Hunter - Klasbakken met veel charisma
Hunter + Witchlords

De Belgische heavymetalband Hunter trok voor de releaseconcert van het nieuwe album ‘Rebel Angels Rise’ naar de Asgaard in Gentbrugge. Met misschien minder volk voor het podium dan toen ze vorige maand op Alcatraz speelden, maar de fans waren met genoeg om er een zweterig feestje van te maken.

Witchlords mocht openen op deze albumreleaseshow. De bands zitten muzikaal bij elkaar in de buurt dus voor het publiek was dit zeker een goede opwarmer. Witchlords verraste ons in 2019 door vanuit het niets het prima album ‘Demons In The Dark’ uit te brengen, met prima klassieke powermetal. Inmiddels zijn we een coronapandemie verder en werkt de band reeds aan nieuw materiaal, maar dat kregen we nog niet te horen.
Live is zanger Kristof de master of ceremonies bij Witchlords. Hij beschikt over een zangtechniek die flink wat bekende Vlaamse metalzangers in de schaduw zet.  En de band heeft voorts vooral prima songs. De leukste nummers in de set waren “Blood For The Bloodgod”, “Chaos” en “Demons In The Dark”. Het publiek in de Asgaard wist het allemaal wel te smaken en de vuisten gingen massaal de lucht in tussen de nummers. Dat de bindteksten nu eens in het Engels waren en dan weer in het Nederlands, daar vallen we niet echt over. Deze band moet nog wat groeien inzake de attitude op het podium, en aan de poses en de looks kan nog wat gesleuteld worden. Ondertussen laten we dit getalenteerde viertal in alle rust werken aan dat tweede album en we hebben er nu al alle vertrouwen in dat dat goed komt.
Tomb Kings / The Horde / The Sorcerer’s Spell / Hero’s Fate / Blood For The Bloodgod / Master Of Fear / Green Menace / Chaos / Demons In The Dark

Na hun passage op Alcatraz (als vervanger van Fifth Angel) in Kortrijk en de lovende kritieken die ze daarvoor kregen hebben ze bij Hunter voldoende vertrouwen getankt om op volle kracht door te zetten met de promotie van hun nieuwe album ‘Rebel Angels Rise’.
Zanger David komt op met de hoed die nog verwijst naar het artwork van het vorige album en met twee songs (“Dominion” en “Infiltrator”) van dat vorige album - die zelfs van de nog oudere EP ‘Death Shall Have Dominion” stonden - als openers van de live-set in de Asgaard beginnen we ons af te vragen of we wel op het juiste releaseconcert beland zijn. Het zou toch over dat nieuwe album moeten gaan op zo’n avond? “Dominion” staat in een heropgenomen versie als extraatje op het nieuwe album, dus dat klopt dan toch wel. En als Hunter als derde nummer de nieuwe single “Wicked” inzet, krijgen de fans waarvoor ze gekomen zijn.
Misschien was de start met de oude nummers een strategische keuze. Een releaseconcert brengt toch wat stress met zich mee en als je dan kan terugvallen op nummers die je goed in de vingers hebt, dan brengt dat waarschijnlijk een zekere rust. Tegelijk begeef je je als band met de fans op vertrouwd terrein, want ook de fans moeten nog wennen aan het nieuwe materiaal. Zo bekeken kunnen we enkel bewondering hebben voor het doorzicht dat ze hebben bij Hunter.
Eens de hoed aan de kant gaat, zien we dat zanger David niet enkel vocaal maar ook visueel gelijkenissen vertoont met Rob Halford van Judas Priest. Misschien zijn we wat misleid door het lederen jasje met de kettingen en spikes, de bril, het baardje, de zich terugtrekkende haarlijn,  … maar dat zijn elementen die al lang niet meer uitsluitend aan Halford toe te schrijven zijn. Vocaal is David geen Rob Halford, maar met misschien meer ervaring dan techniek laat hij mooie dingen horen.
Alle vijf de bandleden stonden met veel goesting en overtuigingsdrang op het relatief kleine podium van de Asgaard: het publiek in de ogen kijkend, de rand van het podium opzoekend, een paar synchrone moves, duels waarin de gitaristen het wijdbeens tegen elkaar opnemen, …
Het showgehalte is bij Hunter al net zo hoog als de muzikale techniek. De Asgaard is bovendien zo beperkt in oppervlakte dat je ook perfect kan zien wat de drummer doet. Dat is al net zo’n volksmenner als de rest van de band. Bij “Requiem”, de afsluiter van de reguliere set, krult hij na elke slag op de snare zijn drumstok sierlijk langs zijn hoofd en is dan net op tijd om voor de volgende slag. Als je daar op het einde van een kolkende set nog aan denkt, dan ben je goed bezig.
De set was een mix van alle nieuw en wat ouder werk, waarbij “The Knight Of The Black Rose Part 1” (van het debuut) naadloos overliep in”Part 2” (van ‘Rebel Angels Rise’). Volgens David volgt de ontknoping van het verhaal in de lyrics - voor wie drie jaar wil wachten – in “Part 3”. Voor de fans was dit releaseconcert een feestje en je zag dat ook de band stond te genieten op het podium. Zelfs de doorgaans ietwat nors kijkende gitarist Joost stond met een kleine glimlach te genieten. De obligate bisronde bestond uit de oudjes – noem het maar ‘klassiekers’ - “Then Comes The Night” en “Glorious”.
Hunter bewees in de Asgaard dat ze niet enkel een album van internationale allure uit hebben, hun concerten voldoen aan dezelfde hoge standaard.

