Drummer (bij Daan), zangeres en songwriter: Isolde Lasoen is niet voor één gat te vangen. Op ‘My Kind Of Drama’, haar nieuwe solo-album, is ze nog meer een kameleon, in de positieve zin. Ze jongleert met neo synthpop, dreampop, filmscores en retropop tot het wazig wordt voor onze ogen en we opgaan in de suikerzoete nostalgietrip die ze voor ons gesponnen heeft.
Album-opener “Queen’s Time” en titeltrack “My Kind Of Drama” doen ons wegdromen naar de (tiener)romantiek van de Franse film in de jaren ’80, met een update en in het Engels voor “Queen’s Time”, maar niettemin helemaal in het straatje van ‘L’Année des Méduses’, ‘Le Grand Bleu’, ‘Les Bronzés’, …
Wie had gedacht dat de muzikale erfenis van Francis Lai en zijn collega’s ooit nog op een Belgisch album zou belanden. “Queen’s Time” doet mij denken aan de voor die tijd heel typische romantische zomerduetten waar de Fransen een patent op leken te hebben. Ik dacht daarbij eerst aan “Tu T’en Vas” of “L’Avventura”, maar misschien zit “Eté Indien” (geen duet, I know) er dichter tegenaan. Het instrumentale “Love Language” (instrumentaal op wat geneurie na) en “Supraclavicular” hellen dan helemaal over naar de soundtrack van de jaren ’70 en ’80, met hints van Vangelis en Tangerine Dream.
Het album bevat nog veel meer referenties. Verspreid over de nummers horen we echo’s van Daft Punk, Lana del Rey, SX, Desireless, Zas, Sylvie Kreusch en Lady Gaga. De Franse producer Michael Declerk grabbelde voor ‘My Kind Of Drama’ in dezelfde ton waar hij eerder inspiratie vond voor Daft Punk en Justice. De muziek klinkt soms wat naïef en heeft een hoog roze bubblegum-gehalte. Het lijkt allemaal heel eenvoudig en retro-gepikt, maar achter die eenvoud zitten ingenieuze akkoordenschema’s en melodielijnen. Isolde legt er met haar lyrics een ernstige laag over.
Het album heeft grote gemene delers en toch heeft elk nummer een eigen gezicht: het flirterige en tintelende “Echo En Toi” dat een update van Gainsbourg had kunnen zijn, de propagandistische dansvloervuller “Egoland”, de verre echo van Anne Clark op het slepende “Perception”, de bombastische poprock van “Nothing Is Forever”, …
Telkens krijgen we een nieuwe versie van Isolde Lasoen te horen in de muziek en in de lyrics. Mijn persoonlijke favoriet is “Love Language”.
‘My Kind Of Drama’ is een heel bijzonder album. Voor elke emotie, voor elk moment van de dag, voor elk type weer is er een ander nummer dat net iets meer geschikt lijkt te zijn en toch klinkt dit als één organisch geheel. Fantastisch gedaan.
https://www.youtube.com/watch?v=G0wmVCjc9IE
Echoes of a Dying World – We moeten opnieuw als een eenheid leren samenleven
Na de debuut-EP Before the Fall uit 2022 en het album Tribulation uit 2023 rondt Echoes of a Dying World eind augustus de trilogie af met Revelations. De nieuwe EP verschijnt in eigen beheer en vormt allerminst een vrijblijvend sluitstuk. Duisternis en hoop, individuele afzondering en maatschappelijke verbondenheid staan voortdurend tegenover elkaar.
Tijdens Hellbound Fest zagen we hoe die tegenstellingen ook live tot leven komen. De veelzijdige stem en expressieve podiumpresence van Tine Vanmuysen trokken daarbij de aandacht, maar het was vooral de wisselwerking tussen alle muzikanten die het optreden liet uitgroeien tot een duistere, sprookjesachtige totaalbeleving.
Over Revelations, de hechte band tussen de muzikanten, haar jazzachtergrond en de voortdurende zoektocht naar evenwicht hadden we een fijne babbel met Tine.
Ik zag jullie onlangs op Hellbound Fest en schreef dat jullie live meer brengen dan zomaar een concert. Het wordt bijna een duistere, sprookjesachtige totaalbeleving. Herkennen jullie jezelf in die omschrijving?
“Die omschrijving klopt zeker, al zijn het niet altijd mooie sprookjes die daaruit voortkomen. Elk sprookje heeft vaak een mooie, maar ook een duistere kant. Het is precies die tegenstelling die we in onze muziek proberen te verweven. Onze nummers gaan wel degelijk over de realiteit, maar die wordt telkens in een groter verhaal gegoten. Op dat vlak herken ik ons dus zeker in die omschrijving.”
In mijn verslag schreef ik ook dat jullie voortdurend balanceren tussen pure duisternis en sprankelend licht. Is die tegenstelling bewust in jullie muziek aanwezig?
“Absoluut. Je mag problemen benoemen. Eigenlijk moet je dat zelfs doen, maar tegelijkertijd moet je ook de hoop die er nog is durven zien en tonen. Er hangt altijd een duistere walm over onze muziek en teksten, maar daarbinnen proberen we toch steeds een boodschap van hoop uit te dragen. Die tegenstelling is dus heel bewust aanwezig.”
Jullie muziek wordt vaak omschreven als symfonische death- en doommetal, maar klinkt tegelijk bijzonder filmisch en atmosferisch. Hoe belangrijk is sfeer wanneer jullie aan een nieuw nummer beginnen?
“Wanneer we aan een nieuwe song beginnen, staan we eigenlijk niet bewust stil bij dergelijke omschrijvingen. Het begint vaak heel klein, met één enkele riff waaraan we vervolgens elementen beginnen toe te voegen. We kneden het geheel en geven het geleidelijk vorm. Zodra er een soort structuur ontstaat, begin ik met de teksten te spelen en creëren we verschillende lagen. Elke laag wordt afgetoetst. Soms verdwijnt er opnieuw eentje en soms wordt er nog iets toegevoegd. We geven onze nummers de tijd om te groeien en durven er ook kritisch naar te kijken. Er zullen altijd songs of ideeën zijn die nooit de eindstreep halen. Wat die eindstreep wel haalt, zijn de nummers waarover we voor honderd procent tevreden zijn en waarbij we het gevoel hebben dat het verhaal af is en er niets meer aan hoeft te worden toegevoegd.”
De opkomst op Hellbound Fest was niet enorm, maar jullie speelden alsof er een volle zaal voor jullie stond. Maakt het voor jullie uit hoeveel mensen er voor het podium staan?
“Persoonlijk maakt het mij niet uit of we voor één persoon of voor honderd mensen optreden. Ook die ene persoon heeft voor een bepaalde ervaring gekozen en verdient minstens evenveel aandacht als die honderd. Bovendien beleven we zelf veel plezier aan wat we doen. Of er nu veel of weinig volk staat, dat plezier blijft hetzelfde.”
Toch hoorde ik ooit iemand zeggen dat optreden voor vijfentwintig mensen soms moeilijker is dan voor vijfhonderd. Ervaar jij het eveneens zo?
“Dat klopt zeker. Wanneer er weinig mensen staan, voel je je soms extra bekeken. Dat is een heel vreemd gevoel en in het begin had ik het daar behoorlijk moeilijk mee. Wat me daarbij geholpen heeft, is optreden in cafés, waar je op gelijke hoogte met het publiek staat en de mensen letterlijk in de ogen kijkt. Aanvankelijk vond ik dat heel confronterend, maar uiteindelijk moet je je daaroverheen zetten en die knop omdraaien.”
Ook vocaal zit de tegenstelling tussen licht en duisternis diep in de muziek van Echoes of a Dying World verankerd. Op plaat en podium beweeg je tussen breekbare, bijna feeërieke passages en demonische uitbarstingen. Zoek je die verschillende kanten van je stem bewust op?
“Ik probeer elke emotie de kleur te geven die ze verdient en die haar het beste ondersteunt. Soms is dat rauw of agressief, maar op andere momenten klinkt het juist hoopvol en zacht. Ik probeer daarin altijd een goede balans te bewaren. Bij sommige nummers voel je echter dat er nauwelijks plaats is voor lieflijkheid. Dat is bijvoorbeeld het geval bij ‘Anarchia’, zowel muzikaal als tekstueel. Dan blijf je bewust binnen dat rauwe gevoel.”
Zonder de muzikale wisselwerking met de andere bandleden zou die veelzijdigheid echter nooit hetzelfde effect hebben. Hoe belangrijk is die onderlinge band? Zijn jullie een ‘match made in heaven’ — of misschien eerder in hell?
“Ik heb de eer en het genoegen om met ontzettend goede muzikanten te mogen werken. Zij weten waarover mijn teksten gaan, kennen het bereik van mijn stem en spelen daar perfect op in. Meestal beginnen we met de muzikale omlijsting. Vervolgens puzzelen we aan de tekst en bekijken we samen welke richting we ermee kunnen uitgaan. Ik let daarbij ook op hun reacties. Wanneer ze spontaan met hun hoofd beginnen mee te knikken, weet ik dat het goed zit. Ze bouwen de spanning automatisch mee op. Op de een of andere manier komt alles telkens opnieuw mooi samen. Doorheen die drie releases is het niet zozeer de bezetting, maar vooral onze muziek die veranderd en gegroeid is. Ondertussen kunnen we elkaar zonder woorden aanvullen. Eén blik is soms voldoende. We hebben ook moeten leren dat, wanneer een van ons valt, de rest klaarstaat om alles recht te houden. Het is uiteraard de bedoeling dat het publiek daar niets van merkt.”
Die onderlinge wisselwerking viel me inderdaad op. Ik woon veel jazzoptredens bij en herken iets van dat improviserende karakter ook in jullie muziek.
“Ik ben opgeleid als klarinettiste en heb veel jazz gespeeld. Daarnaast ben ik een enorme fan van Nina Simone en Billie Holiday. Zulke invloeden neem je automatisch mee in je eigen muziek. We luisteren als band bovendien niet uitsluitend naar metal, maar volgen allemaal verschillende genres. Daar komt dat improviserende karakter waarschijnlijk gedeeltelijk vandaan.”
Het hokjesdenken lijkt de laatste jaren stilaan te verdwijnen. Speelt dat in jullie voordeel? Jullie muziek valt tenslotte moeilijk in één hokje te duwen.
“Toen we met Echoes of a Dying World begonnen, probeerden mensen ons wel degelijk in een bepaald hokje te plaatsen. We hebben onszelf toen ook lange tijd afgevraagd wat voor muziek we nu eigenlijk maakten. Op een bepaald moment zijn we gestopt met ons die vraag te stellen. De laatste twee of drie jaar merk ik bovendien een kentering. Er zijn ondertussen zoveel nieuwe hokjes bijgekomen dat niemand er nog een duidelijk overzicht van heeft. Daarom hebben we die hokjes zelf maar overboord gegooid. We merken dat dit een positieve uitwerking heeft op de band. We houden niet van grenzen en willen uiteindelijk gewoon muziek maken waarbij we onszelf goed voelen.”
Jullie nieuwe EP Revelations vormt het laatste deel van een trilogie. Wanneer wisten jullie dat Before the Fall, Tribulation en Revelations samen één groter verhaal zouden vormen?
“Toen we aan Before the Fall begonnen, wilde ik mijn wereldbeeld beschrijven: hoe de wereld op mij overkomt en hoe beangstigend die soms kan zijn. Ik kan heel blij zijn en vervolgens plots heel verdrietig worden. Dat is een eigenschap van mezelf die ook in mijn teksten naar voren komt. Metalmuziek kan bijzonder duister zijn, maar wij wilden daar altijd een boodschap van hoop tegenover plaatsen. Na het uitbrengen van onze eerste EP merkten we dat we veel meer nummers hadden dan oorspronkelijk voorzien. Uiteindelijk is daar een trilogie uit ontstaan. Het eerste deel gaat over hoe alles begonnen is en wat de aanleiding was. Vervolgens zitten we midden in de gebeurtenissen. Op Revelations stellen we de vraag welke zaken in ons leven ons hebben gebracht tot waar we nu staan en hoe we binnen die context toch een boodschap van hoop kunnen uitdragen. Revelations vormt de afrekening van alles. De voornaamste boodschap is dat we opnieuw als een eenheid en als een hechte groep moeten leren samenleven. Wanneer iedereen in zijn eigen cocon blijft zitten, gaat uiteindelijk degene met het meeste geld en het meeste lawaai met alles lopen. Die eenheid moet terugkeren in onze maatschappij. We proberen mensen aan te sporen om te durven benoemen wat er fout gaat en daar vervolgens samen iets aan te doen.”
Had het feit dat Revelations het sluitstuk van de trilogie zou worden invloed op de manier waarop jullie de nummers schreven? Was er een gevoel dat het verhaal nu afgerond moest worden?
“Eigenlijk niet. Je kunt de trilogie vergelijken met een boek dat in drie delen werd uitgegeven. Nu is het gewoon tijd voor een volgend boek, want het verhaal is nog lang niet verteld. Misschien wordt ook dat volgende boek opnieuw een trilogie. Je weet vooraf nooit hoeveel delen je nodig hebt om een bepaald verhaal te vertellen.”
Ik had tijdens het beluisteren inderdaad het gevoel dat Revelations wel het einde van het drieluik vormt, maar niet het einde van het verhaal. In welke richting kan dat volgende hoofdstuk gaan?
“Volgens mij komen we nu uit bij een soort toestand van evenwicht, of beter gezegd: het streven daarnaar. Er is nog altijd zwart en er is nog altijd wit, maar het leven bestaat vooral uit het voortdurende balanceren tussen die twee uitersten.
Ik vermoed dat onze nieuwe nummers verder in die richting zullen gaan. De vraag wordt dan: hoe vinden we dat evenwicht? We weten ondertussen wat er fout is gelopen en we weten dat we moeten blijven hopen, maar de vraag hoe we dat concreet moeten doen en waar dat evenwicht precies ligt, blijft voorlopig onbeantwoord.”
Hoe proberen jullie het evenwicht muzikaal te vinden?
