Ondanks wij niet echt overtuigd zijn van Jake Bugg’s laatste album ‘On my one’, kon deze jonge Brit ons toch overtuigen in de Ancienne Belgique. Koude dag, met hier en daar wat regen. Ideaal kader voor een optreden als dit.

Ergens kunnen we Jake Bugg nu al de junior van de hedendaagse Britpop noemen. Verlegen, net genoeg arrogantie en vooral bakken talent. En dat allemaal voor een ventje van 21 jaar.
Drie albums heeft Jake Bugg ondertussen op zijn palmares. Genoeg dus om een uitverkochte AB te entertainen. Exact wat deze jonge heer deed. Bugg maakte een rollercoaster van zijn materiaal in up-tempo als in iets wat tragere songs. De perfecte combinatie op deze natte herfstdag en zo dacht, aan hun reactie te zien, ook het publiek van de AB hierover
Jake begon akoestisch aan zijn set en kwam op zonder band. Hij speelde 4 nummers waaronder de titeltrack van zijn meest recente album ‘On my One’ en het wondermooie “Simple as this”. De rest van de set deed Bugg met full band, wat de sound breder maakte en het nog intenser, scherper, beter deed klinken .
Over bindteksten en entertainment kunnen we, zoals gewoonlijk, bij de Brit niet veel zeggen. Een spraakwaterval is het niet, en zal het nooit worden. Maar dat is hoe we Jake Bugg kennen en ook enorm appreciëren.
Het publiek van de AB werd meteen wild wanneer nummers als “Two Fingers”, “King Ping” en “Slumville Sunrise” werden gespeeld. Ook de rustigere nummers als “Seen it all”, “Me and You” en vooral “Broken”, dat Bugg weer even akoestisch speelde, werden enorm geapprecieerd. Bissen deed hij met, hoe kon het ook anders, “Lightning Bolt”.

Jong maar dapper. Heel speciaal of verschillend van zijn andere optredens was deze passage in de AB niet. Jake Bugg beschikt over een sterke fanbase en bewees gewoon nogmaals dat hij heel wat in zijn mars heeft en (nog) niet is uitgespeeld!

Organisatie: Live Nation

Jake Bugg, een  jonge Britse sing/songwriter , pas 19 , omgordt de gitaar , beschikt over een gouden fluwelen doorleefde stem en heeft al een sterk visitekaartje afgeleverd met z’n titelloze debuut. Hij is nu aan z’n tweede plaat toe . Ongedwongen , emotievol brengt , schudt hij een reeks innemende, gevoelige, stekelige als onstuimige akoestische en elektrische gitaarsongs af , die een reeks artiesten samenbalt als folky bards Robert Johnson, Bob Dylan, Buddy Holly , als de onmiskenbare Britinvloed van de Beatles , Oasis, Noel Gallagher, Miles Kane en Alex Turner’s Arctic Monkeys .
Het zijn gewone , eenvoudige maar treffende songs . Hij klopte aan bij Rick Rubin voor z’n tweede cd , werd wat in de Nashville/Memphis cultuur  ondergedompeld en noemde de cd  naar de studio’s  van Rubin, ‘Shangri La’. En ergens horen we die voorliefde aan Johnny Cash en Neil Young .
Rock’n’roll hoorden we in al z’n verschillende vormen , melodieuze frisse pop , pure, naakte intieme sing/songwriting en rauwe , primitieve Britrock. Hij wordt bijgestaan door een basgitarist en een drummer , die sobere , dromerige , huppelende ritmes toevoegen .
Op die manier kom je aan een afwisselende , maar overtuigende aanpak als de uptempo’s “There’s a beast and we all feed it”, “Slumville sunrise” en “What doesn’t kill you” , de broeierige “Messed up kids”, “All your reasons” en de intense “Me & you” , ”Pine trees” en “Storm passes away” .
Kwalitatief boeiend, knap, sterk werk , dat intussen een breder publiek heeft. Talent en vakmanschap druipen er van af. Te koesteren dus.

1994. Kurt Cobain schiet zichzelf(?) een weg naar de eeuwige jachtvelden, Oasis laat ‘Definitely Maybe’ los op de wereld en in Nottingham wordt Jacob Kennedy, beter bekend als Jake Bugg, geboren. Negentien is ie dus, de man achter “Lightning Bolt”, “Two Fingers” en “What doesnt Kill You”. Het is tegelijk het geniaalste en het frustrerendste, waarom kan ik dat niet?!, aan de jongeman. Maar laten we het vooral bij dat ‘geniaal’ houden.
Want wie waren, vóór Jake Bugg, de laatste Britse artiesten recht uit the council estates met enige bekendheid buiten de landsgrenzen van Het Eiland? De jongens van Arctic Monkeys anno 2006?
Toeval of niet: net als The Monkeys op ‘AM’ waait er door Jake Bugg’s gloednieuwe plaat, ‘Shangri La’, ook een zeer Amerikaanse wind. Geen Dr. Dre beats of Queens Of The Stone Age woestijnrock, eerder echo’s van Neil Young, Fleetwood Mac en andere Amerikaanse classics.
Benieuwd hoe die nieuwe plaat, een handvol dagen na de release, live tot zijn recht komt trokken wij naar een stampvolle, we waren duidelijk niet de enigen met dat idee, Aéronef in Lille.