Dominion / Infiltrator / Wicked / Morior Invictus / Underground / The Forge / Rebel Angels Rise / Suffocate / No Man’s Land / The Knight Of The Black Rose – Part 1 / The Knight Of The Black Rose – Part 2 / Requiem / Then Comes The Night / Glorious

Organisatie: Asgaard, Gentbrugge (ism Grimm)

Hunter - Onze sterkte? We zijn een behoorlijke hechte vriendenkring , we hangen heel goed aan elkaar samen. Op die manier kunnen we heel volwassen omgaan met het gegeven ‘in een band spelen’

Hunter is een collectief van vrienden/muzikanten die met het hart op de juiste ‘heavy metal/rock’ plaats hebben , samen muziek spelen alsof ze terug kind geworden zijn. De band toont eerder aan dat ouder worden niet moet resulteren in bij de pakken zitten of ergens in een hoekje voor de tv zitten mijmeren over de tijd van toen.
Hunter brengt een strak, gezapig en energiek potje heavy metal in z’n meest pure vorm. In 2019 bracht de band een knappe plaat op de markt, de recensie kun je hier nog eens nalezen.
Ondertussen zijn we twee jaar verder en vroegen we ons af hoe het nog gaat met Hunter tegenwoordig. Tijd voor een fijn gesprek met Thomas Abeel en Joost Vlasschaert …

Dit is ondertussen ons derde interview in enkele jaren tijd, het laatste was 2018 op Pluto Fest. Er is ondertussen veel veranderd, wat zijn de veranderingen de laatste jaren?
Thomas: 2018 was nog het prille begin van Hunter. Het was het jaar waarin we zijn beginnen optreden. Vanaf de release van onze Cd ‘Hunter’ in 2019 is alles een beetje in een stroomversnelling geraakt. Dat was een essentiële stap om als band verder te geraken. We hebben veel feedback gekregen op dat album, ook de optredens hebben een boost gekregen. En dat is uiteindelijk toch waar het bij ons om te doen is: onze muziek live spelen voor een publiek. Helaas is wat later corona gekomen en dan viel alles stil.
Joost: Die plaat heeft ons inderdaad een hele rits optredens bezorgtd, helaas zijn die door corona bijna allemaal in het water gevallen of verschoven. Sommige als Judasfest en Devils Rock For An Angel zijn terug gepland. Van enkele andere hopen we de komende weken ook een positief bericht te krijgen, zodat we er weer tegenaan kunnen gaan.

Met de plaat ‘Hunter’ heb je in 2019 je stempel weten te drukken op het metal gebeuren… hoe waren de reacties daarop?
Joost: we waren aangenaam verrast door de positieve toon van zowat elke review. Je kunt natuurlijk niet voor iedereen goed doen. Enkele negatieve reviews vonden het niet goed omdat onze muziek ouderwets is, de positieve vonden het net wel goed omdat het ouderwets is. Dus het gaat om de persoonlijke insteek van de recensent, zoals dat vaak gaat. Als het merendeel van de reviews positief is, denk ik dat we iets goed gedaan hebben. En dat we op het juiste pad zitten.

Ok, het klinkt ‘ouderwets’ maar niet gedateerd, dat vind ik belangrijk. Jullie voegen daadwerkelijk iets toe aan die sound van toen …
Joost: We doen geen bewuste poging om Retro te zijn. We proberen geen NWOBHM – parodie te zijn of zoiets. Wij brengen gewoon de heavy metal die we, in mijn geval al veertig jaar, goed vinden. Er is daar niets geforceerd aan, dat is de sound die  we bewust willen brengen.
Thomas: Ik ben de jongste van de band, maar mijn passie ligt ook bij oudere muziek, gaande van blues, hardrock en heavy metal. Mijn muzieksmaak gaat van bands als ZZ Top en Status Quo,  tot Judas Priest en Slayer en alles wat daar tussen zit. Onze muziek neigt dan eerder naar die laatste twee. Ik kan alleszins mijn ei kwijt in Hunter. We spelen, zoals Joost het aangeeft, gewoon wat we zelf graag horen. En waar we ons goed bij voelen.

