'Blossom' is een duoalbum van trompettist Airelle Besson en accordeonist Lionel Suarez. Besson staat in Frankrijk hoog aangeschreven; ze is tweemaal door de Django Reinhardt Awards Academy bekroond: in 2008 als nieuw talent en in 2015 als beste Franse muzikante van het jaar. In datzelfde jaar won ze bij de Victoires du Jazz de prijs voor Jazzrevelatie van het jaar.
In dit album wordt de muzikale virtuositeit van de 2 samengebracht in speelsheid en improvisatie.
Het duo huppelt op elegante wijze in muzikale uitersten. De plaat start ingetogen op « Blossom » naar een lekker aanstekelijk deuntje op « Kyotot dans la Brum » en « Answer me ». De ene keer neemt de accordeon het voortouw en speelt een sprankelende trompet erop in ; de andere keer is het omgekeerd. Het onderstreept de variatie en de spanning van het duo die elkaar perfect aanvoelt.
Verder hebben we 'Résonances', hierop tasten de twee de grenzen af in hun instrument. Klasse!
Enkele covers sieren eveneens de plaat. O.m. van Carla Bleys "Ida Lupino" door de zachte ritmiek en de mooie zanglijn, het perfecte platform voor het spel van Besson en Suarez.
De wisseling tussen intimiteit en folklore en hun heldere solo’s houden het boeiend op de twaalf songs. Een samenwerking die hemels klinkt.
Tracklist : Blossom // Kyoto Dans la Brum// Sans Laisser d'Adresse// Answer Me//La Cours// Ida Lupino// Lontano//Le Jour J a L'Heure H// Au Lait// De Passage//Les Tuiles Bleues//Résonances
Lionel Richie – Say hello to the hits
Om 20h begon Iggi Kelly, telg uit de wereldberoemde Iers-Amerikaanse muzikale ‘The Kelly Family’, de zoon van Patricia Kelly, eraan. De zitjes waren op dat moment al vlot ingenomen en de afgeborstelde ballads werden gesmaakt door een publiek dat duidelijk zin had in een feestje, all night long ...
Toen Iggy en zijn band finaal nog vroegen of we met z'n allen op de foto wilden, klonk het volmondig ja, iedereen stak z’n hand op en de kliks waren het gevolg. Altijd sympathiek als afsluiter van een voorprogramma
En toen kon het aftellen beginnen want het was de man uit Alabama waar we toch voor gekomen waren. Geboren in Tuskegee en zinnens om dominee te worden. Maar zoals dat nu eenmaal gaat in het leven, heeft het lot vaak andere plannen, de muziekwereld zowaar. Met medestudenten uit zijn hometown startte hij de alom gekende band Commodores om dan later solo verder te gaan. Het is inmiddels alweer van 2016 (TW Classic) geleden dat deze legende voet zette op Belgische bodem. We hebben het over de legendarische soulpopper Lionel Richie.
Aan de vooravond van zijn 76ste verjaardag (20/06) komt hij ons dus opnieuw verblijden met een resem hits, voorlopig blijft het althans nog wachten, het podium blijft akelig leeg, en het is inmiddels ruim 21h30. Het ongeduld van het publiek wordt op de proef gesteld, dat kan je merken aan de fluitconcerten, met “Hello ???”.
Uiteindelijk om 21h40 wordt ons geduld beloond en neemt het spektakel zijn aanvang met een videowall met al zijn ‘greatest hits, moments and elpee's’; wat een palmares, ééntje om 'U' tegen te zeggen, dat staat buiten kijf.
En dan gaan alle spotlichten aan en aanschouwen we eindelijk de legendarische singer-songwriter in al zijn glorie … Met welk nummer kan je beter starten, het lijkt ervoor geschreven. “Hello”, en dat wordt uit volle borst beantwoord en meegezongen. Na deze intro komen de excuses, we were stuck in a traffic jam, due to an accident. En het hielp hen geen meter vooruit door te melden dat hij zijn eigen concert zou mislopen. Nu ja, beter laat dan nooit, en laat de hits nu maar komen en dat doen ze ook. We krijgen een mooie mix van eigen nummers en de hits vande Commodores, zoals het prachtige “Easy” met ietwat speelse saxofoon begeleiding die niet helemaal liep zoals het hoorde en dus opnieuw moet. De vriendschap met de bandleden straalt ervan af, net als het plezier in het samen musiceren.
Al is het omzeggen bloedheet in de zaal, "I sweat to death, I'm all wet and you guys look so dry", en dat is te zien op de grote schermen, het zweet gutst hem van het voorhoofd. Iemand heeft duidelijk de knop van de airco nog niet gevonden en dan moet “Brickhouse” nog komen gelardeerd met streepjes “Fire”, vergezeld van hoe kan het ook anders vuurkanonnen.
We voelen die hitte tot in de tribunes, wat moet het dus niet zijn op het podium, laat staan de drummer & de keyboard speler, die staan midden tussen al dat vuurgeweld. Een spetterend applaus valt hen dan ook ten deel ingezet door de master himself.
Alle genres komen aan bod in de verscheidenheid van de gebrachte hits, soms ingetogen aan de piano afgewisseld met andere stijlen funk, soul, pop en zelfs een vleugje reggae, de meester beheerst het allemaal. Dansend, pianospelend en openhartig kletsend tussen de nummers door, deed Lionel zijn uiterste best om het publiek voor zich te winnen en applaus te scoren.
Waar de klank eerst nog niet helemaal op peil zat, lijkt dat euvel inmiddels opgelost en iemand gaf een draai aan de airco, dus occasioneel passeerde er al eens een koel briesje.
Nog een ultiem samenzang moment kwam er bij “Endless Love”, zijn enorme hit met mede-legende uit de muziekindustrie, Diana Ross. "Ik bel al 41 jaar met Diana om haar te smeken om Endless Love Together te doen," , zei hij. "Ze zegt steeds : “No”. Maar ik neem dit niet persoonlijk hoor ... Dus er zit niks anders op dan dat jullie het gedeelte 'Diana voor jullie rekening nemen, ok ? En ik doe dan,mijn deel, wat anders ?”.
Op “Dancing on the Ceiling” stond iedereen mee te wiegen en/of te swingen en vooral luidkeels mee te zingen, het nummer werd gelardeerd met een stukje “Jump” van Van Halen erdoorheen. Het volledige sportpaleis genoot, galmde na en was net als Lionel inmiddels bezweet maar wel volledig in feeststemming.
Nog even een moment van rust alvorens de finale wordt ingezet met “Still” en vervolgens “Say You, Say Me”, met Lionel die piano speelde op een verhoogd voetstuk, prachtig. Hij liet zijn stem horen, nog steeds zoetgevooisd, daar komt geen sleet op.
“We Are The World”, het nummer dat hij samen met Michael Jackson schreef, introduceerde hij met een toespraak waarin hij opriep tot wereldeenheid. "Zou je 'die mensen' genoemd willen worden?" vroeg hij. “Natuurlijk niet, we zijn allemaal moeder, vader, zus, broer, neef, nicht, oom, tante ....Deze zaal is een doorsnede van de wereld hierbuiten, als wij de liefde hier binnen voelen, dan moet dat ook hierbuiten kunnen, leven zonder geweld en in liefde”, een mooie boodschap dus.
Veel te snel was het tijd om het feest te beëindigen. Toen de show ten einde liep met zijn grootste hit, “All Night Long”, maakten Lionel en zijn superstrakke band een welverdiende buiging, genoten van hun staande ovaties en vertrokken toen, het was inmiddels 23h20, vermoedelijk om te gaan genieten van een ijsbad voordat ze naar bed gingen … Een ‘all night’ op zijn plaats!
Setlist: Hello - Running With the Night - Easy like Sunday morning (Commodores song) - Penny Lover - Se La - Stuck on You - Sail On (Commodores song) - You Are - Brick House / Fire - Three Times a Lady (Commodores song) - Fancy Dancer / Sweet Love / Lady (You Bring Me Up) (Commodores medley) - Truly - Endless Love (Diana Ross & Lionel Richie song) - My Destiny - Dancing on the Ceiling - Say You, Say Me - Still (Commodores song) - We Are the World (USA for Africa song)
Encore: A ll Night Long (All Night)
Organisatie: Live Nation
Slechts een paar jaar nadat zijn eerste album als leider en componist, ‘In the Eyes of the Whale’ (Auand Records, 2020) uitkwam, voegt de jonge Italiaanse contrabassist Michelangelo Scandroglio een nieuw en cruciaal stuk toe aan zijn werk. “Met deze band en dit album,” zegt Scandroglio, ”probeerde ik mijn oude waarden te combineren met mijn meer recente interesses, en probeerde ik te begrijpen hoe muziekproductie kan passen in de innerlijke werking van improvisatie en compositie. Er is een kleine afwijking van mijn vorige album en van improvisatie als solomoment, evenals een afwijking van melodie - die niet langer het centrale punt is. Ik denk dat het belangrijkste kenmerk van deze nieuwe opname het zoeken naar een 'synthese' is, zoals ook blijkt uit de duur van de tracks: vergeleken met de meeste jazzstukken zijn ze ongewoon kort. Ik heb geprobeerd om 'microwerelden' te herscheppen, korte onafhankelijke momenten die dan samenkomen. Ook al lijken ze muzikaal ver van elkaar af te staan, in werkelijkheid bewegen ze zich naar een gemeenschappelijke bestemming.”
Bron: bandcamp: https://michelangeloscandroglio.bandcamp.com/album/gently-broken
Dat elke schakel even belangrijk is blijkt al uit het eerste pareltje “Extraction”, dat een breed spectrum biedt aan klanken en een structuur, die je verrast. Daarin slaagt Michelangelo Scandroglio dus met brio. Al die verschillende wendingen maken het net boeiend. Subliem hoe de band erin slaagt om nooit te chaotisch te klinken, en dus die zekere structuur aan te houden. Het is een plaat bol van ontdekkingen en voor wie niet vies is van wat avontuur. Een combinatie van virtuositeit, speelsheid en de zin om te improviseren,.
Op deze gevarieerde plaat hoor je een opzwepende, swingende als intieme, breekbare sound. Het overtuigt ons des te meer!
Extraction 02:15
Premonition 02:13
Deduction 02:05
Jazzneverdie 02:23
The Princess Of Breaking Shadows 02:24
Unespected Breakthrough 00:49
Danubio/lnsight 04:11
Addition 02:40
Deconstruction 02:56
Subtraction 02:04
You-er Than You 03:03
The Space Through The Process 02:35
Disruption 03:11
Joined Forces In Extended Spirits 03:05
Millionaire (try-out)- Klaargestoomd voor de festivals en in de clubs …
Het Limburge Millionaire, rond Tim vanhamel, trapte z’n zomer af aan de overkant van ‘t land, aan de kust, in Leffinge. Duidelijk blijft de vurigheid, de intensiteit, de explosiviteit en hun gretigheid. Het kwintet heeft zich klaargestoomd voor de festivals en het clubcircuit.
Het kwintet is een goed geoliede machine. Vanhamel heeft vier rasmuzikanten rond zich, die elk op hun manier een voorname bijdrage leveren. Vakmanschap! Hieromheen kronkelt Vanhamel zich als een ratelslang. Een podiumbeest, éénmaal op gang getrokken …
Giftige, ruwe, broeierige rock’n’roll songs, die stoner, psychedelica, funk, soul en elektronica in een (rock)pot roeren. We hebben melodie en avontuur, het oude naast het nieuwe, over hun vier platen heen. In deze try-out niet direct splinternieuwe songs, maar een 15 tal gekozen, gefilterd voor de festivals en in de clubs.
Vanhamel kennen we als een muzikale duizendpoot van o.m. The Hickey Underworld , Broken Glass Heroes, dEUS, Disko Drunkards, Eagles of Death Metal, Evil Superstars en nog een paar elektronicaprojecten . Die ervaring balt hij met de vier anderen samen in een snedig klinkend Millionaire, die begin het millennium opvielen met ‘Outside the simian flock’ en ‘Paradisiac’. Twaalf jaar later werd de draad heropgenomen met ‘Sciencing’ en ‘APPLZ # APPLZ’, net in de opstart van de coronapandemie, wat zorgde dat deze laatste ietwat in de vergetelheid geraakte.
Hun songs kennen talrijke tempowissels, stijlvariaties zonder aan spanning en intensiteit in te boeten . Bands als The Queens (of the stone age) ,De Masters (of reality), Barkmarket, Mauro en King Gizzard (& The Lizard Wizard) zijn welgemeend mooie referenties om dit talentrijke kwintet te onderschrijven. De laatste twee platen moesten niet onderdoen en kwamen hier vanavond nog iets meer aan bod tav het vroegere materiaal.
De spotlight kwam in de beginfase op ‘Paradisiac’, net bijna twintig jaar oud, met harde knallers “Alpha male”, “We don’t live there anymore” en “Streetlife cherry”. De melodieus rauwe gitaren nemen het op tegen een diepe, ronkende bas, bezwerende, opzwepende percussie en elektronisch vernuft en bleeps. De dynamiek, de stekeligheid, de friste, de drive en de vette groove profileerden zich in de aanvang. Er was ruimte voor enkele begeesterende soli. De songs werden meteen sterk onthaald. Ook al neemt Tim het voortouw in de vocals, de meerstemmige zang van de anderen (bassist Bas Remans, gitarist Sjoerd Bruil),die aanvulden, sierde.
We werden met deze nummers alvast meegezogen in die kenmerkende Millionaire sound, die naar een climax ging met een uitgediept “Body experience revue”, oudje van hun debuut, en met “Can’t stop the noise”, van hun laatste plaat. Mooi hoe deze twee muzikaal de jaren overbruggen in energie, opbouw, tempowissels, ontploffingen en experimenteerdrift. Intussen kregen we het broeierige “Love has eyes” en “Busy men, beide gedragen door een hogere zangpartij; verder het intense “Strange days” en de laatste single “Don’t , die ergens The last shadow puppets deed opborrelen.
Band als publiek op temperatuur dus; naar een climax ging het met oude kleppers, enkele klassiekers, die een speedy on the road gevoel weergaven, nl. “On a high”, het filmisch, weirdo-klinkende, haast instrumentale “Champagne” en het gebalde “Wake up children”; alsof The Beastie Boys ten tijde van ‘Licensed to ill’ (met o.m. “Fight for your right’) Millionaire op een rondje trakteerden. Schitterend hoe snedig, opwindend, spannend deze drie na al die jaren door onze vijf klinken.
Try-out of niet, Millionaire had er duidelijk zin in. Na een goed uur kregen we een bis van twee live killers, die het publiek in de juiste stemming houden tijdens een optreden … “Whiplash” en “Los romanticus”, to-the-bone uitgewerkt (van hun recente ‘APPLZ # APPLZ’). Op die manier kon uitermate voldaan afscheid worden genomen.
Millionaire is er klaar voor, overtuigt zondermeer en brengt in hun 25 jarige carrière weerbarstige, taaie, (soms wel) hapklare supermuziek uit. Knap allemaal!
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
One Zillion Decibels is een stonerband uit Aalst. Het plan was om dit jaar ongeveer elke maand een demo/single uit te brengen. Dat lukte van januari tot maart, “Rain” kwam wat later dit jaar. Een beetje zoals in het echte leven. Maar ook zoals in het echte leven brengt deze “Rain” hoop, al was het maar voor het verschroeide gazon. One Zillion Decibels is dan weer meer van het verschroeide oorhaar. Ze maken op “Rain” hun bandnaam waar met een dikke wall of sound.
De intro klinkt een beetje rafelig, maar daarna volgen een lekker drumritme en aangename lead-vocalen. De Oooh-oooh-koortjes zijn misschien niet zo klassiek voor stoner, maar hier werkt het perfect. Productioneel vallen er nog wel wat punten na de komma te winnen, maar op zich is er weinig mis met deze single. Puik werk. Als One Zillion Decibels er nog meer van dit kaliber uit de mouw kan schudden, is dit een band om in de gaten te houden.
https://onezilliondecibels.bandcamp.com/track/rain
In januari 2021 nam Eliott Knuets zijn eerste album op samen met Olivier Collette (piano), Sam Gerstmans (contrabas), Daniel Jonkers (drums), Stéphane Guillaume (tenorsax, sopraan en fluit) en Peter Hertmans (gitaar).
Datzelfde jaar werd Eliott door Wynton Marsalis uitgenodigd om te spelen in de Dizzy's Club in New York. Vanwege het coronavirus vindt de sessie in streaming plaats. Enkele maanden later werd hij ook uitgenodigd door the BJO (Brussels Jazz Orchestra) om enkele stukken te spelen met de beroemde bigband.
Kortom , deze jonge, talentvolle jazz componist en muzikant is aan een helse rit bezig in het jazzgenre.
De pas 18 jarige Eliott is wat men noemt ''een oude ziel in een jong lichaam'' , een talent in volle ontbolsterende fase. De man ademt het soort jazz uit van de jaren '50 en brengt de nodige hedendaagse jazz elementen aan. Dat maakt hem een bijzonder muzikant.
Uiteraard laat hij zich goed omringen, de muzikanten vullen zijn warme, groovy gitaarlijnen perfect aan. “Circles” en “Eliotism” zetten de toon .
Eliott Knuets speelt alsof hij reeds twintig jaar ervaring heeft. Luister maar eens naar het meesterlijke “Into the storm” ; je hoort muzikanten uit het rijkelijke verleden de revue passeren. Ook “The Ril Cat” of “Happy Tune” kun je moeiteloos hieronder plaatsen .
Dit is een heel overtuigend Plaatje geworden . Samen met z’n muzikanten drukt hij z’n stempel op de huidige globale jazz.
Tracklist: Circles 05:51 Eliotism 06:01 Bounce 07:48 Last Goodbye 07:18 Into the storm 07:35 Stranger Feeling 08:04 The Ril Cat 06:11 Hymn of hope 06:08 Happy tune 06:28 Maêl 03:39
Robbing Millions + Movulango - Eclectische, behendige en sympathieke roversbende
Robbing Millions heeft na de zelfgetitelde debuutplaat in 2016 een bescheiden succes behaald tot buiten Brussel. De jazzy indie cultband rond Brusselaars Lucien Fraipont, heeft ondertussen een metamorfose ondergaan waardoor de sound van de tweede langspeler ‘Holidays Inside’ eclectischer, jazzier, strakker en dromerig klinkt. Nog meer dan de lockdown, was het nieuwe label MGMT Records, van het gelijknamige bekende duo uit New York, de katalysator voor Robbing Millions’ recente release.
Het geluk had Robbing Millions niet aan hun kant, want na de nieuwe beperkingen waren er enkele shows geannuleerd. Gelukkig kon Fraipont en de zijnen toch hun geliefkoosde thuismatch spelen in de Ancienne Belgique.
Maar eerst mocht Movulango een poging wagen om het zittend publiek op te warmen. De jonge Gentenaar heeft tot dusver weinig uitgebracht maar toch verraste hij live met zijn gevarieerde opgenomen arrangementen en zijn sterke gekleurde stem. Met rake moves en een visuele opstelling die heel retro aanvoelde, was het allesbehalve saai om hem aan het werk te zien. De new wave van de jaren 80 waren een duidelijke inspiratiebron terwijl de eigentijdse en persoonlijke Movulango-toetsen voor de frisse originaliteit zorgden. Met uitschieter “Leave”, denk aan een mix van Mac Demarco en Car Seat Headrest, slaagde Movulango in zijn opzet. Laat dat nieuw materiaal maar komen!
De main act had ondanks de beperkingen toch heel wat geïnteresseerden en fans naar de AB kunnen lokken. Uiteraard had Robbing Millions nieuw materiaal om te delen waar ze met “Overdry” meteen aan begonnen. De pulserende synthintro werd handig aangevuld met de behendige gitaarmelodieën van Fraipont. Op het daaropvolgende in het Frans en Engels gezongen “Camera” surften ze verder op de psychedelische 80s-golf. Nog één van de laatste LP was “Family Dinner” waar er een grappig familietafereel met gepaste clichés bezongen werd. Het latino-geïnspireerde “Tiny Tino” klonk aanvankelijk grappig en bijna kinderlijk, maar de hoekige tempowisselingen à la math rock sloegen het publiek met verbluffing. Handig daaraan vastgeknoopt was het oudere “Bigfoot” die dito hoekig klonk. Ook “Wiagw” en “Negative Blonde” kwamen als oldies aan bod.
Charmant aan Fraipont is dat hij zijn Franstalig accent niet wegsteekt en er dus handig gebruik van maakt. Uiteraard zijn de gelijkenissen met Air of Phoenix dan ook niet ver te zoeken. Het gemoedelijke maar toch mysterieuze instrumentele “Dynamic Plants” blonk uit in moodswings en creatieve jazzy melodieën. Tussendoor werden we verder getrakteerd met het gloednieuwe “Doctor”, meer van dezelfde psych synth indie maar dan nog eigenwijzer. “One of a Kind” zat muzikaal zeer complex ineen, maar het viertal bracht die moeiteloos over aan het opgewekte publiek. Het frivole “Have Tea”, met een bedanking voor Fraipont’s mede-acteur in de humoristische videoclip, kwam goed binnen als zoetmaker.
De dolenthousiaste toeschouwers waren duidelijk niet verzadigd. Gelukkig werden we in de encore verwend met het surrealistische “Chewie Chewie” en het geweldige hapklare “In the No Air” waardoor iedereen uit zijn stoel ging om alsnog volop te kunnen genieten.
Robbing Millions bracht met ‘Hollidays Inside’ één van de meest opvallende Belgische releases van dit jaar uit. Ook live heeft Fraipont vele harten gestolen van het (ondanks de maatregelen) zeer enthousiast publiek!
Setlist: Overdry - Camera - Family Dinner - Tiny Tino - Bigfoot - Rapa Nui - WIAGW - Dynamic Plants - Back - (New) Docter - One of a Kind - Have Tea - Negative Blonde - Encore: Chewie Chewie - In the No Air
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Millionaire ≠ Millionaire
Broken Glass Heroes, dEUS, Disko Drunkards, Eagles of Death Metal, Evil Superstars, Horns, The Hickey Underworld, … het lijstje met topbands waar Tim Vanhamel deel van uitmaakt(e), is schier eindeloos. Toch kennen we hem best als frontman van Millionaire, de Limburgse rockband die begin jaren 2000 furore maakte in De Afrekening en op menig festivalwei. Na een pauze van 12 jaar werden we de voorbije periode tweemaal getrakteerd op nieuw werk, benieuwd dus wat dit optreden in de Gentse Handelsbeurs brengt.
Als opwarmer krijgen we eerst Mattias De Craene voorgeschoteld. Naast Rumble Jungle Orchestra, MDCIII en Nordmann brengt de neef van Wim De Craene ook solomuziek uit. Na de EP ‘MATTIASDECRAENE’ vorig jaar, komt eind deze maand zijn eerste album ‘Patterns For (A) Film’ uit. De experimentele, minimalistische jazz, met af en toe streepje sax, komt niet alleen op cd maar ook live tot zijn recht, mede dankzij de mooi verzorgde lichtshow van Rien Coorevits. Na het concert brengt Mattias nog een leuke anekdote: blijkbaar moest Tim Vanhamel kiezen tussen hem of een goochelaar als voorprogramma, hij is dus maar al te blij dat hij het podium op mocht!
Na dit spannende voorspel verwachten we een spetterende climax. Naast Vanhamel herkennen we ook bassist Bas Remans, gitarist Sjoerd Bruil en drummer Damien Vanderhasselt. “I'm Not Who You Think You Are” zet meteen de toon voor de rest van het concert. De single uit de comeback-plaat ‘Sciencing’ wordt erg gesmaakt, alsook de “Strange Days” en “Love Has Eyes”, nummers uit de allernieuwste ‘APPLZ ≠ APPLZ’. Appelen en peren vallen niet te vergelijken, dat geldt ook voor oude vs. nieuwe nummers van Millionaire. De herkenbare ruwe en tegelijk sexy sound is steeds aanwezig, al zijn de nieuwe songs toch net dat tikkeltje braver.
‘Streetlife Cherry’ luidt een trio ‘Paradisiac’-hits in en toont aan waarom de band gerust de ‘Queens of The Stone Age van Zonhoven’ genoemd mag worden. Na deze vette riff kondigt Tim aan de hand van een gebarenrebus de volgende klassieker aan: “We Don’t Live There Anymore”. Watchoutforthegiants-frontman Bicky kan als eerste raden over welk lied het gaat, en verliefde blikken worden uitgewisseld. Ik ben stiekem jaloers, maar geniet des te meer “Wake Up The Children” nadien.
Het langgerekte hoogtepunt van de show start met de single “Can’t Stop The Noise”, gevolgd door de twee monsterhits van weleer: “I’m On A High” en “Champagne”. De doorzichtige gitaar van Sjoerd Bruil schittert door licht en lucht en een voorzichtige mosh pit bewijst dat het publiek zin heeft in snoeihard lawaai. Dat hebben de heren goed begrepen, want na het uitgesponnen “Little Blue Boy” (waarbij ook Mattias De Craene meespeelt) sluiten ze af met “A Face That Doesn’t Fit”, misschien wel het hevigste nummer dat ze ooit schreven.
Millionaire overtuigt zonder te overdrijven. Deze knappe mix van oud en nieuw materiaal toont aan dat de band gegroeid is. Het is zinloos om de oude en de nieuwe Millionaire te vergelijken, beide versies brengen supermuziek uit, en dergelijk vakmanschap komt live uitstekend tot zijn recht.
Tim kondigt nog aan dat dit het voorlopig laatste optreden in België was en dat er nu opnieuw een pauze volgt. “Hoe lang, dat weet ik nog niet. Dat kan een korte pauze zijn, maar ook een lange. Of een medium pauze”. Wacht maar niet te lang, Tim!
Organisatie: Democrazy ism Handelsbeurs, Gent
Twee jaar na het lichtjes fantastisch album ‘Sciencing’ lost Tim Vanhamel met Millionaire een nieuwe song. Ter ere van Record Store Day brachten ze deze uit op roze gelimiteerde vinyl. Of er ook een nieuw album zit aan te komen, konden we helaas niet achterhalen. Voorlopig doen we het dus met dit funky nummer hier en het is terug een vet en groovy track geworden. Met daarenboven een heerlijk soulvol refrein dat het nummer nog catchy maakt ook. De mix klinkt weer super en tot in de details uitgewerkt.
Op de B-kant staat een uitgebreide instrumentale remix van “Don’t”. Daar wordt nog de meeslepende sax van Matthias De Craene aan toegevoegd, waardoor het nummer een seventiesfunksfeertje krijgt. Denk bijvoorbeeld aan de soundtracks uit die tijd.
Als dit de voorbode van een nieuw album is dan zijn we zeker geïnteresseerd want “Don’t” klinkt zoals we van Tim Vanhamel gewoon zijn: een vette groove met een aanstekelijke melodie.
Billions of Comrades is afkomstig uit de Brusselse DIY-scene. Met ‘Rondate’ leveren ze hun tweede album af. Alle songs dateren van 2016 maar zijn pas eind 2017 uitgebracht. Het fijne aan hun geluid is dat het wel fris en origineel klinkt. Het heeft iets een punky vibe met synth beats, keys, ukelele enz… Op “Minor” wordt er gestoeid met synths, zang en uptempo beats. Het totaalgeluid doet mij soms, in de verte, wat denken aan The Rapture. Terwijl op “Posse” de ukelele je in een trance moet brengen door middel van herhaling. Het titelnummer “Rondate” klinkt speels en zie ik live wel potten breken.
Billions of Comrades is een band dat nummers maakt die sterk verschillen van elkaar. Ze zoeken blijkbaar hoe ze elke song anders kunnen ontwikkelen. Dat levert een avontuurlijk en gevarieerd album op. Een album waar je enkele keer moet naar luisteren om helemaal mee te zijn. Maar ook een album waar je met elke luisterbeurt nieuwe dingen ontdekt.
‘Rondate’ is een album met variatie, bij momenten hypnotiserend en meeslepend. Een sterk en fris album van een Brusselse band die, tot nu toe, in Vlaanderen te weinig bekendheid geniet.
Millionaire aka Tim Vanhamel heeft dit jaar, na een lange hiatus waarin hij onder meer zijn ding deed bij Magnus, Broken Glass Heroes en The Hickey Underworld, ons verrast met het geweldige album ‘Sciencing’ en een tournee langs Vlaamse wegen.
Eerst kregen we Go March te horen. Dit trio bracht ons muziek dat zich ergens tussen post-rock en synth- rock situeerde. Aan de synths stond Hans De Prins (Broken Glass Heroes) die we later op de avond ook bij Millionaire aan het werk zagen. Prachtige synthsounds trouwens. Drummer Atoni Foscez (Statue) en Philipp Weies (Manngold) zijn ook niet de eerste de beste muzikanten. Dat samen maakte het tot een geslaagd voorprogramma.
We waren voor Millionaire gekomen en we waren niet alleen. De zaal was goed volgelopen. De set werd gestart met “Bloodshot”. Meteen werd de toon gezet. Vuige en broeierige rock met een energiek dansende Tim Vanhamel. Een eerste hoogtepunt vormde het duo “Body Experience Revue” (uit hun debuut) gevolgd door het recente “Busy Man”. Hierna was het publiek helemaal los.
We kregen veel nieuw werk met o.a. “I’m Not Who You Think You Are”, “Guru’s Feet”, “Silent River” etc…
Ook de oude songs werden niet vergeten met “I’m On A High”, “Streetlife Cherry” en een magistrale uitgesponnen versie van “Champagne”. Daarop ging de zaal helemaal uit zijn bol. Ook Tim Vanhamel liet zich niet onbetuigd en sprong enkele malen van het podium om tussen het publiek door te lopen. Daarnaast danste en bewoog hij op het podium als een energieke kat. En hij liet dan nog weten dat hij zich niet zo goed voelde. Het was er niet aan te merken. Hoe moet dat dan niet zijn als hij zich tip top voelt? Als bis kregen we “Petty Thug”, “Alpha Male” en een verwoestend “Wake Up The Children”.
Hoe rock‘n4roll kan een optreden zijn? Wel zoals een optreden van Millionaire: groovy, rockend, energiek en broeierig. We zijn meer dan blij dat Millionaire terug is.
Organisatie Wilde Westen, Kortrijk
Met een beetje goeie wil zou je de muziek van Heliocentrics kunnen catalogiseren onder jazz, maar dan wel jazz die in een UFO mag beluisterd worden. Muziek die zijn inspiratie eerder haalt bij de vreemde klanken van Sun Ra dan bij de traditionele jazz artiesten. Intergalactische soundscapes die worden opgeluisterd met zwevende violen, roffelende drums, Oosterse geluidstapijten, een verdwaalde sax, een psychedelische gitaar en dito keyboards. In de instrumentale song “The Silverback” dwarrelt er bovendien wat spannende elektronica rond die we ook terugvinden bij neo-jazz bands als Portico Quartet of Gogo Pinguin. Elders komt geregeld de ijle en begeesterende stem van Barbora Patkova een bezwerende toon geven aan de songs. De dame neigt soms naar Nina Simone die voor de gelegenheid Portishead mag aanvoeren, zo schittert ze onder meer in volle glorie op de sierlijke openingssong “Made Of The Sun”.
De titelsong is een mooie belichaming van al het moois dat op dit album te vinden is, het doet een beetje denken aan al dat fraais dat Melanie De Biasio op ‘Blackened Cities’ naar boven brengt. Bij Heliocentrics hangt er wel nog een dikker psychedelisch mistgordijn om alles heen, en dat werkt de mysterieuze atmosfeer nog meer in de hand.
De invloeden zitten netjes en eerder onopvallend verwerkt in dit plaatje, “Dawn Chorus” knipoogt naar het Herbie Hancock meesterwerkje ‘Headhunters’ en “The Wake” heeft wat psych-funk van George Clinton in de genen zitten. “Square Wave” en “The Uncertainty Principle” zijn dan weer bevreemdende filmische tracks die aanleunen bij hetgeen David Holmes doet. Nog een hoogtepuntje is “Oh Brother” dat lekker dobbert op een fijn wah-wah gitaartje en een funky baslijntje waarboven Patkova dan nog eens haar stijlvolle vocals drapeert.
‘A World Of Masks’ is een knap en luisterrijk neo-jazz album, heerlijk om in te verdwalen.
Millionaire is de band rond Tim Vanhamel , die na meer dan tien jaar terug van onder het stof is gehaald , geen reünie , gewoon een verderzetting , als we ‘t goed verstaan. Millionaire is nu een zestal geworden , met enkele nieuwkomers , en bracht in mei de derde plaat ‘Sciencing’ uit , Costa Rica als inspiratiebron.
De pittoreske zaal van de Botanique Rotonde was de ideale setting om de Millionaire sound tot z’n recht te laten komen, los te laten, dicht bij de groep en het publiek. Het concert was in no-time uitverkocht. In een goed uur vuurden ze de nieuwe plaat op ons af. Na twee tryouts trapten ze hier de festivalzomer op gang . We zagen, hoorden dat het goed was ... Nog wat schaven aan de Millionaire gekte van vroeger ; éénmaal het sextet goed gerodeerd is , mogen we het komende najaar tijdens de uitgebreide clubtour veel verwachten!
Vanhamel mag Millionaire zijn en Millionaire Vanhamel , de dolle veertiger heeft z’n sporen al ruim verdiend bij Evil Superstars, Broken Glass Heroes , The Hickey Underworld , dEUS en Eagles of death metal; onlangs was hij nog te zien bij Magnus . Altijd al voelden we een link met die andere Limburgse spitsboeder Mauro , de drang naar avontuur , eigenzinnig- en levendigheid. Niet voor niks was Millionaire één van de must sees dit millennium.
De (levens) ervaring van de voorbije jaren stopte hij in een divers album , als we het vergelijken met de stevige , schurende en intense broeierige stonerrock’n roll die we gewend waren . Millionaire tript , zweeft en laat rock , funk , soul , krautrock , psychedelica tintelen in het recente materiaal . Live klinkt het combo compacter en is er minder in bochten gewrongen; het ‘live ervaren’ wordt hoog gehouden.
Het barstte vanavond nog niet meteen los , we hoorden een snedige , broeierige , strakke sound en zagen een hecht spelende band; Vanhamel hield eerst z’n demonen onder controle, hypnotiseerde zijn publiek, om tot slot als een bezetene het beest los te laten en z’n prooi te verscheuren en op te peuzelen .
De eerste nummers waren om van te snoepen , het hotsende , botsende , opbouwende instrumentale “Usa running”, het retestrakke “Streetlife cherry” met z’n elektronicariedels en het broeierige furieuze “I’m not who you think you are” , één van de singles, met enkele krachtige , zwevende gitaarsolo’s en de slangbewegingen van Vanhamel . Mokerslagen werden toegediend. Straffe kost .
Millionaire doseerde z’n krachten , klonk beheerster , ingehouden zonder aan intensiteit te verliezen . De vitaliteit in een toegeknoopt jasje. De andere invloeden sijpelden wat meer door, het soulrockende “Under a bamboo moon” en het veel gedraaide funkrockende “Busy man” , die QOSA met Prince kruist . Ze hebben een lekkere groove , klinken netjes binnen de rock en durven op het eind buiten de lijntjes te kleuren . Het trippoppende “Silent river” kon zo geplukt worden voor een soundtrack van David Lynch of Angelo Badalamenti . En verve werd alles mooi verpakt en de aandacht behouden .
De oudjes “I’m on high” en een sterk uitgesponnen “Champagne” in het tweede deel van de set drukten het gaspedaal stevig in , “Little boy blue” werd de climax die het publiek verbleekte, verpulverde met z’n bezwerende , repeterende , hitsende , exploderende ritmes, en z’n krautrock en noise adepten . Heerlijk zoiets . Hier was Millionaire helemaal op dreef, op het kookpunt gekomen. Ze klonken messcherp , gedreven , een muzikale wervelwind, die het invloedrijke Barkmarket eerde. De trip zinderde na …
In de obligate bis was “Petty thug” nog zo’n verbeten oudje, Satan gepeperd in his ass … hij dolde rond … de tabasco werd zo vurig dat door technische mankementjes Vanhamel‘s gitaar het begaf . Hij gooide zijn gitaar (netjes) over de schouder heen en baande zich een weg in het publiek, klaar om iedereen te verscheuren … Het werd de enige toegift .
We hebben genoten van de energieke set in maatpak . Millionaire klinkt minder schizo, gespleten dan vroeger , maar dat komt goed de komende maanden , ze zijn in staat de houdgreep vast te houden, een tandje bij te geven en nog meer te overtuigen .
Organisatie: Botanique, Brussel
Tim Vanhaemel heeft zijn nieuwe plaat terug onder de naam Millionaire uitgebracht. Goede zet, zo blijkt, de plaat krijgt sowieso meer aandacht en de ticketverkoop voor de aangekondigde concerten loopt als een trein. Stel dat het album gewoon de naam ‘Tim Vanhaemel’ had gedragen, het zou natuurlijk allemaal zo geen vaart gelopen hebben. Maar goed, Vanhaemel is Millionaire en Millionaire is Vanhaemel, waarom ook niet.
Eerlijk gezegd hadden wij het in het begin nogal moeilijk met dit album. De plaat is zo divers dat de samenhang nogal ver te zoeken lijkt, maar na een paar beluisteringen beginnen we het beetje bij beetje te snappen. Nu, eerlijk gezegd was ons verwachtingspatroon ook heel anders ingesteld na de aardedonkere en opgejaagde stonerrock van ‘Paradisiac’ uit 2005.Hoewel ‘Sciencing’ dezelfde groepsnaam draagt, met ‘Paradisiac’ heeft dit album niets meer mee te maken, dat is ons nu wel duidelijk. Op ‘Sciencing’ worden de deuren niet langer bruusk ingetrapt, maar worden die voorzichtig opengedaan om te kijken wat er achter schuilt. En dat is heel wat.
Vanhamel schiet al meteen met zijn scherpste pijlen, met de fenomenale en furieuze opener “I’m Not Who You Think You Are” legt hij de lat torenhoog, een zwevende gitaarsolo in de staart van de song zet de toon voor een avontuurlijk album. Vanhamel’s hoge stemmetje in het opborrelende “Under A Bamboo Moon” flirt met Curtis Mayfield terwijl de gitaar lekker door de modder blijft scheuren. Ook “Love Has Eyes” heeft twee gezichten, eentje van de tintelende popsong en eentje van de LSD trippende oerwoudvogel. Weeral is de gitaar hier een hoofdrolspeler, vooral wanneer de song twee minuten lang mag uitfaden in pure Funkadelic modus. Wij durven er onze felgekleurde zonnebril op verwedden dat Vanhamel urenlang heeft zitten freewheelen op “Maggot Brain”.
We zijn nog maar drie songs ver en Vanhamel heeft zich al in rock, pop, soul, funk en psychedelica gewenteld, en dat gaat zo maar door. De zijwegen zijn minsten even belangrijk als de hoofdweg, vandaar dat wij eerst een beetje dreigden te verdwalen, maar nu bevalt het ons hier best in Tim Vanhamel’s pretpark. We passeren terloops ook nog even langs triphop (“Back In You”) en krautrock (“Little Boy Blue”) om dan met “Bloodshot” tot een nieuwe hoogtepunt te komen, de song dreigt, stoomt en stuwt zonder echt te ontploffen, een ware teaser.
Er zijn ook wat minder goden te vinden, “Silent River” dwarrelt langer dan 5 minuten door zonder ergens naar toe te gaan en “L’homme Sans Corps” is een pijnlijk mislukte Gainsbourg pastiche.
Vanhamel herpakt zich echter met brio en gaat er uit zoals ie is binnengekomen, met enkele van zijn meest viriele bommetjes. “Busy Man” swingt als Prince in betere tijden en rockt als QOTSA, en het instrumentale “Visa Running” maakt het dansende aapje in ons volledig los.
‘Sciencing’ is straffe kost, avontuurlijk, levendig en eigenzinnig. Vanhamel ten voeten uit.
Dandelion is een Nederlandse band die al meteen in de spotlights komt met dit debuut ‘Everest’ . We krijgen een rits fraaie sfeervolle , emotievolle songs in een harmonieuze samenzang . De groep nestelt zich ergens tussen semi-akoestische folkpop en ingetogen sing/songwriting in . De songs zijn mooi uitgewerkt en klinken wonderschoon door de gelaagde melodieën en de brede instrumentatie van o.m. keys en piano . ‘Everst’ is aangenaam luistervoer en wordt terecht sterk ontvangen . Nu over naar ons landje? …
Robbing Millions en dirk. – Belgische Tame Impala vs Stevige Indierock
Robbing Millions
Cactus Club
Brugge
2017-03-10
Louis Follebout
Een avond van 2 uitersten zou je het kunnen noemen met dirk. en Robbing Millions op de affiche. Een stevige indierock band met een mix van clean en zeer ruwe vocals staat tegenover de Belgische Tame Impala.
Beginnen doen we met dirk. Het is vanaf de intro duidelijk welk vlees ze in de kuip hebben: stevige en ruige filets doorspekt met meer dan goeie songteksten en melodieën. Wanneer de band het vierde nummer aansnijdt, heerst er een algemene ‘feel good vibe’ in de zaal die wat doet denken aan de poppy songs van ‘the bleachers’. Dit slaat echter halfweg om in een zware en duistere sfeer die inslaat als een bom. De eerste headbangs zijn een feit. Het viertal strooit rijkelijk met energie en power richting de zaal, die op zijn beurt niet erg ontvankelijk is. Het publiek geniet van deze parade van wilde drums, pompende bassen en heerlijke songteksten, maar is moeilijk in beweging te brengen. De band kadert zichzelf in met de gevleugelde woorden ‘dirk. is a band’. Na het zien van hun passage zouden ze gerust een uitbreiding aan hun slogan kunnen toevoegen. dirk. is a band, en wat voor één!
Tijd voor de hoofvogel van de avond. De mannen van Robbing Millions betreden, deels blootvoets, voor het eerst een Brugs podium. De eerste beats worden de zaal ingestuurd terwijl frontman Gaspard met handen in de zakken begint aan een soort moderne danscompositie die duidelijk aanstekelijk werkt. De eerste danspasjes worden zichtbaar in het publiek. Er is duidelijk meer interesse van de toeschouwers. De klassieke ‘boog om de eerste rij’ wordt vervangen door front row groupies die meteen meegaan in de psychedelische melodieën van het Brusselse ensemble. Wat volgt is een resem aan uiterst dansbare nummers met zeer goed klinkende samenzang. Een klein puntje van kritiek is wel op zijn plaats. Voor een leek kunnen de stemmen en melodieën vaak hetzelfde klinken, maar dit maken ze meer dan goed met hun individuele talenten. Hier staan duidelijk 5 getalenteerde muzikanten die zich met volle overgave smijten op het podium.
De band wordt vaak vergeleken met Tame Impala en deze vergelijking gaat op tot op een zeker niveau. Robbing Millions injecteert hun psychedelische en elektronische nummers met scheurende indierock en hier en daar zelf een tikkeltje jazz, wat door het publiek enorm gesmaakt wordt. Toch blijft het publiek zeer braaf. Een mogelijke verklaring is de aanwezigheid van 2 hoge tafels die het publiek een mogelijkheid tot leunen aanbiedt, wat duidelijk een effect heeft op het enthousiasme. Aan de energie van de band zal het vast en zeker niet gelegen hebben.
Een constante in alle nummers blijft wel de enorm dansbare ritmes, ook al is het vooral de band zelf die hiervan gebruik van maakt en dansmoves uit de mouwen schudt waar zelf de jury van ‘So You Think You Can Dance’ de ogen van opengooit.
Tijdens het laatste nummer is er zelf een snuifje postrock toegevoegd aan het recept van Robbing Millions en er zijn vleugjes van 65 days of static te bespeuren. Deze lijn wordt ook doorgetrokken in de bisnummers. Als afsluiter halen ze nog eens alles uit de instrumenten en spelen ze alsof hun leven er van afhangt. De frontman gaat zelf even door de knieën om te bekomen. Een loeiharde afsluiter die in de verste verte niets meer met Tame Impala te maken heeft, in tegendeel, ze doen zelf stukken beter.
Algemene conclusie van de avond: Robbing Millions heeft zijn eerste Brugse optreden meer dan overleefd. Toegegeven niet het beste optreden dat ze al gegeven hebben, maar geef het nog even en de band zal ook hier eeuwige roem en furore genieten!
Setlists
dirk.
1. Gnome 2. Toothpick 3. Hit 4. Lek 5. Waste 6. Hide 7. Sick and tired 8. Milk
Robbing Millions
Robbing Millions
Wiagw 2. 8 is the figure I like te most 3. Dreams 4. Bigfoot 5. Hand in Hand 6. Tenshinhan 7. Warder 8.? 9. I did not realize
10. Dinosaur 11. ?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dirk-10-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/robbing-millions-10-03-2017/
Organisatie: Cactus Club, brugge
Bijna exact twee jaar terug was Marillion ook live te zien in Lille. Toen in de kleinere en gezelligere ‘Le Splendid’ voor een kersteditie tijdens de ‘Sounds That Can’t Be Made’ tournee. Deze keer werd gekozen voor de grotere l’Aéronef en dat was toch wel een opvallende keuze. Doch aangekomen zagen we dat de zaal zo goed als volliep en kunnen we dus bevestigen dat de belangstelling in Marillion sinds lange tijd nooit zo groot is geweest. De vele (overwegend positieve) reviews van het nieuwe album ‘F.E.A.R.’ zorgen dat er ook daadwerkelijk nieuwe fans bijkomen…en die vonden samen met heel veel Vlamingen (want wij Vlamingen hebben ons er al lang bij neergelegd dat de band nooit meer ons Belgenlandje aandoet) de weg naar de l’Aéronef waar de Britse Progrockers hun achttiende studioalbum kwamen voorstellen.
Als opwarmact had de band Wes aka John Wesley meegenomen. De aardige man is geen onbekende want we zagen hem in het verleden reeds aan het werk als gitarist van o.a. Fish maar ook vooral als gitarist/zanger van Porcupine Tree tijdens de ‘In Absentia’, ‘Deadwing’, ‘Fear Of A Blank Planet’ & ‘The Incident’ tours. John Wesley brengt met regelmaat echter ook nieuw solomateriaal uit, zoals het net uitgebrachte: ‘A Way You'll Never Be’. Op zijn laatste albums koos Wesley voor een meer donkere progressieve rocksound die niet meteen voor het grote publiek is weggelegd. In tegenstelling tot zijn toegankelijke debuutplaat: ‘Under The Red And White Sky’ uit 1994 , die we nog steeds koesteren (een album waar ook Marillion bandleden Kelly, Mosley & Rothery aan meewerkten!). Uit deze debuutplaat kregen we trouwens live: “Rome Is Burning”, dat jammer genoeg bijna onherkenbaar was. Daarnaast schotelde Wes ons vooral recenter werk voor waarin de nadruk lag op stevig gitaarwerk, bijgestaan door drums en bas samplers via een backgroundtape. Live werkt zoiets niet en meer dan een beleefdheidsapplaus kreeg John Wesley dan ook niet.
Marillion heeft met ‘F.E.A.R’ (Fuck Everyone And Run) misschien wel niet de beste progrockplaat van het jaar gemaakt, het is zonder twijfel de belangrijkste. Een welgemeende ‘Fuck You’ plaat die zowel de politieke, ecologische, culturele als financiële aspecten in onze huidige maatschappij stevig op de korrel neemt. Voor de ene fan een absoluut meesterwerk, voor de andere fan een uitgeblust veel te lang uitgesponnen epos. ‘F.E.A.R’ behaalde de hoogste positie in de UK Charts sinds het succesvolle ‘Clutching At Straws’ (1987) uit de Fish periode. Hoe dan ook de band heeft een erg trouwe fan basis die niet meteen afhaakt als een album niet helemaal ‘the new masterpiece’ is. Trouwens in afwachting van de band op het podium werd er als één grote familie stevig gediscussieerd over ‘het nieuwe meesterwerk’ en de te verwachten setlist.
De set werd geopend met het imposante en donkere: “The Invisible Man” uit ‘Marbles’. Geen verrassende opener maar wel zorgde deze 14 minuten durende Marillion klassieker er meteen voor dat alle aandacht gericht was op ‘meester’/frontman Steve Hogarth. De schitterende visuals zorgden ervoor dat het verhaal nog werd versterkt. Gelukkig werd het daarna iets luchtiger met het schitterende: “Power” & “Sounds That Can’t Be Made”. Hogarth bleek in bloedvorm te zijn en ook de andere bandleden hadden er zichtbaar veel zin in. “Fantastic Place” blijft een wondermooi liedje, al kan de live versie mij nog steeds iets minder bekoren. Daarna kregen we met: “Living In F E A R” eindelijk een song uit het nieuwe album. Duidelijk een blijvertje! Na de song liet ex-patriot Hogarth zich volledig gaan en excuseerde hij zich meermaals voor de verkeerde keuzes (Oorlog in Irak, Brexit,…) die zijn land maakte. Het leverde unieke live momenten op die je alleen op een Marillion gig kan meemaken. De woede, angst en verontwaardiging liet zich ook horen tijdens het epos: “The New Kings”; het belangrijkste luik uit ‘F.E.A.R.’
Met de karaoke versie van: “Sugar Mice” kregen we ook een song uit het Fish tijdperk. Nog steeds een lust voor het oor en een meezinger van jewelste. Net zoals: “Easter” dat misschien wel de allermooiste song is die de band ooit componeerde. De finale met: “King” en “Neverland” was dan weer minder verrassend doch daarom niet minder indrukwekkend. De ganse tijd was het genieten van het vakmanschap en de ongelofelijke grandeur van frontman Steve Hogarth, de waanzinnig melodieuze gitaarsolo’s van Steve Rothery die steeds ten dienste staan van de song, de zweverige en bombastische capriolen van toetsenist Mark Kelly tot de podium energieke basloopjes van Pete Trewavas. Dan vergeet ik nog het uiterst efficiënte doch onopvallende drumwerk van de onzichtbare Ian Mosley te vermelden.
De band benaderde de perfectie en het is verbluffend dat met ouder worden ze live nog steeds beter worden.
Helaas is ook Marillion niet feilloos want tijdens de eerste toegift ging het volledig mis. Tijdens het tweede stuk in: “El Dorado” ging de band volledig de mist in; raakte men het ritme kwijt en werd de song abrupt afgebroken. Ongezien tijdens een Marillion optreden!! Zanger Steve Hogarth verliet als eerste geïrriteerd het podium waarna de andere bandleden volgden. Steve Rothery deed echter wel de moeite om zich te excuseren: "We are sorry about that and we are going to discuss behind the curtains what to do now. Start all over or doing something else". Mijn conclusie: “They are human after all”! Toch blijft dit een opmerkelijk feit zeker als je weet dat enkele dagen ervoor in Utrecht tijdens “Goodbye To All That” een identiek incident zich voordeed. Doch enkele ogenblikken later hernam de band met een waanzinnige live versie van “Ocean Cloud” en werd meteen alles weggespoeld.
Vanuit puur professionalisme en perfectionisme liet de band in de tweede encore ronde horen en zien dat ze het volledige “El Dorado” toch perfect live kunnen brengen. Het werd op veel gejuich onthaald.
Een lange, fantastische concertavond werd het daar in Lille. Niet mijn favoriete Marillion gig ooit maar wel verdomd sterk! Vrijwel iedereen was het volmondig eens. Met de release van ‘F.E.A.R.’ heeft de band een nieuwe schwung gevonden en is de ambitie om eindelijk nog eens echt door te breken bij ‘het grote publiek’ nooit zo hoog geweest. Of zoals Steve Hogarth het zelf verwoordt: “Het voelt goed om eindelijk eens wat geld te verdienen”. Bewijs daarvan werd deze week geleverd toen de band binnen slechts enkele muisklikken een concert voor volgend jaar in oktober (in de legendarische Londense Royal Albert Hall) al helemaal uitverkocht.
Gold = Fear
F.E.A.R. = Gold!
Setlist:
*The Invisible Man *Power *Sounds That Can't Be Made *Fantastic Place
*Living In F E A R *Sugar Mice *The New Kings: I. Fuck Everyone And Run
*The New Kings: II. Russia's Locked Doors *The New Kings: III. A Scary Sky
*The New Kings: IV. Why Is Nothing Ever True? *Easter *King *Neverland
----------------------------------------
(*El Dorado: I. Long-Shadowed Sun
*El Dorado: II. The Gold)
*Ocean Cloud
----------------------------------------
*El Dorado: I. Long-Shadowed Sun *El Dorado: II. The Gold *El Dorado: III. Demolished Lives *El Dorado: IV. F E A R *El Dorado: V. The Grandchildren Of Apes
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/marillion-09-12-2016/
Organisatie: Aéronef, Lille
The Boxer Rebellion mag dan verschillende nationaliteiten (Usa – Australië – UK) hebben , ze vinden elkaar in een muzikaal concept van epische indierock met onheilzwangere wavesynths en een majestueus aanzwellende sound . Ze opereren vanuit Londen en zijn toe aan hun vijfde plaat . ‘Promises’ heeft een vervolg met ‘Ocean By Ocean’ die erg toegankelijk klinkt , sfeervol, dromerig, hemels, broeierig, maar nergens gaan ze uit de bocht. De bombast , orkestratie, zit verweven , maar nergens wordt het kitscherig. Het geheel blijft boeiend en breder, “Weapons”, “Big ideas”, “Let’s disappear” en “Redemption” zijn sterkhouders .
Goed zondermeer , boeiend en evenwichtig , maar die ene hit , daar blijft het nog eventjes op wachten.
Robbing Millions – Charmante Brusselse Psychedelische Helloween
Robbing Millions, Mozes And The Firstborn
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-10-31
Didier Becu
Of je het wil of niet, Helloween is niet meer weg te denken uit de Westerse cultuur. Het centrum van Brussel liep op de laatste dag van oktober dan ook vol gemaskerde mensen, en ook in de afgeladen AB (wachtrijen tot buiten) kon je niet ontsnappen aan het jaarlijkse gemaskerde bal. De grote menigte was te verklaren door twee uitverkochte shows: het controversiële hiphop/indus/punktrio Death Grips en een verdieping hoger Robbing Millions. Het antwoord op de vraag waarom mensen graag maskers dragen blijven we je schuldig.
Mozes and the Firstborn, het lijken wel de woorden die uit de catechismus van één of ander vroom kind zijn gepikt, maar we hebben het wel degelijk over een band uit Eindhoven die door Burger Records werd opgemerkt, en hun tweede album op dit invloedrijke Californische label mocht uitbrengen. De songs van ‘Great Pile Of Nothing’ waren voor de meeste Brusselse oortjes vrij onbekend, toch slaagden de Nederlanders er zonder veel moeite in om de zaal mee te krijgen. Dat kan ook moeilijk anders met een frontman als Melle Dielesen die alles gaf of met drummer Raven Aartsen die ons eventjes aan Animal uit de Muppets deed denken. De muziek van dit viertal is lekker meezingbaar, melodische indierock met heel wat garagerockinvloeden en alles wat ooit gemakshalve als Guided By Voices werd gecatalogiseerd.
Over Robbing Millions is er al heel wat geschreven, en dat is gewoon omdat we de Brusselaars fantastisch vonden. Wat op hun EP ‘Ages And Sun’ begon als garagerock , werd majestueuze poppy psychedelica op hun titelloze debuut op PIAS, en daar zat de productie van Nicolas Vernhes (van Animal Collective tot The War On Drugs) voor veel tussen.
De afgelopen maanden was een helse periode voor Robbing Millions met shows in Duitsland, Frankrijk en Nederland, maar het optreden in de AB was hun moment de gloire: een uitverkochte (jawel) AB Club. De groep had er dan ook enorm veel zin in. Alles werd in een Helloweenjasje gestoken en dat ging van een immens met ‘bloed’ bespoten doek dat het volledige podium afschermde tot een priester die de duivel bij een arme vrouw moest uitdrijven. En ook de heren van Robbing Millions hadden voor de gelegenheid één of ander satanisch pak aangetrokken.
De omstandigheden waren uiterst prima voor de band: een volle Club, perfecte omstandigheden (ook al stond het basvolume in het begin van de set net iets te hoog) en vooral een enthousiast publiek dat er niet louter uit nieuwsgierigheid was, maar om de Brusselse chouchou’s aan het werk te zien.
Aan de reacties te horen bestond het overgrote deel van het publiek uit Franstaligen. Begrijpelijk, maar tevens jammer, want wanneer wordt Robbing Millions eindelijk ook eens op de Vlaamse radio gedraaid? Aan de hitgevoeligheid van de songs kan het alleszins niet liggen, zowel “8 Is The Figure That I Like the Most” of “In The No Air” zijn één van de meest catchy van dit jaar.
Wat is nu het geheim van Robbing Millions? De fantastische zang van Gaspard of Lucien? De explosieve shoegazegitaartjes zoals op bijv. “WIAGW” of gewoon het feit dat Lucien Fraipont een heerlijke performer is die geen seconde verveelt? Een combinatie van alles, een band die op uitmuntende wijze tussen commerciële psychedelische pop en een experimenteel kantje balanceert. Robbing Millions durft en hoewel ze op PIAS zitten, stralen ze een DIY-attitude uit die hun ontzettend charmant maakt. Een band die tot alles in staat is, iets wat op Helloweenavond met verve werd bewezen. De lange rij fans aan de verkoopstand achteraf die al even imposant was als die aan de Anspachlaan een paar uur eerder loog er niet om.
Dank ook aan Luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/robbing-millions-31-10-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Door Stu Bru worden ons tot vervelens toe populaire Belgische acts als Oscar & The Wolf, Tout Va Bien, The Black Box Revelation en Balthazar door de strot geramd, maar als we de betere binnenlandse muziek van het laatste jaar willen ontdekken moeten we ons ingraven in de underground. Dan komen we uit bij fascinerende platen van The Germans, Raketkanon, Statue, Steak Number Eight en nu ook The Black Heart Rebellion.
Wij zouden durven gewag maken van De Belgische Swans, maar dan doen wij die mannen van The Black Heart Rebellion oneer aan, want dit is een band die wel degelijk een eigen koers vaart en op dit album een aparte en dreigende sound neerzet ver buiten bereik van de mainstream. Waarom dan Swans ? Wel, omdat een bloedende song als “Dorsem” zomaar lijkt te zijn weggelopen uit één van die twee laatste majestueuze Swans platen ‘The Seer’ en ‘To Be Kind’, alsof zanger Pieter Uyttenhove volledig in de huid kruipt van Michael Gira.
Maar elders is deze band zijn eigen unieke zelf. Opener “Body Breakers” is uitheemse krautrock die hier te lande enkel zijn gelijke vindt bij het al even eigenzinnige Creature With The Atom Brain (mogen we wel even kwijt dat we in die song een schim “Bastogne” van Red Zebra ontwarren, u moet begrijpen dat wij met de jaren tachtig opgegroeid zijn).
De vaak terugkomende Oosterse invloeden geven onder meer een beklemmend en bezwerend sfeertje aan “Flower Bone Ornaments”. Het desolate “Om Benza Satto Hung”, meer soundscape dan song, lijkt te zijn geplukt uit een cult-horrormovie en het hevig knarsende “Rust” is een kwalijke hyena die zijn tanden tot bloedens toe tegen de muur aan schuurt. De beklemming wordt tot aan the gaatje aangehouden, zo sluipt de naargeestige afsluiter “Violent Love” onverbiddelijk naar zijn prooi, met gitaren die fungeren als dodelijke giftanden.
Hoe meer we dit album afspelen, hoe dieper we geïntrigeerd geraken. Dit is een werkstuk die een aanhoudende dreiging met zich meedraagt, een draaikolk waarin we genadeloos worden meegezogen.
Samen met de laatste van Steak Number Eight mag deze hier op het hoogst schavotje staan in de categorie beste Belgische plaat van 2015.
Tijdens de uitgebreide tour eind 2012, om het nieuwe album ‘Sounds That Can't Be Made’ te promoten, was de Britse band ook al te gast in de kleine, gezellige 'Le Splendid' van de Noord-Franse metropool Lille. Nu bijna twee jaar later stond de band er terug voor een kerstconcert in alweer een uitverkochte zaal!
Het is dan ook een mooie traditie geworden die 'Christmas Concerts' die de band speelt gedurende een handvol data voor Kerstmis. Slechts enkele concerten in thuisland Engeland, Frankrijk, Nederland en Duitsland stonden dit keer op de agenda. België staat al een tijdje niet meer op de tourlist van de band waardoor er opnieuw massaal vanuit ons land (lees vooral vanuit West-Vlaanderen) naar Lille werd afgereisd.
'Marillion + guests' stond er op het ticket, maar in tegenstelling tot voorgaande optredens toen men de singer-songwriter Luke Jackson mee op sleeptouw nam, was er nu niemand die de band opwarmde zodat we al heel vlug, kort na 20:00 Marillion 'on stage' kregen.
Met het schitterende "Gazpacho" lanceerde de band het optreden. Steve Hogarth aka 'H' nam meteen zijn rol als frontman op zich en met een brede glimlach bespeelde hij van bij de start het dolenthousiaste publiek. De energie die vrij kwam tussen band en fans was meteen bijzonder sterk......een memorabele avond was in wording!
Voor de klassieker "The Uninvited Guest" nam Steve zijn midi cricket bat ter hand. Alleen op het einde van de song (op vraag van 'H') werd het even muisstil voor het afsluitende koekoeksgeluid. Zoals vanouds nog steeds een bijzonder grappig moment. Nog meer klasse kwam er met "Power" uit het recentste album 'Sounds That Can't Be Made'. Je zag de band zichtbaar genieten dat ook deze nieuwe song ondertussen tot een subklassieker was uitgegroeid. Meer hits volgden zoals: het onverslijtbare "No One Can" en het tweeluik uit de Fish periode: "Warm Wet Circles" en "That Time Of The Night". Fantastisch dat de band de diehard fans van Marillion 1.0 niet vergeten was! Toch had ik even hard kunnen genieten van wat extra songs uit de 'H' periode. Zoals steeds was het musiceren van bassist Pete Trewavas en keyboardspeler Mark Kelly van onberispelijke kwaliteit. Drummer Ian Mosley zat zoals steeds wat verstopt achteraan het podium maar beheerste, op gezegende leeftijd van 61 jaar, nog steeds feilloos zijn drumkit. De sublieme, hemelse gitaarsolo's van gitarist Steve Rothery zijn zo voorspelbaar maar brengen je toch steeds opnieuw in een vorm van extase. Zijn spelstijl en gitaargeluid is dan ook zo uniek dat je alleen maar bewondering kan hebben voor deze zeer bescheiden stergitarist. Neem nu de solo aan het eind van "Easter"....hemels, onaards, beklijvend, kippenvelmomentje pur sang!.....Of de solo in "Trap The Spark" die na de song door het publiek werd verder gezet in de vorm van voetbalgezangen! Wat een sfeer!! Nog zo'n hoogtepunt was het opbouwende epos "Seasons End", dat door vele fans nog steeds wordt aanzien als de beste Marillion song uit de 'H' periode. Tijdens de finale van deze song vertoonde Steve Hogarth de eerste tekenen van vermoeidheid en sloeg zijn stem in de hogere regionen af en toe eens over. Geen fan die zich daar aan stoorde maar het is wel een feit dat de stem van 'Mister H' moeite heeft om een volledig concert foutloos te presteren.
Gelukkig kregen we aan het slot ook nog verbluffend sterke versies van "Man Of A Thousand Faces" & "King", al heb ik geen idee waarom de band zo graag met deze laatste song een reguliere set afsluit.
Ondertussen was het publiek bijna tot een vorm van Marillion extase gekomen zodat het geen verrassing was dat de band al heel vlug opnieuw het podium bestormde voor een eerste luik toegiften.
Het podium was ondertussen in een kerstsfeer ondergedompeld waarbij Steve Hogarth het podium opkwam in een zwarte vest versierd met kerstlampjes. Een stemmig "The Christmas Song" & John Lennon's "Happy X-Mas (War Is Over)" zorgden zelfs voor de eerste sneeuw van 2014.
Nog konden de fans geen afscheid nemen en werd er bijzonder fanatiek geschreeuwd om de Prog Goden nogmaals op het podium te krijgen. Afgestofte versies van "The Release" (een B-kantje van de single "Easter") & golden oldie "Garden Party" maakten dit kerstfeestje compleet.
Wederom was dit een bijzonder sterk optreden. Marillion is nog steeds dé band die nooit ontgoochelt. Een sterke setlist en een uitzinnige uitverkochte 'Le Splendid' (niet in het minst dankzij de vele enthousiaste West-Vlamingen!) maakten die kerstfeestje tot één van de beste optredens die ik dit jaar zag.
2015 wordt opnieuw een zeer druk Marillion jaar met fanconventies in de U.K., Canada & Nederland én is het vooral uitkijken naar de opvolger van 'Sounds That Can't Be Made' die ergens volgend jaar zal verschijnen.
Merry X-Mas and A Happy New Year!
Setlist:
*Gazpacho *The Uninvited Guest *Power *No One Can *Warm Wet Circles *That Time Of The Night (The Short Straw) *Woke Up *Trap The Spark *Easter *Sounds That Can't Be Made *Seasons End *Man Of A Thousand Faces *King
---------------------------------
*The Christmas Song *Happy Xmas (War Is Over) *Slàinte Mhath
----------------------------------
*The Release *Garden Party
Raw Video Live Cuts Marillion 13.12.2014 @ Le Splendid, F.: http://youtu.be/qkDA7SXfG0g
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/marillion-13-12-2014/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Ik was zot content. Elliott Murphy stemde toe om het interview in de Franse hoofdstad af te nemen. Mijn hoofredacteur tekende echter bezwaar aan. ‘Ghys, het is crisis. Er moet bespaard worden!’. Uiteindelijk vond het vraaggesprek telefonisch plaats.
Ik lees hem mijn introductie voor: ‘Lang geleden arriveerde je als een rockster op een optreden met een Volvo break met Zwitserse nummerplaat en geblindeerde ramen.’
Murphy: ‘Helaas, dat was de wagen van mijn manager.’
‘De kleedkamer bevond zich boven. Het was zichtbaar moeilijk voor jou en je puntschoenen om boven te raken.’ (hij lacht)
Je schreef in het gastenboek: ‘Everything was fine, but there were only five bananas … ‘ (lacht harder).
Elliott Murphy is niet de eerste de beste. Hij staat al 40 jaar op de planken, heeft meer dan 30 cd’s op de teller, gaf 5 boeken uit en speelde zo’n dikke 3000 concerten. Wat meer is, hij mag zich de persoonlijke vriend van Bruce Springsteen noemen.
Hoe lang woon je al in Parijs en waarom verliet je New York?
Ik woon 25 jaar in Parijs. Ik was er voor het eerst in 1971 en speelde toen in de metro. Ik hou van Europa met steden als Amsterdam, Brussel, Barcelona … Ik bracht 4 platen uit in de jaren 70 en ze hadden meer impact in Europa dan in Amerika. Mijn meeste shows waren in Europa en ik had er een groter publiek. Vandaar. De concerten in Frankrijk trokken veel volk. Hoewel het niet duidelijk was of ze mijn teksten verstonden (lacht). Eenmaal per jaar ga ik terug naar New York.
Ben je zeker dat het geen vrouwenhistorie was?
You make me laugh again. Neen hoor, ik ontmoette mijn vrouw Françoise pas in 1983.
Wat in de Franse cultuur trekt je aan?
Eerst en vooral de Franse geschiedenis. Zelfs rock ’n roll is er een deel van de cultuur. Uiteraard stel ik de niet te evenaren gastronomie op prijs. En last but not least de vrouwen. Zoals alles in Frankrijk hebben die stijl.
Hoe sta je tegenover hun wijncultuur en alcohol in het algemeen?
Dat is een individuele zaak. Ieder moet dit voor zich uitmaken. Lang geleden besliste ik om te stoppen met drinken.
Hoe ontmoette je jouw gitarist Olivier Durand?
Via een journalist van het prominente Franse muziektijdschrift Rock & Folk. Ik was op zoek naar een gitaarspeler. Olivier speelde in de bekende Franse groep Little Bob Story en is van de havenstad Le Havre. Dit is zowat het Liverpool van Frankrijk.
Aha, The Beatles waren eigenlijk Fransen.
You are a funny guy.
Op welke van je cd’s ben je het meest fier?
Ongetwijfeld op mijn debuutalbum Aquashow uit 1973 dat opent met Last of the Rockstars. Deze lp werd samen met Bruce Springsteen’s tweede album in het magazine Rolling Stone beschreven als de beste Dylan sinds 1968. Zo kregen we beiden een ‘Nieuwe Dylan’ stempel. Trouwens, Aquashow werd recent uitgeroepen tot Album Classic door het prestigieuze Uncut magazine van Engeland.
Aan de cd ‘12’ uit 1990 heb ik hele goede herinneringen omdat dan mijn zoon Gaspard geboren is en de recente EP Intime omdat hij die geproduceerd heeft.
Op welke van je songs ben je het meest trots?
Songs zijn als je kinderen. Je houdt van allemaal. Sommige ervan zijn evergreens zoals bepaalde tracks op Aquashow. Ik beschik over een goeie 200 composities en kies uit zo’n 115 wat ik live zal spelen.
Op welke songs van andere artiesten ben je jaloers?
Daar vraag je me wat. Like a Rolling Stone van Dylan of Born to Run van Springsteen. Ik wens dat ik ze geschreven had. Ik verkies vooral singer-songwriters als Leonard Cohen, Joni Mitchell en Bob Dylan.
Naast muzikant ben je ook schrijver. Welke boeken beveel je aan?
Zonder twijfel On the Road van Jack Kerouac en Julian Barnes met A Sense of an Ending.
Je werkte samen met Patrick Riguelle.
Ik liep hem tegen het lijf in een studio in Brussel. We speelden enkele shows samen. Hij verzorgde de background vocals en speelde lap steel op mijn cd’s Soul Surfing en Murphy gets Muddy. Hij heeft een verbazingwekkende stem ondanks het feit dat hij rookt als een schoorsteen. Patrick kan alle genres aan.
Je bent persoonlijk bevriend met Bruce Springsteen. Vertel.
Ik ken Bruce al sinds ‘73 en heb regelmatig contact met hem. We zijn even jong en komen beiden uit de rand van New York. Hij was onlangs op bezoek bij mij toen zijn dochter Jessica deelnam aan een jumpingconcours. Hij nodigt me iedere maal uit als hij in Europa toert. Zo hebben we samen Rock Ballad van mijn album Just a Story From America gespeeld. Samen met Bruce en mijn zoon Gaspard brachten we Born to Run. Ik was behoorlijk nerveus toen we het podium opwandelden. Zijn manager kalmeerde me: ‘Elliott, het is precies als in de goede oude tijd. Enkel voor meer mensen.’ (lacht)
Ben je jaloers op Springsteen?
Neen hoor. Hij verdient het en werkt er hard voor. Hij heeft bakken energie, is op en top professioneel en is super getalenteerd. Op de koop toe, wat een ongelooflijke showman. Ik ben wel jaloers op zijn tourcondities, zijn entourage, de catering … Kortom, alles wat errond hangt.
Je werkte samen met een karrenvracht beroemdheden. Ik neem je de biecht af.
Ik heb respect voor alle artiesten die op mijn platen meegespeeld hebben. Op Night Lights hebben we Jerry Harrison van Talking Heads en Billy Joel. Phil Collins en Mick Taylor van The Rolling Stones waren te gast op Just a Story From America. Zonder het duet met Bruce te vergeten op Selling the Gold. Op dat nummer zingt ook B.J. Scott mee, een fenomenale Brusselse zangeres van Amerikaanse origine. Of Ernie Brooks van The Modern Lovers die me geregeld tijdens concerten komt ondersteunen. David Johansen van The New York Dolls is gastvocalist op mijn live-cd Montreux ’84. Vroeger speelde ik het voorprogramma van deze excentrieke New Yorkse punkband.
Toch een extra compliment voor Mick Taylor, want dit was een onvergetelijke ervaring.
Vertel iets over Paul Rothchild, de wereldbefaamde producer van The Doors.
Hij verzorgde de opnames voor mijn tweede lp Lost Generation in diezelfde Elektra studio. Hij vertelde me heel wat over Jim Morrison. Deze leefde in het L.A. Cienega Motel in de kamer boven de parkingdoorgang. Zonder telefoon, stel je voor.
Is het gemakkelijk om als artiest te leven?
Neen, het is niet makkelijk. De condities zijn moeilijk.
Denk je er soms aan om met pensioen te gaan?
Ik heb de pensioengerechtigde leeftijd maar denk er niet aan om te stoppen. Ik kan alleen maar beter worden. Moest het te herdoen zijn, zou ik juist hetzelfde doen. Je kan je natuur niet veranderen.
Heb je suggesties voor jonge muzikanten?
Simpel: concentreer je op je muziek, het publiek en vermijd drugs.
Wat denk je over België als Amerikaan die in Parijs woont?
Certainly I do love Belgium. Het beschikt over een goed publiek met een open geest. Er zijn zeer goede muzikanten. Ik heb er al enkele genoemd maar ik denk ook aan Jacques Brel, Arno en Stromae. Jullie hebben een uitstekende muzikale cultuur.
Elliott Murphy bedankt me uitvoerig. Hij kijkt ernaar uit om opnieuw in Gistel te concerteren. Hij vindt het indrukwekkend dat de grote Marvin Gaye er gewoond heeft. Murphy speelde tijdens zijn vorige passage Sexual Healing, nota bene op Valentijnsdag. Dit was de enige maal dat hij een nummer van Marvin Gaye coverde.
Voilà, nu haast ik me naar het perron om de TGV richting Parijs te halen. Mister Murphy stond erop dat ik de drukproef persoonlijk bracht.
Elliott Murphy speelt op zaterdag 25 oktober 2014 in cc Zomerloos Gistel. Toegang € 17
Bij Musiczine maken we er een erezaak van om beloftevolle, nieuwe muziekbands van eigen bodem in de spotlights te plaatsen. Een nieuwe naam in dat rijtje is het Gentse Vermilion. Deze metalband is allesbehalve een groep van dertien in een dozijn.... Vermilion staat voor lang uitgesponnen, instrumentale composities waarbij diverse stijlen vakkundig worden afgewisseld. Centraal staat progressieve metal maar die wordt gevarieerd met invloeden uit hardrock , jazz-fusion, postrock, sludgemetal en zelfs ambient.
Alle nummers duren tussen de zes en acht minuten en zijn opgebouwd uit diverse, repetitieve riffs die regelmatig worden onderbroken door opvallende rustige en dikwijls akoestische passages. Met een dergelijke muzikale benadering is het niet evident om de luisteraar voortdurend geboeid te houden maar dit Gentse gezelschap slaagt daar wonderwel in... Van de vijf consistente tracks is “Nomadic” onze favoriet. De zware, jazzy begintonen doen ons denken aan Faith No More waarna trage metalriffs zich herhalen tot plots flamenco-gitaren de luisteraar op het verkeerde been zetten en de song een volledig andere wending geven!
Een knap debuut dus van een bijzondere band. Meer info vind je op https://www.facebook.com/vermilion.the.band .
De meeste songs zijn sfeervol opgebouwd , toegankelijk en radiovriendelijk , uitermate genietbaar en emotievol.
De songs zijn subtiel uitgewerkt en uitgekiend en hebben een dromerige ondertoon. Openers “Diamonds” , “Fragile” en “Always” vormen alvast de barometer. Een paar andere zitten knus in elkaar .
Een evenwichtig nieuw album , waarvan de kwaliteit er is, en zij hopen nu dierbaar op die verdiende definitieve doorbraak …
Het West-Vlaamse The Black Heart Rebellion , nu kortweg TBHR, staat garant voor een intens, broeierig, spannend geluid in de donkere sferen en holtes van Cult of Luna, Red Sparowes, Isis , Neurosis, en met een link naar de muzikale wereld van Steak Number 8, Amenra en Madensuyu .
Net als bij de vorige cd ‘Monologue’ voelen we filmische dreiging en onheil , een post-apocalyptische sound, waar ook iets betoverends in schuilt. Sfeer creëren, verwezenlijkt door een spanningsboog van energieke, bezwerende ritmes , galopperende drums en Einstürzende Neubauten rinkelmetalen.
We hebben met overtuigende , emotioneel geladen composities te maken door de repetitieve, opbouwende ritmes, de variaties van hard – rauw – gevoelig – innemend, en de onderhuidse melancholie en weemoed, te horen in nummers als “Avraham”, “Crawling low and eating dust” en “Animalesque . En naast een Swans , tot zelfs in de zang (smachtend – hijgend – schreeuwend – verbeten) komt Dave Eugene Edwards en Wovenhand om de hoek sluipen in “Into the land of another”. ‘Har Nevo’ werd door niemand minder dan Koen Gisen , partner van An Pierlé geremixed. Sterke nieuwe plaat!
Muziek als een vloedgolf, The Black Heart Rebellion
The Black Heart Rebellion – Vandal X
Wie bij het opkomen van het duo van Vandal X een zoveelste Blackbox-Revelation-cloon verwacht is er aan voor de moeite. Ze zijn met 2, maar daar houdt elke vergelijking dan ook op. De heren X gaan voor hard en vuil. Geen moeilijke songs, geen duizelingwekkende solo’s, maar gewoon, recht in je gezicht. Timmermans en Liket amuseren zich zichtbaar, het publiek deint mee maar ontploffen doet het toch niet. Qua sound zeer te smaken, maar dit tweetal heeft last van dezelfde kwalen die de meeste duo’s teisert: het is verdomd moeilijk om na meer dan een half uur vernieuwend te blijven. Naar het einde van de set toe was het dan ook uitkijken naar deel 2 van de avond.
The Black Heart Rebellion start sterk maar heeft de eerste 2 nummers wel te kampen met bedenkelijk geluid. Met de muziek zelf is er echter weinig mis; het Gentse vijftal is duidelijk in vorm en zetten opener “Avraham” ijzersterk neer. Dit genre live spelen is niet evident, maar Pieter Uyttenhove en de zijnen tonen dat zij het meester zijn. Hier en daar gaat het er zelfs wat ruiger aan toe dan bij de albumversies.
TBHR flirt met de decibelgrens, maar ook het publiek doet zijn best, in de vorm van een paar medemensen die hun stemvolume niet zo goed onder controle hebben. Heel erg jammer. Gelukkig laten noch TBHR, noch de rest van het publiek dat écht aan hun hart komen.
Waar een uurtje voor Vandal X wat lang leek, is dit nu allerminst het geval. Voor we het weten, is na een goeie 55 minuten en onder andere “Animalesque” en het oudere “Monologue” de set afgelopen, en staan we met open mond te kijken.
Omvergeblazen is hier wel het juiste woord. De muziek van TBHR is als een vloedgolf: eerst, op zee, is er weinig aan de hand, maar eens aan de kust, is er nog weinig tegen aan te vangen. Grootste onderscheiding!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-black-heart-rebellion-01-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/vandal-x-01-03-2013/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Midden september bracht de Britse progressieve rockband Marillion zijn zeventiende studioalbum uit. Om ‘Sounds That Can’t Be Made’ te promoten was er in juli en augustus al een eerste luik van een Europese tour. Daarna vertrok de band in oktober naar Zuid-Amerika. De respons op het zuidelijk halfrond was enorm. Het was dan ook bijzonder lang geleden dat de band daar nog eens toerde. Momenteel werkt de band het tweede gedeelte af van de Europese tour (European Tour 2012 Second Leg) en als start werd voor het Noord-Franse Lille gekozen. Helaas is er ook deze keer geen plaats op de kalender voor een concert in België. Ongetwijfeld mede daarom zakten heel wat (West-)Vlamingen af naar de Noord-Franse hoofdstad. Een trip die meer dan de moeite waard was want Marillion speelde een van zijn allerbeste concerten in Lille. Vooral de samenstelling van de verrassende setlist met nieuw materiaal maar ook heel veel Marillion klassiekers deden de fans genieten van begin tot eind.
Stipt om 20:00 mocht Carrie Tree openen. Een lieftallige dame met de akoestische gitaar ter hand mocht het publiek een halfuurtje bespelen. Deze Engelse singer-songwriter bleek heel wat in haar mars te hebben. Ze bracht erg breekbare songs die een bepaalde mystiek droegen, gekenmerkt door refreinloze songstructuren en bijzonder knap dramatisch gitaargetokkel. Ook haar stemgeluid was bijzonder mooi en de accenten die ze bracht met haar fluisterende manier van zingen kon de Splendid best bekoren. Nu en dan steeg het geroezemoes echter boven haar stem uit maar voor het grootste deel luisterde iedereen respectvol naar songs uit ‘The Kitchen Table’ haar eerste album.
Uiteraard was iedereen gekomen voor Marillion. Minder verrassend was de opener: “Gaza”, de openingstrack uit het nieuwe album. Deze -net geen twintig minuten durende- song is misschien wel de politiek meest beladen song uit het Hogarth tijdperk. Helaas is dit werkstuk ook vandaag opnieuw brandend actueel. Een indrukwekkende, dreigende start met Steve Hogarth (aka ‘H’), gehuld in een witte zelfgemaakte T-shirt met het vredesteken erop. Aanvankelijk zat de stem van Hogarth wat te nadrukkelijk in de eindmix, één van de weinige minpuntjes van de avond. Het contrast met het daaropvolgende “Beautiful” was bijzonder groot en deze popsong pur sang liet ons een eerste keer uit volle borst meezingen. Aanvankelijk liet zanger Steve Hogarth een wat zenuwachtige indruk na. Hij was niet altijd even stemvast maar gelukkig verbeterde dit naarmate het concert vorderde.
Over de kwaliteiten van Mark Kelly (keyboards), Ian Mosley (drums), Pete Trewavas (bass) en Steve Rothery (guitars) hoeven we al lang niet meer te twijfelen. Zeker gitarist Steve Rothery speelde opnieuw de pannen van het dak! Wat een gitarist en wat een indrukwekkende melodieuze gitaarsound weet deze kolos uit zijn snaren te toveren! Het is bijzonder moeilijk om niet lyrisch te worden over wat er vanaf het podium de zaal werd ingestuurd maar het benaderde de perfectie!!
Het feestje ging onverwijld door met meebruller: “Cover My Eyes” en het verrassende “Slainte Mhath” uit de Fish periode.
Maar er was ook ruimte voor nieuwe songs. De opzwepende, hypnotiserende bass van mister Trewavas zorgde voor een indrukwekkend: “Power”. Een technisch euvel in het synthesizerarsenaal van Mark Kelly was de aanleiding voor een geïmproviseerde, grappige versie van: “Three Minute Boy”. Ook het nieuwe “The Sky Above The Rain” was ronduit subliem. Wat een mooie, pakkende song is dit toch en hier was ‘H’ vocaal op zijn best! Met “The Great Escape” uit het waanzinnig sterke conceptalbum ‘Brave’ nam de band een eerste keer afscheid. In de bisronde greep de band dan weer terug naar enkele ‘gouwe ouwe’, waarbij “No One Can” zeer goed werd ontvangen omdat de band het nog zeer zelden live speelt. Vervolgens grapte Hogarth niet veel zin te hebben in slotsong “Sugar Mice” (van het Fish tijdperk) maar Le Splendid bracht hem met een massale zangstonde meteen op andere gedachten.
Marillion, het is nog steeds een ijzersterke liveband! Dit optreden verraste iedereen vanwege de sterke setlist en de keuze om ook eens wat meer oudere songs, klassiekers te spelen. Voeg daarenboven het aanstekelijke speelplezier op het podium, het zelfrelativisme met een grote portie humor, de gedrevenheid en de onberispelijke deskundigheid van elke muzikant en je hebt alle ingrediënten voor een geslaagde muzikale avond. Een professionele, sfeervolle lichtshow en een uitgelaten Splendid maakten het geheel af!
Marillion anno 2012, samenvattend in twee woorden: Pure Klasse!
Setlist:
*Gaza *Beautiful *You're Gone *Cover My Eyes (Pain And Heaven) *Slainte Mhath *Sounds That Can't Be Made *Neverland *A Voice From The Past *Power
*Three Minute Boy *Pour My Love *Real Tears For Sale
*The Sky Above The Rain *The Great Escape / The Last Of You / Fallin’ From The Moon
Bis: *No One Can *Sugar Mice
Neem gerust een kijkje naar de pics en de video’s via deze Youtube afspeellijst
http://www.youtube.com/playlist?list=PLrn7uAshsKbxw3eEZvrk14FWaOj1UlZ-j
http://www.musiczine.net/nl/fotos/carrie-tree-15-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/marillion-15-11-2012/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Attilio Novellino is een Italiaan, geboren in Catanzero in 1983. Is bekend geworden door het maken van elektronische ambient muziek. Hij maakt ook deel uit van Sentimental Machines en heeft meegewerkt aan een compilatiealbum rond het thema van ‘Water’.
Bij Through Glass draait het inhoudelijk rond de kracht van het licht dat gefilterd wordt. In zijn muziek maakt hij vooral gebruik van gitaren, elektronica, diepe bassen, piano en vervormingen om dromerige geluidseffecten te creëren.
Beste nummers zijn “Her ed Shoes” en “Ilyra”. Maar het zijn wel soundscapes en ambient toestanden waar je moet voor open staan. Indien niet, laat dan deze cd aan je voorbijgaan …
Sinds zijn inauguratie tot prominent lid van de Next Dylan Club ergens vroeg in de jaren ’70 heeft de voormalige Rolling Stone journalist Elliott Murphy zich langzaam maar zeker zelf ontpopt tot een stijlicoon voor een hele trits singer-songwriters en indie bands. Maar zoals vele iconen van over de grote plas is ook Murphy nooit sant in eigen land geweest. In Europa kan hij daarentegen reeds decennia lang rekenen op een hondstrouwe aanhang, waardoor de man op zijn oude dag nog een stuk of 100 optredens per jaar weet te versieren.
Wie Murphy op Belgische bodem aan het werk wil zien heeft helemaal geen excuus om de man te mislopen. De gerenomeerde singer-songwriter ruilde een hele tijd terug de Big Apple voorgoed in voor de Franse lichtstad, dus in minder dan een oogwenk staat hij met de Thalys op Belgische bodem voor op zijn minst een paar optredens per jaar.
Op het podium hebben Elliott Murphy en zijn eeuwige hoed een onberispelijke staat van dienst, en dat was afgelopen vrijdag in de aardig volgelopen Orangerie van de Botanique niet anders. Het werd een uiterst ontspannende avond waar speelplezier, geestige bindteksten en eerlijke songs bijna twee uur lang de hoofdrol opeisten. Dat Murphy uitgerekend die dag 63 kaarsjes mocht uitblazen maakte het voor iedere aanwezige een waar voorrecht om op ‘s mans eigen birthday party aanwezig te zijn.
De vele jaren on the road hebben de Franse Amerikaan een pak levenswijsheid bijgebracht die hij als geen ander in grappige quotes weet om te zetten. Zijn cynische dankbetuiging aan de Franse regering voor het optrekken van de wettelijke pensioenleeftijd leek ons één van de meest gevatte quotes van de avond. Dankzij Sarkozy & co kan Murphy immers nog een aantal jaar langer officieel aan de slag blijven, en zowaar, voor één keer onthield zelfs het vakbondsfront zich van elk commentaar.
Wie de tekstvellen van Murphy er op naslaat komt keer op keer tot de conclusie dat de man tot één van de meest veelzijdige singer-songwriters van zijn generatie dient te worden gerekend. De van melancholie doortrokken filosoof in “Jet-Lag” en “You Don’t Need To Be More Then Yourself”, de naïeve romanticus in “The Best Kiss” en “Take That Devil Out Of Me” of de primitieve rocker in “Last Of The Rock Stars” waar een flard “Shout” achteraan holde, allen passeerden ze de revue.
Niet elke bevlogen singer-songwriter is daarom ook een groot entertainer, maar in de persoon van Murphy gaan beiden wonderwel samen. Vergezeld van zijn vaste begeleidingsband The Normandy All Stars zorgde hij steevast dat er altijd wel iets te beleven viel op het podium. Zo zette hij samen met zijn maats tijdens het feelgood deuntje “Rain, Rain, Rain” een karikaturaal ZZ Top dansje in, of schurkte hij in de beste traditie van Neil Young & Crazy Horse dicht tegen zijn gitarist Olivier Durand aan op het ontstuimige “Take Your Love Away”.
In Durand heeft Murphy zowel op als naast het podium een trouwe sidekick gevonden. Beiden durven al eens samen een song schrijven, maar bovenal is de Fransman een meestergitarist van een uitzonderlijk kaliber die de schrijfsels van Murphy een potige rockinjectie toedient. Op “Everything I Do (Leads Me Back To You)” mocht Durand zelfs heel eventjes de plaats innemen van Springsteen, die dit nummer samen met diens vriend en generatiegenoot Murphy ergens midden jaren ‘90 inblikte voor het meesterlijke ‘Selling The Gold’ album.
Toen Murphy & co met het ruim 35-jaar oude “Diamonds By The Yard” het eerste deel van de set afsloten twijfelde geen kat er aan dat het feestje lang nog niet over was. De bezwete hoed was intussen vervangen door een versgestreken bandana toen het grappige “Come On Louann” de bissen op gang trok. Een unplugged versie van “Rockin’ In The Free World” leverde vervolgens een leuk kampvuurmoment op, maar het was vooral een doorleefd “Green River” dat de grootste indruk maakte.
Een deel van het publiek stond al een zuurverdiende pint te bestellen aan de bar toen de groep alsnog een laatste salvo loste. Het oudje “Drive All Night” ging naadloos over in het Easy Rider anthem “Born To Be Wild”, een slotstatement die we de Old Dylan nog niet zo direct zien maken. Vorst Nationaal of het Sportpaleis haalt Elliott Murphy waarschijnlijk nooit meer, de geschiedenisboeken als beste New Dylan ooit wellicht wel.
Organisatie: Botanique, Brussel
The Boxer Rebellion – De band sprong al eerder in het oog als support van Editors een paar jaar terug. Het kwartet (1 Usa, 1 Aus en twee Britten) opereert vanuit Londen en heeft een paar cd’s uit , waarvan ‘Union’ en de recente ‘The cold still’ voor meer airplay zorgden . Verdiend , want ze hebben hiermee de juiste balans van schitterende sfeervolle, broeierige rocksongs gebaad in wave/postpunk . Een toegankelijk, radiovriendelijk geluid door een spannend broeierige intensiteit, indringende en aanzwellende gitaararrangementen, het subtiele slagwerk en de warme, zalvende zang van Nathan Nicholson, die een brug slaat met James Dean Bradfield van Manic Street Preachers.
Ze schuwen bombast niet, wat soms epische werkstukken opleveren en hen een beetje richting ‘allstyle’ British Sea Power brengt, doordrongen van een donkere, dreigende onheilzwangere wavekant van The Verve, Interpol, BRMC, het te vroeg heen gegane The Bravery en natuurlijk Editors. We zijn verbaasd, ondanks de verschillende stops in ons landje, dat ze nog niet definitief doorgebroken zijn; een handvol nummers van de laatste cd verdienen gedraaid te worden; ze hangen nu nog onder voorgenoemde bands.
Opener “Step out the car” en “The runner”, iets verderop in de set, zouden daar verandering in moeten brengen . Ook het dromerige “Semi-automatic”, “Flashing red light means go” en “Evacuate” van de vorige cd moeten niet onderdoen qua melodie, opbouw en intensiteit.
In de klein anderhalf uur durende set hielden ze ons bij de leest en hoorden we evenwichtig materiaal, elektrisch of semi- akoestisch of de synths, toetsen, piano kwamen wat meer door . Telkens was er die onderhuidse spanning en variatie die boeiden . Intrigerend dus .
Ook de bis was de moeite , het oude “Flight” zwol aan , “No harm” werd verweven in een web van synths en toetsen en afsluiter “The gospel of Goro Adachi” overklaste, werd lekker uitgesponnen en plaatste melodie tegenover gedoseerd gebruik van pedaaleffects.
Het was hun laatste song van het jaar en hun tour. De groep gaat een welverdiende rust tegemoet na een helse tour ter ondersteuning van de laatste cd …
Nu maar hopen dat deze band kan doorbreken … Onze steun hebben ze alvast.
Organisatie: Botanique, Brussel
Het vanuit Londen opererende The Boxer Rebellion maakt grote kans door te breken met de derde cd ‘The cold still’ . Het kwartet (1 Usa, 1 Aus en twee Britten) heeft de juiste balans gevonden om schitterende sfeervolle, broeierige rocksongs te schrijven. De sound is netjes afgemeten, bevat afgepaste gitaararrangementen en subtiel slagwerk gedragen door een warme, zalvende zang. Ze gaan beetje in de richting van een ‘allstyle’ British Sea Power en de donkere, onheilzwangere wavekant van Interpol, The Bravery en BRMC.
Een episch werkstuk en een toegankelijk en radiovriendelijk rockgeluid van tien intense, puike, emotievolle songs. Een evenwichtig album dus!
Nederlands 
Français 
