op voorhand. Maar de hooggespannen verwachtingen werden jammer genoeg niet volledig ingelost.
Opener van de avond was Glowsun. Deze Franse Stoners draaien al enkele jaren mee in de muziekwereld. Sinds 2005 om precies te zijn. Al jaren schuimen ze Europa af om iedere zaal hun kunstjes te tonen. Vanavond is Brussel dus aan de beurt. Wat dit 3tal wil bereiken, is onmiddellijk duidelijk: een psychedelisch stonerfeestje in gang steken. Ze beginnen met volle overtuiging en enkele stevige riffs aan hun set en hebben mij bijna mee in hun verhaal. Maar na enkele nummers wordt duidelijk dat de band iets te vaak uit hetzelfde tapt en zichzelf wat herhaalt. Hierdoor zakt na enkele nummers mijn aandacht wat weg. Maar niet te min een puike prestatie. En een leuke opwarmer voor de eigenlijke hoofdact van de avond.
New York bulkt van het muziekaal talent. Eén van deze toppers is White Hills. 2 man en 1 vrouw maken zich sterk in de alternatieve muziekwereld. Na eerdere doortochten in De Kreun, Le Grand Mix en Trix (daar heb ik ze toch nog gezien) is Brussel aan de beurt.
De vorige optredens (die al enkele jaren achter de rug liggen) hadden mij doen uitijken naar deze show. Toen wisten ze mij te overtuigen met hun donkere sound en dito présence op het podium.
Deze keer komen ze met een nieuw album naar Europa afgezakt. Deze nieuwe plaat heb ik nog niet gehoord. En ik denk ook niet dat ik mij er snel aan zal wagen. Want het eerste deel van de show bestond uit vooral nieuw werk. En dat blijkt drastisch te verschillen van hun eerdere albums. Het duistere heeft plaats moeten maken voor een meer elektronisch en poppy geluid. Er kan zowaar op gedanst worden.
Waar vroeger de zaal werd volgespoten met verstikkende rook, is het nu het licht dat regeert op het podium. De band baadt in het licht. En dit alles maakt dat ik toch wat teleurgesteld was.
Een band moet inderdaad wel een zekere evolutie doormaken. Je kan niet eindeloos blijven jezelf herhalen. Maar de verandering is te groot, het verschil te bruusk.
Het tweede deel van de set veranderen ze het geweer weer van schouder en keren ze terug op hun stappen. Maar voor mij was het toen al te laat. Het schip was al gezonken.
Jammer maar helaas heeft deze avond niet gebracht wat ik ervan had verwacht. Maar niet getreurd: er zijn genoeg optredens om nog naar uit te kijken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/glowsun-1-5-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/white-hills-1-05-2015/
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Magasin 4, Brussel)
Het is even wennen, van White Hills zijn we lange psychedelische Hawkwind-achtige toestanden gewoon, en nu hebben ze hun space-rock in een soort post-punk bad gedompeld. De freaky uitspattingen zijn nog steeds van de partij, maar de teneur is er grilliger op geworden. Het acht minuten durende “Lead The Way” is daar het levende voorbeeld van, het is een gretig denderende scheursong met jankende gitaren en een angstig sfeertje.
Verder zijn er uitstapjes naar krautrock en eighties wave (het sterke “Wanderlust” en “Automated City”), maar die zijn niet altijd even geslaagd, zo moddert de titelsong maar wat aan (maar liefst zes minuten) zonder dat er eigenlijk iets gebeurt. Dat is net wat er schort aan ‘Walks For Motorists’, White Hills wil een andere richting uit maar ze zijn er nog niet goed uit dewelke, en dat vertaalt zich in twijfelende songs als “Life’s Upon You” die een beetje doelloos rondzweven zonder echt te kunnen boeien.
Met die halve koerswijziging zorgt White Hills misschien wel dat de klad er niet in komt, maar dit is verre van hun beste werk. Wij zien ze toch veel liever in hun voormalige space-universum ronddolen onder een gloed van mistige rookgordijnen.
Buitenaards ruimteschip met de nodige moeite parkeren en nu met volle goesting De Kreun binnenstappen voor een hopelijk overweldigend concertje van de fenomenale Hawkwind volgelingen White Hills.
Op de nieuwe plaat ‘So you are, so you’ll be’ worden de alweer stomende space rock songs naar ons gedacht wat te veel onderbroken door wat ongepaste elektronische spielerei. Dit is hoegenaamd niet het geval op het podium, waar het trio volledig opgaat in bedwelmende en volumineuze psych-rock met verslavende bassen, gierende gitaren en snerende drums. Gitaarverslinder Dave W. heeft zijn doordringende blik met nog wat extra eyeliner aangescherpt en heeft zo wel iets mee van de jonge Alice Cooper of Jaz Coleman. Samen met de bevallige en in rode hotpants gehesen bassiste Ego Sensation en drummer Lee Hinshaw zorgen ze voor een overweldigende kosmische ervaring waar wij ons gedwee laten in meedrijven.