De Amerikaanse glam metallers Steel Panther vestigden de aandacht op Hunter als één van de meest veelbelovende acts in de underground heavy metal, lees ik in de biografie, dat is heel wat. Hoe ga je om met zoveel bewieroking van zo een band (niet dat ik persoonlijk fan ben van Steel Panther) ??
Thomas: Het is tof als zo een grote naam binnen de metal dat even laat weten via hun Twitter en je muziek deelt op sociale media. Dat is een enorme erkenning. We zijn daar heel blij om uiteraard, alle beetjes helpen om de band wat meer bekendheid te geven. Of dit specifiek gegeven deuren heeft geopend? Dat ga ik niet direct zeggen. Elke feedback die je krijgt, helpt natuurlijk.
Joost: Ik sluit me daarbij aan, ieder compliment dat je krijgt is welkom. Ik ben zelf wel een fan van Steel Panther. Als je die live ziet? Dat maakt gewoon je dag goed. Hoe je ook tegenover hun grapconcept staat, het zijn topmuzikanten en ze staan qua populariteit op een niveau waar wij maar kunnen van dromen. Dat zo een band je eventjes vernoemt van ‘daar moet je toch eens naar luisteren’ dat is mooi meegenomen uiteraard.

In vorige interviews hadden we het er al over, maar is net dat niet een voordeel van sociale media dat je vanuit die kant dan wel sneller erkenning krijgt?
Joost: Het heeft een groot bereik, dat klopt. Je hebt ook meer mogelijkheden om tot je doelpubliek te komen. Maar door het overaanbod en door het feit dat sociale media continu verandert en de insteek ervan verschuift, is het op het moment niet gemakkelijk om via Facebook je band te promoten. De post die je maakt voor je band verzuipen vaak in het overaanbod van zoveel bands en artiesten. Daarom blijf ik toch hameren op de face-to-face reclame waar we het de vorige keer al over hadden. Dat is veel belangrijker en brengt nog steeds meer op dan sociale media. Je mag er vooral niet op rekenen als enig middel.

Hunter heeft voorprogramma's gespeeld voor internationale metalbands, zoals Them, Chevalier, Riot V en Adam Bomb en haalde de Belgische finale van de Wacken Metal Battle in 2019. Ik veronderstel het laatste anderhalf jaar het een domper was op de feestvreugde  van de band; heeft corona een stop gezet op de verdere groei van de band?
Joost: Dat was gewoon van alles naar niks. Onze manier van songschrijven is dat we het allemaal samen doen. Dat viel, doordat we niet meer konden repeteren, ook weg. We zijn geen band waar iemand een nummer aanlevert en iedereen daar maar bij aansluit. Er komt iemand met een idee, en we werken dat SAMEN verder uit, zo gaan we al een paar jaar tewerk. Wat songs schrijven betreft, hebben we dus heel de coronaperiode stil gelegen. Iedereen heeft op zich wel ideeën zitten opnemen, en die dan naar elkaar gestuurd om te kijken of we er iets konden mee doen of niet. Maar corona heeft ons meer dan een jaar in de koelkast gestoken, zonder meer.
Thomas: We hebben gemerkt dat nummers schrijven via Skype niet ons ding was (haha) dus ja, voor ons viel alles stil. Desondanks hebben we in die periode wel wat leuke dingen meegemaakt. Zo heeft ZYX records uit Duitsland een nummer van ons uitgebracht op een verzamel-cd (Damn, This Stuff Is Heavy, Vol. 2). Er staan op die plaat bands als Anthrax en KISS. We schrokken toch dat we  tussen zo grote namen mochten staan. In die periode kregen we ook de vraag of onze muziek gebruikt mocht worden in “Rookie’, een nieuwe Vlaamse film over motorracen, die onlangs in première is gegaan. Wie goed luistert , vindt daar ons nummer “Dominion” in terug. Het is super als ze je zoiets vragen. In die zin was het mooi om te merken dat er ondanks de stille coronaperiode nog interesse bleef voor de muziek van Hunter. Ondertussen zijn we deze zomer terug beginnen repeteren en konden we weer starten met nieuwe nummers te schrijven. We zijn nu helemaal klaar om eindelijk terug op het podium te gaan staan.

Ik wil toch even op iets inpikken , je zegt dat je als Belgische band op een verzamelalbum staat met Anthrax en KISS straffe kost is? Ik vind dat eerder dik verdiend. Ik geef jullie als voorbeeld, maar er zijn genoeg voorbeelden als Evil invaders, Channel Zero of Amenra? Die van internationaal niveau zijn. Onderschatten we onszelf niet een beetje?
Joost:  Bij mij is dat niet zozeer een kwestie van onszelf onderschatten. Ik geloof 100% in onze muziek. Het is gewoon het verschil in status. Laat ons eerlijk zijn, Anthrax behoren tot the Big Four en KISS behoren tot de absolute wereldtop. Hunter is een band die in de startblokken staat. Ik doe niet mee aan ‘het is goed voor Belgen’ dat is een scheefgetrokken concept. Er zijn gewoon enorm veel Belgische bands die ook enorm goed zijn. Zoals de bands die je opsomt. Maar ook bijvoorbeeld FireForce die kunnen tussen iedere internationale band staan. De Belgische metal scene heeft altijd geleefd, maar het is op een manier nog steeds hetzelfde probleem. De ondersteuning is er niet, de infrastructuur en labels zijn er niet. Het is gewoon moeilijker als Belgische band, maar aan de ander kant heeft het Ancient Rites nooit gestopt. Het heeft Evil Invaders ook nooit gestopt. Het hoeft dus zeker geen belemmering te zijn, en daar moeten ook wij als Hunter gewoon aan werken. En dat kun je alleen door de mogelijkheden van de band optimaal te benutten.