Een mixtape met The Stone Roses, The Velvet Underground (onvermijdelijk dezer dagen) en Oasis, dat heet: de juiste toon zetten. Dat deden de eerste twee nummers ook. “There’s A Beast And We All Feed It” (tevens opener op ‘Shangri La’) en “Trouble Town” (stuck in speedbump city where the only thing that’s pretty is the thought of getting out), dat zijn perfecte uptempo binnenkomers.
Gevolgd werden ze door “Seen It All”, 1 van de hoogtepunten, “Simple As This” en “Storm Passes Away”, iets tragere, doch daarom niet mindere, songs. Die nagenoeg perfecte wisselwerking tussen up-en downtempo, plugged en unplugged, bekend en minder bekend, is misschien wel het krachtigste wapen dat Jake Bugg ter beschikking heeft.
Opvallend: het leek wel alsof niet alle hitjes in België ook de Franse radiozenders bereikt hebben. Zo passeerde “Seen It All” eerder geruisloos en hetzelfde gold voor “Two Fingers”. Het publiek mocht dan misschien in grote getale opgekomen zijn, uitzinnig waren ze niet.
Na verschroeiende versies van “Messed Up Kids” (de toekomstige derde single?) en “Ballad Of Mr. Jones” kregen we een volledig akoestisch intermezzo met o.a. “Country Song” en “Pine Trees”. De gesprekken achter in de zaal, verpestten echter het ingetogen karakter van de bloedmooie, recht uit het hart komende nummers en de lawaaimakers werden meermaals aangemaand tot stilte door de personen rondom hen. Niet dat er noodzakelijk altijd iets verkeerd is met een gesprek voeren tijdens een optreden, maar wanneer het de bovenhand haalt van het geluid van de artiest die de rest van de zaal wel wilt horen, dan zit je met een probleem.
Halverwege “A Song About Love” stopte hij plots. Er kan enkel maar gespeculeerd worden naar de echte reden hiervoor. Jake, niet echt het grootste spraakwaterval, staarde wat om zich heen en riep zijn (vaste) roadie bij zich. Sommigen hadden het over laserlichtjes in zijn ogen, anderen dachten dat er fans onwel geworden waren. Wij denken, en hopen, dat Jake stopte als statement tegen het op sommige momenten respectloze publiek.
Kleppers “Taste It” en laatste twee singles “Slumville Sunrise” en “What Doesn’t Kill You”, harder en sneller dan alles wat hij tot nu toen gedaan heeft, sloten de set af. Niet eens een goodnight, Bugg doet niet mee aan ontkennen dat er een bisronde volgt.
Die bisronde typeerde met drie nummers wat voor een artiest Jake Bugg is. Als eerste kregen we een adembenemend mooi akoestisch nummer, “Broken”, zo indrukwekkend dat het zelfs de zaal zowaar stil kreeg. Vervolgens toonde hij wat voor een muziekliefhebber hij zelf is, door “Hey Hey My My” van Neil Young te coveren. Het nummer is allicht het bekendst omdat Kurt Cobain met de regel it’s better to burn out than to fade away” zijn suicide(?) note afsloot. De meest representatieve lijn voor Jake, dat op luid gejuich door het publiek onthaald werd telkens die woorden uit zijn mond rolden: rock ’n roll can never die. Niet will, maar can, kwestie van elk waterkansje compleet uit te roeien. Wat een meesterlijke versie trouwens, inclusief nagenoeg perfecte solo die hij met sprekend gemak uit zijn mouw schudde. Negentien? Leeftijd heeft niks te maken met wat op je paspoort staat.
Na het traag nummer en het eren van een held, volgde dan afsluiter “Lightning Bolt”, het uptempo nummer. De liveversie is anders dan de studioversie, zo zitten er korte pauzes tussen elke tempowisseling, waardoor hij speelt met de dynamiek van de song en die extra kracht geeft. Bovendien leek het wel alsof het publiek een heel optreden lang zat te wachten op dit nummer, dat duidelijk wel het voorbije jaar meer dan eens langs de Franse radiogolven voorbij gesurft is.

Voor de meesten van zijn leeftijdsgenoten zijn de examens in aantocht. Jake Bugg krijgt van ons alvast een 10/10 voor het vak “rock’n’ roll”. Het publiek krijgt -1 voor hun gedrag tijdens zijn presentatie. Foei.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4337
Organisatie: Aéronef, Lille

Op dinsdag 21 mei mocht Jake Bugg in Studio Brussel’s Club 69 spelen. Ondergetekende was één van de 69 gelukkige winnaars van een duoticket. (zelden zo hard geroepen richting een computerscherm als bij het lezen van die e-mail).

