Terwijl het Gentse stadscentrum zich klaar maakte om het record van het schaamte (regeringsvormen) te vieren, trokken heel wat muziekfans diezelfde donderdagavond richting Handelsbeurs want opnieuw was Joan As Police Woman daar te gast wat haar naar eigen zeggen de titel van Handelsbeurskoningin opbracht.

Eerst werden we wat opgewarmd door The Two, een nieuw Frans tweetal (tja) dat elkaar tegen het lijf liep in het nachtleven van Parijs. Blijkbaar heeft die botsing zich vertaald in een
oase van folkpopsongs die soms zo simpel dat je er gecharmeerd door raakt. The Two maakte een mooie selectie uit hun onlangs verschenen debuut waarbij we vooral een zeer geslaagde cover van Tatu’s “They don’t care about us” opmerkten.

Na de minimalistische indiepop  van dit duo kon een volle Handelsbeurs gaan voor Joan As Police Woman, waarbij Joan Wasser tegenwoordig bijgestaan wordt door drummer Parker Kindred en keyboardspeler Tyler Wood.
Op haar debuut ‘Real life’ kon Joan nog de aanwezigheid van Antony Hegarty gebruiken om zich in de schijnwerpers te stellen maar deze plaat is niet meer dan een glimp van het verleden geworden want dit concert stond overduidelijk  in het teken van haar laatste ‘The deep field’.
Was ze op haar debuut nog een zwartkijker wiens weemoed gevoed werd door de verdrinkingsdood van levensgezel Jeff Buckley, ontpopte ze zich op haar laatste album als een soulkoningin die goed geluisterd heeft naar de vette Motown-funksound van de jaren ’70.
Toen Joan het podium opging, begon ze meteen met een verontschuldiging want ze was zowaar vergeten de setlist op de podiumplanken te kleven.
Meteen bij opener “Action Man” hadden we door dat de treurwilg van weleer geëvolueerd is naar een vrolijke kletskous met bijbehorend lederen pak, die bij momenten aan Joan Jett deed herinneren, of was het nu eerder kwijlen?
Joan is ook het soort vrouw geworden die zich voor niks lijkt te generen en voortdurend de neus snuit voor de micro, maar zolang ze met pareltjes als “Eternal flame” kan afkomen, smelten we en vergeven we het ordinaire gedrag maar al te graag.
Ook al maakt de nieuwe carrièrewending van Joan een gelukkigere dame en wordt deels de kwaliteitsvolle pop met soulinvloeden teruggedraaid, het belet niet dat een nummer als “Real life” heimwee biedt naar het vroegere werk.

Joan As Police Woman bracht gisteren een genietbaar concert waarbij we vooral onthouden dat de vrouw in kwestie een stem heeft om U tegen te zeggen maar anno 2011 buit ze het te weinig uit. Maar wie zijn wij om deze schoonheid haar gevonden geluk af te nemen?

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Handelsbeurs, Gent

Joan Wasser en België blijft een latrelatie om te koesteren. Samen met producer en multi-instrumentalist Timo Ellis zorgde Joan, in een minimalistische bezetting, voor een warm gevoel op een al even warme herfstavond. In de tussenperiode van haar tweede en derde eigen album bracht ze een coveralbum uit dat enkel te koop is tijdens de ‘Interpretation Domination’ concertreeks, een geslaagde marketingstunt die de Handelsbeurs aardig deed vollopen met fans van het eerste uur die hun limited edition exemplaar op de kop wilden tikken. Opmerkelijk was immers dat het hebbeding met de weinig originele naam ‘Cover’ massaal verkocht werd na het concert. Het werkstuk is een verzameling covers geworden over verschillende genres heen met opmerkelijk eigenzinnige interpretaties van Joan as Police Woman.

Joan vatte haar set rustig aan met een een pianonummer dat opgedragen werd aan Freddy Mercury. Ze beperkte verder, met o.a. “Start of My Heart” en het soulvolle “Save Me”, vroeger werk in de setlist en legde de nadruk op opmerkelijke bewerkingen van bestaande nummers en een voorproefje van nieuw te verschijnen materiaal. Met “Whatever You Like”, een hiphop-nummer van artiest T.I., toonde Joan haar van een stoere vrouwelijke kant. Verder in de set herhaalde ze dit nog eens door het hiphop-nummer “She Watch Channel Zero” van Public Enemy vakkundig te verbouwen tot een echt Joan as Police Woman nummer. Met de Jimi Hendrix-cover “Fire” begaf ze zich op glad ijs. Joan gaf er echter een bijzondere wending aan met zowel hoge als bezwerende uithalen. Knap om van deze oerklassieker iets te maken dat ons als Hendrix-fan van het eerste uur nooit tegen de borst heeft gestoot! Idem eigenlijk voor het bijna onherkenbare “Sweet Thing” vanop Bowie’s ‘Diamond Dogs’. De cover van Britney Spears’ “Overprotected” deed ons met verstomming slaan. Joan bewerkte dit eenvoudige popliedje met schijnbaar gemak tot een catchy rocksong. Verder hoorden we nog een gestripte, ietwat punky versie van “Sacred Trickster” van Sonic Youth en met als bijzondere afsluiter van de avond een naar ons gevoel als eerbetoon aanvoelend “Keeper of the Flame” van Nina Simone. Qua nieuw werk konden we kennis maken met de potentierijke ballade “Flash”, het funky “Be Nervous” en hartenwringer “The Human Condition” in de toegift.