Je bent dus bezig aan nieuwe nummers, we mogen ons dus binnenkort aan een nieuwe CD verwachten?
Joost: Er zijn wat dat betreft nog geen concrete data. Maar ik ben al aan het rond kijken voor studio’s. Het schema dat we in gedachten hebben, afhankelijk van hoe de Apocalyps verder evolueert, is eind van het jaar of begin volgend jaar de opnames. En de release in het voorjaar van 2022.

‘Hunter is back’ lees ik op jullie facebook, hoe moeten we dat zien? Nieuw materiaal dus of iets anders?
Thomas: Het is vooral een referentie naar het feit dat we anderhalf jaar stil hebben moeten zitten, en nu eindelijk terug kunnen beginnen optreden. En we zullen inderdaad met nieuwe muziek naar buiten komen.
Joost: Daar sluit ik me bij aan, gewoon een vreugdekreet dat we terug op gang zijn. Na al die tijd.

Ik veronderstel dat de honger om terug op te treden groot is? Is het optreden op Devils rock for an Angel op 25 september jullie eerste? Niet teveel zenuwen ?
Thomas: Devils Rock For An Angel is inderdaad ons eerste optreden sinds lange tijd. Op diezelfde dag spelen we ook op Legends Live XL in Ninove (https://www.facebook.com/events/566412601153518 ) Ineens van niets, naar twee optredens op één dag. We gaan daar geen gewoonte van maken, om er twee op één dag te doen uiteraard (haha).

Twee optredens op één dag. Dat is ook iets dat me wat opvalt de laatste tijd. Er is plots een overaanbod aan optredens. Psychonaut stonden onlangs eerst in OLT Rivierenhof en moesten diezelfde avond nog naar Sint-Niklaas. Je kunt niet verwachten dat je twee keer even energiek zal zijn?
Thomas: Wat ons betreft zien we dat helemaal zitten die dag. Er zit voldoende tijd tussen de twee optredens, dat scheelt wel. Het ene is om half twee en het andere om half zeven, dus dat moet zeker lukken. We gaan ons alleszins voluit geven tijdens beide shows!
Joost: Moeilijk gaat ook. Ik zeg het, ik zou dit niet elke week willen doen, maar deze kansen om op te treden wilden we niet laten liggen.

In een vorig interview lieten jullie uitschijnen hoe belangrijke kleinschalige festivals zijn voor een band. Is er geen ambitie om ook de grote podia te gaan doen?
Thomas: Ik denk dat we gewoon blij zijn met elk optreden dat we hebben voor het moment. Het is altijd leuk om eens op een groot festival te kunnen spelen, dat is voor iedere band wel een droom. Het is niet zo dat we de kleinere festivals te min vinden ondertussen.
Joost: Ik blijf nog steeds fan van de kleinschalige festivals. Ik kom uit de tijd dat een festival zes groepen waren op een halve dag. En niet een veldslag van de vierdaagse kampeerveldtochten van tegenwoordig. Ieder festival, iedere organisator die de moeite doet om iets te organiseren waardeer ik enorm. Waar dat is speelt geen rol, ik ben heel blij met iedereen die iets durft organiseren en daarbij aan ons denkt.
Thomas: We zien dat er momenteel heel veel wordt georganiseerd: een combinatie van nieuwe concerten die gepland worden en de wegens corona afgelaste optredens die nu opnieuw worden ingepland. Dat lijkt op het eerste zicht wat een overaanbod. Omgekeerd zit het publiek te wachten om terug naar optredens te kunnen gaan, dus zo’n overaanbod is in dat opzicht meer dan welkom.

Ik heb een interview gehad waar me op een ander probleem werd gewezen. Organisaties die op hun (uitgestelde) affiche geen nieuwe bands meer boeken en gewoon de namen mee verschuiven (wat ergens logisch is). Ondervinden jullie dat er hierdoor soms geen plaats meer is op de affiche?
Thomas: We zien eigenlijk vooral dat we zelf mee verschuiven. Er zijn uitgestelde optredens die we nog tegoed hebben. En los daarvan zijn er ook al totaal nieuwe boekingen bij gekomen. Dus nee, wijzelf ondervinden op dat vlak geen problemen.
Joost: Het is nu wel een beetje chaotisch, maar dat zal mettertijd wel kalmeren en balanceren. Iedereen probeert zijn schade in te halen en zijn festival en optreden te herorganiseren. Als de situatie niet opnieuw verslechtert door corona, dan denk ik dat binnen dit en een tijd alles wel op zijn min of meer normale elan zal doorgaan. Vroeger was er eigenlijk ook al een overaanbod. Er zijn immers maar 50 zaterdagen op een jaar, de enige dag dat de meeste mensen echt tijd hebben om festivals en concerten te doen.