“Door een nummer voortdurend te veranderen. Onze nummers blijven tijdens de repetities groeien. Soms voelen we dat er nog iets ontbreekt en dan blijven we eraan werken tot we gevonden hebben wat het nummer nodig heeft. Zo was er een song die oorspronkelijk op Revelations had moeten staan. We hadden echter het gevoel dat hij nog niet af was en dat er meer in zat. Soms zijn we maanden met één nummer bezig. We moeten onszelf de tijd gunnen om niet te snel tevreden te zijn en een compositie verder te laten groeien, tot ze het punt bereikt waarop alles klinkt zoals wij het echt willen. Die balans vinden is dus een zoektocht. Het is een lang proces van proberen, uitproberen en opnieuw veranderen.”
Ik heb de EP beluisterd en jullie live gezien. Hoewel de muziek ook op plaat overeind blijft, voelt het verhaal pas helemaal compleet wanneer je de band op het podium ziet. Heeft dat eveneens met dat groeiproces te maken?
“Zeker. Toen ik met Echoes of a Dying World begon, had ik nog nooit gegrunt. Ik kwam uit een classic-rockcoverband en had wel nummers van Iron Maiden en AC/DC gezongen, maar dit was toch iets helemaal anders. Tijdens onze eerste optredens was ik zo intensief met de zangtechniek bezig dat ik de interactie met het publiek soms vergat. Naarmate de screams me meer eigen werden, kwam er ruimte vrij om bewuster met het publiek bezig te zijn. Eigenlijk lukt het me pas sinds ongeveer drie jaar om die interactie echt ten volle op te zoeken. Het livegebeuren maakt dus absoluut deel uit van het groeiproces waarover we het hadden.”
Jullie muziek vertelt verhalen die de luisteraar aan het denken zetten en de fantasie prikkelen. Willen jullie dat iedereen de teksten en concepten op dezelfde manier begrijpt, of vinden jullie het interessant wanneer luisteraars er een eigen verhaal in ontdekken?
“Er zit veel beeldspraak in onze muziek. Daardoor kunnen luisteraars bepaalde passages anders interpreteren. Met mijn bindteksten probeer ik tijdens een optreden een korte inleiding te geven en duidelijk te maken in welke richting het nummer gaat. Het mooie aan muziek blijft echter dat iedereen er het zijne kan uithalen. Veel van onze nummers zijn dualistisch opgebouwd. Er kan bijvoorbeeld Bijbelse beeldspraak in voorkomen, zoals in ‘Iskariot’, terwijl daarachter een heel andere boodschap schuilgaat. Verhalen met een boodschap, daar draait het voor ons om. In het verleden lag dat anders. Toen bracht ik bijvoorbeeld verhalen uit de Noorse traditie, maar nu wil ik verhalen vertellen met een boodschap die binnenkomt en mensen doet nadenken. Het is zeker de bedoeling om hun nieuwsgierigheid te prikkelen en ervoor te zorgen dat ze uiteindelijk hun eigen verhaal in onze muziek kunnen ontdekken.”
Iets helemaal anders: de laatste jaren zien we steeds meer vrouwen hun plaats opeisen binnen de metalwereld. Naast jou zijn er bijvoorbeeld zangeressen actief bij Behind the Veil, Painted Scars en Circle Unbroken. Wat is er veranderd? Metal gold vroeger toch vooral als een mannenbastion
“Ik vind de term ‘female fronted’, zoals dat vaak wordt uitgedrukt, eigenlijk complete zever. Men spreekt toch ook niet over ‘male fronted’ wanneer er een man zingt? Los daarvan is de aanwezigheid van vrouwen in de metalwereld doorheen de jaren gewoon gegroeid. Je had onder anderen Doro en Arch Enemy. Zulke vrouwen hebben gaandeweg hun stempel op de metalwereld gedrukt, waardoor anderen eveneens het heft in handen durfden te nemen. Ik herinner me nog dat het bijna als een vorm van heiligschennis werd beschouwd wanneer ik als vrouw covers van AC/DC zong. Ook daarin is de laatste jaren gelukkig een kentering gekomen. Daarnaast bestaat er tegenwoordig gespecialiseerde vocal coaching waar vrouwen terechtkunnen om grunt- en screamtechnieken te leren. Vroeger was die begeleiding voornamelijk op mannenstemmen gericht en was ze voor vrouwen veel minder toegankelijk. Iris Goessens, die bij Spoil Engine zong, helpt bijvoorbeeld heel wat beginnende zangeressen binnen de metal. Ik heb het destijds allemaal zelf moeten uitzoeken. Het is goed dat dergelijke begeleiding nu bestaat voor een volgende generatie. Er is duidelijk een kentering aan de gang om de weegschaal eindelijk meer in evenwicht te krijgen.”
Tot slot: stel dat ik Echoes of a Dying World nog niet ken. Hoe zou je me dan overtuigen om jullie muziek een kans te geven? Wat maakt de band volgens jou bijzonder?
“Wij willen niet zomaar muziek brengen, maar de luisteraar meenemen op reis door verschillende landschappen en hem aanzetten om daarover na te denken. Niet iedereen vindt alle landen even mooi en daar is niets mis mee, maar je moet ze eerst ervaren om dat te kunnen weten. Voor avonturiers die graag op reis gaan, is er Echoes of a Dying World om al die verschillende landschappen mee te ontdekken.”
Welke ambities koesteren jullie nog? Wat is het hoogste doel dat Echoes of a Dying World als band wil bereiken?
“We willen natuurlijk zoveel mogelijk mensen bereiken met onze muziek en misschien een kleine aanzet geven tot een betere wereld. Muzikaal willen we blijven groeien, experimenteren en vooral veel plezier blijven beleven aan wat we doen. Het zou mooi zijn mochten we ooit op een festival als Alcatraz, Graspop Metal Meeting of Dynamo Metalfest kunnen staan. Dat zou de kers op de taart zijn.”
Jullie muziek is niet meteen de meest toegankelijke, maar daar is uiteraard niets mis mee. Willen jullie koste wat het kost naar zulke grote podia doorgroeien, of zouden jullie er vrede mee hebben om binnen de underground een sterke status uit te bouwen?
“We willen vooral altijd onze eigenheid bewaren en de vrijheid behouden om op muzikaal vlak te doen wat we zelf willen. Als we daardoor in de underground blijven, zullen we proberen daar een zekere status te verwerven. Either way, our echo will be heard!”
Bedankt voor de fijne babbel, heel veel succes in alles wat jullie nog doen, we blijven het op de voet volgen…
Revelations verscheen eind augustus 2026 in eigen beheer
Na een debuut-EP in 2022 en het eerste volledige album in 2023 verschijnt met ‘Revelations’ een nieuwe EP van Echoes Of A Dying World. De vijf songs vormen het sluitstuk van een drieluik en sluiten inhoudelijk en muzikaal aan op de vorige releases. Het is dan ook aan te raden de EP als geheel te beluisteren, en wie het volledige verhaal wil doorgronden, grijpt best ook terug naar de eerdere releases.
Vanaf opener “Iskariot” is die lijn meteen voelbaar. De song start rauw en verpulverend, waarna ‘The Rupture’ een meer melodieuze en emotionele kant laat horen. De instrumentatie neemt daarbij steeds dreigendere vormen aan, terwijl vooral de veelzijdige stem van Tine indruk maakt, zacht als bezeten. Net die diversiteit maakt ‘Revelations’ zo interessant.
Tijdens hun recente optreden op Hellbound Fest schreven we dat de wisselwerking tussen de bandleden zorgt voor een duistere, sprookjesachtige totaalbeleving die voortdurend balanceert tussen pure duisternis en sprankelend licht.
Diezelfde tegenstelling horen we terug in songs als “Generational Curses” en “Mathematical Design”, waarin licht en duisternis elkaar voortdurend ontmoeten. Ook hier speelt Tines stem een belangrijke rol. Wanneer ze plots enkele versnellingen lager schakelt, zorgt dat voor rillingen. Afsluiter “Systems in the Dark” vat die veelzijdigheid nog eens mooi samen.
‘Revelations’ vormt het eindpunt van een trilogie, maar voelt allerminst als het einde van Echoes Of A Dying World.
Eerder lijkthet aanzet tot verder werk. Wat die zal brengen, blijft voorlopig een vraagteken. Revelations is een EP die hard kan binnenkomen, maar evengoed traag onder de huid kruipt. De band neemt je mee naar de donkerste hoeken,maar met dat ene lichtpuntje, net genoeg om niet volledig in de duisternis te verdwijnen.
Tracklist: 01. Iskariot 02. The Rupture 03. Generational Curses 04. Mathematical Design 05. Systems in the Dark
Clairval is het project van Sam Pieter Jannsens (van And Them Came Fall). Scaffoldingg is de band van de zusjes Winters. Beide kennen we als producenten van doorgaans rustige, gelaagde muziek. Op de gezamenlijke single “Silence The Guns” klinken ze evenwel boos. Het gaat dan ook over de burgerslachtoffers van oorlogen, terwijl de presidenten veilig wegblijven van het Stratego-bord waarop ze hun spel spelen.
Een mooie boodschap, verpakt in een opvallend nummer. En de opbrengst gaat ook nog eens naar Artsen zonder Grenzen.
https://clairval.bandcamp.com/track/silence-the-guns
The Hickey Underworld – Gitaarrockandrollende, rammelende boys are back!
The Hickey Underworld en Bed Rugs
Blij dat ze terug zijn onze Hickey Underworld uit Antwerpen, Belgen in meerdere muzikale en filmische kunstvormen. ‘Cold sun’, return van deze rock’n’rollende rammelaars, staat in de spotlight en toont aan dat tegendraadsheid en verslavende hoekende melodieën elkaar moeiteloos verbinden.
20 jaar The Hickey Underworld, vier cd’s uit en na tien jaar terug van de partij, een bont kwartet allegaartje rond Jonas Govaerts en Younes Faltakh, won in 2006 de Humo’s Rock Rally, net voor The Black Box Revelation. Een herriebandje, die hard verwoestend kon uithalen met rauwe, noisy, snedig, gedreven songs in allerlei tempowissels; sterke liedjes, pakkende melodieën en een stevige ritmiek, zeker het titelloze debuut en hun comeback ‘Cold sun, in een productie van Niek Meul van Das Pop. Het waren trouwens die twee platen die vanavond hier centraal werden geplaatst. Af en toe viel er eentje van de twee langspeelplaten tussenin.
De Hickeys speelden verder waar TC Matic, Evil superstars, dEUS, Millionnaire en Vandal x ooit waren geëindigd en mengden er de internationale couscous van QOSA, Foo Fighters en Shellac aan toe. Mooie referenties dus voor een band die grunge, indierock, psychedelica in schuurpapier en een ‘alternative way’ spelen. De schreeuwende zangpartijen en de zegzang kleurden en maakten het geheel compleet.
Een goed uur werden we in hun muzikale onderwereld gedropt. De klemtoon kwam meteen op hun pas verschenen album met de titelsong, “Oligargoyle”, “Bloody muscle builder in hell”, “Constant wave on a rock” en “Magical divorce”. Rechttoe-rechtaan, opwindend, snedig, meeslepend, spannend, overspoeld van massa’s hakkende, hoekige tempowissels en een repeterende ritmiek die een TC Matic ooit uniek, groots maakte.
Ergens ervaren en voelen we de filmische tune van Govaerts, die zich hier op toelegde. Scherp snijdend materiaal kregen we dus, die ons bij de leest hielden. Enkele oudjes kregen we dan te verteren uit hun debuut, gitaarrock’n’rollend, en die er trouwens nog steeds staan, o.m. het bizarre “Of asteroids and men”, het opzwepende “Blonde fire” en die doorbraaksingle “Future words”, intens explosief met een zeker meezinggehalte. Ook “Zero hour” en “Mystery bruice”, die twee andere singles, hadden iets overweldigends. Wat een muzikale tsunami die ons wist te overspoelen.
Op adem konden we maar een keer komen, met de huidige single “Keep” , het enige echte Hickey nummer die als ballade fungeert, en ons even doet wegdromen. Het smaakte naar meer om er af en toe zo eentje uit te werken. Al snel werden we verder in hun rauwe wereld gekatapulteerd met een “Euromancer”, “Whistling” en “Capt fragile”, die laatste gaf alvast een schop onder de kont met een Kyuss stoner injectie.
Rauw van de knorre klonk het na twintig jaar zonder maar iets te hebben ingeboet aan dynamiek en opwinding. Ze bleven ons bij het nekvel grijpen met “DWAMGOZ” en een lekker uitgesponnen “Flamencorpse” , die nazinderde in de uiterst boeiende, strakke set. Kortom, The Hickeys are back.
Support was Bed Rugs , ook uit A’pen en ook al zo’n vijftien jaar bezig, momenteel werkend aan een mooie return met o.m. de nieuwe single “The power runs ripe”. Bij hen overheerst nu het dromerige indie gevoel die het nauwst beantwoordt aan Death cab for cutie en Tame Impala. De samenzang, de sfeervolle psychedelica keys en de wisselende, opbouwende gitaarpartijen sieren de sound. Energiek, sfeervol, indringend, overtuigend, mooi. Ook Bed Rugs are back!
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Er zijn niet veel Vlaamse zangers/zangeressen die wegkomen met lyrics in het Frans. Isolde Lasoen is een welkomen uitzondering. Wat kan ze niet, overigens?
Iedereen heeft z’n eigen drama, draagt zijn of haar eigen kruis. De ene loopt ervan weg, de andere zoekt het net op. Isolde Lasoen bewaart haar eigen drama liefst voor haar muziek. Voor haar zit de mooiste vorm van drama tussen de muzieknoten, in de spanning tussen harmonie, ritme en melodie, in mineurakkoorden en bombastische orkestratie.
Haar nieuwe single – en titeltrack van het nieuwe album (uit in 2026) – “My Kind Of Drama” gaat niet over tragiek, maar over de schoonheid van emotie. Over durven voelen, over het durven omarmen wat ons raakt. Een ode aan drama in de muziek. De retro-synth-toetsen van de intro voeren ons terug naar de soundtracks van de vroegere typische Franse zomerfilms (‘L’Année des Méduses’, ‘Le Grand Bleu’, ’La Cage aux Folles’, …).
Fransman-met-Vlaamse-naam Mitch Declerck, bekend van zijn werk met o.a. Kavinsky, Justice, Parcels en Jungle, viel als een blok voor de demo’s van Isolde en tekende voor productie en mix.
https://www.youtube.com/watch?v=x1XUpvgXbcg
Bob Mould - Een Meester en een Belofte - Bob Mould en Blue Robin betoveren Het Depot
Blue Robin, het indie- en dreampopproject rond Lore Borremans, mocht de zaal opwarmen voor Bob Mould. Waar hun studio-opnames zweven tussen melancholie en drama, kreeg het publiek in Leuven een nog persoonlijkere inkijk. Lore stond aanvankelijk alleen op het podium, zoals het project ooit begon, en zette de toon met een reeks fragiele maar trefzekere songs uit de in mei verschenen debuut-EP ‘Pomegranate’. De EP, een subtiel eerbetoon aan de Griekse Persephone-mythe, vormde de ruggengraat van de set. De gelijknamige track “Persephone” sloot het optreden uiteindelijk af.
Hoewel Lore merkbaar zenuwachtig was, zorgde die kwetsbaarheid net voor extra charme. De momenten waarop ze de stilte tussen nummers probeerde te vullen met babbels terwijl de gitaar niet helemaal wilde meewerken, leidden tot warme interactie met de zaal. Toen het stemmen bleef tegenstribbelen, riep ze zonder gêne Ebe Vranken, de gitarist van de band die in het publiek stond. Hij sprong het podium op, hielp de gitaar bijregelen en speelde vervolgens zelfs één nummer mee, een spontaan en hartverwarmend moment dat de sfeer verdiepte.
Het hoogtepunt kwam met “Flowerking”, een nieuw nummer dat Lore aankondigde als emotioneel zwaar. En dat voelde je: in de zaal werd het muisstil, het soort stilte dat respect afdwingt. Blue Robin bewees hiermee dat hun verhalen universeel kunnen resoneren.
Met meer concerten gepland de komende maanden en een groeiende buzz rond de band lijkt Blue Robin klaar voor grotere podia. Als er gerechtigheid bestaat in de festivalwereld, zien we hen volgende zomer ongetwijfeld terug.
Met een compact maar gespierd trio, Jon Wurster op drums en Jason Narducy op bas, betrad Bob Mould het podium alsof het een tweede woonkamer was. Wat volgde was geen nostalgische trip, maar een masterclass in intensiteit, melodie en vakmanschap.
Hoewel ik me niet bewust kan herinneren Mould ooit eerder live te hebben gezien, overviel me meteen een gevoel van déjà vu. Niet omdat zijn show voorspelbaar was, maar omdat zóveel bands die ik doorheen de jaren op podia zag, Pixies, Therapy?, Jimmy Eat World, Foo Fighters, een stukje van hem meedragen. In Leuven zagen we de bron zelf: het brute maar melodische gitaargeluid dat een hele generatie heeft gevormd.
De setlist was rijk gevuld met solowerk en nummers van de Bob Mould Band. “Star Machine” opende de avond in hoge versnelling, gevolgd door publieksfavorieten zoals “The Descent”, “Next Generation” en het donderende “American Crisis”.
Mould klonk scherp, helder en gedreven, zijn gitaar hakte door de zaal met die typische dichtgesmeerde, overstuurde textuur.
En dan was er het Hüsker Dü-materiaal. Niet een paar nummers, maar een complete, gul gegeven sectie uit zijn klassieke repertoire. “Hardly Getting Over It” bracht een ingetogen emotionele kern, terwijl “Flip Your Wig”, “Hate Paper Doll”, “Chartered Trips”, “Something I Learned Today” en “Makes No Sense at All” de zaal deden ontploffen. Voor velen in het publiek waren dit zeldzame, waardevolle momenten: Mould die zijn geschiedenis volledig omarmt.
Sugar-materiaal bleef achterwege, maar met de aangekondigde Sugar-shows voor volgend jaar hing er een voelbare anticipatie in de lucht, het soort buzz waar festivalprogrammeurs maar beter aandacht aan besteden.
De avond in Het Depot was er eentje met twee duidelijke verhalen: Blue Robin, een ontluikend talent dat balancerend tussen kwetsbaarheid en verbeelding laat zien waar Belgische dreampop naartoe kan groeien. En Bob Mould, een levende legende die bewijst dat zijn invloed niet enkel historisch is, maar nog steeds urgent, luid en vol zuurstof.
Het publiek kreeg niet zomaar een concert, maar een zeldzame combinatie van ontroering en intensiteit, een blik op de toekomst én een les van de meester zelf.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Bob Mould
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8885-bob-mould-25-11-2025?Itemid=0
Blue Robin
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8886-blue-robin-25-11-2025?Itemid=0
Organisatie: Depot, Leuven
ABBA GOLD, The Concert Show#Surprise – De ultieme ABBA-ervaring! Enthousiasme, verbondenheid op z’n best!
ABBA Gold brengt de popglamour van dit Zweedse viertal, die jarenlang de hitparades wereldwijd domineerden. Een liveband topmuzikanten die de gouden tijden van weleer vol glamour en glitter doen herbeleven in nostalgie, oude herinneringen oproepen en gelukzaligheid. Kortom , de ultieme ABBA-ervaring! Een goede zet van de organisatie!
Na een succesvolle wereldtournee is ABBA GOLD – The Concert Show - er terug bij met twee uitverkochte concerten in het Kursaal. Niet zomaar een tribute band, maar eentje die de ABBA performance (de artiesten, de muziek, de act) van weleer fantastisch weet weer te geven en zo goed als perfect weet te benaderen met hart en ziel.
Deze ABBA GOLD muzikanten zijn er niet zomaar, nee, ze werden speciaal samengesteld door de originele ABBA-musici zelf en komen uit verschillende landsdelen. Ze zijn de meest gevraagde ABBA-tribute wereldwijd.
De ABBA feeling met die kenmerkende, originele kostuums, de hemelse, indringende, sfeervolle zangpartijen, de synchrone bewegingen, de danspasjes en het Zweedse accent verbindt de ABBA muziek met het publiek, de fans.
Een kwalitatief hoogstaande set van telkens een uur in een mooie cirkelachtige verlichting en met mooie projecties op het achterplan, waarbij de vier en de band (zes in totaal) ons aanhoudend betrekt bij de songs. Het publiek wordt telkens getriggerd, zwaait met de armen, de handen, de handclaps volgen, de refreinen zingen ze moeiteloos mee en ze wagen zich aan een danspasje in de foyer. Het zorgt voor en maakt de sfeer. Herbeleving en entertainment ten top.
We werden getrakteerd verwend door “Voulez-vous”, “Fernando“, “Mamma Mia”, “Take a chance on me” naar “One of us”, “Chiquitita”, “Super trouper” tot “SOS” en “Money, money, money” in het eerste deel.
Genieten van de wereldhits is het doel. En met verve slagen ze erin. Tijdens dit concert komen alle legendarische ABBA-nummers voorbij en tussenin is er de surprise waarbij songs in elkaar verweven zijn, met een eigen uniek tintje , die an sich een nieuwe Abba compositie vormen; zeker in het tweede deel van de set werd hier ruimte voorzien op de uitsmijters “I do- Ring ring - Honey honey”. Het fenomeen Abba in een vernieuwd eigentijds jasje kun je wel zeggen.
Verder nog “Waterloo”, “I have a dream” , “Gimme gimme a man after midnight”, “Dancing queen”, “Does your mother know” , de instant klassieker” Lay all your love on me” en enkele opmerkelijke minder gekende songs als “Eagle” en “Head over heels”. De “Thank you for the music” was hoedanook op z’n plaats om iedereen uit te zwaaien.
ABBA GOLD – The Concert Show - is er eentje voor alle fans van deze legendarische Zweedse band, een must-see show, die naast de zalen ook de festival aandoet. Probleemloos word je meegevoerd in hun muzikale wereld, energiek, aangenaam, ontspannend, nostalgisch, wegdromend in samenhorigheid, singalongs en knuffels. Enthousiasme, verbondenheid op z’n best, da’s nu net de magie van ABBA GOLD!
ABBA, het verhaal zelf begint een goede 50 jaar terug geleden bij het Eurovisie Songfestival met de overwinning met “Waterloo”, die zorgde voor een wereldwijde doorbraak en meer dan 10 jaren lang bijna ongestopte zegetocht van ABBA. De rest is geschiedenis, met o.m. “I do, I do, I do” , SOS”, “Dancing queen”, “Mamma Mia”, enzovoort enzoverder … Superhits, die Agnetha, Anni-Frida, Benny en Bjorn produceerden en groots maakte.
Organisatie: Concertevents ism Kursaal, Oostende
The Cold Stares - Heerlijke blues-rock zonder franjes
Een bijzonder magere opkomst in de Franse Black Lab voor dit Amerikaanse blues-rock trio, wij schatten amper een 150 tal aanwezigen, maar deze gingen allen huiswaarts met een onvergetelijk concert op hun teller.
The Cold Stares zijn ooit als duo begonnen en hebben sinds 2022 een bassist in de rangen. Oorspronkelijk kwamen vergelijkingen met The Black Keys dan ook wel eens opdoemen (toen die nog een rockgroep waren in plaats van een lichtvoetig popgroepje), op vandaag zijn The Cold Stares eerder geëvolueerd naar een soort power-blues trio, maar dan zonder het spierballengerol dat dit genre soms ondraaglijk maakt.
Op de laatste twee platen ‘The Southern parts 1 & 2’ werd daar dan -de titel verraadt het al- een flinke scheut southern-rock aan toegevoegd.
Zo hebben The Cold Stares stilaan een kloeke eigen sound gecreëerd die zich vanavond op het podium vertaalde in potente blues-rocksongs met veel drive en schwung. Lange uitgesponnen tracks zijn niet aan hen besteed, hoewel frontman Chris Tapp bij momenten schitterende solo’s uit zijn gitaar toverde. Jimmy Page en Stevie Ray Vaughan kwamen ons wel eens voor de geest maar solo’s van een kwartier waren volledig uit den boze, The Cold Stares hielden het steevast compact. Chris Tapp speelde met evenveel klasse als gevoel en deed dit zonder guitar-hero allures, de songs spraken voor zich. Bovendien was Tapp voorzien van een heerlijke southern-voice die de songs nog meer ziel en karakter gaf, alsof we met onze cowboyboots in de zompige modder van de zuidelijke staten stonden.
Begrijp ons niet verkeerd, van country was hier geen spoor, dit was zonder meer een portie heerlijke blues-rock zonder franjes. Stevige rockers als “Evil Eye” en het sterk naar ZZ Top neigende “Automobile” schitterden naast het authentieke blues-pareltje “Level Four Blues” en de zompige blues-rockers “Prosecution Blues” en “Headstone Blues”. Wij meenden zelfs de pracht van Jimi Hendrix te ontwarren in “Confession”, en dat is het ultieme compliment voor een band die passie voor de gitaar op de eerste rij zet.
Er zaten tonnen variatie, vuur, klasse en hartstocht in deze set van anderhalf uur en het mocht van ons nog veel langer geduurd hebben.
Aan de povere opkomst te merken blijkt nog maar eens jammerlijk dat dit het zoveelste goed bewaarde geheim is een wereld waar ettelijke talentloze kutgroepen steeds met het grootste succes weglopen.
Maar anderzijds kan je op die manier de meest interessante ontdekkingen doen in kleine zaaltjes. U krijgt zo nog een kans om The Cold Stares te ervaren op 18/06 in de lekkere bruine kroeg De Blaaspijp in Koekelare. Haast u.
Organisatie: The Black Lab, Wasquehal (Lille)
Elder - Psychedelisch uitstapje
Elder + Temple Fang
De Nederlanders van Temple Fang zitten er niet om verlegen om hun songs minutenlang te laten rondzweven of uitweiden, getuige de nieuwe plaat ‘Lifted From the Wind’ die zo een dikke 75 minuten duurt en amper 5 songs bevat.
Live resulteert dit in een psychedelische trip waarin lange smeulende passages na ettelijke minuten omslaan in hevige gitaaruitbarstingen, een beetje zoals bij de Duitse collega’s van Samsara Blues Experiment.
Een lang zweverig epos als “The River” klinkt even afwisselend als overtuigend en een fel rockend “The Radiant” is dan weer snediger, feller en naar hun maatstaven bondiger en korter (maar toch nog altijd een dikke 7 minuten).
Heerlijke kennismaking met deze psychrockers die naarmate hun set vordert meer en meer grip krijgen op het publiek. Een band die we met alle plezier nog wel eens willen tegenkomen.
Elder komt ter gelegenheid van de 10e verjaardag van ‘Lore’, samen met ‘Dead Roots Stirring’ en ‘Reflections Of a Floating World’ één van hun beste albums, de plaat integraal opvoeren. Zo blijkt nog maar eens hoe sterk, gevarieerd en gelaagd dit album wel is.
Elder walst met speed, klasse en gedrevenheid doorheen de 5 lange en avontuurlijke songs die dit geweldige album rijk is. Een fijne aaneenschakeling van striemende riffs, zweverige psychedelica, gutsende stonerrock, welgekomen tempowisselingen, snedige solo’s en adembenemende symfonische uitweidingen.
Een song als “Lore” bijvoorbeeld draagt al dat moois in zich en passeert halverwege dan nog eens met brio in krautrockland, het typeert een band die het voortdurend spannend houdt en in elke song steeds verassende accenten legt.
Na het ‘Lore’-luik knoopt Elder er als toemaatje nog een stomende versie aan van “Halcyon”, een stevig pareltje uit ‘Omens’.
Dit is alweer een bruisend concert van deze onderlegde stonerrockers en een prachtig eerbetoon aan een almachtig album. Maar nu wordt het stilaan tijd om eens met nieuw werk op de proppen te komen.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Golden Shitters - Tot de essentie gestripte punk
Nee, Burger Service is geen firma die burgers aan huis levert maar een eenmansproject uit Antwerpen die de twijfelachtige eer had te mogen openen voor het ranzige punktrio Golden Shitters.
Jan Tromp, van oorsprong een Amsterdammer, vond die naam bij het burgerservicenummer, een uniek persoonsgebonden nummer dat iedere Nederlander kan terugvinden op zijn paspoort, ID-kaart of rijbewijs. Een nogal saaie naam en van zijn muziek zou je op het eerste gehoor misschien hetzelfde kunnen zeggen, maar eigenlijk vond ik het toch wel wat hebben. Een voortdurend soepel heupwiegende Tromp beperkte zich tot het zingen terwijl de muziek gewoon op tape meeliep.
De waarschijnlijk met veel zorg geschreven teksten waar ik meestal kop noch staart aan kon knopen, werden opgesmukt met milde synthesizerklanken. Dit lofi knutselwerk deed onvermijdelijk denken aan Spinvis terwijl de twee meegereisde vrouwelijke fans er steeds wilder op begonnen te dansen. Helemaal op het einde kregen we zelfs twee nummers die we onder het label punk konden catalogeren, iets wat ons na de collaboratie van Spinvis met Ploegendienst ook al niet echt kon verbazen.
Het was niet meteen iets wat je verwacht in een punkhol als de Pit's maar de man hield wonderwel stand en daar doe ik graag mijn hoed voor af.
Ik ben bekend met de term ‘Golden drop’ maar of de Golden Shitters daar de inspiratie voor hun mooie naam vonden valt nog te betwijfelen. Golden Shitters is een trio uit het Canadese Hamilton, Ontario waarvan de leden voorheen bij groepjes als Anxious Pleasers of Sam Coffey and The Iron Lungs actief waren.
Getooid in witte overalls met op de rug de groepsnaam geborduurd en met de obligate zonnebril bengelend op de neus verschenen de drie zelfverzekerd op het podium. Klassieke bezetting met Matt Ellis op bas, Dave Tyson op gitaar en Kyle Fisher achter het drumstel.
Meteen werd duidelijk dat we niets nieuws hoefden te verwachten. Golden Shitters hielden het bij sterk door de Ramones beïnvloedde drie akkoorden punkrock met nummers, geplukt uit hun twee platen, die met moeite de minuut haalden. De enige frivoliteit die ze zich enkele keren veroorloofden was een noisy gitaar outro van Tyson. Verder niets dan stampende, tot de essentie gestripte punk waarbij de bassist al eens over de toog wandelde en Ellis languit op zijn rug voor het podium gitaar ging spelen. Gelukkig voor hem, met die witte overall, waren de gekende bierdouches dit keer achterwege gebleven.
Na een groot halfuur was de storm al gaan liggen, waarna de groep toch nog terugkwam en een cover aankondigde van een groep uit New York die wel lange nummers schreef. Dat bleek dan "Chainsaw" van de Ramones te zijn, niet echt een verrassing maar altijd mooi meegenomen.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Bob Mould heeft een nieuw album. Zijn vorige, ‘Blue Hearts’, verscheen in 2020, op het einde van de eerste ambtstermijn van Donald Trump. “Here We Go Crazy” komt uit bij het begin van Trump’s tweede termijn. Toeval? Misschien. Maar daar ligt misschien een deel van de verklaring voor de woede van Bob Mould op zijn 65ste.
Bij ‘Blue Hearts’ was één van de conclusies dat Mould op zijn oude dag er niet bepaald milder op geworden is. De trefwoorden van de review van 2020 gelden net zo goed voor het nieuwe ‘Here We Go Crazy’: ingekookt gif, lyrics die de schijnheiligheid van de maatschappij aan flarden bijten. De voormalige frontman van Hüsker Dü en Sugar duwt nog steeds met veel enthousiasme op de plekken waar het al pijn doet, met een soundtrack van melodieuze hardcore zoals hij die al decennia met veel precisie op ons afvuurt.
Wij genieten het hardst als Ome Bob het gaspedaal diep induwt en de herinneringen aan Sugar opduiken, zoals op het furieuze “Neanderthal”, “Breathing Room”, “Hard To Get” of nog “Fur Mink Augurs”. Als hij de teugels viert en het ritme zakt krijgen de lyrics meer ruimte, maar daar zitten we als Mould-fan niet echt op te wachten. Het mag schuren en knarsen tot het pijn doet en we ons een beetje gek beginnen voelen.
In november komt Bob Mould naar Het Depot in Leuven.
https://www.youtube.com/watch?v=SWvEDGbdJ54
Worlds Beyond - Alle verwachtingen ingevuld
Worlds Beyond + Anthe
De Gentse symfonische metalband Worlds Beyond had een ambitieus plan voor de release van hun nieuwe album ‘Rhapsody of Life’: drie avonden CC Gildhof in Tielt waarop ze dat album voorstellen, telkens met een symfonisch orkest. Na de première-avond van 28 februari kunnen we stellen dat ze in hun opzet geslaagd zijn.
Worlds Beyond bracht een bijzondere support act mee voor haar symfonische avonden: de Limburgse Anthe (Anthe Huybrecht). Zij heeft een onvoorwaardelijke liefde voor de akoestische piano en vertaalt dat op het podium in Tielt op haar eentje naar een mix van piano, synths, samples en loops. Haar manier van spelen en schrijven is beïnvloed door haar klassieke muziekopleiding, maar ze heeft een eigen sound met feeërieke melodieën en persoonlijke teksten waar invloeden als Agnes Obel, Kate Bush, Heather Nova en zelfs Björk in te traceren zijn. In aanpak en resultaat zien we gelijkenissen met onder meer Usi Es. Op “Violence” horen we zelfs vaag een echo van Suzanne Vega. Het hoogtepunt van haar korte set is het nummer dat haar tante schreef over haar Siciliaanse roots.
Worlds Beyond trekt alle registers open voor de releaseconcerten van ‘Rhapsody of Life’. Voor tien nummers van dat nieuwe album en voor acht van debuutalbum ‘Symphony of Dawn’ werden arrangementen uitgeschreven door Hannes Vanlancker. De band en de grote groep muzikanten studeerden op vrij korte tijd, onder leiding van dirigent Dirk Boehme, alle 18 nummers in voor de drie releaseconcerten.
Over de aanpak valt wel wat te discussiëren. De meeste bands kiezen ervoor om op een releaseconcert de nummers te brengen op een manier die zo dicht mogelijk aanleunt tegen die van het album. Met voor elk nummer een nieuw arrangement stap je daar dan van af. Aan de andere kant is elke song een vorm van levende materie die ook op een clubshow of festival zal verschillen van het origineel van de studio-opname. Toch leefde er in Tielt maar zelden het gevoel dat dit om een albumrelease ging. Over het albumconcept en de individuele nummers werd weinig verteld en ook was het niet duidelijk welke nummers van het ‘oude’ of ‘nieuwe’ album van Worlds Beyond waren.
Het publiek in Tielt – grofweg 400 mensen per avond – was een mix van muziekfans met metal-shirts en mensen die doorgaans duidelijk weinig of niets met metal hebben, maar die wel nieuwsgierig waren naar de combinatie van rockband en orkest. Op het podium van CC Gildhof was er nauwelijks nog een vierkante centimeter vrij. De bandleden van Worlds Beyond waren in het wit (op zangeres Valerie na), als contrast met de orkestleden in het zwart. Valerie, gitarist Tijmen en violist Jakob stonden vooraan het podium opgesteld. Ewoud, Robbe en Wout stonden samen achteraan.
In de set van 18 nummers – met een pauze – werden de oude en nieuwe nummers in een schijnbaar willekeurige volgorde gebracht. Pas na de pauze werd duidelijk dat het eerste luik de eerder ‘lichtere’ songs omvatte en het tweede luik de ‘zwaardere’ songs, met in de geluidsmix meer aandacht voor de gitaar van Tijmen. De orkest-arrangementen waren een aangename toevoeging: groter, rijker en dieper dan de albumversies. Op het album hoor je vooral viool en piano als symfonische elementen, terwijl in Tielt de extra inbreng van hout- en koperblazers opviel, en natuurlijk de oor-strelende harp-melodieën. Voor het publiek in de pluchen stoeltjes is er ook het ‘volume’ in geluid van het orkest dat aan de hele avond een extra dimensie geeft. De leukste momenten waren “Edge of Faith” (afsluiter van de eerste set/net voor de pauze) en “Rhapsody of Life”, de titeltrack die mij live meer kan overtuigen dan op het album. Een toegift was er niet.
Ook voor het publiek dat niet vertrouwd is met symfonische metal werd de avond een aangename ontdekking. Het zou mooi zijn dat er van deze uitvoeringen met orkest ook opnames gemaakt zijn die bijvoorbeeld als live-album of als bonus bij een volgende album kunnen uitgebracht worden.
Visueel gebeurde er niet zo gek veel op het podium. Daar was natuurlijk weinig ruimte voor, maar met wat creatief denken konden met licht en rook en misschien videoprojecties nog een extra laag worden toegevoegd, waar het nu vooral functioneel was. Valerie is behalve een uitstekende zangeres ook een goede entertainer, maar op haar eentje zijn de mogelijkheden beperkt. Op het podium was Worlds Beyond wel heel statisch en misschien net iets te veel bezig met de correctheid van het muzikale.
Het opzet van drie avonden met orkest is behoorlijk ambitieus. Doorgaans doet een metalband dat pas na hun vierde of vijfde album. Hoe kan Worlds Beyond dit nog overtreffen voor een volgend albumreleaseconcert?
Maar wij houden wel van bands die voor zichzelf de lat heel hoog durven leggen en daar dan ook nog vlot over gaan. Met de voor Vlaanderen al te typische bescheidenheid kom je helemaal nergens. Meer metalbands mogen zich spiegelen aan het lef en de durf van deze Worlds Beyond.
Organisatie: CC Gildhof, Tielt
Worlds Beyond is terug, en hoe. Hun debuut was al een verrassing, maar deze opvolger speelt nog een klasse hoger. ‘Rhapsody of Life’ vertrekt meer vanuit de eigen sterkte en met meer eigen gezicht.
Worlds Beyond is nog steeds een relatief jonge band. Gestart in 2017 en in 2020 stonden ze er plots met hun debuut: ‘Symphony of Dawn’. Het was pas na de coronapandemie dat ze voluit dat album konden gaan promoten. Ze speelden in elke Belgische club en op een paar festivalletjes.
Uit het nieuwe album en de releaseconcerten spreekt nog veel meer ambitie dan bij ‘Symphony of Dawn’. Voor hun debuut organiseerden ze twee releaseconcerten in een kleine club in Gent. Voor opvolger ‘Rhapsody of Life’ pakken ze het nog veel grootser aan: drie avonden, met een volledig orkest en in een heus theater, in Tielt. ‘Rhapsody of Life’ is meteen ook een conceptalbum. Er is bovendien de Britse stemacteur Mike Davison die een intro ingesproken heeft als in het begin van een film of game en er is ster-producer Ace Zec (Cobra The Impaler, Spoil Engine, Fields of Troy, Bridse of Lucifer, …)
De eerste track van het album is “Familiar Skies”. Herkenbaar als Worlds Beyond, bombastisch en een tikje voorspelbaar en met een hoofdrol voor de viool van Jakob (en in de intro kan Ewoud zich laten gelden op bas). Valerie mag meteen hoog, helder en lang uithalen met haar stem. De verstaanbaarheid/volgbaarheid van de lyrics was een werkpuntje bij het debuut. Een vlot vol meezingbaar refrein krijgen we op dit album opnieuw niet, hoewel dat toch een beetje het peper en zout is in de symfonische metal, maar je kan de lyrics al veel beter volgen.
“Unwind Our Story” heeft een twijfelende intro en barst dan kort open in bombast. Opnieuw krijgen de vocalen van Valerie veel plaats en ruimte. Van doseren hebben ze duidelijk een punt gemaakt voor dit tweede album. De ballad “Sleepless Dreams” komt misschien wat vroeg op dit album. Hier mag pianist Robbe met Valerie de eerste drie minuten het gevecht aangaan voor de aandacht van de luisteraar, tot de gitaren en drums invallen. Goed gedaan. Net genoeg emotie erin gelegd. Niet over the top inzake productie en arrangementen. In de bio lezen we iets over invloeden van X Japan en dat moet dan bijna wel op deze track terug te horen zijn, al had die dan nog wat progressiever gekund. Op “Breaking Free” komt Worlds Beyond het dichtste bij een meezingmoment. Het spelen met een tweede stem krijgt eveneens stemmen van de jury.
“The Calling” is dan weer heel meeslepend, al mocht er misschien wat meer dreiging of agressie in deze track gezeten hebben. Maar zo is het ook al een track die je zonder schroom naast het beste van Trail of Tears of zelfs een Nightwish kan zetten. Eens voorbij de helft van het album wordt het allemaal wat interessanter, meeslepender, krachtiger, voller, enthousiaster, diepere arrangementen en veel organisch klinkende koortjes, … “One With The Stars” zit als tweede ballad wel op de ‘klassieke’ plaats in de track-volgorde van het album.
Titeltrack “Rhapsody of Life” heeft een supersterk begin met bandleider Tijmen in de hoofdrol en drummer Wout in een mooie bijrol. De eerste minuut doet mij in positieve zin denken aan Mike Oldfield. Het is een track die veel gewicht en veel ambitie moet torsen, maar die daar niet onder bezwijkt. Tijmen heeft zijn beste gitaarsolo’s opgespaard voor dit nummer en ik had ze misschien liever wat meer gespreid gezien. De bombast en de ambitie zijn groot op deze “Rhapsody of Life”, maar de boodschap van het concept gaat voor mij wat verloren.
Alles bij elkaar heeft Worlds Beyond op dit tweede album een hele sprong gemaakt. Misschien iets minder cinematografisch als het debuut, maar nu meer vanuit de eigen sterkte van de band, en er zit wel wat talent in dit zestal. De grote voorbeelden keken op het debuut nog mee over de schouder, maar dat is nu verleden tijd.
Kim Wilde is een icoon van de pop, rock en synthwave. De Britse bracht haar eerste album uit in 1981 en ze lokt nog steeds volle zalen, zelfs als dat in de Brielpoort in Deinze is. Het publiek komt dan misschien vooral voor de oude hits, maar mevrouw Wilde blijft nieuw werk uitbrengen. Haar vorige studio-album was ‘Here Come The Aliens’ uit 2018 en dus mocht er weer een nieuwe release uitkomen. Dat werd ‘Closer’, een fijn album uit het snijpunt van pop en rock.
Dat er op de recente albums van Kim Wilde nog wereldhits als “Cambodia” of “Kids In America” zullen staan, mag je zelfs als fan niet echt verwachten. Daarvoor is de wereld in het algemeen en de wereld van de muziek te hard veranderd. Wilde probeert ook niet echt de jongste trends achterna te hollen door bijvoorbeeld hippe producers aan te trekken. De meeste nummers van ‘Closer’ hadden met een paar kleine ingreepjes ook op één van haar albums in de jaren ’80 kunnen staan. Het artwork en de albumtitel bouwen mooi voort op het album ‘Close’ uit 1988. Leuk voor wie haar volledige oeuvre in huis heeft. Op dat album uit 1988 stonden onder meer “You Came”, “Never Trust A Stranger” en “Four Letter Word”, nummers die nog regelmatig opduiken in haar live-set. Het nieuwe album wil een soort van antwoord of update zijn op de voorganger, zoals bijvoorbeeld het recentste album van Fisher-Z een sterke verwijzing was naar een veel ouder album.
‘Closer’ opent met “Midnight Train”, ook een single uit het album, en dat is geen cover van het iconische Ozzy Osbourne-nummer. Wel is het een vlot rockende track met hints van de Kim Wilde-sound uit de jaren ’80 en ritme dat aanzet om te dansen of te heupwiegen. Hetzelfde kunnen we zeggen van “Scorpio” en “Rocket To The Moon”. Vintage Kim Wilde-poprocknummers met een kleine update. “Scorpio” mag dan muzikaal het jongere broertje zijn van een “You Came” en “Rocket To The Moon” is op dezelfde manier het zusje van “Never Trust A Stranger”. Of er inhoudelijk connecties zijn, daarvoor is het wachten op de interviews.
“Trail of Destruction” sluit aan op die drie pittige nummers, maar gaat meer naar een Eurodance-ritme. Dit nummer heeft voor Kim Wilde een connectie met “Stone” van het album uit 1988, en met een fragment uit School of Rock, de film met Jack Black. Stone was al een aanklacht tegen het feit dat ‘de mens’ de aardbol overgenomen heeft, maar er niet in slaagt om zijn zaakjes op orde te krijgen. En dat is bijna 40 jaar later nog steeds niet gelukt, integendeel.
“Love Is Love” is een heel duidelijk statement. De slogan wordt al lang gebruikt in LGBTQ+-middens. De electroclash-intro is heel aangenaam, maar daarna verliest deze track wat aan energie en overtuigingskracht.
Op “Sorrow Replaced” komt een andere 80’s-legende kort meezingen: Midge Ure van Ultravox. Op “Hourglass Union” mag Scarlett Wilde mee-schitteren, de zangeres die Kim op al haar concerten steunt om vocaal nog net zo jong te klinken als 40 jaar geleden. Leuk, maar misschien niet de sterkste nummers van het album.
“Lighthouse” is een lange rit om uit te zitten. Dit nummer bekoort mij zeer matig. Dat ze wel kan schitteren in trage songs, toont ze op de introspectieve en ietwat zweverige albumafsluiter “Savasana”.
‘Closer’ is een heel aangenaam album. Oude fans zullen niet schrikken en misschien zijn er wel wat nieuwe, jonge fans mee te winnen, als die samen met de oudere generatie meekomen naar de concerten van Kim Wilde. Niet elke song zal voor elke fan een schot in de roos zijn en toch biedt ‘Closer’ voor iedereen wat.
https://www.youtube.com/watch?v=DP4t0M1W4Ec
Mary’s Gold is een nieuwe Belgische band die inspiratie vindt bij onder meer Foo Fighters, Nirvana en Royal Blood. Ze hebben twee maanden geleden hun eerste nummer opgenomen en dat is zopas uitgekomen op alle streamingplatformen.
“Creature” is een onstuimige rocker die inderdaad een eresalut brengt aan de drie voornoemde bands en dat zijn nochtans niet van de minste. Productioneel is deze track een ongeslepen diamant. Er zijn er dus nog wel een paar punten waarop Mary’s Gold misschien nog beter kan scoren (een massievere wall of sound), maar in songschrijven en branie verdient dit ingangsexamen de hoogste onderscheiding. Hij heeft alles wat je een jonge rockband verwacht.
Dit is het soort van bandjes dat je meteen aan het werk wil zien in het clubcircuit, want deze jongelui hebben het rock-hart op de juiste plaats.
https://open.spotify.com/album/1Fu0wNz0nHQOuLEbACP1C
Coldplay is een band die wij al vanaf hun derde plaat bij het huisvuil gezet hebben, maar uit pure nieuwsgierigheid, en om stiekem te kijken of er een vorm van onverhoopte genezing is opgetreden, zijn we nu toch even gaan luisteren naar hun nieuwe album. We hadden beter moeten weten.
‘Moon Music’ heet dat ding en het is een absolute verschrikking. Coldplay maakt zich hier schuldig aan derderangs r&b, halfslachtige ambient, ordinaire disco, fletse kermispop en inferieure hip-hop. Om de haverklap komen er dan nog eens irritante la-la-la refreintjes de kop opsteken die het geheel zo gênant maken dat een mens er acute diarree van krijgt. De heren miljonairs zijn er zich duidelijk van bewust dat alles verkoopt, als je er maar een gerichte en dure marketingcampagne tegenaan gooit. Ze zijn de schaamte voorbij en hebben de lat der goede smaak zodanig laag gelegd dat zelfs een mol er niet onder kan kruipen. Ze kakken zonder gêne een resem songs die dusdanig beschimmeld zijn dat die het containerpark niet meer in mogen. Dus mocht u dat misbaksel per abuis aangeschaft hebben en het na één luisterbeurt als de bliksem naar de kringloopwinkel wil brengen, ze zullen die afval daar al zeker niet aannemen en u abrupt terugsturen met de melding “Madammeke, we nemen veel binnen, maar er zijn grenzen”.
Meer dan 20 jaar geleden waren wij zeer te spreken over de eerste twee albums van Coldplay, die gasten hebben heus wel goeie dingen gemaakt. Maar op ‘Moon Music’ tref je niets anders dan beschamende platte kaas-pop die zelfs nog niet deugt om als achtergrondmuziek in de supermarkt gedraaid te worden.
‘Moon Music’, naar de maan ermee.
Mould is een nieuwe Nederlandse band met toch ook een paar bekende gezichten. Gitarist Mark de Smit zat een tijdje in de Belgische band Powerstroke, Koen van Soelen kennen sommigen misschien van Swamp Machine, Rob Dekker speelde eerder al in Novaria en ook zangeres/gitariste Jeska Buhmann zat eerder al in verschillende bands. Met ook nog gitarist Juriën Quaars komt het aantal gitaren in Mould op drie. Mould brengt sonic doom en epic sludge en dan kun je nooit genoeg gitaren hebben.
Het debuutalbum ‘Pull & Repulsion’ van de band uit Zeeland komt uit op het Belgische label Polderrecords en de opnames gebeurden in de ICP-studio in Brussel, op aangeven van producer Stephen van Haestregt. Die was enkele jaren drummer bij Within Temptation, Orphanage en My Favorite Scar en zat al in de studio met onder meer After Forever en Ayreon.
Het thema in muziek en lyrics op ‘Pull & Repulsion’ is dualiteit. Er zijn altijd twee kanten aan een verhaal, alles wat bestaat heeft een schaduwzijde, niets is wat het lijkt, … Daar kan je letterlijk alle kanten mee uit en in de breinen van de bandleden van Mould levert dat een heel gevarieerd album op, met veel afwisseling van soorten emoties en ritmes en met scherpte en diepte in de lyrics. Zo hebben wij dat graag.
De toon die gezet wordt op dit album, is er één van aanwezige leegte, donkerte, angst en koude. De muzikale mosterd daarvoor haalden ze bij YOB, Windhand, Neurosis en Thou. Wij horen zelf raakpunten met enkele bands dichter bij huis: onder meer Modder, Lethvm, Splendidula en Doodseskader.
Ondanks de variatie in slow en heavy volgt in de tracks van Mould alles logisch op elkaar, zit er vaak een organische progressie in de melodie en heb je nergens het gevoel dat er willekeurig wat leuke stukken aan elkaar geplakt werden. Elke song heeft bovendien een eigen gezicht en al na een paar luisterbeurten ben je helemaal mee op het door deze band uitgestippelde pad. Ook leuk: op “Abort”, de laatste track van het album, zingt de dochter van Mark en Jeska een stukje mee.
‘Pull & Repulsion’ is een sterk debuutalbum. Mijn persoonlijke favorieten zijn “To Control The Sky”, “Age of Obsidian” en “Face The North”.
https://www.youtube.com/watch?v=YPAdGWCFCxQ
Mould - Een band waar we het laatste nog niet van gehoord hebben
Fire Down Below + Mould + Columbarium
De Nederlandse band Mould stelde vorige zaterdag zijn debuutalbum ‘Pull & Repulsion’ voor in De Pit in Terneuzen (Nl). De band bestaat al enkele jaren, maar met het album – waar ze jaren aan gewerkt hebben tot elke song goed zat – zetten ze zichzelf nu heel duidelijk op de kaart van ‘all things slow & heavy’. Voor deze releaseshow hadden ze de Belgische bands Columbarium en Fire Down Below uitgenodigd.
Columbarium mocht openen en deed dat met veel allure. De vorige keer dat we deze Belgische doommetalband aan het werk zagen, was op hun eigen Carousel of Doom-avond in Waregem. De carousel of muzikale kermismolen bestond uit drie podiumplekken van drie bands, die elk om de beurt een eigen nummer spelen en het publiek dat in het midden rondjes draait om alles te volgen. Een gedurfd concept en zeker een avond waar nog lang over gepraat zal worden.
In De Pit ging het er een heel stuk conventioneler aan toe: gewoon een leuke set met doom als hoofdbrok en dan nog een paar uitstapjes naar andere genres.
Vijf tracks kwamen uit het album ‘The Morbidious One’ en de zesde track op de setlist, “Longing And Regre”t, was een nieuw nummer voor de opvolger van dat album. Dat nieuwe album is al voor zowat de helft klaar. Het Belgische viertal verkeert in bloedvorm en het is nu zaak om die lijn door te trekken. “Longing And Regret” is alvast een goede aanzet daartoe. Columbarium was een prima opwarmer in De Pit en zowel de band als het publiek hebben ervan genoten.
Nu de zaal al wat op temperatuur was, mocht Mould overnemen. Er staan bij Mould vooral ervaren muzikanten op het podium en De Pit is vertrouwd terrein en dat merk je meteen. Het is dan ook gewoon jammer dat de start van het eerste nummer de mist in gaat omdat Jeska’s microfoonkabel losgekomen is. Maar daarna gaat er gelukkig niets meer verkeerd.
Het album ‘Pull & Repulsion’ – uitgebracht door het Belgische Polderrecords - werd integraal en in volgorde gebracht voor een volgelopen zaal met enthousiaste fans die smullen van de sludge en doom. Aan de setlist werd zelfs al een nieuw nummer toegevoegd. Deze “Sulphur” is overigens één van de meest intense tracks van de set. Op “Abort”, de laatste track van het album, zingt de dochter van gitarist Mark en frontvrouw Jeska een stukje mee en dat mag ze op het concert in De Pit nog eens overdoen. De twee tracks die op het album al konden bekoren, zijn ook live toppers: “To Control The Sky” en “Age of Obsidian”. Het publiek vroeg nog beleefd om een toegift, maar die kwam er niet.
Jeska is een leuke ontdekking als frontvrouw. Met een paar eenvoudige handgebaren neemt ze haar publiek op sleeptouw. Aangename vocalen, leuke bindteksten, staat heel matuur, een beetje mysterieus en met vertrouwen op een podium, … Dat laatste geldt trouwens voor zowat de hele band, met vooral Koen (bas) en Mark die met volle teugen staan te genieten. Enkel gitarist Juriën heeft nog best wat groeimarge inzake podium-attitude, maar zijn solo’s brengt hij wel vlekkeloos. Mould’s enthousiasme slaat over op het publiek en deze band lijkt daarmee helemaal klaar voor grotere feestjes als Desertfest, Dunk!fest of ArcTanGent.
De Belgische stoners van Fire Down Below mochten in Terneuzen aantreden als headliner en maakte die nominatie helemaal waar. Hun album ‘Low Desert Surf Club’ opende internationaal heel wat deuren, naar onder meer Duitsland (op Ripplefest) en Nederland (op Into The Void), en binnenkort kunnen ze daar nog een tweede keer Alcatraz in Kortrijk en hun eerste concert in de Verenigde Staten (op Planet Desert Rock Weekend) aan toe voegen.
De set van het Gentse viertal in Terneuzen bestond uit een paar klassiekers en veel nummers uit ‘Low Desert Surf Club’. Na “Red Giant” en “Ingnition” uit hun vorige album ‘Hymn Of The Cosmic Man’ volgden “Cocaine Hippo”, “Airwolf”, “Surf Queen”, “California” en “Mantra” uit het recente album. Bij California klapte het publiek spontaan het ritme mee en werd het refrein meegebruld. De vorige keren dat we Fire Down Below live zagen, werd bij “Dashboard Jesus” een extra drum in het publiek gezet waarop bassist Bert dan als extra drummer tekeer gaat. Deze keer bleven Bert en de extra drum op het podium en dat is toch een net iets andere beleving. Frontman Jeroen maakt dat goed door bij setafsluiter “The Last Cowboy” het publiek in te wandelen voor een wijdbeens gebrachte gitaarsolo.
De drie bands brachten in De Pit elk een interessante set voor een enthousiast publiek. Van Columbarium en Fire Down Below konden we dat vooraf al een beetje voorspellen, van Mould zijn we nu zeker dat ook die band een blijvertje is.
Organisatie: De Pit, Terneuzen
Skold’s Bridle Reign - death is nog lang niet dood in Kortrijk
Lokale Helden: Skold’s Bridle Reign + Chalice + Bèta
Muziekcentrum Track
Kortrijk
2024-04-27
Filip Van der Linden
Op Lokale Helden-dag zijn er op tal van plaatsen in Vlaanderen podia specifiek voor lokale bands. De stad Kortrijk deed vorige zaterdag extra hard zijn best door in muziekcentrum Track meer dan 50 Kortrijkse bands met een korte set te laten aantreden in volgens genre opgedeelde ruimtes. Daar stonden onder meer Ampul en Olav. waarover we een verslag schreven toen die onlangs in De Schakelbox in Waregem speelden. We hebben niet elk concert kunnen volgen, maar twee van die meer dan 50 concerten in Kortrijk, in wat normaal de theaterstudio is, hadden we met rood omcirkeld: de verrijzenis van Chalice en de nieuwe deathmetalband Skold’s Bridle Reign. We maakten er ook kennis met Bèta en die kennismaking beviel ons prima.
Bèta bestaat als band al sinds 2017 en heeft reeds twee albums (‘Bèta’ en ‘Panorama’) uitgebracht en toch is deze band nog niet eerder op onze radar gekomen. Bèta is misschien niet de volle 100% een metalband. Zelf gebruiken ze het etiket dark atmospheric groove rock, als mix van post-grunge en stoner, en bij de referenties zetten ze zichzelf in het rijtje van Linkin Park, Kyuss, Muse, A Perfect Circle, Alter Bridge en Tool. Wij zouden aan dat rijtje ook nog Rage Against The Machine, Amenra, Royal Blood en Black Rebel Motor Cycle Club willen toevoegen. Dat zijn heel wat invloeden, stijlen en genres bij elkaar, maar dit vijftal doet er in elke song zijn eigen ding mee.
De korte set in Kortrijk omvat nog een paar tracks van het meest recente album ‘Panorama’ (“Desert Suburb”, “Infected”, “Echoes Of A Heart Attack”, …) en het vorige album (“The Bitch Has A Name”, “Circus Freak”, “Wacko Lover”, “Luminal”, …) en ze openden met “Broken”, dat misschien wel een nieuw nummer is voor een volgend album. Wij genoten het hardst van “Circus Freak” en “Wacko Lover”, waarin zanger Joris en gitarist Jonas lekker voluit gingen, met (vooral bij Jonas) veel zichtbare emotie en spelplezier. En ze werkten zich helemaal in het zweet, wat niet zo moeilijk was gezien de binnentemperatuur opliep met zoveel publiek in de kleine theaterstudio. Bryan, de andere gitarist, had wat meer tijd nodig om te ontdooien voor het publiek. Het is pas tegen het einde van de korte set aan dat hij wat ‘los’ komt.
Bèta is een prima band met lekker heftige muziek en indrukwekkende songs. Zowel de band als de nummers zijn niet in één hokje te duwen en dat is zowel de sterkte als de zwakte van dit vijftal.
Chalice bestaat als band al meer dan 25 jaar en legde zowel in de bezetting als in de muziek een lange en meanderende weg af. Deze West-Vlaamse death/thrashband leek de coronapandemie zonder kleerscheuren te zullen doorstaan, maar post-covid trokken plots drie van de vijf bandleden de deur achter zich dicht. Eentje daarvan keerde alsnog terug, een andere werd vervangen door zijn voorganger in de band en met zanger Jarne kwam er ook nieuw bloed bij. Een zanger vervangen is altijd een delicate oefening voor een band. De vorige zanger hield het 17 jaar uit bij Chalice. Het was voor de fans en voor de band zelf toch wat afwachten of Jarne voor net zo veel vuurwerk zou zorgen als de vorige frontman van Chalice.
De korte Lokale Helden-set in Kortrijk was voor Chalice dus een beetje een try-out. Om de stressfactor nog wat op te drijven, stond Jarne’s voorganger Pieter in het publiek. En zelfs Tom, die in 2002 het album ‘Disentangled’ inzong bij Chalice, was (eerder toevallig) van de partij. Zowel Jarne als zanger als de 5.0-versie van Chalice kregen van Pieter en Tom de zegen. Chalice stond in Kortrijk met een enorme gretigheid en veel enthousiasme op het podium, meer dan met stress. Al zal die er ook wel geweest zijn. Niels was altijd al een beest achter zijn drumstel, maar in Kortrijk greep hij ook nog eens elke kans om het publiek nog wat meer op te hitsen. Ook voor Chris, Tim en Hans bracht het weerzien met het podium en de fans zichtbaar voldoening.
Voor de fans is de aanpassing niet zo groot. De nieuwe zanger gebruikt zijn stem net iets anders en heeft een ander timbre en bereik, maar hij klinkt bij momenten super agressief en toch nog prettig verstaanbaar. Als frontman heeft hij een hele sprong gemaakt ten opzichte van die keer toen we hem zagen met zijn vorige band Winter’s Wrath. Aan présence en panache heeft hij vandaag geen gebrek. De nieuwe nummers hebben opvallend meer punch dan wat we op het album ‘Ashes Of Hope’ te horen kregen. Ook de twee oude nummers in de set (“Dead Nation” en “Amongst The Damned”) kregen een extra scherpte mee en dat jasje zit hen perfect. Van de nieuwe tracks zijn ons vooral “Ambitious Submission” en “False Idols” (een opgestoken middelvinger naar al het slechte dat social media in een mens naar boven haalt) ons bijgebleven.
Leuk ook om te zien dat zo’n geroutineerde band voor een try-out nagedacht heeft over outfits, bindteksten en podiumlicht. Je krijgt bij het publiek en de aanwezige pers maar één kans voor een eerste indruk en daar zijn ze zich bij de wedergeboorte van Chalice wel van bewust. Dit schip heeft opnieuw de wind in de zeilen. De volgende stap zijn nieuwe studio-opnames en nog meer intense concerten.
Skold’s Bridle Reign was op de Lokale Helden-dag nog maar aan zijn derde concert toe. De bandnaam verwijst naar een middeleeuws marteltuig, een soort masker met een pijnlijk bijtstuk (bit) dat roddeltante’s moest verhinderen om nog te praten. Over de samenstelling van deze Belgische band valt alvast genoeg te vertellen. De stichters zijn Glen Herman (Dark Ages, Leng Tch’E) en Jan Vandekerckhove (Congress, Liar). Die zaten al samen in Tyrant’s Kall, maar die band staat al even on hold. Beiden spelen ondertussen ook samen in de punkrockband Street Rock Rebels, maar in Skold’s Bridle Reign kunnen ze hun deathmetal-ei kwijt. Vandekerckhove trekt in het najaar op tournee voor de reünie van Congress. Als drummer voor Skold’s Bridle Reign werd Marino Kerkhove (ex-Caducity) aangeworven terwijl de zang gebracht wordt door Nick Vermote (Nocturnal Empire en Iron Maiden-tribute Flight 666 en nog wel meer bands).
Deze nieuwe band heeft nog geen officiële release uit, maar staat op de volgende Face Your Underground-verzamelaar. Muzikaal graven ze naar de begindagen of noem het hoogdagen van de deathmetal. Aan de agressie en tempowissels van die tijd voegen ze nog een pittige groove toe. En dan is er nog de indrukwekkende zanger Nick. Wat een strot en wat een podiumtijger. De deathmetal van dit viertal klinkt op het eerste gehoor heel klassiek, maar de energie die deze band er live in steekt, die is wel heel bijzonder. Laat ons hopen dat hun EP of album net zo hard knallen als de concerten. De nummers die voor ons zo al op dat debuut mogen staan, zijn “The Nameless” en “Mutation”.
Als cadeau voor de fans werd de set in Kortrijk afgesloten met een cover van “Beneath A Black Sky” van Six Feet Under.
Skold’s Bridle Reign, misschien niet de makkelijkste bandnaam om te onthouden, maar vast eentje die je nog vaak zal tegenkomen in de concertkalenders.
Organisatie: Muziekcentrum Track, Kortrijk
Kim Wilde - Op succes staat geen leeftijd
Toen Kim Wilde vorige zaterdag naar de Brielpoort in Deinze kwam, leken de hoogdagen van die zaal plots terug. Fans die al uren voordat de deuren zouden openen, stonden aan te schuiven. Meer dan 2.000 fans, waarvan sommigen uit Nederland, Wallonië en de UK, die in een ellenlange rij staan. Fans die zodra de deuren openen naar het podium rennen. Dat heeft organisator Miracle dan toch heel goed ingeschat en in de markt gezet, want de andere zalen van deze Europese tournee van Kim Wilde waren toch een maatje kleiner.
Kim Wilde zit in het collectieve geheugen van hele generaties. Na een lange reeks hits in de jaren ’80 waren de jaren een stukje moeilijker om door te komen, maar dan was er in 2003 de onverwachte duet-hit met Nena (“Anyplace, Anywhere, Anytime”). Sindsdien is Kim Wilde één van de weinige eighties-iconen die nog vlot volle zalen lokt.
Sommige muziekliefhebbers hadden vooraf twijfels. Dat Kim op haar leeftijd vast niet meer zo toonvast en fris klinkt als toen ze haar eerste hits scoorde. Dat soort opmerkingen hoor je dan weer zelden bij mannen. Niemand maalt erom dat er bij Neil Young of Bob Dylan wat patine op de stembanden zit. De criticasters kregen ongelijk: Kim Wilde zingt op haar 64ste nog net zo toonvast als vroeger. Het timbre is wat meer matuur, maar de power en het enthousiasme heeft ze nog. Misschien zelfs meer dan vroeger. En heel handig: Kim neemt al enkele jaren haar nichtje Scarlett Wilde mee op het podium. Waar de frontvrouw tekort komt, neemt Scarlett gezwind over. Omdat Scarlett inzake timbre zo dicht tegen Kim aan zit, merkt je nauwelijks dat er overgenomen wordt.
Net voor het optreden maak ik een praatje met de mensen op de eerste rij, onder meer met Marc. Fan van het eerste uur. Hij is een jaartje jonger dan Kim. De eerste band waar hij fan van was, dat was Mud. Die heeft hij nooit live gezien. Kim Wilde volgde hij al naar Nederland, Frankrijk en Duitsland en haar ziet hij dit jaar voor de 31ste keer. Al is ‘horen’ correcter dan ‘zien’. Door een erfelijke ziekte is Marc geleidelijk aan blind geworden. Toen Kim Wilde in 2015 op de Bierfeesten in Oudenaarde stond, was dat voor Marc de laatste keer dat hij haar ‘zag’. Toen hij zaterdag door de security de zaal ingeleid werd, wou hij niet naar het veilige, verhoogde podium voor de andersvaliden, maar wel gewoon in z’n eentje naar de eerste rij. Daar absorbeert hij alle details die de andere fans hem toefluisteren en laaft hij zich aan de energie van Kim Wilde, net als die eerste keer, toen zij met haar ‘Debut Tour’ in 1982 al een eerste keer in de Brielpoort stond en hij ook op de eerste rij stond.
Op die eerdere passage in de Brielpoort komt Kim Wilde niet uitgebreid terug in haar bindteksten. Wel is ze zichtbaar overweldigd door de grote opkomst en dankt ze uitgebreid alle fans die haar al zo lang volgen. Ze betreedt het podium met een enorme zonnebril, die mooi had gestaan voor het artwork van haar recentste studio-album (‘Here Come The Aliens’ uit 2018). Uit dat album krijgt het publiek slechts twee songs (“Yours Till The End” en “1969”). Het album kreeg lovende recensies, maar een hitsingle zoals in haar begindagen leverde dat niet op. Wel is het voor de fans interessant dat Kim Wilde zich niet beperkt tot haar verplichte grote en halve hits in korte set, maar dat ze kiest voor een lange set met nummers die wat meer aandacht verdienen dan ze indertijd gekregen hebben, zoals de oudjes “Words Fell Down” en “Second Time” en recenter werk als “King Of The World” en “Stone”. Die iets minder bekende songs zitten ingebed tussen de hits uit het collectieve geheugen als “Never Trust A Stranger” en “Anyplace, Anytime, Anywhere”, die de zaal een eerste keer doen ‘ontploffen’ aan het begin, en “View From A Bridge”, “Chequered Love” en “You Keep Me Hangin’ On” aan het einde van de reguliere set. Het publiek geniet, danst en zingt mee als waren ze allemaal nog 16 jaar oud. Ook de band staat duidelijk te genieten van de positieve vibes van het publiek, terwijl ze een foutloze set spelen.
Als de bisronde wordt ingezet met “Cambodia” verandert het publiek in een zee van gsm’s die dat magische moment willen vastleggen (en waarbij je vanop de achterste rij vooral de gsm-schermpjes van alle mensen voor je filmt). De bisronde wordt vervolledigd met het eveneens luid meegezongen “You Came” en “Kids In America” als ultiem orgelpunt.
Daarna wordt er nog druk nagepraat aan de toog. De meeste fans onthouden één ding: Kim Wilde heeft beloofd dat ze volgend jaar opnieuw naar België komt. Dat dat dan met nummers van een nieuw album zal zijn, is voor niemand een probleem.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5941-kim-wilde-11-04-2024.html?Itemid=0
Organisatie: vzw Miracle
Rockband Geraldines uit Mechelen speelde zijn eerste shows in 2013. De groep bracht - na enkele EP’s - in 2020 zijn eerste album uit: ’Never Worry Always Worry’. Dat album leverde goede recensies, airplay bij Studio Brussel en plaatsjes op in Spotify-playlists als Indie Goesting en New Music Friday.
Maar 2020 was ook het jaar van corona. De meeste shows werden geannuleerd en de nummers van het debuutalbum werden amper gespeeld op een podium. Na een paar schaarse festivalshows en met weinig voeling voor enkele recent gepende nummers, voelde de band in 2021 dat het op was. De stekker ging eruit en de bandleden focusten zich op andere dingen in het leven.
Maar de band definitief achterlaten lukte niet. Na heel wat gepalaver ontstond het idee voor ‘Real Dinges’. Dat is een anagram voor de bandnaam Geraldines, maar voor de band staat het vooral synoniem voor een nieuw elan, met als grootste voorwaarde dat de band vollédig zijn eigen ding zou doen. Zonder rekening te houden met tijdsdruk, studio’s, radiovriendelijkheid, gangbare songstructuren of andere remmingen.
De mooie songstructuren gingen eraan en ze sneden het vet van de nummers, tot alleen nog de essentie overbleef. ‘Real Dinges’ is volgens de band een indrukwekkend conceptalbum geworden met bijna twee dozijn uitgebeende creaties. Soms ruw en korter dan gangbaar is in het huidige streamingtijdperk, maar 100% authentiek. Het nieuwe album verschijnt dit najaar op vinyl en digitaal.
Nu lost Geraldines “Rather” en “Succumb” als digitale Spotify-singles. Dat zijn het derde en vierde nummer van het album. Beide klokken af op minder dan anderhalve minuut. De teksten gaan over de mooie en minder mooie dingen des levens, zoals liefde, de dood en verlies. Op hun luidst klinken Geraldines hier als een vrijpartij tussen Pixies en Sonic Youth. In hun kalmste momenten rammelen ze zoals slackerbands als Teenage Fanclub en Lemonheads dat in de jaren ’90 deden.
Deze twee nieuwe nummers zijn niet zo catchy als het reeds eerder uitgebrachte ‘Out’, maar de passie, de energie en de authenticiteit spatten er van af.
Op zaterdag 6 april speelt Geraldines de nummers van ‘Real Dinges’ een eerste keer live, bij LAB-T in Diest.
Underworld – Underworld blijkt nog steeds verschillende generaties aan te spreken en te raken
Het Britse Underworld is misschien niet meer jongste, hipste band binnen de dancescene, maar deze 60 plussers wekken nog steeds respect en bewondering op, voor wat ze in staat zijn om een kleine drie uur lang (pauze tussenin!) een bezwerende, groovy, fris, sprankelende show neer te zetten, die letterlijk kleur kreeg op grote schermen, met mooie visuals, de lasers en de verblindende licht- en stroboscoop effects.
De Underworld trance van de jaren 90 blijkt nog steeds verschillende generaties aan te spreken en te raken …
Underworld houdt ons nu al dertig jaar stevig vast met heerlijk genietbare trips, waar we meegevoerd en -gezogen worden. We ervaren iets unieks, je geniet, golft, heupwiegt, zwalpt, danst en je hotst heen en weer, soms met de armen wijdopen, in de lucht of in allerlei bewegingen, op de repetitieve ritmiek, de geraffineerde opbouw, de tempowissels, de explosies, de zalvende, pompende elektronica , de trancy beats, de bleeps en de soundscapes, waarover de praatzang en dromerige zanglijn zweeft.
Het laatst daterend werk is al van een pak jaren geleden, ‘Barbara, Barbara , we face a shiny future’, er waren de ‘Drift’ EPs, en er werd af en toe een samenwerking en een nieuw nummer gedropt, die ons reikhalzend deden uitkijken wat 2024 voor Underworld en ons inhoudt, o.m. met songs “Denver luna”, “And the colour red” en “Fen violet”, die vanavond niet ontbraken; in het tweede deel van de set tekenden zij het danceverhaal van hi-tech elektronica en discothèqua invloeden.
Overwegend heersten warme melodieën en beats in (soms) lange stukken, opbouwend, opzwepend, ontploffend om dan terug zacht zalvend te klinken; ambient, trance, drum’n’bass, techno, dat venijnig hard als zacht smerend klinkt.
De twee van Underworld, Karl Hyde en Rick Smith, geven hun elektronica een gezicht, toegankelijk, eigenwijs, ongrijpbaar, pakkend als deugddoend uitleven met een mystiek, mysterieus randje op z’n Hans Zimmers ; een overkoepelende, intrigerende spanningsboog in van alles.
Goed op dreef kwamen we in het eerste deel met oudjes “Dirty epic”, “Kittens” en “Mmm skycraper, i love you”, die met enkele niet evidente tracks als “Nylon strung” en “Tin there” hun weg vonden om in Vorst een samenhorigheids-clubsfeer te creëren. De praatzang van Hyde is warm , onderkoeld, eigen uniek. Hij geeft met z’n brabbelende praatzang het tempo aan met z’n spastische handbewegingen, de ogen halfopen, met danspasjes en de armen in de lucht, terwijl Smith, als knoppenfreak, zich uitleeft op z’n apparatuur. Hij wist steeds net dat juiste piano-/gitaarlijntje eruit te lichten en waar nodig de beats bij te stellen. Alles werkte, alles klopte. De sound durfde harder, feller te klinken, te exploderen en bracht ons in de juiste stemming van een langverwacht, deugddoend paasweekend. Opwindend dus, die een staat van euforie en extase bereikte, zeker in deel twee met classics “Pearls’s girl”, “Two months off”, “Rez/Cowgirl” en “King of snake” , die elkaar opvolgden.
Het publiek, van alle leeftijden, genoot en liet zich leiden. Underworld teerde niet op nostalgie, het recente(re) materiaal drong zich op en eigende zich een discotheekplaatsje toe.
Tot slot konden we lekker loos gaan op die stuiterende elektronica en percussie beats van “Born slippy” , de favoriet, die de twee definitief uitwuifde.
Dit duo is überhaupt nog niet versleten , integendeel we zijn nog steeds verbijsterd van hun muzikale visie en lijn, die het nieuwere, boeiend materiaal probleemloos doet aansluiten op de oude (dancefloor) killers.
Terecht, met opgeheven hoofd, namen ze afscheid. Hun gouden jubilée is niet veraf meer. De toekomst Hyde-Smith is en blijft verzekerd. Schitterend dus!
Organisatie: Live Nation
Mike Oldfield’s ‘Tubular Bells’ (50Y) – Nostalgie ten top - Tijdloze, melodische schoonheid
Het concert van Mike Oldfield's ‘Tubular Bells’ kwam in de nasleep van de 50e jubileumeditie van ‘Tubular Bells’, eindelijk naar ons landje. De veelgelaagde muziek op dit memorabel doorbraakalbum van de Britse multi-instrumentalist werd gespeeld door een uitgebreide live band, voor de kenners, en als weetje … zonder de componist Mike Oldfield zelf , maar gedirigeerd door Mike Oldfield’s trouwe medewerker Robin Smith.
Een boeiende avond van muzikale kunst, tijdloos van aard. Nostalgie ten top voor 50 plussers, met deze cinematografische trip.
Na een zeer succesvolle, uitverkochte tournee in het Verenigd Koninkrijk kwam ‘Tubular Bells, the 50th Anniversary Celebration Tour’, jawel die lichtblauwe plaat met dat buizencomplex, naar België onder meer. Op het podium een orkestratie van een 8tal muzikanten, links centraal op piano, keys, elektronica Oldfield’s rechterhand Smith, die werd geflankeerd door een impressionant arsenaal aan instrumenten van gitaren, 2 drums, mandoline, cello, bas, klokkenspel (buisklokken), een vocaliste surplus iemand die het gezang van de plaat op zich nam.
Er was eerst een ‘warming up’ vooraleer zich onder te dompelen in het filmische, cinematografische magnus opus ‘Tubular bells’, met enkele belangvolle hits en nummers die de modale luisteraar zeker kent van Oldfield’s werk in de mid80s als “Get to France” en “Moonlight shadow”, die nu een orkestraal jasje aangemeten kregen; ze klonken sfeervol, dromerig, zweverig als groovy, swingend, zwierig, met een Keltisch folky touch; vocaal verzorgd door de bassiste en kleur gegeven door de zangpartijen.
De songs kregen dus een serieuzere omlijsting door de brede instrumentatie en de dubbele percussie. Een innemende, sprankelende sound die kippenvel bezorgde en de danssperen durfde aan te spreken. De gitaren wentelden zich in deze pop, zeker op “Family men” die stevig rockte en vocaal door de gitarist op zich genomen werd; het snedige “Shadow on the wall” was op het achterplan geduwd en hoorden we door de boxen knallen nà het optreden Op “The gem” , Smith in een prominente rol als multi-instrumentalist, zaten we in een badje van orkestrale bombastische klassiek-pop, dat sober elegant en crescendo-wijs breder, feller, extravert klonk in het klankenspectrum.
Smith dirigeert en delegeert, net als op het magnus opus ‘Tubular bells’. Muzikaal progressief in een cinematografische wereld, ondersteund door mooie lichtinvallen. Op die manier waren de eerste 45 minuten van het concert voorbij.
Na een korte pauze, tijd voor ‘Tubular bells’ zelf, tweemaal een goede dertig minuten, dat Robin met z’n combo vol overgave uitvoerde als hommage aan componist Oldfield. 50 jaar later werd de instrumentale klassieker met de arrangementen die er nu zijn, nieuw leven ingeblazen .
De immer herkenbare repeterende minimal pianotoets zette de toon en deed ons wegdromen op de repetitieve, symfonische klanken, die allerlei stijlen mengt . Het gaat van een paradijs en een onschuldige sprookjeswereld door de steeds weerkerende, (licht) opbouwende ritmiek naar de harde, stressvolle realiteit en grauwe wereld waarin we (soms) leven, van spanning, wantrouwen en drama door de verschillende kronkels van de instrumentatie (breder, voller), de tempowissels om dan opnieuw over te hellen naar die minimal of sprankelende sound, die op hun beurt een wereld van positivisme inluiden, heerlijk genietbaar .
Een heen – en weer geslinger dus over de twee stukken heen, die het geheel boeiend maakt en houdt; het wordt verheven tot muzikale kunst . Als apotheose ontploft het tot slot in een 70s progressive-symfo concert en duwt het verder naar de huidige classic-postrock, waarbij het klokkenspel (de buisklokken) en de minimal piano de stukken in het ganse concept uitdeint.
Het roept allerhande beelden op, van verborgen droomplekjes, natuurlandschappen, vulkaanuitbarstingen, tot een soort soundtrack van een onheilspellende apocalyptische wereld. Een totaal sfeerbeleven van schoonheid-chaos, van kalmte, stilte tot spanning, dreiging en van somberheid tot euforie, die het publiek laat meeslepen, zoals nu een Godspeed dit heden ten dage weet uit te voeren.
Een prachtige, vindingrijke totaalsound en - concept, die kan openscheuren door deze instrumentatie om dan alles mooi terug in te kapselen, gepresenteerd in een live uitvoering van muzikale magie, die tot de verbeelding spreekt.
Een louterende ervaring , een soundtrack gevoel met deze filmische muziek, die we goedschiks onder avant-garde kunnen plaatsen.
Wat een impressionant werkstuk die gebreid werd aan “Sailor’s hornpipe” als bijkomend nummer , percussionair folky en die letterlijk deze 50 years uitwuift .
"Het mooie van ‘Tubular Bells’ is dat het nooit lijkt te verouderen", zegt Smith. "Het neemt je mee op een reis door progressieve rock en elektronica, blues, folk, jazz en klassiek en roept onderweg zo'n melodische schoonheid en drama op." En inderdaad, dit kunnen we maar beamen … Wat een melodische schoonheid nog steeds …
Naslagwerk
Mike Oldfield begon in 71 toen hij amper 17 jaar oud was met het componeren van Tubular Bells. Op de plaatversie die in 1973 het levenslicht zag, bespeelde hij bijna alle instrumenten zelf. Het was de eerste plaat op het Engelse 'Virgin Records’. Na een bescheiden start groeide de plaat, dankzij het gebruik van het openingsthema in de soundtrack van de horrorfilm The Exorcist, uit tot de best verkopende instrumentale plaat aller tijden.
Robin Smith verheugt zich op het uitvoeren van een plaat waar hij al van houdt sinds hij ze voor het eerst hoorde. Hij werkte samen met Mike Oldfield aan Tubular Bells 2, Tubular Bells 3 en werkte een vernieuwde versie uit.
Oldfield is nu 70 en kijkt toe hoe deze 50 Y aan het publiek wordt voorgesteld …
Organisatie: Greenhouse Talent
Deze single is de voorloper van het te verschijnen album ‘Blue-Devilled’. Er werd, zowel muzikaal als visueel, werk gemaakt van “Prophecies”. De single wordt met een donkere spoken-word stem en mooie synthsounds op gang getrokken. Er is een mooie afwisseling tussen gesproken en gezongen vocals. De track klinkt donker en gothisch (luister maar eens naar de sample met koorgezang) maar toch ook niet te zwaar op de hand. Een melodieuze, donkere en goed opgebouwde single die tevens eveneens qua mix en productie erg goed klinkt. Een single die doet uitkijken naar het nieuwe album!
De video, die van de hand is van Pigeonegg is, onderstreept de sfeer van het nummer perfect. Met een gastrol voor Sarah Parmentier (o.a. model en synth speelster bij Der Klinke).
Dark electro
Prophecies -single-
Mildreda
Mildreda - Prophecies [Official Music Video] - YouTube
Wellens & Arnoeld, dat is drie keer Wellens en één keer Arnoeld. Het is het project waarin Jan Wellens en Roland Arnould van de Nederlandstalige 70’s band Magenta elkaar terugvinden. Jan Wellens is voorts bekend als begeleider van Wannes Van de Velde, Arnould als lid van De Bende. In deze nieuwe band wordt dit duo aangevuld met Stefan Wellens (Aranis, Forbidden Ensemble, Mairan) en Karen Wellens. Gastmuzikanten zijn drummer Filip Van Laer (Skadillacs, BlissCraft, Human Jukebox) en de Amerikaanse trompetspeler Jon Birdsong (Beck, Calexico, dEUS, …), op “En We Blijven Proberen”.
Het resultaat is moderne, eclectische jazzpop met in de vocalen een hoog retrogehalte. Roland Arnould kan zijn leeftijd niet verstoppen, niet in zijn zangtechniek en intonatie, niet in zijn woordkeuze en onderwerpen en niet in de emotie die hij in zijn teksten legt. Er zijn op het album ‘Kom Terug’ een paar songs die met twee voeten in vandaag staan, maar net iets te vaak is dit een update van de jaren ’70 en ’80. Alles komt terug?