Deel één van deze geweldige space-trip is overigens een reis doorheen het universum van de nieuwe plaat, met de fameuze psychedelische brokken “Forever In Space (Enlightened)” en “In your Room” die even afgewisseld worden met de dreigende drone geluiden van “The Internal Monologue” om dan terug te exploderen in het verschroeiende “So you are, so you’ll be” en het apocalyptische “Mist”. We hadden het al voorspeld, als je de opvulsels weert uit die plaat dan blijft er een monsterlijke brok verzwelgende energie over die als een gloeiende komeet op ons afkomt, heerlijk om te ondergaan (het moet van die almachtige set van Earthless in De Centrale geleden zijn dat we ons nog eens zo diep in de kosmos hebben laten zinken).
Dan worden de oudjes van stal gehaald. Met de heavy loeier “Dead” en vooral met de intergalactische monstertrip “H-P 1” wordt de Kreun ondergedompeld in een benevelend hemelruim waarin het aardig wegzweven is.
Er is geen ontkomen aan, live is White Hills een indringende beleving, een imposante krachttoer, een wilde excursie naar Mars, een sensationele rollercoaster door de ruimte.
En we hebben nochtans niets gesnoven of geslikt, White Hills werkt op zich al verslavend genoeg.
Nu eerst een ferme pot bier consumeren en dan terug onze UFO in en koers zetten naar huis. Oppassen voor vallende sterren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4224
Organisatie: Kreun, Kortrijk
De nieuwe White Hills is op zijn best terug een brok wilde en ontspoorde psychedelica, maar helaas is het album opgevuld met te veel overbodige tierlantijntjes waardoor we niet echt van een sterk geheel kunnen spreken. De groepsleden hebben te lang aan het verboden spul gezeten, dat vertaalt zich in freaky geluidsuitstapjes die ongetwijfeld in de studio voor de nodige roes zullen gezorgd hebben, maar die op onze nuchtere geest maar weinig effect uitoefenen.
Blijft over : de gruizige, bedwelmende en supersonische spacerock van “In your room”, “So you are… so you’ll be”, “Forever in space (enlightened)”, “Rare upon the earth” en “Mist”. En dat zijn nu precies het soort songs waarvoor wij met ons galactisch ruimteschip koers zullen zetten naar de Kreun in Kortrijk op 16 oktober.
Cave had vorige vrijdag de moeilijke taak om ons op te warmen voor headliner White Hills. De band uit Chicago liet er echter geen gras over groeien en schotelde ons - in de slechts 30’ die ze toebedeeld kregen - 5 prachtsongs voor. Repetitief, minimalistisch, fris en telkens met een catchy groove. Denk aan een mengeling van nu-jazz, psych en krautrock in een hedendaags jasje. Ons hart hebben ze alvast veroverd. Overtuig jezelf en luister naar hoogtepunt “Ravens Hash”: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=VhbSSixq1Pg
White Hills koos Trixbar Antwerpen als startvenue voor hun herfsttour, die nog gedurende de volledige maand oktober kriskras door Europa loopt. Het drietal uit New York bracht onlangs het schitterende album ‘Frying On This Rock’ uit. Een album dat barst van rauwe energie en compacte songs vol verschroeiend gitaarwerk en trippy psychedelia en dat het alom bejubelde ‘H-p1’ uit 2011 ruimschoots overstijgt. White Hills deelde het podium met bands Flaming Lips en Sleep en stond op het prestigieuze ATP New York en Roadburn Tilburg. En nu dus in Antwerpen.
Live brengen White Hills (oorspronkelijk het duo Dave W. en Ego Sensation) hun studiodrummer Nick Name (what’s in a name…) mee. En wat voor een drummer! Een groot uur work-out powerdrummen zonder ook maar één verkeerde slag: het is niet aan iedereen gegeven. Samen met de ravissante Ego Sensation (denk aan een kruising van bassiste Candy Del Mar van The Cramps en bassiste Kim Gordon van Sonic Youth) die in een rood gestreept broekpakje de bass en synths sexy onder handen nam en Dave W. met zijn van fuzz en feedback doorspekte gitaarpartijen vormde hij een drietal dat van bij opener “The Condition Of Nothing” in vuur en vlam stond. En de vlammen sloegen aanstekelijk over op een goed gevulde Trixbar. Een feestje was in de maak en wij mochten er dankbaar deel van uitmaken. Er volgde nog een groot uur space rock waar zelfs extraterrestals versteld van zouden staan. Dat het gaspedaal niet altijd volledig ingeduwd kon blijven, was ontegensprekelijk noodzakelijk. Daarom werden telkens na 3 songs de teugels er eventjes afgelegd en trakteerde Ego Sensation ons op een muzikaal synth intermezzo. Maar dit was telkens van korte duur om de vaart niet uit dit opzwepend concert te houden. We onthouden nog hoogtepunten “You Dream You See” en “Under Skin Or By Name” en natuurlijk de 2 encores “H-p1” en “Dead”. En we waren zelf een klein beetje dood van het vele headbangen op zoveel spacy energie die rechtstreeks uit de ruimte ons hoofd op hol bracht.