Het loopt dus allemaal weer wat los. Maar denk je dat je als band er sterker uit gekomen bent uit deze periode?
Joost: We zijn een behoorlijke hechte vriendenkring, we hangen heel goed samen. Daardoor kunnen we heel volwassen omgaan met het gegeven ‘in een band spelen’. Het helpt ook dat je geen achttien meer bent. Iedereen heeft al wat bandervaringen achter de rug, zij het goede of slechte. We hebben allemaal onze bagage en ervaring mee genomen naar Hunter. Ook ons schrijfproces binnen de band is volledig democratisch. In die zin dat als er iemand van ons iets niet ziet zitten, dat we het waarschijnlijk niet zullen doen. We kijken en denken allemaal in dezelfde richting. Zijn we daardoor sterker uit de voorbije periode gekomen? We zijn er zeker niet zwakker uit gekomen. We zijn goede vrienden, en ook muzikaal zitten we nog altijd op dezelfde golflengte. Iedereen zijn doel voor de band is realistisch, en stemt overeen.
Thomas:  Daar sluit ik me bij aan. We hebben een muzikale pauze gehad. Voor mij  had dat vooral als effect dat, nu we weer kunnen repeteren en optreden, de goesting om te spelen nog zoveel groter is dan tevoren.

Wat is de ambitie van Hunter en hebben jullie een soort ‘einddoel’ voor ogen?
Joost: Mijn doel, en dat is bij elke band waarin ik heb gespeeld het geval geweest, is de best mogelijke versie van die band zijn. En er het maximum uithalen. Als wat je doet goed genoeg is, dan volgt de rest quasi automatisch: goede reviews krijgen, goede optredens krijgen. En als die allemaal goed zijn, dan ga je goede reacties van het publiek krijgen. En dat is een cirkel die steeds opnieuw draait.
Ambities? We kijken gewoon hoever we het kunnen brengen als band. ‘The sky is the limit’ is veel gezegd. We moeten er rekening mee houden dat we geen achttien meer zijn. Alles laten vallen en op tournee vertrekken voor drie maand is voor ons niet evident en zit er voor niemand van ons in. Dat wil ook niet zeggen dat we geen verlof kunnen nemen om ergens in het buitenland eens een optreden te gaan doen, waarom niet. Dus het doel? Het zo ver brengen als mogelijk is, en er even veel plezier in blijven hebben als we er tot nu toe al in hebben in gehad.

Dus ambities om in het buitenland eventueel door te breken zit er niet direct in? Maar als je door omstandigheden de gelegenheid krijgt dat wel te doen, een wereldtournee? Zou je dat niet doen dan?
Thomas: We hebben recent al wat vraag gekregen voor optredens in Nederland en Duitsland. Door corona zijn er helaas weer een paar uitgesteld ondertussen. Het zit er dus wel aan te komen dat we in de buurlanden zullen spelen nu. Als de vraag komt voor verder? Dan zien we wel op het moment zelf.
Joost: Dat bedoel ik met realistische doelstellingen, je moet binnen de band weten wat voor iedereen goed is. Wat iedereen wil en kan. Van een wereldtournee droomden we wellicht toen we achttien waren allemaal. Zou ik dat graag doen? Ja. Zie ik dat nog zitten om twee weken in zo een busje te slapen? Minder. Na twee optredens zit ik dan in een rolstoel (haha). Wellicht boek ik dan een hotel of zo. Als het de moeite is, waarom zou ik dat dan niet doen? Maar het moet dus voor iedereen realistisch zijn en blijven. We zien wel wat ons aangeboden wordt, het is inderdaad heel jammer dat we door die corona die buitenlandse optredens niet hebben kunnen doen. Sommige zijn opgeschoven naar een nieuwe datum, van andere wachten we nog op meer nieuws. Dus gewoon afwachten. Je kunt dat toch niet forceren.

Om af te sluiten, hoe ziet 2022 eruit voor Hunter?
Joost: Indien alles volgens onze voorlopige planning verloopt, kunnen we in de eerste helft van volgend jaar een nieuw album uitbrengen. Als de reacties even positief zijn als op de eerste, denk ik dat dit toch nieuwe deuren gaat openen. Waardoor we hopelijk een naam gaan worden waar je minder gemakkelijk omheen kunt. En dan maar hopen dat we onze opwaartse lijn kunnen verder zetten. We gaan er van onze kant in elk geval voor zorgen, dat wat we uitbrengen zo goed mogelijk is om dat doel te bereiken.

