Ironborn - Eigenlijk maakt het niet uit ‘welk’ publiek je bereikt. We willen gewoon dat de mensen zich amuseren en genieten van hetgeen op het podium gebracht wordt en met een voldaan gevoel huiswaarts keren…
Binnen de Belgische metal is Ironborn ondertussen uitgegroeid tot een vaste waarde. Ooit begonnen als coverband, wist Ironborn vooral op de podia een stevige reputatie uit te bouwen. De muzikanten hebben een grote voorliefde voor de metalscene en bijhorende subgenres. Ze weten een breed publiek te bekoren. Het was even wachten op een plaat met allemaal eigen nummers. In 2017 kwam een eerste EP uit, en dan was uitkijken naar het eerste full album. Door de coronapandemie werd dit uitgesteld, alsof den Duvel ermee gemoeid was; maar nu, in 2023, kan de band eindelijk hun eerste full album voorstellen aan zijn fans. 'After The Flood' is een gevarieerd plaat in het genre, die de veelzijdigheid van Ironborn onderstreept .
De eigenlijke CD werd al eerder voorgesteld door enkele shows, en nu kwam Deinze aan de beurt. In een goed vol gelopen Elpee, bewees de band dat geduld altijd wordt beloond.
Ons verslag kunt u hier nog eens nalezen: https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/91788-ironborn-geduld-werd-beloond.html
CD ‘after the flood’ After The Flood (musiczine.net)
Naar aanleiding van dit optreden en de release van ‘After The Flood’ hadden we een gesprek met de band. (Björn Coysman – ritmegitarist Ironborn) stond ons te woord:
Ons vorig interview was in 2018, er is ondertussen veel water door de zee gestroomd (een virus ook) net toen jullie een nieuwe stap voorwaarts wilden zetten, hoe heb je die periode overleefd, sommige hadden het opgegeven in jullie plaats denk ik?
Alles wat relativeren is belangrijk denk ik, We hebben de tijd genomen om alles tracks met de nodige aandacht te benaderen en soms hadden we hinder door onvoorziene omstandigheden waardoor de voltooiing van de nummers soms wat hinder ondervonden. Wat dat virus betreft, alle bands zaten immers in hetzelfde schuitje… We zaten op dat moment middenin het proces om nieuw materiaal op te nemen in de studio met een grote honger om tot een oerdegelijk eindproduct te komen (en te verspreiden) waar we met de ganse band trots op kunnen zijn. Elkaar blijven motiveren, goed samenhangen en gaan voor dat doel was onze opdracht en uitdaging. De tijdspanne waarin dit gebeurde was idd. langer of normaal maar onzen ‘drive’ haalde het van hindernissen op onze weg.
“Zoals ik net al zei is Ironborn dus puur een hobby. We amuseren ons rot met wat we allemaal mogen doen en het enige doel dat we voor ogen hebben is dat we ons nog zo lang mogelijk kunnen blijven amuseren.” … Was het antwoord dat ik kreeg naar jullie doel, is dat één van de reden waarom jullie het niet hebben opgegeven?
Kwalitatieve optredens neerzetten en een publiek ’veroveren’ of muzikale voldoening schenken is een gegeven dat onbetaalbaar is. Daarvoor doen we het immers. Dit in combinatie met het amusement en de onderling interactie op het podium zorgen ervoor dat er geen vervaldatum staat op Ironborn.
Jullie stellen in ElPEE een nieuwe plaat voor, ik dacht op Plutofest jullie een nieuwe song hadden gebracht, ik had toen geschreven dat daar een donker kantje aan hing, klopt dat? Is die nieuwe plaat met een donker kantje (heb het nog niet kunnen beluisteren)
Inderdaad, het leven is geen ponykamp en het is zo dat de zwaardere thema’s van het menselijk bestaan aan bod komen. Het gaat oa. van de duistere verleidingen die het leven in petto heeft tot een beschrijving van de zondvloed en een invasie van buitenaards leven om dan weer plaats te maken voor Anubis die waakt over de doden en hun lot in het hiernamaals. Let op, de nieuwe plaat bevat ook een minder zwaar beladen track die ode brengt aan de metalwereld, de metalheads en festivals in het bijzonder en ook de bloedband van familie en kinderen enz… is een thema dat niet uit de weg wordt gegaan. Ik denk dat dit de thema’s waren die ons bezig hielden tijdens het schrijfproces van ‘After The Flood’.
Wat is het grote verschil tussen wat jullie tot op heden hebben gedaan, met jullie nieuw werk?
Ikzelf maakte nog geen deel uit van de bezetting ten tijde van de EP maar denk dat de composities verder ‘gegroeid’ binnen de stijl of richting waar we als band voor staan. Iedere song staat op zich en heeft een identiteit die je moeilijk onder éénzelfde genre kan onderbrengen. Ook op ‘After The Flood’ is dit volgens mij terug het geval…Persoonlijk vind ik dat de sterkte van een band als Ironborn en was dit de hoofdreden waarom ik 5 jaar geleden auditie wou doen om de band te vervoegen. Het is een mix van genres die op één of andere manier vertrouwd klinken en een typische herkenbare sound bevatten.
In het vaarwatertje van metal zwemmen veel visjes, teveel zelfs om eerlijk te zijn, wat maakt jullie uniek zodat jullie boven dat maaiveld kunnen uitzien denk je zelf?
De diversiteit aan genres en stijlen die in onze nummers aan bod komt maakt ons in mijn ogen net dat ietsje uniekers dan de vele andere visjes in de grote metalvijver, maar das mijn persoonlijke mening.
In ELPEE speelden jullie een ‘thuismatch’ , voor een publiek dat wellicht 100% voor jullie komt, jullie hebben ook een soort ‘fanclub’ die jullie overal volgt, hoe belangrijk zijn die voor jullie?
Best wel belangrijk hoor, het is heel erg aangenaam om die vertrouwde gezichten te blijven zien. Het klinkt best wel cliché maar gedurende de jaren kun je ze als familie beschouwen en kan je spreken van heuse vriendschappen. Ze zijn ook een eerlijk klankbord om de shows te evalueren of tips te geven naar de toekomst toe. Het is best altijd leuk om nieuwe zieltjes te veroveren maar de vertrouwde bende blijft ons het gevoel geven bevoorrecht te zijn dit te mogen blijven doen. En daar zijn we hun dankbaar voor!
Hebben zij jullie nieuwe songs of enkele al gehoord, en hoe waren de eventuele eerste reacties?
Best wel positief. Ieder heeft zijn eigen persoonlijke favorietjes wat de nummers betreft. Dit is zelfs onder de bandleden het geval haha…De reviews zijn over de ganse lijn positief te noemen en ook bij onze kennissen valt de nieuwe plaat in goede aarde. We leren in ieder geval veel bij door de gegeven commentaren en nemen dit steevast mee in de toekomst.
Welk publiek wens je uiteindelijk te bereiken met deze nieuwe plaat?
Een zo breed mogelijk haha, neen serieus, eigenlijk maakt dat niet uit ‘welk’ publiek je bereikt. We willen gewoon dat de mensen zich amuseren en genieten van hetgeen op het podium gebracht wordt en met een voldaan gevoel huiswaarts keren…En als dat publiek begint te groeien kunnen wij daar als band alleen maar gelukkiger van worden.
Ik zie dat generatie genoten van jullie op Alcatraz en andere wat grotere festivals beginnen te staan, maar Ironborn voorlopig nog niet, zou deze nieuwe plaat daar eindelijk kunnen voor zorgen denk je ?
Een verlanglijstje mag je als band altijd hebben vind ik en dergelijke ‘goals’ zijn belangrijk om te blijven groeien als band. Een plaatsje op Alcatraz of Graspop zou zeker max zijn en met deze plaat kunnen we een proper visitekaartje afleveren denk ik persoonlijk. We zullen zien wat dat betreft…
Ik had een interview met Helmut Lotti onlangs en stelde hem de vraag waarom hij wel zalen uitverkoopt en kleinere bands het moeilijk hebben, hij antwoordde dat die bands moeten durven iets uitproberen, dat heeft hij ook gedaan.. had ook verkeerd kunnen lopen (interview staat te lezen op onze website). Graag je mening hierover en over het fenomeen?
Itv Helmut Lotti - Metalheads zijn gewoon zeer tolerante mensen, die de muziek heel belangrijk vinden. Die komen gewoon voor de muziek! Punt! (musiczine.net)
Goja, iets uitproberen klinkt misschien logisch op het eerste zicht maar trouw blijven aan jezelf als band en er in blijven geloven is van groot belang denk ik. Ook ligt dit gegeven vaak niet aan de band of de composities maar aan externe factoren die hoofdzakelijk van financiële aard zijn. De promotoren en organisatoren hebben het moeilijker dan ooit, moeten gedurfde gokken durven wagen en scheuren er vaak hun broek aan op het einde. Je moet het niet doen voor de centen of de roem, het is een passie waar ieder zijn eigen persoonlijke voldoening uit haalt. Dat is met iedere uit de hand gelopen hobby het geval. De Helmut heeft dat goed gezien en had idd. al een solide basis om op verder te borduren en het geeft hem idd. geen windeieren gelegd haha…Goed voor hem.
Ik kom nog even terug op die ‘doelstellingen’ , na het uitbrengen van een nieuwe plaat blijf je nog steeds vasthouden aan ‘dat we ons nog zo lang mogelijk kunnen amuseren’ of zijn er andere doelen nu die je voor ogen hebt, waarom of waarom niet?
Stinkend rijk worden haha. Neen tuurlijk niet… Zoals U aanhaalt blijft het idd. ons doel om ons in de eerste plaats te blijven amuseren met wat we doen en kwalitatieve optredens neer te zetten voor het publiek. Grotere zalen of festivals mogen altijd en staan op onze verlanglijst maar we vergeten ook niet dat een klein café dat tot de nok gevuld is ook een ontegensprekelijke charme heeft waar al het zweet van de wereld geen afbreuk aan doet. Een klein tourneetje mag natuurlijk ook altijd…
Om af te sluiten, moest je de kans krijgen om op wereldtournee te vertrekken met deze plaat zou je daarop ingegaan? Met andere woorden wat is het hoogste dat jullie willen bereiken met deze nieuwe plaat?