Voor een eerste gig van een tour kon deze van White Hills wel tellen. Ze zijn nu al helemaal op elkaar ingespeeld en dat belooft alleen maar voor de volgende concerten. Wij konden er achteraf niet over zwijgen aan de toog van Trixbar. DJ Aldolino (Aldo Struyf) die de afterparty verzorgde en zijn kompaan Jan Wygers van Creature With An Atom Brain konden ons enthousiasme over dit fenomenaal concert alleen maar beamen. We verkeerden namelijk in goed gezelschap toen we deze geslaagde avond met glans en enkele glazen bier beëindigden. Op naar de volgende!
Set list: [1] The Condition Of Nothing [2] Monument [3] Robot Stomp [4] Pads Of Light [5] Song Of Everything [6] You Dream You See [7] Enlightenment [8] Under Skin Or By Name *** Encores: [9] H-p1 [10] Dead
Hier kan je nog even meegenieten van de spacy White Hills op dreef in Trixbar. Sonic Youth on acid! Footage by GoDi foto. http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=1iOBoBR3zvE
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/white-hills-28-09-2012/
Organisatie: Trix, Antwerpen
Vijf nummers maar vind je terug op ‘Frying on this rock’ van het Amerikaanse trio White Hills . Kan ook niet anders gezien deze radicalen er geen probleem mee hebben doodgemoedereerd een bezwerende song een kwartier lang uit te rekken en uit te mergelen. En daar houden we wel van . Eén hypnotiserende, psychedelische, kosmische trip, hallucinant, een LSD overdose zonder zelf aan de stuff te zitten. Fans van Hawkwind, het oude Monster Magnet, Black Mountain, Burning Brides en Warlocks hadden hier een vette kluif. Check er de al of niet instrumentale songs “Robot stomp” , “Pads of light” en “I write a thousand letters” op na. Het voortreffelijke gezelschap trok de aanmodderende spacerock/stonerpsychedelica naar een hoger niveau . Op de pics wordt White Hills aangevoerd door ene Dave W met de lange wapperende haren, strakke broek en een bloemetjeshemd , de bevallige Ego Sensation, een jonge Poison Ivy, een blonde , sensuele dame in rode mini-outfit en opvallende rode, hoge hakken, en drummer Lee Hinshaw , nog de meest gewone van de drie. En in die aanpak zijn ze niet vies een bulldozergeluid te injecteren op z’n Cosmic Psychos of die sober te verfijnen in repetitieve, slepende ritmes .
White Hills: ‘dopeheads’ al 10 jaar bezig , maar ‘du grande’ stonerpsychedelica …
Het Amerikaanse trio White Hills kwam een goed jaar terug in de belangstelling met ‘H-P1’. Het voortreffelijke gezelschap trok de aanmodderende spacerock/stonerpsychedelica naar een hoger niveau . Ware radicalen, die er geen probleem mee hebben doodgemoedereerd een bezwerende song een kwartier lang uit te rekken en uit te mergelen. En daar houden we wel van . Eén hypnotiserende, psychedelische, kosmische trip, hallucinant, een LSD overdose zonder zelf aan de stuff te zitten. Fans van Hawkwind, het oude Monster Magnet, Black Mountain, Burning Brides en Warlocks hadden hier een vette kluif.
White Hills zweert al jaren bij dit genre zonder op een dood spoor te zitten of te verdwalen . Integendeel , White Hills imponeert . Ook op de pas verschenen ‘Frying on this rock’ vinden we memorabele momenten ; en die momenten kregen we in een minutenlange “Pads of light”, “Robot stomp” en “I write a thousand lettres” aangevuld met een gedrogeerd hoorspel van “Song of everything”. Wat een overrompeling van deze dopeheads , die eerder al op Roadburn een puike set neerpoten . Aangevoerd door ene Dave W met de lange wapperende haren, strakke broek en een bloemetjeshemd , de bevallige Ego Sensation, een jonge Poison Ivy, een blonde , sensuele dame in rode mini-outfit en opvallende rode, hoge hakken, en drummer Lee Hinshaw , nog de meest gewone van de drie.
Ze waren niet vies om hun aanpak te injecteren met een bulldozergeluid op z’n Cosmic Psychos of die sober te verfijnen in repetitieve, slepende ritmes . Verder noteerden we (al of niet) improviserende hypnotische trips als “Oceans” , “Three quarters” , “Conditions of nothing” en “H-P1” .
White Hills: stonerpsychedelica ‘en verve’ - Wat een ontdekking , maar wel al een kleine tien jaar bezig!
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