De tweede plaat, die vaak met het schitterend debuut zal worden vergeleken, is altijd een beetje een moeilijke opgave? Niet bang voor?
Joost: Wij zijn aan het groeien als songschrijver, en wij forceren nog steeds niets. Alles komt nog steeds heel naturel, daardoor is het wellicht een trager schrijfproces. Maar het eindresultaat is belangrijker. Je kunt uiteraard nooit voor iedereen goed doen, je gaat er hebben die de eerste goed vinden omdat het zo underground was, en als de tweede gestroomlijnder is, het als verraad bestempelen. Je zult altijd mensen hebben die het een stap vooruit vinden, of andere net niet. Maar je moet gewoon je ding doen. En dat is ook de luxe die je hebt als hobbyband. Als je er niet moet van leven, kun je gewoon doen wat je wil. En als je doet wat je wil en daar zelf achter staat, en er zelf over tevreden bent? Dat is het belangrijkste, en dan gaan er gegarandeerd mensen mee gaan in je verhaal.
Thomas: Ik sluit me hier compleet bij aan, we spelen met Hunter gewoon wat we graag spelen. En wat we krijgen van kansen en optredens is allemaal mooi mee genomen.

Ik zie enorm uit naar jullie concert in Zillebeke, veel succes met alles wat jullie doen in de toekomst

Hunter opent het festival Devils Rock for An Angel op zaterdag 25 september in Zillebeke (Ieper). Met op het programma ook: Carrion, Reject the Sickness, Objector, Sin Savage en Liquid Therapy.
Voor alle informatie verwijzen we jullie graag door naar volgende link: http://www.musiczine.net/nl/news/item/82941-devils-rock-for-an-angel-2021-25-september-2021-een-overzicht.html  

Hunter is een collectief van vrienden/muzikanten die met het hart op de juiste heavy metal- en rock-plaats, samen muziek spelen alsof ze terug kind geworden zijn. Echter zonder zichzelf belachelijk te maken, maar eerder toont deze band aan dat ouder worden niet moet resulteren in bij de pakken gaan zitten of ergens in een hoekje voor de tv zitten mijmeren over de tijd van toen. Hunter brengt een strak, gezapig en energiek potje heavy metal van de meest pure soort.
Toen we de heren vorig jaar zagen aantreden op Pluto Metal Fest, schreven we daarover: ''Twintig jaar ervaring kan er namelijk voor zorgen dat een band trapt in de val van het afleveren van een flauwe routineklus. Dat is bij Hunter dus totaal niet het geval. Integendeel. Hier staat een band op het podium boordevol enthousiaste vrienden die in het vel van ouwe rotten in het vak tekeer gaan als jonge wolven die nog alles moeten bewijzen. Zonder meer is Hunter dan ook een band om in het oog te houden en de bovendien nodige speelkansen te geven. Want op basis hun status als ervaren muzikanten en de spontaniteit waarmee de band op het podium staat op Pluto Metal Fest, kan Hunter met het grootste gemak er menige daken laten afgaan. Bij deze een oproep aan menig concert organisatie. Boeken die handel! Het loont de moeite." De band brengt nu eindelijk zijn titelloze debuut op de markt en zet eerder ingenomen stellingen nog wat meer in de verf.
Dat Hunter niets nieuws onder de zon brengt, is een beetje het enig kritische punt dat we willen aangeven bij het beluisteren van dit aanstekelijke heavymetalschijfje. Pareltjes als “Dominion”, “Infiltrator” en “Then Comes The Night” laten echter een band horen die verdomd goed weet waar ze mee bezig is. De technische bagage uit het verleden werpt in dit project zijn vruchten voldoende af, om ervoor te zorgen dat kwaliteit wordt afgeleverd van de bovenste plank. Echter zorgt dit niet voor een flauw routineklusje, maar een heel energiek heavymetalschijfje dat aan je ribben kleeft en het beetje heavymetalfan in ons de ene energieboots na de andere adrenalinestoot bezorgt waardoor je prompt lekker zit te headbangen tijdens het beluisteren van deze plaat. Waardoor we dan ook kunnen stellen dat de band in zijn opzet is geslaagd. Dat blijkt ook uit daarop volgende songs als “No Mans Land”, “The Knight Of The Black Rose” en “Glorious”. Eén voor één knappe heavymetalsongs die ons hardrockhart op een strakke wijze doorklieven.
Ga het bij Hunter vooral niet te ver gaan zoeken. Hou je van eenvoudige, oldschool, heavymetal en hardrock zonder al teveel show en franjes? Dan is deze schijf een 'must have' die thuishoort in jouw platenkast. Hunter vindt geen nieuwe muziekstijlen uit, maar doet die typisch lekker oldschool heavymetal alle eer aan die dit genre verdient. En daarvoor kunnen we alleen maar waardering opbrengen. Dat is bij Hunter live het geval, dat wordt op plaat nog maar eens in de verf gezet.