Organisatie: Handelsbeurs, Gent

Joan As Police Woman (dekmantel voor Joan Wasser) was één van de aangename ontdekkingen van vorig jaar.  Met ‘Real Life’ leverde ze een fraai debuut af dat op algemeen gejuich in de pers werd onthaald.  Dat Joan Wasser voor dit debuut al heel wat muzikale watertjes doorzwom, is geen geheim meer.  Ze speelde samen met Antony and the Johnsons, Rufus Wainwright, Sparklehorse,.. en ontpopte zich als een musicians’ musician.  Joan was dan ook zo blij als een kind in Wonderland dat ze de kans kreeg van de Handelsbeurs om zelf een muziekavond samen te stellen.  Ze koos voor aanstormend en legendarisch, opgewekt en ingetogen.  Joan beschreef de avond met een zelfrelativerende kwinkslag als “the freak diva show”.

Gretig graaien in de stemmetjesdoos.
De groepsnaam Peggy Sue and the Pirates doet onwillekeurig denken aan de jaren vijftig.  En toegegeven, één van de twee meisjes lijkt zo weggelopen uit een fifties-feelgoodmovie en de sound is opmerkelijk fris en sprankelend.  Maar de invloeden van de meiden liggen zeker ook verder: Björk, Erykah Badu, Nina Simone,.. om er maar enkele te noemen.
Peggy Sue and the Pirates staat voor 1 gitaar, aanstekelijke melodieën en vooral twee wonderlijke stemmen.  Die stemmen plagen en stoten maar blijven steeds in mooie harmonie met elkaar.  In de laatste nummers worden de remmen losgegooid (“we doen een beetje alsof we rock’n’roll spelen”.  Leuk, want dan mogen we een beetje roepen.”)  De stemmetjes en de gekke geluidjes worden uit de kast gehaald: creatief en speels maar altijd in functie van het nummer.

Sorry…
Na dit opkomend talent was het de beurt aan levend icoon Mark Eitzel.  Met American Music Club zette hij een aantal poëtische meesterwerken zoals ‘Everclear’ en ‘Mercury’ neer en verwierf hij een cultreputatie.
Dat Mark Eitzel nooit geen vrolijke frans zal worden, is na vrijdagavond meer dan duidelijk.  Hij voelde zich niet zo lekker en leek zich haast te verontschuldigen voor zijn performance.  “Don’t worry, I won’t be long”.  Toch tekende hij bij momenten (“Patriots heart”) voor een indringende en doorleefde schets van ‘lonely souls’ en onmogelijke liefdes.  Maar soms leunde hij met zijn eerder beperkt gitaarspel gevaarlijk tegen de monotoniegrens aan.
Na het laatste akkoord prevelde hij vlug sorry en weg was ‘the restless stranger’.

Diva op sneakers
Vorig jaar maakte Joan As Police Woman in een uitverkochte Handelsbeurs een overweldigende indruk.  En dat was niemand vergeten.  Haar optreden leek wel één ‘homecoming party’.  Het publiek sloot haar vanaf het openingsnummer warm in de armen.  Haar kleine uitschuiver in het begin (even de tekst kwijt en dan gewoon herbeginnen) maakte het contact zelf nog intenser.  De uitstraling van Joan laat dan ook weinigen onbewogen: warm, innemend, toegankelijk en altijd in voor een praatje mét aanstekelijke giechel.  (“Hoe is het eigenlijk om te leven in een museum als Gent?”, “ik voel me toch veel comfortabeler in sneakers dan in deze feestjurk”,… ) Nog even en er werden telefoonnummers uitgewisseld.
Joan ziet het als een subversieve daad om ‘eerlijke en mooie’ muziek te maken.  Ontwapenend mooie muziek.   Haar nummers (aan de piano of alleen op  gitaar) brengt ze intens en met een zekere gelaagdheid.  Frêle maar ook fel,  met hoge uithalen van haar krachtige stem maar ook rustig en zacht.  Verwijzingen naar andere invloeden kan je gerust maken (Joni Mitchell, Beth Gibbons, Nina Simone,..)  maar Joan As Police Woman klinkt vooral als, nou ja, Joan As Police Woman.  Haar vaste begeleidingsband zou de set wellicht hier en daar wat meer slagkracht gegeven hebben, maar wie zijn wij om te klagen.  Het was heerlijk gezellig toeven in de sofa van Joan in Gggent.

Organisatie: Handelsbeurs, Gent