Dat klinkt misschien negatiever dan nodig. Arnould haalt bij ons – alleen al met zijn stemtechniek - herinneringen boven aan de jonge Herman Van Veen en aan Ramses Shaffy. Zijn teksten zijn inhoudelijk waardevol (vluchtelingen, vergankelijkheid, racisme, …) en overstijgen de murmelende navelstaarderij van de jongere generaties. Maar hij trekt het laken net iets te veel naar zich toe en dan blijft er niet altijd genoeg plaats en tijd over voor de vele talenten van de familie Wellens. De strenge hand van een externe producer had dat evenwicht misschien beter kunnen bewaken.
Wellens & Arnoeld zit als project vol beloftes, maar kan die niet allemaal waarmaken. De mooiste songs zijn voor mij “Ga Dan”, “Altijd Welkom” en “Mooier Dan Ooit”. We hopen dat het niet bij dit ene album blijft. Wellens & Arnoeld mag zeker terugkomen.
https://wellensarnoeld.bandcamp.com/album/kom-terug-2
'What Matters Most 'is het vijfde studioalbum van de Amerikaanse singer-songwriter Ben Folds, dat 'So There' van 2015 opvolgt.
Ben Folds heeft een rits emotioneel beladen songs uit, als “But wait, there is more” en “Fragile”, gedragen door zijn warme stem. Hij weet op ingetogen wijze te raken. Niet alle songs zijn even sterk. Er is een gezapig sfeertje met z’n materiaal. Op “Winslow Gardens” wordt meer registers opengetrokken, het is een aanstekelijke, lekker uptempo song. Melancholisch opzwepend. “Kristine from the 7th grade” is er eentje van weemoed.
De plaat is de moeite , met enkele uitschieters, maar er had meer ingezeten.
Het is duidelijk dat Ben Folds een ware hartenbreker is, o.m. met het wondermooie “What matters most” en “Moments”, waaronder de hulp van Tall Heights.
Goede plaat zondermeer, maar eentje zonder echte verrassingen.
Tracklist: But Wait, There's More 03:41 Clouds With Ellipses 03:00 Exhausting Lover 03:35 Fragile 03:35 Kristine From The 7th Grade 05:22 Back To Anonymous 04:20 Winslow Gardens 03:26 Paddleboat Breakup 04:49 What Matters Most 04:10 Moments (feat. Tall Heights) 03:52
The Wild Classical Music Ensemble ft Lee Renaldo - De draaglijke en onbevangen lichtheid van een opzwepend bestaan
The Wild Classical Music Ensemble
Drummer, bezieler en oprichter Damien Magnette heeft al heel zijn loopbaan projecten opgestart waarbij mensen met een beperking onbevangen zichzelf kunnen zijn, hun handicap ophoudt te bestaan en een positieve energie genereert waarbij wij, de zogezegde normale mensen, héél veel kunnen van leren.
In 2007 startte men met de experimentele Belgische postpunkrockband Wild Classical Music Ensemble. Vandaag tekenen Sébastien Faidherbe, Wout Wittewrongel, Johan Geenens, Wim Decoene en Damien Magnette present om hun vierde worp te presenteren onder auspiciën van de grote Lee Ronaldo. En nee, ik beschrijf niet wie van de leden beperkt is. Want er zijn geen beperkingen te bespeuren. Tenzij je passie, begeestering en liefde voor muziek een beperking wil noemen. Of zoals Wim zelf debiteert: Mijn zogenaamde beperking zal mijn muziek niet afnemen. Beeldhouwer Johan Tahon hielp Lee Ronaldo (Sonic Youth) ooit met een of andere platenhoes en besluit om WCME te inviteren om samen met Ronaldo muziek te scheppen voor een van zijn installaties. Het resultaat is gekend in het ronduit platwalsende en fantastische ‘Hell Gate’.
In een warme sfeer krijgen we net geen overload op deels DIY instrumenten van mantra’s, improvisaties, beukende percussies, soundscapes en tig effecten, waar grootheid Lee Ronaldo zich gewoonweg profileert als ‘just a member of the band’. Noteer dat die kerel zich rot amuseert. Bij opener Love debiteert Wim mantragewijs erop los terwijl de band repetitief en gelaagd opbouwt naar een eerste climax. “De wereld is hard”, zeg wel. Maar wij vegen daar ons kloten aan en maken van alles het beste. De feedbacks en effecten herinneren aan de begindagen van Sonic Youth waar juiste noten niet zo belangrijk zijn in de zoektocht naar de structuur in de heerlijke chaos. In “Merci” bespeelt Sébastien het zalige publiek als een ware volksmenner en moet ei zona getemperd worden in zijn enthousiasme. In “Band de canards” krijgen we een serieuze drumles , ondersteund door Zappaeske arrangementen in een eighties Devo sound zonder de fond van Sonic Youth te vergeten. Drie sterren voor de dissonanten. Enthousiasme herdefinieerd .
Geen meligheid, medelijden, maar wel pure ambiance. Alleen maar lachende gezichten op het podium en voor het podium. Zelden gezien en meegemaakt. Geen beperkingen. Schrap dat stom woord uit onze taal.
Pics homepag @Oliver Donnet
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Pianist/componist Fred Hersch en vocalist/bassist/songwriter esperanza spalding (allemaal kleine letters) kunnen beiden gerekend worden tot de meest geprezen en inventieve artiesten in de moderne jazz. De Village Vanguard is de meest gerespecteerde zaal van de muziek, waar talloze legendarische musici en geliefden live-opnamen hebben gemaakt. Het duo en de club zijn één voor een magisch optreden op ‘Alive at the Village Vanguard’, een zeldzame kans voor luisteraars om te genieten van de unieke en opwindende samenwerking tussen twee top jazz artiesten.
Met de plaat 'ALIVE at the Village Vanguard' brengt het duo een schijf uit die de luisteraar het gevoel geeft op die concerten daadwerkelijk aanwezig te zijn,
Monk is zoals altijd bij Hersch nadrukkelijk aanwezig, zoals ook in zijn eigen compositie Dream of Monk. En dat blijkt ook uit zijn uitzonderlijke piano spel op deze plaat, de man ademt Monk uit, hij vindt de muziek van Monk opnieuw uit.
De aanvulling van de sprankelende, soulvolle stem van spalding zorgt echter voor een unieke wisselwerking, die jazz met funk en soul verbindt. Het duo vult elkaar aan, dat het haast niet te geloven is dat het hier om een live plaat gaat. Enkel het applaus van het publiek en de interactie van spalding bewijzen het.
Het duo etaleert een filmisch meesterwerk, waar ze hun talent als vocalist en pianist improviseren. Een erg mooi klankentapijt, lekker groovy jazz en die bijzondere stem van spalding zorgen voor een unieke sfeer die je hier bij de live uitvoering en in de huiskamer kunt voelen. Elke song op deze knappe schijf heft zijn waarde! Het totaalplaatje is dus belangrijk.
Als je weet dat Hersch fysiek (hij kreeg de volgende dag een nieuwe heup) en spalding mentaal door een erg moeilijke periode gingen op de dag van de opnames van dit optreden, dan voelt deze plaat toch memorabel aan.
Het duo zorgt voor een sprankelende, magische, mooie avond, die ze, ondanks die pijn, delen met het publiek. Sterk
https://www.youtube.com/watch?v=diqzvy2o9aQ
Eldfaerd combineert op ‘Skymningsland’ melodische, blackened pagan met folkmetal en elementen van death. Deze band komt uit het noorden van Zweden en bracht nog maar vorig jaar zijn debuutsingle uit. De lyrics leunen zwaar op de plaatselijke mythologie, maar de teksten zijn in het Zweeds en dat zal voor de Vlaamse fans van het genre misschien een drempel zijn.
Eldfaerd heeft in de band een zanger, maar hun handelsmerk is toch de samenzang, en de koortjes. Die geeft de songs een zekere charme en authenticiteit.
Op deze EP staan vier songs en openingstrack “Själafrid” (gemoedsrust) kan ons het meest bekoren, met hints van Alvenrad en Heidevolk. Deze song heeft die typische samenzang en heel wat folkelementen. Titeltrack “Skymmingsland” (schemerland) opent furieus, alsof de band hier Amon Amarth naar de kroon wil steken, maar vervelt dan naar meer melodische folk.
“Djupa Skogars Hav” (zee van diepe bossen) is ook alweer op die samenzang opgebouwd en is sterk melodisch, met de gitaren die duidelijk ondergeschikt zijn. De agressieve gitaren en grunts krijgen hun revanche op “Huldran” (mythisch wezen uit de Scandinavische folklore). Deze song krijgt een ‘epische’ 6 minuten en dat is net gepast om het allemaal spannend te houden.
Eldfaerd intrigeert door zijn aanpak en eigen blend in een genre waarvan je zou verwachten dat alles al eens eerder is geprobeerd. Wij zijn benieuwd of dit live overeind blijft.
Coldplay - BEST.(ECO) -SHOW.EVER!
Gerrit Van De Vijver
Coldplay - De drang om te touren was groot, maar men wou het touren heruitvinden, doch zonder kwaliteitsverlies. Alles werd in het werk gesteld om zo ecologisch mogelijk de fans te entertainen. Dat heeft Coldplay met verve gedaan.
Alle elementen werden herbekeken : reizen, energie ( stroom en brandstof ), voedsel, Co2, recycleren. Ja, zelfs bebossing komt aan bod. Voor elk verkocht ticket plant men een boom. A gigantic forest in the made. Kinetishe energie wordt opgewekt door springende en fietsende fans, en ga zo maar door.
Zoals steeds heeft Coldplay twee kampen, je bent voor of tegen hen. Dit zal de sceptisci misschien nog meer aan het lachen brengen, maar je kan ze niet verwijten , dat ze hun ‘voorbeeldfunctie’ en verantwoordelijkheid niet opnemen... And then be even better than ever!!
London Grammar nam het voorprogramma op zich, en deed dat schitterend. Hannah Reid was , volgens mij, zelfs iets te bedeesd, want haar warme , diepe stem vulde makkelijk het stadion, en ze stond er gewoon! Meermaals vroeg ze of we op Coldplay aan het wachten waren, maar we genoten ook gewoon van haar concert!
Met 3 podia was de aandacht voor de fans mooi verspreid. Het opkomen is altijd al speciaal geweest bij Coldplay, en daar weken ze ook deze keer niet van af. Op de tonen van "Flying theme" ( E.T. ) kwamen ze , zijdelings van het podium, door de menigte gewaad. Ik vond het net iets te vroeg qua lichtinval. De veelgebruikte led-armbanden en sfeerverlichting komen niet tot hun recht, dit in tegenstelling tot de ledschermen.
Ze namen wel een blitzstart met "Music of the Spheres" , "Higher Power", "Adventure of a Lifetime", "Paradise", "Charlie Brown" .
Van zitplaatsen was vanaf seconde 1 geen sprake meer... Na de adempauze "The Scientist" genaamd, verhuisden ze naar de B-stage. De dansparty werd gewoon verder gezet met "Viva la Vida" en "Hymn for the Weekend". Hannah Reid kwam Chris ter hulp op "Let Somebody Go", en deed dat , alweer, perfect.
Mocht ik moeten kiezen tussen haar en Selena, ik zou het weten. De rustiger sessie werd verder gezet met een verkorte versie van "Bani Adam". De zwartwit-beelden en reflecties bezorgden ons net geen epileptische aanval tijdens "Politik". Daarna volgde "In My Place".
Het begon aardig te donker te worden, wat er voor zorgde dat "Yellow" volledig tot z'n recht kwam. We werden verzwolgen in de gele golven...
Het stadion verduisterde volledig, met een zonsopgang achter de band, en werd gevuld door een diepe stem tijdens "Sunrise". Dat de band stappen vooruit heeft gezet, is zeker. De polsbandjes werken met geolocatie , en hartjes werden gevormd. Wat de aanzet gaf tot "Human Heart". De verlichting ging tekeer alsof een onweer losbarstte, zo fel. Waanzinnig! Wat een intro van "People of the Pride"!
Door de duisternis werd nu meer intenser gebruik gemaakt van de led-armbandjes. "Clocks" baadde in een spervuur van groen. Heel origineel was de verkleedpartij tijdens "Infinity Sign". Met reuze maskers deden ze een choreografie, ‘The masked singer’ waardig. Ze hielden ze aan tijdens "Something Just Like This" en "Midnight".
Het dak ging er dan volledig af met "My Universe" en "A Sky Full of Stars". Wat bijzonder was tijdens "A Sky Full ..." dat Chris het lied stil legde, om iedereen te vragen om uit het dak te gaan, maar dan zonder smartphone of wat ever. We're all gonna dance!!
Het c-podium werd gebruikt voor "Sparks", en een speciale versie van "Magic". Dit werd ineens "Magique". Chris doet regelmatig moeite om in de lokale taal te spreken, en deed dit al gedurende de voorbije show. Maar om een volledig nummer aan te passen.. Bien fait!!
Afgesloten werd met "Humankind", "Fix You". "Biutyful" werd begeleid door prachtig vuurwerk. Een slotapotheose om u tegen te zeggen.
Chris had ons tijdens de show bedankt om , ondanks de economische situatie, de situatie in Oekraïne, corona, de depressies , ondanks de caniculle, toch de moed vonden om de verplaatsing te maken naar hun show. Wie dit niet deed, kreeg ongelijk.
Will, Jon, Chris en Guy droegen, mede door de hittegolf, regelmatig andere t-shirts met "alien" Geheel terecht, want deze groep stijgt telkens boven zichzelf uit, bijna ‘extraterrestre’.
Coldplay bundelt de goede zaak aan een top-performance. Ze zijn een weg ingeslagen welke , hopelijk, vele bands zullen volgen. Zij bewijzen dat het kan, je aanpassen, energie sparen, recycleren en "buitenaards "presteren.
Vier shows van hetzelfde kaliber volgen in K . Boudewijnstadium, Brussel begin augustus (5aug, 6 aug, 8 aug + 9 aug 22)
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