Tracklist: Dominion 04:12; Infiltrator  02:50; Then Comes The Night  03:37; Underground  03:05; No Mans Land 03:44; The  Knight Of The Black Rose 05:29; Glorious 03:49

Op zaterdag 15 december zakten we af naar Pluto Metal Fest. Eén van de optredende bands daar was Hunter. Ondanks een nieuwe naam binnen de scene, hebben elk van de leden van deze band heel wat kilometers op hun teller staan. Zij zorgden voor een fijn concert waarover we schreven: ''Twintig jaar ervaring kan er namelijk voor zorgen dat een band trapt in de val van het afleveren van een flauwe routineklus. Dat is bij Hunter dus totaal niet het geval, integendeel. Hier staat een band op het podium boordevol enthousiaste vrienden die in het vel van ouwe rotten in het vak tekeer gaan als jonge wolven die nog alles moeten bewijzen. Zonder meer is Hunter dan ook een band om in het oog te houden en de bovendien nodige speelkansen te geven. Want op basis van hun status als ervaren muzikanten en de spontaniteit waarmee de band op het podium staat op Pluto Metal Fest kan Hunter met het grootste gemak er menige daken doen afgaan. Bij deze een oproep aan concertorganisatoren: Boeken die handel! Het loont de moeite."
We hadden naderhand een fijn gesprek over heden, verleden en toekomst. Maar ook over het festival zelf.

Wij kennen jullie ondertussen al een beetje, maar wie zijn Hunter? Hoe is alles begonnen. Ik heb ook vernomen dat jullie nog in andere projecten hebben gezeten.
We spelen al ruimschoots twintig jaar samen. We hebben allemaal sinds het jaar 2000 in verschillende combinaties met elkaar samengespeeld in bands zoals Crusader, rond 1998 - 1999 en Monster Joe. Sinds 2011, met de komst van ons jongste lid Thomas, speelt deze line-up samen als de Twisted Sister-tributeband Fisted Sister. Omdat we een beetje uitgekeken waren op het tributegebeuren, hebben we besloten om ons aan eigen nummers te wagen. Wat het moeilijkste is om een band samen te stellen, is gelijkgestemden vinden, maar dat is ons uiteindelijk gelukt. Want we zijn ook allemaal niet meer van de jongste, dus is het belangrijk dat iedereen dezelfde kant uitkijkt.
Hoe zouden we de muziekstijl die jullie brengen nog het liefst omschrijven? Welke bands waren jullie grote invloeden?
Heavymetal in de stijl van bijvoorbeeld Judas Priest, is een basis. Maar door het feit dat we eigenlijk allemaal naar andere bands luisteren en elkaar dus aanvullen daarin, is het uiterst moeilijk om op onze muziek een label te kleven, denk ik. De muziek waar je naar luistert, verandert bovendien doorheen de jaren. Ook dat heeft een invloed op de stijlen die we brengen (of stijlbreuken).
Bij het eerste interview hadden jullie net meegedaan aan Statiewedstrijd in de Casino in Sint-Niklaas. Heeft dat een paar deuren geopend?
Deuren openen is misschien veel gezegd. Het was eigenlijk het startschot voor een jaar waarin we komen piepen en ons toch wat meer hebben kunnen tonen, langzaam maar zeker. Laat ons stellen dat 2018 een eerste fase kan genoemd worden en dat we op die weg willen verdergaan. We zijn intussen bezig met nieuwe nummers schrijven. We moeten uiteraard met verschillende punten rekening houden, bv. dat we allemaal mensen met vast werk zijn. En we zien elkaar daardoor enkel in het weekend. We willen vooral meer optredens spelen. We hebben dus zeker ambitie. Maar willen nog niet vooruit lopen op de zaken. Het is ook niet gemakkelijk om optredens te boeken. Daarvoor moet je in België eerst wat bekend zijn in het buitenland. Bovendien hebben we nog geen CD of zo en dat speelt toch ook een rol. Maar ook daar gaan we werk van maken.
Komt er dan een nieuwe plaat uit binnenkort?
We gaan binnenkort de studio induiken en we gaan toch proberen om tegen volgend jaar iets te op de markt te brengen. Want eerlijk, op elk optreden opnieuw vragen mensen ons of we CD's hebben. Het is toch iets dat leeft bij het publiek. Ze willen, ondanks alles, iets in handen hebben dat ze naderhand kunnen beluisteren. Het uitbrengen van een EP of CD is voor ons dan ook de volgende logische stap. En dan het liefste zo spoedig mogelijk. Je moet eerst de juiste mensen vinden die daaraan mee willen werken, ook dat is belangrijk. Eens we die vinden, lanceren we zeker iets. Maar mensen moeten ons zien, dan pas kunnen we die stap voorwaarts zetten. Ook op dat vlak is er veel veranderd voor ons. We hadden vroeger veel contacten, maar veel van die contacten zijn ondertussen verdwenen. Zo was er vroeger ook een website speciaal voor metal, ook die is verdwenen. Forums en zo, ook weg. Het is allemaal een beetje anders georganiseerd dus en vaak zelfs moeilijker geworden. We moeten ons tegenwoordig eigenlijk rechtstreeks wenden tot nieuwe bronnen. Face to face-reclame is opnieuw belangrijk geworden. Daarom is het ook belangrijk dat we kunnen optreden.
Heeft de bandnaam Hunter een bepaalde onderliggende betekenis of is het gewoon de vertaling van jager? En waarom jager?
Na enkele momenten van brainstormen op het werk, wilde ik iets dat blijft hangen. Iets krachtig, maar ook de cultus rond de jager, in de brede zin en ook de figuurlijke zin van dat woord, spreekt ons aan. Eigenlijk wilden we een eenvoudige naam, die dus ook krachtig klinkt en blijft hangen. En zo zijn we op Hunter uitgekomen. Je kunt dat woord heel breed bekijken. 'Jagen op mensen bijvoorbeeld', om maar iets te zeggen. Het is kortom een naam die tot de verbeelding spreekt, maar die toch ook gemakkelijk is om te onthouden en zo.
De laatste vraag, zien jullie veel dingen die veranderd zijn tussen dit en twintig jaar geleden?
Aan de ene kant worden er dus veel meer metalfestivals georganiseerd doorheen het jaar, zelfs in de winter zoals nu op Pluto Metal Fest, maar aan de andere kant zie ik veel minder jonge gasten dan vroeger, of het moet eens uitzonderlijk zijn. Eigenlijk keren dezelfde gezichten als uit 2000 nu terug. Maar toch soms zien we jonge gasten van 16 jaar en dan spelen we vergeten songs van bepaalde topbands, en dan blijken die dat te kennen. Wat ook is veranderd: vroeger kon je in elk dorp in een metalcafé optreden of een jeugdhuis. Dat is dan weer moeilijker geworden. Het is wellicht beter georganiseerd wat festivals betreft. Maar losse optredens in een café of jeugdhuis, dat verdwijnt. Zoiets als Pluto Metal Fest is prachtig, goed gelegen, heel goed podium, heel goed geluid en licht. Dat is nog zo een verandering, want vroeger ging het er allemaal toch minder professioneel aan toe op zulke kleine evenementen. Nu is er een professionele podiumopstelling. We hopen dat mensen blijven naar zulke evenementen als Pluto Metal Fest gaan, want evident is het niet om zoiets te organiseren. Dat kleinschalige is voor bands als ons heel belangrijk, ook naar de toekomst toe. Losse optredens versieren is lang niet meer zo evident voor bands.