Heel graag, maar we moeten toegeven dat de realiteit ons enkele grenzen oplegt. We zijn ietsje ouder dan 20 jaar (knipoog) en zijn ook gebonden aan werk- en gezinssituaties waar we ons niet zomaar voor enkele maanden kunnen aan onttrekken. Dit wil echter niet zeggen dat bv. kleine tournees en gerichte buitenlandse optredens niet kunnen. Ook festivals in binnen -en buitenland kunnen we zeker bekijken…We staan open voor alle mooie kansen die op ons pad komen en gaan er graag (indien realiseerbaar) op in. Een regelmaat aan optredens met enkele mooie (buitenlandse) podiumkansen en enkele festivals als uitschieter zijn ons ‘hoger goed’.
Bedankt voor het interview. Veel succes
Ironborn begon ooit als een coverband, maar omdat het publiek de eigen songs net zo hoog waardeerde als de covers, lieten ze die laatste al snel achterwege. Deze heavy emtalband bracht in 2017 een eerste EP uit, die lovende reviews kreeg. Onder meer door de coronapandemie duurde het tot dit jaar vooraleer de band hun eerste full album ‘After The Flood’ kon voorstellen aan het publiek. Voor de mix zat er met Lander Cluyse (Amenra, Oathbreaker, King Hiss, Allöchtöön, Serial Butcher, ..).
Misschien hebben de recente overstromingen er iets mee te maken, maar we zien ‘flood’ nu regelmatig opduiken in titels van songs en albums. Toch is de verwijzing meestal symbolisch.
Het album opent met “Bloodbound” en die song is met zijn klassieke, melodieuze heavymetal toch zowat het visitekaartje voor wat volgt. Deze song zit wat in hetzelfde straatje als pakweg Thorium, Tailgunner of Witchlords. Ironborn koos voor een heel eerlijk geluid op dit album: niet overdadig opgeblazen en opgepoetst en dus dicht bij hoe deze band live klinkt.
Een songtitel als “Prison Grounds” (naar één van de tenten op het festival Alcatraz) leert ons dat Ironborn blijkbaar de ambitie heeft om op dergelijke grote festivals te willen spelen, of misschien net niet. De song heeft een mooie intro, de gitaren gaan lekker tegen elkaar op en er is een catchy, meezingbaar refrein, maar het klinkt allemaal heel klassiek. De opeenstapeling van metal-clichés in de lyrics is een sneer naar ‘oude’ bands die telkens opnieuw op dergelijke festivals geprogrammeerd worden, maar die muzikaal niet meer relevant zijn.
Het akoestische en instrumentale intermezzo “Anpu” is niet echt nodig. De volgende song, “Guardian Of The Scales”, heeft al een eigen en heel degelijke intro. Hier horen we voor het eerst de grunts van gitarist Bjorn als aanvulling op de cleane vocalen van zanger Tom. Een aangename ontdekking. Zonder de grunts had dit een song van Nevermore kunnen zijn.
Op “Guardian Of The Scales” en zeker op titeltrack “After The Flood” blinkt de mix uit in perfectie. Deze laatste track is een eerste hoogtepunt van het album, met heerlijke gitaarsolo’s, een duidelijke songopbouw en interessante lyrics. Het instrumentale “Destiny’s Revenge” klinkt eigenlijk vooral als een heel straffe intro die niet verder werd uitgewerkt. Met een speelduur van iets meer dan twee minuten is het meer dan een kort intermezzo, maar misschien ook nog niet lang genoeg om het een volwaardige song te noemen.
Een tweede hoogtepunt op dit album is “Lillith”. Hier gaan de grunts en cleane vocalen mooi tegen elkaar op, wat een interessant duel oplevert. Om het af te maken zijn er epische gitaarsolo’s en een pittig tempo.
Het album wordt door Ironborn afgesloten met twee ‘oude’ nummers. “1568” werd al uitgebracht in 2018 als digitale single en “Into Darkness” in 2019. “1568” is een heel degelijke powerballad zoals in de hoogdagen van de hardrock en vroege heavy metal. Mooie (cleane) vocalen, goede lyrics (een heuse geschiedenisles) en hier zijn het nu eens niet de gitaren die de hele tijd de hoofdrol krijgen. “Into Darkness” laat horen dat Ironborn de mosterd al eens bij het vroegste werk van Iron Maiden gaat halen. Twee knappe songs om dit album mee af te sluiten.
Ironborn maakt op hun eerste full album keuzes die niet altijd voor de hand liggen. Maar wie enkel braaf binnen de lijntjes kleurt, geraakt ook niet ver. ‘After The Flood’ overtreft de ambities van deze bescheiden band en leert ons dat geduld, het koesteren van talent en doorzettingsvermogen van goudwaarde kunnen zijn.
Live 2023 Ironborn - Geduld werd beloond (musiczine.net)
Ironborn - Geduld werd beloond
Binnen de Belgische metal is Ironborn (****) ondertussen uitgegroeid tot een vaste waarde. Ooit begonnen als coverband, wist Ironborn vooral op de podia een stevige reputatie uit te bouwen. De muzikanten hebben een grote voorliefde voor de metalscene en bijhorende subgenres. Ze weten een breed publiek te bekoren.
Het was even wachten op een plaat met allemaal eigen nummers. In 2017 kwam een eerste EP uit, en dan was uitkijken naar het eerste full album. Door de coronapandemie werd dit uitgesteld, alsof den Duvel ermee gemoeid was; maar nu, in 2023, kan de band eindelijk hun eerste full album voorstellen aan zijn fans. 'After The Flood' is een gevarieerd plaat in het genre, die de veelzijdigheid van Ironborn onderstreept .
De eigenlijke CD werd al eerder voorgesteld door enkele shows, en nu kwam Deinze aan de beurt. In een goed vol gelopen Elpee, bewees de band dat geduld altijd wordt beloond.
In het bloedhete café was het bijzonder moeilijk om afkoeling te vinden, buiten was het al niet veel beter. Ironborn vloog er meteen in, de temperatuur steeg nog op “The cures”, tot het nakende kookpunt.
De band is live een bommetje; de songs van de nieuwe schijf komen het best tot hun recht op een podium. We kregen ferme uppercuts en werden compleet van onze sokken geblazen door de metalen muur van instrumentatie en vocaal vernuft. Wat een opbouw, intensiteit en gedrevenheid. Ironborn greep bij het nekvel. De clichés zijn niet veraf, maar het stoorde allerminst. Op “Prison Grounds” werd het refrein (“Metal Is The Law”) meegebruld, met de vuist in de lucht. Het publiek ging gretig in op wat de band presenteerde.
Wat een gebald concert. Er volgden nog enkele knappe covers als “The Wickerman” van Iron Maiden en “Creeping Death” van Metallica om de set af te sluiten met “Never Again”. Zowel de eigen nummers als de covers gingen erin als zoetenkoek, mede door de charismatische frontman, die zijn publiek voortdurend aanport. De combinatie van een cleane stem met rauwe grunts van Tom waren een meerwaarde. Songs als “Guardian Of The Scales”, “Lilith” en “Into Darkness” werden zeer goed ontvangen door het enthousiaste publiek.
Na jaren van aanmodderen is de band nu op dreef. Ironborn is er klaar voor om daverende , denderende concerten af te leveren en doen dat door de eigen nummers te combineren met enkele opmerkelijke, sterke covers. Een subliem debuut ‘After the flood’ klinkt live overtuigend. Band om in het oog te houden.
Pics homepag @Filip Van der Linden
Organisatie: Café Elpee, Deinze
Iron Maiden - The Future Past tour - Doe maar verder!
Iron Maiden - De heavy metal band die wereldwijde successen kent begon eind mei in Slovenië met hun nieuwe tour genaamd ‘The Future Past’. Een mix van nummers uit het ‘Somewhere in Time’ album en hun laatste studio album ‘Senjutsu’, dus de fans konden beginnen gokken welke nummers ze uit hun hoed gingen toveren van beide albums. Musiczine was present tijdens de show in Amsterdam, meer bepaald in de Ziggo Dome dewelke volledig uitverkocht was en er dus 17.000 fans los konden gaan samen met deze NWOBHM mastodonten!
Aftrappen deden we - zoals iedere Maiden fan ondertussen wel weet - met ‘Doctor Doctor’ van UFO, gevolgd door een tussenintro van ‘Blade Runner’ (band: Vangelis). De zaal werd nog éénmaal donker en toen knalden de tonen van meezinger ‘Caught Somewhere in Time’ uit de boxen.
Op de videoschermen stond enerzijds futuristische Eddie klaar, waar op het andere videoscherm Eddie de samoerai werd getoond, en toen zorgden de eerste riffs al voor het nodige kippenvel!
Frontman Bruce Dickinson had een zwarte zonnebril gedurende de eerste 3 nummers op zijn snoet, en het was direct duidelijk dat hij nog in topvorm is! Wat een man, wat een stem…dit ging een super avond worden. Iedereen kon logischerwijze meebrullen met de teksten, dus was het een totaal uitzinnig publiek rondom mij. En dan kwam verrassing één van de avond al de revue passeren: ‘Stranger in a Strange land’. De hoge tonen gingen moeiteloos door de microfoon wat toch wel opmerkelijk was!
‘The Writing on the Wall’ werd aangekondigd via een kort intermezzo en toen kwamen de motorrijders uit de clip voorbij op het grote videoscherm. De aanwezigen begonnen mee te klappen op het ritme waarbij de harmonie tussen de gitaristen en bassist Steve Harris duidelijk zichtbaar was. ‘Days of Future Past’ en ‘The Time Machine’ volgden, maar worden helaas niet door iedereen geapprecieerd…gelukkig kan ik wel de melodie en vakmanschap in beide nummers erkennen en stak ik vol vreugde mijn vuisten in de lucht! In het eerste nummer was het uptempo moment van de gitaren een surplus, terwijl het tweede nummer ingeleid werd met een verwijzing naar de Delorean van de films ‘Back tot he Future’. Na enige seconden stilte werden volgende woorden gesproken: “We Want Information…Information…”
Jawel, ‘The Prisoner’ (waarbij een schaakbord werd geprojecteerd – verwijzend naar de Britse TV-serie waarop dit nummer gebaseerd is) klonk verfrissend, helaas waren toch enkele haperingen te bespeuren bij de frontman, gelukkig had hij 17.000 man voor zich de deze tekst blindelings konden meebrullen… ‘Death of the Celts’ kwam als volgende aan de beurt met het rustige openingsmoment – en in feite gans het nummer ontbreekt wat snelheid - met aansluitend de klassieker ‘Can I Play With Madness’ die het publiek weer met euforie vulde. Zalig om een volle zaal te zien meebrullen met dit hitje! Eddie had er genoeg van en kwam ten tonele bij ‘Heaven Can Wait’ waarbij hij het gevecht aanging met de zanger, elk gewapend met een eigen geweer waarbij vuurwerk naar elkaar werd geschoten. Uiteraard is Eddie onsterfelijk en was hij de winnaar door Bruce zijn machinegeweer aan flarden te schieten. Een show van Iron Maiden waarbij Eddie niet op de voorgrond komt, dat zal nooit gebeuren.
Maar wat Dave Murray, Steve Harris, Adrian Smith en Janick Gers in dit nummer uit hun instrument toveren blijft toch onbeschrijfelijk! De gevechten tussen de diverse solo’s blijven een genot om te aanhoren en als dit dan nog op deze voortreffelijke wijze tijdens een live show kan gebracht worden, dan moeten we weer beamen dat dit waarschijnlijk wel de beste band in de heavy metal scéne is en zal blijven.
En toen was het tijd voor verrassing twee! Een nummer die nog nooit voor live publiek werd gespeeld en dus als primeur aan de man werd gebracht. ‘Alexander The Great’ is een verwijzing naar de Macedonische koning van 365 tot 323 voor Christus en enkele van zijn gebeurtenissen worden vertolkt in dit nummer. Gans de zaal werd meegenomen op sleeptouw, iedere aanwezige was getuige van een ongekend moment die later nog velen op het netvlies zal gebrand blijven, en met tranen in de ogen zal terugdenken aan dit moment! Opnieuw waren de gitaarsolo’s de blikvangers tijdens dit nummer! De luchtdrummers ontsproten van links naar rechts en van voor naar achter, nog nooit zo’n sfeer in een overdekte zaal gezien. De veroveringstocht van Alexander werd tot in de details nauwgezet gespeeld en ik ben blij dat ik dit heb mogen ervaren.
Met ‘Fear of the Dark’ werd teruggekeerd naar het gelijknamige album en de vele oeuh’s & aaah’s weerklonken uit de zaal. Als je spreekt over het toppunt van mee kwelen met de band, dan kan je dit nummer niet achterwege laten. Er werd vrolijk geheadbangd, mensen speelden luchtgitaar schouder aan schouder en de bandleden zagen dat ze bezig waren aan een sterke show.
Het lijflied van de band - ‘Iron Maiden’ getiteld uiteraard – zette het eindpleidooi in van dit optreden en kon Bruce niet anders dan luidkeels roepen: “Scream for me Amsterdam” en begon Janick Gers een afscheidsdansje te placeren. Samurai Eddie werd achter drummer Nicko McBrain opgeblazen tot een grote gedaante en op het podium ging hij – in de vorm van een levensgrote pop - het gevecht aan met het publiek. Afsluiten deden ze met ‘Hell on Earth’ waarbij iedereen prompt meedeed met het handenzwaaien, klassieker ‘The Trooper’ met Steve Harris die tijdens het spelen duchtig meezong met dit straf nummer, en topnummer ‘Wasted Years’ die nogmaals aantoonde dat Iron Maiden staat voor melodie, gitaarvirtuozen, topzang, vreugde, ervaring en métier! Tijdens de tonen van ‘Always Look on the Bright Side of Life’ werd een passend applaus gegeven voor dit super optreden. De nacht was nog jong en iedere café had zijn Iron Maiden setlist klaargezet om het volk verder te entertainen in de omgeving van de Johan Cruyff arena. Jaja, Iron Maiden is coming to get all of you! Uitmuntend!
Aan energie en uitstraling zou je niet zeggen dat deze mannen al van leeftijd zijn, want ze zijn klaarblijkelijk nog heel levendig op het podium en stralen overduidelijk spelplezier uit. Het beste moment van dit optreden zal ongetwijfeld de woorden van Bruce zijn: “We’re coming back”, dus een einde voor deze topband zit er gelukkig nog niet in. Doe maar verder waar jullie zo goed in zijn. Respect!
Organisatie: Live Nation
The Iron Maidens - Een waardig vrouwelijk alternatief op the real stuff!
The Iron Maidens + Red’s Cool
Kreun
Kortrijk
2019-05-10
Vincent Govaert
Wanneer de eerste honderd fans binnen staan start Red’s cool aan hun set. Eigenlijk bijzonder toch, een Amerikaanse vrouwelijke coverband die een voorprogramma heeft en welk één, ééntje uit Sint Petersburg, heel goed eigenlijk.
Strakke set van 10 nummers en heel dankbaar dat ze vóór The Iron Maidens mogen komen. Vooral dat ze hun Europese tournee mogen meespelen. Ze speelden drie kwartier lang uit hun 3 CD’s, ‘Attraction’ uit 2011, ‘Bad Story’ 2013 en ‘Press Hard’ uit 2015. Jonge kerels, op de gitarist na, die zag eruit als Ozzy Osbourne.
En dan was de Kreun plots voller gelopen voor de enige vrouwelijke tribute band van Iron Maiden. Ik sprak er iemand die hen in Duitsland en in Krakow al had gezien de voorbije weken. Ze haspelen niet telkens een zelfde setlist af, laten soms het publiek kiezen tussen twee nummers en spelen technisch zeer goed. Dit komt omdat alle vijf de bandleden een gedegen muzikale opleiding genoten hebben. Heel belangrijk is ook dat ze enorm fan zijn van de originele Iron Maiden groep, ze kennen hen goed, speelden ooit nog voorprogramma van hen, wisselden ook al af en toe van bezetting en bestaan al sinds 2001.
Rond 21uur gaan de lichten uit en klinkt plots “Doctor Doctor” door de boxen, dan weet je als Maiden-fan dat het in gang geschoten is, een nummer van UFO dat al jaar en dag de start is van elk Iron Maiden concert.
Adriana Smith (Courtney), Steph Harris (Wanda), Bruce Chickinson (Kirstin), Nikki Mc Burrain (Linda) en Nikki Springfield , als tweede gitariste , komen op en zullen twee uur lang het beste van zichzelf geven.
Een schare fans geheel in de obligate Maiden t-shirts , jeansjasjes zonder mouwen en vele emblemen van andere top-hardrockbands erop, zien en horen dat het goed is.
Dit voorlaatste optreden van hun ‘Piece of Europe Tour 2019’ gestart op 10 april in Stockholm en stopt in Erfurt op 11 mei, toont dat ze enorm goed ingespeeld zijn op elkaar en dat ze vooral heel veel plezier hebben samen.
Een strakke setlist kon ik zien vóór het optreden, en er werd niet van afgeweken, “Invaders” en “Two Minutes to Midnight” klinken technisch zo goed dat je blindelings zou denken dat de echte mannen op het podium staan. Gevolgd door “Boots”, “Wasted Years” en het prachtige “Acacia Ave”. Een setlist waar oudere en minder oudere Maiden-nummers elkaar afwisselen…
Al direct “The Trooper” met obligate jasje, vlag, zowel de Britse als de Belgische, Bruce Chickinson alias Kirstin stond er wel een beetje lullig mee te zwaaien maar goed, het past in de set. Beetje later bij “Number of the Beast” krijgen we ook een eerste keer Eddie te zien, dit is de monsterachtige zombie-mascotte van Iron Maiden, Dennis Wilcock, ooit de tweede zanger van Iron Maiden was model voor dit typetje. Dan gaat de set verder met “Clansman”, “Murders”, “Heaven can Wait” en “Evil That Man Do”.
Het zweet loopt van hun gezichten, ze hebben zich echt gegeven en verdwijnen even, echter staan ze er na vijf minuten terug om “Hallowed by The Name” en “Run to The Hills” te spelen als afsluiter.
Kortom deze dames zijn niet alleen zeer toegankelijk maar ook professioneel enorm sterk, ze spelen dan ook allemaal nog in andere bands, andere genres ook. Ze doen dit enorm graag en zijn een waardig vrouwelijk alternatief op the real stuff !!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/the-iron-maidens-10-5-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/reds-cool-10-5-2019
Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune
Ironborn - Ironborn dus puur een hobby. We amuseren ons rot met wat we allemaal mogen doen en het enige doel dat we voor ogen hebben is dat we ons nog zo lang mogelijk kunnen blijven amuseren
Tijdens één van onze laatste festivals van 2018, Gèsfakrock, in Kuurne - op 8 december - hadden we een boeiend gesprek met de heren van Ironborn. Over dat optreden schreven we het volgende: ''Zanger Tom Huglier liet me voor het concert weten dat hij wat sukkelde met een verkoudheid. Echt veel was daar niet van te merken. Tom deed er naar goede gewoonte alles aan om zijn publiek uit zijn hand te doen eten, dankzij zijn charismatische uitstraling. Gerugsteund door één voor één topmuzikanten die zelfs ondanks iets moeilijkere omstandigheden, door die technische problemen die hen eigenlijk de hele set parten bleven spelen, eveneens de lat hoog blijven leggen tot het bitter einde, en daardoor de perfecte rock show neer te zetten. Waardoor de aanwezige fans krijgen, waarvoor ze zijn gekomen, hun favoriete band een topjaar met een knal van formaat zien afsluiten. Missie weer eens geslaagd."
Lees het interview met Ironborn hieronder:
We kennen Ironborn ondertussen, maar er zijn wellicht lezers die de band nog niet zo goed kennen. Hoe is Ironborn ontstaan? Heeft de naam een bepaalde betekenis? Kortom, vertel ons eens iets meer over de band
Ironborn is eigenlijk ontstaan uit de as van Baremouth, een hard rock coverband waar ikzelf, samen met John Mortelez en Tom Hugelier deel van uitmaakten. Toen ik in 2013 uit (Wizz) Wizzard ben gestapt, waar ik gitarist was, had ik het even gehad met gitaar spelen en wou eens wat anders gaan doen. Ik heb me toen een basgitaar aangeschaft en ben daar wat gaan op rommelen. Dat beviel me eigenlijk wel en had zin om er wat meer mee te gaan doen. Ik heb toen mijn oude ‘partner in crime’ John Mortelez gecontacteerd om te zien of hij geen zin had om weer wat covers te gaan spelen, maar met mij op bas dan. Hij was meteen gewonnen voor het idee en we hebben ook meteen Tom Hugelier, de zanger van Baremouth destijds, aan boord gehesen. De drummer van Baremouth was gestopt met drummen en dus moesten we op zoek naar een degelijke drummer en een tweede gitarist. De drummer was vlug gevonden in de persoon van Tom Deblauwe die we al kenden van onze Baremouth dagen. Hij had indertijd een paar keer meegespeeld met ons toen onze drummer zijn been gebroken had. We wisten dus wat voor vlees we in de kuip hadden en we hebben met Tom dus een zeer degelijke drummer binnengehaald. De zoektocht naar een tweede gitarist was al iets moeilijker, maar na een paar wissels denken we dat we dit jaar de gepaste man gevonden hebben. Bjorn Coysman kwijt zich uitstekend van zijn taak!
De naam Ironborn komt eigenlijk van de HBO-serie ‘Game of Thrones’. Toen we begonnen als coverband vonden we dat die naam de lading dekte. Wanneer er steeds meer eigen nummers in de set begonnen te sluipen hebben we even overwogen om een naamswijziging door te voeren, maar omdat de naam toch al wat bekendheid begon te krijgen binnen het metalwereldje hebben we beslist daar toch van af te zien en door te gaan onder de naam Ironborn.
De band is dus eigenlijk begonnen als cover band, wanneer is het idee ontstaan om ook eigen nummers te brengen?
Het idee om eigen nummers te maken is eigenlijk vrij vlug gegroeid. We waren op zoek naar een geschikte opener voor onze optredens. Een soort instrumentaal nummer om de machine op gang te brengen. Aangezien we echter niet meteen een nummer vonden dat paste in de set stelde ik aan John voor een eigen instrumentaal nummer ineen te boksen. John zag dat volledig zitten en kwam kort nadien aandraven met “Dawn of Destiny”, het nummer waar we nog steeds onze set mee openen en dat ook terug te vinden is op onze eerste EP. We waren zeer tevreden over het resultaat en het smaakte naar meer. Kort na het instrumentaal nummer volgde dan ook vrij vlug ons eerste eigen nummer dat bovendien ook voorzien was van tekst. Dat was dan “The Curse”. Die twee nummers maakten trouwens al meteen deel uit van onze set wanneer we voor het eerst optraden als Ironborn. De reacties op de eigen nummers waren zo goed dat we vrij vlug beslist hebben om nog meer eigen nummers te schrijven en in de set te steken. In 2016 hebben we dan 6 nummers opgenomen en uitgebracht als EP. Vanaf dan ging de bal pas goed aan het rollen. We kregen overal goede recensies op onze EP en hebben dan ook beslist ons wat meer toe te leggen op het eigen werk. Intussen hebben we al een set van een klein uur met eigen nummers en wordt het aandeel covers in de set steeds kleiner. Het is dan ook de bedoeling om op termijn volledig de kaart van de originele nummers te trekken.
Jullie spelen live nog steeds covers. Welke zijn jullie persoonlijke favorieten?
Dat is een moeilijke. We proberen covers in de set te steken die door ieder van ons gesmaakt worden. Als je de covers met passie wil overbrengen moet je zelf gebeten zijn door de muziek die je brengt denk ik. Ikzelf en Tom Hugelier zijn opgegroeid met de bands van de jaren ’80. Bands als Iron Maiden, Saxon en Metallica zitten zowat in ons DNA. John, Tom Deblauwe en Bjorn zijn eerder in de 90’s opgegroeid en dat hoor je dan ook in hun stijl. Pantera, Death, Iced Earth en natuurlijk ook Metallica hebben een grote invloed gehad op hen.
Op Gèsfakrock zetten jullie weer een ijzersterk optreden neer, ondanks enkele technische problemen. Wat is er eigenlijk juist mis gegaan? Dat jullie daar zo professioneel mee zijn omgegaan, verdiend een extra pluim op jullie hoed trouwens
Geen idee eigenlijk. Eén van de amps begaf het ineens. We hebben dan snel, samen met de geluidsman, een oplossing moeten zoeken en hebben dan het effectenbord van de gitarist rechtstreeks door de PA gestoken. Het geluid was dan natuurlijk niet meer optimaal en switchen naar een ander geluid was ook moeilijker. We hebben toen vlug wat aanpassingen aan de set gedaan. We hebben er de nummers met rustige passages noodgedwongen uit moeten laten en er een cover tussen gestoken ter compensatie. Oorspronkelijk was het niet de bedoeling om covers te spelen op Gèsfak, maar nood breekt wet zegt men wel eens.
Het is moeilijk om op jullie muziek een label te kleven eigenlijk, ik houd daar wel van eerlijk gezegd. Welke bands hebben een invloed gehad op jullie muziek, hoe zouden jullie jezelf puur muzikaal omschrijven?
Het is een bewuste keuze van ons om verschillende invloeden in onze nummers te laten weerklinken. We willen niet voor één gat te vangen zijn. De invloeden van uiteenlopende bands zoals deze die ik daarnet aanhaalde zijn terug te vinden in onze eigen nummers. Zo kan je op onze EP nummers horen die eerder naar de classic metal neigen, nummers met thrash invloeden en komt er op “Drifting Away” zelfs een grunt passage aan te pas.
Ironborn heeft een groeiende fanbase. Het valt me op altijd een beetje dezelfde gezichten tegen te komen op jullie optredens, vaak fans van Motorhead. Hebben jullie daar een verklaring voor?
Geen idee. Misschien zit “Rock’n’Roll Is Dead”, onze Lemmy tribute song, daar wel voor iets tussen. Ikzelf ben een grote motörhead fan en dat nummer heb ik geschreven als ode aan Lemmy. Maar voor de rest zijn er weinig parallellen te trekken tussen wat Ironborn doet en wat Motörhead deed als je mijn bescheiden mening vraagt.
In 2017 kwam een EP op de markt. Hoe zijn de reacties tot nu toe?
De reacties zijn zeer positief… ik meen met mijn hand op mijn hart te mogen zeggen dat ik eigenlijk geen reviews tegengekomen ben die ons de grond in boorden… wat op zich al een prestatie is in het toch wel kritische metal wereldje. Hopelijk wordt onze volgende worp even goed gesmaakt.
Mijn favoriete song daarop is 'Never Again', een echte meezinger. Met toch ergens een boodschap? Of heb ik het mis? Met andere woorden heeft de tekst een bepaalde betekenis?
Haha, je bent de eerste die me hierover aanspreekt eigenlijk. Wel, dat nummer is eigenlijk geschreven met een irritant ventje van op het werk in het achterhoofd. Ik heb de tekst nadien wat universeler gemaakt zodat hij op verschillende situaties toepasbaar werd… maar initieel was het een soort van ‘fuck you’ naar die asshole op het werk.
Ik hoor soms nog 'frustraties terug in jullie teksten. Maar toch bouwen jullie telkens een rock feest. Is er bewust gekozen voor het voorhouden van een spiegel met gevoel voor humor? En waarom?
Ikzelf schrijf het grootste deel van de teksten. Ik moet toegeven dat ik er nog niet zo bij stilgestaan heb, maar nu je het zegt is het misschien wel zo dat er op de EP nogal wat agressie in mijn teksten zit. Ik denk dat dit vooral komt door de opzwepende riffs die John, onze gitarist die het leeuwendeel van onze muziek schrijft, naar me doorstuurt om teksten op te schrijven. Eerst probeer ik een gevoel te krijgen bij een riff en probeer wat goed bekkende zinnen op papier te zetten om de drive van het nummer beet te krijgen. Op dat ogenblik zijn dat zinnen die nog weinig betekenen, maar hier en daar zit er al een stuk in dat past en dat het juiste gevoel opwekt bij de muziek. Van daaruit werk ik dan verder naar het thema dat stilaan vorm krijgt en probeer ik er een geheel van te brouwen nadat Tom Deblauwe op zijn beurt de drumlijnen heeft uitgewerkt. Dus echt bewust een spiegel voorhouden doe ik niet… wat er uit komt is gebaseerd op welk gevoel de riffs van John bij me oproepen. De onderwerpen die ik aansnijd voor de volgende release zijn trouwens van een héél andere slag. Ik denk zelfs dat er weinig agressie te bespeuren is. De nummers en teksten ademen meer een donkere, zelfs mythische sfeer uit.
'Rock'n'roll is dead' is een ode aan Lemmy. Hoe is dat idee ontstaan? Na zijn overlijden? En heeft Motorhead zo een grote impact op de band? Puur muzikaal bekeken liggen jullie wel in verlengde daarvan, maar ook weer niet. Naar mijn mening.
Dat is een nummer dat we schreven als ode aan Lemmy, voor de volle 100% in vintage Motörhead stijl en voorzien van lyrics die bol staan van de boutades die de man zelf in zijn carrière heeft uitgespuwd. Een bizar detail is wel dat ik de basis riffs van dat nummer geschreven heb op de avond dat Lemmy gestorven is, zonder dat ik dat zelf wist. De dag nadien las ik dat Lemmy dood was en toen dacht ik… dit kan geen toeval zijn, hier moeten we toch iets mee doen. We hebben het nummer dan opgenomen en één jaar na zijn overlijden als hommage op youtube gezet. Uiteindelijk is het nummer ook als bonus-track op de EP beland.
Kunnen we zeggen dat 2018 een succesvol jaar is geweest? Hoe hebben jullie het voorbije jaar zelf ervaren?
We zijn heel tevreden over 2018. 2017 eindigde een beetje in mineur, toen onze tweede gitarist aangaf dat hij Ironborn wou verlaten. Gelukkig hebben we vrij snel een nieuwe, gemotiveerde gitarist gevonden. Bjorn heeft zich in een mum van tijd ingewerkt in het repertoire! Chapeau voor wat die gast gedaan heeft… het is weinigen gegeven. De gitaarlijnen van Ironborn zijn alles behalve simpel. De optredens die we daarna afgewerkt hebben waren stuk voor stuk knallers.
In mijn ogen is Ironborn vooral een live band. Zijn jullie het daar mee eens?
Voor de volle 100%. Van op het podium ervaar je een optreden natuurlijk anders dan vanuit het publiek, maar als ik met Ironborn op het podium sta krijg ik keer op keer een adrenalineboost van jewelste. Ik hoop dat we dat dan ook overbrengen naar het publiek toe. Maar daar kan ik natuurlijk niet op antwoorden. Om dat te weten te komen moet je onze fans aanspreken.
Wat optredens betreft, wat waren de hoogte en dieptepunten tot nu toe?
Dieptepunten waren er tot op heden nog niet echt. Hier en daar kom je wel eens wat technische problemen tegen of is het geluid wel wat minder, maar dat kan over het algemeen de pret niet bederven. Mijn persoonlijke favorieten waren ons optreden in de Elpee in Deinze ter gelegenheid van hun zevenjarig bestaan en het optreden in Zottegem deze zomer als support van Belgian Asociality. Dat komt natuurlijk ook vooral omdat het voor mij een thuismatch was, maar ook door de talrijke opkomst en het publiek dat van de eerste tot de laatste noot uit het dak ging. Zelden zo een zotte bende meegemaakt.
Wat zijn de plannen voor 2019?
We zijn geen echte planners moet ik toegeven. We doen waar we zin in hebben en zien wel waar we uitkomen. Dit is een hobby, de mooiste hobby die er bestaat weliswaar, maar het is en blijft een hobby. We leggen ons geen deadlines op. Er zijn al een paar mooie aanbiedingen binnengelopen voor 2019, dus je zult ons zeker her en der zien opduiken op affiches, maar veel details kan ik daarover nog niet vrijgeven. Het eerste optreden van 2019 gaat door op 2 februari. Een Stormram underground show met Decades of metal en Solitude within. Ook zijn we van plan om een aantal nieuwe nummers op te nemen. Maar hoeveel en wanneer die juist op de wereld zullen worden losgelaten. Kan ik je op dit ogenblik nog niet zeggen. Niet dat het een geheim is, we weten het gewoon zelf nog niet.
Zijn er ook plannen voor het buitenland?
Zoals ik daarnet al aangaf is Ironborn een hobby band. Hoe graag we ook naar het buitenland zouden trekken met onze muziek, we moeten realistisch blijven. We hebben allemaal een heftige job en hebben daarbij nog een druk privéleven met allerhande verplichtingen. De kans is met andere woorden klein dat we ooit een buitenlandse tour ondernemen, maar zeg nooit, nooit uiteraard. Wat niet wegneemt dat we, mocht de kans zich aanbieden, ooit wel eens een buitenlands festival zouden willen aandoen en daar dan een paar shows in de buurt rond plannen… maar dat is koffiedik kijken. Op dit ogenblik is daar helemaal nog geen sprake van…
Is er ook een soort 'einddoel' of zijn jullie daar niet mee bezig?
Zoals ik net al zei is Ironborn dus puur een hobby. We amuseren ons rot met wat we allemaal mogen doen en het enige doel dat we voor ogen hebben is dat we ons nog zo lang mogelijk kunnen blijven amuseren.
Bedankt voor dit fijne gesprek, veel succes in 2019. Tot op één van de concerten zou ik zeggen
Goh, het zal zo’n 13-14 jaar geleden zijn dat Iron Maiden nog eens een zaalshow speelde in België, en als je er niet rap bij was om een ticket te bemachtigen (al dan niet staand of zittend) dan mocht je het vergeten, want dit concert was in een mum van tijd uitverkocht. Enkelen zullen alsnog een gat in de lucht gesprongen hebben want enkele dagen voor het uitverkochte Sportpaleis bleken enkele tickets opnieuw op de markt gebracht. Musiczine was present en na diverse malen deze Britse heavy metal band tijdens het festivalseizoen aan het werk te zien, waaronder dus ettelijke malen op Graspop, was ook ik benieuwd hoe ze het ervan brachten zonder gras en/of modder onder de voeten en met een dak boven mijn hoofd.
En jawel, zoals al herhaaldelijk ondervonden (en geloof me, ik was zeker niet alleen), bleek dat er nog altijd niemand iets blijkt gevonden te hebben om het geluid van het Sportpaleis van Antwerpen naar een hoger niveau te krikken. Bruce Dickinson mocht nog zo goed zijn best doen, zijn stem kwam niet goed uit de verf, de gitaren klonken bij momenten minder spectaculair door en dat helaas allemaal door het zaalgeluid. Maar deze metalgiganten lieten het niet aan hun hart komen en na de gekende intro (“Doctor Doctor”) sprong Bruce het podium op onder de tonen van “If Eternity Should Fail”, openingsnummer van hun laatste studioplaat getiteld ‘The Book of Souls’. Ja, qua showelement was het podium omgetoverd in een maya landschap en tijdens specifieke songs werd nog wat extra gedaan, maar later meer hierover.
Voor de mensen die Iron Maiden tijdens hun ‘The Book of Souls’ tour gevolgd hebben bleek dat er in feite niet zoveel veranderd was op de setlist, en dat er helaas ook veel nummers grondig gemist werden. Ikzelf had persoonlijk toch nog enkele hitjes willen horen, maar spijtig genoeg bleef ik op mijn honger zitten. Oké, aandacht voor het nieuwe album is het doel en dus werden nummers “Speed of Light”, “Death or Glory” (een meezinger van formaat ), “The Red and the Black” (topnummer) en verrassing “The Great Unknown” door de band met verve uitgevoerd ondanks de klankproblemen. Terugkeren in de tijd werd gedaan door onder meer “Wrathchild” vanonder het stof te halen, het prachtige “Powerslave” en het naar een ballade neigende “Children of the Damned” aan de hongerige wolven in de zaal te voederen. Het kippenvelmoment was zonder twijfel het meekwijlen van “Fear of the Dark” die de zaal in 1 grote karaokebar omtoverde en het moment dat Bruce als springend over de monitors, de Britse vlag in de lucht zwierde op de tonen van “The Trooper”. Eddie mag nooit ontbreken tijdens een show van Iron Maiden en bij zijn eerste intrede tijdens titelnummer ‘the Book of Souls’ was hij gewaad in een maya-outfit en ging hij een ‘gevecht’ aan met de bandleden totdat de frontman zonder verpinken zijn hart uit zijn borstkast rukte. Zijn tweede intrede was trouwens tijdens hitje “Iron Maiden” waarbij hij over het podium goedkeurend knikte.
Qua bisronde wist ik al wat te verwachten en dus ging ik gewillig mee headbangen tijdens “The Number of the Beast”, onderging ik de speech omtrent samenhorigheid waarna “Blood Brothers” (met de zaligmakende gitaarpartijen) werd ingezet om vervolgens opnieuw kippenvel te krijgen tijdens afsluiter “Wasted Years”.
Als die hard fan van Maiden was ik toch ietwat teleurgesteld dat er weinig vernieuwing in de setlist te ontdekken viel, was ik wederom teleurgesteld door het zaalgeluid van het Sportpaleis, maar was ik ook dankbaar dat Iron Maiden ons Belgenland had gekozen om hun kunstjes te tonen en dat ik er zoals gewoonlijk bij was om ze te verwelkomen. De zaal begon leeg te lopen op de tonen van “Always Look on the Bright Side of Life” en hiermee werd de openingsshow van deze tour in Antwerpen afgesloten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/iron-maiden-22-04-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/shinedown-22-04-2017/
Organisatie: Live Nation
Metal/Prog/Noise
Ironborn (EP)
Ironborn
Eigen Beheer/Hard Life Promotion
2017-04-20
Wim Guillemyn en Filip Van Der Linden
Ironborn zag het levenslicht als een coverband maar ze overstegen dat niveau al vlug. Er werden al snel eigen nummers in hun set opgenomen. Het DNA van deze bestaan bestaat grotendeels uit ex-leden van Baremouth.
Op deze EP laten ze ons kennismaken met zes tracks. Zes tracks heavy metal in de stijl van Metallica, Pantera, Megadeth… Het moet gezegd: ze klinken heel krachtig en toch melodieus. Uitstekend voorbeeld is “Never Again” dat catchy en gevat klinkt. “Drifting Away” en “Your Downfall” bevatten nog iets meer trash in de gitaarpartijen. “Dawn of Destiny” is een korte en fijne instrumental. “The Curse” begint met degelijk bas- en drumwerk om de song in te leiden. Afsluiter “Rock and Roll is Dead” is een waardig eerbetoon aan de overleden Lemmy Kilmister van Motörhead.
Ironborn heeft een meer dan degelijk debuut uit dat het beste doet verhopen voor de toekomst. (review Wim)
Het Waregemse Ironborn brengt op zijn eerste EP klassieke heavy metal in de stijl van Iron Maiden, Accept en Iced Earth. Die keuze verdient respect, want in dit genre zijn het bijna per definitie enkel de oude bands die nog massaal publiek en kopers kunnen overtuigen. Als nieuwkomer krijg je geen cadeaus. Het is ook niet eenvoudig om nog origineel uit de hoek te komen, want de voorbije veertig jaar is zowat elk akkoord, elke riff en elk onderwerp voor een song al minstens een paar keer eerder gebruikt. Toch waagt dit vijftal zijn kans en dat doen ze met verve.
Met opener “Drifting Away” zet Ironborn de luisteraar even op het verkeerde been met een paar grunts. Dat is niet representatief voor de rest. De cleane vocals van Tom Hugelier maken dat in hetzelfde nummer meer dan goed. Een leuke ontdekking is dat. Ook de andere leden van Ironborn moeten in kwaliteit niet onderdoen.
Ironborn begon als coverband en dat hoor je ook: de band weet wat zal werken op een podium. Ze brengen hun muziek met veel oog voor detail en met veel speelplezier. Het hele plaatje klopt.
“Never Again” heeft een heel catchy refrein en een paar pakkende gitaarsolo’s. “Your Downfall” heeft één van de mooiste intro’s van het jaar en ook de rest van het nummer nodigt uit tot headbangen en luchtgitaar spelen. Het instrumentale “Dawn of Destiny” is klassieker van opbouw en melodie en leunt meer aan bij wat Iron Maiden doet. “The Curse” schurkt dan weer aan tegen Judas Priest en Pantera.
Ironborn sluit deze EP af met “Rock ’n Roll Is Dead”, een ode aan Lemmy Kilmister. Geen cover, wel een track die in elke noot Motörhead ademt. Deze EP van Ironborn is voer voor fans Iron Maiden, Iced Earth, Metallica en Judas Priest.
Info http://ironborn.webnode.be (review Filip)
Het fantastische Dunk is meer dan alleen maar het beste (post-rock)festival van Europa. Met de regelmaat van de klok brengen ze ook platen/cd's uit op hun label. Hierbij gaat het niet alleen over Belgische muzikanten. De hoge kwaliteit van hun festival trekken ze zonder moeite door naar hun releases. Een uitstekend voorbeeld hiervan is het in december verschenen album ‘Ascuns’ van Environments. Deze Roemeense band verrast op dit album. En dat is altijd een goed teken. Voor mij waren ze nobele onbekenden. Maar dat is na het beluisteren van dit album niet meer het geval. We zweven een eind mee met de heren. Met nummers die meer tijd in beslag nemen dan 6 minuten bouwen ze traag maar zeker landschappen op. Geen feeërieke en zomers beelden. Maar vreemde, bezwerende en donkere einders. Een ondergaande zon die niet de hemel zoet oranje kleuren, maar helrood. Een voorbode van de duisternis die komt. Die vele minuten in een nummer worden niet met nietszeggende geluiden opgevuld. Ze worden gebruikt om het verhaal perfect te vertellen en om je geest warm te maken om mee op stap te gaan in deze wondere wereld. Neem de tijd. Je zal het je niet beklagen
‘The Book Of Souls’ is de ideale plaat voor in de wagen. Start de motor in Gent, scheur de E40 op richting Brussel en neem een willekeurige song uit de plaat. Tussen Gent en Wetteren krijg je een bombastische intro, van Wetteren tot in Erpe Mere zet Bruce Dickinson zijn ellendige schuur open, aan afrit Erpe Mere begint lead gitarist 1 aan zijn solo, in Aalst zet lead gitarist 2 zijn intermezzo in en vanaf Affligem etaleert leadgitarist 3 zijn kunstjes. U bent ondertussen al in Brussel. Maak rechtsomkeer (liefst niet op dezelfde rijbaan, tenzij u uw leven beu bent, wat wij nu ook weer niet zo vreemd zouden vinden met zo een schijf in de cd lader) en herhaal deze handeling. U bent heelhuids terug in Gent geraakt ? Proficiat !
Mijn wekker liep af en de spanning was al om te snijden toen ik mijn linkerbeen uit mijn bed sleurde…(4 september 2015) was de releasedatum van het 16e studioalbum van Iron Maiden – ‘The Book of Souls’. Mijn hart bonkte toen ik de cd enkele uren later in mijn handen mocht vasthouden want het moment was aangebroken om de eerste tonen van dit nieuw album van deze Britse band te aanhoren en dus te ontleden.
En laat ik direct met de deur in huis vallen: mensen die een nieuwe ‘The Number of the Beast’, ‘Powerslave’, ‘Somewhere in Time’, ‘Fear of the Dark’ etc verwachten, moet ik helaas teleurstellen. De kracht die deze oude albums uitstralen en de ruwe, korte maar doordringende songs zul je niet terughoren op dit album. Neen, Iron Maiden is destijds begonnen met een andere koers in te slaan, en op ‘The Book of Souls’ hebben ze zich nog meer verdiept in lange, uitgesponnen melodische nummers die hun verhaal vertellen. Nummers die de lijn van 10 minuten overschrijden zijn op dit album geplaatst omdat de bandleden vonden dat de geschreven nummers deze tijdsduur nodig hadden om ze compleet te kunnen afleveren. Nog iets wat ik kwijt wil is het feit dat dit album een echte groeiplaat is, simpelweg door het feit dat na een eerste luistersessie ik toch wat vertwijfeld achterbleef, maar dit gevoel al na de 2e en 3e luisterbeurt wegebde, en na de 20e keer ik nog enkel positieve aspecten aan dit album overhoud omdat je constant nieuwe dingen ontdekt. Ahja, had ik al gezegd dat dit het eerste dubbelalbum in de geschiedenis van Iron Maiden is (op gebied van studioalbums dan wel te verstaan) en hij beschikbaar is in diverse versies waaronder de LP-versie die 3 vinyl-platen telt J
Beginnen doen we met ‘disc 1’.
“If Eternity Should Fail” begint met een gesproken stem van frontman Bruce die de aanzet geeft…dit nummer zou normaliter gebruikt worden voor de volgende soloplaat van Bruce Dickinson, maar Steve Harris opperde en besliste dat dit de perfecte opener was voor de nieuwe Maiden plaat. Het vocaal bereik van Bruce past perfect bij dit nummer en zoals kenmerkend voor deze Britten is het refrein lekker meezingbaar. De duelerende gitaren komen al vanaf deze opener tot zijn recht en klinkt lekker in zijn geheel. De tekst gaat over machines die de ziel van de mensheid steelt, iets wat je duidelijk terughoort in het afsluitend deel van dit nummer.
“Speed of Light” was het eerste nummer die losgelaten werd op het internet om de fans een voorproefje te geven van het nieuwe album, maar achteraf gezien was dit in mijn ogen een vorm van misleiding, want dit nummer heeft alles wat de overige niet hebben. Een lekkere smerige strot van Bruce met aanstekelijk gitaar en drumwerk zoals in de oude dagen, een cowbell die je letterlijk van je stoel blaast en tevens heel uptempo. Dit is trouwens het kortste nummer van deze 1e cd. De video die gepaard gaat met dit nummer is lekker old school, want ze hebben er een vorm van Arcade game van gemaakt, waarbij Eddie op zoek moet gaan naar harten om het spel uit te spelen…jaja, de duivel moet hier onderdoen voor Eddie himself. Enigste wat mij een beetje een wrange nasmaak geeft is het feit dat ik gelijk iets mis in het refrein van dit nummer, maar ik kan niet direct mijn vinger op de wonde leggen…
Een lekker basgeluid zet nummer “The Great Unknown” in, waarbij opeens de drums mooi invallen en de stem die crescendo gaat. Dit nummer is goed opgebouwd en alle instrumenten komen goed tot hun recht, met dank aan de uitstekende productie van dit gehele album. Een solo weerklinkt in dit nummer om van te likkebaarden en eindigt opnieuw met instrumenten die geleidelijk aan faden. Niet echt mijn favoriet op dit album als ik moet eerlijk zijn.
“The Red and the Black” dan…de 1e keer dat ik dit nummer beluisterde bekroop mij een gevoel van herkenning…en na enkele luisterbeurten had ik door waarom…blijkbaar werd terug gekeken in hun discografie want er komen toch veel gelijkenissen terug van het nummer “The Rime of the Ancient Mariner”. Vooral de drumpartijen en de hakkende gitaarstukken geven dit geheim prijs. Soit, er is daar uiteraard niks mis mee, maar veel mensen vinden dit één van de beste nummers van dit album en de factor van- laat ik het een vorm van recyclage noemen- zal hierbij zeker parten spelen. Op vocaal gebied moet Bruce wat meer moeite doen mijn inziens en mochten ze van mij gerust het ‘who who who’ gedeelte weglaten. Voor de rest is dit inderdaad een supernummer, vooral de opbouw is weer van topkwaliteit, de gitaarpartijen zijn om van te smullen en kun je zoals we Maiden kennen na een tijdje meezingen met de gitaren. Het lange uitgesponnen instrumentale einde is puur genot en maakt van dit nummer dan ook een topper. De bas van Steve Harris sluit dit nummer na ongeveer 13 minuten in stijl af!
Disc 1 van ‘The book of Souls’ wordt afgesloten met het titelnummer, geschreven door Jannick Gers en Harris. Dit nummer start op een ingetogen manier maar wanneer de instrumenten invallen gaat dit gepaard met een donker randje. Dit nummer klinkt log, zwaar en straalt een soort van woede uit, iets wat ook hoorbaar is aan de stem. Toch is het vooral het tempo die de sfeer van dit nummer creëert. Duimen omhoog voor Nicko McBrain, want zijn drums klinken lekker strak en pompen doorheen dit nummer. Een mooi samenspel tussen de gitaren weerklinkt en sluiten deel 1 van dit album af.
Disc 2
Ik kan al heel duidelijk zijn, dit is het beste gedeelte van ‘The Book of Souls’ volgens mij! Smaken verschillen en er zullen ongetwijfeld mensen zijn die mijn mening niet delen, maar dat is dus hun keuze. Opener “Death or Glory” laat direct een brok energie uit mijn boxen schalken. Op vocaal gebied is dit een mega nummer, strak en snel gespeeld door de band. Een oorlogsgetinte tekst zoals ze er al verscheidene hebben gemaakt in het verleden met gitaarsolo’s die je rond het hoofd gesmeten worden. Voor mij persoonlijk één van de beste nummers op deze plaat en live zal dit inslaan als een bom! “Shadows of the Valley” begint opnieuw met een heel herkenbaar stuk, namelijk deze van “Wasted Years” van album ‘Somewhere in Time’. Opnieuw een uptempo nummer die staat als een huis! De gitaren klinken subliem en de terugkerende instrumentale partijen zijn heel goed en geven extra cachet aan dit nummer. Dit nummer straalt passie en karakter uit en dit samen met de meeslepende tekst die overtuigend wordt gebracht door Bruce maakt dit nummer compleet. Mooi gedaan!
Het volgende nummer “Tears of a Clown” is een soort hommage aan de gestorven acteur Robin Williams. Dit nummer behandelt een treurig thema inzake depressies en wordt mooi weergeven in dit krachtig nummer met woorden en daden. Tegendraadse instrumentale stukken, aanstekelijk, meeslepend, heel goeie solo’s, sterke drumpartijen, … alles is te ontdekken in dit nummer die perfect aansluiten met het grote vocale bereik! Opnieuw een sterk nummer in mijn opinie!
“The Man of Sorrow” is als volgende aan de beurt en deze grijpt je naar de keel net zoals ik had bij “Afraid to Shoot Strangers” en “No Prayer for the Dying”. Het nummer begint ingetogen met Bruce die op een zeemzoete manier zingt en zijn emoties laat weerklinken uit het diepste van zijn longen. De riff die in dit nummer verwerkt zit klinkt tijdloos en bevestigt de kunde van de muzikanten. Luister naar dit nummer en voel je hart bonken in je keel. Prachtig nummer die bewijst dat dit album van diverse aspecten voorzien is.
Het laatste nummer, en tevens het langste ooit gemaakt door Iron Maiden heeft de titel “Empire of the Clouds” meegekregen. Dit nummer handelt over de ramp van zeppelin HMA R101, waarbij HMA staat voor “His Majesty’s Airship’. Een vleugelpiano wordt van stal gehaald en Bruce begint dit majestueuze nummer, die in het begin klinkt als een soort van ballade. Goh, ik kan niet voorstellen dat iemand ooit had verwacht dat Maiden zo’n nummer zou schrijven en op een album zou plaatsen, maar verdorie, ik ben heel blij dat deze heren dit hebben aangedurfd. Dit nummer is voor mij persoonlijk één van de uitblinkers van dit album want er valt op dit nummer heel veel te ontdekken. Denk hierbij maar aan de nog niet gekende pianokwaliteiten van Bruce, de strijkers die dit nummer vullen, gitaarloops die hun effect niet missen, de fenomenale instrumentale uitbarsting in het tussenstuk van dit nummer, de prachtige tekst, …kortom, teveel om op te noemen, laat staan te beschrijven. Dit nummer duurt 18 minuten, maar is voorbij voordat je het beseft! Neen, dit is niet aan iedere band besteed om zo’n uitdaging aan te gaan, maar Iron Maiden komt hier met gemak mee weg als je het mij vraagt! Gewoon luisteren naar dit kunstwerk en beseffen dat je hier met iets speciaals te maken hebt! Grandioos en subliem, krachtig maar soms ook eenvoudig, vakkundig top, …ja, dit is een meesterstuk!
Als ik dit album kort moet samenvatten dan kom ik bij het volgende terecht: Iron Maiden bewijst dat ze het nog niet verleerd zijn en hebben een album gemaakt die de langste tijdsduur uit hun carrière heeft, maar eindigt zonder dat je het beseft. Kortom, een album die de nodige variatie heeft en blijft boeien tot het einde. Ze hebben met ‘The Book of Souls’ ook durven experimenteren met “Empire of the Clouds” als grootste bewijs dat krachtige en historische feiten daadwerkelijk in een lang nummer mogen verwerkt worden, ook al moet je een andere richting dan je gewoon bent nemen om dit te verwezenlijken. Ook hebben ze met dit album aangetoond dat het mogelijk is om bepaalde stukken uit oude nummers te hergebruiken om er iets moois van te maken en er zonder blozen mee weg te komen. Op instrumentaal gebied is dit een topalbum, vocaal gezien zitten er soms mindere delen in, maar dit zal makkelijk door de vingers worden gezien volgens mij. Ook extra punten voor de uitstekende productie van dit album! Iron Maiden, u bent bedankt voor dit veelzijdig album!
Persoonlijke favorieten:
“Empire of the Clouds”, “Death or Glory” en als je met het nummer “The Man of Sorrows” bij mij emoties en kippenvel kan opwekken, dan kan ik niet anders dan dit nummer als beste te laten eindigen. Respect!
De Amerikaanse singer/songwriter achter Iron & Wine, Sam Beam, is al een pak jaar bezig en is eigenlijk het enige vaste lid . Eerst werd z’n folkamericana gekenmerkt van introvertie en weemoed . Puur, oprechte, eenvoudig , rakend songmateriaal! Maar we hoorden al meer bredere arrangementen doorsijpelen en ook klonken er al nummers wat levendiger en optimistischer. Op de nieuwe plaat horen we uitbundigheid , extraverte vs sober- en ingenomenheid.
Popsensibiliteit , die een verscheiden gemoedstoestand opwerpt en niet vies is enkele zijpaden van jazz en funk te bewandelen . Een mooie afwisseling van songs als je het viertal “Caught in the briars”, “Joy”, “Grace for saints & ramblers” en “Lover’s revolution” van de cd beluistert, die de groepsnaam nu alle eer aandoet .
Kate Stables, de sympathieke spil van This is the Kit, begon solo op banjo om zich vervolgens te laten bijstaan door een drummer, een bassiste en een jongedame die de vibrafoon bespeelde. Vocaal leunt Stables erg dicht aan bij Joni Mitchell, instrumentaal krijgt de banjo een prominente rol toebedeeld.
Op een half uur tijd hoorden we een tiental nummers die niet echt veel gensters sloegen. Best gezellig maar iets te kabbelend om ons op het puntje van onze stoel te brengen. Zelf zal de groep ook wel gemerkt hebben dat het applaus eerder uit beleefdheid dan uit enthousiasme voortsproot, de link met de locatie leggend beloofde This is the Kit immers om tegen de volgende keer ter vermaak enkele circustruukjes te leren. Iets waar we misschien meer naar uitzien dan naar een vervolg op de gezapige bedoening die we nu gepresenteerd kregen.
Wel vermeldenswaardig was het gloriemoment van de gastzanger die een cover van “Earthquake” op zijn naam zou hebben staan. Vermoedelijk dateert die cover van vele jaren terug want ondertussen blijkt hij de bewuste tekst zo goed als totaal vergeten te hebben. Hilarisch om te zien hoe hij van begin tot eind de woorden op zijn ruim uitgevallen spiekbriefje moest zoeken.
We zijn benieuwd of de beloofde circustruukjes meer vermakelijk zullen zijn….we durven het te betwijfelen.
Terwijl het voorprogramma vrij sober was qua instrumentatie trok Sam Beam een heel groot blik aan muzikanten open. Maar liefst twaalf telden we er: drie blazers, drie strijkers, drie achtergrondzangeressen, een keyboardspeler/organist, een drummer en….Jos Van Oosterwyck! Inderdaad, dames en heren, de grote man achter (o.a.) ‘Tien om te Zien’ blijkt tegenwoordig de bas te beroeren bij Iron & Wine. Althans, als onze ogen ons niet bedrogen. Echt goed hebben we de bassist eigenlijk niet kunnen bekijken aangezien hij zich zelf permanent naar het drumstel richtte. Meer dan een zijaanzicht kregen we dus niet maar toch durven we er geld op verwedden dat het de legendarische Jos Van Oosterwyck was die één hecht blok vormde met de drummer.
Zoals te verwachten viel, werd er in vrij ruime mate gepuurd uit ‘Ghost on Ghost’. Dit meest recente album kon bij publiek en kritiek over het algemeen op minder bijval rekenen dan tot klassieker uitgegroeide voorgangers als ‘Our Endless Numbered Days’ en ‘The Shepherd’s Dog’. De eerlijkheid gebiedt ons om te bekennen dat dit nieuwe werk live toch wel beter klonk dan op plaat. Bij momenten was de orkestrale sound zelfs niet minder dan indrukwekkend te noemen. Vrij complexe arrangementen werden quasi moeiteloos gebracht tijdens foutloos samenspel. Een heel knappe prestatie van een groep die blijkbaar nog maar drie weken bezig is maar klinkt alsof ze al minstens 3 jaren ‘together on the road’ zijn. Hoed af dus voor de prestatie van de muzikanten en de flair waarmee deze show gebracht werd. Wel spijtig dat de zangeressen (die door de bassist waarschijnlijk als ‘drie om te zien’ omschreven worden) letterlijk en figuurlijk iets te veel naar de achtergrond werden verdreven terwijl de blazers dan weer wat te vaak op de voorgrond mochten treden. Niet dat ze zich niet vakkundig van hun taak kweten, maar hun al te nadrukkelijke aanwezigheid is mede debet aan het nogal ongebalanceerde karakter van dit concert.
Vrij vaak vonden we de sound trouwens iets te gepolijst, iets té ‘af’ dus, vooral als je merkt dat Sam Beam solo tijdens de drie in al hun naaktheid gebrachte nummers (“Such great heights”, “Naked as we came” en Sodom, South Georgia”) nog het meeste kippenvel teweeg kon brengen. Ook het als bis gebrachte “The sea and the rhythm” bevestigt ons in ons oordeel dat het optreden in zijn geheel evenwichtiger en dus gewoonweg beter zou zijn geweest indien er wat zuiniger met ‘toeters en bellen’ ware omgesprongen.
We hadden de indruk dat Sam Beam zodanig trots is op zijn begenadigde begeleidingsband (en terecht!) dat hij uit het oog verloren heeft dat veel van zijn werk aan kracht en impact inboet wanneer rijke arrangementen de voorkeur krijgen op de puurheid van zijn songs.
Overdaad schaadt, soms toch. Desalniettemin hebben we uiteindelijk niet echt spijt van ons bezoek aan het Koninklijk Circus. De dertien muzikanten die er een ruime selectie uit het knappe oeuvre van Iron and Wine kwamen brengen, waren er immers allesbehalve dertien in een dozijn maar ontegensprekelijk dertien om te zien (mede omdat de blazers zich ook aan synchrone danspasjes waagden) en te horen. Zolang dit alles maar met mate gebeurt.
SETLIST: (1) New Mexico’s no breeze, (2) Carousel, (3) Kingdom of the animals, (4) Tree by the river, (5) Grass widows, (6) Godless brother in love, (7) Belated promise ring, (8) Baby center stage, (9) Monkeys uptown, (10) Such great heights, (11) Naked as we came, (12) Sodom, South Georgia, (13) Upward over the mountain, (14) Caught in the briars, (15) Jezebel, (16) Grace for saints and ramblers, (17) Peace beneath the city, (18) Passing afternoon, (19) Low light buddy of mine, (20) Lean into the light, (21) Your gake name is good enough for me
BIS: The sea and the rhythm
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/iron-and-wine-03-06-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel
Sam Beam, de talentrijke Amerikaanse singer/songwriter achter Iron & Wine, is een bezige bij hoor. Naast de ingetogen folkamericana liet hij op de vorige cd ‘The Shepherd’s Dog’ (2007) al een bredere, extraverte aanpak horen en ook de dubbelaar ‘Around the well’ van twee jaar terug, omvat een mooie compilatie van b kantjes en materiaal dat door de jaren niet eerder werd uitgebracht.
Op die manier is de muzikale rit van ‘Kiss each other clean’ te begrijpen, want Beam is ondertussen uitgegroeid tot een popsmid, die varieert van ingenomen naar brede, frisse en luchtige variaties van pop, americana, folk, psychedelica en een vleugje afro. Hij blikt terug naar de ‘70s retrorock en valt op met talrijke composities als “Walking far from home”, “Me & Lazarus”, “Half moon”, “Rabbit will run”, sfeervolle americana naar de intens broeierige “Big burned hand” en de groots opgezette, prachtige afsluiter “Your fake name is good enough for me”, die maar liefst zeven minuten duurt. De intimiteit ontdek je tussenin, in de geest van Cat Stevens, Donovan, Nick Drake en Paul Simon, gedragen door z’n warme, melancholische stem.
Deze interessante Amerikaanse singer/songwriter blijft niet per plaatse trappelen in zelfingenomenheid, maar zorgt voor een brede horizont en invloedssferen, rijk, avontuurlijk en toegankelijk. Hij kan achterom kijken naar artiesten als Sufjan Stevens en Midlake, en weet ons nog steeds te verbazen in z’n tienjarige carrière.
Hoes en titel doen vermoeden dat we hier met zware en zompige biker-bluesrock zouden te doen hebben, maar volgens ons neigt dit eerder naar classic hard rock met hier en daar een knipoogje richting grunge en met weliswaar een bluesrandje -vooral wanneer zanger Johny Ogle een harmonica uit zijn mouw tovert- maar toch te proper opgekuist om van een vettige bluesrock plaat te spreken. Ogle zijn stem doet overigens aardig aan Ian Astbury (The Cult) denken en, hoewel dit een Britse band is, het album klinkt in zijn geheel nogal Amerikaans. Niet slecht, maar we hebben het allemaal wel al eens eerder gehoord. Te onthouden songs zijn een stuwend “Golden”, die ergens tussen Alice In Chains en Wolfmother hangt, en de naarstig rockende afsluiter “Death Rattle”.
Een behoorlijke plaat dus die bij momenten stevig uit de hoek komt, met flink en potig gitaarwerk, maar met al bij al te weinig eigen smoelwerk om het peloton te kunnen los rijden.
Blijkbaar moet je voor een vette portie kwaliteitsmetal nog steeds naar Duitsland trekken en op die tocht kom je zeker bij Massacre Records terecht, een label dat sinds enkele jaren (o.a. door de topact Crematory) tot één van de betere in hun soort behoort.
Iron Fate zijn een nieuwe Duitse band en meteen bij de eerste noten van dit debuut hoor je dat deze lieden zich hebben laten inspireren door de grootste voorbeelden uit de traditionele hard rockgeschiedenis zoals Iron Maiden, Judas Priest of om wat recenters te noemen Hamerfall.
Deze stevige brok powermetal voldoet aan alle kwaliteiten die je van een metalplaat verwacht : prachtige hoes, loeiharde (maar ultramelodische) gitaren, de verplichte ballad (“Imagine a better world”) en een stem van Denis Brosowski die klinkt als dat van het typisch gekastreerd koorknaapje. U kan natuurlijk best leven zonder deze aanwinst maar wie ooit gek was van pakweg “Number of the beast” moet dit maar eens een kans geven.
INFO www.myspace.com/ironfateband
Sam Beam, de Amerikaanse singer/songwriter achter Iron & Wine, heeft met ‘Around the well’ een 2CD verzameling klaar van b kantjes en materiaal dat door de jaren niet eerder werd uitgebracht.
Totnutoe had hij sinds 2002 vier cd’s, enkele EP’s en singles uit. Het laat een prima overzicht en evolutie horen van deze talentrijke songwriter. Z’n folkamericana kent een introverte start op akoestische gitaar en –tokkels en een pianotoets om dan gaandeweg iets extraverter te klinken. Op de vorige cd ‘The Shepherd’s Dog’ merkten we al de bredere aanpak en op deze overzicht dubbelaar horen we gaandeweg zo’n sobere begeleiding.
Dromerig, sfeervol en intiem pakkende songs van vervlogen tijden, in de geest van Cat Stevens, Donovan, Nick Drake en Paul Simon, gedragen door mans warme, melancholische stem. En moeiteloos zet hij composities van anderen om naar zijn hand, waaronder Ben Gibbard’s (DCFC) “Such great heights”, The Flaming Lips’ “Superman” en “Love vigilantes” van New Order.
’Around the well’ vormt een mooi carrière overzicht van deze interessante Amerikaanse singer/songwriter …
Wie enigszins op de hoogte is van het reilen en zeilen van de Deense band Iron Fire, weet dat de band al 13 jaar garant staat voor enthousiaste Power Metal. De heren zijn niet bang om menige clichés te bevestigen, zo bleek uit de vorige release ‘Blade of Triumph’.
Ook bij deze nieuwe release lijkt men op het eerste zicht de Power Metal clichés niet te onderdrukken. Heldhaftige taferelen sieren de hoes van mijn cd. Bebloede zwaarden worden door één held als overwinningsgebaar omhoog gehouden. Ook bij de eerste luisterbeurt werd het mij al snel duidelijk dat de Denen nog niet van concept veranderd zijn. Openingsnummer “The Beast from the Blackness” raast met een hoge snelheid voorbij, terwijl de heldhaftigheid ervan af druipt.
Op het eerste gehoor lijkt er weinig verschil met ‘Blade of Triumph’, muzikaal worden een aantal mooie passages geserveerd en het enthousiasme van de band zorgt er ondanks alle clichés voor dat het geheel aantrekkelijk blijft om te beluisteren. Critici denken nu wellicht: “Als er dan toch niet veel verschil is met het vorige album, waarom zouden we het dan kopen?”. Terechte opmerking, ook ik had deze gedachten in mijn hoofd bij de eerste luisterbeurt. Na het plaatje echter enkele keren door mijn installatie gejaagd te hebben, begon ik er echter anders over te denken. Iron Fire boekt namelijk nog steeds vooruitgang. De nummers zijn nog beter uitgewerkt, vooral qua sfeer dan. De epische elementen in het album brengen de gewenste sfeer namelijk nog beter over dan bij vorige releases. Het binnenhalen van een tweede gitarist, heeft hier bijgevolg ongetwijfeld zijn nut bewezen. Bovendien varieert dit album meermaals van tempo en worden op onverwachte momenten solo’s naar voor getoverd.
Fans van het genre zullen ongetwijfeld ook het hoge meezinggehalte weten te appreciëren. “Kill for Metal” blijkt hierin een absoluut hoogtepunt te zijn, die live ongetwijfeld zeer enthousiast zal worden onthaald. Op de band en de productie valt absoluut niets aan te merken! De harten van Powermetal liefhebbers zullen smelten bij het horen van de variërende stem van Martin Steene en gitaarliefhebbers zullen ongetwijfeld genieten van het flitsende gitaarwerk.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik mij tegenwoordig steeds minder concentreer op de power metalscene, bands als Iron Fire kunnen mij echter overtuigen om af en toe toch nog eens het genre te verkennen! Wie het genre een warm hart toedraagt kan bijgevolg overgaan tot een blinde aankoop, genot gegarandeerd!
Iron & Wine is het muzikaal project van de bebaarde Amerikaanse singer/songwriter Sam Beam. De huidige aanpak is duidelijk breder dan op de vorige cd’s, die eerder ingetogen americana/folk ‘haardvuur’songs waren.
’The Shepherd’s Dog’ brengt artiest én band op het voorplan; luister maar eens naar “Pagan, Angel and a Borrowed car”, “Carousel”, “Innocent bones”, “Wolves”, “Boy with a coin”, “The devil never sleeps” en “Peace beneath the city”. Ze staan garant voor mooi afwisselend en kwalitatief sterk songmateriaal: fris, vaardig, dromerig, sfeervol, intiem pakkend of door de psychedelica klinkend als een indieband.
De sterkte van de cd ligt in de gemoedsrust, wat ervoor zorgt dat dit een uiterst aangename, genietbare cd is.
Iron Fire is nu niet bepaald een band die het in zijn beginjaren erg gemakkelijk heeft gehad. Na het veelbelovende debuut ‘Thunderstorm’, sprak men niets dan lof over deze band. Opvolger ‘On The Edge’ werd echter door het gros van de pers door het slijk gehaald, waardoor de platenmaatschappij uiteindelijk besloot hun derde album niet eens uit te brengen. Geleidelijk aan viel de band uiteen. Martin Steene liet zich hierdoor echter niet kennen en zocht nieuwe bandleden om vervolgens bij Napalm Records hun derde album ‘Revenge’ uit te brengen. Met ‘Blade Of Triumph’ is Iron Fire ondertussen zelfs al aan zijn vierde album toe en bereikt daarmee ondertussen wellicht een hoogtepunt in zijn carrière.
‘Blade Of Triumph’ mag dan misschien wel bol staan van de cliché’s, toch heeft de plaat iets speciaals die een bijzondere aantrekkingskracht heeft. Of het nu de aantrekkelijke stem van Martin Steene is, met zijn ietwat grappig accent (al zou ik goed kunnen begrijpen dat niet iedereen het voor zijn stem heeft), of het speelplezier dat afdruipt van dit album, blijft voor mij nog altijd een raadsel. Waarschijnlijk zal een combinatie van beiden niet ver naast de waarheid zitten.
Zoals eerder vermeld hoef je dus op de voorgenoemde elementen na niets te verwachten wat niet eerder door iemand anders is voorgedaan. Vooral de invloeden van Rhapsody Of Fire zijn niet ver te zoeken. Toch moet ik hierbij opmerken dat Iron Fire geen gebruikt maakt van de theatrale epische stukken die bij Rhapsody Of Fire naar mijn mening soms in overdaad aanwezig zijn. Ook op tekstueel vlak moet je niet al te veel diepgang verwachten. Zoals de clichés al deden vermoeden handelen de teksten voornamelijk over heldendaden, Goden, “metalfists”, …
Het album loopt als een trein. De flitsende solo’s laten nog duidelijker blijken dat de heren van Iron Fire wel degelijk met hun instrumenten overweg kunnen. Ook de opbouw van de cd is goed uitgewerkt. Net voordat de flitsende cliché-metal wat zou kunnen beginnen vervelen, brengt men met “Legend Of The Magic Sword” een aangenaam rustpunt. Het nummer mag dan wel één van de mindere van het album zijn, het kwam voor mij toch aangenaam over.
Wie met andere woorden niet vies is van een cliché meer of minder, maar graag ook eens pure speelvreugde en enthousiasme hoort door mannen die goed weten waar ze mee bezig zijn, moet zeker niet laten om dit album te kopen. Voor wie het echter altijd vernieuwend moet zijn, moet zelfs niet de moeite doen om hem eens te beluisteren.
Nederlands 
Français 