Onlangs nog mocht StuBru er niemand minder dan Queens Of The Stone Age verwelkomen, toen Jake Bugg gevraagd werd wat ie daar van vond bleek hij niet echt onder de indruk.
Je moet al van ver komen om Jake echt onder de indruk te krijgen. Het sprekende gemak, bijna nonchalance, waarmee hij dinsdagavond stond te spelen is daar het beste voorbeeld van. Op zijn paspoort prijkt misschien 19 jaar als leeftijd, mentaal staat de jongeman een flink pak verder, een ervaren rot bijna.

Openen deed ie in z’n eentje met “Fire”, waarmee het optreden meteen in de intieme sfeer kwam die Studio Brussel steeds probeert te bereiken met de Club 69. De band vervoegde hem daarna voor “Kentucky”(dat vorige maand nog uitkwam voor Record Store Day). In tegenstelling tot wat hij in het nummer beweert, is hij niet afkomstig uit de Amerikaanse staat, maar gewoon uit Clifton, een wijk in de suburbs van Nottingham, dat, als we de tekst van “Trouble Town” mogen geloven, ‘a speedbump city where the only thing that’s pretty is the thought of getting out” is.
Het StuBrupubliek kende natuurlijk vooral de singles, waarvan het meest recente “Seen It All” als eerste gespeeld werd, een nummer waarbij je gemakkelijk gaat wegdromen en je even vergeet waar je bent. Vervolgens bracht hij met “Slumville Sunrise” (wat een titel) een nieuw nummer, als het een indicator zou zijn voor wat ons nog te wachten staat zijn onze toekomstverwachtingen hooggespannen.
De nagenoeg perfecte mix  van akoestische (vooral de nummers “Love Me The Way You Do”, “Note To Self”, “Simple As This” en het, woordgrapje(!), breekbare “Broken”) en elektrische uptempo nummers zoals “Taste It”, “Two Fingers” en de geweldige afsluiter “Lightning Bolt”, waarbij het wetenschappelijk bewezen is dat het quasi onmogelijk is om de benen stil te houden, werkte maar al te goed in de intieme Club 69.

Iets zegt ons dat dat op festivalpodia niet anders zal zijn. Afspraak op zondag 7 juli, ergens op een weide in Werchter, tot dan!

Organisatie: StuBru

De wereld heeft nood aan een nieuwe Dylan, zeker nu de ouwe met het bedenkelijke ‘Tempest’ een laatste weinig hoopgevende stuiptrekking heeft gelost.
Er staat er hier eentje aan de deur te kloppen. De piepjonge Britse singer/songwriter Jake Bugg heeft met zijn veelbelovende titelloze debuutplaat een sterk visitekaartje afgeleverd. In eigen land heeft hij een duwtje in de rug gekregen van NME en van Noel Gallagher, wat hem uiteraard geen windeieren heeft gelegd. Hij was er zonder die omhooggevallen referenties ook wel gekomen, want er schuilt een berg talent in deze jonge snaak.
Het is haast niet te geloven dat zo een snotneus kan teruggraven naar een akoestisch en primitief geluid via poedelnaakte songs die op een ambachtelijke manier zijn gesmeed.
De uiterste fris klinkende uptempo songs (“Lightning bolt”, “Two Fingers” en “Taste It”) zitten vooraan en verraden een gezonde liefde voor Britpop, Jake Bugg zijn vocale prestaties neigen soms naar Alex Turner (Arctic Monkeys) en dat zit die nummers als gegoten.
Het is pas na een vijftal songs dat de Dylan in Bugg naar boven komt, en die doet dat heel overtuigend. Het bloedmooie “Broken” is om stil van te worden, het is een wonder dat zo een parel uit de mouw van een achttienjarige wordt geschud. In de folkblues van “Trouble town” en het krakende “Fire” (waarin de geest van Robert Johnson rondhangt) graaft hij nog dieper in het verleden, naar de tijd dat zelfs zijn grootvader nog in korte broek rondliep. Melancholische en uiterst knappe ballads als “Ballad of Mr Jones” en “Slide”, waarin Bugg’s stem hemels klinkt, doen ons denken aan het uiterst prachtige en helaas ook zwaar onderschatte I Am Kloot, ook zo een groepje die niet hoog oploopt met de nieuwste trends en het begrip song hoog in het vaandel draagt.
Enkele uitschuivers niet te na gelaten (een matig “Seen it all” en een melig “Simple as this”)  is dit een waarlijk knap debuut waarin Jake Bugg zichzelf in één ruk promoveert tot één van de meest beloftevolle singer/songwriters van zijn generatie.
U kan er getuige van zijn tijdens een intiem concertje op 3 maart in de Botanique. Maar eerst het plaatje aanschaffen (en laat die laatste van Dylan maar in de bakken zitten, hij is uw zuurverdiende centen niet waard).