Bedankt voor dit fijne gesprek en veel succes in het nieuwe jaar 2019!

Het Amerikaanse Deerhunter van zanger/gitarist Bradford Cox zorgt voor een muzikale speeltuin binnen de indierock . Je hebt een reeks intens broeierige aanstekelijke songs ( “The missing”, “Dream captain” , “Sleepwalking” en “Back to the middle”), melancholieke schoonheid (“Nitebike”), kenmerkend voor hen, maar op de nieuwe plaat kunnen sommige gieren, overstuurd zijn zoals op “Neon junkyard”, “Leather jacket II” en de titelsong; ze  schuwen lofi en enig experiment niet, check de weerbarstige “Pensacola” en “Punk” maar  .
Deerhunter is hier een spannende schurende indieband geworden , wat we al deels live te horen kregen bij hun laatste tour .
Deerhunter verbaast , fascineert  en ontpopt zich als een erg veelzijdige band in het genre . Tja niet voor niks is indie hun speeltuin geworden.

Als indie band is Deerhunter al sedert 2004 gestaag bezig wat naambekendheid te verwerven maar de grote doorbraak is er nog niet van gekomen, hoewel hun vierde langspeler ‘Halcyon Digest’ geregeld opdook in de eindejaarslijstjes van 2010. In ieder geval heeft die fijne plaat ons warm gemaakt om de groep live te gaan bewonderen. Het bleek niet helemaal te zijn wat we verwachtten, wat hoegenaamd niet wil zeggen dat we ontgoocheld waren.

Live tapt Deerhunter namelijk uit een ander vaatje dan op het gevarieerde ‘Halcyon Digest’. Wie gekomen is voor de subtiliteit van die plaat is er een beetje aan voor de moeite, maar krijgt er wel een interessant alternatief voor in de plaats. De band kiest resoluut voor een vol elektrische sound gekenmerkt door soms lange nummers met bezwerende en scherpe gitaren. Niet eens een slechte keuze blijkt, de set komst alsmaar beter op dreef en mondt uit in een verslavende trip die doet denken aan Yo La Tengo, The Black Angels of The Velvet Underground. Frontman Bradford Cox drapeert zijn vocals koeltjes bovenop de songs en geeft die een eighties naklank mee die samengaat met een vorm van sixties psychedelica. Hoe dieper in de set, hoe meer ze ons overtuigen en hoe meer we worden meegesleept in die intrigerende sound. Op het eind kunnen we dus best terugkijken op een meer dan geslaagd en vooral verrassend concert.

Deerhunter is duidelijk een band met twee gezichten. Op plaat klinken ze eigenzinnig, subtiel en houden ze het bij korte originele songs. Op een podium zweren ze bij aanzwellende rock gedrenkt in een waas van elektrische gitaren die bij momenten gretig en uitgebreid aan het scheuren gaan. Dit kan zowel zorgen voor ontgoochelde als voor aangenaam verraste fans. Reken onszelf maar bij die laatste categorie.

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing